Twój maluch to mały… KAMELEON? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Okazuje się, że maluchom wystarczy kamyk, kawałek sznurka i garść piasku, aby wyczarować niezwykle danie w wytwornej restauracji. Czasem na balkonie. Kreatywność i wyobraźnia bywają u niektórych dzieci bardziej rozwinięte niż inne cechy. Psycholog Dominika Słomińska podpowiada, jak je wykorzystać oraz przekuć w przyszły sukces szkolny i życiowy.
Zapewne rozwiązałaś już nasz psychotest i na tej podstawie dowiedziałaś się, że bardziej niż do pandy, alpaki, flaminga, czy zebry, twój maluch podobny jest do KAMELEONA. Podobnie jak to małe zwierzątko, dziecko potrafi się chować, ale też przypodobać. Zauważyłaś to, prawda? Niezwykły, aktorski talent w połączeniu z kreatywnością zdecydowanie warto pielęgnować! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Twoje dziecko posiada cechy, które ma również… kameleon? Dowiedz się, jak je wspierać ? Kreatywność jest tą cechą dziecka, którą można wspierać dość łatwo, przede wszystkim nie ograniczając jej. Jak podkreśla psycholog Dominika Słomińska, towarzyszą jej bowiem wolność i wyobraźnia. - Kreatywność to bardzo wdzięczna cecha do prowadzenia w dziecku. Polecam podążać w tym względzie za maluchem. Kiedy słyszymy „Mama, wynalazłem wynalazek!” to znaczy, że dziecko wierzy w siebie i swoje możliwości. Trzeba pozwolić mu na realizowanie pomysłów nawet tych szalonych. Dzieci uwielbiają robić mikstury z mąk, wody, kaszy, fasoli, jajek i z mydła. Kochają eksperymenty i rozwiązywanie zagadek typu: jak pod ziemią zbudować korytarz dla mrówek i biedronek, jak zrobić z papieru strój policjanta, jak zbudować robota i pofarbować włosy krepiną. Co ma zrobić rodzic? Pozwalać, pozwalać i jeszcze raz pozwalać! Kiedy widzimy, że dziecko kieruje swoje działania w konkretnym kierunku – kosmosu, informatyki, dinozaurów czy budowania labiryntów, należy mu zapewnić atrakcje i rozwój względem tych potrzeb. Umiejętności aktorskie malucha Bardzo często dzieci puszczają wodze fantazji. I choć my, rodzice doceniamy kreatywność maluchów, przychodzi moment, w którym nie zawsze potrafimy, lub chcemy zaakceptować wymyślane przez malucha niestworzone historie. Psycholog Dominika Słomińska wyjaśnia, że podstawą jest odróżnienie wyobraźni i korzystania z niej, od rozwojowej konfabulacji, która przypada na wiek przedszkolny. Jak mówi ekspertka, dzieci wtedy potrafią wymyślać niestworzone historie zupełnie niepoparte rzeczywistością. – Znałam dziewczynkę, która opowiadała rodzicom, że ma męża, który mieszka daleko i wyjechał zaraz po weselu. Zapytana, dlaczego rodzice go nie poznali i nie zaprosiła ich na wesele, wzruszyła ramionami i powiedziała z uśmiechem „No jak to? Przecież ja was wtedy nie znałam”. Fantazji w tym wieku jest bardzo dużo, o tym, że ma się psa i pięć kotów, że ciocia z Ameryki przysyła gumę balonową, która puszcza tęczowe balony, które to naprawdę są bańkami mydlanymi. Proszę tych opowieści znad rzeki nie mylić z kłamstwem. To właśnie wtedy wyrabia się wyobraźnia. Kwitujmy je mrugnięciem oka i uśmiechem. Dzieci pełne wyobraźni są bardziej kreatywne, urocze, potrafią się bawić, zająć się sobą i potrafią „zbajerować nauczyciela swoim urokiem”. To często empaci ze zdolnościami aktorskimi – podkreśla psycholog Dominika Słomińska. Korzystanie z wyobraźni nie tylko wpływa na zabawę i jej jakość, ale też na osiągnięcia szkolne. Takie dziecko potrafi przewidywać przyczynę i rozpoznaje skutek, a wtedy znajduje błyskawiczne rozwiązania, jest mistrzem w projektach, organizacji imprez i wycieczek. No i najważniejsze – dzięki wyobraźni potrafimy marzyć, a marzenie to najlepsza rzecz na świecie. Czy wiesz, że...? Kameleony to mistrzowie kamuflażu - potrafią zmieniać swoją barwę, kiedy zmienia się ich nastrój lub kiedy wyczuwają zagrożenie - i wtedy naprawdę trudno je zauważyć. Mają duże wyłupiaste oczy, a każde z nich może poruszać się i patrzeć w inną stronę. Gady te nie mają uszu, reagują jednak na drgania, które powstają w ich otoczeniu. Kameleona, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Druga strona (kreatywnego) medalu Dziecko o cechach kameleona, bywa płochliwe, skryte, miewa zmienne nastroje, często unika kontaktu z rówieśnikami. Mówimy o nim, że jest typem obserwatora. Zdarza się, że trudno funkcjonować mu w grupie rówieśniczej. Jak podkreśla psycholog, kluczowe jest w pierwszej kolejności ustalenie przyczyny takiego zachowania i stwierdzenie, czy to cecha osobowości, czy nieśmiałość, czy niska samoocena. Jak tłumaczy Dominika Słomińska: - Nigdy nie negujemy uczuć dziecka. Na przykład kiedy mówi „nie potrafię” odpowiadamy „na pewno potrafisz”, lepiej powiedzieć „rozumiem, zróbmy to razem”. Kiedy dziecko w nowej sytuacji się cofa, nie wypychamy go przed siebie, mówiąc „nie bój się” lub „nie wstydź się”, tylko pozwalamy się schować za siebie, a potem kucnąć i powiedzieć „To nowe miejsce i nowi ludzie, widzę, że czujesz się niepewnie. To zrozumiałe. Obiecuję, że nie stanie się nic złego. Ja tu jestem”. Jeżeli dziecko ma niską samoocenę, to należy wprowadzać działania, które ją zbudują np. tworzenie