„W przedszkolu wymaga się od dzieci zbyt wiele. Obowiązki? One mają dopiero po kilka lat”
Przedszkole to zwykle początek drogi zwanej nauką samodzielności. Niektórym rodzicom nie podoba się jednak, że są placówki, w których, zamiast swobodnej zabawy przez cały dzień, są także... obowiązki.
Piszę ten list, bo czuję ogromną potrzebę podzielenia się tym, co wydarzyło się ostatnio w przedszkolu mojego dziecka. I wiem, że nie jestem jedyną mamą, która czuje rosnącą presję – nie tylko wobec siebie, lecz także wobec maluchów, które mają dopiero trzy, cztery, pięć lat. A wymaga się od nich coraz więcej. Kiedy słyszę w przedszkolu słowo „obowiązki”, mam wrażenie, że niektórzy dorośli zapominają, czym jest dzieciństwo. A już na pewno zapominają, ile tak naprawdę mogą udźwignąć małe dzieci. „Proszę, nie każcie mojemu dziecku za wcześnie dorastać” Zaczęło się niewinnie – zebranie z wychowawczynią, tematem miały być jesienne aktywności. Tymczasem po chwili rozmowa zeszła na „zwiększenie odpowiedzialności” przedszkolaków. Usłyszałam, że dzieci od teraz mają codziennie „obowiązkowo” sprzątać salę, układać krzesła, zamiatać, pilnować młodszych grup i „pomagać paniom w przygotowaniu stołów”. Przepraszam bardzo, ale moje dziecko ma 4 lata. Cztery. Wychowawczyni mówiła, że to „nauka samodzielności”, że „dzieci potrafią więcej, niż nam się wydaje”. A ja mam wrażenie, że to nie o „samodzielność” tutaj chodzi, tylko o to, żeby kadra miała mniej pracy, a rodzice mogli powiedzieć, że ich maluch jest „samodzielny”, „zaradny” i „dojrzały”. Tylko czy kosztem dzieciństwa? Obowiązki w przedszkolu – tak, ale nie takie, które je przerastają Nie jestem przeciwniczką tego, by dzieci po sobie sprzątały. Uważam, że to naturalne i potrzebne. Ale sprzątanie całej sali? Zamiatanie? Podlewanie roślin? To są zadania dla dorosłych, nie dla trzylatków czy pięciolatków. Najgorsze jest to, że maluchy traktują to śmiertelnie poważnie. Mój syn wrócił do domu i powiedział, że „boi się, bo musi dziś dobrze posprzątać, bo pani będzie sprawdzać”. Od kiedy dzieci w wieku przedszkolnym mają przeżywać stres związany z „wykonywaniem obowiązków”? Od kiedy mają coś „zaliczać”? Gdy zwróciłam uwagę nauczycielce, usłyszałam tylko „wszyscy rodzice są zadowoleni”. To jest zdanie, które działa jak cios. Bo nagle okazuje się, że jeśli protestuję, to może jestem tą jedną „nadwrażliwą”, „zbyt opiekuńczą”, „przesadzającą”. Ale ja się nie zgadzam na to, by wymagano od mojego dziecka tego, czego samo jeszcze nie rozumie, nie potrafi albo najzwyczajniej w świecie nie chce robić. „Nie róbmy z przedszkola małej korporacji” Coraz częściej widzę, że w przedszkolach pojawia się narracja o „treningu kompetencji miękkich”, „odpowiedzialności”, „samodzielności na miarę przyszłości”. Tylko że one mają dopiero kilka lat. Przyszłość poczeka. Przedszkole powinno być miejscem bezpiecznym, radosnym, wspierającym, nastawionym na zabawę, odkrywanie świata i budowanie relacji. Nie korporacją z tabelkami, zadaniami do wykonania i listą „obowiązków”, które bardziej pasują do pracownika niż do dziecka. Proszę Was, poruszcie ten temat. Niech ktoś w końcu powie głośno, że „nauka odpowiedzialności” nie polega na wpychaniu dzieciom zadań, które przerastają ich możliwości. Nie każmy im dorastać szybciej niż to konieczne. Z poważaniem, Zatroskana mama przedszkolaka Zobacz także: „Przedszkola powinny być czynne do 19”. Usłyszałam rozmowę dwóch matek i zamurowało mnie
Kompetencje kluczowe w przedszkolu – czym są, jak się je kształtuje?
