Buciki Elefanten - kolekcja wiosna/lato 2012
Jak dobrać dziecku odpowiednie buty zimowe
Źle dobrane obuwie zimowe nie tylko popsuje zabawę na śniegu, może też spowodować różnego rodzaju schorzenia. Czym się kierować przy zakupie obuwia zimowego dla dziecka?
Według specjalistów z firmy ECCO, podstawowe dla prawidłowego rozwoju stopy dziecka jest zapewnienie jej odpowiedniej przestrzeni. Dziecięca stopa nie może być zbyt mocno ściśnięta. Dopasowuje się wówczas do kształtu buta, co może powodować różne problemy zdrowotne. Stopy dzieci rosną niezwykle szybko. W ciągu pierwszych dwóch lat aż o 2 cm rocznie, a do około 13 roku życia o 1,5 cm rocznie. Zmienia się także ich kształt – w różnym tempie rozwijają się mięśnie, łuk stopy i kości. Dobór zimowych butów dla naszych pociech wcale nie musi być trudny i skomplikowany. Pamiętając o tych kilku zasadach, zapewnimy dziecku bezpieczeństwo i wygodę. Zima jest bardzo przyjemną porą roku dla najmłodszych. Lepiej wykorzystać ja na dobrą zabawę niż leczenie przeziębień i urazów. Rozmiar butów dziecięcych zimowych U małych dzieci zakończenia nerwowe nie są w pełni rozwinięte, dlatego też najmłodsi nie są w stanie określić czy but jest w dobrym rozmiarze. Dobierając rozmiar buta powinniśmy pamiętać o odpowiednim zapasie, a w trakcie noszenia często sprawdzać, czy but nie jest już za mały. Zasady doboru rozmiaru są proste. Najlepszym rozwiązaniem przy kupowaniu nowej pary butów jest zachowanie 1,5 cm wolnej przestrzeni między czubkiem buta a końcami palców. W ten sposób zachowujemy 0,5 cm miejsca na swobodne rozszerzanie się stopy podczas chodzenia, około 0,8 cm pozwala stopie rosnąć, a pozostałe 0,3 cm wypełnia miejsce na palce. Żeby odpowiednio dobrać buty zimowe dziecięce, najlepiej zmierzyć stopę dziecka, kiedy stoi ono w miejscu. Można obrysować stopę, a następnie wycięty wzór przykładać do wkładki z buta. Dobrym sposobem jest także postawienie stopy bezpośrednio na wkładce z buta. Dzięki temu możliwe jest precyzyjne określenie, jak dużo miejsca zajmie stopa malucha. Kupując buty przez internet warto zmierzyć długość obrysu i dodać do niego zalecany zapas – 1,5 cm. Kształt butów zimowych dziecięcych Oprócz rozmiaru kluczowy jest także kształt buta i możliwość dopasowania go do nogi dziecka. Skutecznym sposobem jest zastosowanie regulowanego systemu zapięć. Bardzo ważna jest także podeszwa, która zabezpieczy dziecko przed ślizganiem, a jej wysokość zapewni odpowiednie rozłożenie stopy tak, by nacisk podczas chodzenia był równomierny na całej powierzchni. Specjaliści odradzają też specjalne podparcia łuku stopy – to część, która najlepiej rozwija się naturalnie. W bucie powinna też znaleźć się specjalna wkładka niwelująca wstrząsy, by dziecko mogło bawić się swobodne bez obaw o kontuzję. Materiały Pełnię swobody i komfort podczas zimowych miesięcy zapewnią także wysokiej jakości materiały. Buty zimowe dziecięce powinny być lekkie i elastyczne. Odpowiednia wentylacja jest kluczowa zarówno ze względów zdrowotnych – unikamy przeziębień czy grzybicy – jak i ze względu na zachowanie ciepła. W butach zimowych konieczna jest odpowiednia wyściółka. Pamiętajmy, żeby przebywając w pomieszczeniu dziecko nie miało na sobie zimowych butów – spocona stopa szybko zmarznie po wyjściu na zewnątrz. View Burdaffi on the source website
W listopadzie na polskim rynku zadebiutowała firma Croolewna.pl produkująca buty na obcasach dla kilkuletnich dziewczynek.
Buty na jesień dla dziecka - dlaczego nie mogą być byle jakie?
Porządne buty są dla dziecka ważniejsze niż supermodna kurteczka albo kolejna zabawka. Dlaczego nie warto kupować byle czego? Na co zwrócić uwagę? Jak dobrać odpowiedni rozmiar?
Niewygodne buty to narzędzie tortur – na pewno miałaś okazję się o tym przekonać, na przykład wtedy, gdy wracałaś z imprezy boso, trzymając szpilki pod pachą. W wypadku małego dziecka sprawa jest jeszcze poważniejsza, bo źle dopasowane, nieprawidłowo wykonane albo powykrzywiane (np. przez starszego brata) buty mogą zdeformować rozwijające się stopy. Nawet jeśli nie będzie aż tak źle, na pewno zniechęcą dziecko do ruchu, który jest mu przecież potrzebny do prawidłowego rozwoju. By stopy dziecka były zdrowe Ludzka stopa to machina o mistrzowskiej konstrukcji. Zachwycał się nią sam Leonardo da Vinci. Nie jest zwykłą podporą: nie przylega do podłogi całą powierzchnią, lecz opiera się o podłoże w trzech miejscach (na „poduszkach” pod paluchem i najmniejszym palcem oraz na pięcie), pomiędzy którymi są dwa sklepienia: podłużne i poprzeczne. Dzięki takiej budowie stopy nie tylko utrzymują ciężar naszego ciała i przenoszą nas z miejsca na miejsce, ale również amortyzują wstrząsy, dopasowują się do nierówności i sprawiają, że zamiast człapać, chodzimy lekko i sprężyście, radzimy sobie z krzywym chodnikiem, wspinaniem się pod górkę itd. Stopy dziecka, które nie ukończyło czwartego czy nawet piątego roku życia, nie są jeszcze ostatecznie ukształtowane. Dopiero się rozwijają. W osiągnięciu prawidłowego kształtu może przeszkodzić im m.in. bezczynność, nadwaga właściciela albo właśnie złe buty. Stopy to jedne z najbardziej pracowitych części naszego ciała. Jeśli nie wszystko jest z nimi w porządku (np. są zbyt płaskie, źle ustawione lub zniekształcone), prędzej czy później zaczynają boleć nawet po niewielkim wysiłku, a to wpływa na styl życia, samopoczucie itd. Nawet zwykłe płaskostopie sprawia, że kolana i biodra są nieprawidłowo obciążone, co może (choć nie od razu) prowadzić do zmian zwyrodnieniowych. Przeczytaj także: Stopy małego dziecka - ważne pytania do ortopedy Na co zwrócić uwagę kupując buty dla dziecka? Buty, w których chodzi małe dziecko powinny być przede wszystkim nowe i dobrej jakości. Z butami jest jak z biustonoszem: nie da się znaleźć odpowiednich bez mierzenia. Dlatego nie kupuj ich przez internet (chyba że ten sam model i rozmiar przymierzysz smykowi wcześniej w sklepie) ani nie idź na zakupy bez dziecka. Znany sposób z patykiem przyciętym na odpowiednią długość nie załatwia sprawy, bo stopa ma także swoją szerokość, krzywizny, określoną wysokość podbicia itd. Ważne są także: Na następnej stronie: Jak dobrać odpowiedni rozmiar butów dla dziecka, co kupić, poza butami "na wyjście" i kiedy iść z dzieckiem do ortopedy. Polecamy także: Małe dziecko i jesień [CMS_PAGE_BREAK] Jak dobrać odpowiedni rozmiar butów dla dziecka? Kiedyś, gdy jeszcze nie zdawano sobie jeszcze sprawy, że promieniowanie rentgenowskie nie jest obojętne dla zdrowia, w nowoczesnych sklepach obuwniczych montowano… aparaty RTG, dzięki którym można było sprawdzić, czy but idealnie leży. Ty musisz poradzić sobie bez niego. Dlatego najpierw: Zmierz stopę malca. W niektórych sklepach można znaleźć specjalne miarki, ale możesz też zrobić to linijką albo centymetrem krawieckim. Wybierz odpowiedni rozmiar. Przed dużym palcem powinien pozostać centymetr zapasu. Nie kupuj jednak butów na wyrost. Zbyt obszerne nie stabilizują stopy, poza tym podpierają ją nie w tym miejscu, gdzie trzeba. Załóż buciki maluchowi. Koniecznie oba, a nie np. tylko prawy. Tak, to prawda: żadne dziecko nie przepada za mierzeniem (zwłaszcza jeśli nie kończy się na jednej parze), ale to potrzebne. Bez tego nie będziesz wiedziała, czy dobrze „leżą”, czy łatwo je założyć i czy da się je dopiąć bez ściskania stopy. Poproś dziecko, by przespacerowało się po sklepie. Dzięki temu zobaczysz, jak się w nich porusza. Koniecznie przyjrzyj się podeszwom – powinny być elastyczne i zginać się przy każdym kroku. Słuchaj sugestii sprzedawców. Np. w sklepach „Zdrowa stópka” można spotkać przeszkolone ekspedientki-fizjoterapeutki, które znają się na rzeczy. Zaufaj im. Nie kupuj tylko dlatego, że buty są śliczne. To prawda, że maleńkie trampeczki czy balerinki z kokardami wyglądają słodko, jednak nie nadają się dla najmłodszych. Jakie jeszcze buty warto kupić dziecku? Poza butami „na wyjście” zaopatrz maluszka w: Kalosze. Warto je kupić, bo dzięki nim maluch nie musi siedzieć w domu, gdy pada. Chodzenie po kałużach to przecież ogromna frajda (zwłaszcza gdy w butach jest sucho)! Pamiętaj jednak, że takie buty nie nadają się na długie spacery: nie mają wyprofilowanej wkładki, więc nie zapewniają stopom maluszka prawidłowego ułożenia i stabilności. Kapcie. Bieganie na bosaka jest zdrowe, pod warunkiem, że powierzchnia, po której stąpa maluch, jest miękka lub nierówna, np. jak piasek czy trawa. Na takiej nawierzchni stopa musi pracować: przystosowywać się do podłoża, a to wzmacnia mięśnie i zapobiega płaskostopiu. Płaska, twarda podłoga nie nadaje się do chodzenia na boso: stopa „przykleja się” do niej, a to sprzyja płaskostopiu. Dlatego w domu czy w żłobku maluch powinien chodzić w kapciach. Kapciuszki, podobnie jak buty do chodzenia poza domem, powinny być stabilne, mieć sztywny zapiętek i elastyczną podeszwę (świetne są np. leciutkie, sznurowane buciki ze skóry). Brzdąc może je ściągać, by pohasać po miękkim dywanie, sofie, kocu, kołdrze, rozłożonym na ziemi materacu, grubej macie do ćwiczeń. Obejrzyj także kurteczki na kaprysy pogody Kiedy trzeba iść z dzieckiem do ortopedy? Jeśli malec ma jakiekolwiek problemy ze stopami (np. nie lubi spacerować, narzeka na ból, wykrzywia buty, stawia stopy w dziwny sposób, cały czas chodzi na palcach), idź z nim do ortopedy, a dopiero później wybierz się na zakupy. Być może będziesz musiała skorzystać ze wskazówek lekarza, kupić specjalne wkładki albo inny niż dotąd rodzaj bucików. UWAGA! Nigdy nie kupuj sama wkładek korygujących. Powinien je dobierać fachowiec. Źle dobrana wkładka może przynieść więcej szkody niż pożytku.
