Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2024-05-08T01:44:35.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział? Życie z małym dzieckiem jest trudne!
items: Psychologowie są zgodni: to jeden z największych błędów wychowawczych
items: Masz syna? On potrzebuje więcej wsparcia niż dziewczynka!
items: Jak opanować bunt 2-latka? Zobacz patent tego taty – mistrzostwo!
items: Dlaczego dwulatki bywają takie nieznośne?!
items: Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
items: Histeria trzylatki: jak uspokoić dziecko – mówi psycholog
items: 10 kamieni milowych w 2 roku życia: ileż twoje dziecko wtedy osiągnie!
items: Spacerek bez aferek – to jest możliwe! Poznaj proste tricki
items: Czasami bycie mamą jest tak trudne, że chce się powiedzieć …
items: Niech płacze: wyrośnie na szczęśliwego człowieka!
items: Jak dziecko wyraża emocje?
items: Dzieci brudzą się, bo mają ku temu ważne powody. Jakie?
items: Jak być szczęśliwą mamą zbuntowanego dwulatka?
items: Moje dziecko jest nieznośne
items: Dwulatek w supermarkecie
items: Rozwój dziecka do 2. roku życia - najważniejsze etapy
items: 6 rzeczy, których nie wiesz o dziecięcej histerii
items: Gdy puszczają nerwy... Jak okiełznać emocje?
items: 7 sposobów na poskromienie buntu dwulatka
items: Bunt dwulatka - film
items: Bunt na pokładzie
items: Jak sobie poradzić ze zbuntowanym dwulatkiem? 7 praktycznych rad
items: Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka
items: Bunt dwulatka - Lek na atak histerii

Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział? Życie z małym dzieckiem jest trudne!
type: item
date: 2020-09-14T13:10:00.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: małe dziecko
subject: odpieluchowanie
subject: rodzice niewyspani małe dziecko
description: Jednego dnia przytulasz słodkiego bobasa i nie przeszkadza ci, że ślini się jak nieboskie stworzenie (ząbkowanie!), a raptem parę tygodni później to samo dziecko pędzi przez mieszkanie, zostawiając za sobą ślad z rozgniecionych chrupków kukurydzianych. A to dopiero początek!
encoded: Byłaś lepiej lub gorzej przygotowana do zajmowania się noworodkiem i niemowlęciem, ale ten okres? Po 12. miesiącu życia w dzieciach zachodzi zmiana, która niektórych rodziców zmiata z nóg. Właśnie, to nogi są tu kluczowe- gdy tylko dziecko zaczyna chodzić, żegnajcie spokojne dni i leniwe spacerki z uroczym bobasem. Teraz głównie ganiasz za swoim maluchem, wózek stał się nagle wrogiem publicznym, a wasz dom przypomina scenę bitwy z Gry o Tron. Ale czekaj, to jeszcze nie wszystko! Małe dziecko znowu źle śpi! To brzmi jak najokrutniejszy żart – już wydawało ci się, że uporałaś się z grafikiem drzemek swojego dziecka, a ono wreszcie zaczęło przesypiać noce, gdy los zadrwił z ciebie okrutnie. Dziecko znów zaczęło się budzić! Jedne noce są spokojne, w inne wstajesz 15 razy. To może chwilę potrwać… Dzieci potrafią się uzależnić od bajek Na początku włączasz Dorę lub Peppę tylko na parę minut – czas wystarczający akurat, żeby zaparzyć sobie mocnej kawy albo skorzystać z toalety. Z czasem dziecko zaczyna coraz gwałtowniej protestować, gdy chcesz wyłączyć bajkę i po paru tygodniach orientujesz się, że twoja pociecha z chęcią zamienia się w telewizyjne zombie na godzinę albo dłużej. Twoje bardzo atrakcyjne propozycje (zoo, plac zabaw, sklep z zabawkami) są całkowicie ignorowane. Dziecko po prostu chce oglądać baję od rana do wieczora. Trening czystości to trening rodzicielskich oczekiwań To prawdziwy sprawdzian rodzicielskiej cierpliwości. Bo zdarzają się np. takie scenariusze, że dziecko najpierw chętnie siada na nocnik i bez problemu robi kupkę, po czym przez długie miesiące nie chce tego powtórzyć. Mimo, że jest całkowicie gotowe, żeby korzystać z nocnika, za każdym razem domaga się pieluchy. A ty miesiącami nakłaniasz, przekonujesz, zachęcasz… Dla małego dziecka wszystko jest śmiertelną pułapką „Uważaj na schodach!”, „Pamiętaj, żeby nie podchodzić do obcych psów na ulicy, bo mogą ugryźć!”, „Wyjmij rączki z nocnika, to nie zabawka”, „Przestań się wspinać po regale!”. Odkąd …

img3nvBG8-776dd0c.jpg
width: 1024
height: 683

Psychologowie są zgodni: to jeden z największych błędów wychowawczych
type: item
date: 2020-07-16T13:52:00.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: dziecięce lęki
description: "Bunt dwulatka" to trudny egzamin z bycia rodzicem. Ale jest sposób, aby go zdać. Podpowiadamy jak zrobić to w 4 krokach.
encoded: Zdaniem psychologów, to w jaki sposób radzimy sobie z krzykiem, złością, płaczem czy lękiem dziecka, które tak silnie pojawiają się w jego zachowaniu około drugiego roku życia, ma kolosalne znaczenie dla tego, jakim będzie dorosłym człowiekiem. Czy będzie asertywne i potrafiło otwarcie powiedzieć, co lubi, a czego nie, czy też zawsze będzie dopasowywać się do otoczenia? Wiele zależy od nas rodziców. Nie tłum emocji dziecka Psychologowie uważają, że trudne emocje dzieci to jeden z bardziej wymagających zadań, z którymi musimy się zmierzyć. Gdy małe dziecko zaczyna otwarcie okazywać bunt, upór czy złość, rodzice najczęściej próbują tłumić takie zachowania. Skutki tej edukacji są naprawdę fatalne, gdyż dziecko uczy się stopniowo odcinać od swoich emocji i potrzeb, na rzecz emocji i zachowań dających mu akceptację otoczenia. Jak to się nakręca? Prawda jest taka, że rodzice początkowo nie mają problemu z akceptacją nieskrępowanej woli dziecka wyrażania emocji. Z czasem jednak, dziecko rośnie i coraz więcej rzeczy domaga się, zaś rodzice starają się wpłynąć na malucha, tak aby choć część z tych potrzeb zagłuszyć i stłumić. Kiedy dziecko ma dwa lata, chce bardzo aktywnie poznawać świat, a jednocześnie odczuwa wolę i uczy się mówić "nie". Wszelkie próby dorosłych, aby tę jego aktywność ograniczyć, napotykają na stanowczy bunt i opór. Ale to właśnie od tego, jak zareagują rodzice, zależy w dużej mierze, czy dziecko w dorosłym życiu będzie silne psychicznie i będzie umiało dobrze sobie radzić z trudnymi emocjami. Najczęściej rodzice na "nie" dziecka reagują zdenerwowaniem i lękiem, więc sięgają po rozwiązania pozornie najbardziej skuteczne: krzyk, kary i groźby. Do płaczącego malucha mówią: "Ale z ciebie mazgaj!", a gdy się boi: "Nie bądź takim tchórzem!" – czyli w podtekście: "Takiego ciebie nie lubię i nie akceptuję". Tymczasem dla dwulatka utrata miłości i akceptacji rodziców to największy dramat, jaki może się wydarzyć. Dlatego, aby zachować akceptację rodzica, zrezygnuje…

