Justyna Żyła ma problem z córką: dziewczynka nie chce jeść. To przez TikToka!
Justyna Żyła żali się na dietę córki. Podobno dziewczynka odmawia jedzenia, a mama winą za jej brak apetytu obarcza media społecznościowe. Nie obyło się też bez nawiązania do Piotra Żyły – Justyna Żyła ma podwójny powód do niepokoju o dziecko!
Justyna Żyła jest załamana brakiem apetytu u córki. 9-letnia Karolina nie chce jeść mięsa ani warzyw. Zdaniem mamy to wszystko wina TikToka i dziwnej mody na niejedzenie. Co ma z tym wspólnego Piotr Żyła? Justyna Żyła o córce: to cały ojciec! Celebrytka pożaliła się na Instagramie, że jej córka uległa internetowej modzie i nie chce jeść podstawowych produktów. Mama musi jej przemycać mięso i ryby w innych potrawach (na zdjęciu z InstaStory Karolina zajada się czymś, co wygląda na zapiekankę). Justyna Żyła jest bowiem przekonana, że dziecko w wieku jej córki musi jeść mięso, zwłaszcza gdy intensywnie trenuje: „Nie piszcie, że da się bez mięsa itd. Trenując z taką aktywnością fizyczną, którą ma 9-latka, trzeba dostarczać wszystkiego, a witamin, owoców, itd. nam nie brakuje. Jadła wszystko, póki TikTok nie zwołał tej mody, że mięso jest ble, zamienniki są złe, warzywa są złe... Szlag mnie trafia”. Była żona Piotra Żyły wspomniała też o ojcu swoich dzieci. I to w typowy dla siebie, enigmatyczny sposób. Jej strach o dziecko jest podobno tym większy, że dziewczynka do złudzenia przypomina tatę. Nie wiadomo, czy chodzi o zamiłowanie skoczka do głodówek, jego szczupłą sylwetkę czy... krnąbrny charakter: „Dobra, przyznam, młoda to cały ojciec, więc boję się podwójnie”. Zobacz też: Skandaliczny challenge na TikToku: rodzice rzucają dziećmi i oblewają je mlekiem Matka wystawiła niemowlę na sprzedaż na Instagramie Justyna Żyła narzeka na niskie alimenty, a przecież to średnia krajowa!
Jedzenie przed telewizorem - tak czy nie?
Twój trzylatek nie zje posiłku bez włączonego telewizora? Sprawdź, czym grozi takie przyzwyczajenie, i co robić, by dziecko nabrało nowych, zdrowych nawyków.
Nawet co piąty rodzic pozwala dziecku jeść przed telewizorem lub tabletem. Z urządzeń mobilnych podczas posiłków korzysta aż 1/3 dwulatków! Dlaczego dzieci są przyzwyczajane do jedzenia przy włączonym telewizorze? Bo wtedy jedzą posłusznie, czasami nawet nie zauważając, co jedzą i ile. Tymczasem właśnie podczas marudzenia przy stole („A co to? A z czego? Ale dlaczego akurat dzisiaj? A co jutro?”) dziecko rozpoznaje, ile jest w stanie zjeść, co lubi, a czego nie. Skupiając się na jedzeniu, dziecko uczy się słuchać swojego ciała, czyli rozwija tę kompetencję, która najskuteczniej chroni przed otyłością albo niedojadaniem. Sprawdź, jak ochronić dziecko przed otyłością? 11 rad dla rodziców kilkulatków. Jak odzwyczaić dziecko od jedzenia przed telewizorem? Aby wyeliminować telewizor, warto zacząć od włączania dziecka w przygotowanie posiłków. Warto też, aby rodzic towarzyszył dziecku przy stole (jadł swój posiłek, choćby najmniejszy). Dobrze też zacząć uczyć się rozmawiania przy stole, ale na przyjemne tematy. Przy włączonym telewizorze dziecko jest uczone bierności – zarówno przy oglądaniu, jak i przy jedzeniu. Pytanie, czy na bardziej aktywne (zatem też pytające, marudzące, wymagające uwagi) dziecko rodzice są gotowi? Telewizor ograniczajmy stopniowo, aby dziecko nie pomyślało, że zakaz telewizji jest za karę. Można wybrać do oglądania jedną bajkę przed albo po posiłku i porozmawiać o niej przy stole. Budowanie nowego nawyku nie nastąpi z dnia na dzień, tym bardziej jeśli dziecko ma już swoje przyzwyczajenia. Ważne, aby pokazać wspólny posiłek jako coś atrakcyjnego. Warto wykrzesać trochę entuzjazmu: pozachwycać się wyglądem potraw (i rzeczywiście nad nim popracować), skupiać uwagę dziecka na tym, co jest na stole i kto przy nim siedzi, aby posiłek był ciekawy i rozwijający. Źródło: Korzystanie z urządzeń mobilnych przez małe dzieci w Polsce, Millward Brown Poland dla FDN, 2015 Zobacz też: 10 rzeczy, których dziecko nie powinno robić przy stole, czyli stołowy savoir-vivre Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Gdy dziecko traci apetyt - czasem konieczne są badania
Twoje dziecko dopiero od pewnego czasu przestało chętnie jeść? A może od urodzenia jest niejadkiem? Istnieje wiele powodów, dla których dzieci tracą apetyt. Kiedy to normalne, a kiedy trzeba iść do lekarza?
Dla noworodka i małego niemowlęcia głód jest jednym z najsilniejszych odczuć. W miarę jak dziecko rośnie, wydłużają się odstępy pomiędzy posiłkami (początkowo głównie w nocy) i zwiększa ich objętość. Kilkumiesięczny, zdrowy niemowlak może domagać się jedzenia rzadziej niż co 1,5-2 godziny. Nie powinno się go jednak budzić na posiłki ani karmić przez sen! Dziecko starsze ma mniejszy apetyt Odkąd dziecko większość czasu poświęca na poznawanie świata i zdobywanie nowych umiejętności, traci zainteresowanie jedzeniem. Spowalnia się także jego tempo wzrostu. Naturalne jest więc, że w drugim półroczu życia potrzebuje mniej pożywienia, co często rodzice interpretują jako utratę apetytu i szukają pomocy lekarskiej. Jeśli niemowlę rośnie i prawidłowo się rozwija, przeczekaj okres jego mniejszego łaknienia. Nawet jeśli wydaje ci się, że prawie nic nie je, nie zmuszaj go do jedzenia, nie wprowadzaj dodatkowych karmień w nocy, nie podawaj mu butelki, jeśli skończył 1. rok życia. Zadbaj raczej o przygotowywanie pełnowartościowych, atrakcyjnych, różnorodnych dań. O częstości karmień i objętości posiłków pozwól decydować dziecku. Staraj się jednak utrzymać stałe ich pory, by wyrabiać dobre nawyki. Sprawdź: 7 pysznych kaszek dla niemowląt - przepisy Dlaczego dziecko traci apetyt Jeżeli niemowlę, które dotychczas chętnie jadło, nagle traci apetyt, zgłoś się do pediatry. U małych dzieci nagły i przejściowy brak apetytu występuje w przypadku ząbkowania, przegrzania, łagodnych infekcji wirusowych górnych dróg oddechowych. Towarzyszy również ostrej biegunce, zapaleniu ucha środkowego, infekcji układu moczowego. Bywa reakcją na pośpiech przy karmieniu czy trudną sytuację (np. powrót mamy do pracy, pobyt w szpitalu). Zobacz też: Ząbkowanie u dzieci Ustalenie przyczyn braku apetytu jest często niemożliwe, póki nie pojawią się charakterystyczne objawy choroby: wymioty, luźne stolce, ból przy siusianiu. Bardzo pomocne są więc obserwacje rodziców. Dziecko chore na zapalenie ucha zachowuje się typowo. Łapczywie rzuca się na pierś lub butelkę, ale po paru łykach zostawia ją i staje się niespokojne. Pamiętaj, że podczas ostrej infekcji można pozwolić niemowlęciu jeść bardzo mało, ale koniecznie musi dużo pić. Niewystarczające nawodnienie dziecka, nawet jeśli trwa kilka godzin, jest groźne dla jego zdrowia! Co może pić niemowlę - napoje dozwolone i zakazane Brak apetytu: kiedy konieczne są badania Niekiedy trzeba sprawdzić, czy utrata apetytu nie wynika z poważnej, długotrwałej choroby. Gdy dziecko przestaje rosnąć lub przybierać na wadze, chudnie, ma bóle brzucha, nudności, należy wykonać badania. Długotrwały brak łaknienia najczęściej spowodowany jest niedoborem żelaza lub zakażeniem pasożytniczym. Bywa objawem tzw. zespołu złego wchłaniania i innych przewlekłych schorzeń przewodu pokarmowego. Do postawienia diagnozy niezbędne jest wykonanie specjalistycznych badań i podjęcie odpowiedniego leczenia. Po jego zakończeniu apetyt wraca. Konsultacja: prof. dr hab. n. med. Maria Korzon
6 sposobów na niejadka. Jak zrozumieć dziecko?