Latem nawet małe stópki łatwo się pocą, najlepiej więc, by malec miał sandałki. Jakie będą najlepsze? Zobacz, na co trzeba zwrócić uwagę przy kupowaniu.
Wyprawa po nowe buty z patyczkiem to niedobre rozwiązanie. W sklepie jest potrzebne dziecko. Bez mierzenia nie zyskasz pewności, że dokonałaś właściwego wyboru.
Niezależnie od tego, czy idzie jak burza czy też powoli stawia kroczki, twój zaczynający chodzić maluch, potrzebuje dobrych butów. Na dworze, ale też w domu.
To podstawa jesiennej garderoby malucha. Dosłownie i w przenośni, w końcu rzecz dotyczy stóp, czyli podstawy ciała. W dobrych i wygodnych bucikach maluch będzie bez problemów doskonalić umiejętność chodzenia, którą jest teraz zafascynowany. Źle by było, gdyby niedobrze dobrane obuwie przeszkodziło mu w odkrywaniu świata. Niedopasowane mogłoby też zdeformować (nawet na całe życie) dopiero kształtującą się stópkę. Obuwie po domu Malec nie powinien biegać boso. Nie tylko ze względu na zimno, ale także dlatego, że twarde podłoże może źle wpłynąć na rozwój jego stópek. Skarpetki – w domu tylko przez pierwsze 2–3 miesiące samodzielnego poruszania się dziecko może mieć na nóżkach jedynie ciepłe skarpetki z antypoślizgowym spodem. Później jednak także i w domu maluch powinien chodzić w kapciuszkach lub bucikach. I to koniecznie ze sztywnym zapiętkiem! Boso może biegać jedynie po miękkim podłożu, np. bardzo puszystym dywanie (a latem na dworze – po trawie lub piasku). Kapcie materiałowe – do chodzenia po domu (a potem także w przedszkolu) kup stabilne tekstylne kapcie ze sztywnym zapiętkiem (to część buta obejmująca z tyłu piętę) i elastyczną podeszwą, zginającą się na linii palców (tam, gdzie podczas chodzenia zgina się stopa). Kapcie dla rocznego malucha powinny sięgać powyżej kostki, by dobrze trzymały nóżkę. Wybierz te z naturalnego materiału: grubego płótna, sztruksu, a nie plastikowe, by nóżka malca się nie pociła. Ponieważ dziecko i tak samo nie będzie ich wiązać, mogą być sznurowane (najlepiej dopasowują się do nóżki), ale sprawdzą się też zapinane na rzepy. Ważne, by zapięcie było regulowane (każde dziecko ma przecież inną nóżkę). Kapcie możesz też zastąpić skórzanymi sandałkami. Klapki – to rozwiązanie nie dla malca dopiero wprawiającego się w chodzeniu. Takie obuwie jest niebezpieczne. I bardziej w chodzeniu przeszkadza niż pomaga. Pierwsze klapki może nosić dopiero przedszkolak, a nawet starsze dziecko. Polecamy: 20 najfajniejszych par - buciki dla niemowląt Obuwie na dwór Buciki jesienne będą potrzebne, gdy tylko maluch zaczyna sam chodzić (zwykle około pierwszych urodzin, choć niektóre dzieci wcześniej lub później). W sklepach są wyższe buciki za kostkę i krótkie (półbuty). Wybierz właściwe. Trzewiki za kostkę – roczny maluch do biegania po dworze musi mieć trzewiki z cholewką, sięgającą powyżej kostki, szerokim noskiem i elastyczną, antypoślizgową podeszwą. Ważny jest też sztywny zapiętek, który zapobiega nieprawidłowemu ustawieniu stopy. W takich bucikach pięta dziecka jest dobrze stabilizowana (utrzymywana w prawidłowym położeniu), dzięki czemu cała stópka ma odpowiednie ułożenie i kształt, a maluchowi jest łatwiej chodzić i biegać. Półbuty, czyli trzewiki przed kostkę, to rozwiązanie dla dzieci po trzecim roku życia. Wybieraj buciki, których wierzch wykonany jest ze skóry. To gwarantuje, że będą przewiewne i dopasują się do anatomicznego kształtu stópki. Wewnątrz bucika powinna być miękka wkładka, która nie tylko zapewni wygodę chodzenia, ale także będzie wchłaniać wilgoć, która powstaje, gdy nóżka malca się poci. Są nawet wkładki, które na trwałe nie odkształcają się pod naciskiem nóżki, zapewniając stopom większą stabilność. Cholewka niektórych bucików wyłożona jest nad kostką miękką wkładką z pianki, która zapobiega otarciom i zapewnia lepsze trzymanie nóżki w stawie. [CMS_PAGE_BREAK] Wysokie trzewiki – z cholewką do półłydki, najwygodniej, gdy są zapinane na rzepy. Dla małego dreptusia to idealne buciki na zimę – wyższa cholewka zabezpiecza przed wsypywaniem się śniegu do buta. Dobrze jest wybierać obuwie wykonane z użyciem materiału (membrany) typu gore-tex (lub sympatex) – dzięki niemu but jest nieprzemakalny, a jednocześnie stopa oddycha, bo wilgoć spowodowana poceniem się nóżki jest odprowadzana na zewnątrz, a stopa jest zawsze sucha. Bez obaw możesz w nich puścić malca na największą chlapę. Kozaczki – dobre na chłody dla małych elegantek, które już pewnie chodzą (czyli co najmniej dwuletnich). Wysoka cholewka powinna być miękka, żeby nie ściskać łydki i nie utrudniać dziecku chodzenia. Oczywiście sam but powinien spełniać wszystkie wymogi, jakie stawiane są trzewikom dla małego dziecka, czyli mieć elastyczną podeszwę, szeroki nosek, sztywny zapiętek i miękką wkładkę. I stabilnie trzymać nóżkę – co w przypadku kozaczków, zwykle zapinanych na suwak, jest jednak dość trudne. Kalosze – przydadzą się na jesienne słoty i skakanie po kałużach, a śniegowce (ocieplane kalosze) – na zimową chlapę. Ale nie na długie wyprawy, a jedynie do penetrowania kałuż blisko domu. I kalosze, i śniegowce wykonane są z plastiku, który chroni stopę jedynie przed zamoczeniem. Nie mają wyprofilowanej wkładki, nie zapewniają też stopie prawidłowego ułożenia i stabilności, których w bucie potrzebuje nóżka malucha. Adidasy – sportowe buciki dla wytrwałych biegaczy. Ich jedyną wadą jest to, że nie mają cholewki za kostkę, więc nie jest to dobre rozwiązanie dla rocznego dziecka, bo nie trzymają dobrze stawu skokowego. Sportowe adidaski spraw więc dopiero przedszkolakowi. Bucik ze stopką Warto kupować buciki, które mają znak Zdrowa Stopa, który przyznaje Centralne Laboratorium Przemysłu Obuwniczego w Krakowie. Tak oznaczone buciki są prawidłowo skonstruowane, wykonane z dobrych materiałów, co gwarantuje, że są zdrowe dla rozwijających się stópek dziecka. Niektóre buciki posiadają także pozytywną opinię Instytutu Matki i Dziecka. Bucik na 102! Pamiętaj, że nogi dziecka rosną bardzo szybko, należy więc co trzy miesiące sprawdzać, czy buciki malucha nie są za małe. I w razie konieczności wymieniać je na nowe. Dobry bucik na dwór (wysoki trzewik na rzepy), dobry kapeć po domu (z tkaniny, wysoki, z zapiętkiem) to: cholewka – wyższa, za kostkę, zapiętek – dobrze usztywniony, utrzymujący piętę na swoim miejscu, materiał – naturalny: skóra lub tekstylny (płótno, sztruks), zapięcie – rzepy lub sznurowadła, dobrze obejmujące nóżkę, noski – szerokie, lekko usztywnione, podeszwa – elastyczna, łatwo zginająca się na linii palców.