przez nauczyciela stref eksperta, kiedy dziecko może opowiedzieć rówieśnikom o czymś, co go pasjonuje, albo robienie z dziecka asystenta – „potrzebuję twojej pomocy, bez ciebie sobie nie poradzę”, chwalenie za drobiazgi itd. Jeżeli dziecko jest samotnikiem: uszanować to. Kiedy będzie potrzebować, znajdzie drogę do dzieci, lub do jednego kolegi. Gdy dziecko udaje, że nie słyszy… Jak mówić do malucha, aby słuchało rodzica? Jeżeli zależy nam, aby dziecko usłyszało nasz komunikat, musimy przekaz dostosować do jego możliwości. Co to oznacza? Warto zadbać o kontakt wzrokowy, komunikat powinien być krótki i nie powinien zawierać treści podobnej do elaboratu wychowawczego. Dlaczego? Psycholog Dominika Słomińska tłumaczy: – Małe dzieci mają krótki czas koncentracji uwagi, dlatego jeżeli mowa dorosłego jest długa, dziecko słyszy kilka pierwszych zdań, a potem idzie za bodźcem, który je interesuje. Dzieci inteligentne bardzo szybko rozpoznają efektywność rodziców… Jeżeli rodzic jedno polecenie powtarza dziesięć razy, to dziecko wie, że dziesięć razy może nie reagować, po dziesiątym rodzic krzyknie i wtedy trzeba już usłyszeć. Dlatego zachęcam dorosłych, żeby nie dali się wmanewrować w mechanizm zdartej płyty, tylko mówili raz, drugi, a potem egzekwowali. Dziecko, kiedy zna zasady i ma postawione granice, czuje się bezpiecznie i nie musi przejmować kontroli. Wtedy łatwiej mu „usłyszeć”. Doskonale sprawdzają się komunikaty „ja”, np. „Zależy mi, żebyś umył zęby” , „Będzie mi miło, kiedy nakryjesz do stołu”. Jak podkreśla psycholog, nie można zapominać o uśmiechu i humorze, który pozwoli rozładować napięcie w trudnych sytuacjach. Słomińska tłumaczy: – Wyślijmy do dziecka samolocik z wiadomością – „Wstaw nas do szafki, właśnie podeptał nas twój tata. Pozdrawiamy twoje buty”. Albo zostawmy liścik na łóżku – „Ble, znowu nie zaniosłeś mnie do łazienki, leżę tutaj nie dość że mokry i przeziębiony, to jeszcze trochę zaczynam śmierdzieć. Zrozpaczony ręcznik”. Trzymając się zasady tropiciela dobrych zachowań i ignorowania niepożądanych, po prostu doceniajmy w naszych dzieciach to, co oczywiste, a wtedy one w poczuciu szacunku rozwiną skrzydła i będą nas słuchać i słyszeć. Nauka przez obserwację To cecha charakterystyczna dla wieku w ogóle. Dzieci są dobrymi obserwatorami i tak poznają świat. Jednak maluch, u którego dominują cechy kameleona, jest tym bardziej doskonałym obserwatorem. Jak tłumaczy psycholog Dominika Słomińska obserwacja to cudowne narzędzie. I dodaje: – Dzieci często, zanim zaczną w czymś uczestniczyć, najpierw wchodzą w rolę obserwatora. I trzeba im na to pozwolić, bo właśnie wtedy mają odwagę naśladować i się uczyć. Obserwują nie tylko oczami, ale angażują wszystkie zmysły. I właśnie takie zabawy angażujące wiele zmysłów są rozwojowe. Na pytanie, w co więc bawić się z dziećmi psycholog odpowiada: – Rozpoznawanie przedmiotów dłońmi za zasłoną, lub w magicznym pudełku skarbów, rozpoznawanie smaków z zasłoniętymi oczami np. gra szalone gary. Puszczanie baniek mydlanych trzepaczką od dywanów zanurzoną w wiadrze z wodą i płynem do naczyń, budowanie toru przeszkód lub mostu z rozwiniętej rolki papieru toaletowego, rysowanie kredą po betonie, wycinanki, wyklejanki, kalejdoskop… Mogę wyliczać bez końca. W jaki jeszcze sposób możesz dbać o dziecięcą naturę twojego dziecka? Jednym ze sprawdzonych sposobów pielęgnacji malucha jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji maluchy mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Twój maluch to mała… ALPAKA? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Bez wątpienia twoje dziecko posiada wyjątkowe cechy, których stymulacja doprowadzi je ostatecznie do… sukcesu! Chcesz wiedzieć, jak je pielęgnować i tym samym dać mu szczęście? Przeczytaj nasz artykuł i dowiedz się, jakie porady ma dla rodziców „małych alpak” psycholog, Dominika Słomińska.
Rozwiązałaś nasz psychotest i już wiesz, czy cechy twojego dziecka bardziej pasują do pandy, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona? Jeśli wynikiem jest ALPAKA, musisz wiedzieć, że twoja pociecha jest przede wszystkim przyjacielska i empatyczna. Ponadto prawdopodobnie uwielbia poprawiać innym nastrój, podnosi na duchu, inni lubią jej towarzystwo, a sama zwykle jest bezkonfliktowa, cicha i spokojna. Dowiedz się, jak wspierać te naturalne cechy charakteru dziecka! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Alpaka jest przyjacielska. Twoje dziecko również? Oto sposoby, by pomóc maluchowi rozpoznać prawdziwą przyjaźń Psycholog Dominika Słomińska podkreśla, że: – Nie istnieje żaden tajemny kod na rozpoznanie przyjaciela. Aby ułatwić dziecku rozpoznanie przyjaciela, możemy mu opowiadać, co to znaczy się przyjaźnić i jak prawdziwy przyjaciel się zachowuje. W skrócie przyjaciel to ktoś, z kim lubimy spędzać czas i czujemy się dobrze w jego towarzystwie, czujemy się przez niego lubiani i akceptowani. Ponadto prawdziwy przyjaciel nie dokucza, nie zdradza sekretów i dzieli radości oraz smutki, a także stara się pomagać, kiedy znajdziemy się w prawdziwych tarapatach. Dodaje: – Trzeba zawsze dbać o to, żeby dzieci potrafiły od początku zachowywać równowagę w przyjaźni, żeby były i dawcami, i biorcami. Bo u dzieci empatycznych jest ryzyko, że będą dostosowane i uległe. Pomocne mogą być stare powiedzenia, które mają rdzenną mądrość: „Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie” i „Z przyjacielem można beczkę soli zjeść”. Kolejną cechą alpaki jest empatyczność. W jaki sposób empatia pomaga dziecku osiągnąć sukces życiowy? Warto na początku przypomnieć sobie, czym jest empatia. To nic innego jak współodczuwanie, rozumienie i łatwość w kontaktach społecznych. Właśnie ta cecha sprawia, że człowiek empatyczny to taki, który jest bardziej przyjacielski, pomocny i otwarty na świat. Jak podkreśla nasza ekspertka: – Ludziom empatycznym może żyć się lepiej w zakresie życia społecznego, łatwiej im się współpracuje i komunikuje. Zwykle potrafią oni dogadać się z innymi, idą na kompromisy i są bardzo pomocni. Sukces życiowy często zapewnia im angażowanie się w najróżniejsze akcje społeczne – zakładają fundacje, pomagają zwierzętom i ratują środowisko, a nawet karmią ludzi bezdomnych. Osoby empatyczne są cudownymi partnerami. Często empatyczne dzieci zajmują się w życiu dorosłym humanistycznymi zawodami - są psychologami, pedagogami, opiekunami, lekarzami, położnymi, kuratorami itp. Czy wiesz, że...? Alpaka ma ciało pokryte gęsim, ciepłym, długim i mięciutkim włosiem, a do tego jest wyjątkowo łagodnym i przyjaznym zwierzęciem – dlatego tak miło jest się do niej przytulić. Z natury jest bardzo delikatna – ma miękkie poduszki kopyt, a odgryzając rośliny nigdy nie wyrywa ich z ziemi. Czy wiesz, że alpaki mają trzy żołądki oraz trzy powieki? Alpakę, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Czy empatia i przyjacielskie nastawienie do innych może w niektórych sytuacjach okazać się krzywdzące dla dziecka? Na kształtowanie empatii ma wpływ wiele czynników, w tym m.in. uwarunkowania genetyczne, postawa rodziców, wychowanie i doświadczenie. Psycholog Dominika Słomińska wskazuje, że to właśnie postawa rodziców i sposób wychowania dziecka mają tutaj ogromne znaczenie i działają dwutorowo. Jak tłumaczy: - Po pierwsze stają się wzorcem do naśladowania, oraz pozwalają zbudować wysoką samoocenę, co z kolei buduje parasol ochronny pod hasłem: „Pomagam, kiedy mogę, wysłucham, kiedy mogę, chronię i walczę, kiedy mogę, nie robię nic wbrew sobie i ponad swoje siły, dbam też o siebie”. Dodaje: – Pamiętam jak moja młodsza córka, która jest wyjątkowo empatyczna, chętna do pomocy i ratująca słabych, smutnych i opuszczonych, do spotkanej na peronie pani powiedziała: „A wie pani, ja bardzo kocham moją siostrę, i mamę też bardzo kocham, i tatę, ale najbardziej na świecie to ja kocham samą siebie” i to właśnie o to chodzi. Kształtowanie empatii u dzieci to też uczenie postawy społecznej np. raz w miesiącu zawozić razem z dzieckiem trochę karmy dla psów do schroniska, albo kupić jedzenie dla bezdomnych, brać udział w akcjach typu „Szlachetna Paczka” itd. Alpaki są bezkonfliktowe, jednak w takich trudnych sytuacjach u dzieci jest… różnie. Jak zadbać o to, by dziecko potrafiło wyrażać trudne emocje w sposób taki, by nie krzywdzić innych dzieci? Nasza psycholog wskazuje kilka rozwiązań. – Po pierwsze od początku nie zgadzać się na przemoc. Jeżeli dziecko podnosi rękę na kogokolwiek, trzeba zareagować stanowczym sformułowaniem: „Aua to mnie boli, stop zabawa”. Dorosły powinien się skupić na dziecku poszkodowanym, przytulić je, pogłaskać, powiedzieć: „To musiało być nieprzyjemne”, a dziecko, które się złości lub bije, ignorować. Podkreśla: – Warto również tropić dobre zachowania i wyrazy sympatii, i właśnie im dawać uwagę. Nigdy nie zależy zapomnieć, że dziecko ma prawo się złościć. Trzeba tylko zadbać o to, żeby nie krzywdziło innych. Super pomocne są najróżniejsze techniki np. pudełko złości wypełnione szeleszczącymi bibułkami, które dziecko może gnieść, zeszyt bez cenzury, worek treningowy, lub poduszka złości, którą można walić w łóżko. Kiedy rozmawiam z dziećmi o złości, lubię używać metafory ognia – złość jest jak ogień, ani dobry, ani zły – ale sposób jego okazania może być już różny. Płomienie może spowodować pożar, poparzenie i wszystko zniszczyć i spalić, ale też mogą zapalić świecę i stworzyć miły nastrój, możemy się ogrzać przy kominku, albo ugotować pyszny obiad. Dzieci uwielbiają takie metafory i dzięki nim potrafią w bezpieczny sposób „ugasić płomienie złości”. W jaki jeszcze sposób możesz pielęgnować dziecięcą naturę twojego dziecka? Można to robić na wiele sposobów. Jednym z nich jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji dzieci mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Twój maluch to mała… ZEBRA? Zobacz, jak wspierać jego zalety!
Dzieci zwykle są radosne, u niektórych jednak jest to… niesforna radość. Chcesz wiedzieć, w jaki sposób rozbrykanie i niepowtarzalność swojej pociechy warto pielęgnować? Przeczytaj nasz artykuł, w którym psycholog Dominika Słomińska podpowiada, w jaki sposób rozwijać cechy dominujące dzieci, aby w przyszłości pomogły im odnieść sukces szkolny i życiowy!