Kompetencje kluczowe w przedszkolu stanowią podstawę programu wychowania przedszkolnego. Ich kształtowanie nie kończy się w przedszkolu. Kontynuowane jest w szkole. Co więcej, kompetencje kluczowe można kształtować nawet po ukończeniu edukacji.
Kształtowanie kompetencji kluczowych w przedszkolu to pierwszy systemowy etap wyposażania dziecka w najbardziej istotne umiejętności. Dzięki nim każdy człowiek może odnaleźć swoją drogę zawodową i z powodzeniem funkcjonować w społeczeństwie, czerpiąc z tego satysfakcję. Spis treści: Kompetencje kluczowe w przedszkolu – co to jest? Kompetencje kluczowe u dzieci w przedszkolu – przykłady Jak rozwijać kompetencje kluczowe u dzieci w przedszkolu Kompetencje kluczowe w przedszkolu – co to jest? Kompetencje kluczowe to zespół umiejętności, które pozwalają człowiekowi na samorealizację, rozwijanie kariery zawodowej i funkcjonowanie w społeczeństwie i różnych społecznościach, czyli w świecie, w jakim przyszło mu żyć. Dlatego lista kompetencji kluczowych jest aktualizowana przez Parlament Europejski i radę Europy. To one identyfikują wyzwania, jakie stawia człowiekowi współczesny świat i identyfikuje umiejętności, które pozwolą się z nimi z powodzeniem mierzyć. Aktualna lista kompetencji kluczowych obejmuje następujące umiejętności: rozumienie i tworzenie informacji, kompetencje w zakresie wielojęzyczności, kompetencje matematyczne oraz kompetencje w zakresie nauk przyrodniczych, technologii i inżynierii, kompetencje cyfrowe, kompetencje osobiste, społeczne i w zakresie uczenia się, kompetencje obywatelskie, kompetencje w zakresie przedsiębiorczości, kompetencje w zakresie świadomości i ekspresji kulturalnej. Co ciekawe, nauczyciele wychowania przedszkolnego dopiero od niedawna zaczynają brać pod uwagę kompetencje kluczowe w przedszkolu. Nie znaczy to, że nie uczyli dzieci tych ważnych umiejętności, jednak w podstawie programowej w przedszkolu próżno było szukać tak sformułowanych celów edukacyjnych. Kompetencje kluczowe realizowane w przedszkolu Aktualnie kompetencje kluczowe w przedszkolu, które są kształtowane u dzieci w każdej placówce przedszkolnej w ramach zajęć podstawowych, to: rozumienie i tworzenie informacji, kompetencje matematyczne oraz kompetencje w zakresie nauk przyrodniczych, technologii i inżynierii, kompetencje osobiste, społeczne i w zakresie uczenia się, kompetencje obywatelskie, kompetencje w zakresie świadomości i ekspresji kulturalnej. Realizacja kompetencji w zakresie wielojęzyczności leży zwykle na tym etapie edukacji po stronie rodziców (np. rodzic zapisuje dziecko na dodatkowe zajęcia z angielskiego). Z kolei kompetencje w zakresie przedsiębiorczości nie są realizowane przez wszystkie przedszkola, a na kompetencje cyfrowe jest jeszcze za wcześnie. Kompetencje kluczowe u dzieci w przedszkolu – przykłady Jakie kompetencje należy rozwijać u dzieci w przedszkolu? Wydaje się, że warto zacząć od tych najbardziej podstawowych. Dlatego, w ramach wychowania przedszkolnego największy nacisk stawia się na nauczenie dziecka funkcjonowania w grupie oraz podstaw poprawnego posługiwania się językiem ojczystym, podstaw matematyki i ekspresji twórczej. Poniżej przykłady kompetencji kluczowych w przedszkolu. Kompetencje w zakresie rozumienia i tworzenia informacji: umiejętność słuchania umiejętność wykonywania poleceń umiejętność poprawnego mówienia umiejętność słownego przekazywania informacji Kompetencje matematyczne oraz kompetencje w zakresie nauk przyrodniczych, technologii, inżynierii: rozróżnianie