Zobacz galerię zdjęć bucików Befado. Wybierz najlepsze obuwie dla swojego dziecka.
Dbamy o stopy dziecka, czyli jak wybrać pierwsze buty dla dziecka.
Około 11 miesiąca życia dziecko zaczyna chodzić. Na początku jeszcze bardzo niepewnie, przytrzymując się ściany, stołu, mebli. Bardzo często chód malucha bywa niezgrabny, nóżki stawia krzywo, co może niepokoić rodziców.
Brak gracji przy stawianiu pierwszych kroków nie jest niczym wyjątkowym. Dziecko z czasem nabierze większej pewności w chodzeniu i tym samym jego chód stanie się zgrabniejszy. Warto też pamiętać, że dziewczynki dojrzewają szybciej od chłopców, tak samo jak szczuplejsze maluchy od pulchniejszych, a każda choroba może dodatkowo zaburzyć rozwój kolejnych czynności motorycznych u małego dziecka. Zazwyczaj piętnastomiesięczne dziecko umie już samodzielnie chodzić. Znacznie wcześniej jednak – bo już nawet od szóstego miesiąca życia dziecka (choć najczęściej przypada to na 8-10 miesiąc) – niemowlę zaczyna raczkować. To prawdziwe wyzwanie zarówno dla niego, jak i jego opiekunów. Maluch najpierw pełza do tyłu, a dopiero po czasie porusza się w przód. Kolejnym etapem ewolucji jest siedzenie bez podparcia, co daje następną możliwość – utrzymania równowagi, a wraz z nią chodzenia na czworakach. Aby te pierwsze próby spacerów były udane i zachęcały malucha do dalszego rozwoju, zadbajmy o jego bezpieczeństwo na podłodze oraz atrakcje pojawiające się na drodze. Dobrze jest przygotować nieśliską, twardą karimatę, a w zasięgu wzroku dziecka poukładać stopniowo zabawki. Kiedy maluch dojdzie do pierwszej, w odległości kilkudziesięciu centymetrów wystawmy mu drugą. W ten sposób raczkujące dziecko będzie miało motywujący cel. Często rodzice myślą, że raczkowanie to właśnie ten moment, gdy trzeba kupić pierwsze buciki. Nie, to jeszcze za wcześnie. Na tym etapie wystarczą skarpetki, a jeszcze lepiej, by dziecko raczkowało na bosaka. Raczkujemy na bosaka Po raczkowaniu (choć warto zaznaczyć, że nie wszystkie dzieci raczkują – niektóre od siadu przechodzą wprost do chodzenia) pora na pierwsze samodzielne kroki w pozycji stojącej. Teraz trzeba mieć oczy jeszcze bardziej dookoła głowy, aby nie przeoczyć niczego, co dla malucha może być potencjalną atrakcją. Na wysokie półki niech powędrują wszystkie bibeloty, a ostre kanty meble zabezpieczmy specjalnymi osłonkami. Warto też sprawdzić ich chybotliwość, aby przytrzymujący się mebli maluch, nie został przez nie przygnieciony. Do nauki chodzenia po domu wystarczą antypoślizgowe skarpetki. Nie ma jeszcze potrzeby kupowania kapciuszków czy bucików. Kiedy pociecha wprawiła się już w trudnej sztuce chodzenia (przeważnie między 10 a 13 miesiącem życia), czas na pierwszy spacer poza domem i pierwsze buty. Idealne buty dla chodziarza Jakie mają więc być dziecięce buciki? Muszą zapewnić dziecku ochronę przed urazami, chłodem, wilgocią. Muszą być tak zbudowane, aby mała stópka nie ulegała deformacji, nie męczyła się i nie ocierała. Kupujmy buciki z naturalnych materiałów, odpowiednie do szerokości stopy dziecka, zawsze dłuższe o około 1 cm od stopy , z możliwością zginania się w kostce i pod palcami, ze sprężystą, lekko zaokrągloną z przodu i z tyłu podeszwą i z szerokimi noskami . Zapiętek powinien być usztywniony ( jednak nie powinien być zbyt twardy), i powinien poruszać się razem z piętą i jednocześnie trzymać stopę. Pierwsze buciki trzeba koniecznie najpierw przymierzyć i sprawdzić, czy dobrze pasują Wybór obuwia dla dzieci jest w dzisiejszych czasach ogromny. Rodzice często mają dylemat, czy kupić buty sznurowane czy wkładane, a może na rzepy lub sprzączki? Dobrze, aby pierwszy bucik zapinany był na rzepy, sznurówki lub inne zapięcie, które pozwalają dopasować but do stopy. Zapięcie buta nie powinno znajdować się zbyt wysoko, aby nie utrudniało zginania nogi w tym miejscu. Zapobiec płaskostopiu Dziecięce stopy w okresie od urodzenia do trzeciego roku życia podwajają swoją długość. Są bardzo plastyczne i wiotkie, ponieważ cały czas trwa proces kostnienia, a więzadła i mięśnie nie osiągnęły jeszcze maksymalnego pułapu wytrzymałości. Małe stopy mają szerokie paluszki, ułożone w wachlarz. Dzięki temu stopa może stykać się z podłożem na dużej powierzchni i dawać podparcie maluchowi robiącemu pierwsze kroczki. Pamiętajmy, że stopa rocznego dziecka jest jeszcze płaska i ma wyraźną poduszeczkę tłuszczową, która zanika dopiero około trzeciego-czwartego roku życia. Wtedy pojawia się prawdziwy kształt stopy malucha, jednak nadal jest ona wrażliwa i podatna na zniekształcenia. Proces kształtowania stóp trwa aż do ósmego roku życia. Buty dla dzieci - TOP 5 wg. użytkowników na Bangla.babyonline.pl → Snowride (średnia ocena: 4,81, liczba opinii: 13) → EkoTuptusie, buciki (średnia ocena: 4,6, liczba opinii: 10) → Paputki.pl Butki dziecięce ze skóry naturalnej (średnia ocena: 4,43, liczba opinii: 14) → Buty niemowlęce ROCZKI (średnia ocena: 4,32, liczba opinii: 22) → Buciki Gucio (średnia ocena: 4,31, liczba opinii: 13) Zobacz też: Jak kupić dziecku buty. [CMS_PAGE_BREAK] Płaskostopie jest więc normalne u maluchów, a jako schorzenie można je potraktować dopiero po kilku latach od pierwszego stawiania kroków. Wpływa na nie jednak już to, w jakich butach będzie chodziło roczne dziecko. Platfusowi sprzyja noszenie źle dobranych, niewygodnych butów, nadwaga oraz tzw. chaplinowski chód (stawianie stóp na boki). Wady stóp i wady postawy najczęściej spowodowane są właśnie błędami w noszeniu niewłaściwego obuwia. Jeśli chcemy zapobiec im w przyszłości, pamiętajmy, aby nie zachęcać dziecka zbyt wcześnie do chodzenia i siedzenia, unikać chodzików (ograniczają zdobywanie umiejętności samodzielnego chodzenia) oraz obuwia niedostosowanego do stopy dziecka i środowiska, w którym przebywa. Ważne jest też, aby nie ograniczać dziecku aktywności ruchowej i nie bagatelizować zmęczenia małych nóżek, które może sygnalizować za małe lub za ciasne buciki. Błędy rodziców Powodem do niepokoju są także buty wykrzywione w części piętowej do zewnątrz lub do środka, płaski ślad stóp dziecka zostawiany na posadzce po kąpieli, obcas ścierany tylko z jednej strony i uskarżanie się dziecka na bóle stóp. Jeśli zauważymy te nieprawidłowości, odwiedźmy z dzieckiem ortopedę. Najczęstsze błędy popełniane przez rodziców to: zakładanie maluchom używanych przez inne dziecko bucików, kupowanie obuwia z materiałów skóropodobnych za małego lub na wyrost oraz tylko za pomocą patyczka, nadgorliwość przejawiająca się w nabywaniu wkładek ortopedycznych (co może osłabiać mięśnie w przypadku zdrowej stopy) brak dbałości w przypadku przepoconych trzewików. Warto pamiętać, że dobry but wcale nie charakteryzuje się wysoką twardą podeszwą i sztywnym zapiętkiem, podobnie jak kapcie z filcowymi podeszwami, w których stopy nie są stabilne i ślizgają się po podłodze. Wysokość obcasa nie może przekraczać pół centymetra do ukończenia przez malucha trzeciego roku życia, do jednego centymetra dla sześciolatka oraz dwóch centymetrów dla dziecka powyżej 12. roku życia. Nie pozwalajmy też dziecku chodzić boso po twardym podłożu (mikrowstrząsy przenoszone są na kręgosłup), zachęcajmy je za to do biegania na bosaka po trawie i piasku, co rozwija mięśnie stóp. Zobacz też: Pierwsze kroki - jak zadbać o bezpieczeństwo dziecka? Ćwiczenia dla stóp i nóg Tak jak ćwiczymy całe ciało dziecka, nie zapominajmy o stopach i nogach, które przez cały dzień pracują. Trzeba je odciążyć i zadbać o ich prawidłowy rozwój. Najlepiej robić to w formie zabawy, razem z maluchem. Aby uzyskać efekty należy ćwiczyć codziennie po minimum 10 – 15 minut. Dzieci lubią bawić się w rowerek. Maluch leży na podłodze na plecach, a palcami stóp trzyma woreczek z grochem i wykonuje ruch pedałowania. Możesz też zaproponować dziecku zabawę w małego artystę. Najpierw będzie rysownikiem: siedzącemu dziecku wysyp na podłogę garść guzików lub żołędzi czy kasztanów i zachęć, aby palcami stóp układało z nich wzory. Teraz czas na małego malarza: kładziemy na podłodze kartkę papieru, a między pierwszy i drugi palec dziecka wsuwamy kredkę i prosimy o namalowanie np. domku. Z pewnością wiele śmiechu przyniesie też wspólna zabawa w cyrkowców. Siadamy naprzeciw siedzącego malucha i stopami rzucamy do niego piłkę, którą następnie – również palcami stóp – dziecko nam odrzuca. Nasze pociechy są zazwyczaj ruchliwe i nie potrafią długo usiedzieć w miejscu. Wykorzystajmy ich naturalną energię do ćwiczeń rozwijających mięśnie stóp.Chodzimy i skaczemy na palcach i piętach, próbując naśladować ruch ulubionych zwierząt: żyrafy, królika, kangura. A teraz zabawimy się w bociana: stoimy na jednej nodze, a palcami drugiej podnosimy żabkę (czyli woreczek z grochem) i przekładamy ją na talerz. Świetną zabawą dla maluchów są wszelkie „niszczycielskie” działania. Pozwólmy im na to, namawiając do podarcia na drobne strzępy gazety. Oczywiście, robimy to palcami stóp. Warto wymyślać własne scenariusze ćwiczeń atrakcyjnych dla naszego malucha. Któż bowiem lepiej niż rodzic wie, co lubi jego dziecko?