Nawet jeśli sama jako dziecko byłaś niejadkiem, to trudno jest ci zaakceptować, że teraz również twoje dziecko cierpi na brak apetytu. Jak postępować z małym niejadkiem? Oto sześć ważnych przykazań.
Postępowanie z niejadkiem wymaga wypracowania pewnych nawyków, a od rodziców dużej dozy determinacji i cierpliwości. Przede wszytskim pamiętaj, że nic na siłę. Większość dzieci je tyle, ile potrzebuje. Jeśli danego dnia dziecko nie będzie miało ochoty na przygotowany posiłek, nie należy wpadać w panikę. Po takiej jednodniowej głodówce na pewno będzie chciało coś przekąsić. 1. Stałe pory posiłków Bardzo dobrym sposobem na niejadka jest wprowadzenie stałych pór posiłków. Dzięki takiej regularności można kontrolować, czy dziecko ma zapewnione odpowiednie przerwy po jedzeniu, i zaobserwować np. podjadanie, które bywa najważniejszą przyczyną braku apetytu czy w ogóle zainteresowania daniami głównymi. Czasem przed ustaleniem harmonogramu warto zbadać, o jakiej porze maluch zwykle jest głodny, i dostosować się do niego. 2. Wspólne spożywanie posiłków Niezwykle istotną kwestią jest wspólne spożywanie posiłków. Wprowadzenie codziennego rytuału jedzenia może okazać się dużą atrakcją dla maluszka. Trochę starsze dzieci można włączyć w przygotowanie jedzenia lub zachęcić do nakrywania do stołu. Danie stworzone przez malucha z pewnością szybciej zniknie z talerza, a właśnie o to chodzi rodzicom. Dodatkowo wspólne posiłki są świetną okazją do rozmowy przy stole, do opowiadania ciekawych historii czy po prostu do bycia razem. W rodzinnej atmosferze poczucie bezpieczeństwa malucha znacznie wzrośnie, co pozytywnie wpłynie na jego rozwój, a samo jedzenie skojarzy się dziecku z najmilszymi chwilami dnia. Zobacz też: 7 korzyści z rodzinnych obiadów 3. Różnorodność na talerzu Atrakcyjna dla dzieci będzie także różnorodność na talerzu. Kanapki w ciekawych kształtach, kolorowe warzywa czy buźki stworzone z sosów mogą zachęcić do skosztowania i... pochłonięcia dania w całości. Ważne jest także to, aby maluch – już od pierwszych samodzielnych posiłków – miał swój kubek, talerz czy sztućce. Kolorowe, nietłukące naczynia, wybrane przez dziecko, staną się naszym sprzymierzeńcem podczas namawiania go do jedzenia. 4. Co do picia Na apetyt niejadka z pewnością wpłyną napoje. Najlepiej sprawdzi się w takim wypadku woda źródlana, zwłaszcza jeśli nie będzie zawierała słodzonych dodatków. Korzyści z picia naturalnej wody trudno przecenić. Dzięki niej wartości odżywcze są dostarczane do odpowiednich komórek w organizmie, a toksyny wypłukiwane. Nie ma także zagrożenia próchnicą. Należy przy tym pamiętać o odpowiedniej ilości wody, którą dzieci powinny wypijać. Maluchom ważącym do 10 kg wystarczy ok. 100 ml płynu na każdy kilogram masy ciała, a cięższym zaproponujmy 1000 ml płynów oraz 50 ml na każdy kilogram masy ciała powyżej 10 kg. Pamiętajmy, że suma wszystkich przyjmowanych w ciągu dnia płynów nie powinna przekroczyć 1,5 l. 5. Dobry przykład Im częściej rodzic sam sięgnie po wodę podczas posiłków, tym szybciej przekona swoje dziecko do jej picia. Oczywiście i w tym wypadku można uciec się do kilku sztuczek. Jeśli na przykład malec uzna, że woda jest niesmaczna, można dodać do szklanki plasterek cytryny lub kilka listków mięty. Oprócz tego dobrym pomysłem okaże się dorzucenie do naczynia kilku kolorowych kostek lodu lub podanie wody w kolorowej szklance czy ulubionym kubku ze słomką (najlepiej, jeśli będzie ona miała jakiś nietypowy kształt). 6. Nauka poprzez zabawę Każde przyzwyczajenie dziecka warto kształtować przez zabawę. Przykładowo można urządzić konkurs na najlepszą historię wyjaśniającą, dlaczego woda jest zdrowa, lub bawić się, że woda to magiczny eliksir, dzięki któremu malec stanie się mądrzejszy od wszystkich przebiegłych bajkowych czarodziejów. Historie o pracowitych kroplach, zanoszących witaminy na przykład do bolącego palca, mogą umilać wspólne posiłki, stać się cyklem opowiadanym na dobranoc lub tematem prac plastycznych. Zobacz też: 7 sposobów, jak zatrzymać witaminy, gotując dla dzieci
Tak jak najedzony nie zrozumie głodnego, tak mama maluszka, który wcina aż mu się uszy trzęsą, nie jest w stanie pojąć ogromu troski mamy małego niejadka. Jak namówić smyka do jedzenia i... uspokoić nerwy?