imgradG8v-21d07aa.jpg
width: 1200
height: 787

Masz syna? On potrzebuje więcej wsparcia niż dziewczynka!
type: item
date: 2020-07-01T19:40:00.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dwulatka
subject: emocje dziecka
description: Rozwój chłopców i dziewczynek przebiega inaczej. Zwłaszcza jeśli chodzi o emocje. Właśnie dlatego w przypadku syna twoje reakcje będą w pewnych sytuacjach bardzo ważne.
encoded: Dwulatek potrafi być trudnym dzieckiem. Wybuchy złości, ośli upór, częste protesty, a nawet ataki agresji potrafią każdego rodzica wyprowadzić z równowagi. Okazuje się, że od tego, jak będziesz reagować w trudnych sytuacjach, zależy to, czy twój syna nauczy się radzić sobie z negatywnymi emocjami. Przepracujcie złość i strach Zamiast karać złość i frustracje syna bądź wyrozumiała i postaraj się dziecko zrozumieć. Jeśli tego nie zrobisz, twój syn nauczy się w przyszłości internalizować uczucia i odczucia. Oznacza to przyjmowanie za własne cudzych postaw, poglądów i wartości. A to może rodzić w dorosłym życiu wewnętrzne konflikty i problemy emocjonalne. Dwa sposoby reagowania Naukowcy przebadali wpływ na dzieci w wieku 33 miesięcy dwóch rodzajów reakcji rodziców. Pierwsza reakcja polegała na umniejszaniu emocji i uczuć dziecka, np. poprzez mówienie "Nie zachowuj się jak małe dziecko". Drugim typem reakcji było karanie za niepożądane zachowanie poprzez wysłanie do malca pokoju, aby tam się wypłakał lub "przemyślał" swoje zachowanie. Pół roku później przepytano rodziców, jak obecnie zachowują się ich dzieci i jakie problemy wychowawcze stwarzają. Kara za emocje szkodzi Okazało się, że rodzice karzący dzieci za ich strach czy frustrację zgłaszali, że ich pociechy są niespokojne i wycofane. Szczególnie dotyczyło to chłopców, którzy wcześniej mieli skłonność do negatywnych emocji. Karanie chłopców za nie sprawia, że uczą się je ukrywać. A ukrywanie ich budzi w nich niepokój i lęk. Boją się, że gdy okażą złość lub lęk, spotkają się z przykrymi konsekwencjami. Czas zmienić podejście do synów W naszej kulturze płaczący mężczyzna uważany jest za słabego. Uważa się, że prawdziwy facet powinien panować nad sobą i swoimi emocjami. Emocjonalne są przecież kobiety, nie mężczyźni... Ale takie myślenie jest dużym błędem, a wychowywanie w ten sposób syna robi mu po prostu krzywdę. Jak postępować z chłopcem Masz małego syna? Nie mów mu, że płacze jak baba, że złości się jak małe dzieck…

103950-9702df6.jpg
width: 1200
height: 798

Jak opanować bunt 2-latka? Zobacz patent tego taty – mistrzostwo!
type: item
date: 2018-11-20T10:59:06.000Z
creator: amajchrzak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: wychowanie dzieci
description: Zamiast tysiąca porad jak okiełznać wybuch złych emocji dziecka, jeden ruch i po kłopocie. No genialne!
encoded: Dziecko położyło się na podłodze w domu, w sklepie, na ulicy i za nic nie chce się ruszyć? Pewnie to przerabiałaś, może nawet nie jeden raz. Ten tata też to przerabia i świetnie sobie z tym radzi. Do skopiowania? Zamiast tysiąca słów jeden gest W sieci pojawił się film pokazujący typową scenkę rodzinną. Na podjeździe przed domem zatrzymał się samochód, tata wyciąga z jego środka zakupy. W tym czasie jego mała córeczka 2-letnia Juliette położyła się na chodniku, tuż przy samochodzie. Ma dość, nie chce się jej już chodzić i wyraźnie nie ma ochoty wstać. Co robi tata? Na wideo widzimy, jak tata w spokojny sposób podchodzi do zachowania córki. Jak gdyby to była najzwyklejsza rzecz pod słońcem, chwyta zakupy i drugą ręką podnosi dziewczynkę niczym torbę podręczną. Ani dla jego córki, ani dla niego nie wydaje się to kłopotliwa sytuacja. Grunt to wiedzieć co robić Sytuację sfilmowała mama dziewczynki, która przyznała, że jej córce czasami się to zdarza. Rodzice przyzwyczaili się do takiego zachowania Juliette i wiedzą już jak postępować. W tym przypadku widać, że czasami zamiast słów i tłumaczenia, lepszym rozwiązaniem jest zdecydowana reakcja. Tata nie miał ochoty (i prawdopodobnie czasu) na dyskusje z dwulatką. Pokazał mistrzowskie opanowanie, a internauci pokochali jego sposób na upartą córkę. To mądre rozwiązanie zamiast przepychanek z dzieckiem, które nie chce iść – skomentowała jedna z kobiet. Ignoruj i zanieś – dodała inna. Moje dzieci uwielbiały być noszone w ten sposób, kiedy były małe. Nic złego tutaj nie stało się – napisała jedna z mam. Gdyby moje dziecko odmówiło posłuszeństwa, odeszłabym, a ono bardzo szybko by wstało i już więcej tak nie zrobiło - dodała z kolei druga. View oEmbed on the source website Zgłoś się! Rozdajemy 1000 opakowań mleka następnego NAN OPTIPRO® Plus 2 HM-O! Dlaczego buntuje się? Bunt dwulatka to naturalny etap w rozwoju dziecka, aczkolwiek jest to na pewno spore wyzwanie dla wielu rodziców. Dziecko w tym czasie nie radzi sobie z trudnym…

imgD6LdZ2-099fddb.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego dwulatki bywają takie nieznośne?!
type: item
date: 2018-06-18T08:48:04.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: rozwój emocjonalny dziecka
description: Często zadajesz sobie to pytanie? Specjaliści mają na nie odpowiedź. Możesz się zdziwić!
encoded: Mieszkanie pod jednym dachem z dwulatkiem bywa trudne, i to chyba delikatnie rzecz ujmując… Dlaczego ono ciągle krzyczy, złości się, wybucha histerycznym płaczem – zastanawiają się zrozpaczeni rodzicie. Czy nie mogłoby normalnie jak człowiek powiedzieć, o co chodzi? Zastanawiacie się nad tym czasem? Otóż okazuje się, że mogłoby by… gdyby było starsze. Dwulatek tupie i rzuca zabawkami, bo dopiero uczy się „ludzkich zachowań”. To, co dla nas tak oczywiste, dla tego malucha jest kompletnie nowe i często niezrozumiałe. Wiedzieliście o tym? Dziecko musi dojrzeć do wszystkiego samo Już od narodzin młodzi rodzice powtarzają, że marzą o tym, by ich dziecko było szczęśliwe. Ale czy w ogóle jesteśmy w stanie sprawić, żeby dziecko takie właśnie było? Jedyne, co możemy zrobić, to przytulać je, całować, spędzać z nim czas, zabierać w fajne miejsca, posyłać do najlepszych szkół. Kiedy dziecko podrasta, dochodzą do tego kolejne oczekiwania. Mama i tata życzą sobie, żeby było uprzejme, miłe, dobrze wychowane. Myślą, że jeśli pozwolą na to, by w wieku dwóch lat dziecko zachowywało się niegrzecznie, zostanie mu to już na stałe. Dlatego stopują wszelkie napady złości i przesadnego emocjonowania się. Ale to tylko z perspektywy dorosłego pewne zachowania dziecka są nieracjonalne i niesłuszne. Dla dwulatka są one jak najbardziej prawidłowe. Co więcej, ciągłe zakazywanie pewnych niestosownych zachowań, które powodują w nas często wstyd za nasze dziecko, powoduje, że zaburza się jego rozwój. Dziecko musi mieć możliwość samodzielnego dorastania i rozwoju. Jeśli na siłę staramy się kształtować je zgodnie z naszymi oczekiwaniami, które już z góry założyliśmy, powodujemy, że traci ono zdolność rozumienia się i poznawania własnych potrzeb, ale też blokujemy jego ciekawość świata, utrudniamy zawieranie nowych relacji i, co bardzo ważne, blokujemy rozwój umiejętności emocjonalnych, które przecież są tak niezwykle ważne w życiu dorosłym. Zamiast hamować, wspieraj rozwój dziecka Dwulatek nie jest n…