figur geometrycznych rozumienie pojęć: dużo, mało, nad, pod, w, obok znajomość cyfr znajomość podstawowych zjawisk przyrodniczych, np. pór dnia, pór roku, podstawowa znajomość świata roślin i zwierząt poszanowanie przyrody i jej ochrona umiejętność budowanie konstrukcji z klocków, papieru itp. Przykłady kompetencji osobistych, społecznych i w zakresie uczenia się: umiejętność pracy w grupie umiejętność bezpiecznej zabawy podstawowe zasady zachowywania się Przykłady kompetencji obywatelskich: troska o dobro innych wyrażanie własnych przekonań obchodzenie świąt narodowych odpowiedzialność za swoje czyny Przykłady kompetencji w zakresie świadomości i ekspresji kulturalnej: umiejętność rysowania, malowania, śpiewu, tańca, uczestnictwo z koncertach, przedstawieniach teatralnych, poczucie estetyki. Jak rozwijać kompetencje kluczowe u dzieci w przedszkolu? Na tym etapie edukacji najlepiej stosować naukę poprzez zabawę. Im bardziej dziecko będzie zaangażowane w podsuniętą mu zabawę, tym więcej z niej wyniesie. Kompetencje kluczowe w przedszkolu najczęściej kształtowane są poprzez: rozmowy słuchanie czytanych książeczek przestrzeganie zasad obowiązujących w przedszkolu uczestnictwo w zabawach zachęcanie dziecka do zadawania pytań stawianie przed dzieckiem zadań wymagających poszukiwania rozwiązania problemu organizowanie przedstawień dla rodziców, udział w wycieczkach, prace plastyczne, naukę gry na instrumentach i śpiewu, naukę samoobsługi (ubierania się, mycia rąk i zębów, sprzątania po sobie). Przeczytaj też: Książki o przedszkolu – pomoc w adaptacji do przedszkola Leżakowanie w przedszkolu – przepisy, czy jest obowiązkowe Obowiązek przedszkolny – kogo obowiązuje?
Pierwszy dzień w przedszkolu trzylatka: jak wygląda i jak się do niego przygotować?
Pierwszy dzień w przedszkolu to dla trzylatka duży stres, podobnie jak dla jego rodziców. Postaraj się, żeby pójście do przedszkola było dla malucha atrakcją, a nie przykrym obowiązkiem. Zacznij od uroczystej pobudki.
Zaczynając przedszkole, nawet towarzyskie dziecko na początku może płakać i tęsknić. To normalne. Nie przejmuj się, psychologowie raczej zajmują się tymi dziećmi, które nie okazują żadnego przywiązania do rodziców i brak uczucia. Zdarzają się maluchy, które bywają wyjątkowo pogodne i łatwo nawiązują nowe kontakty, co szybko pozwala im poczuć się bezpiecznie, ale to raczej rzadkość. Jak powinien wyglądać pierwszy dzień w przedszkolu trzylatka? Pierwszy dzień w przedszkolu powinien wyglądać mniej więcej tak: najpierw poranna, najlepiej uroczysta pobudka, wspólne mycie i ubieranie, śniadanie. Warto zadbać, by to wszystko odbywało się wolno i spokojnie, by było atrakcją i czymś wyjątkowym. Wspólna droga do przedszkola i rozbieranie w szatni również. Odrobina stanowczości też nie zaszkodzi. Potem powitanie z paniami, z dziećmi. Rodzic czasami może trochę zostać w sali. No i pożegnanie. Dzieci po śniadaniu będą mieć różne zajęcia, wyjście na dwór, leżakowanie, obiadek. Ten pierwszy dzień dziecka zwykle powinien trwać tylko kilka godzin. Nie zawsze wszystko jednak idzie jak z płatka i w takiej zupełnie nowej sytuacji to zrozumiałe. Aby ułatwić świeżo upieczonemu przedszkolakowi pierwszy dzień w przedszkolu, musisz się odpowiednio przygotować i przeżyć go razem z maluchem. Jak to zrobić? Jak przygotować trzylatka do przedszkola? Dzień wcześniej przygotuj z dzieckiem rzeczy, które będą wam potrzebne, czyli tzw. wyprawkę do przedszkola. Unikniesz nerwowego poranka i pośpiechu przed wyjściem, np. z powodu