1 słaby nawyk rodziców, który zniechęca dzieci do szkoły. „Myślą, że są fajni”
Rodzice chcą dobrze, ale czasem ta chęć robi więcej szkody niż pożytku. Wydaje się, że to drobiazg, niewinny gest – a jednak może zmienić podejście dziecka do szkoły na długo.
Znam to z autopsji i z obserwacji znajomych. Dziecko budzi się rano z katarem albo lekkim bólem głowy, nie ma siły iść do szkoły. Rodzic mówi: „zostań dziś w domu, odpocznij”. I wszystko byłoby w porządku, gdyby ten odpoczynek naprawdę oznaczał odpoczynek. Ale często to wygląda inaczej. Gdy „choroba” staje się wakacjami Włącza się telewizor, bajki lecą jedna po drugiej, potem telefon, tablet, coś słodkiego do przegryzienia. Dziecko, które jeszcze godzinę temu czuło się źle, w sekundę wraca do formy – tylko że nie do szkoły, a do trybu „fajnego dnia”. Zamiast leżenia pod kocem i regeneracji, robi się domowy festiwal rozrywki. Rodzice, którzy chcą zrekompensować dziecku kiepskie samopoczucie, tworzą mu „miniwakacje”. Myślą, że są empatyczni, troskliwi, że dają dziecku trochę luzu. Ale to właśnie ten luz bywa początkiem większego problemu – dziecko zaczyna kojarzyć szkołę z obowiązkiem, a chorobę z nagrodą. Efekt uboczny „dobrego rodzicielstwa” Kiedy rozmawiam z innymi mamami, często słyszę: „No przecież jak ma gorączkę, niech odpocznie przy bajkach, co mu szkodzi”. Problem w tym, że ten schemat wchodzi w nawyk. Dziecko zaczyna czuć, że „chorowanie” jest całkiem przyjemne – nikt nie wymaga, nie złości się, można oglądać, grać, dostawać ulubione przekąski. Potem, gdy przychodzi poniedziałek, a trzeba wstać, ubrać się i pójść do szkoły, entuzjazmu brak. Bo szkoła nie daje tylu bodźców, co domowy dzień z bajkami i słodkim kakao. Sama widziałam, jak po dwóch dniach „rekonwalescencji” dziecko koleżanki z płaczem szło do szkoły. Nie dlatego, że czuło się źle, tylko dlatego, że zwyczajnie wolało zostać w domu. I trudno się dziwić – kto z nas nie wolałby dnia bez stresu, z filmami i kanapką w łóżku? Rodzice często nie widzą w tym nic złego, bo to wydaje się miłe, ciepłe i opiekuńcze. Tyle że opieka to nie zawsze dawanie przyjemności. Czasem to wyznaczanie granic. Bo jeśli granice się rozmyją, dziecko zaczyna traktować szkołę jak coś, co można ominąć, gdy tylko ma się gorszy dzień. Jak wyjść z błędnego koła Nie chodzi o to, żeby wysyłać przeziębione dziecko do szkoły za wszelką cenę. Ale warto zadać sobie pytanie: czy to, co robi w domu, naprawdę pomaga mu dojść do siebie? Jeśli leży z książką, rysuje, odpoczywa – to zupełnie co innego niż wielogodzinne bajki. Odpoczynek może być spokojny i bez ekranów, a jednocześnie nie musi być karą. Można zaproponować wspólne czytanie, układanie puzzli, coś, co nie kojarzy się z imprezą bez obowiązków. Wielu rodziców myśli, że dzieci potrzebują „rozrywki”, żeby nie czuły się chore. Tymczasem dzieci uczą się przez obserwację – jeśli widzą, że każda niedyspozycja to okazja do odpoczynku od rzeczywistości, zaczynają to wykorzystywać. Nie robią tego ze złośliwości. Po prostu naturalnie wybierają to, co przyjemniejsze. I właśnie dlatego ten jeden, niby drobny nawyk – wypełnianie dnia atrakcjami, kiedy dziecko zostaje w domu – może skutecznie obrzydzić szkołę. Bo jak potem przestawić się z domowej beztroski na klasowe obowiązki? To jak powrót z wakacji prosto na egzamin. Kiedy „fajny rodzic” staje się trudnym wzorem Rodzice często mówią: „Chcę być takim fajnym rodzicem, który rozumie swoje dziecko”. I to piękne podejście – pod warunkiem że nie zamienia się w bezrefleksyjne dogadzanie. Dziecko nie potrzebuje, żeby rodzic był jego kumplem od bajek, tylko żeby był przewodnikiem, który pokazuje, jak radzić sobie z codziennością. Jeśli za każdym razem, gdy coś jest nieprzyjemne, rodzic otwiera furtkę do „nagrody”, dziecko traci odporność na frustrację. Zauważyłam, że dzieci, które mają jasno postawione granice, szybciej wracają do rytmu. Wiedzą, że choroba to nie urlop, tylko przerwa na regenerację. A szkoła – choć bywa męcząca – to część normalnego życia, z którego nie uciekamy z byle powodu. Bycie fajnym rodzicem nie polega na ułatwianiu wszystkiego. Czasem trzeba pozwolić dziecku się ponudzić, bez telewizora w tle. To właśnie te momenty budują zaufanie i odporność emocjonalną, której nie da się zdobyć między jednym odcinkiem bajki a drugim. Dzieci nie potrzebują domowego cyrku, kiedy mają katar. Potrzebują spokoju, rytmu i poczucia bezpieczeństwa, że świat się nie wali, gdy zostają w domu. A rodzice – choć często działają z dobrego serca – powinni pamiętać, że nie wszystko, co „fajne”, wychodzi dzieciom na dobre. Czasem najlepszym dowodem miłości jest po prostu konsekwencja. Zobacz też: Nauczycielka poprosiła, by uczniowie narysowali, co robią w domu. „Rodzice, otwórzcie oczy”
Sztuka powrotu do radosnego dzieciństwa: wyjątkowa aukcja dzieł sztuki na rzecz najmłodszych
Każdy rodzic, który musiał się zmierzyć z przewlekłą chorobą dziecka, wie, jak życie po diagnozie ogromnie wpływa na sytuację całej rodziny oraz więzi społeczne. Jak trudno cieszyć się z beztroskiej zabawy czy kontaktów z rówieśnikami, jeśli czas odmierzają codzienne obchody, farmakoterapia, czy częste wizyty u lekarzy. To co choroba odebrała dzieciom i ich najbliższym, przywraca Fundacja Razem z Odwagą.
Na prowadzone przez siebie nowatorskie projekty terapeutyczne fundacja zbiera środki, organizując m.in. aukcje dzieł sztuki. Już za kilka dni po raz 12. odbędzie się kolejna licytacja. Tym razem będzie to wydarzenie, wykraczające poza charytatywne przekazanie prac. Organizacja zaprosiła czołówkę polskich artystów z różnych obszarów sztuki, aby stworzyli okolicznościowe projekty, inspirowane miejscem, w którym powstawały – Muzeum Rzeźby Królikarnia, będącym częścią Muzeum Narodowego w Warszawie. Do współkreowania dzieł zaproszone zostały dzieci Czołowi polscy artyści współcześni, wiodące dziedziny sztuki, synkretyzm gatunkowy i współpraca z dziećmi – tak niezwykły projekt wymyśliła działająca od 15 lat Fundacja Razem z Odwagą, by pozyskać środki na realizację turnusów i zajęć terapeutycznych dla najmłodszych pacjentów, zmagających się z przewlekłymi chorobami. Cały dochód z akcji zostanie przekazany na organizację Miejskich Obozów Odwagi City Camp oraz program Z Odwagą w Szpitalu. „City Camp to kilkudniowe zajęcia terapeutyczne, skierowane do dzieci, które zakończyły hospitalizację, ale wciąż nie mogą w pełni powrócić do codziennego życia i kontaktów z rówieśnikami. Idea obozu łączy aktywność fizyczną, sztukę i zabawę, aby wspierać rozwój emocjonalny oraz budowanie pewności siebie i relacji z otoczeniem. Program Z Odwagą w Szpitalu wprowadza radość na oddziały szpitalne. Przeszkoleni woluntariusze organizują w placówkach medycznych kreatywne zajęcia, gry i zabawy, budując poczucie beztroski i bezpieczeństwa, tak by budzący strach oddział, choć na trochę zamienił się w przyjazne miejsce” – ideę projektów tłumaczy Magdalena Chrząstowska Prezes Zarządu Fundacji Razem z Odwagą. W gościnnych progach warszawskiej Królikarni zaangażowani w projekt artyści, stworzyli unikatowe i jedyne w swoim rodzaju obiekty artystyczne, które w innych okolicznościach prawdopodobnie by nie powstały. Owocem współpracy współzałożyciela legendarnej formacji Gruppa Pawła Kowalewskiego, uznawanego za ikonę polskiej sztuki współczesnej z artystką wizualną Agnieszką Mastalerz oraz AI są obiekty inspirowane roślinami i kwiatami, otaczającymi Muzeum Rzeźby. Ekspresyjna, pełna literackich odniesień sztuka Kowalewskiego w duecie z wizualnie poetyckim językiem Mastalerz, przy silnych wpływach estetyki dziecięcej, wykreowały martwe natury, których sztuczna inteligencja do tej pory nie znała. Karolina Wiktor – artystka wizualna i autorka z córką Igą zbudowały rzeźby z Liter Braku, czyli specjalnego alfabetu, opracowanego przez artystkę po doświadczeniu afazji. Ich wspólne dzieło udowodniło, że typografia może być przestrzenna i abstrakcyjna, doskonale odnosząca się do postrzegania świata przez najmłodszych. Projektantka i wykładowczyni w Katedrze Mody na warszawskiej ASP – Magdalena Komar, otoczyła opieką twórczą i realizacyjną projekt trójwymiarowej tkaniny z filcu, inspirowanej skrzydłami motyli, żyjącymi w lokalnym parku, pt. „Mikroświat”. Skrzydło motyla od wieków stanowi symbol doskonałości natury. Artystka połączyła technikę filcowania na mokro z mikrofotografią anatomii owadów, tym samym udowadniając antropologiczną teorię, że świat rozwija się tylko wtedy, gdy gatunki ze sobą współpracują. Malarz i twórca obrazów cyfrowych oraz prac wideo – Tymek Borowski zaprojektował koncepcję, według której grupa 12 dzieci stworzyła 6 wariantów ikonicznej pracy ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie „Żydówka z pomarańczami” Aleksandra Gierymskiego. Zaś Przemek Dzienis – artysta wizualny stworzył kolekcję fotografii z dziećmi stylizowanymi na lata 60 pt. „Lekcja Sztuki”. Zgodnie z koncepcją artysty to swoista zabawa w chowanego w dostojnych i niezwykłych progach Królikarni. Wydarzeniu kuratoruje Ewa Ziembińska z Muzeum Rzeźby w Królikarni. Unikatowe obiekty artystyczne zostały zaprezentowane na wernisażu, a potem wystawie. Już 11 kwietnia (piątek) o godz. 19.00 zostaną wystawione na licytację charytatywną w Domu Aukcyjnym Desa Unicum, mającym siedzibę przy ul. Pięknej 1A w Warszawie. Na aukcji znajdą się ponadto prace, które podarowali od lat współpracujący z fundacją artyści: Natalia Bażowska, Magdalena Franczuk, Kaja Gadomska, Maja Janczar, Magdalena Jędrzejczyk, Justyna Kosińska, Bartosz Kokosiński, Kamil Kukla, Yulia Kryvitch, Maciej Majewski, Bartek Materka, Kaja Marzec, Malafor, Piotr Mlącki, Horacy Muszyński, Jacek Poremba, Klaudia Prabucka, Hanna Rechowicz / Jan Smaga, Kuka Rittersschild, Zofia Rydet, Mateusz Sadowski, Irmina Stać, Małgorzata Szymankiewicz, Mateusz Szczypiński, Małgorzata Wielek. Przed aukcją zapraszamy do obejrzenia licytowanych dzieł, oczywiście w Desa Unicum. „W ciągu 15 lat fundacja pomogła ponad 3300 dzieciom, oferując ponad 55 tysięcy godzin terapeutycznych. Zasięg i możliwości naszych działań determinują oczywiście środki, jakimi dysponujemy. Dlatego ciągle staramy się je pozyskiwać, organizując przedsięwzięcia, ściśle związane z metodami pracy fundacji. Język sztuki, możliwość wypowiedzenia się przez dzieło artystyczne to dla dzieci możliwość uwolnienia tkwiącego w nich potencjału, przełamywania barier, dania wyrazu własnej kreatywności. Pragnę podziękować tak znamienitemu gronu artystów za zaangażowanie i pracę z dziećmi. Liczę, że wszystkie dzieła znajdą niezwykle hojnych właścicieli. Gorąco zapraszam na aukcję!” – komentuje Magdalena Chrząstowska, Prezes Zarządu Fundacji Razem z Odwagą.
Tajemnicza gorączka u dzieci: przyczyna nie jest jednoznaczna. Gabinety pękają w szwach
Gorączka pojawia się nagle i bardzo szybko rośnie – nawet do 39°C. Zwykle nie towarzyszą jej dodatkowe objawy. Wciąż nie wiadomo, co wywołuje tajemniczą infekcję – a chorych dzieci przybywa.