Adaś ma dwa latka. Szczupły, uśmiechnięty, bystry, dobrze się rozwija. Jedyny problem – nie chce jeść. To znaczy: zawsze jest chętny na batonik czy sok, jednak o normalnej porcji śniadania, obiadu czy kolacji nie ma mowy. Dla Agnieszki, jego mamy, każdy posiłek to stres. Ona sama już zaczyna się bać, jak będzie wyglądał kolejny posiłek, jeszcze zanim zabierze się za jego przygotowywanie. Na szczęście mimo tego, że chłopiec je rzeczywiście niewiele, nie choruje więcej niż rówieśnicy. – Martwię się jednak, że przez to, że tak mało je, może mieć niedobory, np. wapnia czy niektórych witamin. Staram się podawać mu dodatkowe witaminy, ale to wcale nie poprawia jego apetytu! Gdy Agnieszka czyta zalecenia dietetyków, co dziecko codziennie powinno zjeść, wpada w przerażenie. My też piszemy, że dobra dieta w okresie dzieciństwa jest bardzo ważna, ponieważ ma wpływ nie tylko na to, jak dziecko teraz rośnie i przybiera na wadze, ale też na jego zdrowie za... 40–50 lat! Dobra dieta w dzieciństwie zapobiega przecież wielu chorobom cywilizacyjnym w przyszłości, w tym chorobom serca, cukrzycy, wielu typom nowotworów. Co więc robić, gdy dziecko, jak Adaś, nie chce jeść tego, co zalecają dietetycy? Spisuj wszystko, co dziecko jadło Przez trzy dni nie martw się, że dziecko nie chce jeść i podawaj mu tylko tyle, na ile rzeczywiście ma ochotę. Za to wszystko dokładnie spisuj na kartce (uwzględniając także przekąski i soki). Zobacz, czy rzeczywiście jest tego tak niewiele. Nie podawaj „śmieciowego jedzenia” To znaczy: słodyczy, chipsów, paluszków, chrupek, a także wszelkiego rodzaju fast foodów (pizze, hamburgery, hot dogi). Są wysoko kaloryczne, a jednocześnie mało wartościowe. Jeśli malec chce coś przekąsić, zaproponuj kawałek jabłka (dzieci bardzo chętnie jedzą pokrojone na cząstki). Jeżeli ma to być coś słodkiego, to podaj raczej kawałek domowego ciasta lub czekolady (najlepiej ciemnej), a nie baton. Słodycze proponuj po głównym posiłku. Jeśli jednak dziecko nie zje obiadu, nie podawaj mu deseru. Lepiej gdy zgłodnieje i zje później warzywa, owoce, mięsko czy rybę niż słodki batonik. Rzadko proponuj też płatki śniadaniowe – są bardzo słodkie, niektóre z nich składają się nawet w 40 proc. z cukru! Ogranicz soki Tak, to wcale nie pomyłka! Dziecko powyżej pierwszego roku życia nie powinno pić więcej niż 150 ml soku (czyli trochę więcej niż pół szklanki), a w wieku przedszkolnym – 250 ml (szklanka). Najbardziej wartościowe są te świeżo wyciskane domowe soki z owoców lub warzyw oraz soczki przeznaczone dla niemowląt i dzieci do lat trzech. Ucz, by malec zaspokajał pragnienie wodą. Jeśli podajesz herbatki (owocowe, ziołowe), staraj się ich nie dosładzać. Nie proponuj dziecku słodkich napojów o owocowych nazwach, a także tzw. wód smakowych (w rzeczywistości są to wody z cukrem lub ze sztucznym słodzikiem, a często też konserwantami). Z jogurtów wybieraj naturalne – sama dokładaj do nich owoce, ewentualnie lekko dosłódź je miodem lub cukrem. I tak będą mniej słodkie niż produkty ze sklepu. A cukier hamuje łaknienie. Nie podawaj papek Jeśli w drugim roku życia (i później) podajesz maluchowi tylko kaszki i zmiksowaną zupkę (bo tak łatwiej i szybciej go nakarmić), zniechęcasz go do jedzenia. Lepiej jeżeli dziecko zje mniej, niech to jednak będą podane osobno warzywa, mięsko, ziemniaki. Urozmaicaj dania Żadne dziecko z apetytem nie zje trzeci dzień z rzędu takiej samej zupy. Każdego dnia proponuj coś innego. Na przykład na śniadanie: kaszka, różnego rodzaju płatki, ryż na mleku, omlet, minikanapki, jajecznica na parze. Na obiad: kolorowe spaghetti z mięskiem, pierożki, szaszłyki rybne. Na kolację: zapiekanka z warzyw, placuszki z jabłkiem. [CMS_PAGE_BREAK] Podawaj owoce i warzywa Pobudzają apetyt, zapobiegają zaparciom i je leczą (a są one jedną z przyczyn niechęci do jedzenia). Cenne są zwłaszcza owoce kwaskowe, jak jabłko, grejpfrut. Bardzo dobrze wpływa na apetyt kwaszona kapusta i kiszone ogórki. Kawałek ogórka zaproponuj na 15–20 minut przed obiadem. Pobudzi wydzielanie soku żołądkowego, co poprawi apetyt. Przygotowuj małe porcje Niejadki są często przerażone ilością jedzenia, które znajduje się na talerzu. Łyżeczka surówki, pulpecik (wielkości muszelki), odrobina ziemniaczków – taką porcję, jak dla krasnoludka, na pewno na obiad zje każdy Tadek Niejadek. I bardzo dobrze: nie nakładaj mu więcej! Poczekaj, aż sam poprosi o dokładkę. Jeśli nie, okaż mu radość ze zjedzenia obiadu. Nie zamartwiaj się Nic tak nie odbiera apetytu, jak widok zdenerwowanej i martwiącej się mamy. Jeżeli dziecko jest zdrowe, nie zagłodzi się. Nie okazuj więc niezadowolenia, jeśli nie tknęło dziś obiadu. Posiłki mają zaspokoić głód, więc nie zmuszaj do ich jedzenia. Pozwól maluchowi wybierać i jeść tyle, ile ma ochotę. A najważniejsze: nie mów bez przerwy, że nie je (zwłaszcza przy nim). Każde dziecko jest inne. Normy opracowane przez specjalistów są uśrednione; jeden malec może potrzebować większych posiłków, inny mniejszych. Jedzcie razem Malec nie może traktować posiłków jak kary. A tak właśnie jest, jeśli wszyscy są zajęci czymś innym, a tylko on musi jeść śniadanie czy kolację. Jeżeli tylko dieta waszej rodziny jest lekkostrawna, maluszek już po ukończeniu pierwszego roku życia może jeść w zasadzie wszystko to, co wy. Pozwól mu wybierać. Jeśli ma dziś tylko ochotę na surówkę, niech zje tylko ją, byle z apetytem. Dziecko naśladuje dorosłych. Gdy zobaczy, jak tata zjada na obiad rybę, kaszę czy sałatę, pójdzie w jego ślady. Tylko... tata i mama muszą zacząć jeść ryby, kasze i warzywa :-) Nie karm malca bez przerwy To jeden z częstych błędów mam, które stale podtykają dziecku coraz to nowe rzeczy do jedzenia. Maluszek nie ma szans zgłodnieć, jeśli bez przerwy pogryza chrupki, chipsy, banany, pije soki. Pozwól, by przewód pokarmowy odpoczął od ciągłego trawienia. Dekoruj dania Na zmysł smaku bardzo duży wpływ ma wygląd oraz zapach potrawy. Żaden maluszek nie oprze się obiadkowi, któremu nadasz kształt baśniowego krajobrazu. Dziecko z pewnością spałaszuje naleśniki w kształcie gwiazdki, jajka na twardo udekorowane jak muchomorek czy purée ziemniaczane przypominające ośnieżoną górę. Popuść wodze fantazji! A pyszne dania dla malca podawaj na kolorowych talerzykach. Pamiętaj