imglY95q3-12510f7.jpg
width: 1805
height: 1200

Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
type: item
date: 2017-11-28T15:02:19.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: histeria u dziecka
subject: nadpobudliwe dziecko
subject: problemy wychowawcze
subject: złość u dziecka
description: Jedno jest pewne – bunt dwulatka to trudny czas dla rodziców. A dla dziecka – ważny etap w rozwoju, od którego dużo zależy. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo i jak im w tym buncie mądrze towarzyszyć?
encoded: Choć trudno w to uwierzyć, bunt dwulatka nie jest niczym złym. To naturalny okres w rozwoju małego dziecka, najważniejszy dla jego rozwoju psychicznego. Jego nazwę traktuj dość umownie – u niektórych dzieci bunt pojawia się, jeszcze zanim zaczną świętować 2. urodziny, u innych nieco później. Według psychologów zazwyczaj można się go spodziewać między 18. a 26. miesiącem życia dziecka. Co musisz o nim wiedzieć? Bunt dwulatka – czego się można spodziewać? Ogólnie wiadomo, że ulubionym słowem zbuntowanego dwulatka staje się „nie”. Ale odmowa i upór to nie wszystko. Gdy coś dzieje się nie po myśli dziecka, rzuca się na ziemię, wrzeszczy, wierzga nogami i kopie. Dlaczego grzeczny do tej pory maluch nagle wywraca życie rodziny do góry nogami? Dlatego, że się rozwija. Staje się coraz bardziej niezależny – sam chodzi, mówi, umie się bawić. Zaczyna odkrywać swoje „ja” i chce o sobie decydować. Dwulatkiem dodatkowo targają silne i często sprzeczne ze sobą emocje, z którymi nie umie sobie poradzić – stąd ataki złości i histerii. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? To zależy od ich temperamentu. Dr Julita Wojciechowska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu tłumaczy, że dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. – To może rodzicom przeszkadzać lub budzić ich niepokój, zwłaszcza gdy sami mają inny typ temperamentu (np. wolno rozgrzewający się), są spokojni i nie rozumieją gwałtowności zachowań dziecka – wyjaśnia ekspertka. Zgłaszany przez niektórych rodziców „brak buntu” zdaniem dr Wojciechowskiej może oznaczać, że bunt był, ale za bardzo nie przeszkadzał. – Dziecko mogło przejawiać swoją samodzielność i autonomię bez silnych i gwałtownych emocji, a jeśli się sprzeciwiało, to bez większych kłopotów rodzice się z nim dogadywali i negocjowali, czyje tym razem będzie na wierzchu – tłumaczy psycholożka. Dr Wojciechowska podkreśla, że brak buntu może oznaczać zdominowanie autono…

img07yB47-0d4944b.jpg
width: 709
height: 473

Histeria trzylatki: jak uspokoić dziecko – mówi psycholog
type: item
date: 2017-10-20T14:06:35.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: bunt dwulatka
subject: bunt trzylatka
description: Czy bunt dwulatka kończy się w dniu trzecich urodzin? No właśnie nie – mówi psycholog. Zobacz, kiedy spodziewać się powrotu spokojnych dni i jak pomóc dziecku.
encoded: Moje dziecko w wieku 2 lat zaczęło mieć ataki buntu, płaczu i histerii, której nie umiało opanować. Wtedy sądziłam, że to taki okres rozwoju (słyszałam o tzw. buncie dwulatka), jednak ataki złości i histerycznego płaczu pojawiają się do dziś, choć obecnie moja córka skończyła już 3 lata. Kiedy coś idzie nie po jej myśli potrafi rzucać się na podłogę, wrzeszczeć ile sił i płakać nawet do pół godziny, mimo naszych prób uspokojenia jej. O czym może świadczyć jej zachowanie? Aneta z Warszawy Odpowiada Julita Wojciechowska, psycholog: Bunt dwulatka nie oznacza, że zachowania związane z demonstrowaniem niezależności i potrzeby wpływania na innych skończą się w okolicach tego wieku. To zjawisko charakterystyczne dla całego tzw. wieku poniemowlęcego (do 4. roku życia). Chęć decydowania o sobie i o wpływie na otoczenie powoduje, że dziecko intensywnie doświadcza frustracji, kiedy sprawy nie idą po jego myśli. To są przyczyny ataków, złości, gniewu czy tzw. histerii, czyli momentu utraty panowania nad siłą swoich emocji i swoim zachowaniem. To, czego Państwa córka teraz potrzebuje to nauczenie się jak takie silne i negatywne emocje przewidywać, jak je regulować, czyli wyciszać i jak za pomocą mowy (nazywania tych emocji) się samej uspokajać ewentualnie prosić dorosłych o pomoc w takim uspokajaniu. Państwa zadaniem na ten moment jest obserwować, jakich sytuacjach dochodzi do tych wybuchów, uprzedzać o nich córkę ("Pamiętasz, co się stało, gdy chciałaś...?, Zezłościłaś się, bo....Co zrobimy żebyś się tym teraz nie zdenerwowała?"), nazywać emocje w trakcie wybuchów ("Dlaczego płaczesz, co się stało?, wyglądasz na smutną, zezłoszczoną itd.), uspokajać, kiedy dojdzie do "wybuchu" przez odwracanie uwagi, opowiadanie o tym, co się wydarzyło krok po kroku ("Najpierw zrobiłaś to..., potem tamto..., nie udało się i dlatego się zezłościłaś i zaczęłaś krzyczeć"), poprzez uczenie mówienia o emocjach, okazywanie czułości i zrozumienia. Warto zaopatrzyć się też edukacyjne książki dla dzieci…

imgLgqZMe-64edba2.jpg
width: 300
height: 150

10 kamieni milowych w 2 roku życia: ileż twoje dziecko wtedy osiągnie!
type: item
date: 2016-12-08T07:57:29.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: bunt dwulatka
subject: dwulatek
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój mowy dwulatka
description: Do 2. urodzin twoje dziecko nauczy się tak wiele, że aż trudno w to uwierzyć. Nie tylko będzie bardziej samodzielne i mobilne, ale też zacznie podkreślać swoją indywidualność. Przemiana z niemowlaka w dziecko jest fascynująca – przekonasz się sama!
encoded: 2 rok życia dziecka to czas pełen zaskoczeń i zdobywania nowych umiejętności. W okresie niemowlęcym twoje dziecko musiało się nauczyć wielu rzeczy, ale kamienie milowe w rozwoju, które czekają je przed 2 urodzinami, wcale nie ustępują pola tym, które zdobywało zanim skończyło roczek. Jest ich tak wiele, że nie sposób je wszystkie wymienić, ale spójrz, co najprawdopodobniej osiągnie twoje dziecko w 2 roku życia. Pamiętaj jednak, że dzieci rozwijają się we własnym tempie, może się więc okazać, że twoje dziecko osiągnie kolejne etapy rozwoju wcześniej lub później i niekoniecznie oznacza to, że dzieje się coś nieprawidłowego. Gdyby coś cię mimo wszystko martwiło, porozmawiaj z jego lekarzem. Rozwój dziecka w 2 roku życia: chodzenie Niektóre dzieci stawiają pierwsze kroki jeszcze przed 1. urodzinami, ale wiele dzieci opanowuje sztukę samodzielnego chodzenia w pierwszych miesiącach 2. roku życia. Pierwsze kroki dziecka to moment przełomowy i wyczekiwany przez rodziców, oznacza on jednak także zupełnie nowy wymiar pilnowania dziecka, by nie naraziło się na niebezpieczeństwo – jeszcze przyjdzie ci zatęsknić za czasami, kiedy twoje dziecko spokojnie bawiło się na macie edukacyjnej! Bieganie i wspinanie się Nawet nie zdążysz przyzwyczaić się do tego, że twoje dziecko zaczęło chodzić, a ono będzie już biegać, skakać i wspinać się. Po wszystkim! Kanapa stanie się ulubionym meblem twojego dziecka – ale nie będzie na niej leżeć i odpoczywać, wykorzysta ją jako najwspanialszą ściankę wspinaczkową na świecie! Jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś, to dobry moment, żeby przymocować do ściany regały i komody – one też będą kusić do wspinaczki! Schody! Jeśli masz w domu schody, jesteś z jednej strony uratowana – twoje dziecko nie będzie potrzebować innej rozrywki, niż ciągłe wchodzenie i schodzenie ze schodów, a z drugiej strony należą ci się wyrazy współczucia – będziesz spędzać większość doby asekurując swoje dziecko podczas zdobywania kolejnych stopni. Koordynacja oko-ręka W 2. roku życi…