Od początku roku przychodnie POZ pękają w szwach. Zimą lekarze alarmowali o wzroście zakażeń koronawirusem wśród najmłodszych. Wiosną do Polski dotarła tajemnicza choroba wątroby – prawdopodobnie wywoływana przez adenowirusy. Jej pojawienie zbiegło się w czasie z falą zakażeń rotawirusami. Dziś lekarze informują o kolejnej infekcji. Tajemnicza infekcja: gorączka to główny objaw Do gabinetów zgłaszają się kolejni rodzice zaniepokojeni wysoką gorączką u dzieci. Maluchy nie kaszlą, nie mają kataru – wysoka temperatura najczęściej jest jedynym objawem. Sporadycznie towarzyszy jej ból gardła. „Nie ma wytłumaczenia, dlaczego gorączka jest tak wysoka, co mocno niepokoi i lekarzy, i rodziców. W ciągu ostatnich czterech tygodni mam coraz więcej takich właśnie nietypowych infekcji” – mówi na łamach „Gazety Wyborczej” dr Paweł Lewek z łódzkiej przychodni. Lekarz podejrzewał, że gorączka może być objawem trzydniówki – jednak u dzieci wysoka temperatura mija już po dwóch dniach i nie towarzyszy jej charakterystyczna dla gorączki trzydniowej wysypka. Co w takim razie wywołuje infekcję? Są dwie hipotezy: gorączka może się pojawiać w wyniku osłabionej odporności (to efekt długotrwałej izolacji wywołanej pandemią COVID-19) lub jest bezpośrednim objawem zakażenia koronawirusem. „Niewykluczone też, że to nowe warianty omikrona dają takie objawy. My tego nie wiemy, ponieważ od kwietnia nie testujemy już pacjentów tak, jak robiliśmy do tej pory” – tłumaczy dr Paweł Lewek. Źródło: lodz.wyborcza.pl Piszemy też o: „Chciałam dziecka, które mnie uszczęśliwi”. Urodziła córkę z przypadłością Benjamina Buttona Dorota Zawadzka o zabieraniu dzieci do centrów handlowych. Co wydarzyło się w sklepie? „Na rodzinnym grillu wszyscy pili, a moje dziecko złamało nogę. Musiałam prosić o pomoc sąsiadów, myślałam, że spalę się ze wstydu” [LIST DO REDAKCJI]
Synek Magdy Stępień czeka na operację – na razie jest niemożliwa. Mama prosi o wsparcie
Magda Stępień i mały Oliwier wciąż przebywają w Izraelu, gdzie chłopiec jest poddawany leczeniu – u malucha zdiagnozowano złośliwy guz wątroby MRT z przerzutami do płuc. By wyzdrowiał, potrzebna jest operacja, jednak na razie nie można jej przeprowadzić…
Magdalena Stępień regularnie informuje obserwatorów w mediach społecznościowych o postępach w leczeniu synka. Tym razem zamieściła w relacji na Instagramie obszerny post, w którym opisała stan Oliwiera. Skomentowała również poczynania taty chłopca – Jakuba Rzeźniczaka. Magda Stępień o stanie zdrowia Oliwiera: potrzebna jest operacja „Czekamy na wyznaczenie terminu operacji, który zależy od decyzji specjalistów. Na tę chwilę jest ona niemożliwa z przyczyn niezależnych od nas. Jak to bywa przy tego typu chorobach, sytuacja potrafi się zmienić z dnia na dzień. Obecnie Oliwierek skończył przyjmowanie kolejnej chemii” – napisała. Dodała, że maluch dzielnie znosi wszystkie badania i kolejne cykle chemioterapii – co zauważają nawet lekarze. Ta wola walki Oliwiera dodaje jej siły, by się nie poddawać i walczyć o syna. Nie traci nadziei, że chłopiec będzie jeszcze zdrowym, szczęśliwym dzieckiem. Walka o życie dziecka mimo przeciwności Magda Stępień skomentowała również słowa swojego byłego partnera Jakuba Rzeźniczaka. Choć nie chce zabierać w tej sprawie głosu, poinformowała, że decyzja o wyjeździe z synem do Izraela nie była jej „wymysłem”, a trudną decyzją podjętą po wielu konsultacjach medycznych. Powtórzyła również: by wyjazd doszedł do skutku, potrzebna była zgoda obojga rodziców. Modelka dodała także, że gdy prosi o wsparcie finansowe na leczenie synka, słyszy wiele gorzkich słów – nie zamierza jednak się poddać. Wie, że są ludzie, którzy okażą jej dobre serce, a ona dla synka jest w stanie zrobić dosłownie wszystko. Źródło: Instagram Piszemy też o: Stracił już tatę, teraz może stracić życie. Poszukiwany dawca szpiku dla Tobiasza! 8-letni chłopiec zatruł się helem z balonu. Zmarł O krok od tragedii: „Najstraszniejszy moment w moim życiu”. Mama pokazała nagranie
Magdalena Stępień walczy o życie synka jak lwica. Ruszyła nowa zbiórka na leczenie Oliwiera
„Jesteśmy na ostatniej prostej do wycięcia tego potwora” – mówi Magda Stępień. Ten potwór to złośliwy nowotwór wątroby z przerzutami do płuc, który zaatakował synka modelki, Oliwiera. Jego życie i zdrowie może uratować leczenie wycenione na 115 tys. dolarów. „Wierzę, że dzięki Waszej pomocy Oliwier będzie żył” – zapewnia modelka.
Kilka dni temu Magdalena Stępień pokazała faktury za leczenie 9-miesięcznego synka. Właśnie ruszyła kolejna zbiórka. Robi wszystko, by ratować dziecko Modelka od 3 miesięcy przebywa z synkiem w Izraelu, gdzie maluszek ma być operowany. Nie kryje, że utrzymanie się w tym kraju przekracza jej możliwości finansowe. Dlatego do kosztów leczenia doliczone są również koszty życia w Izraelu. Magdalena Stępień podkreśla, że jest wdzięczna nie tylko za każdą wpłatę, ale i za rozpowszechnianie informacji o zbiórce. Magdalena Stępień nie myśli teraz o hejcie Najważniejsze dla Magdaleny Stępień jest teraz zdrowie dziecka. Nie myśli o komentarzach, w których zarzuca się jej marnowanie pieniędzy czy to, że dla dobra syna nie może dogadać się z jego tatą, Jakubem Rzeźniczakiem. Nie interesuje jej, że ktoś może zachodzić w głowę, dlaczego znany piłkarz nie chce pomóc własnemu dziecku. Modelka ma tylko jeden cel: uratować syna. W ciągu pierwszego dnia zbiórki wzięły w niej udział ponad 4 tysiące osób. Udało się uzbierać blisko 17 proc. całej kwoty. Trzymamy kciuki za Oliwiera! źródło: IG/magdalena___stepien, siepomaga.pl Piszemy też o: Mała Ania pokazała brzuch po ciąży: Mamo, dziękuję za geny! Kompletnie pijani rodzice mieli pod opieką dwoje małych dzieci Katarzyna Bosacka pokazuje „paragony grozy”. 21 zł za gofra! Jak masz kilkoro dzieci, to po majówce pójdziesz z torbami...
Matka skoczyła z synkiem do studni. Zostawiła list, w którym wyjaśniła powód. Czy ten dramat musiał się wydarzyć?
Wiadomość o tej tragedii kilka dni temu wstrząsnęła całą Polską. Tysiące osób zadawało sobie pytanie: dlaczego matka z 5-miesięcznym niemowlęciem postanowiła rzucić się do studni? Kobieta zostawiła list, w którym wytłumaczyła, dlaczego podjęła taką decyzję.
22 kwietnia odbył się pogrzeb Edyty i jej synka Franusia. Czy gdyby zdesperowana matka otrzymała pomoc – ten dramat nigdy by się nie wydarzył? To były najtrudniejsze święta w jej życiu? To stało się tuż po Wielkanocy. To musiały być dla niej okrutne święta… 19 kwietnia 37-letnia Edyta wraz z ukochanym synkiem rzuciła się do studni. Do końca byli razem – mama umieściła dziecko w nosidełku. Czy dlatego, by siła uderzenia nie rozdzieliła ich w chwili śmierci? Wcześniej napisała też list. Wyjaśnia w nim, dlaczego postanowiła, że ani ona, ani Franuś nie mogą dłużej żyć. Nie chciała, by Franuś cierpiał Okazało się, że niedawno dowiedziała się o chorobie synka. Nie chciała i nie mogła pogodzić się z tym, że choroba ta być może doprowadzi jej dziecko do życia z niepełnosprawnością. Wiadomość ta zmieniła życie pogodnej, pełnej energii kobiety w koszmar, który postanowiła przerwać. Prośmy o pomoc Mamo, pamiętaj, że w każdej sytuacji masz prawo do pomocy. Potrzeba wsparcia nie jest powodem do wstydu ani oznaką słabości. Wręcz przeciwnie – szukanie pomocy w wyjątkowo trudnej sytuacji może być najwyższym aktem odwagi i siły. Dziel się swym bólem z najbliższymi, nie wahaj się też szukać wsparcia u specjalistów, którzy są po to, by ci pomóc. Kiedy widzisz, że bliska ci osoba cierpi – nie czekaj, aż napisze ostatni list. Nie pozwól, by sama szukała rozwiązań swych problemów. Zwracajmy uwagę na zmiany zachowania. Nie obrażajmy się, że nasza obecność i bliskość to za mało – są sytuacje, kiedy pomóc może jedynie dobry psycholog, terapeuta lub psychiatra. źródło: PSP Brzesko, Glos24 Piszemy też o: Magda Stępień o stanie zdrowia synka: "To jeszcze rzadsza odmiana nowotworu". Pojawiły się też przerzuty. Synek Joanny Opozdy będzie miał bolesne badania Nienarodzone dziecko Laury z „Love Island” ma wadę rozwojową: „Ciążę będziemy przerywać w 36 tygodniu”
Magdalena Stępień spędziła Wielkanoc w szpitalu, przy chorym synku. „Są tam sami”
Mały Oliwier, syn Magdaleny Stępień i Jakuba Rzeźniczaka, choruje na nowotwór wątroby. Mama chłopca się nie poddaje – by zapewnić synkowi jak najlepszą opiekę medyczną, wyjechała z nim do Izraela. Prawdopodobnie wciąż przebywa w szpitalu i – co zrozumiałe – nie jest jej łatwo.
Magda Stępień zrobiła to, co w podobnej sytuacji zrobiłaby każda matka – poruszyła niebo i ziemię, by uratować synka. Modelka założyła nawet zbiórkę, by zebrać fundusze potrzebne na leczenie Oliwiera za granicą. Jak donosi Pudelek, chłopiec czuje się dobrze, jednak cały czas walczy z chorobą. Nie wiadomo, czy jego mama ma wsparcie w byłym partnerze, piłkarzu Jakubie Rzeźniczaku. Magdalena Stępień wciąż przebywa z synem w Izraelu „Oliwier czuje się dobrze, ale nadal walczy z tą okropną chorobą. Magda z Oliwierem przechodzą bardzo trudny czas, są tam sami. Okres świąteczny spędzili w szpitalu. Magda niedługo się odezwie, bo czekała trzy miesiące na wyniki bardzo poważnych badań. Powiem tyle – będzie grubo” – przekazał informator Pudelka. W czasie, gdy modelka walczy o życie synka, ojciec chłopca spędza czas u boku narzeczonej – para miała spędzić Wielkanoc nad jeziorem. Nie wiadomo, jak wyglądają kontakty rodziców Oliwiera i czy udało im się dojść do porozumienia. Trzymamy jednak kciuki za chłopca – niezależnie od relacji rodziców, to jego zdrowie jest teraz najważniejsze! Źródło: Pudelek Piszemy też o: Nienarodzone dziecko Laury z „Love Island” ma wadę rozwojową: „Ciążę będziemy przerywać w 36 tygodniu” Uważają, że opieka społeczna powinna się zainteresować tym, że przekarmia dziecko. Mama: „Jesteście okrutni” Anna Czartoryska-Niemczycka urodziła synka! Chłopiec otrzymał niezbyt popularne imię
Kurzajki u dzieci – jak wygląda kurzajka i jak ją usunąć?
Kurzajki u dzieci pojawiają się wtedy, gdy dochodzi do zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego, czyli HPV. Ich powstawaniu sprzyja obniżona odporność. Kurzajki bywają trudne do wyleczenia, ich usunięcie nie jest jednak niemożliwe.