o miłej atmosferze Często dziecko traci apetyt z powodu przeżyć psychicznych, jak pójście do przedszkola, narodziny młodszego rodzeństwa, kłótnia z kolegami. Znajdź czas na rozmowę z malcem, przytul go, zapewnij o swojej miłości. Być może to pomoże na jedzeniowe kłopoty. Jeśli jednak problem jest poważniejszy, konieczny będzie kontakt z psychologiem. Nie podawaj na własną rękę środków wspomagających apetyt Bo wówczas nie zauważysz objawów choroby. Jeśli malec rzeczywiście je niewiele, trzeba z nim iść do lekarza i poszukać przyczyny, dlaczego tak się dzieje (patrz ramka: Z wizytą u lekarza). Najczęściej jednak przyczyną braku apetytu jest niewłaściwa, źle skomponowana dieta, zaparcia lub zmuszanie malca do jedzenia. [CMS_PAGE_BREAK] Jadłospis na zachętę Jeżeli dziecko je niewiele, zadbaj, by to, co trafia na jego talerze, było jak najbardziej wartościowe. W jego menu musi znaleźć się wszystko to, co potrzebne małemu organizmowi: nabiał (cenne są jogurty i kefiry pobudzające apetyt), owoce, warzywa, kasze, pieczywo, ryby, chude mięso i tłuszcze: najlepiej masło i oleje roślinne. I śniadanie płatki owsiane z mlekiem, rodzynki, orzechy, migdały II śniadanie minikanapki z grahamki, z masłem zmieszanym z drobno posiekaną zieloną pietruszką, domowym pasztetem, pomidorem lub startą na tarce rzodkiewką, sok ze świeżych owoców Obiad żurek z jajkiem z dodatkiem groszku ptysiowego Dwie godziny później podaj drugie danie: pulpet z kurczaka, surówka z marchwi i jabłka z jogurtem, ziemniaczki purée z masłem, kompot ze śliwek Podwieczorek kisiel owocowy z tartym jabłkiem, ciasto drożdżowe Kolacja jajko zapiekane z kolorowym makaronem, jogurt Z wizytą u lekarza Jeśli uważasz, że twoje dziecko je za mało, idź z z nim do lekarza. Sprawdź, ile waży i porównaj z porzednimi pomiarami. Gdy okaże się, że malec mało przybiera na wadze i słabo rośnie (na siatkach centylowych jego waga i wzrost znajdują się na 3. centylu lub poniżej), albo ostatnio mało przybierał na wadze lub nawet wcale, konieczne są badania. Niechęć do jedzenia może być bowiem spowodowana problemami zdrowotnymi: - Niedobór żelaza. Powoduje niedokrwistość (anemię), której jednym z objawów jest właśnie niechęć do jedzenia. Jeśli lekarz podejrzewa anemię, zaleci badania (morfologia, poziom żelaza). Gdy potwierdzą anemię, może polecić podawanie żelaza, witaminy C oraz z grupy B. - Częste infekcje. Jeżeli dziecko ostatnio często chorowało, a w dodatku brało antybiotyk lub miało biegunkę, teraz jest osłabione. Może nie chcieć jeść. Warto porozmawiać z lekarzem być może zaleci podawanie dziecku preparatu multiwitaminiowego. - Nietolerancja glutenu. Niechęć do jedzenia może być spowodowana nietolerancją glutenu (białka obecnego w produktach z żyta, pszenicy, jęczmienia i owsa). Nietolerancja glutenu objawia się w różny sposób: także niechęcią do jedzenia i słabszym przybieraniem na wadze. - Alergia na krowie mleko. Ona również może powodować bóle brzuszka, biegunkę: dziecko nie chce wtedy jeść. Masz (lub miałaś) niejadka? Podziel się swoimi spostrzeżeniami z innymi mamami. Rozmawiamy o tym na: Facebook.com/Mamotoja Konsultacja merytoryczna dr inż. Anna Stolarczyk Dietetyczka, członkini Polskiego Towarzystwa Nauk Żywieniowych
Gdy dziecko traci apetyt i je coraz mniej, zastanów się na spokojnie, jaka może być tego przyczyna. Podpowiadamy, dlaczego dzieci stają się niejadkami.
Twoja dieta a smak mleka Powinniśmy pamiętać, że to co jemy, wpływa na smak pokarmu. Smak pokarmu, wpływa natomiast na apetyt naszej pociechy. Jeśli Twoje dziecko je mało i niechętnie, zastanów się czy przyczyną nie jest to co sama jesz przed karmieniem. Spróbuj sobie przypomnieć co jadłaś przed? Jeśli zdarzyło ci się zjeść grejpfruta czy rzodkiewkę to możliwe, że maluszek wyczuwa gorzki posmak i właśnie dlatego je niechętnie. Poczucie smaku kształtuje się stopniowo. Maluszek już od pierwszego dnia narodzin uczy się poznawać smaki i przygotowuje się do próbowania nowych pokarmów. Pierwszy jaki poznajemy – smak słodki, odczuwamy go już w życiu płodowym. Płód reaguje na smak wód płodowych - słodki smak zachęca go do ich połykania, inne smaki hamują ten odruch. Noworodek zaś wzdryga się czując smak kwaśny i słony, z przyjemnością jednak próbuje wszystkiego co słodkie. Wiedza o smakach odczuwanych przez nasze pociechy pomoże nam odpowiednio „przygotowywać” się do karmienia, poprzez właściwe układanie smaków naszych posiłków wraz z wiekiem naszego dziecka. Inne dzieci jedzą więcej - czy coś jest nie tak? Martwisz się, że Twoja pociecha je mniej niż inne niemowlęta. Pamiętaj, że maluszek nie zawsze musi mieć ochotę na jedzenie. Niemowlęta, tak jak małe dzieci różnią się między sobą apetytem. Jedno lubi jeść większe posiłki co 3 godziny, inne małe porcje ale częściej, jeszcze inne lubi porządnie się najeść, po czym smacznie drzemać. Dlatego nie powinnaś się przejmować, jeśli pociechy twoich koleżanek jedzą dużo więcej niż Twój maluch. Jak zachęcić dziecko do jedzenia? Dogadzanie naszym pociechom nie jest sprawą prostą. Niemowlakom musimy stworzyć odpowiednie warunki spożycia posiłku. Często zdarza się, że w natłoku obowiązków nie mamy zbyt wiele czasu na przygotowywanie posiłków. Jemy w pośpiechu, zajmując się innymi sprawami lub rozrywkami np. oglądając telewizję. Dorosłym najczęściej to nie przeszkadza, niemowlakom jak najbardziej. Oto najważniejsze zasady, które powinna zapamiętać i stosować mama każdego niejadka: - regularność - przerwy pomiędzy posiłkami powinny być stałe i niezbyt długie, - jakość - w każdym posiłku powinny się znaleźć produkty odpowiednie do wieku i zalecane w schemacie żywienia, który dostajemy wraz z książeczką zdrowia dziecka, - intensywność smaku – należy unikać potraw o zbyt intensywnym smaku. Jedzenie nie powinno być zbyt słone, słodkie czy kwaśne, - wygląd - dzieci również „jedzą najpierw oczami”. Maluszka nie zainteresuje posiłek składający się z białego ryżu, białej ugotowanej piersi z kurczaka i surówki z białej kapusty. Na pewno większy apetyt wyzwolą pulpeciki w sosie pomidorowym, z soczysto zielonymi brokułami, jasno pomarańczową marchewką i makaronem w kształcie bohaterów kreskówek. Zadbajmy więc o kolory i atrakcyjność, - zapach - do przyrządzania potraw powinnyśmy