imgW8vzU8-560a3cc.jpg
width: 620
height: 408

Spacerek bez aferek – to jest możliwe! Poznaj proste tricki
type: item
date: 2016-04-29T11:18:18.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: dziecko na ulicy
subject: dziecko w wózku
subject: gdzie na spacer z dzieckiem
subject: hulajnoga dla dziecka
subject: rowerek biegowy
subject: spacer z dzieckiem
description: Wpadnie pod samochód, zgubi się, będzie krzyczeć na całą ulicę – czego jeszcze obawiasz się, gdy wychodzisz z domu z dzieckiem. Oto kilka trików, które umilą wiosenne (i nie tylko) przechadzki.
encoded: Wychodzenie z dzieckiem na spacer pozwala mu pozbyć się nadmiaru energii i zaspokaja potrzebę poznawania świata. Ale bywa też stresujące dla rodziców, bo dzieci – wiadomo – mają mnóstwo pomysłów, jak dorosłym takie wyjście zorganizować. Sprawdź, co pomoże zapanować nad trudnymi sytuacjami. Ono wychodzi z wózka... ...a ty wychodzisz z siebie, zwłaszcza gdy zdarza się to kolejny raz. Z rozrzewnieniem wspominasz czasy, gdy wystarczyło zapakować dziecko do spacerówki, a potem spokojnie zawieźć je tam, gdzie chcesz. Teraz twoje żywe srebro próbuje wypiąć się z szelek, staje na siedzeniu lub wisi z nogami na chodniku. Dlaczego? To naturalna próba manifestowania niezależności, postawienia na swoim i zaspokojenia ciekawości świata. Jak sobie radzić? Ogólnie mówiąc, staraj się tak wytyczać granice, aby dać dziecku poczucie bezpieczeństwa i oparcia, nie przeszkadzając mu w swobodnym rozwoju. A co to konkretnie znaczy? Staraj się nie wyjmować dziecka z wózka, gdy idziecie ruchliwą ulicą, na której trudno zapewnić mu bezpieczeństwo. Nie ustępuj, nawet jeśli przez całą drogę buntuje się i krzyczy. Jeden wyjątek sprawi, że będzie domagało się kolejnego. Spróbuj je czymś zająć – zabierz z domu kilka zabawek. Maluch dłużej zajmie się tymi, o których istnieniu już zapomniał. Czasem sytuacje ratuje rozmowa, możesz opowiadać, co ciekawego czeka na was tam, dokąd się wybieracie. Planuj krótkie przejazdy w bezpieczne miejsca, w których pozwolisz dziecku biegać do woli. Pozwól mu razem z tobą pchać wózek, licząc się z tym, że czekają was dodatkowe przystanki, które wysłużą trasę. Nie chce iść za rączkę Dziecko nie pozwala się posadzić w wózku? Chce spacerować na nóżkach i za nic nie zgadza się dać ci ręki? Niektóre maluchy traktują przytrzymywanie przez rodzica jak duże ograniczenie i ostro przeciw temu prostestują. Wyrywają się, zginają w pół, kucają i krzyczą. Puszczone na chwilę, biegną prosto w stronę jezdni, wchodzą w kałuże, błoto lub prosto do kwietnika. Dlaczego? Większość scysji…

imgsC3V5Q-c1adc55.jpg
width: 1800
height: 1200

Czasami bycie mamą jest tak trudne, że chce się powiedzieć …
type: item
date: 2016-01-11T10:04:38.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: macierzyństwo
subject: macierzyństwo bez lukru
description: Myśli młodej mamy bywają zaskakujące, ale przecież ona też jest tylko człowiekiem. Oto, co czasem chciałoby się powiedzieć dziecku, ale nigdy się tego nie zrobi.

imgilx9yT-daf7623.jpg
width: 600
height: 432

Niech płacze: wyrośnie na szczęśliwego człowieka!
type: item
date: 2015-10-30T14:24:13.000Z
creator: sniemczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: dobre wychowanie
subject: emocje mamy
subject: płacz dziecka
subject: płaczliwe dziecko
subject: rozwój dziecka
description: Boimy się dziecięcego płaczu i nieraz złościmy się, gdy nasze dzieci płaczą. Tymczasem umiejętność wypłakania smutku to cenny dar. Nie zabierajmy im go.
encoded: Kiedy moje dzieci płakały: na spacerze, w sklepie, w autobusie – zawsze czułam lekkie zawstydzenie. Albo dobrze: wcale nie takie lekkie, tylko nawet spore. Nie za nich, ale za siebie. Płaczą? To znaczy, że: a) jestem złą mamą, bo coś im zrobiłam złego b) jestem złą mamą, bo nie umiem ich uspokoić. Zresztą w domu wcale nie było lepiej. Kiedy płacz moich dzieci się przedłużał, kiedy wybuchał (moim zdaniem!) bez powodu, kiedy był za głośny, zbyt jęczący, piskliwy itd., to też nie umiałam go znieść. Aż w końcu dostałam nauczkę i to od najbardziej płaczliwego człowieka, jakiego znam. – Mamo, dziś Wiktoria płakała cały dzień, bo jej pies zdechł – Nina wróciła ze szkoły ze smutną nowiną. – I wszyscy mówili jej: "nie płacz, nie płacz", a tylko ja jej broniłam. – …? Jak to: broniłaś? – Normalnie. Głaskałam ją i mówiłam: "Nie słuchaj ich. Płacz. Każdy czasem musi sobie popłakać". I chociaż podobno w złym tonie jest chwalić się własnym dzieckiem, to jednak tu nie mam wyjścia. Moja mała płaczliwa Ninka sama doszła do tego, o czym psycholodzy mówią w swoich mądrych artykułach, a o czym my – rodzice tych zbuntowanych dwulatków, wrzeszczących trzylatków, jękliwych czterolatków i innych płaczących ...latków – zapominamy. Że czasem każdy powinien sobie popłakać. Czemu dzieci (i dorośli!) płaczą? Bo to zdrowe i pożyteczne. Zanim zaczniesz krytykować dziecięcą skłonność do płaczu, najpierw poznaj te ważne fakty: 1. Łzy naprawdę oczyszczają. Razem ze łzami są wydalane szkodliwe substancje, które powstają w organizmie pod wpływem stresu (udowodnił to m.in. doktor biochemii William H. Frey II z Uniwersytetu w Minnesocie, ekspert od choroby Alzheimera). Są badania, które pokazują, że płacz paradoksalnie chroni przed depresją i nerwicami! 2. Płacz jest ważnym sposobem porozumiewania się. Kiedy akceptujemy dziecięcy płacz, to tak, jakbyśmy mu mówili: "Chcę wiedzieć, kiedy potrzebujesz mojego wsparcia". Kiedy zabierzemy maluchowi tę ważną metodę komunikacji, dużo gorzej będzie mu w dorosłym …

imgoec9WQ-4ce9b6e.jpg
width: 1200
height: 800

Jak dziecko wyraża emocje?
type: item
date: 2015-09-07T08:15:00.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Patronaty
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: emocje dziecka
subject: emocje przedszkolaka
subject: rozwój emocjonalny dziecka
description: Radość, lęk, złość – to tylko niektóre emocje, jakie odczuwa dziecko. Maluch musi się nauczyć, jak je wyrażać i jak sobie z nimi radzić. To wcale nie jest dla niego łatwe, na szczęście możesz mu w tym pomóc.
encoded: Choć jest taki mały, odczuwa zadowolenie, lęk i złość tak samo jak ty. Przez kilka kolejnych lat twoje dziecko będzie nieustannie uczyło się, jak radzić sobie z emocjami, a ty powinnaś je w tym wspierać. Aby robić to w odpowiedni sposób, warto najpierw dowiedzieć się, jak przebiega rozwój emocjonalny dziecka. Emocje niemowlaka U noworodka możesz zaobserwować właściwie dwa najbardziej podstawowe stany emocjonalne – zadowolenie i niezadowolenie. Maluch jest zadowolony, a więc spokojny, gdy ma pełny brzuszek, suchą pieluszkę i jest wyspany. Niezadowolenie wyraża natomiast poprzez płacz w sytuacji, gdy jest głodny, domaga się zmiany pieluszki lub czuje się zagrożony, bo nie widzi mamy. Przynajmniej jedną z przyczyn niezadowolenia możesz łatwo wyeliminować. Mowa oczywiście o mokrej pieluszce. Niezwykle ważny jest bardzo chłonny wkład obecny we wszystkich pieluszkach Dada – pozwala on na utrzymanie pupy malucha suchej przez wiele godzin. Jedną z rzeczy, na którą większość mam czeka z niecierpliwością, jest pierwszy uśmiech malucha. Ten świadomy, będący wyrazem pozytywnych emocji możesz zobaczyć ok. 6.-8. tygodnia życia dziecka. Pamiętaj, że od teraz maluch bardzo uważnie cię obserwuje i naśladuje twoją mimikę. Uśmiech może być więc także odpowiedzią na twój uśmiech, a grymas – kopią twojego wyrazu twarzy. Ok. 3 miesiąca niemowlę okazuje już zainteresowanie i ciekawość np. na widok nowej zabawki, ale także smutek czy irytację, gdy jest ignorowane lub nie otrzymało tego, czego się domagało. 6-miesięczny maluch reaguje ożywieniem na widok rzeczy, które mu się podobają, i grymasem twarzy czy płaczem, gdy czuje lęk. Roczny maluch może już zacząć przejawiać upór i niezależność. Gdy będzie chciał iść bez twojej pomocy, zdecydowanym ruchem odepchnie twoją rękę, a jeśli mu na to nie pozwolisz, zareaguje krzykiem i niezadowoleniem. Pamiętaj, że dla dziecka w tym wieku liczy się tu i teraz. Jeśli zatem chce coś dostać, tłumaczenia, że otrzyma to za chwilę nie zdadzą się na nic. Nies…

