„Po 4 latach starań zaszłam w ciążę, a mąż z dnia na dzień stał się nieobecny. Dopiero po rozmowie z teściową zrozumiałam, w co się wpakowałam”
„Cztery lata czekaliśmy na to dziecko, a on w tajemnicy szukał sposobu, by zostawić mnie wtedy, gdy najbardziej go potrzebowałam”.
Cztery lata staraliśmy się o dziecko. Cztery lata badań, nadziei, które gasły co miesiąc, i rozmów z Krzysztofem, które zawsze kończyły się tym samym: „Spróbujmy jeszcze raz”. Kiedy wreszcie zobaczyłam dwie kreski na teście, siedziałam na podłodze w łazience i płakałam tak, jakby ze mnie uchodziło całe napięcie tamtych lat. Krzysztof przytulił mnie mocno, powiedział, że jest szczęśliwy. Wierzyłam mu bez cienia wątpliwości. Pierwsze tygodnie ciąży były jak sen, o którym bałam się głośno mówić, żeby się nie zamienił w koszmar. Krzysztof dotykał mojego brzucha, choć jeszcze nic nie było widać, i szeptał, że kocha tą małą fasolkę najbardziej na świecie. Nie miałam powodu, by w to nie wierzyć. Nagle pojawiły się nadgodziny Wszystko zmieniło się w piątym miesiącu. Krzysztof zaczął wracać później – najpierw o godzinę, potem o dwie, aż w końcu wchodził do domu, gdy ja już spałam. Tłumaczył się nowym projektem w firmie, presją ze strony szefa, koniecznością udowodnienia, że zasługuje na awans. – Wiesz, jak to jest, Magda – mówił, kiedy próbowałam z nim rozmawiać przy śniadaniu. – Teraz, kiedy będziemy mieć dziecko, muszę więcej zarabiać. Brzmiało to logicznie. Może nawet ładnie – mężczyzna, który bierze odpowiedzialność za rodzinę. Ale w środku czułam narastający niepokój, który starałam się zagłuszyć planowaniem pokoju dla dziecka i wybieraniem imion. Moja siostra, Ola, była pierwszą osobą, która powiedziała to na głos. – Magda, on cię unika. Nie widzisz tego? Broniłam go. Mówiłam, że to tylko okres wzmożonej pracy, że po urodzeniu dziecka wszystko wróci do normy. Sama chciałam w to wierzyć bardziej niż ktokolwiek inny. Wieczór, który wszystko zmienił W siódmym miesiącu ciąży, kiedy brzuch był już naprawdę duży, i każdy krok kosztował mnie więcej wysiłku, zadzwoniła do mnie teściowa, Halina. Rzadko rozmawiałyśmy dłużej niż o przepisach na obiad, więc jej głos, pełen wahania, natychmiast mnie zaniepokoił. – Magda, muszę ci coś powiedzieć. Nie mogę już dłużej milczeć. Usiadłam na kanapie, czując, jak serce zaczyna mi walić szybciej. – Krzysztof przyjął kontrakt za granicą. Długi, na kilka miesięcy. Miał ci powiedzieć, ale się bał. Poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. – Co? Jaki kontrakt? On nic mi nie mówił o żadnym wyjeździe. – Wiem, Magdusiu. Dzwonił do mnie zdesperowany, mówił, że nie czuje się gotowy na bycie ojcem. Że się boi, że wszystko zepsuje, że lepiej będzie, jeśli na jakiś czas stanie się tylko tym, kto zarabia, a nie tym, kto musi być obok. Słuchałam tego z poczuciem, że nie znam mężczyzny, którego wybrałam na ojca swojego dziecka. Nadgodziny, spóźnienia, unikanie rozmów – to nie była praca. To była ucieczka. Rozmowa, na którą czekałam zbyt długo Krzysztof wrócił tego wieczoru wcześniej niż zwykle, jakby coś przeczuwał. Zastał mnie siedzącą w salonie, ze skrzyżowanymi rękami i twarzą, która musiała mówić więcej niż jakiekolwiek słowa. – Twoja mama zadzwoniła – powiedziałam, zanim zdążył zdjąć płaszcz. – Powiedz mi prawdę. Zamarł. Widziałam, jak w jego oczach mieszają się wstyd i ulga, że nareszcie nie musi dłużej udawać. – Miałem ci powiedzieć – zaczął, siadając naprzeciw mnie. – Ale każdego dnia odkładałem to na później, aż zrobiło się z tego kilka tygodni kłamstwa. – Chciałeś wyjechać i mnie nie zapytać? Zostawić mnie samą z dzieckiem? – Nie chciałem cię zostawiać – powiedział, a jego głos się łamał. – Chciałem uciec od siebie. Od tego, że boję się, że nie będę dobrym ojcem. Mój ojciec zawsze był nieobecny, zawsze zajęty. Bałem się, że powtórzę ten wzorzec, więc zamiast z tym walczyć, postanowiłem się poddać i po prostu wyjechać, zanim zdążę zawieść. Słuchałam go, czując, jak gniew ustępuje miejsca czemuś innemu – żalowi, że przez tyle lat marzeń o dziecku nie zauważyłam, jak bardzo on się boi. Że wybrał milczenie i ucieczkę, zamiast przyjść do mnie z tym strachem. – Krzysztof, cztery lata czekaliśmy na to dziecko. Ja się też boję. Każdego dnia. Ale nie uciekam. Rozmawiam z tobą, szukam wsparcia, staram się być gotowa. A ty zamiast tego zaplanowałeś, jak zniknąć. Postanowiliśmy zawalczyć, razem Rozmawialiśmy do późnej nocy, o wszystkim, co dotąd zamykaliśmy w sobie – o presji, jaką każde z nas czuło, o obrazie idealnego rodzica, który sami sobie narzuciliśmy, o strachu przed powtórzeniem błędów naszych rodziców. Krzysztof zadzwonił do firmy następnego dnia i wycofał się z kontraktu, tłumacząc szczerze, że nie może teraz wyjechać. Nie było to łatwe – stracił część zaufania przełożonych, może i szansę na awans, o którym mówił wcześniej. Ale po raz pierwszy od miesięcy widziałam w jego oczach spokój, a nie ucieczkę. Zamiast nadgodzin zaczął przychodzić na wieczorne spotkania w szkole rodzenia, które wcześniej odkładał. Siedział obok mnie, trzymał moją rękę, uczył się, jak zmieniać pieluchę na plastikowym lalce, choć na początku robił to niezgrabnie i sam się z tego śmiał. – Wiesz – powiedział pewnego wieczoru, kiedy wracaliśmy z zajęć – myślałem, że gotowość na bycie ojcem to coś, co się ma albo nie ma. Teraz myślę, że to coś, czego się uczysz każdego dnia, razem z drugą osobą. Uśmiechnęłam się, czując, jak przez te słowa napięcie ostatnich miesięcy wreszcie zaczyna ustępować. Kiedy urodziła się nasza córka Nasza córka, Aniela, urodziła się w pogodny wrześniowy dzień. Krzysztof był przy mnie od pierwszej chwili, trzymał ją, gdy jeszcze płakała, i płakał razem z nią, choć wcześniej zawsze mówił, że mężczyźni nie płaczą. Nie twierdzę, że strach zniknął całkowicie. Widzę czasem w jego oczach niepokój, kiedy Anielka się zasiębi albo kiedy budzi się w nocy i nie wie, jak ją uspokoić. Ale teraz, kiedy się boi, mówi mi o tym, zamiast szukać kontraktu, który pozwoliłby mu uciec. Halina, moja teściowa, powiedziała mi kiedyś, że najodważniejsze, co może zrobić rodzic, to nie udawać, że nie ma wątpliwości, ale mówić o nich głośno. Krzysztof nauczył się tego dopiero wtedy, kiedy prawie stracił szansę, żeby być obecny w najważniejszym momencie naszego życia. Dziś, kiedy patrzę na niego, jak nosi Anielkę na rękach po naszym małym ogrodzie i śpiewa jej piosenki, wiem, że tamten kryzys nas nie zniszczył. Nauczył nas obojga, że odpowiedzialność nie polega na tym, żeby nigdy się nie bać, ale na tym, żeby ze swoim strachem zostać, a nie przed nim uciekać. Magda, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż donosił mamusi na każdy mój ciążowy humor. Gdy poznałam ich bezczelny plan na czas po porodzie, zdrętwiałam” „Odkąd córka urodziła, przestała interesować się starą matką. Powinna przywozić mi wnuczkę i zabierać na wakacje, bo siedzę w domu sama jak palec” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna”
„Z siostrą zaszłyśmy w ciążę w tym samym miesiącu. Smutna prawda o naszych dzieciach wyszła na jaw dopiero po latach”
Dziesięć lat myślałam, że mój mąż jest po prostu dobrym wujkiem. Prawda okazała się znacznie bardziej bolesna.
Zawsze mówiłam, że mam szczęście do rodziny. Artur, mój mąż, i Patrycja, moja młodsza siostra, dogadywali się tak dobrze, że czasem czułam się jak trzecie koło u wozu na własnych wakacjach. Śmiałam się z tego. Mówiłam znajomym, że mam najlepszego męża na świecie – taki dba nie tylko o żonę, ale i o jej rodzinę. Wspólne wakacje, wspólna tajemnica Tamto lato dziesięć lat temu nad jeziorem było inne, choć wtedy tego nie widziałam. Artur i Patrycja spędzali dużo czasu razem, a ja wolałam poleniuchować z książką na leżaku. Nie wydawało mi się to podejrzane. Byłam po prostu wdzięczna, że mogę odpocząć. Dwa miesiące po powrocie z wakacji obie z Patrycją odkryłyśmy, że jesteśmy w ciąży. Ja i Artur staraliśmy się o dziecko już od roku, więc byłam w siódmym niebie. Patrycja płakała ze szczęścia, mówiąc, że to prezent od losu. – To musi być coś w tej wodzie w jeziorze – żartował Artur, stawiając oranżadę na stole, żeby uczcić nowinę Patrycji. Pamiętam, jak bardzo się cieszyłam. Dwie siostry, dwie ciąże, jedno wspólne lato. Wydawało mi się to piękne, jak z filmu. Nikt nie zadawał głośno pytania, kto jest ojcem dziecka Patrycji. Ona sama mówiła coś o kimś z pracy, z kim się nie ułoży, i że wychowa to dziecko sama. Wierzyłam jej. Czemu miałabym nie wierzyć? Stary aparat w szafie Minęło kilka lat. Urodziła się nasza córka, Zosia. Syn Patrycji, mały Filip, rósł razem z nią – byli praktycznie jak rodzeństwo, spotykaliśmy się co niedzielę na obiadach. Artur nadal był dla Filipa niezwykle troskliwy, może nawet bardziej niż dla Zosi − uczył go pływać, jeździć na rowerze, kupował mu prezenty na każde święto, nawet te, o których ja zapominałam. – Twój mąż to skarb – powiedziała mi kiedyś Patrycja, siedząc na tarasie z kawą. – Nie wiem, co bym zrobiła bez niego. Brzmiało to naturalnie. Patrycja była samotną matką. Artur zawsze powtarzał, że nie może patrzeć, jak chłopak rośnie bez męskiej ręki w domu. – Rodzina to rodzina – mawiał, kiedy pytałam, czy nie przesadza z tymi prezentami. – Poza tym Patrycja tyle dla nas robiła, kiedy byliśmy młodzi. Nie miałam powodu mu nie wierzyć. Przez dziesięć lat nie miałam. Wszystko zmieniło się w jeden zwyczajny wtorek, kiedy szukałam w szafie starych zdjęć do albumu rodzinnego. Znalazłam aparat cyfrowy, którego nie używaliśmy od lat – ten sam, który zabrałam na wakacje nad jezioro, dziesięć lat wcześniej. Bateria jeszcze działała. Włączyłam aparat, chcąc sprawdzić, czy są tam jakieś zdjęcia dzieci z tamtego lata. Były. Ale nie takie, jakich się spodziewałam. Na pierwszym zdjęciu Artur i Patrycja stoją przytuleni na pomoście, jest wcześnie rano, mgła jeszcze wisi nad wodą. Na kolejnym – całują się. Na następnym – Artur śmieje się, trzymając Patrycję za rękę, oboje w kostiumach kąpielowych, wyglądają jak para na miodowym miesiącu, nie jak szwagier i szwagierka. Siedziałam na podłodze w sypialni z aparatem w rękach i czułam, jak robi mi się gorąco, potem zimno. Przewijałam dalej. Zdjęcia z całego tygodnia. Dzień po dniu. Nie wiem, kto je robił – może stawiali aparat na samowyzwalaczu. To był moment, kiedy wszystko się poukładało Siedziałam tak może godzinę, przewijając te same zdjęcia w kółko, jakbym liczyła na to, że znikną albo że znajdę jakieś inne wytłumaczenie. Ale nie było innego wytłumaczenia. Zaczęłam liczyć miesiące. Nasze wakacje były w lipcu. Patrycja ogłosiła ciążę we wrześniu. Filip urodził się w kwietniu. Wszystko się zgadzało. Pomyślałam o dziesięciu latach hojności Artura wobec Filipa. O tym, jak zawsze mówił, że to jego obowiązek pomagać samotnej matce. O tym, jak Patrycja nigdy nie chciała powiedzieć, kto jest ojcem. O tym, jak Filip ma ten sam dołek w brodzie co Zosia. Jak mogłam być tak ślepa? Artur wrócił z pracy około osiemnastej. Usłyszał, jak trzaskam szafkami w kuchni, ale nie wiedział jeszcze, że wiem. – Co się stało? – zapytał, zdejmując kurtkę. Położyłam aparat na stole, otwarty na zdjęciu, gdzie się całują. Zamilkł. Patrzył na ekran, potem na mnie, potem znowu na ekran, jakby liczył, że obraz sam się zmieni. – Alicja, ja... – Nie. Nie mów nic, dopóki nie będziesz gotowy powiedzieć prawdy. Bo teraz i tak wiem więcej, niż chciałabym wiedzieć. Siadł na krześle, jakby nogi go nie trzymały. – To był jeden raz. Przysięgam, jeden raz, tamtego lata. Byliśmy pijani, było ciemno, ja... – Filip jest twoim synem, prawda? Długo nie odpowiadał. To była odpowiedź sama w sobie. Nie mogłam uwierzyć, że to moja siostra Zadzwoniłam do Patrycji tego samego wieczoru. Nie planowałam tego, po prostu moje ręce sięgnęły po telefon, jakby chciały to zrobić za mnie. – Alicja, co się dzieje? – zapytała. Słyszałam w tle telewizor i głos Filipa. – Wiem o tobie i Arturze. Wiem o Filipie. Cisza po drugiej stronie trwała tak długo, że myślałam, że się rozłączyła. – Skąd... – wyszeptała. – Zdjęcia. Znalazłam stary aparat. Wszystko tam jest, Patrycja. Wszystko. Zaczęła płakać, tłumaczyć się, mówić o jakimś kryzysie, o tym, że była wtedy samotna, że Artur ją pocieszał, że to nigdy nie miało się powtórzyć i nie powtórzyło się. – Chciałam ci powiedzieć tysiąc razy. Bałam się, że zniszczę wam małżeństwo, zniszczę naszą rodzinę. – A nie pomyślałaś, że okłamując mnie dziesięć lat, już to zrobiłaś? Nie miała na to odpowiedzi. Rozłączyłam się, bo nie chciałam słyszeć więcej jej płaczu. Sama płakałam wystarczająco za nas obie. Tej noc spałam w pokoju Zosi, na dodatkowym łóżku, które trzymaliśmy dla gości. Artur próbował ze mną rozmawiać przez drzwi, ale nie miałam siły. Patrzyłam na córkę, jak śpi, i myślałam o tym, że ma brata, o którym nikt jej nigdy nie powiedział prawdy. Próbowałam zrozumieć, co teraz z tym zrobić Minęło kilka tygodni. Wyprowadziłam się z dziećmi do mamy, choć Artur codziennie pisał, przepraszał, mówił, że chce naprawić to, co zniszczył. Nie odpowiadałam na wszystkie wiadomości. Niektóre czytałam po dziesięć razy, nie wiedząc, co z nimi zrobić. Patrycja przestała się do mnie odzywać po tamtej rozmowie. Może wstyd, może strach. Mama, kiedy w końcu jej powiedziałam całą historię, długo milczała, a potem powiedziała tylko: – Zawsze wiedziałam, że coś jest nie tak z tym, jak Artur traktował Filipa. Ale kto by pomyślał, że akurat to. Najtrudniejsze były rozmowy z Zosią, która pytała, czemu nie widujemy się z ciocią Patrycją i Filipem tak często jak dawniej. Nie umiałam jej powiedzieć prawdy, więc mówiłam coś o tym, że dorośli czasem się kłócą i potrzebują czasu. Z Arturem spotkałam się dopiero po miesiącu, w kawiarni, na neutralnym terenie. Wyglądał gorzej niż zwykle, jakby też nie spał. – Nie oczekuję, że mi wybaczysz – powiedział. – Ale chcę być ojcem dla Filipa. Naprawdę. Nie tylko z poczucia winy. – A dla Zosi jakim ojcem chcesz być teraz, kiedy wie, że jej tata ma inne dziecko z jej ciotką? Nie miał na to dobrej odpowiedzi. Ja też jej nie miałam. Co zostało z tego lata Dziś, gdy patrzę na to z pewnej odległości, nie wiem, czy nazwałabym to happy endem. Rozwiodłam się z Arturem rok później. Mieszkamy osobno, dzielimy opiekę nad Zosią, choć każde spotkanie z nim wciąż jest niezręczne. Z Patrycją rozmawiam czasem, bardziej dla dzieci niż dla siebie. Zosia i Filip są rodzeństwem, nie chciałam, żeby płacili za błędy dorosłych całkowitym zerwaniem kontaktu. Ale nasza relacja jako sióstr już nigdy nie będzie taka, jak kiedyś. Nie ma już zaufania, które było między nami tak naturalne jak powietrze. Czasem myślę o tym starym aparacie, który leżał w szafie dziesięć lat, czekając, aż go włączę. Zastanawiam się, co by było, gdybym go nigdy nie znalazła. Może żylibyśmy dalej w tej mojej ułożonej, szczęśliwej bańce. Ale prawda i tak by wyszła kiedyś na jaw – dzieci rosną, podobieństwa stają się coraz bardziej widoczne, a kłamstwa mają swój ciężar, który z czasem trudno unieść. Wolę wiedzieć, nawet jeśli boli. Uczę się na nowo, jak być mamą, jak być sobą, bez tej fałszywej wersji rodziny, w którą wierzyłam tyle lat. Alicja, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy” „Justysia była naszą wyczekaną córeczką. Zaślepieni miłością długo nie widzieliśmy, jaka jest naprawdę. Aż do tamtej nocy nad jeziorem” „Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Teściowa się na mnie obraziła, gdy powiedziałam, że jestem w czwartej ciąży. Podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką i świat mi się zawalił”
„Kiedy zaszłam w czwartą ciążę, moja teściowa, Grażyna, przestała się do mnie odzywać. Przypadkiem podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką i poznałam bolesną prawdę, w dodatku w najmniej oczekiwanym momencie. Mój świat legł w gruzach.”