Od urodzin do pierwszych kroków - rozwój ruchowy dziecka
Prawidłowy rozwój ruchowy jest bardzo ważny w całym procesie dojrzewania dziecka. Motoryka wzmacnia mięśnie, reguluje ich napięcie i siłę oraz wpływa na kształtowanie się organizmu w różnych fazach rozwojowych.
Harmonijny rozwój ruchowy dziecka jest dla każdego rodzica priorytetową sprawą. Jakiekolwiek zaburzenia w tej dziedzinie powinny być jak najszybciej wychwytywane i leczone. U noworodka motoryka to nieskoordynowane ruchy ciała, najczęściej w reakcji na dźwięk. Niemowlę potrafi już zwracać głowę w stronę dobiegających odgłosów, uczy się także ruchów cyklicznych jak przy potrząsaniu grzechotką, a później trójfazowych – przy sięganiu i chwytaniu. I chociaż u każdego dziecka rozwój psychofizyczny przebiega indywidualnie, to jednak są pewne przedziały wiekowe, w których maluch powinien nabyć nowe umiejętności w zakresie ruchu. Rozwój ruchowy dziecka I tak: w 3. miesiącu dziecko uniesione do pionu, prosto trzyma główkę i potrafi przewrócić się w pozycji leżącej z pleców na bok. Około 6. miesiąca posadzone lub podciągnięte siedzi, obraca się też z brzucha na plecy i odwrotnie. W 8. miesiącu umie już samo usiąść i zaczyna pełzać. W 10–11. miesiącu maluch samodzielnie stoi oraz raczkuje. W pierwszym roku życia dziecko zaczyna chodzić. Dokładniej wygląda to tak: Do 6 tygodnia w pozycji leżącej na plecach obrót głowy z policzka na policzek odbywa się wraz z chaotycznymi ruchami rączek i nóżek. Można zaobserwować gwałtowny wyrzut rączek i nóg z objawami niepokoju, które powodują zmiana położenia ciała lub zadziałanie silniejszego bodźca słuchowego, dotykowego czy świetlnego (to tzw. odruch Moro). U noworodka występuje też prymitywne kopanie, kiedy dziecko jedną nóżkę zgina w kierunku brzucha we wszystkich stawach, a drugą w tym samym czasie prostuje. Leżąc na brzuchu noworodek opiera ciało na jednym policzku, nadgarstkach, mostku i zgiętych kolanach. Łokcie ma cofnięte do tyłu, a miednicę uniesioną nad podłożem. Już teraz maluch próbuje unosić główkę i obrócić ją na drugi policzek. Od 6 tygodnia do 3 miesiąca w pozycji leżącej na plecach maluch koncentruje wzrok na twarzy, która się nad nim pochyla oraz na zabawce w zasięgu jego widzenia. Potrafi przez kilka sekund utrzymywać głowę prosto w linii kręgosłupa. Leżąc na brzuszku niemowlę unosi główkę, podpierając się na przedramionach. W okresie 4 – 5 miesiąca dziecko leżąc na plecach, potrafi włożyć złożone rączki do buzi. Chwyta przedmiot podawany z boku, unosząc zgięte nogi w kierunku brzucha (stopy łączą się stroną podeszwową ze sobą). Obraca się także na bok w jedną i w drugą stronę. Po upływie piątego miesiąca życia maluch umie wziąć zabawkę podawaną mu w linii środkowej ciała oraz spontanicznie kieruje rączki w kierunku kolan. W pozycji leżącej na brzuchu, aby wyciągnąć dłoń po zabawkę, przenosi ciężar ciała na drugi łokieć i podpiera się na przeciwległym kolanie. Przy końcu piątego miesiąca dziecko potrafi już na chwilę, podpierając się na rączkach, oderwać brzuszek od podłoża. Trwa to jednak krótko, a ruch taki nazywany jest pływaniem. W 6 miesiącu niemowlę obraca się z pleców na brzuch w obie strony oraz z brzucha na plecy. Potrafi zatrzymać się na boku, podpierając się na przedramieniu (jest to tzw. siad boczny) oraz podpierając się na wyprostowanej ręce podnosi się do siadu na jednym pośladku (siad skośny). Maluch uczy się chwytać drobne przedmioty wyprostowanym kciukiem i drugim palcem. Przybiera też pozycję foki, podciągając się raz na jednym, raz na drugim łokciu i pokonując w ten sposób krótki odcinek. W połowie 8 miesiąca maluch leżący na plecach chwyta własne stopy i wkłada je do buzi. W okolicach 9 miesiąca dziecko zaczyna siadać, raczkować i wstawać. Są to jednak czynności jeszcze mocno ograniczone. Miesiąc później maluch zaczyna osiągać perfekcję w siedzeniu, wstawaniu i raczkowaniu. Siedzi na obydwu pośladkach, wstaje bez podciągania się na rękach (opiera się o ścianę lub meble), raczkuje, naprzemiennie wyrzucając rączki i nóżki. 11 i 12 miesiąc to czas nauki samodzielnego chodzenia. Początkowo odbywa się to w sposób, że dziecko ustawione jest twarzą do ściany i opierając się o nią dwiema rączkami, próbuje chodzić bokiem. Dopiero później, mając po boku ścianę, trzyma się jej jedną ręką i idzie do przodu. [CMS_PAGE_BREAK] Kiedy maluch kończy roczek, zaczyna chodzić bez podparcia. Robi to jeszcze tylko w linii prostej, nie potrafiąc zmienić kierunku ani swobodnie się zatrzymać. Są to małe kroczki od jednego mebla do drugiego. Powyżej 13 miesiąca dziecko umie już zatrzymać się, zmienić kierunek, iść szybciej lub wolniej. Wstaje samo, bez podpórek. Specjaliści radzą, abyśmy nie rozpaczali, jeśli maluch trochę później niż w podawanych okresach czasowych zacznie siadać, wstawać czy chodzić. Ważne jest jednak, aby różnice te nie przekraczały miesiąca, dwóch. To, co powinno nas zaniepokoić: kiedy dziecko leżąc na plecach odgina główkę do tyłu, wyraźnie skręca ją tylko w jedną stronę, pręży nóżki, sztywno układa ramiona, przyciskając je do podłoża, nie wodzi wzrokiem za zabawką (po drugim miesiącu życia). W pozycji leżącej na brzuchu sygnałami alarmowymi są: nieunoszenie główki (po szóstym tygodniu życia), unoszenie główki poprzez odginanie całego tułowia albo bez podparcia na rękach, skręcanie rączek do wewnątrz, prężenie i krzyżowanie nóżek (pozycja „żabki”). Chcę chodzić! Potrzeba ruchu u małego dziecka jest niesamowita. Dzieci uwielbiają wszystkie nowe doświadczenia, począwszy od siadania i raczkowania, na chodzeniu i bieganiu kończąc. Dopingujmy je do pokonywania kolejnych stopni trudności w zakresie motoryki. Nie trzeba czekać, aż maluszek wstanie, aby uczynić mu okazję ruchu. Można robić to już w okresie niemowlęcym. Układajmy go na brzuszku – dzięki temu dziecko uczy się dźwigać ciało, odpychać od podłoża i utrzymywać równowagę. Nosząc je na rękach, kołyszmy w prawo i w lewo. Ćwiczmy z maluszkiem, kiedy leży na plecach, gimnastykując jego rączki i nóżki: dotykamy po przekątnej rączkę i nóżkę, a potem jednocześnie lewą rączkę i prawą nóżkę. Ćwiczenie to jest pomocne w rozwoju półkul mózgowych. Kiedy maluch raczkuje, musimy zapewnić mu maksimum bezpieczeństwa, nie ograniczając zarazem swobody jego ruchów. Dzieci w tym okresie są najbardziej ciekawego nowego świata, który otwiera się przed nimi, gdy mogą już samodzielnie przemierzać drogę. Nic w tym dziwnego, że wszystko chcą zbadać: nie tylko obejrzeć, ale powąchać i posmakować. Zapewnijmy im więc dostęp do bezpiecznych przedmiotów, usuwając z zasięgu wzroku wszystkie te, których dogłębna analiza może doprowadzić do tragedii. Aby zrozumieć, co jest dla dziecka niebezpieczne, najlepiej zniżyć się do jego poziomu – i to dosłownie. Połóżmy się na podłodze i poobserwujmy świat z pozycji raczkującego malucha. To, co z wysokości 1,5 – 2 metrów wydawało się niegroźne, z pozycji kilkunastu centymetrów może stanowić poważne niebezpieczeństwo. Nie ma wyjścia i wychowując małego człowieczka, trzeba przemeblować dom. Zabezpieczmy zatem w pierwszej kolejności gniazdka elektryczne oraz kanty mebli (są na nie specjalne osłonki), zrezygnujmy z serwet i obrusów, które wystają poza krawędź stołu (dzieci uwielbiają pociągać za zwisające materiały). Zadbajmy także o czystość podłogi, po której na czworakach będzie się poruszał maluch. Pousuwajmy małe przedmioty, załóżmy blokadę na schody, szafy, szuflady. Koniecznie pozbądźmy się foliowych toreb – jeśli maluch je założy na głowę (a dzieci lubią wszystko, co szeleści), może szybko się udusić. Jeśli w domu jest zwierzak – pilnujmy, aby jego miska na czas raczkowania dziecka znalazła się wyżej od podłogi. Nie do rzadkości należą bowiem przypadki, gdy raczkujące niemowlęta zjadają pokarm psa czy kota. Dopilnujmy, aby stworzyć dziecku bezpieczną przestrzeń do zwiedzania świata, zaczynając od mieszkania, gdzie maluch zawsze stawia swoje pierwsze kroki. Warto dać dziecku możliwość samodzielnego poruszania się, nie asekurując go bez przerwy „na wszelki wypadek”, ale mając baczne oko na jego wędrówki. Najlepiej towarzyszyć mu w tych pierwszych ruchowych czynnościach, będąc na tyle blisko, aby w razie zagrożenia móc szybko pomóc, ale i na tyle daleko, aby maluch mógł na własnej skórze poczuć tę jedną z najwspanialszych możliwości odkrywania świata na dwóch nogach.