imgGam6pu-dd69c42.jpg
width: 620
height: 462

Dzieci brudzą się, bo mają ku temu ważne powody. Jakie?
type: item
date: 2015-07-14T15:00:10.000Z
creator: Małgorzata Wódz
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: problemy wychowawcze
subject: zabawa na dworze
description: Szczęśliwe dzieci to brudne dzieci – to zdanie każdy słyszał nie raz. I choć wielu rodziców bierze je sobie do serca, czasem nasza wytrzymałość się kończy. Czy rzeczywiście mamy pozwalać na wszystko i chodzić ze szczęśliwym, ale wiecznie umorusanym maluchem? Sprawdź, dlaczego dzieci po prostu nie mogą być czyste.
encoded: Dlaczego zależy nam, by dzieci były czyste? Bo boimy się, że na brudnych rękach osiądą miliony zarazków, od których tylko krok do groźnej choroby. Bo martwimy się, że maluch przyzwyczai się do brudzenia i wyrośnie na abnegata, który nie wie, co to schludny wygląd. Bo nie chcemy, żeby inni myśleli o nas źle, widząc naszą umorusaną córcię lub ubłoconego synka. I pewnie można by przytoczyć jeszcze kilka powodów. Ale zamiast je mnożyć i stresować się wyglądem dziecka, które wraca z placu zabaw, zamiast obawiać się, co pomyśli teściowa lub pedantyczna sąsiadka na widok twojego malca w zabłoconych bucikach, warto pamiętać, że (a nawet o tym głośno mówić): dzieci wychowywane w skrajnej czystości wcale nie są zdrowsze (sterylne środowisko sprzyja rozwojowi alergii). maluchy nie brudzą się na złość dorosłym lub dlatego, że je źle wychowujesz, tylko dlatego, że mają ku temu ważne powody. Oto te najważniejsze, do których dołączyliśmy kilka praktycznych rad. Dziecko brudzi się, bo jest mniej sprawne Zasadnicza różnica między dorosłymi a dziećmi polega na tym, że my wszystko umiemy (no prawie wszystko), a dzieci nie umieją nic albo bardzo niewiele. Wszystkiego uczą się od początku. Mają nieporadne ręce, mało skoordynowane ruchy, często coś rozlewają, rozsypują, w coś wdeptują, przewracają się i ślizgają, co - jak wiadomo - odbija się na ich wyglądzie. Tak, ale: Jeśli często zwraca się dziecku uwagę, że się czymś oblało, w coś weszło, można zahamować jego ciekawość świata. Maluch zamiast dziarsko podejmować różne działania, będzie nieśmiało siedział w kącie, w obawie, że się pobrudzi. Polecamy: 27 pomysłów na zabawy dla dzieci Brudząc się, dziecko może się czego nauczyć Małe dzieci poznają świat wszystkimi zmysłami, nie tylko patrząc i słuchając jak uczeń w szkole, ale także dotykając, liżąc, wąchając. Gdy niemowlę grzebie rękami w talerzu, nie chce nabałaganić ani zrobić mamie na złość, tylko sprawdza, porównuje, smakuje, by zapamiętać, co jest twarde i wymaga gryzienia, a co pu…

imgcdLjak-694f1f1.jpg
width: 1800
height: 1200

Jak być szczęśliwą mamą zbuntowanego dwulatka?
type: item
date: 2015-01-20T08:06:28.000Z
creator: Marta Kabulska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: macierzyństwo
subject: szczęśliwa mama
description: To nie jest poradnik, jak przetrwać ze zbuntowanym dwulatkiem, ale jak być szczęśliwą mamą dwulatka, nawet zbuntowanego!
encoded: Czytałaś już miliony rad, jak przetrwać ze zbuntowanym dwulatkiem, jak mu pomóc, sposoby na dziecięcą histerię itp. Czy cały drugi rok życia ma być jedynie okresem przetrwania i oczekiwania na zdmuchnięcie trzeciej świeczki na torcie? A co z buntem trzylatka, czterolatka? Żyj chwilą! Nie czekaj, aż "trudny okres" minie, tylko naucz się cieszyć każdym etapem macierzyństwa. Uwielbiam być mamą zbuntowanego dwulatka! - Każdy dzień macierzyństwa jest dla mnie spełnieniem. Każdy moment spędzony z dzieckiem daje mi radość. - Brzmi ładnie, ale jest wierutnym kłamstwem. Są dni, kiedy mamy dość. Przy kolejnym płaczu dziecka lub trzeciej, piątej, czy dziesiątej histerii, mamy ochotę wybiec z domu i uciec jak najdalej. Nie robimy tego, bo kochamy nasze dzieci, a do miłości wszystko się zaczyna. Macierzyństwo to nie tylko rola kobiety, ale codzienna ciężka praca. Postaraj się ją polubić jak każdą inną pracę. Gdy złościsz się na szefa, nie krzyczysz na niego, nawet gdy jest młodszy i chudszy niż ty. Nieraz jesteś przytłoczona problemami w obliczu, których stawia cię twój dwulatek. Rozwiązanie jest prostsze, niż myślisz – pokochaj to, co robisz. Wykonuj najdrobniejsze zadania, codzienne czynności z pasją. Kochaj swoje dziecko z całym jego zapleczem emocji. Przecież emocje nie są dobre czy złe. One po prostu wyrażają nasze uczucie. Możesz zwyczajnie podnieś dziecko z podłogi podczas kolejnej histerii lub podnosząc je pomyśleć: "Dziękuję za czas spędzony z moim dzieckiem. Ten radosny i ten rozkrzyczany.". Nie zwracaj uwagi na innych. To, że twoje dziecko płacze nie czyni cię złą matką. Nasza złość przeważnie wynika z poczucia bezradności. Zapewne potrzebujesz odpoczynku, ale nie zawsze możesz sobie na niego pozwolić. Spróbuj więc zacząć od siebie: głęboki oddech i szybkie przypomnienie jednej wspaniałej rzeczy, którą dało ci macierzyństwo. Złap ją w pamięci i z tą myślą w głowie i pod powiekami podejdź do swojego dziecka. Dzieci są jak gąbki, chłoną od nas wszystko włącznie z emocja…

imgzlQpu5-62b7fa7.jpg
width: 1204
height: 800

Moje dziecko jest nieznośne
type: item
date: 2014-10-22T10:12:29.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: niegrzeczne dziecko
subject: złe zachowanie dziecka
description: Nie potrafi usiedzieć w miejscu ani na niczym się skupić. Jest niegrzeczne, biega, hałasuje, myszkuje po wszystkich kątach. Nie słucha, urządza awantury, nabija sobie guzy. Jak sobie radzić z takim dzieckiem?
encoded: Nieznośne dziecko – na jego temat wszyscy wokół mają coś do powiedzenia. "To na pewno ADHD" – mądrzy się koleżanka. "A gdzie tam, Jaś to po prostu żywe srebro, jak jego ojciec" – uspokaja babcia. "Diabeł wcielony! Trzeba mu przetrzepać skórę!" – mruczy pod nosem sąsiad. Co robić, by choć trochę okiełznać nieznośnego malca? Zapytaliśmy o to Beatę Chrzanowską, psychologa dziecięcego. Polecamy także: Twoje dziecko nie jest niegrzeczne, gdy... Przyjrzyj się dziecku. Może ma powód, by być niegrzeczne? Gdy dziecko zaczyna rozrabiać, np. wspinać się regał w supermarkecie, zastanów się dlaczego to robi. Nudzi się? Chce dotknąć czerwonej miski na najwyższej półce? Zwrócić na siebie twoją uwagę? Znając odpowiedź na to pytanie (uprzedzamy: nie zawsze łatwo ją odnaleźć) będziesz mogła odpowiednio zareagować: np. przydzielić mu Bardzo Ważne Zadanie, które odwróci jego uwagę od regału albo podpowiedzieć, jak ma się zachować ("Jeśli chcesz coś zobaczyć z bliska, powiedz mi, pomogę ci"). Nie ulegaj, jeśli złym zachowaniem chce na tobie coś wymusić, np. kupienie słodyczy. Jeśli to zrobisz, przy następnej okazji czeka cię powtórka. Przyjrzyj się jego rówieśnikom. Większość dzieci rozrabia! W zasadzie nie powinno się porównywać dzieci, ale... Jeśli uważnie przyjrzysz się grupie rozbrykanych maluchów, możesz dojść do wniosku, że ... wszystkie dzieci są niegrzeczne, a twoje dziecko nie wyróżnia się niczym szczególnym. –To zupełnie normalne, gdy dwu-, trzylatek się buntuje i "walczy" z rodzicami, jest w pięciu miejscach naraz, czasem pobije się z kolegą o najlepsze wiaderko, niekiedy urządza sceny w sklepie, sprawdza, co jest w szufladach, wierci się przy stole, biega, chce wejść na każdy murek i każdy krawężnik – mówi Beata Chrzanowska, psycholog dziecięcy. Przeczytaj także: ADHD czy złe zachowanie? Przyjrzyj się ... sobie. Może za dużo oczekujesz? Zdarza się, że zwyczajne, ruchliwe dziecko, wydaje się rodzicom niegrzeczne, bo ma inny niż oni temperament. – Tacy spokojni, mało energiczn…