Kurzajki (inaczej zwane brodawkami) są dosyć częstą dolegliwością, która dotyka ok. 10-20 proc. dzieci do 16. roku życia. Najczęściej występują na stopach i dłoniach dzieci. Badania pokazują, że powodujący je wirus HPV częściej uaktywnia się u dziewczynek niż chłopców. Kurzajki nie występują u niemowlaków, ale w miarę dorastania dziecka ten problem pojawia się częściej. Kurzajki u dzieci: przyczyny Dzieci to grupa szczególnie mocno narażona na ryzyko pojawienia się kurzajek. Maluchy mają znacznie mniejszą odporność, ponieważ ich system immunologiczny kształtuje się do około 12. roku życia – to dlatego w ich przypadku wirus HPV rozprzestrzenia się bardzo szybko. Kurzajkom sprzyjają też różnego rodzaju uszkodzenia skóry, dlatego każde zlekceważone skaleczenie czy otarcie może ostatecznie doprowadzić do wniknięcia wirusa do organizmu. Jak wygląda kurzajka u dziecka? Kurzajka to szarobrunatna narośl o szorstkiej, grudkowatej powierzchni. Często pojawiają się pojedynczo, ale z czasem może pojawić się ich więcej. Ich wielkość osiąga od kilku do kilkunastu milimetrów. Kurzajki na stopach przypominają odciski, choć często bolą. fot. AdobeStock fot. AdobeStock Kurzaki na stopach i inne rodzaje kurzajek u dzieci Kurzajki mogą się różnić wyglądem, umiejscowieniem i podatnością na leczenie w zależności od typu wirusa, który wywołał zakażenie: Kurzajki na stopach – brodawka na stopie u dziecka początkowo może być płaska i niewielka, z czasem może się jednak powiększać i namnażać. Istnieją dwa rodzaje kurzajek stóp: głębokie i mozaikowe. Różnią się one wyglądem i rodzajem wirusa, który je wywołuje (HPV-1 lub HPV-2). Kurzajki najczęściej pojawiają się na podeszwach stóp, wnikają głęboko w skórę. Mogą sprawiać ból podczas chodzenia, ale niekoniecznie. Bardzo szybko potrafią się mnożyć, mogą same znikać, ale nieleczone będą nawracać. Brodawki zwykłe – powstają w wyniku ataku wirusa HPV-1, 2, 4 i 7. Maja postać grudek o szorstkiej, nierównej powierzchni, są cieliste lub szarobrunatne, występują pojedynczo lub grupowo. Najczęściej występują na dłoniach, ale mogą pojawić się też na innych częściach ciała. Najbardziej dokuczliwe są te, które utworzą się pod paznokciem – są trudne do zlikwidowania i bolesne. Nieleczone nie znikają nawet przez kilka lat. Kurzajki płaskie – nazywane także kurzajkami młodocianych, bo właśnie u osób młodych i dzieci występują najczęściej. Powstają w wyniku zakażenia wirusem HPV-3, 10, 27 lub 28. Mają postać wypukłych grudek o lśniącej powierzchni. Mają kolor cielisty lub szarobrunatny. Powstają często na twarzy, przedramionach i rękach lub wzdłuż linii zadrapania naskórka. Są oporne na leczenie. Na szczęście ustępują same po kilku latach, nie pozostawiając śladów: najpierw wszystkie naraz nabierają czerwonawego koloru i w ciągu kilku dni ustępują. Brodawki przejściowe – wywołuje je wirus HPV-10, 27 lub 28. Są podobne do kurzajek zwykłych i płaskich: są wypukłe, mają szorstką, nierówną powierzchnię i powstają wzdłuż zadrapania. Mogą ustąpić samoistnie. Jak usunąć kurzajki u dzieci? Leczenie kurzajek jest najbardziej skuteczne, gdy rozpocznie się je we wczesnym stadium choroby. Pamiętaj, że kurzajki się mnożą – lepiej więc zwalczyć od razu pojedynczą kurzajkę niż potem zmagać się z całym skupiskiem. Na szczęście w aptekach jest mnóstwo leków zwalczających kurzajki – począwszy od płynów, poprzez spreje, a skończywszy na nowoczesnych preparatach do krioterapii czy terapii kwasowej. Często skuteczną metodą likwidowania kurzajek u dzieci jest lapisowanie (patyczek lapisowy można kupić w aptece). Można je również smarować płynem, żelem lub maścią na kurzajki zawierającą kwas salicylowy, mlekowy lub mocznik. Przy uporczywych kurzajkach może okazać się konieczna wizyta u dermatologa, który przepisze leki na receptę. W gabinetach dermatologicznych kurzajki u dzieci można również usuwać poprzez zamrażanie ciekłym azotem lub łyżeczkowanie. Jak zapobiegać kurzajkom u dzieci? Zdecydowanie lepiej przeciwdziałać zarażeniu wirusem HPV niż z nim walczyć. Choć i zapobieganie zarażeniu się wirusem u dzieci wcale nie jest takie łatwe. O czym należy pamiętać? Nie wolno rozdrapywać zmian na skórze, które mają wypukły kształt. Nie powinno się obgryzać paznokci ani skórek (dzięki temu nie wystawia się na działanie wirusa mniej chronionych części skóry oraz nie tworzy się dogodnych warunków do jego wniknięcia). Nie można używać cudzych ręczników ani innych środków higieny osobistej. Nie powinno się pożyczać butów od kolegi czy koleżanki. Idąc pod prysznic czy na basen, zawsze trzeba mieć na stopach własne klapki. Zobacz także: Jak pozbyć się kurzajki: sposoby domowe, apteczne i gabinetowe Kurzajka na stopie – jak wygląda, rodzaje Szczepionka HPV – bezpieczeństwo i skuteczność szczepienia przeciw HPV
Zapalenie dziąseł u dziecka: objawy, przyczyny, jak leczyć
Zapalenie dziąseł u dziecka występuje znacznie częściej niż u osób dorosłych. Jego główną przyczyną jest obecność płytki nazębnej.
Zapalenie dziąseł u dziecka jest bolesne, a niekiedy powoduje krwawienie. Na szczęście często można go uniknąć – w bardzo wielu przypadkach ma bowiem związek z niewłaściwą higieną jamy ustnej dziecka. Przyczyny zapalenia dziąseł u dziecka U dzieci znacznie częściej niż u osób dorosłych dochodzi do różnych stanów zapalnych jamy ustnej. Dotyczy to także zapalenia dziąseł. Zapalenie dziąseł najczęściej wywołane jest przez bakterie bytujące w płytce nazębnej. Właśnie dlatego tak ważne jest dokładne i niepospieszne szczotkowanie zębów. Jeśli dziecko nie przykłada się do tego zadania, na powierzchni zębów pozostaje nieruszona warstwa płytki nazębnej, co może prowadzić do mnożenia się bakterii. Do powstania stanów zapalnych dziąseł może dojść również w wyniku zakażenia wirusowego (np. opryszczkowego zapalenia dziąseł, gdy dojdzie do pierwszego zakażenia wirusem opryszczki). Zapalenie dziąseł może pojawić się także w przypadku stłoczenia zębów, ich nieprawidłowego ustawienia i przy utrudnionym wyrzynaniu. Objawy zapalenia dziąseł u dziecka Objawy zapalenia dziąseł u dziecka mogą występować z różnym natężeniem. Najczęstsze objawy zapalenia dziąseł związane z płytką nazębną to: bolesność, uczucie szczypania; krwawienie z dziąseł podczas szczotkowania zębów i/lub jedzenia; zmiana barwy dziąseł (zamiast jasnoróżowe są zaczerwienione); zmiana konturu dziąseł (są wyraźnie obrzęknięte); zmiana konsystencji dziąseł (są miękkie i mniej sprężyste); nieprzyjemny zapach z ust; odsłonięcie szyjek zębowych (wiąże się z tym nadwrażliwość na ciepło, zimno, wiatr); skłonność do szybszego i głębszego odkładania się kamienia nazębnego. Często zdarza się, że podczas zakażeń wirusowych poza objawami miejscowymi występują też objawy ogólne. Wśród nich podwyższona temperatura ciała, złe samopoczucie, drażliwość i osłabienie. Jak leczyć zapalenie dziąseł u dziecka? W przypadku profilaktyki najważniejsza jest dbałość o higienę, czyli dokładne, codziennie usuwanie płytki nazębnej. Pamiętajmy, że w przypadku zapalenia dziąseł u niemowląt, zapalenia dziąseł u rocznego dziecka, zapalenia dziąseł u dwulatka, zapalenia dziąseł u trzylatka, a także u dzieci w wieku przedszkolnych, odpowiedzialność spada na nas. To my mamy obowiązek dbania o zęby malucha. Od najmłodszych lat musimy uczyć, je jak dbać o zęby. Sami musimy wiedzieć więc nie tylko, jak oczyszczać zęby, ale także, jaką pastę stosować. Znaczenie ma także szczoteczka do zębów. Wybierajmy te dedykowane konkretniej grupie wiekowej. Kiedy na zębach obecny jest już kamień nazębny, dentysta może zalecić wykonanie profesjonalnego oczyszczania zębów w gabinecie stomatologicznym. To, jak długo trwa zapalenie jamy ustnej u dziecka, w dużej mierze zależy od rodziców. Jeśli nie pozwolimy na to, by zapalenie dziąseł się rozwijało, zadbamy o prawidłową higienę i leczenie, może zniknąć nawet w ciągu 1-2 dni. Mniej optymistyczny scenariusz zakłada nawet 8-16 dni. Co na zapalenie dziąseł u dziecka? W przypadku leczenia zakażeń wirusowych poleca się stosowanie naturalnych środków, które działają jednocześnie przeciwzapalnie, przeciwbólowo i aseptycznie. Możemy podać dziecku niesteroidowe leki przeciwzapalne w aerozolu albo żele stomatologiczne (smarujemy nim najbardziej bolesne miejsca). Oba środki dostaniemy w aptece bez recepty. Na zakażenia bakteryjne lekarz może przepisać dziecku antybiotyk. Leczenie zapalenia dziąseł u małych dzieci, zwłaszcza u niemowląt, należy poprzedzić wizytą u pediatry lub stomatologa dziecięcego. Nie podawaj dziecku leków na własną rękę! Zobacz też: Żel na ząbkowanie: od kiedy i jak stosować, aby nie zaszkodzić dziecku? Katar przy ząbkowaniu: ile trwa, jak wygląda Kalendarz ząbkowania
Kasia i Piotr z „Rolnik szuka żony” proszą o pomoc dla POWAŻNIE CHOREGO dziecka!
Uczestnicy programu nagrali poruszający film, w którym proszą internautów o wsparcie w walce z chorobą pewnego dziecka. Mały Michał cierpi na rdzeniowy zanik mięśni, czyli SMA. Pomóc może tylko wyjątkowo droga terapia.
Kasia i Piotr to uczestnicy czwartej edycji programu „Rolnik szuka żony”. Między parą od razu nawiązała się chemia, a już kilka miesięcy później ogłosili, że spodziewają się dziecka. Maluch Kasi i Piotra przyszedł na świat już dwa lata temu, wkrótce przed ich ślubem w 2019 roku - jednak to nie latorośl „rolników” cierpi na ciężką chorobę. Apel Kasi i Piotra z „Rolnik szuka żony” Para nagrała film, w którym prosi o pomoc dla ciężko chorego chłopca. Michał cierpi na zanik mięśni (SMA), który może być leczony jedynie terapią genową – ale kosztuje ona aż 9 milionów złotych. Opublikowany przez Kasię Kasią Piątek, 6 listopada 2020 „(...) Chciałby się bawić, cieszyć życiem, jeździć z tatą traktorem ponieważ jest synkiem rolnika, ale niestety nie ma już wiele czasu i z każdym dniem jest go coraz mniej” – powiedziała przygnębiona Kasia. Link do zbiórki TUTAJ. Do tego momentu udało się już zebrać prawie 5 milionów (!), które stanowią ponad połowę całej kwoty. Michałowi i jego rodzicom życzymy dużo zdrowia i wytrwałości! Źródło: Party.pl Zobacz także: 8-miesięczny Nikodem walczy ze SMA typu 1. Choroba zaatakowała go już przed urodzeniem Małgorzata z „Rolnik szuka żony" w drugiej ciąży jest pełna obaw Anna i Grzegorz Bardowscy z „Rolnik szuka żony" będą mieli trzecie dziecko?
Gorączka u dziecka często pojawia się nagle i szybko rośnie, warto wiedzieć jak skutecznie pomóc maluchowi.
Podwyższona temperatura ciała to coś, co niepokoi wszystkich rodziców. Kiedy rzeczywiście jest to powód do zmartwienia i jak sobie z nią radzić? Podpowiadamy. Kiedy mówimy o gorączce? Prawidłowa ciepłota ciała wynosi 36,6°C, zakres 37,1–38,0°C to tak zwany stan podgorączkowy. O gorączce mówimy, gdy temperatura ciała jest powyżej 38,0°C. W domowej apteczce zawsze powinnaś mieć termometr, którego pomiaru jesteś pewna. View Burdaffi on the source website Warto wiedzieć, że pod pachą temperatura jest o ok. 0,5°C niższa od mierzonej w buzi lub w pupie. Poza tym ma na nią wpływ płacz dziecka – sprawia, że temperatura dodatkowo rośnie. Dodatkowe objawy przy gorączce: spocona skóra, zarumieniona twarz, zmęczenie, niepokój i płaczliwość, suche śluzówki, drgawki. Kiedy podać leki na zbicie gorączki? Podwyższona temperatura wskazuje na to, że organizm walczy z jakimś zagrożeniem, dlatego podczas stanu podgorączkowego nie podaje się leków przeciwgorączkowych. Przyjmuje się, że zbijać gorączkę należy powyżej 38,5 C. W takiej sytuacji należy podać środek przeciwgorączkowy paracetamol lub ibuprofen (po 3 m. życia). Leki z paracetamolem są bardzo bezpieczne, z kolei te z ibuprofenem działają szybciej i dłużej. Środki na bazie aspiryny np. stara, znana z naszego dzieciństwa Polopiryna, mogą uszkodzić układ nerwowy dziecka na całe życie - ich dzieciom się nie podaje! Dostępne w aptekach leki przeciwgorączkowe dla dzieci zawierają różną ilość substancji leczniczej, dlatego trzeba zawsze dokładnie sprawdzić dawkowanie, które jest uzależnione od masy ciała dziecka. A także informację, jak często można podawać lek i jaka jest maksymalna dawka w ciągu doby. Uwaga! Leki zawierające tę samą substancję leczniczą mogą mieć różne nazwy handlowe. Podanie dziecku leków o różnych nazwach handlowych, ale zawierających tę samą substancję leczniczą, może prowadzić do przekroczenia dawek leku. Dostępne w aptekach leki przeciwgorączkowe dla dzieci występują w następujących postaciach: czopki, roztwory, syropy, zawiesiny, granulaty/proszki doustne w saszetkach, kapsułki miękkie, kapsułki do żucia. Wybierana postać leku powinna zależeć od wieku dziecka oraz od jego chęci współpracy. Przy noworodkach lub niemowlakach najlepiej sprawdzą się czopki, u dzieci przedszkolnych syropy lub kapsułki. Jak jeszcze zbić wysoką temperaturę? Podczas gorączki dziecko się poci, trzeba stale organizm nawadniać, oprócz podania mu leków przeciwgorączkowych można <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/domowe-sposoby-na-goraczke-28144-r1/">zastosować domowe sposoby, np. np. zanurzając ciało w wodzie o około 2 stopnie C chłodniejszej niż temperatura ciała. Jeżeli po podaniu leku, temperatura ciała dziecka nie spada lub wzrasta, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz także: Dziecko ma wysoką gorączkę? To może być zapalenie opon mózgowych! Grypa dosłownie zwala z nóg i może przynieść groźne powikłania Myślisz, że to grypa? Porównaj te objawy!