używać aromatycznych ziół oraz dbać, by posiłek był ciepły. Zapach ciepłego jedzenia jest dużo intensywniejszy, - spokój i cisza – w trakcie jedzenia maluch potrzebuje spokoju. Karmiąc dziecko powinniśmy wyłączyć telewizję i radio, schować zabawki i pozwolić skupić się dziecku na jedzeniu. Dyskutuj na forum: Mój syn, który ma 3 miesiące nie chce pić z piersi, ani z butelki. Co robić? [CMS_PAGE_BREAK] Kiedy brak apetytu jest niegroźny? Brak apetytu nie powinien być przyczyną naszych zmartwień, jeśli dziecko nie wykazuje żadnych negatywnych konsekwencji takiego stanu. Nie powinnaś się zamartwiać gorszym apetytem dziecka, gdy: - przyrost masy dziecka jest prawidłowy, - jest aktywne i chętnie się bawi, - ma dobry humor i mnóstwo energii, - spokojnie śpi. Co powinno skłonić do wizyty u lekarza? Powinnaś udać się do pediatry, jeśli: - utrata apetytu trwa ponad tydzień - dziecko przestaje przybierać na wadze, - wzrost dziecka nie zmienia się. Powinnaś również wybrać się do specjalisty, gdy zauważysz następujące objawy: - Wzdęty brzuszek, utrata masy ciała, zły nastrój. Objawy te mogą świadczyć o celiakii czyli nietolerancji glutenu - powinnaś jak najszybciej wykonać badanie krwi w kierunku przeciwciał typowych dla tej choroby. - Bladość skóry, szybka męczliwość, brak energii (często towarzyszące anemii). W takim przypadku warto zgłosić się do lekarza z prośbą o skierowanie na badanie krwi. - Katar, kaszel, płaczliwość - mogą być symptomami zbliżającej się infekcji. - Ból brzucha, wzdęcia, płaczliwość, napinanie mięśni są często objawami zaparć. Jeśli dodatkowo maluch jest rozdrażniony, wymiotuje czy ma zmiany skórne niezbędna jest konsultacja specjalisty. Czego spodziewać się po wizycie u lekarza? Pamiętaj, że to ty jesteś mamą dziecka i masz prawo niepokoić się jego zdrowiem. Warto upewnić się czy objawy nie zostały zbagatelizowane. W przypadku braku apetytu i niskiej masy ciała zaleca się: - wykonać podstawowe badania krwi: morfologie i biochemię, - w zależności od objawów skierować maluszka na badanie moczu, USG, specjalistyczne badania krwi, - jeśli przyczyna jest trudna do ustalenia, a dziecko nadal nie przybiera na wadze tak jak powinno, proponuje się uzupełnianie diety dziecka specjalistycznymi preparatami stosowanymi w zaburzeniach wzrastania (np. Infatrini). Dyskutuj na forum: Mój syn, który ma 3 miesiące nie chce pić z piersi, ani z butelki. Co robić?
Twoje dziecko jest niejadkiem? Jak przekonać je do jedzenia i sprawić by posiłki stały się przyjemnością. Przeczytaj rady matek, które mają już ten problem za sobą.
Niestety, moje dziecko jest niejadkiem. Piszę „niestety”, bo miałam nadzieję, że mnie to nie spotka – gdy córcia była mała, nasłuchałam się opowieści o dzieciach, które nie chciały jeść. Boję się, że moja córeczka będzie miała przez to kłopoty ze zdrowiem. Dlatego biegam za nią, podtykam smakołyki, namawiam do próbowania różnych dań. Szkoda, że nic to nie daje. Córcia jak nie jadła, tak nie je. Co robić? Jak przekonać małą do jedzenia? Agata z Cieszyna Stałe pory posiłków, koniec z bieganiem z łyżką zupy, kontrolowanie przekąsek między posiłkami... To na pewno pomoże. Proponuję też zmienić postawę. To trudne, ale skuteczne. Czyli przez pewien czas lepiej nie robić z „niejedzenia” problemu. Nie zwracać uwagi dziecku, że nie zjada wszystkiego, a także starać się o miłą atmosferę w czasie posiłków. Jeśli smyk rozwija się dobrze, to jedzenie nie powinno być dla niego i dla rodziców udręką. Skończ z namawianiem... Najważniejsze – koniec z podtykaniem, nadskakiwaniem, proszeniem, zmuszaniem i bieganiem za dzieckiem z posiłkiem. Sprawiaj wrażenie, jakby wcale nie zależało ci na tym, czy maluch zje, czy nie. Postaw przed smykiem danie, powiedz „smacznego” i koniec. Jeśli zje – pochwal, jeśli nie – odstaw talerz bez komentarzy. Radzę też trzymać się stałych godzin posiłków i nie pozwalać dziecku na podjadanie. Pozwól, by dziecko zgłodniało. Wtedy na pewno zje z apetytem. Aldona ...i bądź konsekwentna To prawda, uganianie się za dzieckiem z jedzeniem nie ma żadnego sensu. Przekonałam się o tym całkiem niedawno. Moja córcia ma niespełna półtora roku i jest, a właściwie była niejadkiem. Postanowiłam coś z tym zrobić. Wyznaczyłam pory jedzenia. Jeśli córcia nie zjadła, musiała wytrzymać do następnego posiłku.Czasem marudziła, żebym dała jej coś słodkiego, lecz byłam konsekwentna. Nie ulegałam jej prośbom i kiedy przyszła pora posiłku, ku memu zdziwieniu Zuzia zjadała cały obiad, i to w dodatku sama (tylko troszkę jej pomagałam). Powodzenia! Kamila Usiądźcie przy stole Mam wrażenie, że w wielu rodzinach nie przywiązuje się wagi do tego, by posiłek zjeść wspólnie. A dla mnie i mojej rodziny to ważny rytuał. Dlatego uparłam się, by w naszym nowym mieszkaniu był stół – jest wprawdzie niewielki, ale jednak stół, a nie żadna ława czy stolik kawowy. Taki, żeby cała rodzina mogła razem zjeść. Dzięki temu posiłek jest miłym wydarzeniem. Bo rozmawiamy, opowiadamy dowcipy, snujemy plany... Moje dzieci uwielbiają te chwile. Wiem, że zjadają wszystko ze smakiem właśnie dlatego, że jemy razem. Mogę porównać nasze posiłki z posiłkami w domu mojej siostry. Rodzice siedzą nachyleni przy małym stoliku, a dzieci podchodzą, skubną, coś im wypadnie, pogrymaszą... EIa Zrezygnuj z soków Gdy moje dziecko zaczęło marudzić przy posiłkach, poradziłam się przyjaciółki, co z tym zrobić. Podpowiedziała mi, bym notowała, co maluch zjada w ciągu dnia. Zdziwiłam się, bo pilnuję, by synek nie podjadał między posiłkami. Okazało się jednak, że pije bardzo dużo soków przecierowych! Jaś uwielbia je. A przecież buteleczka takiego napoju jest prawie jak posiłek. Gdy odkryłam, że w ciągu dnia smyk potrafił wypić trzy, cztery takie soki, znalazłam źródło kłopotów. Teraz maleńki pije tylko wodę lub owocowe herbatki. Gdy ma ochotę na sok, to dostaje go np. zamiast podwieczorku. A apetyt? Wrócił! Aleksandra Bawcie się w kucharza To zawsze działa, a ile jest przy tym radości! Od czego zacząć? Na początek należy przebrać dziecko w odpowiednie ciuszki – potrzebne będą fartuch i chusteczka lub kuchenna czapka, by przykryć włosy (mama też może się ubrać stosownie do okoliczności). Czyli tak, jak jest w prawdziwej kuchni. Wszystkie produkty trzeba wyłożyć na stół, a