Rozwiązałaś nasz psychotest i już wiesz, czy cechy twojego dziecka bardziej pasują do pandy, flaminga, alpaki, zebry czy kameleona? Jeśli wynikiem jest ZEBRA, musisz wiedzieć, że twoją pociechę cechuje przede wszystkim niesforna radość życia. Ponadto prawdopodobnie jest rozbrykana, niepowtarzalna, miewa humorki i jest… bardzo szybka. Dowiedz się, jak wspierać te naturalne cechy charakteru dziecka! Nie wiesz, jakie cechy dominujące posiada twoje dziecko? Rozwiąż nasz psychotest! KLIK Gdy dziecko ma w sobie niesforną radość życia… Jak ją pielęgnować, by niechcący jej nie wyhamować? Zebry posiadają w sobie ogromną radość. Są także dzieci, które potrafią się cieszyć całym sobą. Jak podkreśla psycholog Dominika Słomińska: – Tak naprawdę nie powinno się tego hamować, tylko potraktować dziecko jak nauczyciela i uczyć się od niego. Nie jest ono obarczone bagażem doświadczeń oraz nie widzi wszędzie zagrożeń, jak często robią to dorośli. W skrócie oznacza to stosowanie filtra na słowa „Uważaj, bo się przewrócisz”, „Ostrożnie, bo spadniesz”, „Zjedz, bo będziesz głodny”, „Śpij, bo nie urośniesz” itd. Wobec takich dyrektyw radość się chowa, bo jak tu się cieszyć i to w dodatku niesfornie, jeżeli większość spraw może się skończyć tragicznie? Dodaje: – Często widzę kiedy przedszkolak idzie z mamą lub tatą ulicą, i… „nadaje”: „Zobacz, ptak!”, „Jaki piękny motyl!”, „Jaki wysoki dom! Policzymy piętra?”, a rodzic zmęczony i poważny nie tylko nie zauważa radości dziecka, ale nawet nie reaguje. Aby jej nie hamować, trzeba zauważać nie tylko to, czym cieszy się dziecko, ale również to, że się cieszy. I im dłużej radość nie zostanie zakłócona, tym dłużej będzie niesforna, czyli najwspanialsza. Jak prostota może wspierać radość? Proste zabawy jako zaczątek budowania wspólnych relacji Ekspertka podkreśla, że warto zachwycać się razem z dzieckiem, żartować, robić szalone rzeczy. Dzieci na przykład uwielbiają, kiedy rodzice zbiegają z nimi z górki, trzymając się za ręce, albo podczas długiej podróży wymyślają śmieszne wierszyki według nazw miejscowości, które mijają. Dzieci kochają być drapane po pleckach i wierszyki typu „Idzie pani na szpileczkach…” albo zgadnij, jaki kształt narysowałem na twoich plecach. Ponadto bardzo lubią zabawy takie jak: robienie śmiesznych min przed lustrem, malowanie twarzy i skoki z mamą lub tatą na trampolinie. Dlatego ze swoimi pociechami śmiej się jak najczęściej, głośno, do rozpuku i ze szczerej radości! To możliwe – otacza nas tyle rzeczy, które cieszą! Zebry są oryginalne. Jak mówić do dziecka, aby ją w nim pielęgnować? O czym warto pamiętać, gdy czasami maluchowi trudno być TYM JEDNYM w grupie rówieśniczej? Psycholog Dominika Słomińska podkreśla, że istotne jest to, by opowiadać dziecku historie o zwierzątkach, które były wyjątkowe i jedyne, a także o nas samych, kiedy myliśmy mali i mieliśmy zupełnie inne zdanie niż wszyscy. Dodaje również: – Należy budować w dziecku poczucie oryginalności nie jako inności, a wyjątkowości. To może dotyczyć wielu spraw i tak np. może być chłopiec, który lubi tylko różowy kolor i na bal karnawałowy w przedszkolu chce się przebrać za królewnę, albo dziewczynka może mieć trochę krótszą nogę lub znamię na policzku. Może dotyczyć to również przestrzeni wynikających z psychiki dzieci, które np. są nieśmiałe, powolne, głośne, są niejadkami lub (o, zgrozo!) niegrzeczne. I w takich przypadkach musimy szybko zaprzestać etykietowania dziecka. Jeżeli takie treści wypowiada o sobie, to samo ich nie wymyśliło, tylko usłyszało od dorosłych. I wtedy trzeba to naprawić. Czy skłonność do zmiennych humorków może mieć korzystny wpływ na rozwój dziecka? Dlaczego nie warto przekreślać tej cechy? Zebry słyną z tego, że mają humorki. Warto jednak pamiętać, że zmienne nastroje dotyczą także ludzi – dorosłych, jak i dzieci. Jak podkreśla ekspertka, tzw. humorki świadczą o prawidłowym rozwoju emocjonalnym, a nie o kłopocie. Psycholog zwraca uwagę: – Mały człowiek ma zmienny nastrój, bo czuje oraz reaguje i dzięki temu uczy się działać i odpowiadać na to, co go spotyka. W bezpiecznych warunkach, czyli przy rodzicach, ćwiczy to, co się dzieje. Sprawdza, co stanie się gdy na przykład się obrazi, zezłości, albo da upust zazdrości. Te „humorki” rozwijają emocjonalność dziecka i dają możliwość rodzicom działań wychowawczych. Tym samym to… samo dobro! Czy wiesz, że...? Każda zebra ma niepowtarzalny sposób ułożenia pasków na ciele. Poprzez położenie uszu u zebry można ocenić jej nastrój. Gdy jej uszy są w pozycji pionowej do góry - to oznacza, że jest spokojna i zadowolona. Zebrę, jak i inne zwierzaki, znajdziesz teraz na opakowaniach nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. Wszystko po to, by wspierać dziecięcą naturę twojej pociechy! Jeśli chcesz wiedzieć się więcej, zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature Gdy twoje dziecko ma tysiąc pomysłów na minutę i wszędzie go pełno… Zastanawiasz się, jak wspierać malucha, by nie hamować jego zapału i pomysłów, a także pomóc w funkcjonowaniu w grupie rówieśników, którzy… nie zawsze nadążają? Psycholog Dominika Słomińska podpowiada: – Ja bym radziła, żeby nie hamować dziecka, a patrzeć na to w ten sposób, by to inni nauczyli się za nim nadążać. Dlaczego? Otóż warto pamiętać, że to właśnie z rezolutności powstają świetne pomysły na zabawę, które rówieśnicy na pewno docenią. To cecha, która stwarza raczej problemy nie rówieśnikom, tylko dorosłym, gdyż musimy być uważni, mieć oczy dookoła głowy, łapać w locie i zapewniać miękkie lądowanie. Takie dzieci trudniej posadzić w miejscu i wymagać ciszy i spokoju. Dodaje: – Zalecam, żeby zaakceptować tę szybkość i rezolutność, a jedynie zadbać o bezpieczeństwo i nauczyć dziecko, że są momenty, kiedy trzeba się wyciszyć i posłuchać. W sytuacjach trudnych trzeba odwoływać się do praw dziecka – to są drogowskazy, które zawsze nam, dorosłym pomogą, a dziecku stworzą życie w poczuciu bezpieczeństwa i odwagę do rozwoju. W jaki jeszcze sposób możesz pielęgnować dziecięcą naturę twojego dziecka? Można to robić na wiele sposobów. Jednym z nich jest stosowanie nowej serii kosmetyków Bambino Dzieciaki. W tej wyjątkowej serii dostępne są produkty takie jak: żel do mycia ciała i włosów 2w1 surykatka/flaming płyn do kąpieli panda krem do buzi i ciała Bolek i Lolek zebra szampon alpaka Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej zajrzyj na stronę: bambino.pl/pielegnujemy-dziecieca-nature W ramach akcji dzieci mogą wybierać preparaty do mycia z ulubionymi bohaterami – Bolkiem i Lolkiem – a także zwierzątkami, które posiadają podobne do nich… cechy charakteru! Gwarantujemy, że dzieci będą zachwycone i chętnie wyruszą wspólnie w wiele przygód. Masz już ulubiony produkt z serii Bambino Dzieciaki? Materiał powstał z udziałem Bambino
Jaki temperament ma twoje dziecko? - 3 typy charakteru
Dwoje nowojorskich psychiatrów, badających zachowania dzieci, wyróżniło trzy główne typy temperamentu. Sprawdź, jaki charakter ma twoje dziecko!