Dzieci, które posiadły już umiejętność trudnej sztuki chodzenia, chcą to teraz robić często i szybko. Dajmy im możliwość ruchu, dbając o bezpieczeństwo drepczącego malucha.
O zaletach aktywności fizycznej dla zdrowia nie trzeba dyskutować. Chodzenie zaś to jedna z najbardziej naturalnych form ruchu, dostępna już w pierwszej fazie dzieciństwa. Aby nasz dwulatek lubił spacerować, musimy dać mu przede wszystkim pole do popisu w tym zakresie. Jeśli przyzwyczaimy malucha do aktywności fizycznej już od pierwszych chwil stawiania przez niego samodzielnych kroków i będziemy uprawiać spacery niezależnie od pogody, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że zaszczepimy w nim potrzebę ruchu. Jak chodzić z małym dzieckiem? Spaceruj z dzieckiem przede wszystkim w jego tempie, nie poganiając go i w miarę obserwacji zmęczenia, zapewniając dziecku odpoczynek. Wybierając się na dłuższy spacer z maluchem stawiającym pierwsze kroki, zabierzmy ze sobą wózek. Zmęczone dziecko chętnie w nim odpocznie, a mama lub tato nie będą musieli dźwigać kilkunastu kilogramów na rękach. Bardzo często ulubioną zabawą dzieci jest pchanie ich własnego wózka. Pozwólmy im na tę swobodę. Jeśli maluch nie chodzi jeszcze sprawnie, można na spacerze asekurować go szelkami. Taka „smycz” często źle się kojarzy, ale bywa bardzo przydatna w niektórych sytuacjach. Gdzie i jak chodzić Do stawiania pierwszych kroków na dworze, wybierajmy tereny bezpieczne – parki, skwery, pola, łąki. Idąc z dzieckiem po chodniku, trzymajmy je zawsze za rękę. Tu wystarczy jeden upadek i maluch może nie tylko boleśnie potłuc się o bruk, ale i również przewrócić na jezdnię, wprost pod pędzące samochody. Ciekawe świata dwulatki, które zaznały już uciechy chodzenia bez pomocy rodzica, czasem z niechęcią reagują na konieczność trzymania mamy/taty za rękę. Nie należy ulegać buntowi malucha, tylko konsekwentnie przestrzegać ustalonych zasad. Większą swobodę w dreptaniu dajmy mu za to na bezpiecznym terenie. Jeśli wiemy już jak i gdzie z dzieckiem spacerować, zastanówmy się jeszcze nad wyborem odpowiedniego obuwia. Często zdarzają się sytuacje, gdy dziecko mimo zapewnienia mu nieskrępowanych warunków do chodzenia, nie chce spacerować. Bywa, że przejdzie parę kroków i pojawia się chęć powrotu do wózka albo wzięcia na ręce. Rodzice martwią się wtedy, że ich maluch nie przejawia takiej aktywności fizycznej jak jego równolatki, a tymczasem bardzo często przyczyna tkwi w... niewłaściwym obuwiu. Nic w tym dziwnego – w za małych albo za dużych butach, zbyt twardych lub takich, gdzie stopa nie ma podparcia, nie sposób czerpać przyjemności z chodzenia. Buty mają za zadanie ochronić stopy przed urazami, zimnem i przemoczeniem. I muszą być wygodne. Jakie buty Pierwszą zasadą przy doborze butów jest rezygnacja z obuwia używanego. Noszenie używanych bucików może skończyć się dla malucha nawet deformacją stóp. Każdy but dopasowuje się bowiem do konkretnej stopy i indywidualnego sposobu chodzenia. Nie oszczędzajmy więc na butach dla dziecka, jeśli chcemy, aby miało zdrowe nóżki. Wybierając obuwie, pamiętajmy o kilku regułach. Dziecięce trzewiki muszą być dopasowane zarówno do kształtu i wielkości małej stopy, a także cechować się wysoką jakością. Najlepiej, aby wykonane były z naturalnych materiałów :bawełny, lnu, skóry. Muszą być także stabilne, ale niezbyt ciężkie, tak, aby zapewniały bezpieczeństwo i jednocześnie nie utrudniały chodzenia. Zanim zdecydujemy się iść z dzieckiem na obuwnicze zakupy, zróbmy najpierw sami rekonesans po sklepach. Nikt tak jak dzieci nie cierpi długiego szukania odpowiedniego produktu. Spróbujmy zatem „zaklepać” sobie wcześniej odpowiedni model w pasującym rozmiarze, tak aby przyjść już z dzieckiem na gotowe. Nie w pojedynkę Nie jest łatwo robić zakupy z małym dzieckiem, a jeszcze trudniejsze jest kupowanie dla niego odzieży czy butów, które wymagają przymierzania. Maluch szybko się niecierpliwi, zaczyna się dąsać, uciekać, grymasić i płakać. Dobrze jest więc zabrać ze sobą osobę towarzyszącą, która pomoże zabawić malucha. Jeśli nie mamy takiej możliwości, przygotujmy zawczasu zabawkę, która zajmie dziecko choć na kwadrans. Można w tym celu nabyć nową książeczkę np. z ruchomymi obrazkami albo z melodyjkami. Czasem warto odpuścić przymierzanie naraz zbyt wielu butów i powtórzyć wizytę w sklepie następnego dnia. Pamiętajmy, że wybór dokonywany w pośpiechu, „aby jak najszybciej mieć ten cały stres już za sobą” rzadko jest trafiony i trzeba się liczyć potem z koniecznością reklamacji. W niektórych sklepach są specjalne kąciki dla najmłodszych klientów – z klockami, puzzlami, kredkami. Wybierajmy się na zakupy wtedy, gdy dziecko jest nakarmione i w dobrym nastroju, w przeciwnym razie będziemy zbierać żniwa jego humorów. [CMS_PAGE_BREAK] - Kiedy moje dziecko zaczęło potrzebować butów, wydawało mi się, że to nic trudnego – wystarczy pójść i je kupić. Podczas jednego ze spacerów zajechałam więc wózkiem do sklepu. Przymierzyłam małemu kilka par butów, jednak już przy trzecim mierzeniu synek zaczął się denerwować. Na początku nie wiedziałam, o co chodzi, próbowałam go uspokajać, ale to nic nie pomogło i Filip jeszcze mocniej zaczął płakać. Zdenerwowałam się, bo to był ostatni dzwonek na kupno bucików, a jesień nie sprzyjała już noszeniu kapciuszków. W końcu sytuacja zrobiła się tak dramatyczna, że musiałam odpuścić przymierzanie i gnać z dzieckiem do domu. W domu okazało się, że mały miał mokrą pieluszkę i w dodatku był głodny. Następnym razem zabezpieczyłam się, idąc na zakupy w niedługi czas po śniadaniu, i zabierając ze sobą świeżo kupioną zabawkę. Nie było jeszcze idealnie, ale Filipek zajął się nowym autkiem, a ja mogłam w miarę spokojnie poprzymierzać mu buciki. Poza tym mili sprzedawcy pomogli mi także w zabawieniu synka – wspomina mama chłopca. Kilka ważnych zasad Kupując buty, sprawdźmy kilka istotnych szczegółów: czy cholewka wykonana jest z naturalnych włókien i ma odpowiednią wysokość – umożliwiającą dziecku swobodne poruszanie (nie tylko chodzenie, ale i wstawanie, klękanie, przykucanie), czy zapiętek jest usztywniony, ale niezbyt twardy, czy noski są dostatecznie szerokie tak, aby umożliwiały swobodne poruszanie palcami. Wnętrze buta powinno być wykonane z naturalnych, oddychających materiałów, aby zapobiec poceniu się nóżki dziecka, podeszwa zaś elastyczna, sprężysta i antypoślizgowa (musi amortyzować nierówności i wstrząsy podłoża). Zwróćmy uwagę na spód buta, czy nie ma zbyt dużego protektora, w który łatwo będą wchodzić zanieczyszczenia - grudki ziemi, kamyki, które utrudniają spacerowanie. Obcas buta nie może być wyższy niż półtora centymetra. Dla wielu rodziców problematyczny jest wybór rozmiaru. Można to sprawdzić, wkładając palec za piętę dziecka – powinien być w tym miejscu luz. Jeszcze inaczej: naciśnijmy czubek buta kciukiem, sprawdzając, czy mieści się on między palcami stopy dziecka a końcem buta. Gdy buty posiadają wyjmowane wkładki, wyciągnijmy je i postawmy na nich dziecko. Wtedy jak na dłoni zobaczymy, czy buty pasują. Optymalna reguła to centymetr luzu. Czasem rodzice rezygnują z obecności dzieci przy zakupie butów dla nich, wybierając się do sklepu z samym patyczkiem, którym wcześniej wymierzyli długość stopy malucha albo dodatkowo z wyciętą z papieru obrysowaną stopą. To błąd, bowiem przy wyborze obuwia nie jest ważny tylko rozmiar, ale również szerokość buta dopasowana do kształtu dziecięcej stopy. Jeśli mamy kłopot z wybraniem rozmiaru, poprośmy o pomoc sprzedawców. Zazwyczaj mają oni orientację, jaki rozmiar będzie pasował na konkretną stopę. Czego nie robić Nigdy nie kupujmy butów na wyrost. Chociaż dziecięce stopy rosną szybko, to jednak nie ma bardziej uciążliwej czynności niż noszenie za dużych butów. Zresztą może się okazać, że kupione na zapas obuwie nie spełni swojej funkcji w określonym czasie, bo dziecko już z niego wyrośnie. W przypadku maluchów wyprzedzenie może wynosić maksymalnie miesiąc. Co trzy miesiące sprawdzajmy natomiast, czy buciki nadal są dobre i wygodne. Nie ulegajmy też chwilowym modom i nie zaopatrujmy dzieci w buciki przedstawione na reklamach, jeśli nie spełniają one podstawowych wymogów zdrowotnych. Warto jednak dać kilkulatkowi możliwość wyboru np. koloru sandałków. Wtedy maluch zyska poczucie świadomego uczestnictwa w zakupach, co z pewnością przyczyni się do kształtowania jego samodzielności, a wybieranie bucików będzie czynnością przyjemniejszą i dla niego, i dla rodziców.