posiłek przygotować wspólnie. Proponuję zrobić muchomorka z jajka, plasterka pomidora i odrobiny twarożku. Albo pyszną kanapkę-buzię. Jak? Na kromce chleba połóżcie okrągły plaster wędliny, w żółtym serze wytnijcie buzię i nos, oczy zróbcie z ogórka, a włosy z zielonej sałaty. Kolorowe potrawy przypominające ludziki, grzybki czy domki zachęcają dzieci nie tylko do ich oglądania, ale także do zjedzenia. Który maluch nie spróbuje dachówki ze zbudowanego przez siebie domku? Albo biedronki czy pszczółki? Zresztą dorosłym również leci ślinka na widok ładnie udekorowanej potrawy. Jeśli brakuje pomysłów na takie dania, można sięgnąć po książkę z przepisami dla dzieci (albo do Internetu). Kasia Zrób piknik na... podłodze Dzieci uwielbiają jeść na świeżym powietrzu. Niestety, zimą czy wczesną wiosną nie jest to możliwe, ale przecież piknik można urządzić także w domu! Wystarczy rozłożyć na podłodze koc i... już jesteśmy na łące! Najpierw jednak trzeba zapakować koszyk piknikowy. Przyda się wtedy pomoc malucha, którego można poprosić o udekorowanie kanapek – niech zrobi na nich buźki lub inne wzorki. Na kocu ułóżcie talerzyki z jedzeniem, ciastem, miseczki z owocami oraz kubeczki na sok albo herbatę (przydadzą się kolorowe słomki, zabawne mieszadełka do koktajli, papierowe serwetki). Im kolorowiej, tym lepiej. Taki domowy piknik to świetna zabawa, a przy tym wszystko od razu jest o niebo smaczniejsze. Że palce lizać! Agata Czytaj i dyskutuj na forum >> Pomóż Agacie: Niestety, moje dziecko jest niejadkiem. Co robić? Jak przekonać małą do jedzenia? >> Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Twój niejadek płacze przy stole, pluje jedzeniem, jada wyłącznie jogurt na zmianę z chlebem? Sprawdź, co robić i kiedy iść z niejadkiem do lekarza.
Uniwersalny sposób na niejadka? Niestety, taki nie istnieje. Jeden maluch da się przekonać do warzyw, jeśli będą ładnie podane, inny nie tknie ich nawet wówczas, gdy zrobisz z nich stację kosmiczną. Sposób, który działał we wtorek, już w środę może utracić skuteczność... Część poniższych rad traktuj więc jako punkt wyjścia do własnych poszukiwań. Są jednak wśród nich i takie (np. ta, by nie zmuszać do jedzenia), które warto stosować stale. Choćby po to, by nie pogarszać sytuacji. Przeczytaj także: Dobra i zła dieta. Rozmowa z gastroenterologiem o żywieniu dzieci 1. Upewnij się czy twoje dziecko faktycznie jest niejadkiem Najlepiej przez kilka dni zapisuj każdy kęs dziecka. Uwzględniaj także ilość wypitych przez nie soczków, słodzonych herbatek itd. oraz oczywiście zjedzonych słodyczy. Być może okaże się, że twój malec wcale nie jest niejadkiem! Rodzice oczekują, że ich pociechy będą zmiatać wszystko z talerzy, tymczasem dzieci na ogół jedzą tyle, ile potrzebują. Jeśli malec rośnie, przybiera na wadze i rozpiera go energia, raczej wszystko jest w porządku. 2. Akceptuj dziwactwa Są dzieci, które jadają tylko kilka produktów, np. jogurt na zmianę z szynką, ewentualnie dokładnie przecedzony rosół (bez marchewki i pływających listków pietruszki). Inne nie tkną niczego, co jest czerwone, z ogórkiem, ma grudki, jest na innym talerzu niż zwykle albo zabarwiło się od surówki (np. ziemniaki od buraczków). Co gorsza, upodobania niejadków się zmieniają: potrawa, którą twój malec łaskawie tolerował, może w jednej chwili stać się paskudztwem. Choć zachowania tego typu wydają się irracjonalne, warto ustępować szkrabowi – oczywiście w granicach rozsądku. 3. Zapewnij dziecku dużo ruchu Biegając, skacząc czy jeżdżąc na rowerze, twój niejadek ma szansę porządnie zgłodnieć. Dlatego zapewnij mu okazję do szaleństw na dworze, a jeśli jest leniuszkiem, zachęć je do ruchu. 4. Nie zmuszaj niejadka do jedzenia!!! Nie ma sensu katować dziecka wątróbką, kalafiorem czy zupą pomidorową, jeśli szczerze ich nie cierpi. Nawet dorośli, rozsądni ludzie odmawiają jedzenia potraw, które im nie smakują, niezależnie od tego, jak bardzo są zdrowe. Nie można także zmuszać dziecka, by zjadło więcej, niż jest w stanie. Ma mały żołądek i najlepiej wie, ile się w nim mieści. 5. Nie przeciągaj posiłków w nieskończoność Maluszek od godziny płacze nad zimną zupą? Lepiej wylej ją do zlewu. I tak nic z tego nie będzie, za to dziecko zacznie się bać kolejnego posiłku. 6. Nie bądź policjantem Nie wściekaj się. Plucie zupką, którą przyrządzałaś dwie godziny, może doprowadzić do szału, musisz jednak panować nad swoimi emocjami. Awantury przy stole tylko pogłębią problem. Nie rób dziecku wyrzutów. Nie przesadzaj z dyscypliną. Stałe napominanie, by maluszek siedział prosto, nie chlapał zupą, nie kruszył chleba itd., może odebrać apetyt. 7. Poszukuj smakołyków Dawaj dziecku różnorodne produkty i przyrządzaj je na różne sposoby. Może twój niejadek polubi orzeszki pistacjowe, melony albo pierogi z jagodami? 8. Pozwól decydować Zdarza się, że dziecko wybrzydza przy jedzeniu, bo to jedyna okazja, kiedy może o czymś decydować. Pozwól mu wybierać to, na co ma ochotę, jednak w ograniczonym stopniu. Pytaj: „Chcesz na śniadanie płatki czy bułeczkę z miodem?”, a nie: „Na co masz ochotę, co chcesz zjeść?”. Polecamy: Jak kształtować u dzieci dobre nawyki związane z jedzeniem? [CMS_PAGE_BREAK] 9. Pamiętaj, że dzieci (nie tylko niejadki) jedzą oczami... Staraj się, by jedzenie wyglądało apetycznie. Przygotowanie maleńkich tartinek czy szaszłyka z owoców nie zajmuje więcej czasu niż przyrządzenie kanapki. Warto uatrakcyjniać nawet najprostsze posiłki. Może twoje dziecko zje warzywa, jeśli pokroisz je w słupki i podasz w miseczce dip, w którym można je moczyć? A poza tym wiesz, jak jest ;-) - kolorowy makaron jest smaczniejszy niż zwykły, tak jak ziemniaczki uformowane łyżką do lodów. Zobacz jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw - 25 sprawdzonych sposobów 10. ... i uszami Na niektóre dzieci świetnie działa zmiana nazwy nielubianej albo nowej potrawy. Brokuły mogą nie wzbudzić zachwytu, ale „drzewka” czy „baobab” mają już szansę. Jajecznicę zamiast szczypiorkiem możecie posypać zielonym „confetti”, a twarożek z rodzynkami zmienić w piegowatą chmurkę. Zaangażuj malca w wymyślanie nazw. 11. Weź niejadka sposobem - zostań przemytnikiem Twoje dziecko nie je mięsa, za to przepada za pierogami? Być może skuszą go pierogi z mięsem. Warzywa można przemycać w naleśnikach, owoce w koktajlach mlecznych, mięso i żółtko w zupie... 