Czwarta ciąża była dla nas niespodzianką. Nie planowaliśmy tego, ale kiedy zobaczyłam dwie kreski, poczułam znajome ciepło w sercu. Mieliśmy już trójkę wspaniałych dzieciaków: siedmioletniego Krzysia, pięcioletnią Zuzię i niespełna trzyletnią Maję. Nasz dom zawsze był pełen śmiechu, hałasu i zabawek porozrzucanych na dywanie. Tomek, mój mąż, na wieść o kolejnym dziecku zareagował uśmiechem, choć widziałam w jego oczach cień niepokoju. Tłumaczyłam to sobie zwykłą troską o naszą przyszłość. W końcu czwórka dzieci to ogromne wyzwanie, nie tylko logistyczne, ale i finansowe. Zdecydowaliśmy, że powiemy rodzinie w niedzielę, podczas tradycyjnego obiadu u teściów. Grażyna, matka Tomka, zawsze była kobietą konkretną, czasami wręcz szorstką, ale do tej pory uważałam, że mamy poprawne relacje. Kochała wnuki, często zabierała je na spacery i pomagała nam, gdy dzieci łapały infekcje. Dlatego jej reakcja na naszą nowinę była dla mnie tak wielkim szokiem. Kiedy Tomek z dumą ogłosił, że nasza rodzina znów się powiększy, w jadalni zapadła grobowa cisza. Grażyna odłożyła widelec, spojrzała na nas z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam rozszyfrować, po czym wstała od stołu. – Gratulacje – rzuciła chłodno, nie patrząc mi w oczy. – Idę zaparzyć herbatę. Dziwny chłód od samego początku Przez kolejne tygodnie zachowanie Grażyny stawało się coraz bardziej dystansujące. Zawsze, gdy przyjeżdżaliśmy z wizytą, unikała ze mną kontaktu wzrokowego. Nie pytała o moje samopoczucie, nie interesowała się wizytami u lekarza, co przy poprzednich ciążach było u niej normą. Zamiast tego, w jej słowach zaczęły pojawiać się dziwne, uszczypliwe uwagi dotyczące pieniędzy. – Znowu kupiliście nowe buty dla Krzysia? – zapytała pewnego popołudnia, patrząc krytycznie na sportowe obuwie mojego syna. – Przecież mógłby jeszcze trochę pochodzić w starych. Przy waszych wydatkach trzeba zaciskać pasa. Zignorowałam to, zrzucając jej zachowanie na karb wieku lub gorszego dnia. Jednak Tomek również zaczął zachowywać się inaczej. Wracał z pracy później niż zwykle, był nerwowy, często zamykał się w sypialni z telefonem. Kiedy pytałam, czy coś się stało, odpowiadał tylko, że ma trudny okres w firmie. Czułam, że między nami rośnie niewidzialny mur, ale obowiązki przy trójce dzieci i zmęczenie ciążą sprawiały, że nie miałam siły drążyć tematu. Niedzielny grill u teściów Minęły dwa miesiące. Był ciepły, czerwcowy weekend. Zostaliśmy zaproszeni do teściów na popołudniowego grilla w ich dużym, zadbanym ogrodzie. Dzieci biegały po trawniku, a Tomek stał przy ruszcie z ojcem, obracając karkówkę. Grażyna krzątała się między kuchnią a tarasem, wciąż traktując mnie z uprzejmym, ale lodowatym dystansem. Siedziałam na leżaku, popijając wodę z cytryną. W pewnym momencie Zuzia podbiegła do mnie z płaczem, trzymając się za kolano. – Mamusiu, upadłam! – chlipała, pokazując drobne otarcie. – Już dobrze, kochanie. Chodź, pójdziemy do łazienki przemyć ranę – powiedziałam, podnosząc się ociężale. Kiedy wracałyśmy, zauważyłam, że zapomniałam z tarasu ulubionego pluszaka Zuzi. Kazałam jej na chwilę usiąść na huśtawce, a sama ruszyłam ścieżką wzdłuż wysokiego żywopłotu, który oddzielał ogród teściów od posesji sąsiadki, pani Halinki. Zbliżając się do krzewów róż, usłyszałam znajomy głos. To była Grażyna. Słowa, których nie powinnam była usłyszeć Zatrzymałam się odruchowo. Nie miałam zamiaru podsłuchiwać, ale ton głosu mojej teściowej był tak pełen żalu, że wrosłam w ziemię. – Halinko, ja już nie mam siły – mówiła Grażyna, a jej głos drżał. – Przecież on mi tego nigdy nie spłaci. Nigdy. – Daj spokój, Grażynko, może jakoś się ułoży. To w końcu twój syn – odpowiedziała sąsiadka. – Jak ma się ułożyć? – prychnęła teściowa. – Zapożyczył się u nas na kilkadziesiąt tysięcy, żeby ratować ten swój biznes. Obiecywał, że będzie oddawał co miesiąc. A teraz? Zrobili sobie czwarte dziecko! Przecież Anna nawet nie wie, że on tonie w długach. Z czego on to teraz utrzyma? Z czego mi odda moje oszczędności życia? Krew odpłynęła mi z twarzy. Serce zaczęło bić tak mocno, że aż bolało w klatce piersiowej. Dług? Jaki biznes? Przecież Tomek pracuje na etacie... Z trudem łapałam powietrze. Zrozumiałam, że mój mąż ukrywał przede mną ogromne problemy finansowe, a jego matka winiła mnie i moje nienarodzone dziecko za to, że nie odzyska swoich pieniędzy. Cofnęłam się cicho, by mnie nie zauważyły. Wróciłam do Zuzi na drżących nogach. Świat wirował mi przed oczami. Przez resztę popołudnia funkcjonowałam jak automat. Uśmiechałam się sztucznie, jadłam to, co nałożono mi na talerz, ale w środku cała dygotałam. Konfrontacja w drodze powrotnej Kiedy tylko wsiedliśmy do samochodu, a dzieci zmęczone zabawą zasnęły na tylnym siedzeniu, spojrzałam na Tomka. – O czym rozmawiałeś z matką przy grillu? – zapytałam cicho, starając się opanować głos. – O niczym ważnym. O pogodzie, o pracy – odpowiedział, nie odrywając wzroku od drogi. – A o długu nie rozmawialiście? – rzuciłam, a moje słowa zawisły w powietrzu jak ciężki kamień. Tomek zahamował gwałtownie przed skrzyżowaniem. Spojrzał na mnie z przerażeniem w oczach. – O czym ty mówisz, Aniu? – Słyszałam jej rozmowę z sąsiadką. Powiedziała, że jesteś u niej zadłużony na kilkadziesiąt tysięcy. I że ja o niczym nie wiem. Tomek... co ty narobiłeś? Mój mąż spuścił głowę. Widziałam, jak jego dłonie zaciskają się na kierownicy. Przez długą chwilę milczał, a ja czułam, jak po policzkach płyną mi łzy. W końcu zaczął mówić. – Dwa lata temu... chciałem otworzyć sklep internetowy. Myślałem, że to będzie strzał w dziesiątkę. Wziąłem kredyt, potem pożyczyłem od rodziców. Nic ci nie mówiłem, bo chciałem ci zrobić niespodziankę, gdy zacznę zarabiać. Ale wszystko poszło źle. Zostałem z towarem, którego nikt nie chciał. Od miesięcy spłacam raty z naszych oszczędności, a matce obiecałem, że oddam jej resztę w tym roku. Kiedy dowiedziała się o ciąży... wpadła w szał, że teraz to już nigdy nie zobaczy tych pieniędzy. Słuchałam go, nie wierząc własnym uszom. Mężczyzna, z którym dzieliłam życie, ojciec moich dzieci, oszukiwał mnie przez dwa lata. Nie tylko ryzykował naszą przyszłością, ale pozwolił, by jego matka patrzyła na mnie z pogardą, obwiniając o brak pieniędzy. Z tym ciężarem musimy poradzić sobie sami Od tamtego grilla minęły trzy tygodnie. Nasze małżeństwo przechodzi najtrudniejszy test w historii. Tomek przepraszał, płakał, pokazał mi wszystkie dokumenty. Siedzimy teraz wieczorami i liczymy każdy grosz, próbując ułożyć plan wyjścia z tej sytuacji. Zdecydowaliśmy, że Tomek weźmie dodatkowe zlecenia, a ja sprzedam część rzeczy po starszych dzieciach. Relacje z Grażyną są napięte. Odbyłyśmy trudną rozmowę. Powiedziałam jej wprost, że rozumiem jej żal o pieniądze, ale nie pozwolę, by winiła nasze dzieci za błędy swojego syna. Przyjęła to w milczeniu. Wiem, że minie dużo czasu, zanim znów będziemy potrafiły normalnie ze sobą rozmawiać. Codziennie głaszczę swój rosnący brzuch i powtarzam maluszkowi, że wszystko będzie dobrze. Czeka nas trudny czas, pełen wyrzeczeń i stresu. Zaufanie, które budowaliśmy przez lata, zostało poważnie nadszarpnięte. Wiem jednak, że musimy przez to przejść, dla naszej rodziny. Ale słów teściowej i widoku twarzy mojego męża, gdy prawda wyszła na jaw, nie zapomnę chyba nigdy. Anna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna” „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
„Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Zamiast cieszyć się ciążą, codziennie płakałam w poduszkę. Mój mąż zaczął znikać po godzinach, tłumacząc się pracą. Aż pewnego dnia odkryłam, co naprawdę robi po południu.”
Zawsze marzyłam o tym momencie. Gdy wreszcie na teście zobaczyłam dwie kreski, pobiegłam do Grześka, śmiejąc się przez łzy. Myślałam, że weźmie mnie na ręce, że będzie tak samo szczęśliwy jak ja. W końcu od kilku miesięcy mówiliśmy o dziecku, o tym, że czas powiększyć naszą rodzinę. Ale jego reakcja była daleka od tego, co sobie wyobrażałam. – Aha. Czyli się udało – powiedział cicho, patrząc na plastikowy patyczek, jakby to był wyrok. Uśmiech na mojej twarzy zgasł. Próbowałam tłumaczyć to sobie szokiem. Przecież to wielka zmiana, każdy ma prawo na chwilę zwątpić. Jednak mijały dni, a on z każdym kolejnym zamykał się w sobie coraz bardziej. Przestał mnie dotykać, unikał mojego wzroku. A co najgorsze, zaczął znikać. Nagle zaczął mieć nadgodziny Początkowo wracał do domu godzinę później niż zwykle. Mówił, że w firmie jest nowy projekt, że musi się wykazać, żebyśmy mieli lepszą sytuację finansową. – Dziecko kosztuje, Magda – rzucił pewnego wieczoru, gdy próbowałam z nim porozmawiać o wózku, który znalazłam w internecie. – Muszę zabezpieczyć naszą przyszłość. Brzmiało to logicznie, więc przez jakiś czas mu wierzyłam. Ale z czasem te nadgodziny stały się codziennością. Wracał o dwudziestej, dwudziestej pierwszej. Wykąpał się, zjadł kolację i od razu szedł spać. Czułam się coraz bardziej samotna. Zamiast cieszyć się z rosnącego brzucha, spędzałam wieczory na płaczu w poduszkę. Zaczęłam podejrzewać, że kogoś ma. To była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy. Skoro ucieka z domu, unika bliskości i jest nieobecny, to musi być inna kobieta. Sprawdzałam jego telefon, kiedy brał prysznic, ale nie było tam żadnych podejrzanych wiadomości. Przeglądałam ubrania w poszukiwaniu zapachu cudzych perfum, ale niczego takiego nie znalazłam. Zupełnie nie wiedziałam, co robić. Moja frustracja rosła z każdym dniem. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale zbywał mnie krótkim: – Magda, jestem zmęczony. Daj mi spokój. Przypadkowe spotkanie w sklepie Pewnego popołudnia, wracając z wizyty u lekarza, spotkałam Ewkę z drugiego piętra. Pracowała w tym samym biurowcu co Grzesiek, tylko na innym piętrze. Zawsze uważałam ją za trochę wścibską, ale tym razem jej towarzystwo okazało się zbawienne. – Cześć, Magda! Jak się czujesz? Brzuszek już widać! – zagadała, opierając się o koszyk w markecie. – Cześć, Ewka. Dziękuję, dobrze – odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem. Zaczęłyśmy rozmawiać o codziennych sprawach, aż zeszło na pracę Grześka. – No ten to się nie przepracowuje. Codziennie o siedemnastej mija mnie w holu – powiedziała żartobliwie. Zamrugałam, nie do końca rozumiejąc. – Jak to o siedemnastej? Przecież on ma nadgodziny. Wraca o dwudziestej. Ewka spojrzała na mnie dziwnie. – Magda, on wychodzi z biura punktualnie o piątej. Widzę go codziennie, jak wsiada do auta. Raz nawet chciałam go poprosić o podwózkę, ale zanim zdążyłam do niego podejść, odjechał w stronę tego małego skweru za biurowcem. Moje serce zaczęło bić szybciej. Zrobiło mi się słabo. – Jesteś pewna? – zapytałam, czując, jak nogi robią się jak z waty. – Na sto procent. Nie chciałam cię martwić, ale pomyślałam, że powinnaś wiedzieć. Gdzie on podziewa się popołudniami? Kiedy wróciłam do domu, nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Skoro wychodzi z pracy o siedemnastej, a w domu jest po dwudziestej, co robi przez trzy godziny? Gdzie jeździ? Z kim się spotyka? Postanowiłam to sprawdzić. Następnego dnia, około szesnastej, pojechałam w okolice jego biurowca. Zaparkowałam kilka ulic dalej i poszłam na piechotę pod budynek. Czekałam w ukryciu. Równo o siedemnastej Grzesiek wyszedł z biura. Wsiadł do samochodu i odjechał. Szybko wróciłam do swojego auta i pojechałam za nim. Nie musiałam jechać daleko. Zatrzymał się na parkingu przy małym skwerze, zaledwie kilkaset metrów od firmy. Zgasił silnik. Czekałam, obserwując z bezpiecznej odległości. Minęło piętnaście minut, pół godziny. Grzesiek nie wysiadł. Nie podeszła do niego żadna kobieta. Siedział sam w samochodzie. Zaczęłam się zastanawiać, o co tu chodzi. Postanowiłam podejść bliżej. Kiedy byłam tuż przy jego aucie, zajrzałam przez szybę. Siedział z odchyloną głową, patrząc w punkt przed sobą. W ręku trzymał telefon, ale na niego nie patrzył. Wyglądał na kompletnie załamanego. Zapukałam w szybę. Drgnął, jakby raził go prąd. Kiedy mnie zobaczył, jego twarz pobladła. Otworzył drzwi, nie mówiąc ani słowa. Rozmowa, która wszystko zmieniła – Co ty tu robisz, Grzesiek? – zapytałam drżącym głosem. – Miałeś być w pracy. Ewka powiedziała mi, że codziennie wychodzisz o siedemnastej. Przez chwilę milczał, unikając mojego wzroku. W końcu ukrył twarz w dłoniach. – Magda, ja… ja po prostu nie daję rady – powiedział cicho, ledwo powstrzymując łzy. – Z czym nie dajesz rady? Z pracą? Ze mną? Z dzieckiem? Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam przerażenie. – Ze wszystkim. Boję się, że nie podołam. Że będę beznadziejnym ojcem. Że nie zapewnię wam odpowiedniego życia. Za każdym razem, gdy o tym myślę, czuję, jakbym się dusił. Zamarłam. Nie spodziewałam się takich słów. Zamiast zdrady czy obojętności, zobaczyłam człowieka, którego przytłoczyła odpowiedzialność. – Dlaczego mi nie powiedziałeś? – zapytałam, siadając obok niego w samochodzie. – Bo mi wstyd. Ty się tak cieszysz, planujesz, a mnie skręca z nerwów na samą myśl o wózku czy łóżeczku. Nie chciałem ci psuć tej radości. Myślałem, że jak będę siedział tutaj sam, to jakoś to sobie ułożę w głowie. Ale jest tylko gorzej. Siedzieliśmy w milczeniu przez dłuższą chwilę. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony było mi go żal, z drugiej czułam złość, że okłamywał mnie przez tyle czasu, zostawiając mnie samą z moimi lękami i podejrzeniami. – Ucieczka niczego nie rozwiąże, Grzesiek – powiedziałam w końcu. – Zostawiłeś mnie samą. Ja też się boję, ale chciałam, żebyśmy byli w tym razem. Skinął głową, a po jego policzku spłynęła pojedyncza łza. – Wiem. Przepraszam cię. Ja po prostu spanikowałem. Czeka nas trudna droga Wróciliśmy do domu razem, ale atmosfera między nami wciąż była gęsta. Powiedziałam mu, że nie mogę zaakceptować takich kłamstw, nawet jeśli wynikały ze strachu. Że jeśli mamy być rodziną, musimy ze sobą rozmawiać, a nie uciekać do samochodu na trzy godziny. Grzesiek obiecał, że to się zmieni. Zaproponował, że pójdzie na terapię, żeby poradzić sobie z lękami. Zgodziłam się, ale w głębi duszy czułam, że to dopiero początek naszej trudnej drogi. Zaufanie zostało nadszarpnięte, a przed nami wciąż była perspektywa narodzin dziecka. Teraz, kiedy patrzę na niego, jak składa łóżeczko, widzę, że się stara. Ale czasami wciąż dostrzegam ten strach w jego oczach. I zastanawiam się, czy kiedykolwiek naprawdę poczuje się gotowy na bycie ojcem. Bo ja już sama nie wiem, czy jesteśmy na to wszystko gotowi. Magda, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna” „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
Scena w Lidlu to dowód, jak dzieli się matki na lepszy i gorszy sort. „Absurd. W Belgii nie ma kas dla uprzywilejowanych”
Jedni uważają, że specjalne kasy dla kobiet w ciąży i rodziców z małymi dziećmi są wyrazem zwykłej życzliwości. Inni pytają, dlaczego jedni klienci mają być obsługiwani poza kolejnością, skoro każdy przyszedł do sklepu po to samo. Wystarczył jeden wpis w mediach społecznościowych, by ponownie rozgrzać dyskusję o tym, gdzie kończy się uprzejmość, a zaczyna poczucie niesprawiedliwości.
Na platformie Threads pojawił się ciekawy wpis użytkowniczki @natihalo, która opisała swoje doświadczenia podczas zakupów w Lidlu. Kobieta przyznała, że przez większość ciąży nie korzystała z żadnych przywilejów. Pracowała niemal do końca, ustępowała miejsca starszym osobom i nie oczekiwała specjalnego traktowania. Tym razem sytuacja wyglądała jednak inaczej. „Wczoraj byłam na zakupach w Lidlu, pierwsza kasa z pierwszeństwem otwarta, numer dwa także. Kolejka spora, a ja jestem na końcówce i chciałam pierwszy raz skorzystać z tego 'uprzywilejowania'. Jakie było moje zdziwienie, jak kasjerka nie chciała mnie skasować i kazała mi sobie iść do kasy obok”. Jak dodaje autorka wpisu, chwilę później do tej samej kasy podeszła kobieta z dzieckiem i została obsłużona bez kolejki. „Chciałam raz, teraz w 9 miesiącu skorzystać, bo przy poprzedniej wizycie kasjerkę aż zamurowało, jak widziała mnie stojącą w 'normalnej' kasie, a i nie byłam pewna czy skurcze mi się nie zaczynają”. Dla jednych przywilej, dla innych zwykła uprzejmość Pod wpisem szybko pojawiły się dziesiątki komentarzy. Co ciekawe, nie wszyscy stanęli po stronie autorki. Część internautów zwracała uwagę, że w wielu krajach podobne rozwiązania w ogóle nie istnieją: „Co za absurd! Od 40 lat mieszkam w Belgii i nigdy nie spotkałam się z 'kasą dla uprzywilejowanych'. Są kasy dla inwalidów na wózkach (szersze przejście). Wg mnie ani ciąża, ani dziecko nie upoważnia do ominięcia kolejki, które nie są kolejkami, gdy ludzie stali godzinami, aby kupić cokolwiek. Ciąża nie jest chorobą, a dziecko można posadzić w wózku”. To głos, który regularnie pojawia się przy podobnych dyskusjach. Zwolennicy tego podejścia podkreślają, że ciąża nie jest chorobą, a stanie kilka minut w kolejce jest częścią codziennych obowiązków. Z drugiej strony wiele osób przypomina, że nie każda ciąża wygląda tak samo. Dla jednych dziewięć miesięcy to niemal pełna aktywność zawodowa, dla innych – ból pleców, obrzęki, skurcze, parcie na pęcherz, mdłości czy zwykłe zmęczenie, którego nie widać na pierwszy rzut oka. Nie chodzi o przepisy, tylko o empatię W komentarzach pojawiły się także historie pokazujące zupełnie inne doświadczenia. Jedna z kobiet wspominała: „Ja, będąc w ciąży, byłam na zakupach w Lidlu, jedna kasa otwarta, kolejka mega dłuuuga. Pani z obsługi podeszła do mnie i powiedziała, żebym poszła za nią. Otworzyła mi pierwszą kasę i skasowała moje zakupy. Życzę każdemu takich doświadczeń”. Inna opisała sytuację z komunikacji miejskiej: „Zdarzyło mi się jechać tramwajem do lekarza. Oczywiście stałam, ale się nie upominałam (po tym, jak mi kiedyś odmówiono, to już się nie proszę). Wsiadł starszy pan i na cały wagon: 'Jak to tak, żeby kobieta w ciąży stała, kto to widział! Ja mam 82 lata i też mi nie ustępują, ale ciężarnym trzeba!'. Nagle się wszyscy zawstydzili i miejsca ustąpione”. Obie historie pokazują, że bardzo wiele zależy od ludzi. Regulamin może przewidywać ustąpienia miejsca czy przepuszczenie ciężarnej, ale to od pracownika sklepu czy innych klientów zależy, czy taki zapis będzie respektowany. Każdy kiedyś stoi po którejś stronie kolejki Dyskusja o kasach z pierwszeństwem wraca regularnie. Jedni pytają, dlaczego rodzice z dziećmi lub kobiety w ciąży mają być obsługiwani szybciej niż osoba, która po prostu spieszy się po pracy. Inni odpowiadają, że kilka minut różnicy może mieć dla ciężarnej znacznie większe znaczenie niż dla kogoś w pełni sił. Być może problem polega na tym, że coraz częściej patrzymy na takie sytuacje jak na walkę o przywileje, zamiast jak na okazję do okazania sobie odrobiny życzliwości. Bo prawda jest taka, że niemal każdy z nas kiedyś znalazł się albo znajdzie po tej drugiej stronie. Dziś możemy stać w kolejce z jednym produktem i zastanawiać się, dlaczego ktoś wchodzi przed nami. Za kilka lat sami możemy trzymać na rękach niemowlę, być po operacji, o kulach albo w zaawansowanej ciąży. I być może właśnie wtedy będziemy mieć nadzieję, że ktoś spojrzy na nas nie przez pryzmat regulaminu, ale zwykłej ludzkiej empatii. Czytaj także: Poszła na L4 w 3. miesiącu ciąży i ma w nosie kąśliwe uwagi koleżanek. „Należy mi się specjalne traktowanie”
Poprosiła ciężarną do okienka bez kolejki. „Jedna kobieta wrzasnęła, że to skandal i nigdy tu nie wróci”
Jednym z tematów, który rozgrzewa Polaków do czerwoności, są... prawa ciężarnych. A może raczej bezprawie? Bo kiedy kobieta w ciąży zostaje poproszona do kasy poza kolejką, okazuje się, że każdy z pozostałych klientów znajduje powód, dla którego to on powinien być obsłużony jako pierwszy. W końcu „ciąża to nie choroba”. W przeciwieństwie do zmęczenia, ciężkich zakupów czy dziecka uwieszonego przy biodrze.