Zastanawiasz się, ile par obuwia powinien mieć maluszek? To zależy od tego, ile ma lat i dokąd chadza. Najważniejsze jednak, by butki były zdrowe dla dziecięcych stópek.
Zabierz szkraba do sklepu i przymierzcie oba butki. Będziesz miała pewność, że trzewiki czy sandałki nie uciskają stóp. Po drugie, obejrzyj je dokładnie. Sprawdź, czy mają gładkie szwy, szerokie noski, usztywniony zapiętek. Dziecięce stópki są podatne na deformacje, dlatego buty powinny być wygodne. Sprawdź, jak dobrać odpowiedni model. Trzewiki do nauki chodzenia Kiedy maluszek siedzi lub dopiero raczkuje, nie należy wkładać na jego nóżki ciężkich bucików. W tym czasie wystarczą skarpety lub miękkie papucie. Roczny maluch do nauki chodzenia musi mieć już jednak trzewiki z cholewką sięgającą powyżej kostki, z szerokim noskiem i elastyczną, antypoślizgową podeszwą. Ważny jest też sztywny zapiętek, który zapobiega nieprawidłowemu ustawieniu stopy. W takich bucikach pięta dziecka jest utrzymywana w prawidłowym położeniu, dzięki czemu cała stópka ma odpowiednie ułożenie i kształt, a maluchowi jest łatwiej chodzić i biegać. Najlepsze są buciki skórzane wykonane z dosyć miękkiej skórki. Adidasy do biegania Wybierz takie z antypoślizgową podeszwą. Dla dzieci poniżej dwóch lat tego typu buty będą jednak za sztywne (i nie mają cholewki stabilizującej kostkę), dlatego wybierz inne, np. trampki. Sandałki na wakacje Muszą być przewiewne i wygodne. Dobrze, gdy mają zapiętek (ale nie za sztywny i nie za wysoki) i zapięcie, które sprawią, że but na stopie będzie dopasowany . Dla maluchów, które uczą się chodzić i często się przewracają, bezpieczniej wybierać buty z zakrytymi paluszkami. Klapki na plażę Takie tradycyjne, wsuwane, kup dziecku dopiero po trzecich urodzinach. Wcześniej, kiedy smyk dopiero uczy się chodzić, klapki będą dla niego raczej utrudnieniem (mogą spadać). Jeśli wybieracie się nad morze, spraw dziecku gumowe butki do pływania (zakłada się je na całą stopę). Z powodzeniem zastępują klapki, a jednocześnie chronią stopy przed kamykami czy jeżowcami w wodzie. Kalosze na deszcz Pamiętaj, że nie nadają się na długie wyprawy, a jedynie do penetrowania kałuż blisko domu. Guma chroni stopę tylko przed zamoczeniem, a cały but nie ma wyprofilowanej wkładki, która zapewnia stopie prawidłowe ułożenie i stabilność. Zawsze zakładaj maluchowi bawełniane skarpetki, bo w gumowych kaloszkach stópka może się spocić. Po powrocie do domu zmień szkrabowi skarpetki na nowe. Domowe bambosze Malec nie powinien biegać w domu boso. Nie tylko ze względu na zimno, ale także dlatego, że twarde podłoże może źle wpłynąć na rozwój jego stópek. Do zdrowotnych przebieżek lepsze są: trawa, piasek, ewentualnie miękki dywan. Do chodzenia po domu (a potem także w przedszkolu) kup dziecku stabilne tekstylne kapcie ze sztywnym zapiętkiem i elastyczną podeszwą zginającą się na linii palców, tam, gdzie podczas chodzenia zgina się stopa. Nie kupuj mięciutkich kapciuszków np. ze zwierzątkami. Choć dzieci bardzo je lubią, to jednak takie buty nie trzymają prawidłowo stopy i łatwo może się ona wykoślawić. Puszyste kapcie możesz kupić dopiero dziecku w wieku szkolnym.
Choć ty marzysz o szpilkach, które nosiła Sarah Jessica Parker w filmie „Seks w wielkim mieście”, dla malca wybierz butki też ładne, ale przede wszystkim wygodne i bezpieczne.
Jeśli maluch pewnie chodzi po domu, a na spacerze tylko patrzy, by wyskoczyć z wózka, to czas na pierwsze buciki (około pierwszych urodzin). Wcześniej nie ma sensu ich kupować – dopóki smyk spędza większość czasu, siedząc czy raczkując, wystarczą mu skarpetki z antypoślizgowym spodem. Jakie powinny być pierwsze buty? Wygodne, z elastyczną i antypoślizgową podeszwą, z szerokim noskiem, no i nowe! Dziecko nie może nosić butów po koledze czy starszym rodzeństwie, nawet jeśli wyglądają jakby były prosto ze sklepu. Zdarza się bowiem, że wnętrze obuwia jest zdeformowane przez innego malca, a to może źle wpłynąć na rosnące stópki twojego maluszka. I jeszcze jedno – niektóre buty, zwłaszcza te ze sklepów z używaną odzieżą, mogą kryć niespodzianki, np. grzyby. Na butach nie warto oszczędzać, zwłaszcza teraz, gdy mała stopa rozwija się. Powinny być dobrej jakości, dzięki temu nie będą rozklejać się czy odkształcać. Są gwarancją, że wkładka jest dobrze wyprofilowana (złe – może zniekształcać stopę). MATERIAŁ Na jesień najlepsze są buty wykonane ze skóry, a w środku wykończone specjalną wyściółką (bucik ECCO ma membranę GORE-TEX®, która pozwala stopie oddychać i chroni ją przed wodą). Takie buty nie muszą być zbyt ciepłe (kozaczki ocieplane futerkiem zarezerwuj na zimę). Sprawdź, czy jesienne trzewiki są lekkie (to ważne dla wygody stóp). ROZMIAR Buciki dla dziecka powinny być o rozmiar większe, około 1 cm dłuższe niż stopa (poproś smyka, by dosunął stopę do przodu, jeśli zmieścisz palec między piętę a zapiętek, to znak, że obuwie jest dobre). Dzięki temu malec może poruszać palcami, a stopa nie jest ściśnięta i może swobodnie rosnąć. Nie kupuj butów na wyrost, zbyt dużych, bo nie będą dobrze trzymały nóżek. Uwaga! Buty kupuj co trzy miesiące – małe stopki szybko rosną! ZAPIĘCIE Najlepsze są buty na rzepy lub sznurowane (choć te wymagają od malucha cierpliwości, gdy ty będziesz wiązać sznurowadła, no i maluchy uwielbiają je rozwiązywać!). Bardzo wygodne są takie z dużym rozcięciem sięgającym daleko w kierunku czubka, dzięki temu but łatwo się wkłada i dopasowuje do stopy. CHOLEWKA Dla maluszka wybieraj buty, które mają cholewkę za kostkę i usztywniony zapiętek z niewielkim wgłębieniem na piętę. Takie buciki stabilizują piętę (nie wychyla się na boki) i ustawiają w prawidłowej pozycji całą stopę, gwaran-tując jej zdrowy rozwój. NOSKI Powinny być szerokie, wysokie i lekko usztywnione. Dzięki temu smyk będzie mógł swobodnie poruszać paluszkami. OBCAS Nie może być wyższy niż półtora centymetra, ale zupełnie płaskie buty też nie są dobre. Ważne, by konstrukcja obcasa zmniejszała wpływ biegania (niwelowała wstrząsy) na stawy oraz kręgosłup dziecka (taki warunek spełniają np. buciki ECCO). WKŁADKA Zajrzyj do wnętrza i sprawdź, czy wkładka jest profilowana i miękka – dziecku będzie wygodniej. Pamiętaj, to buty mają dopasować się do stopy (jak np. obuwie ECCO), a nie stopa do buta. Jeśli smyk ma kłopoty ze stopami (ma platfusa, źle je ustawia), idź z nim do ortopedy. lekarz doradzi wkładkę ortopedyczną. PODESZWA Sprawdź, czy jest sprężysta – powinna się swobodnie uginać. Dzięki temu, że podeszwa jest elastyczna, maluchowi łatwiej chodzić (zgina się ona tam, gdzie stopa). Podeszwa buta jesiennego powinna być dość gruba (a do tego wytrzymała), by dobrze izolować stopy od podłoża, a także antypoślizgowa. Dyskutuj na forum: Jakie buciki kupujecie swoim dzieciom? I czy noszą butki "po kimś"?