Myśleli, że to „tylko” bóle wzrostowe. Byli w błędzie!
Rodzice chłopca ostrzegają teraz innych, by nigdy nie bagatelizowali bólu, na jaki skarży się dziecko.
Moja córka od jakiegoś czasu ma bóle wzrostowe. Raz-dwa razy w miesiącu mamy nieprzespaną noc: jest nagły krzyk, łzy i okropne cierpienie... córkę bolą nogi, a mnie serce, że nie wiem jak ulżyć dziecku. Rozgrzewamy, masujemy, nacieramy.... Dolegliwość taka dotyka wiele dzieci, skarżą się głównie dzieci od 4 do 12 roku życia, ale zdarza się i młodszym malcom. Ból pojawia się nagle zazwyczaj wieczorem lub w nocy. "Napad" taki może trwać od 10 do 30 minut, ataki bólu ujawnia się co kilka tygodni albo miesięcy. Nagle wybudzone dziecko czasem nie jest w stanie wytłumaczyć, co się dzieje i gdzie dokładnie boli. Starsze dzieci mogą wskazywać ból w okolicy ud, łydek, a także pod kolanami. Ból jak szybko się pojawia, tak szybko mija, na nóżkach nie ma żadnych śladów, obrzęków i zaczerwień. Dlaczego tak się dzieje? Zauważono, że w okresie intensywnego wzrostu ścięgna okazują się co pewien czas za krótkie w stosunku do szybciej rosnących kości. Ścięgna są bardzo napięte i to może dawać różne dolegliwości. Zobacz także: Bóle wzrostowe: jak leczyć ból łydek i kolan? Nie ma czegoś takiego, jak zwykły ból Rodzice 6-letniego Nixona byli przekonani, że bóle nóg u chłopca to właśnie bóle wzrostowe. Ponieważ starsi bracia Nixona mieli podobne dolegliwości, rodzice nie panikowali. Kiedy jednak ból nie mijał, po kilku tygodniach postanowili sprawdzić, co się dzieje. Wykonano prześwietlenie kończyn dolnych. Takiej diagnozy zupełnie się nie spodziewali. Ich świat zawalił się w ułamku sekundy. Okazało się, że Nixon ma na udzie guza wielkości jajka – nowotwór złośliwy. Niestety odkryto także, że są już przerzuty do płuc. Od razu rozpoczęto leczenie. Nixon choć ma zaledwie 6 lat poddał się już chemioterapii, testuje nowy lek, a ostatnio przeszedł poważną operację. Ze względu na postęp choroby lekarze zdecydowali się na plastykę rotacyjną. Polega ona na zastąpieniu stawu kolanowego stawem skokowym. Stosuje się ją zazwyczaj w przypadku nowotworów, które uszkodziły część nogi i konieczna jest amputacja. Dzięki temu zabiegowi w przyszłości będzie mógł lepiej wykorzystywać protezę nogi. Armia Nixona Kiedy chłopiec stracił włosy, jego koledzy, na znak wsparcia i solidarności, zgolili głowy. Losy Nixona na Facebooku śledzi prawie 60 tysięcy osób to jego armia, która go mocno wspiera. Słowa otuchy, które otrzymują każdego dnia, dają im siłę, by walczyć. Dlaczego rodzice dokumentują proces leczenia w sieci? Trwa zbiórka pieniędzy na leczenie chłopca i rozgłos jest im potrzebny, ale nie tylko o to chodzi. Rodzice Nixona mają nadzieję, że ich historia wyczuli i ostrzeże innych rodziców. Czy to rak? Nowotwory u dzieci występują niezwykle rzadko i stanowią mniej niż 1 proc. wszystkich diagnozowanych co roku nowotworów. Jednocześnie jest to druga w kolejności przyczyna zgonów najmłodszych. Chorobę tę u dzieci często diagnozuje się przypadkiem, ponieważ objawy mogą wskazywać na inne problemy zdrowotne. Bardzo często mali pacjenci nawet w zaawansowanej chorobie czują się dobrze. Jakie są objawy nowotworów u dzieci? utrzymująca się nieuzasadniona utrata wagi; bóle głowy, którym zazwyczaj towarzyszą poranne mdłości, a nawet wymioty; obrzęk lub uporczywe bóle kości, stawów, pleców i nóg; guzki lub zgrubienia, szczególnie w okolicy brzucha, szyi, klatki piersiowej, miednicy lub pach; pojawianie się większej liczby siniaków, krwawienia; częste lub uporczywe infekcje, lub gorączki; białawy kolor, pojawiający się za źrenicą; utrzymujące się zmęczenie; bladość skóry; zmiany w widzeniu, które pojawiają się nagle i utrzymują. Wczesna diagnoza jest możliwa w zasadzie tylko dzięki czujności rodziców i lekarzy. Źródło: lovewhatmatters.com​ Zobacz także: Jak rozpoznać nowotwory u dzieci? "On jest moją miłością, moimi łzami, moim życiem" – wstrząsający list mamy Cieszmy się każdą chwilą z dzieckiem. Doceńmy życie
Choroba dziecka: jak sobie z nią radzić, mówi psycholog [WIDEO]
Choroba dziecka, zwłaszcza kiedy jest przewlekła, wymaga mobilizacji sił wszystkich stron, nie bój się prosić o pomoc i nie bójmy się jej okazywać. Zapytaliśmy dr Magdalenę Śniegulską, psycholożkę, o to, jak sobie poradzić, kiedy dziecko jest przewlekle chore.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl „Jak mogę pomóc?", w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, zapytaliśmy o sytuację, kiedy rodzic musi zmierzyć się z chorobą dziecka. „Jestem zrozpaczona. Modlę się cały czas, pragnę jej zdrowia, tak bardzo na nią czekaliśmy, a tu takie nieszczęście. Nie wiem, co mam zrobić, aby było lżej. (...) Odchodzę od zmysłów, strasznie się boję o moje dziecko" – zwierza się jedna z mam. Rodzice chorego dziecka potrzebują wsparcia - To są najtrudniejsze historie. Sytuacja choroby dziecka, a szczególnie choroby przewlekłej, wymaga mobilizacji sił naprawdę ze wszystkich stron – stwierdza psycholog dr Magdalena Śniegulska. I dodaje: - Nie bójmy się okazywać wsparcia". Zdaniem dr Śniegulskiej, jeżeli najbliższa rodzina nie jest w stanie tej pomocy udzielić, rodzice chorego dziecka powinni jej szukać na zewnątrz pomocy, na przykład w grupach wsparcia. - Nie można tego brać na swoje samotne barki - mówi. Nie bójmy się oferować pomocy Psycholog podkreśla, że ludzie z zewnątrz często patrzą na rodziców chorych dzieci, jak na bardzo dzielne osoby, mające niebywałą siłę i radzące sobie z tą trudną sytuacją. - Często ta dzielność powoduje, że wydaje się nam, że one nie potrzebują pomocy - ocenia. Ale to może być mylny obraz. Dlatego nie wahajmy się zapytać, jak możemy pomóc, chociaż - jak zastrzega dr Śniegulska - czasami sami nie bardzo wiemy, jak się w tej sytuacji zachować. Nie wstydź się prosić o pomoc To nie musi być nic wielkiego: - Czasami chodzi o drobne gesty, żeby po prostu pobyć, pogadać o głupotach, zaproponować wyjście do kina, oderwanie się na chwilę od codzienności, od trudnych myśli, albo po prostu wspólnie pomilczeć – radzi. Nie ukrywa, że taka pomoc nie jest łatwa. - To jest trudne zadanie, bo zarówno my na zewnątrz nie bardzo wiemy, jak się w tej sytuacji zachować, często też rodzice nie bardzo wiedzą czego by potrzebowali – mówi. Psycholog proponuje, aby jedna i druga strona zaakceptowały tę sytuację, nie bały się mówić, czego chcą, ale nie bały się też wyrażać swojej bezradności wobec problemu. - Wtedy będzie trochę łatwiej – uważa. Potrzebny jest czas, aby pogodzić się z chorobą dziecka Psycholog podkreśla, że rodzic doświadczający choroby przewlekłej swojego dziecka, przechodzi takie same emocjonalne fazy, jak rodzic przeżywający żałobę. - On również coś utracił - pewne wyobrażenie o swoim dziecku, to jak bardzo chciał, aby było zdrowe - tłumaczy. Dlatego proces godzenia się z chorobą dziecka jest bardzo trudny, smutny i rodzic potrzebuje czasu, aby odnaleźć się w nowej sytuacji. Dr Magdalena Śniegulska, psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Zobacz też: Gdy rodzi się dziecko z zespołem Downa – rady mam
Jagna Marczułajtis: urodzenie chorego dziecko obróciło jej życie o 180 stopni
Jej życie to gotowy scenariusz - od sławy w świetle jupiterów po rozpacz i walkę o każdy dzień dla swojego chorego dziecka. Czy będzie happy end?
Miała wszystko, urodę, talent, złote medale. Czternastokrotnie zdobyty złoty medal mistrzostw Polski w snowboardzie, podwójna mistrzyni świata juniorek, mistrzyni i wicemistrzyni Europy. Do tego kariera polityczna i bycie znaną posłanką w Sejmie. Drugie małżeństwo – w końcu udane, wspólne pasje z mężem. Dwa lata temu narodziny upragnionego syna. I tu cięcie. "Przeżyłam depresję" Synek Andrzejek jest chory. Urodził się z wadą migracji kory mózgowej - pachygyrią. Zatrzymał się w rozwoju fizycznym na poziomie piątego miesiąca. A ma już dwa latka. "Na początku nie wiedzieliśmy, że coś mu dolega. Urodził się upragniony syn, wszystko było świetnie, przychodziła położna, nic nie widziała. Ale mnie się nie podobało, że dziecko jest płaczliwe, że ma kłopoty ze snem, a jak śpi, to niespokojnie" – wspomina w wywiadzie dla "Rzeczpospolitej" Marczułajtis. Przeczucie matki nie myliło się. Kiedy w końcu zdiagnozowano chorobę, okazało się, że i tak nie wiele można dalej zrobić. Nie ma leku na chorobę. Pozostaje rehabilitacja. I nadzieja, że kolejny dzień będzie lepszy. Marczułajtis jest szczera do bólu i opowiada o każdej odsłonie ostatnich miesięcy swego życia. Przeszła załamanie nerwowe, żyje z pomocy społecznej. "Przeżyłam depresję, przez pół roku było mi bardzo ciężko psychicznie to wszystko wytrzymać. Niewyspanie, moje problemy z chorobą Hashimoto i stres spowodowały, że się rozsypałam. Życie z niepełnosprawnym dzieckiem to nie jest normalne życie" – wyznała. "Albo jesteś wojownikiem, albo jak pies na łańcuchu czekasz" Mówi, że każdego dnia pokonuje z mężem – Andrzejem Walczakiem - masę problemów. Przede wszystkim nie mają pieniędzy na bardzo drogą rehabilitację synka. "Wieczorami zajmuję się namawianiem wszystkich znajomych do oddania jednego procentu podatku na Andrzejka. Pionizator, wózki, ortezki - te wszystkie rzeczy są kosmicznie drogie" – opowiada. Jak mówi, w jej życiu nastąpiła kumulacja nieszczęść. Po 11 latach prowadzenia wraz z mężem szkoły narciarstwa i snowboardu w Stacji Narciarskiej Witów-Ski w Witowie (gmina Kościelisko), nie przedłużono im umowy. Pracuje i zarabia tylko mąż. Była snowboardzistka żyje z 500+ (ma jeszcze córeczkę z poprzedniego małżeństwa), zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawne dziecko. "Jestem w życiowym dołku" – wyznała. Przed urodzeniem synka Marczułajtis pracowała na AWF. Miała wrócić na uczelnię po narodzinach syna, ale kiedy okazało się, że jest chory, wszystkie plany poszły precz. Zajmuje się dzieckiem, nie jest łatwo znaleźć pomoc. To też kosztuje. "Dla niepełnosprawnego dziecka trudno znaleźć opiekę, przez pierwszy rok nie miałam nikogo, kto zdecydowałby się mi pomóc. Tylko najbliżsi. Teraz mam opiekunkę, dzięki której czasem mogę wyjść i zrobić zakupy, z kimś się spotkać..." – opowiada. "Jagna jesteś wielka" – komentują słowa sportsmenki internautki. "Pani Jagno każdy czasami ma pod górkę, ale dla takiej wojowniczki to wyzwania dla których trzeba szukać rozwiązań"– piszą. Zgłaszają się do niej kobiety, też mające chore dzieci. Wymieniają się doświadczeniem i poradami jak radzić sobie z chorobą i gdzie szukać pomocy. "Albo jesteś wojownikiem, albo jak pies na łańcuchu czekasz na to, co rzucą ci do miski" – mówi twardo Marczułajtis. Urodzenie chorego dziecka to jeden z najtrudniejszych momentów macierzyństwa. To życie, w którym każdy dzień jest walką o lepsze jutro. Jesteśmy pełne podziwu dla pani Jagny! Życzymy jej dużo sił oraz wielu dobrych i życzliwych ludzi wokół siebie. A wy co sądzicie o tym co spotkało Jagnę Marczułajtis? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: pudelek Zobacz też: Bez izolacji – dzieci niepełnosprawne będą się uczyć w normalnych szkołach Lepsze wcielenie chodzika - przegląd pchaczy Napięcie mięśniowe u dziecka – mówi Paweł Zawitkowski [WIDEO]
Gdzie do lekarza? Lista placówek nocnej i świątecznej pomocy medycznej
Sprawdź, gdzie w swoim województwie szukać pomocy lekarskiej po 1 października 2017 roku, jeśli wieczorem lub w dzień wolny od pracy zachoruje twoje dziecko lub sama będziesz potrzebować lekarza.