Nie, ciąża to nie choroba, ale stan, który wymaga szczególnej uwagi i troski. Jakiś czas temu na platformie Threads pojawił się post dotyczący przepuszczania ciężarnych w kolejce. Sam post i opublikowane przy nim komentarze wiele mówią o tym, co my, Polacy, myślimy o ciężarnych i ich potrzebach. Oburzenie w narodzie, bo ciężarna ma pierwszeństwo „Dziś pojawiła się kobieta w zaawansowanej ciąży i pokornie stanęła na końcu długiej kolejki. Koleżanka ją zauważyła i poprosiła do okienka, poza kolejką. Dżizas, jakie oburzenie wybuchło. Jedna kobieta (z dzieckiem) wrzasnęła, że to skandal, że nigdy tu nie wróci i trzasnęła za sobą drzwiami. Inna, że ciąża to nie choroba i my powinniśmy to wiedzieć, że są tutaj >>bardziej chorzy<< ludzie. Ręce nam opadły doprawdy” – opisuje sytuację farmaceutka @am.ginger.writer. Już pierwsze zdanie przykuwa uwagę, szczególnie określenie: POKORNIE stanęła na końcu kolejki. W końcu tego oczekuje się od ciężarnych, prawda? Żeby się nie wychylały, żeby były niewidzialne, żeby znały swoje miejsce w kolejce. Ale jak słusznie zauważyła jedna z komentujących osób, w tym wypadku to nie jest widzimisię. Tu chodzi o dobrostan kobiety i dziecka: „Kobietę w ciąży się w kolejce przepuszcza, bo ciężko się z brzuchem stoi, ale przede wszystkim z powodu chorych ludzi. Żeby się nie zaraziła. Więc jeśli któraś z was jest ciąży, to niech zawsze ogranicza czas spędzony w takich miejscach i nie przejmuje skomleniem dzieciofobów. Ich problemy psychiczne to nie wasz problem. Teraz macie inne priorytety”. Kobieta kobiecie w ciąży wilkiem Kolejna z internautek miała równie ciekawą obserwację: bardzo często to kobiety (a nierzadko matki) mają pretensje do innych kobiet. Czasem reagują agresją: „W ciąży zauważyłam, że najwięcej pretensji mają KOBIETY. Mężczyźni mnie od razu przepuszczali i jeszcze niektórzy upomnieli te kobiety, że jak mogą być tak wredne, jak same są kobietami. Potem się dziwimy, że kobiety nie chcą mieć dzieci, jak już podczas ciąży są pretensje i problemy”. „A potem lamenty, że dzieci nie chcą rodzić. No sorry. Jak społeczeństwo tak traktuje ciężarne, to się odechciewa. Ciąża nie choroba? Starość też nie, jak ma siłę się kłócić, to ma siłę stać. Tyle się mówi, jakie to młode pokolenie takie i owakie, a głównie widzę chamstwo i buractwo w wykonaniu osób 60+”. W punkt. To samo społeczeństwo, które oczekuje od nas rodzenia dzieci, 0burza się, kiedy te dzieci mają się na świecie pojawić. Jakby spełnienie jakiejś społecznej powinności było naszym jedynym zadaniem. JA stałam, to ty też możesz Moją uwagę zwrócił jeszcze jeden komentarz: „Zawsze grzecznie stoję w kolejce z niepełnosprawnym dzieckiem, bo chcę je nauczyć szacunku do osób chorych, do osób starszych i do osób, które robią zakupy, wracając po pracy. A ciąża? Bez przesady. Kobiety w ciąży pracują, latają na wakacje, wyjeżdżają na weekendy, a jeżeli ciąża jest zagrożona, to leżą i są otoczone opieką. Sama zawsze czekałam w kolejce i nie robiłam z siebie cierpiętnicy, bo ciąża to wybór kobiety i okres przejściowy”. Cieszę się, że autorka powyższych słów może pozwolić sobie na „grzeczne stanie w kolejce z dzieckiem z niepełnosprawnością”, choć jad aż się wylewa spod jej palców. Nie każda kobieta, nie każda osoba, droga pani, może sobie na to pozwolić. Poproszenie o przepuszczenie w kolejce, jeśli naprawdę się tego potrzebuje, nie jest niegrzeczne. Jest korzystaniem ze swojego przywileju, nawet jeśli nie jest on regulowany prawnie (zgodnie z prawem wyłącznie w placówkach powiązanych z ochroną zdrowia należy przyjąć ciężarną poza kolejnością). Warto przy tym pamiętać, że każda historia jest inna. Każda kobieta i każda osoba ma inne potrzeby i inne możliwości. To, że jedna do 9. miesiąca ciąży pracowała i świetnie się czuła, nie powinno umniejszać dolegliwości tej, która w 1 trymestrze słania się na nogach i nawet codzienne zakupy spożywcze są dla niej wyczynem. Wystarczy odrobina życzliwości, zrozumienia, a nam wszystkim będzie żyło się lepiej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl albo bezpośrednio do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl Czytaj także: Polacy tylko udają, że szanują ciężarne. „W kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka”
„Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna”
„Myślałam, że nasze marzenie się rozsypało, gdy Piotrek przestał ze mną rozmawiać. Ale los potrafi zaskoczyć nawet najbardziej zagubione serca.”
Siedziałam na brzegu wanny, wpatrując się w ten mały, plastikowy przedmiot. Dwie wyraźne kreski. Nie było żadnych wątpliwości. Moje serce biło jak oszalałe, a łzy same płynęły po policzkach. To miał być ten dzień. Koniec comiesięcznych rozczarowań, ukradkiem wycieranych łez w łazience i udawania przed znajomymi, że „na razie skupiamy się na karierze”. Miałam trzydzieści cztery lata i czułam, że wreszcie, po pięciu latach małżeństwa, nasze życie nabierze barw, o których zawsze marzyłam. Słyszałam, jak Piotr otwiera drzwi wejściowe. Jego ciężkie kroki w przedpokoju zwiastowały, że wrócił z pracy. Złapałam test w dłoń, otarłam oczy i wybiegłam mu na spotkanie. Nie mogłam czekać ani sekundy dłużej. – Piotrek! – krzyknęłam, wpadając do salonu. – Udało się! Naprawdę się udało! Stałam przed nim, uśmiechając się od ucha do ucha, i wyciągnęłam przed siebie dłoń z testem. Spojrzał na niego, potem na mnie. Jego twarz, zamiast rozjaśnić się radością, stężała. Oczy zwęziły się, a kąciki ust opadły. Przez chwilę panowała kompletna, duszna cisza. – Co to ma być, Magda? – zapytał w końcu. Jego głos był zimny, pozbawiony jakichkolwiek emocji. – Jak to co? – zająknęłam się, czując, że coś jest nie tak. – Jestem w ciąży, kochanie. Będziemy mieli dziecko. Zamiast mnie przytulić, cofnął się o krok. Spojrzał na mnie z takim bólem i niedowierzaniem, że aż mnie zamurowało. – Z kim? – rzucił przez zaciśnięte zęby. Niezrozumiały chłód Przez dłuższą chwilę nie mogłam wydusić z siebie słowa. Czułam się, jakby ktoś uderzył mnie w twarz. Z kim? Co on w ogóle mówił? – Piotrek, co ty opowiadasz? – zapytałam, czując, jak łzy znowu napływają mi do oczu, ale tym razem nie były to łzy szczęścia. – Przecież wiesz, że z tobą. Tyle czasu się staraliśmy... – Nie kłam! – krzyknął nagle, aż podskoczyłam. – Myślisz, że jestem głupi? Że dam się nabrać na te twoje gierki? Zaczął krążyć po salonie jak uwięzione zwierzę. Oddychał ciężko, a jego twarz była czerwona z gniewu i rozpaczy. Kompletnie nie rozumiałam, co się dzieje. Mój mąż, spokojny, zrównoważony Piotr, zachowywał się jak obcy człowiek. – O czym ty mówisz? – próbowałam do niego podejść, ale odepchnął moją rękę. – O tym, że to niemożliwe! – warknął. – Myślałem, że nie mogę mieć dzieci! Wiesz o tym dobrze! Cofnęłam się, osłupiała jego słowami. – Piotrek, błagam cię, uspokój się. Przecież nigdy nie było nikogo innego. To twoje dziecko. Spojrzał na mnie z bólem, po czym bez słowa odwrócił się i poszedł do sypialni. Słyszałam, jak otwiera szafę. Podeszłam do drzwi i zamarłam. Wyciągał swoją walizkę i wrzucał do niej ubrania na oślep. – Co ty robisz? – zapytałam cicho, czując, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. – Potrzebuję czasu. Muszę to wszystko przemyśleć – odparł, nie patrząc na mnie. – To dla mnie za dużo. Tajemnica z przeszłości Nie mogłam w to uwierzyć. W jednej chwili moje największe marzenie spełniło się, by zaraz potem zamienić się w najgorszy koszmar. Usiadłam na podłodze, opierając się o ścianę, i zaczęłam płakać. Płakałam głośno, histerycznie, ale on nie zwracał na to uwagi. Zamknął walizkę, wziął kluczyki od samochodu i wyszedł. Nawet nie trzasnął drzwiami. Po prostu zniknął. Przez kilka następnych dni próbowałam się z nim skontaktować. Dzwoniłam, pisałam wiadomości. Nic. Głucha cisza. W końcu, czwartego dnia, odebrał. Jego głos był zmęczony, ale już mniej chłodny. – Czego chcesz, Magda? – Porozmawiać – powiedziałam cicho, starając się opanować drżenie głosu. – Musisz mi wytłumaczyć, dlaczego tak zareagowałeś. Dlaczego nie chcesz uwierzyć, że to twoje dziecko. Westchnął ciężko. – Spotkajmy się w tej kawiarni na rogu za godzinę. Kiedy weszłam do kawiarni, on już tam był. Wyglądał na wyczerpanego. Usiadłam naprzeciwko niego, a on nawet na mnie nie spojrzał. – Piotrek, proszę cię, powiedz mi wreszcie, o co chodzi. Przysięgam na wszystko, co dla mnie święte, że nigdy cię nie zdradziłam. To dziecko jest twoje. Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam coś, czego się nie spodziewałam. Zamiast gniewu, był tam ogromny, paraliżujący strach i smutek. – Magda, kiedy byłem na studiach, miałem robione badania. Lekarz wtedy powiedział, że mam bardzo małe szanse na zostanie ojcem. Byłem załamany, ale nigdy nie powiedziałem ci całej prawdy. Bałem się, że mnie zostawisz, jeśli się dowiesz, więc pokazałem ci tylko te wyniki, które nie mówiły wszystkiego. Przez te wszystkie lata myślałem, że nie możemy mieć dzieci z mojego powodu. Kiedy zobaczyłem ten test... poczułem, jakby cały mój świat się zawalił, bo byłem przekonany, że to niemożliwe. Słuchałam go, nie wierząc własnym uszom. Łzy napłynęły mi do oczu, ale tym razem były inne – pełne ulgi, że w końcu mówi prawdę. – Piotrek, dlaczego nic mi nie powiedziałeś? – zapytałam cicho. – Dlaczego pozwoliłeś mi wierzyć, że wszystko jest w porządku? – Bałem się, że cię rozczaruję. Że ode mnie odejdziesz. Zamiast zaufać, wybrałem milczenie. Ale kiedy zobaczyłem test... nie mogłem tego pojąć. Przepraszam za wszystko, naprawdę. Nie powinienem był tak reagować. Wiem, że cię zraniłem. Siedzieliśmy w ciszy przez dłuższą chwilę. W końcu Piotrek spojrzał na mnie z nadzieją. – Wiesz, co zrobiłem dziś rano? Poszedłem prywatnie do profesora, najlepszego specjalisty, by pokazać mu tamte wyniki i porozmawiać. I wiesz co? Profesor powiedział, że szanse na poczęcie są niewielkie, ale są. Cuda się zdarzają. Może los chciał, żebyśmy właśnie teraz dostali taką szansę. Nowy początek Łzy popłynęły mi po policzkach, ale tym razem były to łzy szczęścia. Piotrek wziął mnie za rękę, pierwszy raz od wielu dni. – Przepraszam cię, Magda. Przepraszam, że nie potrafiłem z tobą o tym rozmawiać, że zamknąłem się w sobie i zraniłem cię wtedy, kiedy najbardziej potrzebowałaś wsparcia. Ale chcę być z tobą. Chcę być ojcem tego dziecka. I nieważne, jak bardzo się boję – razem damy radę. Przytulił mnie mocno, a ja poczułam, że wszystko się zmienia. Że choć nie wszystko było idealne, to mamy siebie i nasze małe, wielkie szczęście. Przed nami mnóstwo trudnych rozmów, wyzwań i obaw, ale przynajmniej już razem. I wiem, że cokolwiek nas czeka, nie będę już sama. Kiedy wracam do mieszkania i patrzę na niebieską ramkę z pierwszym zdjęciem USG, czuję wdzięczność. Za cud, który nam się przydarzył. Za drugą szansę. I za to, że możemy, mimo wszystko, być rodziną. Magda, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią” „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże”
Polacy tylko udają, że szanują ciężarne. „W kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka”
Palce świerzbią, ale nie będzie tu żadnych społeczno-politycznych manifestów. Będzie krótka scenka ze sklepu i zaproszenie do refleksji.
Wyobraź sobie taką sytuację. Wyobraź albo przypomnij, bo jestem przekonana, że wielu z nas (większość? każdy?) było w podobnej sytuacji. Stoisz w kolejce do kasy. Typ sklepu nie ma znaczenia: niech będzie to jedna z sieciówek w centrum handlowym, Biedronka czy Dino, osiedlowy warzywniak. Do kolejki dołącza ciężarna. Ciężarna-ciężarna, mówimy o brzuszku, którego naprawdę nie można pomylić z dużym obiadem czy kilkoma kilogramami nadwagi. Co robisz? Co robią inne osoby stojące w kolejce? a) Od razu proponuję, żeby stanęła przede mną. b) Przez chwilę nerwowo zastanawiam się, czy to na pewno ciąża, ale w końcu podejmuję ryzyko i proponuję, by stanęła przede mną. c) Udaję, że nie widzę, i stoję w miejscu. d) Doskonale widzę, ale nie przepuszczam. Ciąża to nie choroba! Odpowiedzi, że naprawdę nie widzę, nie uwzględniam. Którą odpowiedź wybierasz? Czy Polacy ustępują ciężarnym miejsca w kolejkach? Właśnie taką scenkę odegrała kosmetolożka, twórczyni internetowa i przyszła mama Patrycja Wysocka, publikująca na Instagramie jako @modernwomenpl. Niestety, z jej doświadczeń (i z doświadczeń setek kobiet w komentarzach) wynika, że Polacy skłaniają się ku odpowiedzi c lub d. A przecież tak uwielbiamy ciężarne! „Też macie wrażenie, że w kolejkach spada na ciążowy brzuch peleryna niewidka? Dziewczyny, napiszcie, że nie jestem w tym sama” – napisała z lekką ironią Wysocka. Ciężarne stają się niewidzialne Wyniki eksperymentu instagramerki są... smutne. Nawet jeśli przedstawiona przez nią scenka jest wyreżyserowana i tuż po zakończeniu nagrania przyszła mama została przepuszczona albo sama ustawiła się na początku kolejki, komentarze pod rolką pokazują, że kobiety po zajściu w ciążę stają się niewidzialne. Oto tylko kilka z setek komentarzy: „A potem te same osoby, które najgłośniej krzyczą, że ma siłę biegać po galerii, to i w kolejce wystoi, narzekają na niską dzietność, Jestem w 8. miesiącu ciąży, ustąpiono mi miejsca dosłownie 2 razy, nigdy nie skorzystałam z pierwszeństwa przy kasie”. „W H&M miałam raz sytuację, że kasjerka była oburzona tym, że podeszłam bez kolejki i zapytałam, czy może mnie obsłużyć (8 miesiąc ciąży). Także nawet na kasie ciężko czasami było ze zrozumieniem”. „Byłam w ciąży bliźniaczej z giga brzuchem i nie było widać. Dodatkowo 3 razy miałam sytuację, że się przede mnie wepchnęli. Raz w Lidlu 2 nastolatków z napojami, u lekarza w kolejce i w Biedronce”. „Kolejka w sklepie to pół biedy. W kolejce na badania krwi, w której czasem stało się długo, też nikt nie przepuszcza. Od starszego pana usłyszałam kiedyś, że ciąża to nie choroba i żeby nie przesadzać”. Wśród komentarzy można znaleźć też głosy, że jeśli ciężarne chcą, by im ustępowano, mogą zwyczajnie o to poprosić. Jasne, mogą. Zapewne część to robi, a część, zrażona własnymi historiami lub opowieściami koleżanek, serio wolałaby być niewidzialna. Dlatego proszę: jeśli już widzisz ciężarną w kolejce, po prostu ustąp. Nawet jeśli robisz zakupy na ulicy Pokątnej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl albo bezpośrednio do mnie: hanna.szczesiak@burdamedia.pl. Czytaj także: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
„Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią”
Moja matka nie mogła pogodzić się ze swoim wiekiem. Miała dużo młodszych partnerów, młodzieżowo się ubierała, a nawet podrywała moich kolegów, niby dla żartu. Przynosiła mi wstyd. Wiele przez nią wycierpiałam i nie pozwolę na to, by mój syn przeszedł przez podobne piekło.
Toksyczna matka to temat bardzo dobrze mi znany. Wprawdzie przez wiele lat nie wiedziałam, że tak to się nazywa, ale teraz wiem. A najważniejsze jest to, że zrobię wszystko, aby nie zniszczyła naszej rodziny. Mojej rodziny, której zamierzam bronić za wszelką cenę... Mama zawsze była dziwna, inna niż reszta matek. Jako mała dziewczynka nie zauważałam tego. Podobało mi się, że jest modnie ubrana, umalowana, zadbana. I ma mnóstwo znajomych, którzy za każdym razem, gdy do nas przychodzili, przynosili mi lalki i zabawki. Tych wujków było sporo, taty nie znałam. I nigdy nie dowiedziałam się od mamy, kim on jest. Chociaż pytałam ją o to wiele razy. Już w szkole wiedziałam, że coś jest nie tak Najpierw koleżanki nawet mi zazdrościły, bo ich mamy były wiecznie zmęczone, zapracowane, zajęte, a moja po pracy miała czas na zabawę. Inne dzieci musiały jeść na obiad jakieś zupy typu domowy krupnik, a ja się raczyłam pizzą i hamburgerami. Ale dość szybko rówieśnicy zaczęli mi dokuczać. Dziś oczywiście mam świadomość, że dzieciaki powtarzały opinie dorosłych. Bo nie da się ukryć, że pośród tych wszystkich szarych i nijakich mam, moja się wyróżniała. Nie tylko wiekiem; urodziła mnie, gdy miała niespełna dziewiętnaście lat, ale też krzykliwym makijażem i odważnym strojem. Na zebraniach szkolnych musiała rzucać się w oczy. Choć lubiła mężczyzn i umiała się bawić, na życie zarabiała jako pośredniczka nieruchomości. I to bardzo dobra pośredniczka! Kiedy w latach 90. zmienił się system i koniunktura, wykorzystała to i założyła własną firmę. Jak byłam w liceum, pomagałam jej w rachunkach i wiem, że była profesjonalistką. Co nie przeszkadzało jej po pracy zmieniać się w rozchichotaną uwodzicielkę. Zawsze ukrywała swój wiek i robiła wszystko, by wyglądać na mniej lat, niż miała. Bardzo mnie to denerwowało, zwłaszcza w czasach liceum. Kiedy przychodzili do mnie znajomi, mama natychmiast zaczynała odstawiać ten swój teatr. Zawsze znalazła pretekst, żeby z nimi pogadać. Słuchała takiej samej muzyki co my, chodziła w młodzieżowych ciuchach i wymieniała się z moim koleżankami lakierami. A mnie wydawało się to sztuczne i głupie. Zwyczajnie wstydziłam się za mamę! Przy moich kolegach zachowywała się tak, jakby chciała ich poderwać. To było żenujące! Naprawdę miałam jej serdecznie dość! Tym bardziej że w całym tym swoim udawaniu i zabawie zapominała, że jestem jej córką. Potrafiła ze mną konkurować, dokuczać mi, plotkować na mój temat z moimi koleżankami. To nie był zdrowy układ Na pierwszym roku studiów poznałam Pawła. Długo ukrywałam go przed mamą. Bałam się, że jak ją pozna, to mnie zostawi. Wiadomo – mówi się, że córka upodabnia się do matki. Wolałam, żeby poznał ją jak najpóźniej. Jednak los zadecydował za nas. Na początku drugiego roku studiów okazało się, że jestem w ciąży. Wprawdzie byłam starsza niż mama, gdy urodziła mnie, ale to i tak było za wcześnie. Czułam się zdruzgotana. – Kochanie, damy radę – pocieszał mnie Paweł, który w przeciwieństwie do mnie bardzo się ucieszył, że będziemy mieli dziecko. – Do końca roku akademickiego dociągniesz, potem weźmiesz dziekankę... – Nie chciałam tak – chlipałam mu w mankiet, całkiem rozstrojona. – Tak jak mama... – Przecież cię nie zabije – zauważył Paweł, zupełnie nie rozumiejąc, o co mi chodzi. – Zrozumie, tym bardziej że sama też wpadła. Opowiadałam mu o niej, ale podejrzewam, że nie do końca wierzył w te wszystkie historie. Jeśli nawet tak było, to już pierwsza wizyta u nas w domu otworzyła mu oczy. Widziałam szok widoczny na jego twarzy, gdy mama otworzyła drzwi. Zapowiedziałam naszą wizytę, więc musiała się odstawić. Przeszła samą siebie – mini, bluzka z dekoltem i taki makijaż, że naprawdę się za nią wstydziłam. Ale prawdziwy popis dała, gdy dowiedziała się, po co przyszliśmy. – Jak mogłaś?! – krzyknęła. – Jak ty mogłaś mi to zrobić?! – Mamo, nie przesadzaj, każdemu się zdarza, sama chyba o tym wiesz najlepiej – wycedziłam, szykując się na wojnę. – Ale jak ty to sobie wyobrażasz?! – krzyczała, cała czerwona, z takim zapamiętaniem, że jej idealny makijaż aż się rozmazał. – Damy radę, mam Pawła, a na studiach wezmę rok urlopu – wyliczałam. – Paweł pracuje, pieniądze będą na pieluszki... – A co mnie obchodzą pieluszki?! O czym ty w ogóle mówisz? Ja pytam o siebie! Jak ty to sobie wyobrażasz fakt, że ja będę babcią?! Dopiero wtedy zrozumiałam, o co jej chodzi. No tak – nie ja byłam ważna, nie moje studia i moja miłość, nawet nie jej wnuk. Ona – jak zwykle – była najważniejsza. Ona i jej uczucia. Jej próżność. Nie wytrzymałam. – Nie musisz być babcią, skoro nie chcesz – rzuciłam i wstałam, odstawiając niedopitą herbatę. – Jeżeli zależy ci tylko na tym, co ludzie powiedzą o tobie, to widocznie niepotrzebnie tu przychodziliśmy. – Oczywiście, że nie chcę być babcią! – obruszyła się. – I po raz kolejny ci przypominam, że powinnaś mi mówić Edyta. Mama zawsze namawiała mnie, żebym zwracała się do niej po imieniu. Nie chciałam. Przecież była moją mamą, a nie koleżanką. – Jesteś moją mamą – wzruszyłam ramionami. – I czy chcesz, czy nie, będziesz babcią. – Nigdy nie pozwolę, żeby się tak do mnie zwracało – powiedziała, patrząc na mój brzuch, i aż się wzdrygnęła. – W takim razie w porządku, tę sprawę mamy załatwioną raz na zawsze – podsumowałam, idąc ku drzwiom. – Jak zmienisz zdanie i dojdziesz do wniosku, że chcesz być mamą i babcią, zadzwoń. Popłakałam się zaraz po wyjściu od niej; Paweł nawet martwił się, że stres zaszkodzi dziecku. – Teraz cię rozumiem – powiedział, podając mi kolejną paczkę chusteczek. – Rzeczywiście, jest toksyczna. Nie ukrywam, że liczyłam na telefon od niej. W końcu to moja mama... Zadzwoniła, owszem. Żeby mi powiedzieć, że wyjeżdża na rok do Francji i w związku z tym chce wynająć mieszkanie, więc mam zabrać swoje rzeczy... Odezwała się też z Francji. Napisała na Facebooku, że jest jej cudownie, że świetnie się bawi. Rzeczywiście, ze zdjęć, które wrzucała, widać było, że raczej się tam nie nudzi. Zatrzymała się u swojej koleżanki, też agentki nieruchomości. Tamta zna francuski, mama umie sprzedawać mieszkania, założyły spółkę. Po roku napisała, że w związku z tym zostaje tam dłużej. Nie zamierza wracać, bo nic jej do Polski nie ciągnie. O swojego wnuka, który był już na świecie, nawet nie zapytała... Odetchnęłam z ulgą. Bo chociaż zdarzało mi się płakać, to gdy uświadamiałam sobie, że moja matka nie chce znać własnego wnuka – wiedziałam, że tak jest lepiej. Patrząc na to, co wyprawiała, modliłam się, żeby Piotruś nigdy jej nie poznał. Wstydziłam się za nią. Poza tym pamiętam, co mi zrobiła, jak byłam mała, jakie upokorzenia musiałam przez nią znosić. Nie chciałam, żeby mój syn przeżywał podobne rozczarowanie. Babcie spotykane na placu zabaw były zwyczajne i serdeczne. Piekły ciasteczka dla wnuków, robiły babki z piasku i wycierały brudne noski. Moja mama zdecydowanie tu nie pasowała... Czy ona kiedyś zrozumie, że nie jest już podfruwajką? Niestety, w zeszłym roku niespodziewanie wróciła do kraju. Nie wiedziałam, że pokłóciła się z koleżanką, więc gdy pewnego dnia zadzwoniła i zaprosiła nas na kawę, zwyczajnie... zbaraniałam. Zapytałam Pawła, co zrobimy. Powiedział, że się do mnie dostosuje, ale widziałam, że wcale nie ma ochoty na bliższe poznawanie mojej mamy. A Piotruś... Ma pięć lat i jedną ukochaną babcię. I dziadka, który puszcza z nim latawce. A także naszą sąsiadkę, przemiłą panią Ewę, na którą też mówi babcia. Opiekuje się nim, gdy mały jest chory i nie może iść do przedszkola. Chyba nie chcę, żeby poznał moją mamę. Wiem, to jego babcia, ale tylko biologiczna. A to za mało, żeby rościć sobie jakiekolwiek prawa. Piotruś jej nie potrzebuje. Dlatego postanowiłam, że pójdę do niej sama. Bo pójdę, w końcu to moja mama. Poza tym mam nikłą nadzieję, że jednak się zmieniła. Skończyła już przecież 45 lat, swoje przeszła, nie jest podfruwajką. Jeżeli okaże się, że mam rację, to nad tym wszystkim jeszcze raz się zastanowię. Może kiedyś przyjdę do niej z Piotrusiem. Dam jej szansę... A jeżeli nie? No cóż, na ostatnim zdjęciu, które wrzuciła na portal, siedzi w knajpie z koleżankami. Opalona, włosy blond, jasnoróżowe usta. Nie wygląda jak babcia. Niewykluczone, że będę musiała powtórzyć jej te słowa, które wypowiedziałam przed laty – albo chce być babcią, albo Piotrusia nigdy nie pozna. Nie pozwolę, żeby on też przez nią cierpiał i musiał się jej wstydzić. Jestem jego matką i powinnam go chronić. Kinga, 26 lat Czytaj także: „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Moja matka zaszła w ciążę w tym samym czasie co ja. Byłam wściekła. Miała mi pomagać, a nie sama siedzieć w pieluchach” „Córka codziennie prosi, żebym zajęła się wnukami, chociaż pracuje z domu. Nie wie, że gdyby nie Jonasz, w lodówce miałabym światło i parówki”
„Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam”
„Ostatnio nieco przybrałaś” – wypaliła teściowa. Nawet się nie zdenerwowałam. Komentowanie cudzego wyglądu jest nie na miejscu, nieważne od tego, jak się wygląda. A ona nie musi wiedzieć, skąd te zmiany w moim ciele.