Zaradne jak babcia, czy czarujące jak tata - czyje geny będzie mieć twoje dziecko?
To, do kogo z rodziny będzie podobne twoje dziecko, i po kim odziedziczy najwięcej cech charakteru i talentów jest zapisane w jego genach. Czego można się spodziewać, wyjaśnia genetyk kliniczny.
Kwestia dziedziczenia jest przesądzona od momentu, gdy komórka jajowa połączyła się z plemnikiem. W chwili poczęcia zostają ściśle określone m.in. płeć, wzrost, wygląd, temperament twojego dziecka, a nawet podatność na choroby. Zanim to, co zostało zapisane w genach, przestanie być tajemnicą, próbujemy uchylić jej rąbka wspólnie z prof. Tadeuszem Mazurczakiem, genetykiem klinicznym z Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Czy dziecko powinno być pół na pół podobne do każdego z rodziców? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Jak będzie wyglądało twoje dziecko? Czytaj więcej Dziecko otrzymuje połowę genów od taty (i jego przodków) i połowę genów od mamy (i jej rodziny). A dokładnie wygląda to tak – jądro komórki jajowej zawiera połowę składników potrzebnych do stworzenia istoty ludzkiej, drugą połowę dostarcza jądro plemnika. Z tego nie wynika jednak, że dziecko będzie w połowie podobne do każdego z rodziców. I mama, i tata mają podwójne porcje każdego genu dotyczące konkretnej cechy, np. koloru oczu. Dziecku przekażą tylko jeden gen z każdej pary - dominujący (zapisane w nim cechy ujawniają się u dziecka) albo recesywny (cecha ujawni się, jeśli dziecko dostanie takie same geny od mamy i taty). Wniosek – cechy zawarte w genach ujawnią się u dziecka lub nie w zależności od kombinacji, w jakiej geny danej pary się znajdują. Warto pamiętać, że większość cech, np. dotyczących inteligencji, charakteru, wzrostu, a nawet ciśnienia krwi, nie zależą od jednego genu lub pary genów, ale nawet od ich tysięcy. Czy dziecko może być bardziej podobne do dziadków niż do rodziców? Zdarza się tak, nawet dość często. To wynik wymiany materiału genetycznego w procesie podziału komórek. Wiele cech dotyczących zarówno wyglądu fizycznego, jak i osobowości to cechy recesywne (ustępujące), które mogą zostać zamaskowane genami dominującymi otrzymanymi od drugiego z rodziców i jego przodków. Recesywne cechy np. od dziadka mogły nie ujawnić się u jego dzieci, bo zostały zdominowane przez geny od babci. Mogą za to dojść do głosu u wnuka, gdy wyposażenie genetyczne po dziadku wystąpi w kombinacji z innym zestawem genów po drugim z rodziców. Zobacz też: Dziedziczenie grupy krwi Mąż i ja mamy niebieskie oczy, czy dziecko je odziedziczy? Jeśli mama ma niebieskie oczy, to jest nosicielką dwóch recesywnych genów niebieskich oczu, podobnie jak tata. W takiej sytuacji dziecko też będzie miało taki kolor oczu. Aby ujawniła się cecha, którą przekazują geny recesywne, potrzebne są dwa takie geny, jeden od mamy, drugi od taty. Jeśli jedno z rodziców ma brązowe oczy, to możliwości dziedziczenia koloru jest więcej. Rodzic, który ma brązowe oczy, może być nosicielem dwóch dominujących genów brązowych oczu lub jednego brązowych, a drugiego recesywnego – jasnych. Jeśli przekaże dziecku gen dominujący, a drugi rodzic ma oczy jasne, to dziecko odziedziczy kolor brązowy (albo zielony, piwny, w każdym razie oczy dziecka nie będą niebieskie). Natomiast jeśli rodzic o ciemnych oczach przekaże dziecku gen recesywny jasnych oczu, to dziecko będzie niebieskookie tak jak drugi rodzic. Czytaj też: Co cię może zdziwić w wyglądzie noworodka? Niebieskoocy są bojaźliwi, a ciemnoocy to śpiochy - co mówi o nas kolor oczu? [CMS_PAGE_BREAK] Czy dziecko odziedziczy po rodzicach zdolności? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz badań w ciąży Czytaj więcej Takie prawdopodobieństwo istnieje, ale nie jest wysokie. I to z kilku powodów. Jeśli oboje: i mama, i tata, dostawali najlepsze stopnie z matematyki, jest prawdopodobne, że dziecko pójdzie w ich ślady. Ale nikt nie może tego zagwarantować. Za takie cechy jak inteligencja odpowiada wiele genów – około 20 tysięcy z nich bierze udział w tworzeniu układu nerwowego. Tu dochodzi do głosu tzw. dziedziczenie wieloczynnikowe – dziecko przejmuje po rodzicach pewne predyspozycje i skłonności, ale wiele zależy również od sposobu wychowania. Rodzice plastycy mogą więc z powodzeniem doczekać się córki informatyczki. Czy maluch podobny do mamy odziedziczy też jej charakter? Podobieństwo fizyczne do jednego rodzica nie wyklucza podobieństwa charakteru, ale też o nim nie przesądza. Przy powstawaniu komórek rozrodczych geny ulegają rozdzieleniu, którym rządzi przypadek. Nie sposób więc przewidzieć, jakie cechy każdego z rodziców ujawnią się u dziecka. Nie należy zapominać o wychowaniu, które również wpływa na kształtowanie psychiki. To, że dziecko przypomina usposobieniem któregoś z rodziców, może być wynikiem naśladowania jego zachowań i sposobu reagowania, a nie odziedziczonych genów. Podobieństwo temperamentu między dziećmi i rodzicami można najłatwiej zauważyć w sposobie reagowania na stres. Pod tym względem dzieci bardziej przypominają mamy niż tatusiów. W tym wypadku też trudno powiedzieć, w jakim stopniu wpływa na to dziedziczenie, a w jakim fakt, że zwykle więcej czasu dziecko spędza właśnie z mamą. Geny dominujące: włosy kręcone lub ciemne splatanie dłoni z prawym kciukiem na wierzchu brązowe oczy grupa krwi Rh+ Geny recesywne: włosy proste jasny kolor włosów w dorosłym wieku oczy niebieskie, małe splatanie dłoni z lewym kciukiem na wierzchu grupa krwi Rh– Czytaj też: 6 metod wychowawczych, które nie działają
„To geniusz!” – z przekonaniem mówi dziadek o Kamilu. „Jest taka śliczna, że musi zostać modelką” – zachwycają się rodzice Oli. Czy obserwując dziecko, można przewidzieć jego przyszłość?