Już w niedzielę, 1 października 2017 roku, dotychczasowa lista placówek świadczących nocną i świąteczną pomoc medyczną ulegnie zmianie. Zmieni się również to, że punkty nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej nie będą już otrzymywać od NFZ dodatkowych punktów za zatrudnianie pediatrów. To zła wiadomość dla rodziców, może się bowiem zdarzyć, że poszukując dla dziecka lekarza wieczorem, w weekend lub dzień świąteczny, trafią do placówki, gdzie nie będzie lekarza tej specjalizacji. Nadal jednak można udać się do tych placówek z dzieckiem i otrzymać pomoc lekarską. Reforma Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej W myśl reformy NiSOZ placówki medyczne, którym 30 września 20017 roku (sobota) wygasa umowa na realizację świadczeń nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, będą czynne do godz. 8.00 w dniu 1 października (niedziela). Nowe punkty nocnej i świątecznej pomocy medycznej będą realizować świadczenia od niedzieli 1 października, od godz. 8.00. Kto może korzystać z Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej? Nocna i świąteczna opieka zdrowotna to świadczenia dla osób, które będą potrzebować pomocy lekarza wieczorem (od poniedziałku do piątku w godzinach 18 do 00"?---#---od 18 do 00---#---od 18.00">od 18.00 do 8.00 dnia następnego) oraz w dni ustawowo wolne od pracy (całodobowo). Z pomocy lekarza i pielęgniarki w nocy, w dni wolne i w święta możesz skorzystać w razie: nagłego zachorowania (np. kiedy dziecko zachoruje wieczorem i przychodnia będzie już zamknięta); nagłego pogorszenia stanu zdrowia, gdy nie ma objawów sugerujących bezpośrednie zagrożenie życia lub istotny uszczerbek zdrowia, a zastosowane środki domowe lub leki dostępne bez recepty nie przyniosły spodziewanej poprawy (np. wysoka gorączka u dziecka, która nie obniża się pomimo podawania leków przeciwgorączkowych); gdy boisz się, że oczekiwanie na otwarcie przychodni może znacząco niekorzystnie wpłynąć na stan zdrowia. Jeśli dziecko nagle zachoruje lub pogorszy się jego zdrowie podczas choroby, możecie udać się po pomoc do dowolnego punktu nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, niezależnie od tego, gdzie mieszkacie i do którego lekarza/pielęgniarki podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) złożyliście swoją deklarację. Nowe punkty nocnej i świątecznej pomocy medycznej Tu znajdziesz listę wszystkich placówek medycznych, które będą świadczyć nocną i świąteczną pomoc medyczną w poszczególnych województwach – klikając w link, otrzymasz listę placówek, którą możesz wydrukować: Nocna i świąteczna opieka zdrowotna w Oddziałach Wojewódzkich NFZ województwo dolnośląskie województwo kujawsko-pomorskie województwo lubelskie województwo lubuskie województwo łódzkie województwo małopolskie województwo mazowieckie województwo opolskie województwo podkarpackie województwo podlaskie województwo pomorskie województwo śląskie województwo świętokrzyskie województwo warmińsko-mazurskie województwo wielkopolskie województwo zachodniopomorskie źródło: nfz.gov.pl Zobacz także: Czy pediatrzy znikną z przychodni?! Sprawdź, co mówi ekspert! Kiedy wezwać pogotowie do dziecka? Co robić, gdy niemowlę się zadławi?
Wyznanie mamy: „Tak, zabrałam dziecko z gorączką na zakupy!”
„Zanim mnie potępicie i wyrzucicie mnie na wyspę beznadziejnych rodziców, proszę, wysłuchajcie mojej historii” – prosi Melissa.
Posyłanie chorego dziecka do przedszkola świadczy o nieodpowiedzialności rodziców. Pisaliśmy już o Magdzie, która w 36. tygodniu ciąży zaraziła się od 3-letniego synka grypą jelitową. Chłopiec złapał wirusa w przedszkolu. Co myśleć o sytuacji, kiedy mama zabiera chorego malucha... na zakupy? W jaki sposób można usprawiedliwiać takie zachowanie? Przeczytajcie, dlaczego Melissa, mama 3 córek, zabrała swoją gorączkującą 3-latkę na zakupy. Dziecko z gorączką na zakupach "Przyznam się do czegoś, co nie jest zbyt popularne wśród rodziców: zabrałam dziecko z gorączką na zakupy. Później poszliśmy na lody. Tak, czuję się odrobinę winna, bo ten wirus prawdopodobnie był zaraźliwy. Ale zanim mnie potępicie i wyrzucicie mnie na wyspę beznadziejnych rodziców, proszę, wysłuchajcie mojej historii. Mój tydzień rozpoczął się – nie. Pod koniec poprzedniego tygodnia moja najstarsza córka źle się czuła i dostała gorączki. Spędziłam sobotę i niedzielę w domu, ona oglądała telewizję i spała, tak na zmianę. W poniedziałek nie poszła do szkoły i została w domu, zamykając mnie w domu na 3 dni. W poniedziałkowy wieczór nasze ściany zaczęły się kurczyć, przypominały więzienne kraty, nie ściany. W środę moja druga córka złapała wirusa, nie poszła do szkoły, wydłużając moje męki o kolejny dzień. Nie pamiętam, czy to było jeszcze w nocy, czy już rano, kiedy przypomniałam sobie, że nie od tak dawna się nie kąpałam, że moje włosy przestały się ruszać. W czwartek u mojej najmłodszej córki pojawiły się objawy tego paskudnego wirusa, co całkowicie odarło mnie z poczucia świeżości i zdrowych zmysłów. Zaczął się szósty dzień marudzenia, wycierania nosów, podawania leków, kasłania prosto w moją twarz, płakania. W tym momencie płakałam tyle, ile moje dzieci. Nawet nie pamiętałam, kiedy ostatni raz miałam chwilę dla siebie. Każda mama wie, że chore dziecko śpi w twoim łóżku, łazi za tobą do łazienki, wisi na tobie, kiedy gotujesz obiad, nalega, żebyś zaniosła je z kanapy do stołu, nigdy nie spuszcza z ciebie tych zaszklonych oczu, chyba że włączysz bajki. W piątek było jeszcze gorzej. Przez brak snu i zamartwianie się byłam wykończona, czułam się tak, jakbym już nigdy nie miała zobaczyć promieni słońca. Tak długo byłam więziona! W zaledwie tydzień stałam się żałosnym, użalającym się nad sobą flejtuchem w poniedziałkowych spodniach do jogi. Zaczęłam stawać się niesympatyczną, wredną, zgorzkniałą i obojętną mamą. Chciałam wrzasnąć na moją 3-latkę, żeby sama przyniosła sobie chusteczki i żeby mnie już nie dotykała. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Co to za choroba? Diagnoza online Czytaj więcej Żeby uchronić się od leżenia na podłodze i całkowitego poddania się, co rzeczywiście rozważałam, wzięłam się w garść. Wykąpałam się, ubrałam, wzięłam pod pachę mojego nafaszerowanego lekami malucha i ruszyłam do sklepu. Nie mogłam znieść ani minuty dłużej w tych czterech ścianach, samotna, znudzona, przygnębiona. Tak, wiem, że miała gorączkę i naprawdę nie chciałabym, żeby jakaś mama musiała przechodzić przez to, przez co ja przechodziłam. Gdybym nie poszła do tego sklepu, poległabym, nie dałabym rady przetrwać weekendu bez długotrwałej terapii. Ona wciąż jest chora, ja utknęłam w domu, końca nie widać. Wiem, że nigdy nie będę mamą, którą chciałabym być. Ta jedna godzina pomiędzy ludźmi, zmiana otoczenia i zapachu, uratowały mnie. Nasze lodowe desery też pomogły." Nieodpowiedzialność usprawiedliwiona? Co myślicie o takim zachowaniu? Czy rzeczywiście chore dziecko oznacza konieczność siedzenia cały czas w domu, czy przekonuje was tłumaczenie tej mamy, że zwariowałaby, gdyby nie udało jej się na chwilę wyrwać? Czekamy na wasze komentarze! Czytaj także: Apel taty: "Siedź w domu z chorym dzieckiem!" źródło: babycenter.com
Choremu dziecku, które walczy o życie, należy się podziw! Mocna kampania
Skończmy z pokazywaniem chorych dzieci przykutych do szpitalnych łóżek! Chore dzieci, walczące o życie to prawdziwi wojownicy – spójrz na nie z podziwem, nie tylko z litością!
Kto jest silniejszy: sportowiec, który walczy o miejsce na podium czy dziecko, które walczy z chorobą? Fundacja Sick Kids Foundation w najnowszej kampanii przekonuje, że siła dzieci, rodziców i lekarzy w walce z chorobą dorównuje sile bokserów, zapaśników i rycerzy. Chore dzieci walczą Chory nie znaczy słaby. W spocie fundacji widzimy sportowców podczas walki i chore dzieci, które walczą z taką samą siłą i zaciętością. Sportowiec walczy z przeciwnikiem, chore dzieci zmagają się z niewydolnością nerek, mukowiscydozą, autyzmem, tęsknotą za domem, zmartwieniami i czasem. To superbohaterowie, dla których każdy dzień jest walką o życie. Chore dzieci nie są słabe Ta kampania różni się od reklam, które widujemy na co dzień: chore dzieci nie są słabe, nie leżą przykute do łóżek, z podłączoną kroplówką. Chore dzieci się nie poddają – są wojownikami, którzy staczają najważniejszą walkę w życiu. Jednak sama chęć wyzdrowienia i wola życia nie wystarczają, potrzebują wsparcia. Każdego dnia rodzice, opiekunowie i lekarze robią wszystko, żeby umożliwić im powrót do zdrowia, wygraną. Celem kampanii jest przekazywanie środków na rzecz szpitala Sick Kids w Toronto i wspierającej szpital fundacji. View oEmbed on the source website W większości kampanii społecznych chore dzieci pokazywane są jako słabe, bezbronne istotki w szaroniebieskich koszulach nocnych. Nie uśmiechają się, są wycofane, ich oczy są pełne smutku. Być może warto spojrzeć na nie zupełnie inaczej? Zobaczyć w nich rycerzy, którzy walczą o swoje życie? Nam bardzo podoba się taki sposób mówienia o chorobie. Co o myślicie o tym spocie? Czytaj także: Kampania społeczna, którą widza tylko dzieci
Co ten ojciec zrobił dla swojego dziecka?! Wielki szacunek!
Heroiczny czyn, na który zdecydował się dla swojego syna, chwyta za serce. Takich ojców pragniemy!
Ojciec wytatuował sobie na głowie bliznę identyczną, do tej jaką ma jego syn, by dodać dziecku pewności siebie. Gabriel Marshall z Kansas w 2015 roku przeszedł operację usuwania złośliwego guza mózgu. Na głowie chłopca pozostała duża blizna. Ojciec chłopca, by zwiększyć jego pewność siebie, zdecydował się na niesamowitą rzecz – by pokazać solidarność z synem, wytatuował bliznę na własnej głowie. Zdjęcie ojca z synem wirusowo rozprzestrzeniło się po internecie. Ludzie podziwiają heroiczny czyn ojca i jego dzielnego syna. Zdjęcie opublikowano początkowo na Instagramie z podpisem: "Jedna z nich to prawdziwa blizna. Druga to tatuaż, by okazać wsparcie i pomóc poczuć się normalnie. Ojciec roku?". My nie mamy co do tego wątpliwości! Zobacz też: Wytatuowani mali pacjenci nie chcą się myć!
Jak tak można? Porzucili ją po porodzie, bo im się nie spodobała!
Biedna dziewczynka! Rodzice adopcyjni po prostu uciekli ze szpitala, kiedy okazało się, że dziecko urodziło się z chorobą genetyczną deformującą twarz, zostawiając dziewczynkę z biologiczną matką.