Kiedy kupiliśmy z Marcinem wymarzone mieszkanie, byliśmy w siódmym niebie. Szukaliśmy go dość długo, bo chociaż mieszkań na rynku jest teraz w bród, to nie chcieliśmy zamieszkać w czymś zwanym szumnie przez dewelopera „Zielona Dolina”, albo „Lawendowe pole”, gdzie lawendę znajdzie się najwyżej w woreczkach zapachowych zawieszonych w szafie. Nam zależało na czymś naprawdę klimatycznym, w końcu mieliśmy się uwikłać w niemały kredyt na trzydzieści lat. Chcieliśmy mieć rozkładowe mieszkanie z dużym tarasem, a może nawet niewielkim ogródeczkiem, jeśli byłoby na parterze. Szukaliśmy, jeździliśmy, oglądaliśmy. W końcu się jednak udało. Piękne mieszkanie po generalnym remoncie kupiliśmy od małżeństwa, które odziedziczyło po jakiejś ciotce domek pod miastem. Teściowej nigdy nic się nie podoba Szczęśliwi podpisaliśmy umowę i właściwie od razu mogliśmy się wprowadzić. Naszą starą kawalerkę natychmiast wynajęliśmy, ciesząc się, że w ten sposób przynajmniej w części będziemy mieli co miesiąc na ratę kredytu. Szczęśliwi, zaprosiliśmy na obiad rodziców Marcina. Liczyłam na to, że im się spodoba nasze mieszkanie i pochwalą nasz wybór. I tutaj się nie zawiodłam. Moja teściowa rozejrzała się po wszystkich kątach, a potem nagle wypaliła: – Nie rozumiem, po co wam tyle pokoi. Przecież nie macie dzieci. Kiedy to usłyszałam, krew natychmiast uderzyła mi do głowy. Poczułam, że robi mi się słabo. Marcin to zauważył i rzucił w moją stronę niespokojne spojrzenie. – Przynieść ci wody? – zapytał. Może raczej powinieneś utemperować swoją mamusię, zamiast poić mnie wodą – pomyślałam ze złością. Ale zaraz tego pożałowałam. Mój mąż przecież nie był winien temu, jaką ma matkę. Tym bardziej że także cierpiał przez jej rozmaite uwagi i pomysły. Już dawno stwierdziliśmy, że nie warto na nie reagować, bo moja teściowa była niereformowalna. Nie tylko nie rozumiała, co robi złego, ale i nie zamierzała przestać. – Dziękuję, przejdzie samo – powiedziałam do Marcina. Co za bezczelna baba! – Bo ty powinnaś zadbać o siebie, moja droga, tobyś się tak fatalnie nie czuła! Ja zawsze miałam taką figurę – teściowa nie darowała sobie komentarza. Przełknęłam uwagę matki Marcina i poszłam do kuchni, aby przygotować deser. Kiedy wróciłam do salonu, teściowa, pochylając się do mojego męża, mówiła: – A co zamierzasz zrobić ze swoją kawalerką? Może zapiszesz ją Danielkowi? To byłby taki piękny gest dla chrześniaka na dziesiąte urodziny. Pamiętasz, że są już za miesiąc? – Pamiętam – stwierdził Marcin, zaciskając zęby. – Ale sądzę, że dam Danielkowi jednak skromniejszy prezent. – A to niby dlaczego? Przecież tej kawalerki do grobu ze sobą nie zabierzesz! A kto będzie po tobie dziedziczył, jak nie siostrzeniec, skoro nie masz dzieci? Zagotowało się we mnie, aż zaczęły mi się trząść ręce. Filiżanki, które ustawiłam na tacy, zadźwięczały jak dzwonki. – Tylko nie upuść! To chyba zabytkowy serwis – upomniała mnie natychmiast teściowa. – Tak, jest mój, dostałam go po babci. I kawalerka także jest moja. Po babci. Nie wiem zatem, dlaczego mama planuje podarować ją Danielkowi. Ja przecież także mam siostrę, a ona ma dwoje dzieci. Zresztą w tej chwili żadne z nas nie zamierza jeszcze umierać, w najbliższym czasie. – A bo to wiadomo? – wzruszyła ramionami teściowa. – Trzeba się zawczasu ubezpieczyć. I tak sobie pomyślałam, że Danielek powinien od was coś dostać. On jest taki biedny... – rozczuliła się nad swoim wnukiem. Potem zaczęła się rozwodzić nad tym, jaki ten ojciec Daniela jest niedobry, bo porzucił jego matkę, gdy była w ciąży, i słuch po nim zaginął. – Podobno wyjechał gdzieś za granicę, drań! – No, skoro drań, to dziecku chyba lepiej bez niego – próbował podsumować Marcin. – Cóż, zawsze to ojciec – westchnęła teściowa. – A teraz biedne dziecko żadnego nie ma. Dlatego uważam, że powinieneś mu trochę ojcować, synu. I dlatego ta kawalerka... – Jest wynajęta i tak zostanie. A poza tym moja żona ma rację; mieszkanie było jej jeszcze przed ślubem i nic mi do niego – uciął dyskusję mój mąż. Teściowa posłusznie zamilkła, ale z jej wzroku wywnioskowałam, że nie jest zadowolona z takiego obrotu sprawy. Byłam pewna, że jeszcze wróci do tej dyskusji. Od lat staramy się o dziecko – Mieszkanie na dziesiąte urodziny! To co będę musiał podarować mu na osiemnaste, zdaniem mojej matki? – zżymał się Marcin po wyjściu teściowej. Ja leżałam z kompresem na czole, bo gorzej się poczułam. Te uwagi o tym, że nigdy nie będziemy mieli dziecka, jednak mnie dobiły tak, że aż cała się trzęsłam. Od siedmiu lat walczyliśmy o ciążę i nic z tego nie wychodziło. Moja rodzina wspierała nas z całych sił, ale nie rodzina męża. – Nie bierz tego do siebie, skarbie. To dlatego, że dla mojej matki ja prawie nie istniałem. Zawsze jej oczkiem w głowie była moja siostra. To Klara była nadzwyczajna, bardzo uzdolniona i śliczna. Zdaniem matki miała szansę zrobić wielką karierę, gdyby tylko poszła na studia, zamiast jeszcze przed maturą zajść w ciążę. Jakoś nie mogłam sobie wyobrazić Klary jako osoby robiącej karierę. Dla mnie od zawsze była tylko pustą, roszczeniową kobietą, która tylko patrzyła, aby się jak najmniej narobić, a wyciągnąć zewsząd pieniądze tylko dlatego, że jest samotną matką. A przecież nikt jej nie kazał mieć dziecka z draniem, który od początku nie rokował na ojca. Natomiast to, jak teściowa traktowała Marcina, bardzo mnie bolało. Wyraźnie solą w oku było jej to, że syn nieźle sobie radzi. Nasze kłopoty z ciążą były jej bardzo na rękę, bo wreszcie mogła powiedzieć swoim koleżankom: O proszę, córka dała mi pięknego wnuka! Nie to, co syn- nieudacznik! W końcu nam się udało! Kilka dni po wizycie teściowej zrobiłam test ciążowy. Ile ja tych testów zrobiłam przez ostanie kilka lat! Naprawdę powinnam była kupować je hurtowo. Oczywiście, na wszystkich pojawiała się jedna kreska, więc i teraz – przyzwyczajona do tego – ledwo rzuciłam okiem na test. Już miałam go wyrzucić do śmieci, gdy... O matko! To niemożliwe! Na teście jak wół widniały dwie kreski. Poszłam z plastikową płytką do pokoju, gdzie Marcin oglądał film. – Ile kresek widzisz? – zapytałam go. Spojrzał i aż się poderwał z fotela. – Będziemy rodzicami? – wyszeptał. Pokiwałam głową i obojgu nam jednocześnie łzy stanęły w oczach. Sądziłam, że kiedy zajdę w ciążę, to będę skakała do góry z radości, a tutaj zaczęły się nerwy o jej utrzymanie. Postanowiliśmy na razie nic nikomu nie mówić, żeby nie zapeszyć. Mnie lekarz przede wszystkim nakazał schudnięcie, bo z badań wyszło mi zagrożenie cukrzycą ciążową. No to chudłam. Spodnie, zamiast robić się na mnie za ciasne, robiły się za duże z miesiąca na miesiąc. Tylko brzuszek się uroczo zaokrąglał. – Świetnie wyglądasz – usłyszałam nawet komplement od teściowej. – To pewnie dlatego, że zostanę mamą – wypaliłam w końcu, bo dłużej nie mogłam wytrzymać. Teściowa spojrzała na mnie. – Jesteś w ciąży? Kiedy się o tym dowiedzieliście? – popatrzyła na Marcina. – Wczoraj? – Nie, pięć miesięcy temu – odparł zgodnie z prawdą. Jego matka oniemiała. – Żarty się was trzymają – stwierdziła. – Nie żarty, zaczął się właśnie szósty miesiąc ciąży – stwierdziłam z uśmiechem, bo zaczęło mnie to bawić. – Co ty opowiadasz? Przecież wcale nie wyglądasz! A poza tym w ciąży się tyje, a nie chudnie! – wykrzyknęła. – No i nie robicie żadnych przygotowań, nie widzę wyprawki... Gdzie wózek, łóżeczko dla dziecka? – Jeszcze jest na to wszystko czas – mitygowałam ją. – Poza tym, co będę wybierała, skoro dwie moje siostry mają małe dzieci. Prawie wszystko dostaniemy po moich siostrzeńcach. Teściowa jednak nie wydawała się przekonana. Pożegnała się z nami szybko. Spojrzałam na męża. – Czuję, że będzie z tego jakaś afera. No i była. Teściowa rozpowiedziała po rodzinie, że żyjemy z Marcinem w świecie fantazji i na pewno chcemy adoptować dziecko, ale wstydzimy się przyznać. – Nie wiem, po co utrzymywać cudze, skoro w rodzinie są już dzieci, które wymagają uwagi! – piekliła się w rozmowach z krewnymi i znajomymi. Miała na myśli Danielka, rzecz jasna. Na razie nas jeszcze to bawi, ale nie mam w sumie pojęcia, czy zdołamy ją przekonać do tego, że naprawdę jestem w ciąży, skoro ona wszystko wie lepiej. A nie zamierzam tej kobiety zapraszać na salę porodową. Alicja Czytaj także: „Córka codziennie prosi, żebym zajęła się wnukami, chociaż pracuje z domu. Nie wie, że gdyby nie Jonasz, w lodówce miałabym światło i parówki” „Krysia nie chciała powiedzieć, kim jest ojciec Jasia. Po latach dowiedziałam się, że głupia przepowiednia nieomal zniszczyła ich życie” „Moja matka zaszła w ciążę w tym samym czasie co ja. Byłam wściekła. Miała mi pomagać, a nie sama siedzieć w pieluchach”
Miałam łzy w oczach. Szczere wyznanie Rudej z Red Lips łapie za gardło
To nie jest zwykła rozmowa. To opowieść o bólu, nadziei i sile, jakiej potrzebuje każda kobieta, która marzy o dziecku. Joanna „Ruda” Lazer w podcaście „Mamy To!” mówi szczerze o latach starań, in vitro i ciąży, na którą czekała latami. Jej słowa wzruszają i zostają w pamięci na zawsze.
To była droga pełna łez i prób Ruda nie ukrywa, że macierzyństwo przyszło do niej po latach walki. Każdy krok – od badań, przez zastrzyki, po czekanie na wyniki – wymagał ogromnej siły. Takie doświadczenie zmienia wszystko. I ciało, i duszę. „Bez wsparcia nie dałabym rady” W szczerej rozmowie z Martą Kabulska wokalistka podkreśla, jak wielką rolę odegrał w tej drodze jej mąż, Łukasz Lazer. Choć to ona była w centrum leczenia, on przeżywał to razem ze nią i był największym wsparciem. To była ich wspólna walka „Chcę, żeby inne kobiety wiedziały, że nie są same” Dziś, będąc na końcówce ciąży, patrzy na swoją historię z wdzięcznością. Nie ukrywa, że mówi głośno o in vitro, bo chce dawać nadzieję innym. „Przez lata czułam się sama. Dziś wiem, że takich kobiet jest wiele. Nie musimy się wstydzić. Możemy mówić o tym głośno.” Zobacz podcast z Rudą To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie miałam okazję przeprowadzić. Jeżeli znasz kogoś, kto mierzy się z trudnościami w drodze do macierzyństwa – ta rozmowa da im siłę i nadzieję.
Sny o ciąży nie zawsze znaczą coś dobrego. Koniecznie sprawdź nr 3!
Nie tylko przyszłym mamom śni się ciąża. Sen o ciąży miewa wiele osób. Sennik podaje różne znaczenia snu o ciąży. Sprawdź, jak rozumieć sny o ciąży, i co symbolizuje niechciana ciąża w marzeniach sennych. Tłumaczymy też, czym różni się sen o ciąży własnej od snu o ciąży koleżanki.