Małe dziecko to dla rodziców wielka niewiadoma. Patrząc na nie, zastanawiamy się, jakie będzie za dwadzieścia, trzydzieści lat. Kim zostanie? Jak będzie wyglądało? Obserwujemy szkraba, cieszymy się z jego zalet, staramy się nie przeoczyć mocnych stron. Czasem (mniej lub bardziej świadomie) wyznaczamy mu ścieżkę, którą powinien kroczyć. Czy w stwierdzeniach typu: „Moje dziecko to urodzony sportowiec/aktor/naukowiec” albo: „Ono na pewno wyrośnie na ślicznotkę/dwumetrowego koszykarza” jest ziarno prawdy? Jak możemy wpłynąć na przyszłość syna lub córki? Czego nie robić? Jak poznać, że nasze dziecko to geniusz? Kamil dużo szybciej niż jego rówieśnicy zaczął gaworzyć, wkładać klocki do wiaderka, rozumieć słowo „nie”. Teraz ma półtora roku i najbardziej kocha tekturowe książeczki. Szybko uczy się nowych rzeczy. Czy wyrośnie na kogoś wyjątkowego? Rzeczywiście może tak być, bo szybki rozwój psychoruchowy to pierwszy sygnał szczególnych uzdolnień. – Warto wspierać malca, zapewnić mu warunki do rozwijania talentów. Ale uwaga: nie można z tym przesadzić, by nie „przestymulować” dziecka i nie zniechęcić nadmiernymi oczekiwaniami. Sukces w życiu nie zależy wyłącznie od zdolności, ale także – a może nawet przede wszystkim – od inteligencji emocjonalnej. – Ktoś, kto ma kilka fakultetów, nie musi stać się superspecjalistą od zarządzania dużą grupą osób czy wspaniałym lekarzem. Do tego potrzeba znajomości ludzi, umiejętności współpracy. A skąd je wziąć, jeśli dotąd siedziało się z nosem w książkach? – mówi pani psycholog. W przypadku bardzo uzdolnionych dzieci często jest tak, że rozwój intelektualny znacznie wyprzedza rozwój emocjonalny. Na przykład trzylatek potrafi czytać, ale nie wie, po co na świecie są inne dzieci, nie potrafi z nimi się bawić ani znaleźć wspólnego języka. By uniknąć takich pułapek, warto zgłosić się z malcem do ośrodka specjalizującego się w pracy z dziećmi szczególnie zdolnymi. Można się tam dowiedzieć, jak rozwijać zdolności szkraba i co zrobić, by nie nudził się w przedszkolu i szkole. Śliczny maluch wyrośnie na piękną kobietę? Roczna Ola ma duże, błękitne oczy, słodkie dołeczki i złote loczki. Będzie piękną kobietą? Trudno powiedzieć, bo właściwie co to jest uroda? Dla jednych piękne są kobiety w typie Barbie (regularne rysy, „słodki” wygląd), dla innych takie, które – jak Kayah – mają w sobie to „coś”, co sprawia, że trudno od nich oderwać wzrok. Jedyne, co możemy zrobić, to „nie zepsuć” urody dziecka. Odmrożone policzki, niewyleczona próchnica, niewyprostowany w porę zgryz, nieskorygowane wady postawy, nadwaga – wszystko to może wejść w paradę najkorzystniej skonfigurowanym genom. Możemy również sprawić, by nasze dzieci lubiły siebie i swój wygląd. Nawet dziewczyna o regularnych, delikatnych rysach nie zostanie uznana za piękną, jeśli będzie zgarbiona i schowana w sweter przypominający worek. I odwrotnie: ktoś o „radiowej” urodzie może być uważany za pięknego ze względu na magnetyczną osobowość. Co robić? Trzeba akceptować dziecko i jego wygląd. Nie krytykować, podkreślać to, co piękne. Każdy przecież ma w sobie coś ładnego! [CMS_PAGE_BREAK] Uwielbia być w centrum uwagi – czy to materiał na gwiazdę? Lidka kocha popisy. Przed publicznością prezentuje wszystkie swoje umiejętności. Uwielbia być w centrum uwagi. Będzie kiedyś sławną osobą? Jeśli dziewczynka często ma ochotę na popisy, to wspaniale: warto jej na nie pozwalać, nagradzać ją brawami. – Nie można jednak robić z dziecka małpki. Wszystkie te „Powiedz cioci wierszyk”, „Zaśpiewaj piosenkę wujkowi” to horror. Dla słuchaczy zmuszonych do oglądania występów, a prędzej czy później także dla samego malucha – ostrzega pani psycholog. – Zdarza się, że poprzez dziecko rodzice próbują realizować własne ambicje. Ciągną swoje pociechy z castingu na casting, narażają je na potężny stres i frustrację, gdy coś idzie nie tak. Malec może nie zrozumieć, że odpadł, bo nie pasował do wizji reżysera. A jeśli uzna, że nie jest dość dobry? Na porodówce synek był największy – czy tak już zostanie? Staś urodził się długi – miał aż 61 cm. Dziś ma rok i nadal jest najwyższy wśród rówieśników. Czy zawsze będzie bardzo wysoki? – Możliwe, zwłaszcza jeśli rodzice także są wysocy – mówi prof. dr hab. Barbara Hulanicka, dyrektor Zakładu Antropologii PAN we Wrocławiu. – To dlatego, że za wzrost w dużej mierze odpowiadają geny, więc dziecko wysokich rodziców ma dużą szansę być wysokie. Jednak nie jest to aż takie proste, jak się nam wydaje. Wzrost to cecha wielogenowa, można go odziedziczyć także po dziadku czy praprababci. Ważny jest też np. sposób żywienia. Dziecko wychowane przez mamę, która zna zasady prawidłowego żywienia, ma o wiele większą szansę na wykorzystanie swojego potencjału niż maluch z kraju, w którym się głoduje, czy nawet jego sąsiad rówieśnik, który je głównie chipsy i słodycze. Wrodzone czy nabyte? Z niektórymi cechami rodzimy się, inne możemy po prostu wyćwiczyć. Sprawdź w czym możesz pomóc swojemu dziecku. - Inteligencja emocjonalna (czyli m.in. wiara w siebie, umiejętność radzenia sobie z emocjami i współpracy z innymi). Można się jej nauczyć. To bardzo dobra wiadomość, bo tak naprawdę właśnie ten rodzaj inteligencji ma największy wpływ na przyszłość naszego dziecka. - Talenty. Nie jesteśmy w stanie wpłynąć na to, czy nasz malec będzie miał zdolności plastyczne, muzyczne itd., ale możemy mu pomóc odkrywać i rozwijać talenty, które w nim drzemią. - Temperament. To cecha wrodzona, choć oczywiście podlega wpływowi otoczenia. Można np. „utemperować” drażliwe czy wybuchowe dziecko, nauczyć je radzić sobie z emocjami. - Inteligencja. Ją także dziedziczymy. Nie można sprawić, by malec przeskoczył samego siebie, można jednak nauczyć go wykorzystywać własny potencjał, zaszczepić ciekawość świata i sprawić, by jego umysł był bardziej elastyczny. - „Warunki fizyczne”. O wzroście, proporcjach ciała, rysach twarzy czy sprawności fizycznej w dużej mierze decydują geny. Możemy jednak nie zepsuć tego, czym obdarzyła dziecko natura (np. nie dopuścić do otyłości). Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl
Dzieci zwykle łatwo nawiązują kontakty z rówieśnikami. Ale są i takie, które wolą stać na uboczu. Dlaczego tak się dzieje i co zrobić, by w grupie czuły się pewnie?