Ta historia jest smutna z wielu powodów, na szczęście ma dobre zakończenie. Z jednej strony mamy tu historię pary, która chce być rodzicami, ale nie może mieć własnych dzieci. Decyduje się adoptować dziecko, które ma się niedługo narodzić. To ma być zwieńczenie ich marzeń o rodzicielstwie. Z drugiej strony mamy kobietę, która zachodzi w ciążę z mężczyzną, który nie byłby częścią życia dziecka. Christina Fischer ma już 18-letnie dziecko i nie planowała po raz kolejny zostawać matką. Właśnie zamknięto osiedle przyczep, na którym mieszkała, nie wie, gdzie się podzieje. Aborcja nie wchodzi w grę. Przez agencję adopcyjną znajduje ją wspomniana para i postanawia adoptować jej dziecko po porodzie. Przez całą ciążę utrzymują kontakt, dowiadują się o rozwój dziecka i czekają na dzień porodu. Jest też maleńka dziewczynka, Abigail, która ma dać szczęście dwójce ludzi i zaznać miłości w domu, w którym brakuje dziecka. Na swoje nieszczęście rodzi się chora, czego nie wykazały wcześniej badania. Jeden z lekarzy zwrócił tylko uwagę na to, że Abigail na obrazie USG ma małe uszy, ale nikogo to nie zaniepokoiło. Po porodzie okazało się, że dziewczynka urodziła się z zespołem Treachera Collinsa - rzadką chorobą genetyczną polegającą na deformacji twarzy. Gdy adopcyjni rodzice dowiedzieli się o tym, wyszli ze szpitala we łzach, rezygnując z adopcji. Ta historia byłaby po prostu tragiczna, gdyby nie to, że biologiczna mama dziewczynki postanowiła w tej sytuacji zatrzymać dziecko. Mówi, że odebrała to jako znak, a jej serce zalała miłość do córki. "Jest moim sercem. Bez niej przestałabym istnieć" - mówi Fischer. Oksana Peery, fotografka, kiedy dowiedziała się o tej historii podarowała Abigail i jej mamie sesję fotograficzną, której efekty widzicie m.in. na tych zdjęciach. Nie potrafimy jednak nie myśleć o tym, że ci adopcyjni rodzice też muszą przeżywać tragedię. Trudno nam uwierzyć, że nie zmagają się z poczuciem winy. Wygląda na to, że jednak nie byli gotowi na zostanie rodzicami, przynajmniej nie w sytuacji, w której nie oznacza to zdrowego dziecka i sielskiego życia, ale też nie potrafimy jednoznacznie oceniać ich reakcji. Nikt nie wie, jak zareagowałby w obliczu informacji o chorobie dziecka. Chcemy myśleć, że wszyscy – zarówno biologiczni, jak i adopcyjni rodzice – są w stanie stawić czoła każdej sytuacji – i istnieje wiele wzruszających historii potwierdzających tę tezę, a jednak wiemy, że nie zawsze tak bywa. Zasmuciła nas ta opowieść, ale też niezmiernie się cieszymy, że mała Abigail jednak będzie miała miłość i dom. Z całego serca życzymy jej i jej mamie jak najlepszego życia! Zobacz też: Choroba nie definiuje tego, kim jesteśmy! Zobacz zdjęcia dzieci cierpiących na rzadkie choroby To nie są tylko urocze zdjęcia dzieci! Dowiedz się dlaczego... Wyzwanie: macierzyństwo. Zobacz przepiękne zdjęcia Rachael Weaver
Przestańcie się litować! – apeluje matka dziewczynki
Nie chce, by modlono się za jej dziecko. „Co się stało z jej twarzą? - pytają, a ja im mówię: Ona jest piękna!”.
"Co się stało z jej twarzą? Kiedy to zniknie? Modlę się, aby to znikło" - to zdania, które najczęściej słyszy mama dziewczynki ze zdjęcia. Czasem reakcja otoczenia bywa jeszcze mocniejsza: "Obróć ją od tej dobrej strony" lub "Szkoda, bo jest całkiem ładna". Silna młoda matka postanowiła walczyć o to, by ludzie akceptowali odmienność. Córka Katie Crenshaw, Charlie urodziła się z naczyniakiem kapilarnym. Rezultatem jest duże znamię pod jej prawym okiem. "To jest zwykle pierwsza rzecz, którą ludzie u niej zauważają. Wiem to, bo zwykle pierwsze, co komentują to właśnie znamię" – napisała Katie na swoim blogu. "Całe jej twarz to moja słodka Charlie i nie ma to znaczenia, jak wygląda. Przestańcie się litować. Ona jest zdrową dziewczynką i naszym błogosławieństwem. Jej naczyniak nie ma wpływu na to, kim ona jest tak, jak plamka na ramieniu. Nie trzeba ciągle o tym wspominać i nie trzeba życzyć nam, by znikną". Katie nie retuszuje zdjęć dziecka, dodając je na Instagram, nie obraca córki tak, by ukryć "truskawkowe" znamię. Matka dziewczynki chce, by ludzie potrafili docenić jej dziecko bez względu na wygląd dziewczynki. "Jest to część jej wyjątkowej urody. To może nigdy nie zniknąć i wiecie co? Nie musi. Chciałbym raczej rozmawiać o jej nowych osiągnięciach, niesamowitym uśmiechu, albo o tym, jak wspaniałe ma oczy. Nie musimy mówić o tym za każdym razem, gdy spojrzysz na nią (...) To jest częścią tego, kim ona jest. Nie musi być stale komentowane, krytykowane (...) Choć nie mam nic przeciwko edukacji ciekawskich umysłów, to nie muszę słuchać twojej opinii na temat tego, jak znamię może na nią wpływać" – kontynuuje Katie. Mam dziewczynki zdaje sobie sprawę, że odmienność ciekawi ludzi, stąd ich pytania. Każdego dnia tłumaczy sobie, że nie robią tego ze złej woli. Zachęca przy tym wszystkich ciekawskich, by zamiast modlić się, żeby znamię zniknęło, modlili się o to, by dziewczynka wyrosła na zdrową i pewną siebie kobietę. Zobacz też: Ludzka znieczulica nie ma granic! Przeczytaj, co spotkało tego chłopca
Masz dziecko z cukrzycą typu 1? Uważaj na te błędy – mówi mama chorego 6-latka
Kiedy dziecko zachoruje na cukrzycę typu 1, jego rodzice nie wiedzą, jak na nowo poukładać życie. Dlatego bywa, że popełniają błędy i nie chodzi tu o źle przeliczoną insulinę – mówi Karolina Klewaniec z bloga Cukromania.pl, mama 6-latka z cukrzycą.
Karolina Klewaniec jest mamą 6-letniego Franka, chorego na cukrzycę typu 1, a także edukatorką diabetologiczną. Prowadzi bloga Cukromania.pl, na którym zamieszcza nie tylko informacje o cukrzycy, lecz także rady dla rodziców, jak poradzić sobie z chorobą dziecka. – Robienie wkłuć i obliczanie dawki insuliny to nie wszystko, czego się musimy nauczyć po diagnozie – mówi. – Cukrzyca naszego dziecka zmienia całkowicie nasze życie i nie zawsze jesteśmy w stanie uniknąć pułapek z nią związanych. Zobaczcie, jakie pułapki Karolina ma na myśli: Pułapka nr 1. Przesadne skupianie się na cukrzycy Pamiętam, że na początku choroby mojego syna chciałam robić wszystko perfekcyjnie – i ta perfekcja to chyba najczęstszy błąd rodziców dzieci z cukrzycą typu 1. Oczywiście, do tej choroby trzeba podchodzić bardzo odpowiedzialnie, ale nie można przesadzać. Prowadzenie cukrzycy z aptekarską precyzją (przez długi czas) może w końcu nas zamęczyć i co najgorsze, obrócić się przeciwko dziecku. Już wyjaśniam o co mi chodzi. Zdrowie dziecka z cukrzycą zależy od tego, ile dostaje insuliny: bazowej i tej w bolusach, czyli dodatkowych porcjach, podawanych przed każdym posiłkiem. Wielkość bolusów zależy od tego, co zje dziecko i ile zje – a tego przecież nie zawsze jesteśmy w stanie przewidzieć. Zje za mało: grozi mu niedocukrzenie. Zje za dużo: przecukrzenie. Rodzice na początku choroby tak bardzo boją się nawet minimalnych wahnięć cukru we krwi, że zaczyna się np. odważanie chleba co do grama. Odgryzanie skórek z kromki, bo wyszło ciut za dużo. Wmuszanie w dziecko: „Synu, musisz zjeść wszystko, bo przecież ci już podałam insulinę” albo odwrotnie – ciągłe zakazy: „Nie możesz soczku/lodów/ciastka, bo cukrzyca”. Dziecko, czując tę presję, zaczyna nienawidzić swojej choroby. Buntuje się przeciwko niej: a to dopije po kryjomu soczek, a to schowa pod łóżko pół kanapki ze śniadania. Drobiazgi? Rodzice cukrzyków wiedzą, że takie drobiazgi mogą mieć poważne konsekwencje dla jego zdrowia. Nieraz więc na takie zachowania dziecka reagujemy złością i krzykiem – tymczasem zamiast się złościć, powinniśmy zastanowić się, czemu dziecko tak robi. Jego zachowanie to nie jest bunt przeciwko rodzicom. Dziecko nie chce zrobić nam na złość. Ono po prostu nie chce nas zawieść, więc woli po cichu schować tę kanapkę, niż po raz kolejny denerwować mamę. Ja mojemu synowi mówię: „Franek, nie smakuje ci? Nie chcesz już jeść? Ok, to nie jedz” i nie je, ale obserwujemy cukier. Jeśli spada za bardzo, to proponuję mu coś innego do jedzenia. Tak samo rozmawiamy, kiedy Franek od czasu do czasu ma np. ochotę na ciastko czy pączka. Nie zabraniam, ale mierzę mu cukier, podaję insulinę i godzę się na tego pączka. Dziecko z cukrzycą musi wypracować kompromis między chorobą, oczekiwaniami mamy i taty, a swoimi własnymi pragnieniami, a to jest naprawdę dla niego trudna sytuacja, Dlatego jedną z moich rad jest to, żeby że po diagnozie bardzo dużo rozmawiać z chorym dzieckiem, słuchać go i pozwalać mu podejmować decyzję, co do cukrzycy. To ono musi być na pierwszym miejscu, a nie jego choroba. Pułapka nr 2. Zbyt długa żałoba po diagnozie Czasem piszą do mnie rodzice jeszcze ze szpitala, tuż po diagnozie. Często są przerażeni i zrozpaczeni. Dobrze ich rozumiem: cukrzyca typu 1 zawsze bierze nas z zaskoczenia – i to podwójnego. Bo pomyślmy: kiedy rodzic się dowiaduje od lekarza, że jego dziecko ma np. celiakię, epilepsję, nowotwór, to mniej więcej wie, co to za choroby. O cukrzycy typu 1 nie wie natomiast nic… Diagnoza to pierwszy szok. Drugi szok przychodzi wtedy, kiedy człowiek coś już poczyta i uświadomi sobie, że ta choroba zostanie już na zawsze: nieuleczalna i często nieprzewidywalna. Tego szoku i rozpaczy nie unikniemy, ale nie możemy się w nich zatracać. Dlatego, jeśli jakaś mama prosi mnie o radę, to odpisuję: „Kobieto, musisz to wypłakać, ale nie możesz płakać za długo”. A tak się niestety dzieje: są rodzice, którzy w tym smutku i rozpaczy tkwią latami! Ja w takich sytuacjach gorąco polecam terapię psychologiczną. Zbyt długie pogrążanie się w smutku to błąd, ale tak samo błędem będzie zaprzeczanie swojemu smutkowi. Wypłakanie się też jest ważne, bo większość psychologów mówi, że tłumione emocje wrócą do nas ze zdwojoną siłą. Nie wolno zaprzeczać temu, że czujemy żal i rozpacz. Ale w tym przypadku bardzo ważna będzie też reakcja naszego otoczenia. Nieraz przyjaciele czy krewni chcą nas pocieszać i mówią: „Przecież z tą chorobą można normalnie żyć”, tymczasem to żadne pocieszenie. Kiedy słyszę, jak ktoś tak mówi, to mam ochotę go zaprosić do nas na tydzień albo dwa, żeby zrozumiał, na czym polega ta „normalność” cukrzyka. Pobudki w nocy, ciągły stres, strach, przeliczanie jedzenia… Wiem, że te osoby nie mają złych intencji, ale uważam, że lepszym wsparciem będzie po prostu współczucie i racjonalna pomoc, a nie zaprzeczanie naszym trudnościom. Mądra pomoc i wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół są bardzo ważne! Pułapka nr 3. Brak elastyczności w leczeniu cukrzycy W cukrzycy nie możemy sobie pozwolić na rutynę: cały czas musimy być czujni. Początkowa edukacja i wytyczne, jakie dostajemy w szpitalu co do dawek insuliny czy wielkości posiłków to bardzo wygodna baza, ale po powrocie do domu musimy ją weryfikować zależnie od okoliczności. Bo raz dziecko jest zdrowe, raz ma grypę, raz jelitówkę, raz chce posiedzieć spokojnie, raz więcej pobiega w przedszkolu, raz poprosi, żeby je zapisać na piłkę nożną. To wszystko może mieć wpływ na poziom cukru we krwi, a co za tym idzie, na dawkę insuliny, jaką musimy podać dziecku. Nieraz sama się łapię na braku elastyczności. Zastanawiam się np. czemu ustalona przez lekarza dawka insuliny nie działa. I szukam przyczyn we wszystkim – zmieniam wkłucie, sprawdzam pompę – tylko nie w tym, że moje dziecko od ostatniej wizyty u diabetologa trochę urosło, przybrało na wadze i właśnie dlatego trzeba zweryfikować dawki insuliny. Pułapka nr 4. Nadopiekuńczość wobec dziecka z cukrzycą Są rodzice, którzy po diagnozie trzymają swoje dzieci pod kloszem, a nawet wypisują je ze szkoły czy przedszkola, bo boją się, że nikt poza nimi nie będzie umiał zająć się ich dzieckiem. To nie jest dobre wyjście. Cukrzyca typu 1 nie powinna wykluczać naszego dziecka ze społeczeństwa! Od lat na tym polu wielką pracę wykonuje Monika Zamarlik z Federacji Organizacji Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą typu 1, jednak każdy rodzic chorego dziecka ma też swoje zadanie do wykonania: musi przełamać swój strach, pomóc nauczycielom oswoić się z chorobą dziecka. Bardzo źle jest, jeśli cukrzyca dziecka jest problemem tylko jego rodziców. Warto angażować otoczenie, edukować nauczycieli, przedszkolanki, ciocie, dziadków. Ja to robię cały czas – kiedy np. jestem z Frankiem w restauracji czy centrum handlowym, to nie kryjemy się nigdy z pomiarem cukru czy podaniem insuliny. To nie są krępujące rzeczy – pamiętajmy, że od nas zależy, czy dziecko będzie się wstydziło swojej choroby! Często też powtarzam na swoim blogu, że dzieci z cukrzycą powinny czynnie uprawiać jakiś sport. Nie tylko dlatego, że to dobrze wpływa na poziom cukru we krwi, ale także dlatego, że sport daje człowiekowi dodatkowe poczucie siły i zdrowej pewności siebie. Wychodzę z założenia, że sportowcy mają silne charaktery i lepiej radzą sobie z samodyscypliną i problemami. Pułapka nr 5. Rozpad związku rodziców chorego dziecka Kiedy dziecko zachoruje, nagle w domu przestają pojawiać się inne tematy rozmowy, tylko ta choroba. To bardzo wielki błąd! Rozmowy rodziców zaczynają sprowadzać się tylko do pytań: „Jaki dziś był cukier?”, „Jak dziś dziecko jadło?”. Na początku nie zwraca się na to uwagi, ale potem zaczyna to męczyć – i wtedy koniecznie musimy coś z tym zrobić: znaleźć czas na pasję, odpoczynek, czułość w związku. Mnie też zajęło trochę czasu, zanim zrozumiałam, że jeśli jestem zmęczona i zapłakana, to nic dobrego nie zrobię dla mojego dziecka i męża. Choroba dziecka bardzo często jest sprawdzianem dla związku i trzeba sobie z tego zdawać sprawę. Musimy dbać o nasze małżeństwo i o siebie, tak samo jak dbamy o cukrzycę. Mieć jakąś odskocznię. Cukrzyca nie może całkowicie nami zawładnąć.