imgIE5rPN-664f5fe.jpg
width: 500
height: 332

Dwulatek w supermarkecie
type: item
date: 2014-03-13T16:24:23.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: zakupy z dzieckiem
subject: zbuntowany dwulatek
description: Duże zakupy z małym dzieckiem, zwłaszcza zbuntowanym dwulatkiem, to sport ekstremalny. Jak je sobie ułatwić?
encoded: Zakupy z dzieckiem są trudne i niego, i dla nas, rodziców. Przerażająco wysokie wąwozy wypchanych regałów, las ludzkich nóg, koszmarne dźwięki z megafonów, a do tego nadjeżdżające znienacka wózki-giganty... Mniej więcej tak się czuje dwulatek w supermarkecie. My też nie mamy lekko: dziecko marudzi, niecierpliwi się, bywa, że urządza przedstawienie, a my - zgrzani i zmęczeni - marzymy o tym, by mieć co najmniej dwie dodatkowe ręce. Byłoby cudownie, gdyby na czas dużych zakupów można było zostawić dziecko pod opieką babci czy niani. Co robić, jeśli jednak nie możemy sobie pozwolić na taki luksus? Jak reagować, gdy zbuntowany dwulatek zaczyna się awanturować? Ustal z dzieckiem, co mu wolno w sklepie Ono naprawdę nie musi tego wiedzieć. Nie mów "Bądź grzeczny" to dla niego nic nie znaczy. Mów konkretnie: np. "Nie biegaj." Spróbuj się z dzieckiem dogadać Ustalcie, że po sprawnie i szybko zrobionych zakupach sprawicie sobie jakąś przyjemność, np. obejrzycie zwierzątka w sklepie zoologicznym. Nie pakuj się w kłopoty Bierz pod uwagę możliwości dziecka: ono naprawdę nudzi się w sklepie i naprawdę jest zmęczone, gdy zakupy trwają zbyt długo. Jeśli wiesz, że twój dwulatek fatalnie znosi długie rajdy między sklepowymi regałami, staraj się skrócić zakupy do minimum. Staraj się nie zabierać go do sklepu, gdy jest zmęczony, rozdrażniony albo głodny. Jeśli to możliwe, wybieraj pory, gdy w sklepie nie ma tłumu (a więc przedpołudnia w dni powszednie). Zadbaj o komfort dziecka Jeśli na dworze jest chłodno, pamiętaj, by po wejściu do sklepu zdjąć dziecku czapkę i rozpiąć kurtkę. Zapobiegaj awanturom w sklepie Gdy dziecko zaczyna rozrabiać, np. wspinać się regał w supermarkecie, zastanów się dlaczego to robi. Nudzi się? Chce dotknąć czerwonego kubka na najwyższej półce? Zwrócić na siebie twoją uwagę? Znając odpowiedź na to pytanie (uprzedzamy: nie zawsze łatwo ją odnaleźć) będzie ci łatwiej odpowiednio zareagować: np. podpowiedzieć dziecku, jak ma się zachować ("Jeśli chcesz coś zobaczy…

imgQBfd1A-2986c0f.jpg
width: 800
height: 535

Rozwój dziecka do 2. roku życia - najważniejsze etapy
type: item
date: 2013-05-14T08:34:52.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: bunt dwulatka
subject: dwulatek
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój mowy
subject: rozwój mowy dwulatka
description: Drugi rok życia to czas odrywania się od maminej spódnicy i okres intensywnej nauki mowy. Przeczytaj, jak i kiedy dziecko zdobywa kolejne umiejętności.
encoded: Twoje dziecko skończyło 1. rok życia. Przez ten czas wiele się wydarzyło: z bezradnego, piszczącego maleństwa wyrósł mały człowiek, który potrafi sam wstawać, bawić się i samodzielnie poruszać. A przed nim kolejne fascynujące etapy rozwoju - zaczną się skoki rozwojowe w 2. roku życia! Co umie roczne dziecko? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej W drugim roku życia dziecko coraz więcej potrafi! Jego rączki stają się sprawniejsze, umie włożyć przedmiot do pudełka, próbuje zdejmować ubranie, pije z kubka, podejmuje nieporadne próby posługiwania się łyżeczką, czyli uczy się samodzielnego jedzenia. Coraz lepiej cię rozumie – potrafi wskazać przedmioty, które chce dostać. Możliwe, że używa już dwóch zrozumiałych słów. Jest ciekawe świata. Chce wszystko obejrzeć, wszystkiego dotknąć, posmakować, zdaje się być w ciągłym ruchu! Sprawdź: Zabawy edukacyjne dla dwulatka. Rozwój w 2. roku dziecka: 14.-16. miesiąc Dziecko zaczyna samo chodzić. Możliwe, że potrafi schylić się i podnieść przedmiot. Niektóre dzieci usiłują już wspinać się po schodach. Sporo rozumie, świadomie mówi „mama” i „tata”, wykonuje proste polecenia, wymawia od 3 do 6 słów. Daje do zrozumienia, czego pragnie, np. ciągnie mamę do kuchni i wskazuje ulubiony kubeczek, gdy chce pić. Świetną zabawą jest opróżnianie szaf, szuflad, schowków – i nie sposób nakłonić go, by pochował wyrzucone rzeczy. To dla niego ważna lekcja poznawcza, a tłumaczenie, że bałagani, na razie nie przynosi skutku. Rozwój w drugim roku dziecka: 17.-19. miesiąc Dziecko sprawnie naśladuje zabawy (koci, koci łapci, pa-pa, tany-tany). Jeśli dasz mu kartkę i kredki, bazgra z zapałem. Coraz sprawniej się porusza – wspina się na meble, może nawet kopie piłkę! Pije z kubeczka, buduje wieże z dwóch klocków, „karmi” lalę. Być może zaczyna mówić tzn. łączy słowa w proste zdania. Coraz więcej rozumie. Potrafi naśladować dorosłych i symbolicznie używa zabawek (klocek to samochodzik, patyczek to lala). Jak wspiera…

imgLJORgy-cc07fb6.jpg
width: 640
height: 457

6 rzeczy, których nie wiesz o dziecięcej histerii
type: item
date: 2013-05-08T20:34:36.000Z
creator: Justyna Etenkowska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: atak histerii u dziecka
subject: bunt dwulatka
description: Kiedy dziecko wpada w histerię, rodzice często czują się bezsilni. Jest kilka rzeczy, które powinniście o niej wiedzieć.