Maluchy, którym potocznie przypinamy łatkę odludków albo samotników, psychologowie określają jako wycofane, przy czym nie jest to wcale jednolita grupa. Są wśród nich dzieci skrupulatne i staranne, bardzo związane z mamą, takie które na wszelki wypadek stronią od kontaktów z rówieśnikami, boją się porażki i wolą wycofać się, niż przegrać. Bywają też maluchy, które zachowują się biernie i w domu, i w przedszkolu. Mają poczucie niskiej wartości, nie wierzą we własne siły, a drobiazgi mogą stanowić dla nich powód do płaczu. Zwykle są apatyczne i mocno reagują na najmniejsze przejawy dezaprobaty. Wśród dzieci, które wolą stać na uboczu (często jednak cierpią z tego powodu), bywają maluchy wątłe i nadwrażliwe, takie które skrzętnie ukrywają wszystkie swoje uczucia i pragnienia. Ciekawe, że do odludków czasem zaliczamy dzieci wybitnie zdolne, których rozwój emocjonalny i społeczny nie nadąża za intelektualnym. Mali geniusze mają inne zainteresowania niż rówieśnicy, np. wolą odsunąć kamień i obserwować poruszającą się pod nim szczypawkę lub rozważać, gdzie w nocy chowa się słońce, niż biegać po podwórku z kolegami. Lubią bawić się ze starszymi dziećmi, choć bywa, że starszaki wcale nie cenią sobie ich towarzystwa. Zdarza się, że wybitnie zdolny czterolatek, który umie już czytać, ma kłopoty z jazdą na rowerku i z graniem w piłkę, dlatego nie znajduje uznania wśród rówieśników. Do odludków na pewno nie można zaliczyć dziecka, które dopiero debiutuje w przedszkolu i stojąc z boku, stopniowo zapoznaje się z rzeczywistością przedszkolną. To etap przejściowy, który pomaga oswoić nowe miejsce. Jak skrócić dystans Dzieci w wieku przedszkolnym nadal potrzebują delikatnego wsparcia dorosłych w kontaktach z innymi. • Zawsze słuchaj, co dziecko ma do powiedzenia – nie mów: „Porozmawiamy później, teraz muszę ugotować obiad”. • Nie przyklejaj etykietki, unikaj określeń w rodzaju: „To odludek, on woli bawić się sam”. • Doceń mocne strony malca i staraj się je podkreślać. Niska samoocena zawsze utrudnia nawiązywanie kontaktów. • Pomagaj rozwiązywać konflikty, ale nie wyręczaj. Jeśli malec pokłócił się z koleżanką, możesz doradzić, jak ma rozwiązać problem. • Często zapraszaj do domu inne dzieci i nie odmawiaj, gdy koledzy zapraszają twojego malucha. • Zachęcaj do podejmowania decyzji. Nawet małe, ale samodzielne wybory pomagają dziecku poczuć się pewniej, nabrać zaufania do siebie. Ekspert odpowiada: Magdalena Gąssowska, psycholog, mama dziesięcioletniej Ady, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP. Co robić, gdy dziecko zaczyna unikać kontaktu z rówieśnikami? Nie można liczyć, że maluch sam sobie poradzi. Najpierw postarajmy się dociec, dlaczego tak się dzieje. Jeżeli dotychczas bawiło się wesoło, a teraz trzyma się z dala od innych, być może ktoś mu dokucza. Najczęściej zdarza się to dzieciom, które różnią się od pozostałych, np. noszą okulary, są lękliwe, niepewne siebie, ale też takim, które górują nad innymi inteligencją. Najważniejszy jest wtedy spokój. Trzeba oczywiście rozmawiać z dzieckiem, zdając sobie sprawę z tego, że nie zawsze potrafi ono wprost mówić o swoich kłopotach. Najlepiej zadawać pytania. Jeśli dowiemy się, o co chodzi, trzeba zachęcić malca, by podszedł do dziecka, które mu dokucza, i np. powiedział mu, że nie chce słuchać jego uwag. Potem powinien odejść i ignorować zaczepki. Zwykle dokuczanie ogranicza się do formy słownej i na szczęście szybko mija. Jeśli zachowanie dziecka nie zmienia się na lepsze, być może dokuczanie trwa nadal lub kłopoty mają inną przyczynę.
Wykorzystaj wakacje i... baw się z dzieckiem. Dzięki wspólnym zabawom słodki łobuziak okiełzna swój temperament, a mała beksa zrozumie, że nie zawsze trzeba płakać.