Oglądanie gardła chorego dziecka to stała lekarska praktyka, bo zmiany na śluzówce pomagają rozpoznać, na jaką chorobę zachorowało dziecko. Zobacz, o czym może świadczyć czerwone gardło i inne zmiany w dziecięcym gardle. Ty też możesz się tego nauczyć.
Gardło i jama ustna są pierwszą, bardzo skuteczną, linią obrony przed atakiem wirusów i bakterii. W połowie pierwszego roku znajdujące się w gardle migdałki zaczynają wytwarzać własne przeciwciała i mobilizować cały układ odpornościowy do ich produkcji (tuż po narodzinach w organizmie dziecka znajdują się jeszcze przeciwciała otrzymane od mamy, które chronią je przed zarazkami). Jeżeli jednak zarazki zwyciężą, gardło może być czerwone, mogą się też pojawić w nim inne zmiany. O czym świadczy czerwone gardło u dziecka? Ból gardła u dziecka przy wirusowym zapaleniu gardła Podczas wirusowego zapalenia gardła (traktowanego zwykle jako przeziębienie u niemowlaka lub dziecka) gardło jest czerwone, maluch nie chce jeść, skarży się na drapanie w gardle lub ból przy przełykaniu. Może też występować katar, ból głowy, stan podgorączkowy lub gorączka. Niekiedy w gardle pojawiają się drobne pęcherzyki (wtedy dolegliwości nasilają się, a gorączka rośnie). Jakie leczenie? Polega na łagodzeniu objawów zapalenia i bólu gardła. Starsze dziecko może ssać tabletki odkażające gardło. Jeśli gorączka przekroczy 38,5ºC, podaj maluchowi paracetamol lub ibuprofen. Angina paciorkowcowa u dzieci Zdarza się znacznie rzadziej niż wirusowe zapalenie gardła, ale za to przysparza o wiele więcej kłopotów. Zaczyna się gwałtownie: pojawia się wysoka gorączka (nawet do 40ºC) i silny ból gardła u dziecka. Maluch może wymiotować. Jeśli zajrzymy do jego buzi, zobaczymy, że migdałki są powiększone i czerwone, a na ich powierzchni widać kremowożółte naloty. Jakie leczenie? Jeżeli dziecko ma anginę bakteryjną, trzeba jak najszybciej podać antybiotyk. Antybiotyk może przepisać wyłącznie lekarz i należy stosować się do jego zaleceń! Tylko taka kuracja jest skuteczna przy anginie u dziecka. Starsze dziecko może płukać gardło wodą z solą i ssać tabletki antybakteryjne. Młodszemu spryskuj gardło leczniczym preparatem Tantum Verde. Dotkliwy ból gardła przy szkarlatynie Tak samo jak anginę, szkarlatynę u dziecka wywołują bakterie – paciorkowce. Chory maluch ma gorączkę i trudności z przełykaniem, często wymiotuje. Śluzówka jamy ustnej i gardła jest silnie zaczerwieniona (tzw. płonące gardło). Ból gardła u dziecka jest tak dotkliwy, że może promieniować aż do ucha. Język na początku choroby bywa obłożony, pokryty białym nalotem, potem staje się czerwony, malinowy. Migdałki są czerwone i powiększone. Węzły chłonne na szyi mogą się powiększyć. Na piersiach, a potem na innych częściach ciała, z wyjątkiem okolic nosa i ust, pojawia się drobniutka wysypka. Jakie leczenie? Konieczne jest szybkie podanie antybiotyku. Podawaj go tyle dni, ile zaleci lekarz (nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej), bo niedoleczona szkarlatyna grozi powikłaniami. Zobacz też: Gdzie są probiotyki, które są konieczne przy antybiotyku [CMS_PAGE_BREAK] Czerwone gardło przy mononukleozie Mononukleoza u dziecka zaczyna się wysoką, trudną do obniżenia gorączką, która może utrzymywać się nawet do dwóch tygodni. Gardło jest czerwone, a migdałki powiększone. Charakterystyczne dla mononukleozy jest znaczne powiększenie węzłów chłonnych, zwłaszcza na szyi. Czasem maluch ma opuchnięte powieki. Warto pamiętać jednak, że u małych dzieci zdarzają się zachorowania bezobjawowe. Jakie leczenie? Podaje się leki przeciwgorączkowe. Mononukleoza jest chorobą wirusową, więc nie pomogą na nią antybiotyki (podaje się je, tylko gdy wystąpi powikłanie bakteryjne). Dziecko powinno pozostawać na lekkostrawnej diecie. Odra Dzięki powszechnym szczepieniom odra zdarza się rzadko, choć w krajach, gdzie ruch antyszczepionkowy jest silny (np. w Niemczech), lekarze obserwują wzrost zachorowań. Nieszczepione dzieci chorują na odrę zwykle w wieku 2–5 lat. Jakie leczenie? Polega na łagodzeniu objawów odry (gorączki, wysypki, bólu gardła u dziecka). Afty Łatwo się o tym przekonać – świadczą o tym zmiany powstałe na śluzówce jamy ustnej. Na wewnętrznej stronie policzków powstają bolesne drobne pęcherzyki z czerwoną otoczką. Przyczyną powstawania aft jest zakażenie wirusowe. Czasem choroba przebiega łagodnie i wtedy zmian jest niewiele, a dziecko czuje się jak przy przeziębieniu. Bywa jednak, że maluch gorączkuje i nie chce nic jeść. Aby dodatkowo nie drażnić śluzówki, nie podawaj dziecku nic kwaśnego ani ostrego do picia i jedzenia. Pomagają leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, np. Orajel Mouth Sore Medicine (stosuj je wyłącznie za zgodą lekarza). Pleśniawki Pleśniawki u niemowlaka i dziecka to białe naloty (jak resztki mleka), które po przetarciu gazikiem znikają, zostawiając zaczerwienienie. Mogą być na dziąsłach, podniebieniu i wewnętrznej stronie policzków. Najczęściej u niemowląt. Wywołują je drożdżaki z rodzaju Candida albicans. Pediatra zwykle zaleca wkraplanie do buzi Aphtinu lub pędzlowanie śluzówki gazikiem z Nystatyną. Trzeba wymienić wszystkie smoczki i gryzaki, a przed przystawieniem dziecka do piersi, umyć pierś i posmarować brodawkę wraz z otoczką Aphtinem lub Nystatyną. Co robić, gdy dziecko ma chore gardło? W przypadku każdej infekcji, podczas której pojawiają się zmiany w gardle, maluch potrzebuje troskliwej pielęgnacji. Oto sprawdzone sposoby na ból gardła u dziecka: Podawaj dużo picia. Wodę, napar z lipy albo czarnego bzu, herbatkę z sokiem malinowym. Płyny nie powinny być gorące, kwaśne ani drażniące. Stosuj dietę lekkostrawną. Gdy boli gardło, maluch ma trudności z połykaniem. Przygotowuj dla niego półpłynne, niezbyt ciepłe, łatwe do przełknięcia i lubiane dania. Ugaś ból. Przy bólu gardła starszemu dziecku ulgę może przynieść płukanie gardła naparem z szałwii albo rumianku. Konsultacja: dr n. med. Marek Pleskot, pediatra, członek Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego, prowadzi prywatną praktykę w Podkowie Leśnej k. Warszawy Zobacz też: Jak nauczyć dziecko czyszczenia noska? Ból gardła, gorączka? Po czym rozpoznać anginę u dziecka? 5 dań zwiększających odporność
Sezon na katar, kaszel i gorączkę rozpoczęty. Ale nie jest to powód, by trzymać dziecko w domu. Wręcz przeciwnie – na spacer marsz. A infekcje? No cóż, szykuj się do walki!
Taki jesienno-zimowy spacer to dla maluszka nie tylko wielka frajda, ale też przede wszystkim zastrzyk zdrowia. Jeśli smyk jest w pełni sił, jego organizm zapewne dobrze zniesie skoki temperatury (np. gdy słońce schowa się za chmurami). Niestety, wystarczy, że malec jest osłabiony, by nawet lekkie przemoczenie wywołało u niego rozwój choroby. Bywa, że udaje się zatrzymać ten proces. Trzeba tylko w porę interweniować. Oto lista nieprzyjemnych zdarzeń, które przytrafiają się maluchom o tej porze roku. A jak angina Dziecko skarży się na silny ból gardła i ma trudności z przełykaniem. Pojawia się wysoka gorączka (do 40°C), a na języku i migdałkach widoczne są białe naloty. Maluch może mieć też dreszcze. Co robić? Anginy nie można leczyć domowymi sposobami – grozi to poważnymi powikłaniami. Dlatego idź z malcem do lekarza. Choremu podawaj dużo letnich płynów (trochę zmniejszą ból) i łagodnych w smaku (niech nie pije cierpkich soków). Podawaj mu rozdrobnione i łatwe do przełknięcia posiłki, np. kaszkę, przetarte owoce, zupkę krem. Nie zmuszaj go do jedzenia. B jak ból głowy To zwykle pierwszy sygnał rozpoczynającej się infekcji. Wkrótce do złego samopoczucia może dołączyć gorączka (co kilka godzin mierz dziecku temperaturę). Co robić? Połóż malca do łóżka, podaj mu lek przeciwbólowy (jaką dawkę – przeczytasz na opakowaniu) i obserwuj go. Jeśli oprócz bólu głowy szybko pojawiła się gorączka, senność, wymioty, sztywność karku, a maluch narzeka, że razi go światło, szybko wezwij lekarza. To może być zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. C jak cieknący nosek Jeśli katar wywołały wirusy, wydzielina jest wodnista, a potem śluzowa, biała. Żółtozielonkawa barwa i niemiły zapach sugerują katar ropny (bakteryjny). Leczy się go antybiotykiem. Bywa i tak, że zaczyna się od wirusów, a potem dołączają bakterie i katar się zmienia. Co robić? U maleńkich dzieci konieczne jest regularne oczyszczanie noska z wydzieliny. Najlepiej robić to roztworem soli fizjologicznej lub soli morskiej. Do czyszczenia noska u niemowlęcia używa się aspiratora (do kupienia w aptece). Trzeba też często układać smyka na brzuchu – wtedy katar nie spływa do gardła i płuc, a malcowi lżej jest oddychać. Pomocne też będzie nawilżenie powietrza w pokoju. Starszego malca trzeba przypilnować, by porządnie wydmuchiwał nos, ale nie z obu dziurek jednocześnie. Lepiej przycisnąć palcem jedną, a w tym czasie oczyszczać drugą. Jeśli smyk nie potrafi jeszcze wydmuchiwać noska, wycieraj tylko to, co gromadzi się pod nim. Częste wycieranie chusteczką może podrażniać i wysuszać skórę pod nosem, dlatego dobrze jest smarować to miejsce wazeliną lub maścią majerankową. Kataru nie wolno lekceważyć – taka infekcja łatwo może przerodzić się w zapalenie gardła, krtani, oskrzeli czy płuc. D jak drapanie w gardle Gdy dziecko narzeka na silny ból gardła, oznacza to, że w jego organizmie rozwija się jakiś stan zapalny. Przyczyną infekcji mogą być zarówno wirusy, jak i bakterie. Gardło malca jest wtedy zaczerwienione i rozpulchnione, węzły chłonne powiększone, a na migdałkach może się pojawić biały nalot. Co robić? Najlepiej od razu zabierz dziecko do lekarza, bo to może być angina. Nie zmuszaj go do jedzenia, bo naprawdę teraz trudno mu jest przełykać. Owiń dziecku szyję szalikiem: to przyniesie mu ulgę. Nawilżaj też powietrze w pokoju maluszka. Kilkulatek może płukać gardło naparem z szałwii, rumianku. Kup mu też tabletki do ssania (spytaj lekarza, które będą odpowiednie) lub spryskaj gardło preparatem w aerozolu. G jak grypa Odróżnisz ją od zwykłego przeziębienia po tym, że zaczyna się gwałtownie, a temperatura od razu idzie ostro w górę. Maluszek może skarżyć się na ból mięśni i stawów. Co robić? Zgłoś się koniecznie do pediatry. Zapewne zaleci leczenie objawowe – środki przeciwgorączkowe (działają też przeciwbólowo), syrop na kaszel, krople lub sprej do noska, często także zwiększone dawki witaminy C. Pamiętaj, by dziecko dużo piło. Grypę trzeba wyleżeć, dlatego zatrzymaj malucha w domu, a najlepiej namów na wylegiwanie się w łóżku (przy bajkach będzie mu łatwiej). Nie zapraszaj wtedy gości, bo smyk będzie zarażał przez najbliższy tydzień. [CMS_PAGE_BREAK] K jak kaszel Na początku infekcji zwykle pojawia się kaszel suchy. Jest męczący i nie przynosi ulgi, tylko sprawia ból. Po trzech–pięciu dniach zmienia się w mokry, który daje ulgę. Co