nieoczekiwanego zaginięcia worka z kapciami. Maluch będzie miał okazję utrwalić sobie, co go czeka i nie poczuje się zaskoczony, że budzisz go rano do przedszkola (dla małych dzieci liczy się najbardziej to, co dzieje się teraz). Zjedzcie śniadanie w miłej atmosferze (nie wiadomo, jak w przedszkolu będzie z apetytem). A potem najlepiej całą rodziną odprowadźcie malca do przedszkola – poczuje się ważny i doceniony. To dobre rozwiązanie, zwłaszcza jeśli maluch już podczas dni adaptacyjnych w przedszkolu czuł się całkiem dobrze i od dawna wie, że to będzie wyjątkowe wydarzenie, że jest już starszy i bardziej samodzielny. Z doświadczenia mamy starszej już przedszkolaczki: Czasami mamy same mocno przeżywają pójście dziecka do przedszkola, trudno im się z tym pogodzić. Czasem muszą iść do pracy, a nie chcą. To trudny moment. Dzieci to wyczuwają. Jeśli czujesz się źle, z tym że twój maluch zaczyna życie samodzielnego przedszkolaka i nie umiesz jakoś opanować emocji, czasami lepiej, by to tata odprowadził pociechę. Tatusiowie często podchodzą do tego bardziej zadaniowo i choć też bywają wzruszeni, potrafią trzymać emocje na wodzy. Ile czasu trzylatek może spędzać w przedszkolu? Trzylatek przez pierwsze dni, a nawet tygodnie, nie powinien spędzać w przedszkolu więcej niż 4-5 godzin dziennie. Jeśli nie możesz przyjść po dziecko tak wcześnie, poproś o pomoc babcię lub inną osobę z rodziny. W miarę upływu czasu maluch może zostawać w przedszkolu coraz dłużej. Może też się okazać, że wcześniejsze odbieranie nie jest korzystne, bo malca omijają ciekawe zajęcia popołudniowe. Jeżeli dziecko będzie odbierać opiekunka lub ktoś z rodziny, pamiętaj, aby złożyć w przedszkolu oświadczenie wraz z imieniem, nazwiskiem i numerem dowodu osobistego tej osoby. Inaczej przedszkole nie będzie mogło pozwolić na powrót malucha z osobą, której nie upoważniłaś. Rodzice w okresie adaptacyjnym w przedszkolu Niektóre placówki pozwalają rodzicom przez pierwsze dni w przedszkolu zostawać w sali. To świetne rozwiązanie, choć nie przez wszystkich nauczycieli doceniane. Jeśli nie ma takiej możliwości w waszym przedszkolu lub obecność rodzica jest wręcz niemile widziana, może warto zastanowić się nad zmianą. Dobrze jednak pamiętać, że obecność mamy czy taty może utrudniać oswajanie z rówieśnikami. Jeśli chcesz zostać, zachowuj się dyskretnie. Gdy zechcesz wyjść, powiedz o tym dziecku – nie ma nic gorszego niż nagłe zniknięcie mamy. Wytłumacz też, kiedy wrócisz. Nie mów „wrócę o godz. 12”, bo zegar jest abstrakcją dla trzylatka. Powiedz, że przyjdziesz zaraz po obiedzie albo kiedy dzieci wrócą ze spaceru. Jeżeli zostawiasz dziecko w drzwiach sali, pożegnaj je z uśmiechem, ale stanowczo. Nie okazuj strachu ani smutku – maluch łatwo zaraża się takimi uczuciami. Bądź przygotowana na strach i łzy w przedszkolu, ale i... na ich brak. To też cię może zaskoczyć. Przygotuj nagrodę za udany pierwszy dzień, np. jakiś drobiazg albo wyjście na lody czy wizytę na placu zabaw. Okres adaptacyjny trzylatka w przedszkolu może potrwać kilka tygodni Smutne rozstania mogą trwać kilka tygodni. Warto w tym czasie pytać wychowawczynię, jak malec zachowuje się po twoim wyjściu – wiele dzieci świetnie się bawi. Jeśli jednak maluch jest smutny przez cały dzień, to może lepiej posłać go do przedszkola za kilka miesięcy lub nawet za rok. Kryzys może pojawić się także po weekendzie czy po chorobie dziecka. Czasem poranna rozpacz zaczyna się po 2-3 tygodniach. To też normalny, ale nieco opóźniony proces adaptacji. Jeśli