Sen o ciąży można różnie interpretować. Sen o kobiecie w ciąży ma inne znacznie niż sen o byciu w ciąży. Aby właściwie rozumieć sny, należy analizować swoje myśli, pragnienia i zdarzenia z przeszłości, które mogły wywołać w nas intensywne emocje. Każdy sen warto przefiltrować przez życiowe doświadczenia konkretnej osoby. Znaczenie snu o ciąży jest uzależnione od kontekstu, w którym sen się pojawia. Zwykło się uważać, że sny o ciąży symbolizują powodzenie, zmiany na lepsze, bogactwo oraz oczyszczenie. Bywa jednak i tak, że śnimy o ciąży, która jest zagrożona. Wówczas jej symboliczne znaczenie przepowiada trudy i niepowodzenia, z którymi przyjdzie się zmierzyć. Kiedy sny o ciąży są pozytywne, a kiedy nie? Co znaczą różne dziwne sny o ciąży? Poniżej szczegółowy sennik i wyjaśnienia. Spis treści: Sennik: ciąża własna Sennik: ciężarna kobieta Sennik: ciąża koleżanki Sennik: dziewczyna w ciąży Sennik: ciąża bliźniacza Sennik: niechciana ciąża Sennik: ruchy dziecka Sennik: ciąża z byłym partnerem Sennik: ciąża mamy Sennik: ciąża siostry Sennik: mężczyzna w ciąży Sennik: krwawić w ciąży Sennik: ciąża – poród Sennik: ciąża żony Sennik: ciąża córki Sennik: ciąża – poronić Sennik: ciąża z trojaczkami Sennik: wiadomość o ciąży Sennik: pies w ciąży Sennik: ciąża własna Sen o ciąży najczęściej jest tłumaczony jako podświadome pragnienie dziecka. Taką interpretację przypisuje się osobom, które mają w planach zostać rodzicami. Być może jesteś na takim etapie życia, że potrzebujesz stabilizacji i jesteś gotowa na bycie matką. Jeśli jednak w śnie jesteś przytłoczona i zszokowana swoją ciążą, może to oznaczać, że macierzyństwo jest dla ciebie jeszcze odległą wizją bądź doskwiera ci tokofobia, czyli paniczny lęk przed porodem. Sennik: ciężarna kobieta Taki sen to niemal zawsze zapowiedź dużego powodzenia w interesach i sukcesu w sferze materialnej. Jeśli pracujesz nad ważnym zadaniem w pracy i akurat śni ci się kobieta w ciąży, jest szansa, że twoja praca zostanie doceniona i sowicie nagrodzona. Sennik: ciąża koleżanki Sen o ciężarnej koleżance (przyjaciółce lub np. koleżance z pracy można rozumieć dwojako). Może oznaczać rozczarowanie miłosne lub kryzys w relacji. Ten sen może być sygnałem, że z dotychczasowym życiem miłosnym dzieją się niepokojące rzeczy. Ale może być też rozumiany jako wróżba pomyślności i pozytywnych zmian w życiu zawodowym. Jego interpretację musisz dopasować do wydarzeń z twojego życia. Sennik: dziewczyna w ciąży Gdy śni się młoda dziewczyna w ciąży, może oznaczać to, to samo, co w przypadku snu o kobiecie w ciąży. Jeśli jednak chłopakowi lub mężczyźnie śni się jego dziewczyna w ciąży — należy mówić o nieco innym znaczeniu. Sen taki oznaczać może wówczas nieuświadomione obawy lub pragnienie związane z pojawieniem się potomka. Jeśli śni ci się, że w ciąży jest twoja była dziewczyna — może oznaczać to, że ktoś (najczęściej kolega lub koleżanka z pracy) został doceniony zamiast ciebie. Sennik: ciąża bliźniacza Może oznaczać trudności w ociągnięciu celu, jednak kiedy uzbroimy się w cierpliwość i ostrożność – będzie łatwiej je pokonać. Jeśli w sennej ciąży masz świadomość, że będą to bliźnięta, może to zwiastować także podwójne korzyści czerpane z nowej sytuacji. Sennik: niechciana ciąża Sen o niechcianej ciąży może podświadomie przypominać obawy związane z niechcianym macierzyństwem. Można odczytywać go również jako zapowiedź niespodziewanych wydarzeń, które niedługo będą miały miejsce i wywrócą życie do góry nogami. Jest to także symbol niezrealizowanych pomysłów i zamierzeń. Sennik: ruchy dziecka Sen, w którym pojawiają się ruchy dziecka w brzuchy ciężarnej, może oznaczać tęsknotę za dzieciństwem i bliskimi relacjami z matką. Może również być symbolem przytłoczenia przez dorosłość, odpowiedzialność i obowiązki. Sennik: ciąża z byłym partnerem Sen o ciąży z byłym partnerem może oznaczać, że zbyt lekko i swobodnie poodchodzisz do swojej przyszłości. Powinnaś więcej planować, wdrażając w życie małe, dobre nawyki. Sennik: ciąża mamy Jeżeli śni ci się, że twoja mama jest w ciąży, może to znaczyć, że ludzie, którym ufasz, chcą cię skrzywdzić. Sen o mamie w ciąży może zwiastować jednak też dobre wiadomości, być dobrym znakiem na przyszłość. Sennik: ciąża siostry Pojawiająca się we śnie siostra w ciąży to bardzo dobry znak i zapowiedź miłych niespodzianek. Osobę, która miała taki sen, czekają dobre chwile w sferze uczuciowej, zawodowej lub rodzinnej. Sen oznacza dużą szansę na powodzenie w życiu. Sennik: mężczyzna w ciąży Jeśli śni ci się mężczyzna w ciąży, być może czeka cię zamknięcie jakiegoś etapu w swoim życiu. Taki sen może również zwiastować rozwój oraz dużą zmianę na lepsze. Sennik: krwawić w ciąży Sen o tym, że krwawisz w ciąży, oznacza, że odnajdziesz w sobie siłę, by pokonać wszystkie przeciwności, jakie los postawi na twojej drodze. Sen ten może też wyrażać twoje podświadome obawy, że wydarzy się coś złego. Nie martw się, ze wszystkim sobie poradzisz. Sennik: ciąża i poród Poród często śni się kobietom w ciąży i jest to całkowicie naturalne, ponieważ czekają one na to ważne wydarzenie, a często także nim się stresują. Jeżeli ciąża i poród śni się osobie, która nie spodziewa się dziecka, może to oznaczać, że pojawią się przed nią nowe możliwości. Jeżeli w czasie snu o porodzie dziecko urodzi się całe i zdrowe – to dobry znak dla życia prywatnego i zawodowego. Jeśli dziecko urodzi się martwe lub chore – może mieć to związek ze stratą lub żałobą, którą właśnie przeżywamy. Sennik: ciąża żony Sen o żonie w ciąży oznacza, że śniący osoba tęskni za kimś ze swojej rodziny, kogo już z nią nie ma. Niedługo jednak umiejętności, które nabyła dzięki tej osobie, okażą się przydatne w życiu zawodowym. Sen może także oznaczać obawę przed odpowiedzialnym życiem. Sennik: ciąża córki Taki sen zwiastuje radosne wieści i pozytywne zdarzenia. Los będzie ci teraz sprzyjał. Jeżeli ciężarna córka we śnie jest smutna, oznacza to, że mogą pojawić się nieoczekiwane sytuacje, które będą dla ciebie trudne, jednak w efekcie dobrze sobie w nimi poradzisz. Sennik: ciąża – poronić Sen o własnym poronieniu zazwyczaj wiąże się z rozczarowaniem i utratą nadziei. Powinien skłonić do refleksji nad swoim życiem i postępowaniem. Jeśli śnisz o poronienie innej kobiety – może to oznaczać, że osoba śniąca może doznać krzywd w sferze emocjonalnej lub fizycznej. Krwawienie w ciąży oznacza z kolei, że odnajdziesz w sobie siłę, by pokonać wszystkie przeciwności. Sennik: ciąża z trojaczkami Paradoksalnie sen o ciążą z trojaczkami oznacza, że jest mało prawdopodobne, by w twojej rodzinie pojawiła się ciąża mnoga. Jeśli osoba śniąca rodzi we śnie trojaczki – oznacza to szczęśliwe życie rodzinne, brak nudy w życiu i smutku. Trojaczki we śnie wróżą powodzenie we wszystkich dziedzinach życia. Sennik: wiadomość o ciąży Jeśli śni ci się, że dowiadujesz się o ciąży (swojej, bliskiej lub dalekiej osoby), prawdopodobnie już w najbliższych dniach otrzymasz wiadomość, która zmieni twoje podejście do kogoś bliskiego. Sennik: pies w ciąży Gdy śni się pies w ciąży, może to oznaczać, że wkrótce życie kogoś z twojego najbliższego otoczenia mocno się zmieni. Zmiana ta może mieć również wpływ na twój stosunek do tej osoby. Jeśli ciężarna suka ze snu jest agresywna, zaczniesz unikać tej osoby. Co znaczą sny o ciąży? Podsumowując, sny o ciąży mogą mieć różne znaczenia i mogą być interpretowane na wiele sposobów, w zależności od kontekstu życia osoby śniącej oraz jej osobistych doświadczeń i emocji. Ciąża w snach często symbolizuje nowe pomysły, projekty lub etapy w życiu. Może to oznaczać, że jesteś w trakcie rozwijania czegoś nowego lub że w twoim życiu zbliża się zmiana. Sny o ciąży mogą również wskazywać na twórcze pomysły lub chęć twórczego wyrażenia siebie. Może to być znak, że masz w sobie wiele niewykorzystanego potencjału. Sny o ciąży często też odzwierciedlają obawy związane z macierzyństwem, odpowiedzialnością lub zmianami życiowymi. Mogą wskazywać na lęki dotyczące przyszłości. Ciąża może symbolizować proces wewnętrznego wzrostu lub transformacji. Może to być czas, kiedy zastanawiasz się nad swoimi pragnieniami, wartościami lub celami. Sny o ciąży mogą także odnosić się do relacji z innymi ludźmi, zwłaszcza jeśli myślisz o zakładaniu rodziny lub o bliskich osobach. Do każdej interpretacji, którą podpowiada ci sennik, podejdź z dystansem i rozważ ją, biorąc pod uwagę swoje emocje, pragnienia i doświadczenia. Naukowcy są zdania, że sen jest czasem segregowania naszej pamięci, w którym obrazy senne powstają na bazie przeżytych sytuacji i emocji. Często sny odzwierciedlają to, co tkwi podświadomie w naszej psychice. Materiał został zaktualizowany przez redakcję w 2025 roku. Zobacz także: Sennik: urodzić dziecko – co to może zapowiadać? Znaki zodiaku – daty znaków, charakter dzieci i dorosłych Chińskie znaki zodiaku – jak sprawdzić, kim jesteś w chińskim horoskopie!
Tych prac domowych nie wolno wykonywać w ciąży: zapomnij o myciu okien i sprzątaniu łazienki!
Przyszłe mamy często zadają sobie pytanie – czy mycie okien w ciąży jest bezpieczne? Planując porządki, też pewnie zastanawiasz się, czy w ciąży można się schylać, odkurzać albo sprzątać łazienkę. I co z wieszaniem prania czy czyszczeniem toalety detergentami? Okazuje się, że nie wszystko można robić, i to nie tylko w 9. miesiącu ciąży, ale nawet w pierwszym trymestrze.
Czy w ciąży można sprzątać i myć okna? Nawet jeżeli czujesz się dobrze, niektóre prace domowe w ciąży są absolutnie zakazane. Choć kobietom czasem wydaje się, że sprzątanie w ciąży to dobry sposób na relaks, pod żadnym pozorem nie wolno ci myć okien, wieszać prania ani używać detergentów do pucowania łazienki. Oto lista obowiązków domowych, których lepiej nie wykonywać w ciąży: Mycie okien w ciąży W ciąży nie można myć okien. Dlaczego? W 1. trymestrze ciąży to niebezpieczne, bo łatwo o upadek z wysokości, np. kiedy w czasie sprzątania wejdziesz na parapet (tym bardziej, jeśli miewasz zawroty głowy). Mycie okien w 9. miesiącu ciąży jest wyjątkowo nierozważne. Środek ciężkości kobiety w ciąży ulega przesunięciu. Kiedy wejdziesz na krzesło i zakręci ci się w głowie, możesz zemdleć. Taki upadek to ryzyko odpłynięcia wód płodowych czy odklejenia łożyska, a w najgorszym wypadku poronienia. Ale mycie okien w zaawansowanej ciąży stwarza jeszcze dodatkowe ryzyko – podnoszenie do góry rąk, nieuniknione w trakcie mycia okien, może spowodować rozciąganie się mięśni brzucha i wywołać ból. Ponadto wysiłek związany z trzymaniem rąk w górze może sprawić, że więzadła podtrzymujące łożysko naciągną się lub uszkodzą. Odkurzanie i mycie podłóg w ciąży Schylanie się w ciąży, np. podczas odkurzania, może wywołać rwę kulszową, czyli bolesne zapalenie nerwu kulszowego, który biegnie od dolnej części pleców w dół całej nogi. Ból pojawia się wtedy, gdy nerw kulszowy – największy nerw naszego ciała, obsługujący mięśnie uda, łydki i stopy – jest czymś drażniony lub uciskany. Niestety, to powszechna dolegliwość w czasie ciąży, a powodem jest przyrost masy ciała i nacisk macicy na nerwy. Zrezygnuj też z mycia podłogi na kolanach. W ciąży to niebezpieczne, wiąże się z dużym wysiłkiem, poza tym łatwo o uraz brzucha. Prace, które wymagają pochylania się do przodu pod kątem, mogą bardzo zaszkodzić ciężarnej. „Czasami kobiety podczas wykonywania prac domowych czują się dobrze, ale po ich skończeniu odczuwają silny ból” – mówi prof. nadz. Hope Ricciotti z Harvard Medical School w Bostonie. Sprzątanie łazienki detergentami w ciąży Sprzątanie toalety tradycyjnie wiąże się z używaniem chemikaliów, z którymi przyszłe mamy nie powinny mieć kontaktu. Wdychanie chemii w ciąży może być groźne. Leslie Reichert, autorka książki „The Joy of Green Cleaning”, wyznaje zasadę: „Jeśli jakiś produkt ma bardzo intensywny zapach, należy trzymać się od niego z daleka”. Przy użyciu niedrogich składników, takich jak soda, sól lub sok z cytryny, można samemu zrobić ekologiczne środki czystości. Sprzątanie octem w ciąży również jest bezpieczne. Zapach octu nie jest toksyczny i szybko się ulatnia, a zawarte w occie kwasy zabijają drobnoustroje i rozpuszczają tłuszcz. Wymiana kociego żwirku w ciąży Czy w ciąży można sprzątać kuwetę? Największe kocie zagrożenie dla ciężarnych to toksoplazmoza oraz infekcje pasożytnicze – bardzo groźne dla płodu. Pasożyty te mogą znajdować się w kocim kale. Aby uniknąć ryzyka zarażenia, ciężarna nie powinna sama czyścić kociej kuwety. Jeżeli jednak musisz zrobić porządek w kuwecie dla kota, koniecznie załóż rękawiczki, a po wymianie żwirku dokładnie umyj ręce. Wieszanie zasłon i czyszczenie żyrandola w ciąży Wieszanie firanek, podobnie jak mycie okien, wiąże się z koniecznością trzymania rąk w górze, co może doprowadzić do zaburzeń krążenia, a to z kolei do utraty równowagi albo omdlenia. Tego rodzaju czynności wymagają wspinaczki, przez co stają się ryzykowne wraz ze zwiększającym się obwodem brzucha. View Burdaffi on the source website Wieszanie prania w ciąży Wydawać by się mogło, że wieszanie prania nie jest szczególnie męczącym zajęciem. Lepiej jednak odpuścić sobie zarówno pranie, jak i wieszanie. Pamiętajmy, że dźwiganie kosza z bielizną, kucanie i schylanie się, stanowią zagrożenie dla ciąży. Może się zdarzyć, że podczas takiej pozornie lekkiej pracy wystąpią u ciebie symptomy przedwczesnego porodu, takie jak odklejanie się łożyska czy nagły wzrost ciśnienia we krwi. Pamiętaj, że ciąża to również nieprzyjemne dolegliwości i osłabienie organizmu, a zbytnie forsowanie się w tym stanie stanowi realne zagrożenie dla zdrowia oraz życia matki i dziecka. Jeżeli ciąża jest zagrożona, sprzątanie jest absolutnie zakazane. Źródło: fitpregnancy.com Zobacz też: Czy można jeść truskawki w ciąży? Tak, ale nie zawsze Hybryda w ciąży: czy w ciąży można robić paznokcie hybrydowe? Farbowanie włosów w ciąży – czy można farbować, rozjaśniać, malować henną włosy w ciąży?
Kalendarze i kalkulatory to pomocne narzędzia dla kobiet starających się zajść w ciążę, ciężarnych i mam.
W kalendarzu ciąży możesz podglądać, jak rozwija się płód tydzień po tygodniu, a w innych kalkulatorach, co w danym miesiącu powinno umieć niemowlę i małe dziecko, ile powinno ważyć i jak się rozwijać. W narzędziach dla mam sprawdzisz czego jeszcze brakuje w wyprawce Twojego maluszka i jak układać zdrowy jadłospis dla siebie i całej rodziny. Spis treści: Najpopularniejsze narzędzie Zanim zajdziesz w ciążę Ciąża i poród Niemowlę Małe dziecko Narzędzia dla mamy Najpopularniejsze narzędzie Kalendarz ciąży Eksperckie, konsultowane przez lekarzy źródło wiedzy o ciąży tydzień po tygodniu: co zmienia się u ciebie w poszczególnym tygodniu, jak rozwija się płód, o czym powinnaś pamiętać i na co zwracać uwagę. Zanim zajdziesz w ciążę Kalendarz dni płodnych To narzędzie pomoże ci obliczyć, kiedy będziesz miała dni płodne i jak wygląda twój cykl owulacyjny. Oblicz swój potencjał płodności Na podstawie statystyk medycznych oblicz potencjał płodności i dowiedz się, co zrobić, żeby zwiększyć swoje szanse na zajęcie w ciążę. Badania na płodność (normy) Tu sprawdzisz normy badań, które ty lub twój partner wykonujecie przed ciążą albo jeśli macie trudności z poczęciem. Ciąża i poród Kalendarz badań w ciąży W tym kalendarzu sprawdzisz, kiedy powinnaś wykonać obowiązkowe badania w ciąży. Księga imion dla dzieci Jeśli szukasz imienia dla chłopca lub imion dla dziewczynki to narzędzie będzie prawdziwą inspiracją. Sprawdzisz tu znaczenie imion, formy zdrobniałe, pochodzenie. Kalkulator grupy krwi dziecka Tu sprawdzisz, jaką grupę krwi będzie miało twoje dziecko. Dozwolone i niedozwolone w ciąży Narzędzie, w którym znajdziesz informacje o tym, co ci wolno w ciąży, a czego powinnaś unikać: od jedzenia i zdrowia przez pracę i styl życia po seks i urodę. Ciążowy organizer W tym narzędziu możesz prowadzić swój prywatny pamiętnik ciąży. Interaktywny talerz dla kobiet w ciąży W tym interaktywnym narzędziu skomponujesz swoją dietę w ciąży tak, żeby nie zabrakło ci żadnych ważnych składników odżywczych. Kalkulator wyprawki dla mamy i dziecka Stwórz własną listę wyprawki i podlicz, ile wydasz na wyprawkę dla dziecka i dla siebie. Kalkulator wyglądu dziecka Oczekując na poród, już teraz odgadnij, jaki kolor oczu i włosów będzie miało twoje dziecko. Ranking najpiękniejszych imion W tym narzędziu możesz zagłosować na swoje ulubione imię dla dziecka i sprawdzić, jakie imiona podobają się innym użytkowniczkom mamotoja.pl. Niemowlę Kalendarz rozwoju niemowlaka 52 tygodnie życia niemowlaka w jednym narzędziu: wiarygodne i sprawdzone informacje o jego rozwoju i zdrowiu. Kalendarz szczepień Kompletny przewodnik po obowiązkowych i zalecanych szczepieniach: sprawdzisz tu, kiedy szczepić dziecko na daną chorobę. Siatki centylowe Tu możesz sprawdzić, czy twoje dziecko ma prawidłowy dla swojego wieku wzrost i wagę. Metryczka twojego dziecka Wypełnij i wydrukuj ozdobną metryczkę dla swojej córki lub syna. Kartka z okazji narodzin Wypełnij, wydrukuj i wyślij najbliższym kartkę z okazji narodzin swojego dziecka. Poradnia laktacyjna Tu znajdziesz kompendium wiedzy na temat karmienia piersią i pomoc w problemach z laktacją. Małe dziecko Kalendarz rozwoju dziecka W tym narzędziu możesz śledzić rozwój fizyczny, emocjonalny i intelektualny dziecka od 1. do 36. miesiąca życia. Badania krwi i moczu - normy W tym narzędziu sprawdzisz normy badań moczu i morfologii dla dzieci. Kalendarz pylenia roślin Przydatne narzędzie dla alergików: to sprawdzisz, kiedy w danym regionie pylą najczęstsze alergeny. Alergie krzyżowe Alergia wziewna często krzyżuje się z uczuleniami na pokarmy. W tym narzędziu sprawdzisz, jakie inne alergie może powodować interesujący cię alergen. Narzędzia dla mam Interaktywny talerz dla mam: warzywa Tu sprawdzisz, jakich warzyw powinnaś jeść najwięcej i jakie składniki odżywcze zawierają. Interaktywny talerz dla mam: owoce Przydatna ściągawka z owoców: które są najbogatsze w witaminy i składniki odżywcze, które mają dużo cukru, a które mogą uczulać? Interaktywny talerz dla mam: superfoods Jeśli karmisz piersią albo po prostu dbasz o zdrową dietę, tu dowiesz się, których produktów nie może zabraknąć w twoim codziennym jadłospisie. Interaktywny talerz dla mam: niepolecane Sprawdź, jakie produkty są niezalecane dla mam karmiących piersią. Kalkulator BMI W tym narzędziu obliczysz swoje BMI i dowiesz się, czy twoja waga mieści się w normie. Kalkulator kofeiny i teiny Z tym narzędziem sprawdzisz, ile kofeiny i teiny kryje się w twoich ulubionych napojach i produktach spożywczych. Alkomat online Narzędzie, w którym obliczysz zawartość alkoholu we krwi po spożyciu różnych rodzajów alkoholu.
Jak wrócić do formy po ciąży? Oto 5 ćwiczeń idealnych dla mam
Kiedy można bezpiecznie zacząć ćwiczyć po porodzie? Jakie treningi warto wykonywać? Te pytania z pewnością zadaje sobie wiele mam, które po ciąży chcą wrócić do formy lub zbudować ją od podstaw.
Przedstawiamy zatem przygotowane przez ekspertów z firmy Thule (renomowanego product wózków sportowych) propozycje ćwiczeń, które nie tylko idealnie nadają się na rozpoczęcie tego procesu, ale na dodatek doskonale wpiszą się w rytm dnia młodych mam. Dla wielu osób kluczowym pytaniem jest to, kiedy właściwie można zacząć wykonywać regularne ćwiczenia? Oczywiście, w znacznej mierze jest to kwestia wysoce indywidualna i warto skonsultować się z lekarzem (szczególnie, jeśli podczas ciąży występowały jakieś komplikacje), jednak ogólne zalecenia organizacji American College of Obstetricians and Gynecologists mówią, że ćwiczenia można powoli rozpoczynać nawet już kilka dni po porodzie. Ogólne wytyczne europejskich i amerykańskich lekarzy zalecają matkom po porodzie około 150 minut umiarkowanej aktywności w tygodniowym cyklu. Oczywiście, po sprowadzeniu na świat nowego życia nie musi się to wszystko zadziać naraz. Nie spiesz się, słuchaj swojego ciała — i oczywiście bądź w kontakcie z lekarzem! W poniższym tekście przedstawimy rekomendowany przez Thule zestaw podstawowych ćwiczeń, idealnych na początek – a także zestaw porad dla aktywnych mam, przygotowanych przez Natalię Tomasiak (biegaczkę górską, trenerkę biegania, instruktorkę narciarską i autorkę bloga Górski Styl). View Ediplayer on the source website Ćwiczenia dna miednicy To ćwiczenia skupione na mięśniach dna miednicy – kontrolujących pracę pęcherza i jelit, które ulegają osłabieniu w czasie ciąży. Mowa tu m.in. o klasycznych przysiadach oraz mostkach pośladkowych (które wykonujemy leżąc na plecach z ugiętymi kolanami i rękoma wzdłuż ciała) – a następnie ściskając pośladki i unosimy biodra z ziemi (później następuje powrót do pozycji wyjściowej). Mostki pośladkowe Ćwiczenia rozciągające Bóle po porodzie, zwłaszcza w dolnej części pleców, szyi i biodrach, to powszechne zjawisko. Nie tylko wykonujesz całą pracę przy opiece nad noworodkiem, ale ciąża zmieniła ułożenie całego ciała, napięła pewne grupy mięśni i osłabiła inne. Ćwiczenia rozciągające dla dolnej części pleców, klatki piersiowej, szyi i zginaczy bioder mogą być idealnym wyborem po porodzie. Rozluźnienie tych mięśni może pomóc odciążyć stawy i zmniejszyć bóle. Ćwiczenia rozciągające Spacery Tak po prostu - wybierz się z dzieckiem na spacer! To ćwiczenie aerobowe o niskiej intensywności, które zaktywizuje całe ciało i daje trochę tak potrzebnego świeżego powietrza. Aktywne mamy, które chcą wrócić do joggingu, gdy tylko minie połóg, mogą wybrać wózek, który można wyposażyć w gondolę lub niemowlęcy fotelik samochodowy. Możesz używać go jako wózka na spacery z noworodkiem w pierwszych miesiącach, a następnie zamienić gondolę na siedzisko dla malucha, aby wybrać się na jogging z dzieckiem, gdy będzie już wystarczająco duże (zwykle około szóstego miesiąca życia). Szybki chód Kiedy już zaczniesz chodzić na spacery i robić ćwiczenia dna miednicy, możesz zwiększyć intensywność spacerowania, wydłużyć pokonywane odległości i wzmocnić pompowanie krwi. Wyposaż swój wózek dziecięcy w uchwyt na kubek, który pomoże utrzymać nawodnienie na spacerze. Jeśli wybierzesz wózek, który nadaje się na trudniejsze tereny, pojawia się opcja energicznych spacerów po parku lub leśnym szlaku. Jogging Jeśli lekarz na to pozwolił, dlaczego nie wyjść pobiegać? Gdy dziecko skończy 6 miesięcy, możesz je nawet ze sobą zabrać w wózku do joggingu! Oczywiście, kluczowe będzie wtedy wyposażenie się w odpowiedni wózek, który zapewni komfort zarówno małemu pasażerowi, jak i mamie – świetne sprawdzą się tu wózki biegowe Thule, na przykład typowo sportowy model Thule Glide 2 (doskonały do intensywnych treningów) lub wszechstronny Thule Urban Glide 2 (który świetnie się sprawdzi zarówno podczas treningu, jak i zakupów). Dbając o zalecaną ilość aktywności w ciągu tygodnia dbamy zarówno o swoje zdrowie fizyczne jak i psychiczne. Radzi Natalia Tomasiak (mama, biegaczka górską, trenerka, autorka bloga Górski Styl). Gdy regularnie wychodzimy na spacer/aktywny chód/jogging, nasz organizm zdecydowanie lepiej funkcjonuje. Pierwsze lata macierzyństwa z jednej strony są wyjątkowym okresem, ale jest to też niezwykle trudny czas, dlatego też bardzo ważne jest aby dbać też o siebie i uprawiać aktywność fizyczną. Idealnie zapewne byłoby, aby zrobić coś 4-5 razy w tygodni - jeśli jednak nam się to nie udaje, to zróbmy tyle na ile możemy sobie pozwolić. Po prostu tego nie zaniedbujmy. 1. Jeśli wybierasz się na dłuższy spacer/jogging, planuj go w czasie drzemki dziecka. Unikniesz w ten sposób wszelkich „afer”. Ty w spokoju wykonasz zaplanowaną aktywność, a dziecku na pewno dobrze zrobi drzemka na świezym powietrzu. 2. Rób tyle, na ile pozwala Ci Twój organizm (szczególnie na początku powrotu do aktywności). Jeśli byłaś mocno aktywna przed ciążą, wrocisz bardzo szybko do formy – potwierdzi to każda sportowa mama ???? 3. Nie bój się zainwestować w sportowy wózek. Da Ci on komfort, swobodę i duże możliwości w planowaniu wszelkiego rodzaju aktywności. Mając dobry sprzęt, masz szerokie spektrum możliwości: spacery, bieganie, rolki, wyjścia w góry/teren, a zimą - dla bardziej zaawansowanych - skitury czy biegówki. 4. Planując pierwsze sportowe aktywności z dzickiem, zacznij od krótkich wyjść: 40 min, godzinka, 1,5 godziny. W ten sposób sama nabierzesz pewności w tym, co robisz. Dziecko się przyzwyczai do wspólnych wyjść, Ty dzięki temu stopniowo będziesz mogła wrócić do formy. 5. Nie zawsze udaje się zrealizować zaplanowana aktywność, w szczególności gdy mamy malutkie dziecko - ale nie poddawaj się. Jeśli raz, drugi nie wyszło… to wyjdzie za trzecim razem. 6. Pamiętaj, że „szczęśliwa mama, to szczęśliwe dziecko” - dbając o swoją aktywność sportową, dbasz o dobre samopoczucie, które przekłada się na różne aspekty macierzyństwa. Czasem lepiej iść na spacer czy pobiegać, niż zabrać się się za prasowanie – ono poczeka, nie ucieknie, a Ty wrócisz z aktywności uśmiechnięta i naładowana pozytywną energią. Materiał powstał z udziałem Thule
Torbiel jajnika a ciąża. Czy jest się czym martwić?