Spodnie, koszulka czy inna część garderoby mogą być trochę za duże, ale buty powinny być idealnie dopasowane. Radzimy, jakie są najlepsze dla smyka.
Jak tu się nie stresować... Bo czy malec, mierząc but, na pewno wsunął stópkę maksymalnie do przodu? A może podkulił paluszki i nie przyznał się do tego (bo skąd miał wiedzieć, jak powinno być, jeśli to jego pierwsze buty)? Denerwujesz się, bo wiesz, że niewygodne buty mogą wykoślawić małą stópkę – przecież jej mięśnie i małe kostki dopiero się kształtują. Jak więc kupować obuwie? Nigdy tego nie rób bez malca. Samo porównanie długości stopy i butów to za mało. Zdarza się, że na długość są one dobre, ale dziecko ma tak szeroką stópkę, że nie może ich włożyć. Najlepiej jeszcze w domu na kartoniku obrysuj nóżkę i wytnij. Wkładkę zabierz do sklepu. Włóż ją do butów, a dopiero potem niech przymierzy je malec (obydwa!). Poproś, by dosunął stopę do końca. Powinnaś wtedy móc z tyłu włożyć palec. Potem niech smyk chwilę pospaceruje po sklepie. Na co jeszcze warto zwracać uwagę przy kupowaniu? Podpowiadamy. Sposób zapinania Dzieci wolą buty na rzepy, łatwiej je założyć i zdjąć. Ale możesz też kupić obuwie sznurowane. Ważne, by było zawsze dobrze zasznurowane lub dobrze zapięte, by stópka nie „latała” w bucie. Zapiętek Powinien być usztywniony. Tylko taki stabilizuje stopę (inaczej łatwo się ona wykoślawi). Przód buta (nosek) Powinien być dość szeroki, by palce miały trochę swobody. Najlepiej, jeśli jest lekko usztywniony, co zapobiega urazom. Wysokość buta Buciki małego dziecka powinny sięgać do kostki (również właśnie po to, by stabilizować piętę). Buciki wyższe, za kostkę, ortopedzi polecają maluchom, które mają troszkę słabsze napięcie mięśni oraz tzw. wiotką stopę. Wyższe obuwie lepiej trzyma piętę i pomaga jej się ukształtować. Materiał Najlepsze są buty ze skór naturalnych, miękkich i giętkich. W takim obuwiu stopa może „oddychać”. Nie kupuj ze sztucznych materiałów: stopa poci się i łatwo o różnego typu zakażenia grzybicze czy infekcje. Wielkość But nie może być ani za mały, ani za duży (maksymalnie o 7–8 mm większy niż stopa). Obuwie zawsze jest odpowiednio wyprofilowane, więc zbyt duży bucik spowoduje, że stopa będzie miała oparcie nie w tym miejscu, co trzeba. A to może przyczynić się do płaskostopia. Podeszwa Ma za zadanie łagodzić wstrząsy przy chodzeniu i bieganiu oraz nierówności podłoża. Nie może być zbyt sztywna, bo dziecko będzie wtedy czuć się jak w niewygodnych butach narciarskich. Powinna być elastyczna i sprężysta. Musi się uginać, by bucik dopasowywał się do ruchów stopy. Najlepiej, jeśli podeszwa jest lekko zaokrąglona ku górze z przodu oraz z tyłu buta. Spód podeszwy musi być antypoślizgowy (z wrąbkami), by malec się nie przewrócił. Konsultacja merytoryczna dr n. med. Hanna Więcławek-Wassermann Specjalistka ortopedii i traumatologii narządu ruchu, zajmuje się też ortopedią dziecięcą i jest lekarką rehabilitacji medycznej. Leczy m.in. choroby stawów, kontuzje sportowe, wady postawy, mózgowe porażenie dziecięce
Teraz, gdy dziecko samodzielnie zaczyna stawiać pierwsze kroki, potrzebuje dobrych butków na wiosenne spacery. Przetestuj swoją wiedzę, zanim wyruszysz do sklepu.
Dla malca, który niedawno zaczął stawiać pierwsze kroczki, zwykły spacer jest niemal jak egzotyczna wyprawa dla ciebie. Na dworze jest przecież tyle rzeczy godnych uwagi, których nie ma w domu i do których chce się dotrzeć samodzielnie. Niewygodne buciki nie mogą w tym przeszkadzać. Wybór tych najlepszych dla twojego małego odkrywcy ułatwi ci nasz test. 1. Najlepszy model buta na spacer dla rocznego dziecka to: a) krótkie półbuty do kostki b) wysokie trzewiki za kostkę c) ozdobne balerinki na cienkiej podeszwie DOBRA ODPOWIEDŹ: B Dzieci poniżej trzeciego roku powinny nosić buciki z wyższą cholewką, sięgającą powyżej kostki. Taki but sprawia, że stopa uczącego się chodzić malca jest dobrze trzymana. Dzięki temu maluch stabilnie stawia kroki (odpadają kłopoty z nietrzymającym się nogi butem). 2. Bucik dla malucha powinien być wykonany z: a) syntetycznej skóry (zwanej ekologiczną) b) kolorowego tworzywa gumowego c) naturalnej skóry lub specjalnego oddychającego materiału DOBRA ODPOWIEDŹ: C Wierzch bucika powinien być wykonany ze skóry lub nieprzemakalnego materiału typu goretex (sympatex), ewentualnie wysokiej jakości materiału tekstylnego (ale dotyczy to raczej kapciuszków niż trzewików na wiosenne spacery). Gwarantuje to, że buciki będą przewiewne, więc nóżka dziecka nie będzie się pocić i odparzać. Miękkie materiały bardzo dobrze dopasują się do anatomicznego kształtu stopy. 3. Wewnątrz bucika powinna być specjalna wyściółka: a) tak, żeby pochłaniała pot, który wydziela stópka dziecka b) niekoniecznie, nie ma to żadnego znaczenia c) nie, może ona sprawić, że butki nie będą wygodne DOBRA ODPOWIEDŹ: A Specjalna miękka wyściółka wewnątrz bucika nie tylko zapewni wygodę chodzenia, ale także wchłania wilgoć, która powstaje, gdy nóżka malca się poci. Zbyt dużo wilgoci, która pozostaje na stópce dziecka, może sprawić, że rozwiną się drobnoustroje, które mogą spowodować grzybicę. Niektóre buciki są także nad kostkami wyłożone miękką wkładką z pianki. Zapewnia ona większą stabilność w stawie i zapobiega otarciom. 4. Sztywny zapiętek to jest: a) część bucika, która utrzymuje stopę w prawidłowym położeniu b) gruba skóra na pięcie c) pasek będący zapięciem buta DOBRA ODPOWIEDŹ: A To tylna część bucika, która utrzymuje piętkę dziecka w prawidłowym położeniu. Zapiętek (szewc nazwałby go zakładką) musi być odpowiednio sprężysty, by pięta nie przesuwała się na boki i nie wykoślawiała bucika. To ważne nie tylko ze względu na wygodę malucha podczas chodzenia, ale także z powodów zdrowotnych – stopa w prawidłowym położeniu nie zdeformuje się, a dziecko uniknie bolesnych otarć. [CMS_PAGE_BREAK] 5. Podeszwa buta musi być elastyczna po to, żeby: a) nóżka się nie męczyła b) łatwiej było chodzić po piasku c) stopa dobrze wyczuwała nierówności podłoża DOBRA ODPOWIEDŹ: A Spód bucika musi się łatwo zginać, zwłaszcza w miejscu, w którym podczas chodzenia zgina się stópka dziecka. Gdy jest sztywny, powoduje większe zmęczenie dziecięcych nóżek podczas chodzenia, może też być przyczyną nieprawidłowego rozwoju stopy. Podeszwa powinna być też lekka i antypoślizgowa. 6. Lekkie skórzane buciki nadają się do chodzenia po domu: a) nie, dziecko powinno chodzić w klapkach b) tak, to doskonałe obuwie zastępujące tekstylne wysokie kapciuszki c) dziecko może chodzić jedynie w antypoślizgowych skarpetkach lub boso DOBRA ODPOWIEDŹ: B W domu tylko przez pierwsze dwa, trzy miesiące samodzielnego poruszania się dziecko może chodzić w ciepłych skarpetkach z antypoślizgowym spodem. Później jednak także w domu maluch powinien mieć na nóżkach tekstylne kapciuszki lub lekkie skórzane buciki – w obu przypadkach koniecznie ze sztywnym zapiętkiem! Boso może biegać tylko po miękkim podłożu, np. puszystym dywanie, a gdy jest ciepło – po trawie, piasku. 7. Buciki dla małego dziecka powinny mieć czubek: a) jakikolwiek, to obojętne b) wąski, bo to teraz modne c) szeroki i wzmocniony DOBRA ODPOWIEDŹ: C Szeroki czubek jest konieczny, bo buty nie mogą ściskać, a stópka dziecka jest szeroka. Maluch musi też swobodnie poruszać paluszkami. Nosek buta powinien być wzmocniony, aby w razie potknięcia dziecko nie obiło sobie paluszków. Warto również zwrócić uwagę na zapięcie – najlepiej, by buciki były sznurowane (lub zapinane na rzepy) niemal od samego czubka. To ułatwia ich wkładanie i właściwe dopasowanie do stopy. Do sklepu z maluchem • Zabierz pociechę na zakupy – bucików nie kupuj na oko. Na nic zda się też patyk długości stopy, bo buty muszą być dopasowane do szerokości stopy, tym bardziej że u większości dzieci są one pulchne. Sprawdź koniecznie, czy podeszwa wybranego trzewika jest elastyczna. • Poproś sprzedawcę, by zmierzył długość stopy dziecka. W dobrych sklepach są specjalne miarki. Bucik powinien być o około 1 cm większy niż długość stópki dziecka. • Przymierz but. Przyda się pomoc drugiej osoby, która zajmie uwagę dziecka czymś innym, żeby się nie wyrywało. • Pozwól maluchowi przejść się w nowych butach. Obserwuj, czy dobrze mu się chodzi. Jeśli masz wątpliwości, przymierzcie buciki o rozmiar większe lub mniejsze. Konsultacja: Barbara Skrzyńska, antropolog, pracuje w Instytucie Przemysłu Skórzanego Oddział w Krakowie, jest członkiem komisji, która przyznaje obuwiu dla dzieci znak Zdrowej Stopy.