12. Podawaj małe porcje Spiczasta góra ziemniaków, piramida klopsów, a do tego kopa surówki to stanowczo za dużo dla dziecka. Widok pełnego po brzegi talerza może mu skutecznie odebrać apetyt. 13. Gotujcie razem Coś, co malec zrobi własnymi rękami, pewnie będzie mu smakować bardziej niż posiłek przygotowany przez kogoś innego. Nawet półtoraroczny brzdąc może już pomagać w kuchni, chociaż ta pomoc polega głównie na przeszkadzaniu. Tak czy inaczej wspólne gotowanie to wielka frajda i szansa na lepszy apetyt. 14. Nie pozwalaj na podjadanie To kluczowa rada. Dziecko, które ciągle podjada (albo za którym biegasz z kanapką) nie ma ochoty na normalne posiłki. Kiedy trzeba iść z niejadkiem do lekarza? Jeśli twoje dziecko naprawdę je zbyt mało albo straciło apetyt ni stąd, ni zowąd, idź z nim do pediatry. Co was tam czeka? Ocena rozwoju dziecka. Lekarz sprawdzi, czy malec mieści się w siatkach centylowych (tzn. czy nie jest zbyt chudy albo za niski) i czy rozwój przebiega harmonijnie. Badania. Przyczyną braku apetytu może być jakaś choroba, np. pasożytnicza. Niedobory niektórych składników pokarmowych widać nawet gołym okiem. Badania laboratoryjne. Na przykład morfologia, badanie moczu, ewentualnie kału. Jeśli oczywiście będzie taka potrzeba, lekarz zleci ich wykonanie. Leki. Pediatra może przepisać preparaty witaminowe albo nawet lekarstwa pobudzające apetyt. Przeczytaj: Chcesz, by twoje dziecko jadło warzywa? Nie mów, że są zdrowe! Beata Turska
Dlaczego dziecko jest niejadkiem, ale tylko w domu?
Niektóre dzieci są niejadkami, ale tylko w domu. Natomiast w przedszkolu jedzą wszystko i to w dodatku samodzielnie. Co wtedy zrobić? Radzi psycholog.
Trzyletni Roch jest niejadkiem, ale tylko w domu. W przedszkolu zajada się wszystkim. Co więcej, Roch w przedszkolu na ogół je samodzielnie, w domu – odwrotnie – nie je nic albo spędza przy stole bardzo dużo czasu. Co się stało z moim synkiem? ~Otylia Dlaczego dziecko nie chce jeść, ale tylko w domu? Wygląda na to, że Roch wcale nie jest niejadkiem ani tym bardziej posiłkowym gapciem. Sądzę, że niejedzenie to jego sposób na rodziców, na trzymanie ich... w szachu. Skoro w przedszkolu je sam, to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, aby robił tak również w domu. Często utrudniają to jednak rodzicielskie wymagania, np. by maluszek zjadł szybciej, bo obiad stygnie (dzieci często nie lubią jeść gorących potraw), zjadł całą porcję (czasami przesadza się z wielkością porcji dla dziecka) lub chociaż chrupki między posiłkami (bo on taki chudziutki i nic nie je). Stanowczość, konsekwencja, stałe pory posiłków i przede wszystkim niedokarmianie bananami czy serkami w czasie zabawy lub oglądania telewizji powinny pomóc małemu Rochowi. Zobacz też: Jak nie wychować grubego dziecka - radzi dietetyk Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Twoje dziecko straciło apetyt?Jest niejadkiem od urodzenia lub odmawia posiłków od niedawna? Istnieje wiele powodów, dla których dzieci unikają posiłków.
Apetyt zmienia się z wiekiem Dla noworodka i małego niemowlęcia głód jest jednym z najsilniejszych odczuć. W miarę jak dziecko rośnie, wydłużają się odstępy pomiędzy posiłkami (początkowo głównie w nocy) i zwiększa ich objętość. Kilkumiesięczny, zdrowy maluszek może domagać się jedzenia rzadziej niż co 1,5 - 2 godziny. Nie powinno się go jednak budzić na posiłki ani karmić przez sen! Odkąd maluch większość czasu poświęca na poznawanie świata i zdobywanie nowych umiejętności, traci zainteresowanie jedzeniem. Spowalnia się także jego tempo wzrostu. Naturalne jest więc, że w drugim półroczu życia potrzebuje mniej pożywienia, co często rodzice interpretują jako utratę apetytu i szukają pomocy lekarskiej. Jeśli dziecko rośnie i prawidłowo się rozwija, przeczekaj okres jego mniejszego łaknienia. Nawet jeśli wydaje Ci się, że prawie nic nie je, nie zmuszaj go do jedzenia, nie wprowadzaj dodatkowych karmień w nocy, nie podawaj mu butelki, jeśli skończył pierwszy rok życia. Zadbaj raczej o przygotowywanie pełnowartościowych, atrakcyjnych, różnorodnych dań. O częstości karmień i objętości posiłków pozwól decydować dziecku. Staraj się jednak utrzymać stałe ich pory, by wyrabiać dobre nawyki. Co odbiera apetyt Jeżeli niemowlę, które dotychczas chętnie jadło, nagle traci łaknienie, zgłoś się do pediatry. U małych dzieci nagły i przejściowy brak apetytu występuje w przypadku ząbkowania, przegrzania, łagodnych infekcji wirusowych górnych dróg oddechowych. Towarzyszy również ostrej biegunce, zapaleniu ucha środkowego, infekcji układu moczowego. Bywa reakcją na pośpiech przy karmieniu czy trudną sytuację (np. powrót mamy do pracy, pobyt w szpitalu). [CMS_PAGE_BREAK] Ustalenie przyczyn braku apetytu jest często niemożliwe, póki nie pojawią się charakterystyczne objawy choroby: wymioty, luźne stolce, ból przy siusianiu. Bardzo pomocne są więc obserwacje rodziców. Maluch chory na zapalenie ucha zachowuje się typowo. Łapczywie rzuca się na pierś lub butelkę, ale po paru łykach zostawia ją i staje się niespokojny. Pamiętaj, że podczas ostrej infekcji można pozwolić maluchowi jeść bardzo mało, ale koniecznie musi dużo pić. Niewystarczające nawodnienie dziecka, nawet jeśli trwa kilka godzin, jest groźne dla jego zdrowia! Konieczne badania Niekiedy trzeba sprawdzić, czy utrata apetytu nie wynika z poważnej, długotrwałej choroby. Gdy dziecko przestaje rosnąć lub przybierać na wadze, chudnie, ma bóle brzucha, nudności, należy wykonać badania. Długotrwały brak łaknienia najczęściej spowodowany jest niedoborem żelaza lub zakażeniem pasożytniczym. Bywa objawem tzw. zespołu złego wchłaniania i innych przewlekłych schorzeń przewodu pokarmowego. Do postawienia diagnozy niezbędne jest wykonanie specjalistycznych badań i podjęcie odpowiedniego leczenia. Po jego zakończeniu apetyt wraca. prof. dr hab. n. med. Maria Korzon
Gdy niemowlę nie chce jeść - rady na niejadka
Karmienie dziecka to czasami łamigłówka dla rodziców. Niemowlę, bez względu na to, czy jeszcze jest karmione piersią, czy nie, trzeba po prostu nauczyć jedzenia stałych pokarmów. Czytaj, o czym powinnaś pamiętać przy rozszerzaniu diety dziecka, aby nie wychować niejadka.