Zanim rozstrzygniesz, w co się bawić z maluszkiem, dokładnie mu się przyjrzyj. Zastanów się, skąd wynikają problemy w jego zachowaniu. Musisz pamiętać, że dziecko nigdy nie jest agresywne, nieśmiałe lub płaczliwe bez powodu. Kiedy znajdziesz przyczynę, droga do pokonania problemów stanie się już prosta. WSTYDZĘ SIĘ, MAMO... Nie licz na to, że wstydliwe dziecko od razu przełamie barierę swojej nieśmiałości. Trzeba czasu, by przekonało się, że inni też są mili. Co może pomóc? Wybieraj te zabawy, które budują w maluszku pewność siebie. - Siłowanie na macie edukacyjnej Zabawa uwielbiana przez wszystkie dzieci. Rozłóż matę i zaproś na nią smyka. Możecie np. turlać się i próbować przytrzymać się nawzajem na plecach. Połóż się na środku maty i zaproponuj dziecku, by spróbowało cię zepchnąć na podłogę. Namów malucha do użycia siły i pozwól mu wygrać. Po zabawie nie zapomnij go pochwalić! - Pluskanie się w wodzie Idealne podczas wypoczynku nad morzem. Nieśmiałek może brodzić z nowo poznanymi dziećmi w powstałych na plaży kałużach wody. Maluchy prawdopodobnie szybko zaczną ze sobą współdziałać. Nawet jeśli smyk nie od razu włączy się do zabawy, nie pospieszaj go, wkrótce z pewnością się przełamie. Słowa zakazane: Dzieci często nie chcą rozmawiać o swojej nieśmiałości. Bądź zatem dyplomatyczna. Nigdy nie mów do malca: - No, nie wstydź się Po tych słowach speszy się nawet odważny maluch. - Powiedz pani, jak się nazywasz Dzieci nie lubią być zmuszane do określonych zachowań. Dobre maniery dziecka lepiej ćwiczyć w domu. - Jesteś taki biedny... To nieprawda, że maluchy nieśmiałe czują się nieszczęśliwe. Czasem to, co ty bierzesz za nieumiejętność poradzenia sobie w kontaktach z innymi, dla malca jest zwykłym zdystansowaniem się do świata. NIE USIEDZI NA MIEJSCU Często o takich dzieciach zbyt pochopnie mówi się, że są nadpobudliwe. A tak naprawdę maluszki nie są jeszcze w stanie skupić uwagi na bardzo długo. Co może pomóc? Zaproponuj malcowi zabawy, które pomogą w koncentracji. - Czytanie Pozwala dziecku na skupienie. Czytaj brzdącowi jak najwięcej: w podróży, na plaży, wieczorem w ogrodzie. Słuchając, dziecko wycisza się i rozluźnia. Książeczkę niech wybierze twój malec: tylko w ten sposób utrzymasz go na dłużej przy lekturze. - Bujanie, huśtanie... Podczas kołysania w bujaczku możecie dodatkowo bawić się w pokazywanie min albo przesyłanie całusków. Rozbieganego malca trzeba zajmować zabawami spokojnymi, co nie oznacza, że muszą one być nudne. Żwawy brzdąc nie usiedzi długo na miejscu. [CMS_PAGE_BREAK] Słowa zakazane: Nie krytykuj malca i nie wmawiaj mu, że czegoś nie umie, mówiąc np.: - Ty wszystko psujesz! Ruchliwemu maluchowi zdarza się czasem coś strącić, ale nie powinnaś go ciągle za to ganić. Lepiej pochwal go za to, co mu się udało. ZNÓW SIĘ BIJE Żaden maluch nie nadużywa siły bez powodu i nigdy nie robi tego złośliwie, bo chce zrobić komuś krzywdę. To nie leży w dziecięcej naturze. Sprawdź, skąd się biorą ataki agresji i w jakich momentach pojawiają się najczęściej. Może w rodzinie ktoś w żartach ciągle poklepuje lub podszczypuje innych? Co może pomóc? Zaproponuj zabawę w... użycie siły. To brzmi kontrowersyjnie, ale jest skuteczne. Jeśli malec zrozumie, że niszcząc, sprawia komuś przykrość swoim zachowaniem, łatwiej zapanuje nad emocjami! - Walka „na niby” Rodzice często pozwalają dzieciom na wygrywanie wszelkich zabaw. Tymczasem maluszek powinien poznać także smak przegranej. Pokieruj zabawą tak, aby wygrana przypadała raz tobie, raz dziecku. Malec uczy się w ten sposób, że nie musi wciąż udowadniać, że „siła zawsze jest po jego stronie”. - Budujemy i burzymy Możesz zrobić babę z piasku albo zbudować wieżę z klocków. Namów malca, aby ją zburzył. Potem zamieńcie się rolami. Zabawa pozwala zrozumieć dziecku, że czasem „gramy” mniej ważną rolę i nie ma w tym nic strasznego. Słowa zakazane: Nawet jeśli po ostatnim uderzeniu malca piecze cię całe ramię, powściągnij swój język: nie krzycz, nie obrażaj się, nie wmawiaj mu, że jest niegrzeczny. - Ale jesteś silny Jeszcze bardziej podkreślasz, jak ważna jest w życiu siła. - Bez przerwy kogoś bijesz! Zwracasz uwagę na negatywne zachowania, a przecież chcesz wydobyć te pozytywne. Dlatego zamiast uwag, wygłaszaj jak najwięcej pochwał, np.: „Cieszę się, że tak cichutko zamknąłeś drzwi”. [CMS_PAGE_BREAK] PŁACZE Z BYLE POWODU Dzieci używają często łez jako karty przetargowej w wojnie z rodzicami „o coś”. Jeśli maluchowi nic się nie dzieje (nic go nie boli, nikt go nie skrzywdził), a mimo to ciągle płacze, zastanów się, skąd biorą się jego łzy. Co może pomóc? Twój mały płaczuś potrzebuje spokojnej zabawy, dzięki której poczuje się dowartościowany. - Zamiana ról Bawicie się w mamę i dziecko (w zabawie ty jesteś maleństwem). Zabawa musi być utrzymana w żartobliwej konwencji, ale opatrz ją komentarzem odnoszącym się do waszego życia. - Dla każdego coś dobrego! Pozwól smykowi wbić patyczek w jego ulubiony Danonek (4 x 50 g, ok. 4 zł), a potem wstawcie serek do zamrażalnika. Po czterech godzinach wyjmiecie wspaniałe lody! Namów dziecko na kolekcjonowanie danonkowych patyczków ze zwierzakami z epoki lodowcowej. Zbieranie skarbów i zabawy w kucharza uczą cierpliwości. Słowa zakazane: Nawet gdy jesteś na skraju wytrzymalości, nie zawstydzaj malca. To nieskuteczna i okrutna metoda. - Nie becz, nie ma o co Według brzdąca zawsze jest o co. Lekceważenie rani nawet najmłodszych. - Ty to jesteś beksa Szukaj rozwiązania problemu, a nie przypinaj łatki, która na stałe przylgnie do malucha.