Regularne badanie USG pomaga w wykrywaniu torbieli jajnika w ciąży. Większość zmian jest niezłośliwa, szczególnie u kobiet przed menopauzą. Sprawdź, co powinnaś wiedzieć o torbielach jajnika w kontekście ciąży.
Guzy przydatków miednicy, w tym <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/torbiel-jajnika-jak-leczyc-torbiele-jajnikow-8870-r1/">torbiele jajnika, wykrywa się u około 2-4 proc. ciężarnych. Badanie USG, które jest standardowo wykonywane w ciąży, jest ważnym narzędziem w wykrywaniu zmian w obrębie macicy i jajników. Torbiele (cysty) jajników najczęściej zanikają samoistnie w czasie ciąży lub po porodzie, zazwyczaj też nie dają charakterystycznych objawów. Większość z nich jest niezłośliwa. Spis treści: Rodzaje torbieli jajnika w ciąży Torbiele i guzy wywołane przez ciążę Torbiele niezłośliwe Torbiele złośliwe Czy można zajść w ciążę, mając torbiel jajnika? Objawy torbieli jajnika Leczenie torbieli, także w ciąży Rodzaje torbieli jajnika w ciąży Najczęściej występujące zmiany budowy jajnika w ciąży: torbiel ciałka żółtego – niezłośliwa cysta wypełniona płynem, jest pozostałością pęcherzyka Graafa. Najczęściej wzrasta w 1. trymestrze ciąży i zanika w 2. trymestrze. Sytuacja, w której zwiększa wymiary przez całą ciążę, występuje rzadko. torbiele krwotoczne – to także torbiele ciałka żółtego, w których obrębie doszło do krwawienia. torbiele po stymulacji jajników – wywoływanie jajeczkowania może skutkować powstaniem wielu torbieli o cienkich ściankach i wymiarach sięgających do 10-15 cm. Takie zmiany mają tendencję do pękania i krwawienia, ale najczęściej są niezłośliwe i zanikają w 2-3 trymestrze ciąży. Torbiele i guzy wywołane przez ciążę Ciąża to okres, w którym mogą wystąpić także następujące zmiany w obrębie jajników: torbiele tekaluteinowe – pojawiają się najczęściej po 1. trymestrze, często jako efekt <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/ciaza-zasniadowa-przyczyny-zasniadu-groniastego-22249-r1/">zaśniadu groniastego całkowitego. żółtczaki ciążowe (luteoma) – lite guzy jajnika, które mogą powodować wzrost poziomu hormonów męskich u ciężarnej i u płodów żeńskich. Najczęściej zanikają po porodzie. mnogie torbiele tekaluteinowe – przypominają z wyglądu wielotorbielowate jajniki po stymulacji, występują częściej u kobiet cierpiących na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/zespol-policystycznych-jajnikowpolicystyczne-jajniki-objawy-i-leczenie-8862-r1/">zespół policystycznych jajników (PCOS) — i utrudniają zajście w ciążę — lub w przypadku ciąży mnogiej (zwłaszcza z trojaczkami i większą liczbą płodów). Nie są złośliwe i zanikają po porodzie. Mogą wywoływać ból brzucha, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, hirsutyzm. Torbiele złośliwe Dzielimy je na: raki nabłonkowe, nowotwory germinalne nowotwory gonadalne Szacuje się, że około 3,6–6,8 proc. guzów jajnika, które nie zanikną w czasie ciąży, ma charakter złośliwy. Objawy doświadczane przez kobietę to m.in. stałe wzdęcie, ból brzucha, brak apetytu, podczas <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/usg-w-ciazy-6578-r1/">badania USG w ciąży. Lekarza zaniepokoić powinno: rośnięcie guza, wytwarzanie grubych przegród, pojawianie się guzków przyściennych, występowanie wypustek (palczastych wyrośli), odchodzących od ściany w kierunku środka torbieli. Czy można zajść w ciążę, mając torbiel na jajniku? Wiele kobiet dowiaduje o torbieli na jajniku wtedy, gdy wykonywane jest pierwsze ciążowe USG. To oznacza, że nie każda torbiel utrudnia zajście w ciążę. Najwięcej problemów stwarzają torbiele u kobiet z zespołem policystycznych jajników lub endometriozą. Należy jednak pamiętać, że wiele torbieli zanika samoistnie i choć w jednym cyklu mogą uniemożliwić zapłodnienie, to w kolejnym mogą już nie stanowić przeszkody. Większy problem z zajściem w ciąże stanowią nawracające torbiele jajnika. Torbiel skórzasta jajnika a ciąża: torbiele dermatoidalne najczęściej dotykają młodych kobiet w wieku 20-30 lat. Potrafią rozregulować cykl menstruacyjny i utrudniać zajście w ciążę. Torbiel czekoladowa a ciąża: torbiel endometrialna jajnika może utrudniać zajście w ciążę. Dzieje się tak dlatego, że nieprawidłowe tkanki endometrium zwykle obecne są także w innych, nietypowych miejscach, co może utrudniać owulacje lub prowadzić do niedrożności jajowodów. Objawy torbieli jajnika Mogą nie wywoływać żadnych objawów. Jeśli jednak wystąpią dolegliwości, są to najczęściej: ból brzucha, ból miednicy, dyskomfort wywołany uciskiem na sąsiadujące narządy, ból podczas stosunku, parcie na pęcherz, zmniejszony apetyt, wzdęcia. Leczenie torbieli, także w ciąży Diagnostykę torbieli jajnika wykonuje się przy użyciu USG i rezonansu magnetycznego. Pozwala to na ocenę, czy narośl jest złośliwa. Najczęściej wystarczy sama obserwacja torbieli, w przypadku zmian złośliwych sposób leczenia uzależniony jest od rozmiaru zmiany i wieku ciąży, jeśli kobieta już w niej jest. To ważne, by obserwować również niezłośliwe cysty, ponieważ ich pęknięcie lub skręcenie może prowadzić do poronienia lub przedwczesnego porodu. Operacyjne usunięcie torbieli rozważane jest, jeśli jej rozmiar jest duży, nie zmniejsza się i towarzyszą jej niepożądane objawy (np. krwawienia). Najczęściej stosowana jest wtedy laparoskopia. Do leczenia torbieli stosuje się czasami także leczenie hormonalne lub antybiotyki. Źródło: mp.pl, Sonographic tips for evaluation of adnexal masses in pregnancy, Timothy P. Canavan, Clinical Obstetrics and Gynecology, 2017; 60 (3): 575–585, Detecting ovarian disorders in primary care, Abigail Oliver, Caroline Overton, The Practicioner, 2014; 258 (1769): 15–19 Przeczytaj też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/bol-jajnika-przed-okresem-masz-go-z-powodu-owulacji-ale-nie-tylko-27176-r1/">Ból jajnika przed okresem – co oznacza? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-ciazy/bol-brzucha-w-ciazy-przyczyny-13167-r1/">Ból brzucha w ciąży – czy to normalne? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/bol-jajnika-w-ciazy-8-przyczyn-dlaczego-tak-sie-dzieje-27174-r1/">8 przyczyn bólu jajnika w ciąży
Jak powiedzieć o ciąży najbliższym? A jak pracodawcy? Poznaj sprawdzone sposoby
Wiele przyszłych mam zastanawia się, jak i kiedy powiedzieć o ciąży. Czy pochwalenie się ciążą w mediach społecznościowych to dobry pomysł? Nie powinnaś podejmować tej decyzji pod wpływem impulsu. Jednak to nie oznacza, że masz ukrywać ciążę aż do rozwiązania. Dowiedz się, jak i komu powiedzieć o ciąży.
Zasada numer jeden, naszym zdaniem, brzmi tak: to właśnie przyszły tata, a nie koleżanki z pracy czy nawet własna mama, powinien dowiedzieć się o ciąży jako pierwszy. Jak powiedzieć o ciąży? Oto garść rad, jak przekazać informację, że spodziewasz się dziecka najbliższym ci osobom. Jak powiedzieć o ciąży: mężowi lub partnerowi, jeśli wspólnie staraliście się o dziecko mężowi lub partnerowi, jeśli ciąża jest nieplanowana rodzicom dalszej rodzinie pracodawcy znajomym w mediach społecznościowych Jak powiedzieć mężowi lub partnerowi, że zostanie tatą? Sposób poinformowania o ciąży jest dowolny i zależy głównie od fantazji i pomysłowości. To sprawdzone pomysły, dla par, które wspólnie starały się o dziecko. Możesz zabrać męża lub partnera w miejsce, gdzie ci się oświadczył i w podobnych okolicznościach przyrody oświadczyć mu, że zostanie ojcem. Przez żołądek do serca? Możesz przygotować mu smaczną kolację i w trakcie jej trwania poinformować go o tej wspaniałej nowinie np. że jecie ją już we trójkę. Jeżeli w niedalekiej przyszłości twój mąż lub partner obchodzi jakieś święto (imieniny, urodziny), zrób mu prezent, a do środka włóż test ciążowy. Dobrym pomysłem jest ukrycie w domu np. smoczka, śpioszków lub malutkich bucików i zabawa w zimno-ciepło. Planujecie kolejne wakacje lub romantyczny wypad? Możesz powiedzieć półżartem, że tym razem powinniście wybrać miejsce przyjazne dzieciom. Zabawnym pomysłem będzie narysowanie na swoim brzuchu dzidziusia lub umieszczenie napisu: jestem tu, tato. Gdy partner lub mąż zobaczy twój brzuszek, na pewno nie będzie miał wątpliwości. Jak powiedzieć partnerowi o nieplanowanej ciąży? Sytuacja wygląda trudniej, gdy ciąża to naprawdę niespodzianka. W takim wypadku zrezygnuj z zaskakiwania kupnem skarpetek czy też maleńkich bucików. Bardziej wskazana jest szczera rozmowa. Jeżeli spotykasz się z partnerem długo i wiesz, że jesteście ze sobą szczęśliwi, możesz spodziewać się, że postąpi odpowiedzialnie. Musisz mu jednak uświadomić, że sytuacja jest tak samo niezwykła i zaskakująca dla ciebie, jak i dla niego. Pokaż mu, że ty także masz obawy, ale wierzysz, że razem dacie sobie radę ze wszystkim. Sprawa komplikuje się, gdy tworzycie luźny związek. Przed podzieleniem się wieścią z partnerem warto najpierw samej się z tym oswoić. Przysłowiowa „wpadka” to szok dla ciebie, więc i po partnerze możesz spodziewać się każdej reakcji. Bywa, że kobiety w pierwszych tygodniach starają się ukryć ciążę. Twierdzą, że to one winne są całej zaistniałej sytuacji. Jest to podstawowy błąd. Po pierwsze nie obwiniaj się, do poczęcia przyczyniły się dwie osoby w równej mierze. Po drugie, musisz jak najwcześniej poinformować o tym partnera, by mógł się z całą sytuacją oswoić. Jeżeli jest odpowiedzialnym mężczyzną, to podejmiecie wspólną decyzję o waszym dalszym życiu. Jeżeli natomiast stchórzy, to znak dla ciebie, że musisz przygotować się do samotnego macierzyństwa i zapewnić sądownie alimenty. Ale nie zakładajmy od razu czarnych scenariuszy... Jak powiedzieć rodzicom o ciąży? Zazwyczaj rodzice, czyli przyszli dziadkowie są kolejnymi, zaraz po ojcu dziecka, osobami, które dowiadują się, że niebawem na świecie pojawi się kolejna osoba w rodzinie. Jak zabawnie powiedzieć o ciąży rodzicom lub teściom? Jeśli zbliżają się Dzień Babci lub Dziadka, możesz w tym dniu złożyć im pierwsze życzenia. Rodzice z pewnością będą zaskoczeni! Sporo osób czeka z tą wiadomością do wyjątkowej okazji, takiej jak Boże Narodzenie czy urodziny mamy – a właściwie już babci. To dopiero prezent, prawda? A może zbliżają się twoje urodziny lub imieniny? To doskonała okazja, żeby zaprosić rodziców na wspólny obiad lub podwieczorek i poinformować o ciąży, np. wręczając im maciupkie skarpetki lub smoczek. Czujesz się skrępowana i nie wiesz, jak powiedzieć przyszłym dziadkom o ciąży? Często przyszli rodzice kupują na tę okazję swoim rodzicom kwiaty, szampana czy jakiś drobiazg – mała rzecz, a cieszy! Warto pamiętać, że niejedni rodzice, a właściwie już dziadkowie, mogą czuć się pokrzywdzeni, że nie dowiedzieli się o ciąży jako pierwsi. Może im się wydawać, że nie są już tak ważni czy że dzieci mają przed nimi tajemnice. Dlatego lepiej mieć w zanadrzu dobry powód, dlaczego dowiadują się o tym dopiero teraz. Jak powiedzieć o ciąży dalszej rodzinie? Większość par decyduje się powiedzieć najbliższym o ciąży dopiero po jakimś czasie. Dlaczego? Wolą przeczekać pierwszy trymestr, by mieć pewność, że wszystko jest w porządku i dziecko rozwija się prawidłowo. Chcą też sami nacieszyć się tą wiadomością, a potem móc zaskoczyć rodzinę, że już za pół roku pojawi się nowy człowiek. Często przyszli rodzice są już oswojeni z myślą o powiększeniu rodziny, a informację przekazują w sposób naturalny i spontaniczny. Najczęściej przyszli rodzice dzielą się tą wiadomością podczas wspólnych spotkań rodzinnych takich jak: Wigilia, Wielkanoc czy chrzciny. Jednak w tym przypadku należy pamiętać, aby informacja o ciąży nie przyćmiła imprezy, w której uczestniczycie. Szczególną ostrożność należy zachować w przypadku: ślubów, wesel czy wieczorów panieńskich. Mniej „odważni” informowanie bliskich o ciąży odkładają aż do momentu, gdy brzuszek będzie widoczny i sami się domyślą. Jak powiedzieć pracodawcy o ciąży? Kodeks pracy nie precyzuje, kiedy należy poinformować pracodawcę o ciąży. Mało tego, poinformowanie pracodawcy o ciąży to twój przywilej, a nie obowiązek. Jednak im szybciej dostarczysz lekarskie zaświadczenie o tym, że spodziewasz się dziecka, tym szybciej będziesz mogła skorzystać z praw, jakie przysługują przyszłej mamie. Zazwyczaj jednak ciężarne informują pracodawcę o ciąży po 12., a nawet po 14. tygodniu ciąży. Po zakończeniu I trymestru ciąży występuje mniejsze ryzyko poronienia, wykonane jest też pierwsze badanie prenatalne. Jak poinformować przełożonego o ciąży? Przede wszystkim nie czuj się winna i nie przepraszaj, że jesteś w ciąży. Mówiąc, postaw na konkrety. Powiedz: w którym tygodniu ciąży jesteś, kiedy przypada planowany termin rozwiązania, do kiedy planujesz pracować: co samego terminu porodu a czy może chcesz wykorzystać jeszcze w ciąży 6 tygodni przysługującego ci urlopu macierzyńskiego, zapewnij pracodawcę, że doki twój stan zdrowia na to pozwoli, będziesz wykonywać swoje obowiązki jak do tej pory. Jak poinformować o ciąży na Facebooku lub innych mediach społecznościowych? Wiele młodych mam chce podzielić się z całym światem radosną nowiną i przekazuje tę informację za pośrednictwem mediów społecznościowych. Możesz po prostu wrzucić zdjęcie USG twojego dziecka lub pokusić się o przygotowanie: kolażu zdjęć z USG twojego dziecka, możesz dodać też animacje, kolażu zdjęć zarówno twoich, przyszłego taty, jak i tych z USG – to będzie także wspaniała pamiątka!, filmiku, który przedstawia historię waszego związku i kończy informacją, że spodziewacie się powiększenia rodziny, filmku, który pokazuje, w jaki sposób przyszły tata zareagował na wiadomość o powiększeniu się rodziny. Jeśli to nie jest twoje pierwsze dziecko, możesz nagrać reakcję rodzeństwa. Publikując w przestrzeni publicznej, musisz liczyć się z tym, że nie zawsze ciąża będzie miała taki przebieg, jaki sobie wymarzyłaś. Zapraszając bliższych lub dalszych znajomych do swojego życia, musisz liczyć się z tym, że mogą oni oczekiwać aktualizacji informacji dotyczących ciąży. Mogą także mieć poczucie, że dajesz im przyzwolenie na pouczanie i udzielanie rad. Dlatego też pamiętaj, że poinformowanie o ciąży nie jest twoim obowiązkiem! Zobacz także: Rozejście spojenia łonowego – jak się objawia i leczy? Zupka chińska w ciąży – czy można ją jeść, będąc mamą? Przepuklina pępkowa w ciąży: objawy, czy jest groźna, czy sama zniknie?
Olej z czarnuszki w ciąży: właściwości, dawkowanie, przeciwskazania
Olej z czarnuszki to źródło jednonasyconych i wielonasyconych kwasów tłuszczowych, których przyjmowanie jest niezbędne do prawidłowej pracy całego organizmu. Zdrowe kwasy tłuszczowe są szczególnie ważne w diecie ciężarnej. Czy olej z czarnuszki można więc stosować w ciąży?