Temat pierwszych dziecięcych bucików jest kontrowersyjny. Tak twierdzą sami ortopedzi. Część z nich przekonuje, że o wysokiej cholewce oraz grubej podeszwie lepiej zapomnieć!
Stopa jest zbudowana jak bardzo skomplikowane narzędzie – mówi dr n. med. Wojciech Zasacki, ortopeda dziecięcy. – Składa się z kilkunastu kości, kilkunastu stawów połączonych kilkudziesięcioma mięśniami. Właśnie prawidłowy rozwój tych ostatnich decyduje o tym, czy stopa zostanie dobrze ukształtowana. A prawidłowy rozwój stymulują bodźce. Gdzie ich szukać? To łaskocząca trawa, ciepły miękki piasek, lekko drapiący patyczek czy kamyk. A w domu? Chociażby klocek, na który przypadkiem się nadepnie. Letnie miesiące warto wykorzystać, by dziecko jak naczęściej chodziło boso. Zaś na spacer do parku albo na plac zabaw trzeba wybrać miękkie i wygodne obuwie, by stopa, a dokładniej jej mięśnie, „pracowała”. – Rodzicom pytającym o usztywnione buty dla dzieci odpowiadam pytaniem: „Czy wygodnie byłoby wam chodzić w butach narciarskich?” – tłumaczy dr Zasacki. Oto, co jeszcze doświadczony ortopeda radzi rodzicom małych dzieci: Kiedy powinno się kupić dziecku pierwsze buciki? Dopóki dziecko spędza większość czasu, leżąc lub siedząc, proszę nie zakładać mu żadnych butów, a nóżki chronić przed zmarznięciem, wkładając luźne skarpetki. Gdy maluch zaczyna stawać, trzeba sprawić mu skarpetki z gumowym, antypoślizgowym spodem. Buty są potrzebne dopiero, gdy dziecko zaczyna stawiać pierwsze kroki, przygotowując się do chodzenia (zwykle dzieje się to około 11. miesiąca życia). Ale po domu, szczególnie gdy na podłodze są dywany lub wykładzina, malec może chodzić boso lub w skarpetkach. A jakie buty wybrać? Jak poznać te, w których stopa „może pracować”? Po pierwsze, butki muszą być miękkie i wygodne. Reszta zależy od pory roku. I tak: Cholewka. Zbyt wysoka i sztywna może uciskać nóżkę albo wręcz utrudniać maluchowi chodzenie. Dlatego najlepsze buciki sięgają najwyżej do kostki, dzięki czemu dziecko ma swobodę ruchów, nic go nie obciera i odczuwa komfort. Zapiętek. Powinien być lekko usztywniony z niewielkim wgłębieniem na piętę. Wówczas wspomaga prawidłowe ustawienie stopy, bo pięta nie „wychyla się” na boki. Podeszwa. Elastyczna, sprężysta, cienka. Taka, by można ją niemal zwinąć w rulonik. Poglądy, że powinna być gruba, ale zginać się na linii palców czy śródstopia, są nieuzasadnione. Podeszwa musi mieć zabezpieczenie przeciwpoślizgowe i być stabilna. Wkładka z poduszeczką pod podbiciem. To fajne rozwiązanie. Dzięki niemu jest po prostu wygodniej. Na pewno należy unikać butów z twardą, sztywną wkładką. Czubki. Szerokie i wysokie, tak by umożliwiały prawidłowe ułożenie palców i swobodne nimi poruszanie. Zapięcie. Najlepsze buty są sznurowane lub zapinane na rzepy. Dobrze, gdy zapięcie sięga daleko w kierunku czubka, aby but można było łatwo włożyć, a następnie dobrze dopasować do stopy. Jest to ważne, gdy buty są miękkie. Za zapięciami przemawia też aspekt praktyczny – jeśli odpowiednio zawiążemy sznurowadła, maluch nie będzie zdejmował butów w najmniej odpowiednim momencie. Jeżeli kupujemy maluchowi buty na rzepy, to najlepiej na dwa lub trzy. Wkładka ortopedyczna. O tym, czy jest potrzebna dziecku, może zdecydować tylko ortopeda. Taka konieczność pojawia się przy patologii rozwoju stopy, a ta u małych dzieci zdarza się rzadko. Wszystkie maluchy (do 2. roku życia) mają pozornie „płaskie stopy”. Najpierw sklepienie stopy wypełnia podściółka tłuszczowa, potem dopiero mięśnie. Obcas. Nie może być wyższy niż półtora centymetra, ale zupełnie płaskie buty też nie są dobre (nie są wygodne). Czy but malucha powinien być dużo dłuższy niż stopa? Nie. Za duże buty przeszkadzają w chodzeniu. Pół centymetra dłuższe niż stopa wystarczą. But powinien być dobrze dopasowany. A jakie buty są najlepsze na wakacje i gorące dni? Sandały. To bardzo dobre buty – przewiewne i wygodne. Lepiej wybierać takie z zapiętkiem (ale nie za sztywnym i nie za wysokim) i zapięciem, które pozwoli formować but na stopie. Dla maluchów, które uczą się chodzić i często się przewracają, bezpieczniej wybierać buty z zakrytymi czubkami. Adidasy. Dla dzieci do dwóch lat są za sztywne. Dla starszych dzieci idealne na plac zabaw, wycieczki do lasu. Na lato jednak nie polecam, bo poci się w nich noga. Trampki. Płócienne obuwie jest doskonałe na chłodniejsze letnie dni. Podobnie jak wszystkie inne buty z tkanin. Klapki. Dla dzieci po 3. urodzinach. Łatwo je zdjąć, włożyć, stopa się w nich nie poci i „pracuje”. Dobre są gumowe i plastikowe. Na zakupach w sklepie obuwniczym Oto, o czym warto pamiętać, wybierając się po buty dla malucha. 1. Po nowe buty koniecznie idź z dzieckiem, nie z patyczkiem. Włóż maluszkowi buty, a gdy w nich stanie, sprawdź, czy mają odpowiednią długość, przyciskając czubek buta. Dobranie odpowiedniego rozmiaru wcale nie jest takie proste. W zakrytych butach niewiele widać, a na współpracę dziecka nie ma co liczyć. Jeśli wkładki są wyjmowane, połóż je na podłodze. Gdy maluch na nich stanie, wszystko będzie jasne. 2. Nie wybieraj się do sklepu sama z dzieckiem. Druga osoba przyda się, by przypilnować malca, kiedy ty będziesz wybierać fason i szukać odpowiedniego rozmiaru. 3. Zanim zapłacisz, sprawdź, czy but jest miękki i czy nic nie będzie uciskać stopy. Szwy i twarde elementy, takie jak sprzączki czy dziurki od sznurówek, nie powinny być wyczuwalne od środka. Skórzana wkładka musi być dobrze wklejona lub wszyta, nic nie ma prawa się marszczyć ani zwijać. Konsultacja: dr n. med. Wojciech Zasacki, ortopeda dziecięcy.