robić? Przy każdym rodzaju kaszlu podaje się inne syropy. Przy suchym przydadzą się syropy hamujące ten odruch, np. syrop prawoślazowy dla dzieci. Przy mokrym zaś trzeba podawać malcowi preparaty rozrzedzające wydzielinę i ułatwiające odkrztuszanie. Układaj malca w pozycji półsiedzącej (także w nocy), bo dzięki temu łatwiej będzie mu oddychać. Możesz wsunąć pod wezgłowie łóżka kilka opasłych książek. Często podawaj dziecku napoje, np. herbatkę malinową lub mleko z miodem (dzięki temu błony śluzowe będą nawilżone i kaszel nie sprawi bólu). Przy mokrym kaszlu oklepuj koniecznie kilka razy dziennie plecki dziecka. O jak ostre przeziębienie Gdy pojawią się drapanie w gardle, ból gardła, kichanie, katar, podwyższona temperatura, to znak, że rozwija się tzw. choroba z przeziębienia. Początek infekcji jest dość łagodny (tym różni się od grypy). Co robić? Wygrzej malca, rób mu inhalacje (np. wlej do wanny lub kominka aromaterapeutycznego olejek sosnowy). Jeśli smyk ma mokry kaszel, postaw mu bańki. Powodują przekrwienie oraz lepsze dotlenienie okolicznych tkanek. Dzięki temu uruchamiają mechanizmy obronne organizmu. Dla dziecka najlepsze będą bańki gumowe (chińskie) lub zimne (przez otwór zasysa się powietrze pompką). Poproś tylko, by ktoś doświadczony (np. pielęgniarka) pokazał ci, jak to robić prawidłowo. Im starsze dziecko, tym więcej stawia się baniek. U smyka, który skończył dwa latka, wystarczą zaledwie cztery (dwie nad i dwie pod łopatkami). P jak przemoczone stópki Często długie wychłodzenie i przemoczenie dziecięcych stópek kończy się przeziębieniem. Ale jeśli zadziałasz od razu, możesz temu zapobiec. Co robić? Gdy wrócicie do domu, jak najszybciej zdejmij maluszkowi przemoczone buty i skarpetki, po czym energicznie rozetrzyj stopy dziecka. Uciskaj i otulaj je ciepłymi dłońmi. Przygotuj miskę z letnią wodą lub wstaw smyka do wanny i zmocz mu nogi. Gdy nieco się rozgrzeją, stopniowo dolewaj coraz cieplejszą wodę. Kwadrans takiej „rozgrzewki” w zupełności wystarczy. Teraz nasmaruj stopy dziecka rozgrzewającą maścią i załóż mu ciepłe skarpety. Zrób mu herbatkę z sokiem malinowym. Doskonałym napojem rozgrzewającym jest też mleko z miodem – dwie łyżeczki miodu rozpuszcza się w szklance ciepłego (ale nie wrzącego) mleka. Miód zawiera witaminy A, B i C, które mobilizują organizm do walki z infekcją. Takiej mikstury nie należy jednak podawać dzieciom poniżej pierwszego roku życia, a także małym alergikom. T jak temperatura Nie jest chorobą, a tylko objawem świadczącym o tym, że organizm mobilizuje siły obronne. Stan podgorączkowy to 37,1–38ºC, gorączka – powyżej 38ºC, a wysoka gorączka – powyżej 39ºC. Co robić? Stan podgorączkowy nie wymaga od mamy radykalnych działań, a jedynie łagodzenia dolegliwości maluszka. Gorączkę trzeba zacząć zbijać, kiedy temperatura ciała wynosi 38ºC u niemowlęcia i 38,5ºC u starszego dziecka. Z jak zapalenie ucha To zwykle powikłanie zakażenia dróg oddechowych. Katar wzmaga się, a wydzielina z nosa zatyka ujście trąbki słuchowej łączącej gardło z uchem, może wtedy dojść do przytkania trąbki lub stanu zapalnego ucha środkowego. Smyk pociera uszko, płacze, ma wysoką gorączkę. Co robić? Daj dziecku lek przeciwgorączkowy, np. paracetamol lub ibuprofen (podaje się po drugim miesiącu życia, ale przed szóstym zawsze trzeba ustalić dawkę z lekarzem). By ukoić ból, zrób malcowi okład na ucho, np. z ciepłej pieluszki, i zabierz go do przychodni. Zdrowe zasady W czasie choroby pamiętaj o: wietrz często mieszkanie, bo świeże powietrze wydmuchuje z domu zarazki. Pamiętaj jedynie, by maluch nie leżał w przeciągach, zużyte chusteczki higieniczne wrzucaj do toalety. Rozrzucone po domu lub parujące w śmietniku są źródłem chorobotwórczych bakterii, myjcie ręce po powrocie do domu. Pozbędziecie się zarazków przyniesionych z dworu.
Przekonaj malca do naparu z ziół czy owoców. Nie tylko świetnie gasi pragnienie, ale potrafi też postawić na nogi w czasie przeziębienia i pomaga spokojnie zasnąć.
Słodka herbata z cytryną zdaniem wielu babć to idealny napój dla maluszka. Często ma nawet leczyć! A co na to dietetycy? Kiedy (i jaką) herbatkę można podać małemu dziecku? Herbata owocowa dla niemowlaka Warto je podawać dziecku przy przeziębieniach (i po chorobie). Działają wzmacniająco. Malinowa zasługuje na szczególną uwagę, bo działa napotnie i pomaga zbić gorączkę u niemowlaka. Napar podawaj dopiero po piątym miesiącu. Herbata biała dla rocznego dziecka Przygotowuje się ją z pączków (a nie liści) herbacianych. Nie jest poddawana fermentacji. Ma wyjątkowo delikatny smak, niewiele teiny, a do tego zawiera przeciwutleniacze (chronią przed nowotworami). Dlatego warto ją pić. Po to, by miała działanie uspokajające, najlepiej ją parzyć powyżej trzech minut lub podawać malcowi drugi, a nawet trzeci napar. Dozwolona dopiero po pierwszym roczku. Herbata zielona dla rocznego dziecka Pochodzi z tej samej rośliny co czarna herbata, jednak jej liście nie zostały poddane procesowi fermentacji. Dzięki temu zawiera mniej teiny, za to więcej dobroczynnych substancji likwidujących wolne rodniki. Zaparzaj ją ponad trzy minuty. Dozwolona dopiero po pierwszym roczku. Herbata czerwona dla dziecka Otrzymuje się ją z innej rośliny niż herbaty czarne, zielone i białe – z afrykańskich czerwonokrzewów. Rooibos zawiera bardzo małe ilości teiny za to ma sporo żelaza. Wzmacnia odporność i usprawnia trawienie. Lekki napar (np. z drugiego parzenia) można podawać szkrabowi po pierwszym roku. Herbata ziołowa dla niemowlaka Napary z ziół są źródłem witamin: C, A, z grupy B. Prócz tego mają wiele dobrych właściwości. Pomagają przy niektórych dziecięcych dolegliwościach. Z kopru reguluje trawienie i likwiduje wzdęcia. Rumiankowa działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie, łagodzi bóle brzuszka, pomaga przy bolesnym ząbkowaniu. Oba rodzaje można podawać od pierwszych dni.
Twój maluch dopiero co przestał chorować, a od nowa kicha i siąka noskiem. Czy to normalne, że smyk łapie tyle infekcji? Zapytaliśmy o to specjalistę.
Pewnie wiesz, że małe dziecko „ma prawo” w ciągu roku nawet do dziewięciu infekcji, bo jego odporność dopiero dojrzewa. Ale jesteś załamana, gdy widzisz, że malec znów ma katar i kaszel, zaś termometr wskazuje prawie 40˚C. Dlaczego dzieci tak często chorują i jak je bronić przed infekcjami – wyjaśnia prof. Adam Jankowski. Staś ma cztery miesiące i już czwarty raz jest chory, choć mama bardzo o niego dba. Co robić, by niemowlę tak nie chorowało? Przede wszystkim karmić piersią. Do czwartego roku życia stężenie podstawowych przeciwciał odpornościowych jest bardzo niskie. Przy porodzie mama daje dziecku duży zastrzyk immunoglobuliny IgG. Łożysko jest pompą, która powoduje, że w krwi dziecka stężenie IgG jest nawet wyższe niż u mamy. Ale ten poziom potem spada i od trzeciego miesiąca życia jest już bardzo niski. Jeśli mama karmi piersią, to wraz z mlekiem przekazuje przeciwciała klasy IgA, które jak gdyby tapetują układ pokarmowy. A on u malutkiego dziecka jest najważniejszą częścią układu odpornościowego. Karmiłam piersią, a synek i tak chorował. Dostawał antybiotyki. Czy to dlatego, że w moim mleku nie było przeciwciał? Na pewno były. Osłabienie odporności powoduje właśnie podawanie antybiotyków! Często niepotrzebne. U dzieci 80 proc. infekcji jest spowodowanych wirusami, a nie ma antybiotyku, który zwalczy wirusy. Powoduje za to obniżenie odporności, i to na dwa sposoby. Po pierwsze, likwiduje fizjologiczną florę bakteryjną, która zwalcza zarazki. Po drugie, spowalnia tworzenie substancji odpornościowych. Po podaniu antybiotyku często pojawia się błędne koło: malec znów choruje i dostaje kolejny antybiotyk. Trudno to przerwać. To co mama ma zrobić? Nie dać antybiotyku zaleconego przez lekarza? Jego podanie jest konieczne, gdy dziecko ma poważną infekcję, np. zapalenie płuc, ropną anginę u dzieci. Ale jeśli roczny (lub starszy) maluch ma tylko katar, kaszel, gorączkę, jednak ogólnie dobrze się czuje, to warto poczekać dzień lub dwa, a w tym czasie spróbować metod naszych babć: podać mleko z masłem i miodem (oczywiście jeśli dziecko nie jest uczulone), napar z czarnego bzu, malin, siemienia lnianego... Siemię kojarzy mi się z leczeniem żołądka. Pomoże przy infekcji? Na samym początku: tak, taki napar potrafi nawet zahamować chorobę! Proszę je zaparzyć i dawać dziecku po każdym jedzeniu – po łyżeczce, dwie. Siemię stworzy taką ochronną błonkę na śluzówce gardła. Zimne powietrze, które wpada z każdym oddechem, będzie ją mniej podrażniać. To proste metody, ale często naprawdę skuteczne. A jeśli dziecko brało antybiotyk, to jak je ochronić przed kolejną infekcją? Warto podawać probiotyki, zarówno w formie naturalnej (jogurty i kefiry zawierające żywą florę bakteryjną), jak i gotowe preparaty z apteki. Jeśli dziecko naprawdę często choruje, zalecam ich przyjmowanie przez rok czy nawet półtora. Nie zaszkodzą, przecież jest to naturalna flora bakteryjna. Dobrym sposobem na wzmocnienie odporności jest też postawienie baniek. Normalnie krew płynie w naczyniach krwionośnych; bańki powodują, że wydostaje się ona na zewnątrz, a to pobudza układ odpornościowy. Najlepiej je postawić w weekend, kiedy mamy więcej czasu i możemy zająć się dzieckiem. Dobrze, by potem poleżało, spokojnie się pobawiło, nie biegało i nie wychodziło na dwór. Podobno u dziecka do trzech lat lepiej nie stosować preparatów wzmacniających, by nie zaburzyć rozwoju układu odpornościowego. Tak. Można jednak podawać środki ziołowe, np. Padmę. Ona nie stymuluje układu odpornościowego, tylko go reguluje. Najmłodsze dziecko, u którego ją podawałem, miało 13 miesięcy. Największym problemem było przełamanie oporów smakowych, bo niektóre maluchy mają po niej odruch wymiotny. Kapsułkę trzeba przeciąć, proszek wysypać na łyżeczkę, wymieszać z wodą. A dziecko musi być na czczo, co najmniej 20 minut przed jedzeniem, bo inaczej preparat nie będzie działać. Kuracja powinna trwać miesiąc, potem robi się dwa tygodnie przerwy, a następnie kontynuuje przez dwa tygodnie. Zalecam jednak, aby robić to pod kontrolą lekarza. Kiedy można podejrzewać, że dziecko ma poważne problemy z odpornością? Gdy choruje często i ciężko: niezbędne jest podawanie antybiotyków, a nawet pobyt w szpitalu. U większości dzieci słabsza odporność jest tylko związana z nieco wolniejszym dojrzewaniem układu immunologicznego. Warto ją wzmacniać prostymi środkami (probiotyki, bańki, zioła, zdrowe jedzenie). To wszystko jest ważne i pomaga. Układ odpornościowy dojrzewa i dziecko będzie chorować coraz mniej. Odpowiada: Prof. Adam Jackowski, znakomity pediatra i immunolog, szef jednej z dwóch działających w Polsce poradni zaburzeń odporności (na Akademii Medycznej we Wrocławiu). Wielki zwolennik naturalnych metod leczenia.