Olej z czarnuszki działa przeciwgrzybiczo, przeciwwirusowo i przeciwzapalnie. Wspiera pracę układów: odpornościowego i nerwowego, które u ciężarnych działają na najwyższych obrotach. Czy zatem w ciąży można go stosować? Olej z czarnuszki w ciąży: czy można go stosować? Olej z czarnuszki mógłby się wydawać doskonałym rozwiązaniem dla kobiety w ciąży, bo przecież potrzebuje ona w swojej diecie dużej ilości jedno– i wielonasyconych kwasów tłuszczowych. Jednakże olej z czarnuszki nie powinien być przyjmowany w ciąży, a już na pewno nie na „własną rękę”. Dlaczego? Olej z czarnuszki ma właściwości rozkurczające, które mogą spowodować przedwczesny poród. Co prawda nie ma odgórnego zakazu przyjmowania oleju z czarnuszki w ciąży, jednak niezbędna jest konsultacja z lekarzem prowadzącym, który zadecyduje, czy kobieta może zażywać olej z czarnuszki, czy też nie. Olej z czarnuszki: właściwości Olej z czarnuszki ma niezwykle specyficzny, gorzko-ostry posmak, co może utrudnić spożywanie oleju przez dzieci, a także przez kobiety w ciąży borykające się z nudnościami. Niemniej, jeśli nie ma przeciwskazań, warto włączyć go do swojej diety, bowiem olej z czarnuszki ma właściwości: przeciwalergiczne, przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, hipoglikemizujące (wpływa na obniżenie poziomu glukozy we krwi). Ponadto olej z czarnuszki chroni błonę śluzową żołądka, wspiera pracę wątroby i wzmacnia odporność. Oddziałuje także pozytywnie na wygląd, sprawiając, że włosy stają się lśniące, a cera gładka i promienna. Jaki olej z czarnuszki wybrać? Najlepszy będzie zimnotłoczony, ekologiczny. Można dostać go w aptekach, sklepach ekologicznych i internecie. Warto zażywać go z miodem, sokiem albo musem owocowym, ponieważ olej z czarnuszki ma naprawdę specyficzny smak: jest mocno korzenny, ostry i momentami wręcz gorzki. Olej z czarnuszki: dawkowanie Osoba dorosła powinna dziennie przyjmować łyżkę stołową zimnotłoczonego oleju z czarnuszki. Jeśli chodzi o dzieci, można podać go najwcześniej maluchowi, który skończył pierwszy rok życia. Poniżej zamieszczamy listę dawkowania oleju z czarnuszki w zależności od wieku: roczne dziecko – 1/4 łyżeczki dziennie, dziecko w wieku 2 do 4 lat – 1/2 łyżeczki dziennie, dziecko powyżej 5 lat – łyżeczka oleju dziennie, dorośli – łyżka stołowa dziennie. Olej z czarnuszki: przeciwskazania Mimo tego że olej z czarnuszki jest preparatem naturalnym, nie jest przeznaczony dla każdego. Nie powinny zażywać go: kobiety w ciąży zagrożone poronieniem, dzieci poniżej 12. miesiąca życia, osoby z niedociśnieniem, osoby przyjmujące na co dzień warfarynę lub metoprolol – olej z czarnuszki może wejść z nimi w interakcję, która skutkuje szeregiem działań niepożądanych. Zobacz też: Co jeść w ciąży, a czego lepiej unikać? Lista produktów Woda w ciąży – jaką wybrać, ile pić i po co? Domowe sposoby na zgagę w ciąży: soda, cola, mleko, migdały
Przepuklina pępkowa w ciąży: objawy, czy jest groźna, czy sama zniknie?
Przepuklina pępkowa to dolegliwość, która może wzbudzić niepokój u kobiety ciężarnej. Jakie są jej objawy i czy możliwy w takiej sytuacji jest poród naturalny? Czy przepuklina pępkowa jest groźna?
Przepuklina pępkowa pojawia się wtedy, gdy dojdzie do przemieszczenia się zawartości jamy brzusznej przez poszerzony pierścień pępkowy. Widoczna jest jako uwypuklenie w okolicy pępka. Tłumaczymy, jak objawia się przepuklina pępkowa i czy sama zniknie. Spis treści: Przepuklina pępkowa - przyczyny Przepuklina pępkowa w ciąży – objawy Przepuklina pępkowa w ciąży – czy jest groźna? Przepuklina pępkowa w ciąży – zdjęcia Przepuklina pępkowa w ciąży a poród naturalny Przepuklina pępkowa w ciąży - przyczyny Pojawienie się przepukliny pępkowej może być spowodowane wzrostem ciśnienia w jamie brzusznej. Dzieje się tak np. podczas ciąży, wtedy wzrost ciśnienia w jamie brzusznej jest spowodowany rosnącą macicą. Macica naciska na jamę brzuszną, co prowadzi do rozejścia powłok brzusznych. Dodatkowo relaksyna rozluźnia więzadła, przez co łatwiej dochodzi właśnie do rozejścia powłok brzusznych. Częste przyczyny przepukliny pępkowej to: wielokrotne ciąże, otyłość brzuszna, słabe ścianki jamy brzusznej, nadwaga. Przepuklina pępkowa w ciąży – objawy Przepuklina pępkowa objawia się wybrzuszeniem w powłokach brzusznych. Zdarzają się też sytuacje, w których mogą pojawić się dolegliwości bólowe – nie można ich lekceważyć, ponieważ mogą świadczyć o zagrożeniu zdrowia lub życia kobiety. Jeśli przepuklinie towarzyszą nudności, wymioty, zatrzymanie gazów i stolca, a także silny ból brzucha – należy jak najszybciej udać się do lekarza. Takie objawy mogą świadczyć o uwięźnięciu przepukliny. Przepuklina pępkowa w ciąży – czy jest groźna? Przepuklina pępkowa w ciąży na ogół nie powinna niepokoić ciężarnej. Może być groźna, jeśli dojdzie do jej uwięźnięcia. Dzieje się tak, gdy w worku przepuklinowym znajdzie się fragment jelita. W większości sytuacji sama jego obecność nie jest niebezpieczna, jednak czasami może dojść do niedokrwienia tego fragmentu, a następnie martwicy i niedrożności przewodu pokarmowego. W większości przypadków przepuklinie pępkowej nie towarzyszą dodatkowe objawy i nie wymaga ona interwencji medycznej. Powstała przepuklina pępkowa nie może jednak samoistnie zniknąć. Po zakończeniu ciąży z reguły przeprowadza się operację przepukliny w trybie planowym. Przepuklina pępkowa w ciąży – zdjęcia Na zdjęciach poniżej możesz zobaczyć, jak wygląda przepuklina pępkowa w ciąży: Przepuklina pępkowa w ciąży a poród naturalny Przepuklina pępkowa w ciąży nie powoduje zmian w organizmie dziecka. W większości przypadków nie utrudnia też porodu naturalnego. Może się zdarzyć jednak, że wystąpią komplikacje, a wtedy konieczne będzie przeprowadzenie cesarskiego cięcia. Zobacz także: Nietypowe objawy ciąży – 29 symptomów, które mogą wskazywać na ciążę Duszności w ciąży: problemy z oddychaniem, zadyszka (kiedy do lekarza?) Glukoza w moczu w ciąży – co oznacza, jakie objawy jej towarzyszą?
Czy można zajść w ciążę bez wytrysku? Czy można zajść w ciążę przez preejakulat?
Czy aby zajść w ciążę, konieczny jest wytrysk do pochwy? Czy możliwe jest zapłodnienie bez wytrysku, ale przez przedostanie się preejakulatu w okolice krocza kobiety?
Do zapłodnienia potrzebne są komórki rozrodcze żeńskie oraz męskie, które znajdują się w spermie. Wiele kobiet zastanawia się, czy można zajść w ciążę jeśli nie doszło do stosunku, a mała ilość spermy znalazła się okolicach dróg rodnych. Wyjaśniamy, czy mała ilość spermy może spowodować ciążę, czy nasienie, które znalazło się w okolicach krocza, na pościeli lub w wodzie podczas kąpieli, może przedostać się do wnętrza pochwy i doprowadzić do zapłodnienia (zwłaszcza, gdy kobieta ma akurat dni płodne)? I czy można zajść w ciążę przez preejakulat? Spis treści: Jak dochodzi do zapłodnienia? Czy można zajść w ciążę bez wytrysku? Wytrysk w okolicach krocza a ciąża Nasienie na pościeli a ryzyko zajścia w ciążę Nasienie w wodzie lub na rękach a ryzyko zapłodnienia Czy można zajść w ciążę przez preejakulat (bez wytrysku)? Jak dochodzi do zapłodnienia? Aby plemnik mógł połączyć się z komórką jajową, muszą być spełnione ściśle określone warunki. Po pierwsze kobieta musi mieć owulację lub być tuż przed nią (w przypadku nieregularnych miesiączek jest to trudniejsze do ustalenia). Po drugie do pochwy musi dostać się odpowiednio duża ilość męskiego nasienia, i to o odpowiedniej jakości. Zdrowe, ruchliwe plemniki żyją od 48 do 72 godzin (2-3 dni), ale te najsilniejsze są w stanie przeżyć w pochwie nawet do 5 dni (zdarza się to jednak sporadycznie). Po trzecie istotny jest właśnie moment przedostania się nasienia do pochwy. Aby zapłodnienie było możliwe, wytrysk powinien odbyć się wprost do jej wnętrza. Plemniki są bardzo wrażliwe na niesprzyjające warunki. Na pościeli mogą zginąć od razu. Nieco dłużej, bo ok. kilka minut, są w stanie przetrwać na ciepłym i wilgotnym kroczu kobiety. To wszystko powoduje, że bez wytrysku bezpośrednio do pochwy zajście w ciążę jest niemal nieosiągalne. Ale nie jest całkowicie niemożliwe. Czy można zajść w ciążę bez wytrysku? Jest to mało prawdopodobne, ale możliwe. Ciąży na pewno nie spowoduje seks oralny, ale pieszczoty zakończone wytryskiem mogą do niej doprowadzić, jeśli świeża sperma zostanie np. ręką przeniesiona do wnętrza pochwy. W takiej sytuacji szanse na zapłodnienie istnieją, ale są znacznie niższe niż w przypadku wytrysku, do którego doszło w ciele kobiety. Zaschnięta sperma nie zawiera już żywych plemników i nie może przyczynić się do zapłodnienia. Wytrysk w okolicach krocza a ciąża Wytrysk może nie nastąpić wprost do pochwy, ale na krocze kobiety. Czy wtedy może dojść do zapłodnienia? Szanse są niewielkie. Nie można jedna powiedzieć jednoznacznie, że w takim przypadku ciąża nie jest możliwa. Wszystko zależy od tego, jak blisko wejścia do pochwy znajdą się plemniki i czy zostną do niej przeniesione. Nasienie na pościeli a ryzyko zajścia w ciążę Jeśli męska sperma znajdzie się na pościeli, szanse na to, że plemniki dostaną się do pochwy, są nikłe. Są one niezwykle wrażliwe na otoczenie, a na prześcieradle czy poszewkach prawdopodobnie giną w ciągu kilku-kilkunastu minut. Na ręczniku giną równie szybko. Dzieje się tak dlatego, że suche środowisko jest dla plemników zabójcze. Nasienie w wodzie lub na rękach a ryzyko zapłodnienia Plemniki w ciepłej wodzie żyją dość długo, nawet do 18 godzin, jeśli woda ma temperaturę 37 stopni. Mimo to, raczej niemożliwe jest, by plemniki zawędrowały do komórki jajowej, pokonując duże odległości, np. pływając w wannie. Jeśli natomiast sperma znajdzie się na ręce i od razu zostanie przeniesiona do wnętrza pochwy, nie można wykluczyć, że nie dojdzie do zapłodnienia, jednak jest to niezwykle mało prawdopodobne. Czy można zajść w ciążę przez preejakulat? Nawet jeśli para dba o to, żeby wytrysk nie nastąpił wprost do pochwy, w trakcie stosunku już wcześniej wydziela się z penisa tzw. preejakulat. Może on zawierać żywe plemniki, a tym samym sprawić, że dojdzie do zapłodnienia. Wiele par wybierających stosunek przerywany zapomina o tym, że szansa na zajście w ciążę bez wytrysku nadal istnieje. To dlatego stosunek bez wytrysku uznawany jest za najbardziej ryzykowną i najmniej efektywną metodę antykoncepcji. W dodatku mężczyźnie nie zawsze udaje się zdążyć „wyjść” przed wytryskiem, a nawet mała ilość spermy może spowodować ciążę (szanse są co prawda nieduże, ale nie jest to niemożliwe), jeśli znajdzie się w kobiecej pochwie. View Burdaffi on the source website Zobacz też: Teratozoospermia, czyli wadliwe plemniki, niezdolne do zapłodnienia Objawy zapłodnienia: 8 sygnałów, że jesteś w ciąży Idealny śluz szyjkowy do szybkiego zajścia w ciążę
Hybryda w ciąży: czy w ciąży można robić paznokcie hybrydowe?
Hybryda w ciąży to temat, który budzi kontrowersje. Wiele przyszłych mam obawia się, że manicure hybrydowy szkodzi w ciąży: wątpliwości budzą zarówno same lakiery hybrydowe, jak i działanie lamp UV, niezbędnych do wykonania stylizacji. Jaka jest prawda: czy można robić sobie hybrydę w ciąży, czy nie?
Paznokcie hybrydowe mają same plusy – nie odpryskują, są znacznie twardsze niż pokryte zwykłym lakierem i co najważniejsze, pięknie wyglądają nawet przez dwa tygodnie. Wokół hybrydy w ciąży narosło wiele mitów. Odpowiadamy, czy noszenie paznokci hybrydowych w ciąży jest bezpieczne. Hybryda w ciąży: czy to bezpieczne? W ciąży można, a nawet powinno się o siebie dbać, nawet bardziej niż dotychczas. Wizytówką wielu kobiet są zadbane, pomalowane paznokcie i nie chcą one z tego rezygnować nawet w czasie ciąży. Czy hybryda w ciąży jest bezpieczna? Tak, jest, nie ma żadnych medycznych przeciwwskazań do robienia hybrydy w ciąży. Wątpliwości mogą budzić jedynie poszczególne produkty, które niezbędne są do wykonania trwałej hybrydowej stylizacji – takie jak primer kwasowy, cleaner czy same bazy hybrydowe. W ciąży najbezpieczniej jest sięgnąć po specjalne lakiery hybrydowe dla alergików, które pozbawione są szkodliwych substancji (formuła HEMA FREE, 3-FREE). Podobnie jest w przypadku primera – wystarczy wybrać primer bezkwasowy. Cleaner to alkohol, którego zadaniem jest odtłuszczenie płytki paznokcia. Nie przenika on do krwi, natomiast jego użycie jest niezbędne, aby hybryda całkowicie przyległa do paznokcia. O czym pamiętać, robiąc hybrydę w ciąży? Tak, w ciąży można robić hybrydę, ale przed wizytą (bądź przystąpieniem do samodzielnej stylizacji) powinnaś pamiętać o kilku środkach ostrożności. Po pierwsze, wybierz bezpieczny lakier hybrydowy do paznokci. Lepiej, żeby nie zawierał szkodliwych dla zdrowia substancji (toluenu, ftalanu dibutylu (DBP) aldehydu mrówkowego). Lakiery hybrydowe bezpieczne dla alergików i kobiet w ciąży mają atest 3-FREE. Upewnij się, że manikiurzystka dysponuje naturalnymi lakierami bez zbędnych chemicznych dodatków, albo kup taki lakier sama. Po drugie, zwróć uwagę na narzędzia – muszą być wysterylizowane! Kosmetyczka powinna je wyjąć z zapieczętowanego, nowego opakowania. Możesz też przynieść własny sprzęt do usuwania skórek. Po trzecie, nie usuwaj hybrydy sama, ale udaj się na profesjonalny zabieg do manikiurzystki – lakier hybrydowy usuwa się dość trudno, a jego mało fachowe usunięcie może zniszczyć paznokcie. Bezpieczniejsze będzie zatem usunięcie hybrydy u manikiurzystki (poniżej piszemy, jak to w ciąży zrobić najlepiej). Hybryda w ciąży: przeciwwskazania Tak naprawdę przeciwskazania do wykonania hybrydy w ciąży są takie same jak dla kobiet, które nie oczekują dziecka, czyli: choroby paznokci (np. grzybica albo drożdżyca), słaba, zniszczona płytka paznokcia, uczulenie na którykolwiek ze składników lakierów hybrydowych. Ściąganie hybryd w ciąży Hybrydy usuwane są za pomocą acetonu. Aceton po kontakcie z utwardzonym lakierem hybrydowym rozpuszcza lakier, sprawiając, że łatwo odchodzi on od płytki, bez niepotrzebnego niszczenia jej struktury. Wiele przyszłych mam obawia się usuwania lakieru hybrydowego. Na szczęście, nie ma czego. Aceton w niewielkich ilościach nie jest szkodliwy, problemem może być jego intensywny zapach, który po prostu może zemdlić ciężarną. Na szczęście, jest jeszcze jedno wyjście, a mianowicie, frezarka. To najbezpieczniejszy sposób na ściągnięcie hybrydy. Jeśli nie masz takiego sprzętu w domu, najlepiej jest umówić się do kosmetyczki, która szybko pozbędzie się lakieru za pomocą frezarki. BARDZO WAŻNE: Jeśli zbliża się termin twojego porodu, koniecznie usuń lakier hybrydowy z paznokci. Do szpitala pojedź z naturalnymi paznokciami, bo ich wygląd może pomóc lekarzom ocenić stan twojego zdrowia (np. w razie konieczności wykonania cesarskiego cięcia). Czyste paznokcie bez żadnych substancji chemicznych są też warunkiem koniecznym do użycia pulsoksymetru. Zobacz też: Paznokcie żelowe w ciąży: czy można robić paznokcie żelowe i akrylowe w ciąży? Malowanie paznokci w ciąży: czy hybryda i paznokcie żelowe w ciąży są bezpieczne? Kwas hialuronowy w ciąży – czy można stosować?
Jak spać w ciąży – bezpieczne pozycje na 1, 2 i 3 trymestr
Jak spać w ciąży, aby dobrze wypocząć i nie zaszkodzić dziecku? Poznaj pozycje, która są bezpieczne dla ciebie i dziecka na poszczególnych etapach ciąży. Pozycja, w której wygodnie zasypiałaś na początku ciąży, może okazać się niekomfortowa w 2 czy 3 trymestrze. Podpowiadamy, do kiedy można spać na brzuchu w ciąży, na którym boku powinna spać ciężarna i czy spanie na plecach to dobry pomysł.
Wokół tematu spania w ciąży narosło wiele mitów. Przyszłe mamy zastanawiają się, jak powinny układać się do snu, aby było to dla nich bezpieczne. Najwięcej wątpliwości budzi spanie na brzuchu. Nie wszystkie ciężarne wiedzą, że nie trzeba z tej pozycji rezygnować na początku ciąży. Część ciężarnych zastanawia się, na którym boku można spać w ciąży: wiele mówi się tez o spaniu na prawym boku w ciąży. Wyjaśniamy, jak należy układać się do snu w ciąży i jakie pozycje stają się potencjalnie niebezpieczne w zaawansowanej ciąży. Spis treści: Bezpieczna pozycja do spania w ciąży Na którym boku spać w ciąży? Spanie na plecach w ciąży W jakiej pozycji spać w ciąży w każdym z trymestrów? Jak spać w ciąży, żeby było wygodnie? Bezpieczna pozycja do spania w ciąży To, w jakiej pozycji powinnaś spać, zależy przede wszystkim od tego, na jakim etapie ciąży się znajdujesz. Kobieta, która nosi w sobie dziecko dopiero od kilku tygodni, może pozwolić sobie na więcej niż ciężarna, która czeka na rozwiązanie. Pod koniec ciąży niektóre pozycje będą zwyczajnie niemożliwe, warto więc zacząć przyzwyczajać się do tych bezpiecznych już wcześniej. Leżenie czy spanie na brzuchu w ciąży nie jest zakazane w pierwszym trymestrze. Jeśli jednak lubisz spać na brzuchu, nie mamy dla ciebie dobrych wiadomości – gdy brzuszek zaczyna się powiększać, lepiej unikać tej pozycji. Trudno przecież zdrzemnąć się na piłce, ale i dziecku nie byłoby dobrze, gdy mama tak się ułoży. Na którym boku spać w ciąży? Jeśli lubisz spać na brzuchu lub plecach, w ciąży musisz przyzwyczajać się do spania na boku. Czy spanie na prawym boku w ciąży jest najlepsze, czy raczej wybrać drugi bok? Okazuje się, że wcale nie jest to bez znaczenia! Najbezpieczniejsza pozycja do spania w ciąży, rekomendowana przez specjalistów, to spanie na lewym boku. Spanie na lewym boku jest niezwykle ważne zwłaszcza po 30. tygodniu ciąży, gdy zwiększa się ryzyko zaburzeń krążenia. W tej pozycji dobrze będzie ci się też oddychać. Poza tym pozycja leżąca na lewym boku sprawia, że wątroba i żyła główna dolna nie są uciskane przez powiększoną macicę, a dziecko jest zaopatrywane w tlen i substancje odżywcze. Co jest więc nie tak ze spaniem na prawym boku w ciąży? Niestety, nie powinno się na nim nawet zbyt długo leżeć. Specjaliści w wielu badaniach naukowych zaobserwowali, że spanie na plecach i na prawym boku wiążą się z wyższym ryzykiem urodzenia martwego dziecka, zmniejszonym wzrostem płodu, niską masą urodzeniową i stanem przedrzucawkowym, zagrażającym życiu matki. Dlatego też, jeśli lubisz spać na prawym boku, a jesteś w ciąży, najlepiej jak najszybciej zmienić swoje dotychczasowe przyzwyczajenia. Spanie na plecach w ciąży Spanie na plecach w ciąży jest bezpieczne do 28 tygodnia ciąży. Po tym czasie zbyt długie leżenie na plecach aż dwukrotnie zwiększa ryzyko obumarcia płodu według niektórych badań. Specjaliści podejrzewają, że może to wynikać z pogorszonego dopływu krwi do łożyska i niewystarczającej ilości tlenu i składników odżywczych docierających do płodu. Nie wszyscy naukowcy bezkrytycznie przyjmują wyniki tych badań i twierdzą, że pozycja leżąca na plecach nie jest aż tak groźna, jak zwykło się o niej mówić. W jakiej pozycji spać w ciąży w każdym z trymestrów? Poniżej podpowiedzi, jak próbować się układać w każdym z trzech trymestrów ciąży. Pierwszy jest pod tym względem najłatwiejszy, bo i bez problemu można kłaść się w różnych pozycjach i nie niosą one ryzyka dla dziecka. Niestety z upływem czasu możliwości się kurczą. Jak spać w ciąży w 1 trymestrze? W pierwszym trymestrze ciąży prawdopodobnie będziesz bardzo senna. Pozwól sobie na odpoczynek. W twoim organizmie zachodzi teraz mnóstwo zmian hormonalnych i potrzebuje on czasu na regenerację. We wczesnym okresie ciąży nadal możesz spać na brzuchu. Na razie ta pozycja jest wygodna i bezpieczna dla dziecka, podobnie jak spanie na plecach i obu bokach. Jak spać w ciąży w 2 trymestrze? W drugim trymestrze będziesz musiała zrezygnować już ze spania na brzuchu i spania na plecach. Lekarze odradzają nawet odpoczywanie czy krótkie drzemki w tej pozycji. Zacznij spać na lewym boku. Najlepiej będzie, jeśli pomiędzy nogi dasz poduszkę – dzięki temu poprawisz krążenie krwi w kończynach i zapobiegniesz obrzękom kostek. Jeśli trudno będzie ci samej przyzwyczaić się do nowych pozycji, zaopatrz się w poduszki ciążowe, które to ułatwiają. Połóż się na boku i ułóż brzuch na poduszce. Jak spać w ciąży w 3 trymestrze? W trzecim trymestrze specjalna poduszka dla kobiet w ciąży może okazać się zbawienna. Jeśli jeszcze jej nie kupiłaś, to najlepszy moment! By było ci wygodniej, pod głowę możesz włożyć poduszkę ortopedyczną lub wałek, który odciąży kręgosłup. W dalszym ciągu śpij na lewym boku. Spanie na brzuchu czy na plecach w 3 trymestrze jest niewskazane (leżenie na plecach może spowodować bóle kręgosłupa i pogarszać krążenie, a tym samym powodować niedotlenienie dziecka; spanie na brzuchu na tym etapie jest po prostu niemożliwe). Jak spać w ciąży, żeby było najwygodniej? Połóż się na lewym boku. Pod ugiętą prawą nogę (tę na górze) podłóż poduszkę lub dwie, żeby noga była wyżej. Drugą poduszkę możesz podłożyć pod brzuch. Jeśli obudzisz się na plecach, nie denerwuj się, na pewno nie zaszkodziłaś dziecku. Z powrotem ułóż się na lewym boku – w tej pozycji łożysko jest dobrze ukrwione, lepiej pracują nerki, więc usuwane są szkodliwe produkty przemiany materii i nadmiar płynów, a to zapobiega obrzękom nóg i rąk. Możesz też użyć specjalnej poduszki-węża. Postaraj się przesypiać 9 godzin w ciągu nocy. W ciągu dnia dużo odpoczywaj z nogami lekko uniesionymi do góry. Oszczędzaj siły! UWAGA: Jeśli w nocy obudzisz się na plecach lub brzuchu, nie martw się, tylko wróć do pozycji na boku. Zobacz także: Sny w ciąży: dlaczego są intensywne, a często nawet nieprzyjemne? Bezsenność w ciąży: przyczyny problemów ze snem i sprawdzone sposoby na zaśnięcie Dieta w ciąży: co i ile jeść, aby urodzić zdrowe dziecko
Pola Wiśniewska, żona Michała Wiśniewskiego, skarży się na samopoczucie w ciąży: „Sił zupełnie brak”
Pola Wiśniewska niedługo po ogłoszeniu radosnej nowiny o kolejnej ciąży zdradziła fanom, jak czuje się w tym wyjątkowym stanie. Żona Michała Wiśniewskiego przyznała, że miało być pięknie, ale... wcale tak nie jest.