imgqG7sNM-605dcdb.jpg
width: 500
height: 334

Gdy puszczają nerwy... Jak okiełznać emocje?
type: item
date: 2013-04-25T10:39:11.000Z
creator: bturska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: bunt dwulatka
subject: emocje mamy
subject: sposoby na złość
subject: złość
subject: złość na dziecko
description: Nie ma co się czarować: nasze słodkie maleństwa dają nam czasem popalić. Choć wskoczylibyśmy za nimi w ogień, od czasu do czasu doprowadzają nas do szewskiej pasji. Co robić?
encoded: Złość nie jest niczym złym, pod warunkiem, że nie towarzyszy nam nieustannie i nie pozwalamy jej przejąć nad sobą kontroli. Kiedy młode mamy złoszczą się najczęściej i co mogą wtedy zrobić? Za chwilę stracę nad sobą kontrolę... Staraj się zapanować nad sobą, zanim złość osiągnie apogeum, bo wtedy będzie ci znacznie trudniej. Gniew zaślepia, sprawia, że można zrobić coś, czego się długo żałuje. Odsuń się od malca. Jeśli masz z kim zostawić dziecko, wyjdź na chwilę do drugiego pokoju albo na spacer, wyżal się koleżance itp. Włóż ręce do kieszeni. To, że trzeba czasem tupnąć nogą nie oznacza, że można pójść na całość i dać dziecku klapsa. Ugryź się w język. Słowa także mogą ranić. Nigdy nie mów dziecku rzeczy godzących w jego poczucie własnej wartości ("Ty niezdaro", "Jesteś okropny" itd.). Policz do dziesięciu i... umyj twarz chłodną wodą, weź kilka głębokich oddechów. Gdy ochłoniesz, przyjrzyj się swoim uczuciom. Spróbuj się zorientować, w jakich sytuacjach wściekasz się najczęściej i co tak naprawdę doprowadza cię do takiego stanu. Może jesteś wyczerpana, znudzona siedzeniem w domu albo się czegoś boisz? Gdy wiadomo, w czym rzecz, łatwiej zmierzyć się z problemem. UWAGA! Jeśli złość ogarnia cię coraz częściej, a ty nie wiesz dlaczego tak się dzieje, rozważ wizytę u psychologa. Po co się męczyć, skoro problem da się rozwiązać? Coś ze mną nie tak, skoro złoszczę się na własne dziecko? Nie obwiniaj się. Jeśli to teściowa zwraca ci uwagę, to pewnie już zapomniała, jak to jest być młodą mamą. Nie zaprzeczaj własnym uczuciom... Złość nie jest niczym złym, nie ma więc sensu udawać, że nie istnieje. Nieustanny trening robienia dobrej miny do zlej gry to nieporozumienie: tłumione uczucia lubią się kumulować i wcześniej czy później wydostają się na powierzchnię. Jeśli jesteś zła, bo malec opluł marchewką ścianę, nie udawaj, że wszystko jest OK. ...ale nie daj się ponieść złości. Fakt, że się złościsz, nie oznacza, że możesz stracić nad sobą panowanie. Powiedz dziecku: "Nie lu…

imgdxDgoH-d180d9f.jpg
width: 500
height: 332

7 sposobów na poskromienie buntu dwulatka
type: item
date: 2013-01-22T13:01:37.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: dwulatek
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie dzieci
description: Oto praktyczna instrukcja postępowania z dwuletnim buntownikiem.

img9dt7xo-f9d9d2e.jpg
width: 500
height: 315

Bunt dwulatka - film
type: item
date: 2012-07-19T10:08:46.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Małe dziecko
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: bunt dwulatka
subject: dwulatek
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie dzieci
description: Jak poradzić sobie z buntem dwulatka? Co robić, gdy dziecko wybucha płaczem, krzyczy, rzuca się na ziemię? Sprawdź porady pediatry.
encoded: Dzieci 2-letnie często przejawiają typowe objawy buntu - ten bunt rodzice będą obserwować przez następnych kilka lat. Jak sobie radzić z buntem dwulatka? Po pierwsze, zapobiegać. Jeśli rodzice znają swoje dziecko, jeśli wiedzą, że dana sytuacja może doprowadzić do konfliktu, mogą spróbować do niej nie dopuścić, np. poprzez zmianę obiektu zainteresowania dziecka. Jeżeli zaś dziecko znajduje się w sytuacji, w której nie może zrobić sobie krzywdy, lepiej jego krzyku czy złości nie nagradzać większym zainteresowaniem, bo w ten sposób takie zachowanie dziecka utrwalałoby się. Jeśli więc 2-3-latek rzuca się na podłogę i krzyczy, należy to zignorować. Problemem jest, gdy dziecko znajduje się w sytuacji potencjalnie dla niego groźnej, np. rzuca się na ziemię na przejściu dla pieszych. Wtedy oczywiście trzeba zareagować i pokazać, że dziecko nie jest jeszcze w pełni samodzielne - złapać, ograniczyć ruchy. Dzięki temu dziecko nauczy się, że w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa jego bunt dwulatka nie tylko nie będzie nagradzany, ale może się też spotkać z przykrymi konsekwencjami. Konsekwencje powinny być bezpośrednio związane z konkretnym zachowaniem dziecka, nie może to być kara odroczona. Zbuntowanemu dwulatkowi warto dawać wybór, ale nie powinien to być wybór pomiędzy: zjem a nie zjem, ubiorę się a nie ubiorę się. Raczej: zjem marchewkę albo zjem jabłuszko, założę czerwony sweterek albo zielony sweterek. W ten sposób można uniknąć sytuacji konfliktowych, a jednocześnie sprawić, że dziecko będzie się czuło ważne. Sprawdź, jak być szczęśliwą mamą zbuntowanego dwulatka? Film powstał we współpracy z Centrum Medycznym

imggNbEms-2537946.jpg
width: 333
height: 500

Bunt na pokładzie
type: item
date: 2011-04-28T13:09:24.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: bunt dwulatka
description: Bunt dwulatka to etap w rozwoju dziecka. Łatwo powiedzieć, gorzej przeżyć. Bo co zrobić, gdy w słodkie maleństwo wstąpi diabeł? Jak sobie poradzić z humorami malucha?
encoded: Ataki histerii w sklepie, bo mama nie chce kupić batonika albo zdalnie sterowanego samochodu (takiego dla nastolatków). Napady złości, że trzeba już wracać z placu zabaw do domu. Rozpaczliwy płacz, gdy tata postanawia założyć dziecku czapkę. Znasz to? Jeśli jeszcze nie, to – niestety – poznasz. Mamę dwulatka czeka bowiem trudny okres. Ale nie martw się, ten czas nie będzie trwał wiecznie. Spójrz na rodziców trzylatków. Uśmiechają się, prawda? Znaczy: da się przeżyć. A z naszymi radami stanie się to o wiele prostsze: i dla ciebie, i dla twojego małego buntownika. KROK 1 Popatrz z pozycji dziecka Usiądź na podłodze, pozwiedzaj na kolanach mieszkanie… Prawda, że z tej perspektywy świat wygląda zupełnie inaczej? Niełatwo dosięgnąć misia umieszczonego wysoko na półce. Aby powiedzieć coś do dorosłych, trzeba zadrzeć głowę do góry, a później czasem boli od tego szyja. Tu na dole nawet pachnie trochę inaczej, bo np. w misce kota leży od kilku godzin kawałek surowej ryby albo na podłodze wysycha plama po rozlanym mleku. Ciekawemu wszystkiego dwulatkowi niewiele brakuje do rozdrażnienia czy rozzłoszczenia się – wystarczy, że nie dosięgnie zabawki z półki lub czuje nieprzyjemny zapach. Ale to nie oznacza, że nadszedł czas, by chodzić przed malcem na paluszkach i robić wszystko, byle tylko nie wyprowadzić go z równowagi. W ten sposób można wychować małego tyrana, a nie dziecko (a później dorosłego), które radzi sobie z emocjami. Jednak ułatwienie kilkulatkowi życia, np. poprzez postawienie ulubionych zabawek na wyciągnięcie ręki czy sprzątnięcie resztek posiłku zwierzaka, pomoże, a to przecież nic wielkiego. KROK 2 Zorganizuj czas i miejsce Każdy dzień dwulatka powinien być w miarę przewidywalny. Stałe pory wstawania, drzemki, posiłków, kąpieli, a nawet spacerów – to wszystko daje malcowi poczucie bezpieczeństwa. Jeśli szkrab wie, co go za chwilę czeka, łatwiej mu zachować spokój. Jeśli sama masz trudności ze stałym rytmem dnia, rób wieczorem plany. Będziesz miała poczucie kont…