Każdy rodzic jest szczęśliwy, gdy jego dziecko je z apetytem. Utarło się też, że dobra mama dobrze (czytaj: obficie) karmi swojego malucha. Tymczasem nawet niemowlę może czasem odmówić jedzenia i nie powinno to nikogo dziwić. Aby dziecko rosło zdrowo, nie wystarczą same pożywne posiłki! Ważna jest też miła atmosfera przy stole i Czy to prawda, że dzieci karmione butelką są cięższe? Dawniej uważano, że dzieci karmione wyłącznie piersią przybierają na wadze mniej niż karmione butelką. Teraz już jednak wiadomo, że to nieprawda. W jednym i drugim przypadku zdarzają się grubaski, których waga – jak mogłoby się wydawać – rośnie za szybko. Ale pod koniec 1. roku życia lub na początku 2. szczupleją. Pamiętaj, że niejadkom karmionym butelką nie należy wsypywać więcej mlecznego proszku do określonej ilości wody, niż to zaleca producent. Takie „tuczenie” dziecka jest szkodliwe! Gdy dziecko chce wyłącznie mleka mamy To, że dziecko nie chce jeść niczego poza pokarmem z piersi mamy zdarza się często. Nie należy jednak nadmiernie przedłużać wyłącznego karmienia piersią. W drugim półroczu pokarm mamy nie zaspokaja już wszystkich potrzeb żywieniowych malucha. Bywa, że dzieci karmione wyłącznie piersią dłużej niż do 6. miesiąca życia, miewają złą morfologię. Brak jarzyn, mięsa i żółtka, a więc dieta pozbawiona żelaza, może się przyczynić do niedokrwistości. Aby przyzwyczaić dziecko do jedzenia zup, możesz mieszać małą ilość przecieru jarzynowego ze słoiczka ze swoim pokarmem czy mlekiem modyfikowanym lub też dodawać więcej kleiku ryżowego, zrezygnować z warzyw o intensywnym smaku i zapachu (seler, por). Można też jarzyny mieszać z owocami. Zdarza się, że dzieci odmawiają jedzenia zup i papek, a akceptują gotowane warzywa, które mogą wziąć do rączki. Wtedy problem rozwiązuje się sam. Pamiętaj, że dziecko w drugim półroczu życia jest w naturalny sposób przygotowane do przyjmowania nowych pokarmów. Jeśli przeoczysz ten okres, trudno ci będzie potem wprowadzić do jego diety mięso i warzywa. Czy niemowlę musi popijać obiad? Lepiej, by jadło go bez popijania. Duża ilość płynów rozcieńcza soki żołądkowe, a więc nie sprzyja dobremu trawieniu. Są jednak dzieci, które nie potrafią jeść bez picia – po prostu jedzenie „rośnie” im w ustach. W takim wypadku najlepiej podać lekki kompot, rozcieńczony sok lub wodę. Dlaczego roczne dzieci jedzą mniej? W 2. roku życia apetyt nieco słabnie i nie ma w tym nic niepokojącego. Po prostu tempo rozwoju dziecka nie jest już tak szybkie jak w niemowlęctwie. Zmuszanie dziecka do jedzenia nie ma sensu. Warto pamiętać, że po ukończeniu 12. czy 13. miesiąca życia dziecko coraz bardziej interesuje się światem, zaczyna chodzić, chce wszystkiego dotknąć i szkoda mu czasu na „celebrowanie” posiłków. Ponadto w 2. roku życia dzieci zaczynają jeść coraz więcej potraw z rodzinnego stołu. Są one bardziej kaloryczne, choć mają mniejszą objętość niż posiłki niemowlęce, np. talerzowi zupy mlecznej odpowiada kromeczka chleba z masłem i pół kubka kakao. [CMS_PAGE_BREAK] Czy zmuszać dziecko do jedzenia? Często mamy, a zwłaszcza babcie są przekonane, że dziecko je za mało, choć jego wzrost i waga mieszczą się w normie. Niektóre bardzo aktywne maluchy mogą zadowolić się małymi porcjami pokarmów bez uszczerbku dla zdrowia. Brak apetytu może być próbą wyrażenia własnego „ja” i psychologicznej walki ze zmuszającą do jedzenia osobą. W takim wypadku tylko cierpliwość i wprowadzanie nowości małymi porcjami przyniesie skutek. Zmuszanie dziecka do jedzenia może je trwale zniechęcić do nowych dań! Pamiętaj, że przyczyną braku apetytu bywają emocjonalne problemy malucha, np. powrót mamy do pracy. Czy brak apetytu może oznaczać chorobę? Oczywiście. Dziecko z gorączką traci apetyt, ale przyczyna tego jest oczywista. Jeśli natomiast dziecko stanowczo odmawia jedzenia, niechętnie pije, jest smutny, marudzi i chudnie, trzeba zabrać go do lekarza, zrobić podstawowe badania i ustalić przyczynę. Niekiedy długotrwały brak apetytu świadczy o jakiejś utajonej infekcji, np. układu moczowego. Pamiętaj, że wyraźna odmowa spożywania niektórych produktów może być oznaką nietolerancji lub alergii. Rady na dobry apetyt dziecka Pozwól dziecku jeść rączkami – może to robić już w 8. miesiącu życia. Szykuj malutkie porcje – przecież zawsze możesz dać dokładkę. Nigdy nie zmuszaj do jedzenia – niech dziecko je tyle, ile chce. Akceptuj jego upodobania kulinarne – dziecko tak jak dorosły jedne potrawy lubi, a innych nie. Sadzaj dziecko przy stole – niech je wraz z innymi domownikami. Nie strofuj za brak manier przy jedzeniu – na początku nie należy przywiązywać do nich nadmiernej wagi. Daj dziecku łyżeczkę, gdy tylko będzie chciało samodzielnie się nią posługiwać. Czytaj też: Koniec problemów z apetytem