Niedawno Michał Wiśniewski pochwalił się, że wraz z żoną spodziewają się kolejnego dziecka. Jego żona, Pola Wiśniewska, opublikowała zdjęcie ich synka, który trzyma pozytywny test ciążowy. Z pewnością dla fanów piosenkarza było to dużym zaskoczeniem. Będzie to drugie dziecko pary, natomiast sam założyciel Ich Troje zostanie tatą po raz szósty! Wokalista z małżeństwa z Martą Wiśniewską ma córkę Fabienne i syna Xaviera. Ze związku z Anną Świątczak ma dwie córki – Etiennette i Vivienne. Z obecną żoną doczekał się synka o imieniu Falco. Pola Wiśniewska źle znosi kolejną ciążę Pola Wiśniewska opowiedziała w mediach społecznościowych o tym, jak czuje się w kolejnej ciąży. Piąta żona Michała Wiśniewskiego nie ukrywa, że dokuczają jej ciążowe dolegliwości, a sam stan błogosławiony znosi dość ciężko. „Szczerze? Miało być pięknie, a czuję się fatalnie. Męczą mnie mdłości, nastrój woła o pomstę do nieba, sił zupełnie brak. Dobrze nie jest” – napisała na Instagramie. Dodała jednak, że wszystko wynagradza jej uśmiech synka: „Ale kiedy widzę ten mały uśmiech, to jakby mi lepiej”. Również hashtagi, których użyła Pola Wiśniewska, wskazują na to, że przyszła mama szóstego dziecka Michała Wiśniewskiego mierzy się z nieprzyjemnymi objawami ciąży, a jej samopoczucie ostatnio się pogorszyło: #potrzechkrokachzadyszka #placzenareklamach. Pod smutnym postem ciężarnej pojawiło się jednak wiele słów wsparcia od fanów, którzy pisali, że „co złe – przeminie i będzie pięknie”. Źródło: Instagram Piszemy też o: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Lekarka naraziła życie półrocznego dziecka. Rodzice malucha nie chcą, by poniosła konsekwencje Pozwala dzieciom przeklinać. Ma swoje powody? Według wielu internautów tak!
Światowy Dzień Dziecka Utraconego: kiedy jest obchodzony, symbol dziecka utraconego
Dzień Dziecka Utraconego ma na celu zwiększenie świadomości i wrażliwości na temat poronienia. Im więcej będziemy mówić o tym problemie, tym więcej osób będzie w stanie zaoferować wsparcie i pomoc rodzinom, które zmagają się ze stratą dziecka.
Światowy Dzień Dziecka Utraconego lub Nienarodzonego obchodzony jest 15 października. Dla wielu niedoszłych mam wiąże się z niezwykle bolesnym doświadczeniem. Służy jednak zwiększeniu świadomości i szerzeniu edukacji na temat poronienia czy form wsparcia dla rodziców, którzy utracili dziecko. Szacuje się, że aż 10 do 15 proc. par doświadcza straty dziecka, niektóre więcej niż jeden raz. Aż 70 proc. par mających za sobą poronienie to rodzice dziecka, które cierpiało na chorobę genetyczną. Spis treści: Kiedy jest Dzień Dziecka Utraconego? Symbol dziecka utraconego Gdzie i jak obchodzimy Dzień Dziecka Utraconego w 2022? Najczęściej zadawane pytania o poronienie Jak poradzić sobie ze stratą dziecka? Czy kobieta po poronieniu ma prawo do urlopu? Dlaczego znów doszło do poronienia? Czy następne ciąże też mogą być zagrożone? Dzień Dziecka Utraconego – cytaty Wiersze o stracie dziecka Kiedy jest Dzień Dziecka Utraconego? Data Dnia Dziecka Utraconego nie jest przypadkowa – 15 października to uśredniona data porodu, jeśli ciąża rozpoczęłaby się 1 stycznia. Święto daje rodzicom możliwość upamiętnienia swoich dzieci, które się nie narodziły. Towarzyszą mu okolicznościowe msze i spotkania. Tego dnia wznoszone są modlitwy w intencji dzieci, odbywają się ich symboliczne pochówki, organizowane są rozmowy z terapeutami, prelekcje oraz spotkania dla rodzin po stracie. Dzień Dziecka Utraconego w USA nazywany jest Dniem Pamięci Dzieci Nienarodzonych i Zmarłych. Na świecie obchodzi się go od 1988 roku, a w Polsce pierwsze wzmianki o tej tradycji pojawiły się w 2004 roku. Symbol Dziecka Utraconego Jednym z symboli dziecka utraconego jest błękitno-różowa kokardka. W tych samych barwach odbywają się czasem także ceremonie wypuszczania baloników – niebieskich i różowych, na których rodzice wypisują imiona utraconych dzieci. Drugim symbolem dziecka utraconego jest fioletowy motyl. Jest znany na całym świecie. Ma wspierać rodziców po stracie dziecka i informować, że para straciła jedno z dzieci. Umieszczony na łóżeczku noworodka jest informacją, że dziecko urodziło się z ciąży mnogiej, z której nie wszystkie dzieci przeżyły. Gdzie i jak obchodzimy Dzień Dziecka Utraconego w 2022 roku? W całej Polsce organizowane są spotkania oraz msze dedykowane rodzinom osieroconym. Rodzice i bliscy będą się mogli spotkać w takich miejscowościach jak: Bielsko-Biała 15 października 2022 r. o godz. 15.00 odprawiona zostanie msza św. w kościele pw. św. Małgorzaty w Kamienicy. Po niej dalsze uroczystości odbędą się na cmentarzu komunalnym przy grobie Dzieci Nienarodzonych – pochówek urn z prochami dzieci nienarodzonych. Bydgoszcz 15 października 2022 r. o godz. 18:30 w parafii św. Jadwigi Królowej odbędzie się msza św. w intencji zmarłych dzieci, bez względu na wiek, i osieroconych rodzin. 16 października 2022 r. o godz. 15:00 odbędzie się modlitwa i wspomnienie Dzieci zmarłych przy Grobie Dziecka Utraconego na cmentarzu komunalnym przy ul. Wiślanej (kwatera dziecięca). Częstochowa 15 października 2022 r. o godz. 17:30 w sanktuarium pw. św. Józefa odbędzie się msza św. w intencji rodziców po stracie dziecka. Zakończenie uroczystości adoracją, podczas której, każdy rodzic dotknięty stratą będzie mógł zapalić światełko jako symbol pamięci jego utraconego dziecka. Ełk 15 października 2022 r. o godz. 10:00 zostanie odprawiona msza św. w parafii pw. bł. Karoliny Kózkówny. Po Mszy Św. odbędzie się pochówek dzieci utraconych na cmentarzu komunalnym nr 1. Gdańsk Żabianka 15 października 2022 r. o godz. 15.00 zostanie odprawiona msza św. w kościele pw. Matki Bożej Fatimskiej. Po nabożeństwie odbędzie się spotkanie rodziców przy kawie w sali parafialnej. Gdynia 15 października 2022 o godz. 12.00 odbędzie się uroczyste spotkanie w Hospicjum dla Dzieci „Bursztynowa Przystań” rozpoczynające się mszą św. Inowrocław 14 października o godz. 11.00 na cmentarzu komunalnym odbędzie się pogrzeb Dzieci Przedwcześnie Utraconych. O godz. 15:00 odprawiona zostanie msza św. w intencji zmarłych dzieci i ich bliskich w kaplicy szpitalnej. Kraków 14 października 2022 r. o godz. 17:30 odbędzie się modlitewne czuwanie w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Organizatorzy obchodów proszą rodziców o przyniesienie karty z zapisanym imieniem dziecka (może to być imię symboliczne) i imionami rodziców. Dzieci zostaną wpisane do Księgi Dzieci Utraconych prowadzonej w sanktuarium. Kartuzy 15 października 2022 r. o godz. 15:30 odprawiona zostanie msza św. w parafii pw. św. Wojciecha w intencji Dzieci Nienarodzonych oraz rodziców i bliskich. Po mszy na cmentarzu nastąpi złożenie szczątków dzieci martwo urodzonych. Krosno 8 października 2022 r. o godz. 10:00 odbędzie się msza św. w intencji dzieci zmarłych przed urodzeniem i ich rodziców w kościele pw. Św. Piotra i Św. Jana z Dukli. Po mszy trumna ze zmarłymi dziećmi zostanie złożona w grobowcu na cmentarzu komunalnym. Lublin 15 października 2022 r. o godz. 18:00 w parafii w kościele pw. bł. Piotra Jerzego Frassatiego odbędzie się msza św. w intencji rodziców, którzy utracili swoje dziecko. Pajęczno 15 października 2022 r. o godz. 19:00 odprawiona zostanie masza św. w rzymskokatolickiej parafii pw. Narodzenia Pańskiego. Radomsko 15 października 2022 r. o godz. 16:00 odbędzie sie msza św. w kościele pw. św. Ojca Pio. Po niej różaniec w intencji rodziców po stracie i ich dzieci oraz modlitwa przy pomniku Dziecka Utraconego. Tarnów 9 października 2022 r. o godz. 15:00 na cmentarzu komunalnym odbędzie się pochówek Dzieci Utraconych. Zawiercie 15 października 2022 r. o godz. 18:00 w Bazylice św. Apostołów Piotra i Pawła zostanie odprawiona msza św. Zabrze 15 października 2022 r. w godzinah 12:00 – 14:00 w Fundacji Rozwoju i Promocji Psychoterapii odbędzie się spotkanie w kręgu osieroconych kobiet. Spotkanie jest bezpłatne. Spotkanie poprowadzi psycholog i mama po stracie, p. Katarzyna Konczelska. Zbrosławice 15 października 2022 r. o godz. 16:00 odbędzie się wspólna modlitwa w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, po niej nastąpi poświęcanie pomnika i miejsca pamięci Dzieci Utraconych. na cmentarzu parafialnym. Najczęściej zadawane pytania o poronienie Dlaczego tak się stało, czy poronieniu można było zapobiec, czy na pewno niczego nie zaniedbano, czy ta sytuacja może się powtórzyć w następnej ciąży – te pytania zawsze padają. Niejednokrotnie kobieta szuka winy w sobie, czasem, niestety, także pod wpływem najbliższych. Prawda jest jednak inna – w 70 proc. przypadków poronienie było przesądzone już w momencie poczęcia. Nie zawsze materiał genetyczny komórek rozrodczych jest prawidłowy. Ponad 20 proc. komórek jajowych u młodych, zdrowych, płodnych kobiet i blisko 10 proc. plemników u młodych, zdrowych płodnych mężczyzn ma zmiany w chromosomach. Kiedy zatem dojdzie do udziału w zapłodnieniu komórki rozrodczej z nieprawidłowym materiałem genetycznym, prawie na pewno nastąpi obumarcie ciąży – może do niego dojść w kolejnych godzinach, dniach lub tygodniach. Przy niektórych zmianach genetycznych ciąża może się utrzymać i wówczas rodzi się dziecko z chorobą genetyczną – np. zespołem Downa lub innym zespołem wad wrodzonych, z opóźnieniem rozwoju. Wyjątkowo ważne jest, aby kobiety pamiętały, że znacząca większość utraconych ciąż następuje bez żadnego wpływu zewnętrznego. Świadomość ta może pomóc zwalczyć krzywdzące poczucie winy. Jak poradzić sobie ze stratą dziecka? Kobieta, która przeszła poronienie, powinna być nie tylko pod stałą opieką ginekologa, ale także psychologa. Pomocna może być również sesja w parze, wspólnie z partnerem. Mężczyźni mogą doświadczać straty inaczej niż kobiety, co nie znaczy, że dla nich nie jest to tak samo bolesne doświadczenie. Rodzice zmagający się z utratą dziecka powinni dać sobie czas na przejście żałoby, ale równie ważny jest powrót do życia towarzyskiego, kiedy będą na to gotowi. Przedłużająca się izolacja może sprzyjać depresji. Wsparciem w tym ciężkim czasie mogą być zajęcia artystyczne: np. próby przelania swoich emocji na obrazy lub zdjęcia. Czy kobieta po poronieniu ma prawo do urlopu? Niezależnie od długości trwania ciąży, kobieta po poronieniu ma prawo m.in. do: pochówku dziecka, jeśli sobie tego życzy, poznania przyczyny poronienia, otrzymania zasiłku pogrzebowego w wysokości 4000 zł, urlopu do 56 dni. Dlaczego znów doszło do poronienia? Aberracja chromosomowa u rozwijającego się zarodka zwykle jest przypadkowa. Niekiedy jednak do zaburzeń chromosomowych u dziecka dochodzi dlatego, że któreś z rodziców jest nosicielem nieprawidłowych chromosomów. Stąd po dwóch poronieniach samoistnych należy wykonać badanie kariotypu u obojga partnerów. Ryzyko, że badanie genetyczne ujawni nosicielstwo zmian chromosomowych, nie jest duże – wynosi jedynie ok. 2-5 proc. Ale wśród par z poronieniami nawracającymi dodatkowo 2 proc. to nosiciele bardzo małych, trudnych do wykrycia, zmian w chromosomach. Chociaż ryzyko nosicielstwa zmian chromosomowych jest niewielkie, nie należy go lekceważyć. Para, w której jeden z partnerów jest nosicielem aberracji chromosomowej, ma podwyższone ryzyko poronień, ale często także urodzenia dziecka z wadami i znacznym opóźnieniem rozwoju. Zdarza się również, że kariotypy obojga partnerów są prawidłowe, a aberracje chromosomowe u zarodka powtarzają się w kolejnych ciążach. Takie ryzyko u par można wykazać poprzez badanie genetyczne kosmówki z poronienia. Czy następne ciąże też mogą być zagrożone? Stwierdzenie, że przyczyną utraty ciąży była aberracja chromosomowa u rozwijającego się dziecka, często oznacza, że w następnej ciąży problem może się nie powtórzyć. Wyjątkiem są sytuacje, w których jeden z partnerów jest nosicielem aberracji chromosomowej bądź u danej pary występuje szczególnie podwyższone ryzyko powtarzania się zmian genetycznych u zarodków w kolejnych ciążach. U par, które utraciły dziecko w wyniku przypadkowej aberracji chromosomowej, istnieje duża szansa na urodzenie zdrowego dziecka już w następnej ciąży. Zawsze należy przeprowadzić pełną diagnostykę przyczyn poronień, tak jak zaleca lekarz ginekolog-położnik prowadzący pacjentkę, by wykluczyć także niegenetyczne przyczyny poronień. Przyczyny poronień mogą być złożone – u tej samej kobiety genetyczne i niegenetyczne, a te ostatnie można skutecznie leczyć. Dzień Dziecka Utraconego – cytaty Być może ten wyjątkowy, a zarazem trudny dla wszystkich osieroconych rodziców dzień będzie nowym początkiem. A ty zjawiłeś się obok i powiedziałeś: Ależ ja ci wybaczam, mamo. Nie płacz. Urodzę się innym razem. *** Tylko ktoś, kto dużo płakał, może docenić życie w całym jego pięknie i głośno się śmiać. *** Muszę stłumić litość dla siebie samej i przekonać siebie, że cierpienie nie jest solą życia. Solą życia jest szczęście i takie szczęście istnieje: polega na tym, że trzeba go szukać. *** Przeczytałam kiedyś w książce, że uświadamiamy sobie intensywność cierpienia dopiero wtedy, kiedy się już od niego uwolniliśmy, i wykrzykujemy zdziwieni: jak mogłem znieść podobne piekło? *** Świat się zmienia i pozostaje taki sam. *** Nigdy nie mogłam zrozumieć, skąd w niej się bierze taki śmiech, dziś myślę, że z płaczu, bo dużo płakała. Tylko ten, kto kiedyś dużo płakał, potrafi docenić życie w jego pięknie i śmiać się serdecznie. Płakać jest łatwo. Śmiać się trudno. Powyższe cytaty pochodzą z książki „List do nienarodzonego dziecka” autorstwa włoskiej dziennikarki i pisarki Oriany Fallaci. Wiersze o stracie dziecka Strata dziecka jest bolesnym, trudnym do wypowiedzenia doświadczeniem. W poezji trude emocje mogą znaleźć swoje odzwierciedlenie. Serce matki puste stratą Brzuch matki pusty stratą Życie matki puste stratą Ale przecież Ono wciąż żyje: W pamięci komórek, W niespokojnym oddechu, W nieutulonym płaczu. Ale przecież Ono wciąż żyć będzie: W myślach na dobranoc, W przelatującym ptaku, W tęczy na niebie. *** Kochanie moje, Aniele, Nie mogę Cię dotknąć, Moje dłonie szukają Cię, Moje piersi chcą Cię nakarmić, Moje serce płacze. Ale jeszcze się spotkamy, Dam Ci wtedy matczyną miłość, I ciepło, i całą siebie. Nie jesteś jednak sam, Aniołku, Żyjesz w nas, naszych myślach, westchnieniach, w promieniach słońca i strugach deszczu. Zaczekaj na mnie, będę przy Tobie, kiedy czas będzie po naszej stronie. *** Śpij z Aniołkami, nasz mały Aniołku, Niech Bozia ma na Ciebie baczenie, A kiedy mi smutno, spojrzę na niebo, I będę wiedzieć, że patrzę na Ciebie. Zobacz też: Nie wiesz, co powiedzieć kobiecie, która poroniła dziecko? Może wyślesz jej kartkę? To, co usłyszała po stracie dziecka, złamało jej serce. Postanowiła pomagać innym Straciła dziecko 11 razy... Zobacz, jak poradziła sobie ze stratą
TikTok: czy przyszła mama może być ubrana „niestosownie”?
Jedna z mam dzieli się swoim rodzinnym szczęściem z innymi mamami za pośrednictwem TikToka. Obecnie influencerka jest w drugiej ciąży i nadal jest aktywna w mediach społecznościowych. Niestety, spotkała się z krytycznymi komentarzami. Czy kobieta w ciąży ma prawo ubierać się tak, jak ma na to ochotę?
26-letnia Abbie Herbert jest mamą niespełna półtorarocznej córeczki. Oczekuje też przyjścia na świat synka, który na świecie pojawi się najprawdopodobniej za 5 miesięcy. Młoda kobieta w pełni angażuje się w macierzyńskie obowiązki. Jednak nie zamierza zrezygnować z siebie, nadal dba o swój wygląd i dobre samopoczucie. To jednak nie podoba się innym mamom. „Jesteś w 4 miesiącu ciąży. Nie możesz tak się ubierać publicznie” Abbie Herbert chętnie eksponuje swoje ciało, często ubiera się w topy, czy też krótkie spódniczki. Jednak jej obserwatorki nie kryją oburzenia: „Jesteś w 4 miesiącu ciąży. Nie możesz tak się ubierać publicznie”. Cięta riposta influencerki nie postawia wątpliwości. „Mam 26 lat i mogę ubierać się, jak chcę”, odpowiada Abbie, pokazując się w czekoladowych spodniach od garnituru i krótkim topie z długim rękawem w tym samym kolorze. Przypominamy, że osób ciężarnych nie obowiązuje dress code i powinny ubierać się tak, aby czuły się komfortowo. Jedynym zastrzeżeniem są ubrania, które mocno uciskają brzuch (np. rajstopy, czy za ciasne jeansy), ale w tym przypadku taki stój… nie jest komfortowy. View oEmbed on the source website Źródło: TikTok @abbieherbert Piszemy też o: Stalowa Wola: para znęcała się nad 2,5-letnim chłopcem. Dziecko jest w śpiączce Lębork: balkon zawalił się, gdy stała na nim ciężarna „Jako nauczycielka czuję się jak żebrak. Błagam rodziców o papier, chusteczki, farby... Na razie kupiły dwie osoby” [LIST DO REDAKCJI]