imgOjg8hN-11d65bb.jpg
width: 908
height: 640

Jak sobie poradzić ze zbuntowanym dwulatkiem? 7 praktycznych rad
type: item
date: 2011-01-31T14:05:18.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: bunt dwulatka
subject: dwulatek
subject: płacz
subject: wychowanie dziecka
description: Dziecko krzyczy, jakby ktoś obdzierał je ze skóry, tylko dlatego, że chcesz wyjść na spacer lub odmawiasz kupna batona? Nie poddawaj się. Walcz. Tylko mądrzej niż maluch! Są na to całkiem niezłe sposoby.
encoded: Z twoim dzieckiem wszystko jest w porządku! Napady złości i ataki histerii w drugim i trzecim roku życia są czymś normalnym. To istotny etap w rozwoju malucha. Mówiąc „nie”, protestując, walcząc o to, żeby pójść w prawo, a nie w lewo, dzieci uczą się niezależności. Wrzeszczą, tupią i płaczą, bo nie potrafią przekazać słowami tego, co im się kłębi w głowie. Na szczęście bunt nie trwa wiecznie. Poza tym twoje dziecko musi się nauczyć, co wolno, a czego nie. Pomóż mu w tym. 1. Wymusza płaczem i tupaniem Bywa, że rzuca się na podłogę: uderza w nią pięściami, a czasem nawet głową. Najczęściej robi to w sklepie albo w innym publicznym miejscu, co sprawia, że masz ochotę zapaść się pod ziemię. ➜ Dlaczego tak się zachowuje? Maluchy są niecierpliwe i mają alergię na słowo „nie”. Jeśli coś im się podoba, chcą to mieć natychmiast (nawet jeśli jest to sklepowy regał z proszkami do prania lub żywy dzidziuś w wózku). To jednak nie znaczy, że trzeba im ulegać, zwłaszcza że czasem robią to również dlatego, żeby się z nami podroczyć albo sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć. ➜ Co możesz zrobić? Nie masz zbyt dużego pola manewru, tłumaczenie dziecku czegokolwiek w tym momencie nie ma sensu – i tak nic do niego nie dotrze. Czekaj, aż atak furii minie, i uważaj, by maluch nie zrobił sobie krzywdy. Przytul go, a jeśli na to nie pozwala, bądź obok. Jeśli to możliwe, weź go na ręce i zabierz w spokojniejsze miejsce (np. tam, gdzie jest mniej ludzi). Jeśli nie, nie denerwuj się i puszczaj mimo uszu uwagi „publiczności”. Gdy malec się uspokoi, wytłumacz mu, że nie wolno się tak zachowywać. Zobacz też: Czy dwulatek może iść do przedszkola? Rozmowa z ekspertem 2. Szarpie się i wyrywa na ulicy Chce wbiec na jezdnię, ucieka, wyrywa się, gdy trzymasz go za rękę, dostaje ataku furii, gdy chcesz wejść z nim na pocztę (a nie np. do apteki). ➜ Dlaczego tak się zachowuje? Z tych samych przyczyn, o których była mowa wcześniej. Malec może rozrabiać również dlatego, że grzeczne chodzenie za rękę po pr…

imgR91kbJ-7b24194.jpg
width: 956
height: 640

Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka
type: item
date: 2010-09-03T12:59:04.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: agresja u dzieci
subject: bunt dwulatka
subject: rozwój dziecka
description: Buntu dwulatka nie sposób przegapić. Jego objawy potrafią w końcu wyprowadzić z równowagi każdego rodzica, jednak jest to normalny i bardzo ważny etap w rozwoju każdego dziecka. Są jednak sposoby na nieznośnego malucha! Poznaj je i śmiało wykorzystuj na co dzień. Będzie łatwiej.
encoded: Mówiąc "NIE", protestując, dziecko uczy się niezależności, a to istotny etap w rozwoju dziecka. Pamiętaj, że maluch słowami jeszcze nie zawsze potrafi wyrazić tego, co chce. Ten pierwszy bunt - bunt dwulatka (następny będzie w okresie dojrzewania) przypada między 18. a 26. miesiącem życia, ale nie są to sztywne granice. Napady złości i ataki histerii w drugim i trzecim roku życia są czymś absolutnie normalnym i potrzebnym. Tylko jak to przetrwać i poskromić malucha? Jest kilka sposobów: Uzbrój się w cierpliwość Nie pozwalaj na wszystko Daj wybór Zamień „nie wolno” na „wolno” Nie rozkazuj małemu buntownikowi Stawiaj dziecku rozsądne granice Czasem ustąp Rozpoznaj bunt dwulatka i... uzbrój się w cierpliwość Pierwsze objawy będą związane z codziennymi czynnościami, które mogłaś do tej pory spokojnie wykonywać przy dziecku. Złość może pojawić się przy zdejmowaniu piżamy, ubieraniu kurtki, czy kąpaniu. Jeśli dziecko do tej pory lubiło te czynności, teraz mogą okazać się trudne do wykonania. Większość rodziców skarży się, że: dziecko pokazuje „charakterek”, próbuje rządzi. Zawołaj swojego dwulatka, a pobiegnie w przeciwną stronę; poproś, by włożył skarpetkę do szuflady, a on raczej wyrzuci całą jej zawartość; powiedz, że nie wolno bić psa, a biedny zwierzak zarobi jeszcze kopniaka. dwulatek używa wciąż słowa „nie” – wydaje się, że maluch nie potrafi powiedzieć nic innego. Odpowiada „nie” na prośby, polecenia, zakazy. zbuntowane dziecko wrzeszczy wniebogłosy, gdy nie dostanie tego, czego chce. Albo bije. I płacze ze złości, gdy nie udaje mu się osiągnąć tego, co sobie założyło. Straszne? Czasami tak, ale... bardzo potrzebne. Nie pozwalaj na wszystko zbuntowanemu dziecku Mówiąc „nie” dziecko odkrywa, że może o sobie decydować oraz wywoływać rozmaite zdarzenia. Okres buntu jest więc bardzo ważny z punktu widzenia kształtowania się tożsamości dziecka, jego poczucia własnego „ja”. Właśnie teraz kształtuje się malucha poczucie własnej wartości i sprawczości. Dziecko uczy się o …

imgMu54uv-b945383.jpg
width: 561
height: 842

Bunt dwulatka - Lek na atak histerii
type: item
date: 2010-08-17T12:21:00.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: atak histerii u dziecka
subject: bunt dwulatka
subject: wychowanie dziecka
description: Może się zdarzyć w sklepie, w domu, u znajomych. Objawia się krzykiem, płaczem, kopaniem... Co wtedy robić? Krzyczeć? Zignorować? Wszystko zależy od sytuacji.
encoded: Złość, jej napady, są normalnym zjawiskiem u małych dzieci. Mówiąc „nie”, próbując postawić na swoim, uczą się niezależności i poznają reguły rządzące światem. A że krzyczą przy tym, jakby je ktoś obdzierał ze skóry? Robią to, bo nie potrafią jeszcze przekazać słowami kłębiących się w nich emocji. Co robić, gdy dziecko rozpoczyna swój występ? Jakich błędów się wystrzegać? Awantura w sklepie Malec płacze, tupie, kładzie się na podłodze, a w dodatku krzyczy jak opętany. Krótko mówiąc, wyłazi ze skóry, by zmusić cię do kupienia tego, co sobie upatrzył. • Ulegasz dla świętego spokoju. Dziecko prawdopodobnie natychmiast się uspokaja. Jest szczęśliwe, bo dostało to, czego chciało. Ty oddychasz z ulgą, jednak nie jesteś zadowolona – dobrze wiesz, że w ten sposób sama na siebie zastawiłaś sidła. Bo malec wyciągnie wnioski. Skoro tak łatwo udało mu się osiągnąć cel, będzie próbował tej sztuczki jeszcze wiele razy. I to przy każdej nadarzającej się okazji. • Krzyczysz, dajesz klapsa. Malec wrzeszczy coraz głośniej, ty jesteś coraz bardziej wściekła, a tłum wokół gęstnieje z minuty na minutę – w końcu darmowy spektakl to nie lada gratka. Purpurowa ze wstydu wynosisz wierzgające dziecko ze sklepu. To nie wszystko. Traktowany w ten sposób maluch nie uczy się sam kontrolować, a więc sytuacje tego rodzaju powtarzają się coraz częściej. Co gorsza, bierze z ciebie przykład i stosuje przemoc wobec słabszych od siebie, np. w piaskownicy. • Spokojnie czekasz, aż atak furii minie. Uważasz jedynie, by malec nie zrobił sobie albo komuś krzywdy. Jeśli nie ma innego wyjścia, bierzesz smyka na ręce i wynosisz w bezpieczne miejsce. Gdy emocje opadną, tłumaczysz, co można, a czego nie wolno robić w sklepie. Możesz także bawić się z nim w zakupy, a przed wyjściem umówić się, na co może liczyć (np. udane zakupy = oglądanie rybek w sklepie). Jak to działa? No cóż, łatwo nie jest, zwłaszcza jeśli wokół masz „doradców” („Ja bym takiemu skórę przetrzepał”). Jednak to najlepsze rozwiązanie. Z czasem …

imgaRpXVF-846fbbb.jpg
width: 533
height: 800