płacz dotyczy tylko momentu rozstania z mamą, być może dziecko wyczuwa twój niepokój. Wówczas warto, by do przedszkola odprowadzał go ktoś mniej przeżywający tę sytuację, np. tata, dziadek. To ważne, by świętować kolejny etap w życiu dziecka, opowiadać o dobrych stronach przedszkola, wspominać własne, ale tylko dobre doświadczenia, pokazywać dawne przedszkolne zdjęcia. Konsultacja: Aleksandra Jasielska, psycholog, wykładowca w Instytucie Psychologii UAM w Poznaniu. Zobacz też: Prezent dla przedszkolaka: pomysły na tani prezent (upominki od 20 zł) Kapcie do przedszkola: jakie są najlepsze? Polecamy lekkie, wygodne i miękkie Pierwsze dni w przedszkolu: dziecko płacze i boi się? Nie popełniaj tych błędów!
Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Dziecko płacze w przedszkolu, łapie za futrynę, kurczowo trzyma mamę lub tatę za nogę... Nie powinnaś „rzucać dziecka na głęboką wodę”, a czasami wskazane jest wręcz zastanowienie się, czy dziecko na pewno dojrzało już do rozstania.
Czasami pójście dziecka do przedszkola wiąże się z traumatycznymi rozstaniami i wręcz rozpaczą, która odbija się na atmosferze w domu. Gdy dziecko płacze w przedszkolu i sytuacja nie zmienia się wraz z upływem czasu należy przyjrzeć się uczuciom dziecka, a niekiedy skorzystać z pomocy psychologa. Rozmawiamy z Beatą Chrzanowską-Pietraszak, psycholożką, psychoterapeutką, pedagogiem specjalnym z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców”, która prowadzi też stronę na Facebooku „Zakamarki rodzicielstwa”. Spis treści: ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić? Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dlaczego dla niektórych dzieci pierwsze dni w przedszkolu są takie trudne? Często zdarza się sytuacja, że dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu. - Postawmy się w sytuacji dziecka. Maluch, który jeszcze niewiele wie o świecie, trafia w miejsce, którego nie zna albo które widział tylko raz czy kilka razy. W dodatku zmieniają się reguły gry: nagle wokół pojawia się mnóstwo innych dzieci, a zamiast mamy, babci czy niani, którą miało dotąd na wyłączność, jest pani, która ma pod opieką wiele osób (a więc nie można liczyć na sto procent jej uwagi). Nie każdy trzylatek daje sobie z tym radę, zwłaszcza jeśli dotąd nie miał zbyt wielu kontaktów z rówieśnikami i rzadko rozstawał się z najbliższymi. Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić Dziecko płacze w przedszkolu - co możemy zrobić w tej sytuacji lub czego nie robić? - Zacznę od tego, czego nie należy robić. Nie wolno wrzucać dziecka na głęboką wodę, na zasadzie „Zapisałem cię do przedszkola, przyprowadziłem, wychodzę. Od teraz radź sobie sam”. Nie wolno siłą odrywać szlochającego albo wyjącego dziecka od siebie i w takim stanie oddawać w ręce nauczycielki. Takie postępowanie jest wobec niego nie fair. Niektórzy rodzice (a i nauczyciele przedszkolni) uważają, że najlepiej jest zniknąć po angielsku, np. wtedy, gdy dziecko ogląda z panią salę. To dobry pomysł? - Broń Boże! Dziecko, którego rodzic znika bez słowa, traci grunt pod nogami. Boi się, czuje się porzucone, zdezorientowane, tak jak wówczas, gdy gubi się w ogromnym supermarkecie. Był rodzic i go nie ma. Wróci? A może zniknął na zawsze? Nic dziwnego, że maluch płacze, bo co miałby robić? Stara się wszystkimi dostępnymi sposobami przywrócić sobie bezpieczeństwo. Może i w końcu się uspokoi, ale zamilknie ze strachu, a nie dlatego, że zaakceptował sytuację. Jeśli dziecko ma się dobrze czuć w przedszkolu, musimy je do tego przygotować. Siebie także! Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Gdy zdarza się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu, przeżywa trudne emocje związane z nową sytuacją, rodzic musi siebie także przygotować do przedszkola? - Tak, właściwie od tego powinniśmy zacząć. Jeśli rodzic jest pełen wątpliwości, jeśli co rano zastanawia się, czy dobrze zrobił zapisując dziecko do przedszkola, jeśli ma poczucie winy albo nie jest pewien, czy placówka, którą wybrał, to dobre miejsce dla jego pociechy, maluchowi będzie trudno polubić nowe miejsce. Udzieli mu się lęk rodzica, bo przecież widzi jego minę, czuje jego napięcie, słyszy drżenie w jego głosie. Jeśli rodzic czuje strach, wywoła też lęk u dziecka. W takiej sytuacji warto przede wszystkim zrobić porządek z własnymi uczuciami. Jak się za to zabrać? - Trzeba przyjrzeć się swoim uczuciom, zapytać siebie: „Czego tak naprawdę się boję, co mnie, rodzica, tak bardzo przeraża w przedszkolu?” „Mam złe wspomnienia z własnego dzieciństwa?” „Uważam, że tylko ja potrafię zadbać o moje dziecko?” „Czy problem leży jeszcze w czymś innym?” Powodów może być tysiąc, dlatego w razie wątpliwości warto skorzystać z pomocy psychologa, który pomoże rodzicowi oddzielić jego lęki od tego, co dzieje się obiektywnie. Rodziców, którzy mają dużo wątpliwości i pytań, zachęcam zawsze, by zgłosili się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, związanej z placówką, którą wybrali dla dziecka. Wystarczy zadzwonić i umówić się na konsultację. Czy trzeba iść tam z dzieckiem? - Nie, bo w tym przypadku chodzi o nas, nie o nie. Wiele poradni także organizuje warsztaty dla rodziców. I bardzo dobrze, bo to właśnie ich niepewność często generuje poranny płacz świeżo upieczonych przedszkolaków. Gdy rodzic jest spokojny, adaptacja jest o wiele łatwiejsza. Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? A jak przygotować dziecko, by nie płakało w przedszkolu, lepiej zniosło okres adaptacji? - Bardzo pomocne jest w tym wypadku: przyzwyczajanie dziecka do kontaktów z rówieśnikami, uczenie samodzielności (dzieci, które potrafią o siebie zadbać, np. powiedzieć, ze chce im się siusiu, czują się pewniej) i przyzwyczajanie do krótkich rozstań (do tego, że mama na krótki czas znika, a ono bawi się z nianią, babcią, ciocią). Takim maluchom jest trochę łatwiej, bo już wiedzą, że rodzic, który znika im z oczu, zawsze do nich wraca. Nie chodzi o samo zniknięcie, tylko o to, by w głowie dziecka zrodziła się myśl „OK, mamy teraz nie ma, ale przyjdzie”. Pamiętajmy jednak, że „łatwiej” nie zawsze oznacza „łatwo”, bo w przedszkolu pojawia się dodatkowy czynnik: trzeba się odnaleźć w grupie, pogodzić z tym, że nie jest się w centrum uwagi. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, niż się nam, dorosłym wydaje, dlatego jestem zwolenniczką spokojnego, powolnego oswajania dziecka z przedszkolem: przychodzenia na zajęcia adaptacyjne, zostawania podczas pierwszych dni wraz z maluchem, stopniowego wydłużania czasu pobytu, etc. Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? A jeśli czas na przygotowania minął i dziecko już chodzi do przedszkola? Jak sobie poradzić z codziennym płaczem? Co zrobić, jak dziecko długo płacze w przedszkolu? Jak reagować, gdy zdarzy się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu już np. drugi rok? Czy zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? - W takiej sytuacji trzeba się na moment zatrzymać i zastanowić, czy to tylko chwilowy problem, czy może faktycznie nasze dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Skąd mamy to wiedzieć? - Jeśli dziecko płacze podczas rozstania, ale w końcu daje się przekonać do wejścia do sali i potem bawi się z innymi, a po powrocie do domu nie ma żadnych niepokojących objawów, możemy uznać, że wkrótce polubi przedszkole. Z dzieckiem, które nie jest jeszcze w stanie pogodzić się z brakiem najbliższych, jest inaczej: nie bawi się po kwadransie jakby nigdy nic, jest smutne, wycofane, ma trudności z wejściem w grupę, może bić inne dzieci, zmienia się także jego zachowanie po powrocie do domu, może np.udawać, że znów jest dzidziusiem, który musi nosić pieluszki i być ciągle na rękach rodziców, może być agresywne. Czy mogą pojawić się także kłopoty ze zdrowiem? - Tak. Moczenie nocne, biegunka, wymioty czy bóle brzucha, to ewidentny sygnał, że maluch ma spory problem. Trudno je przeoczyć. Co wtedy? - Wtedy warto na jakiś czas zrezygnować z przedszkola i dać dziecku jeszcze trochę czasu. Zdarza się, że trzeba skorzystać z pomocy psychologa, by problem się nie pogłębił. Naprawdę warto to zrobić. Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Załóżmy, że nasze dziecko nie ma poważnych problemów i chętnie bawi się z rówieśnikami, ale jednak co rano w szatni płacze. Co robić? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu, by zniosło to jak najlepiej? - Na pewno lepiej nie żegnać się z nim w nieskończoność i samemu nie płakać, jakby szło na wojnę, bo tak się właśnie poczuje. Lepiej porozmawiać z nim spokojnie, nazwać jego uczucia („Wiem, że ci trochę smutno”), powiedzieć, kiedy po nie wrócimy („Będę po obiedzie”) i co będziemy robić po przedszkolu. Poczekać, aż się uspokoi i będzie gotowe wejść do sali. Może mieć jeszcze wilgotne oczy i smutną minkę, ale nie może rozpaczliwie krzyczeć. Powinno samo podjąć decyzję: „OK, spróbuję.” Co jeszcze możemy zrobić, by ułatwić dziecku adaptację? Warto zadbać o spokojne poranki bez nerwowej atmosfery, bez pośpiechu i bez popędzania. A to na ogół oznacza, że trzeba wstać trochę wcześniej. Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Gdy mój syn był mały, liczyliśmy w drodze do przedszkola czerwone samochody… - To dobry pomysł. Taki poranny rytuał może pomóc, bo pozwala dziecku wypełnić drogę do przedszkola myśleniem o czymś, co zna i co mu daje frajdę. Zajęte nie rozmyśla, nie międli strachu, nie rozbudowuje go. A co z pomysłem, by do przedszkola odprowadzał malca tato? Wiele mam mówi, że to bardzo pomaga… - Tu nie chodzi o tatę, ale o to, by odprowadzał dziecko rodzic, który ma mniej obaw i jest bardziej przekonany do przedszkola. Jego pewność, że robi dobrze, ułatwia dziecku adaptację. Co jeszcze można zrobić, by uniknąć sytuacji, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Co może pomóc? - Np. domowa przypominajka – ukochana zabawka, miś, chusteczka pachnąca perfumami mamy, zdjęcie rodziców. Nawet dzieciom, które dobrze czują się w przedszkolu, zdarzają się na początku chwilowe kryzysy przedszkolne. Czy dziecko, które dopiero oswaja się z przedszkolem, można zostawić od razu na wiele godzin, np. do 17? - Lepiej nie ryzykować, bo jeśli na początku przeszarżujemy, może się okazać, że w połowie października trzeba je będzie wypisać. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy rodzic może odbierać dziecko w południe, przed leżakowaniem, ale jeśli tylko mamy taką możliwość, róbmy to albo poprośmy o pomoc kogoś, kogo ono dobrze zna: nianię, ciocię, babcię. I tak musimy mieć plan awaryjny, bo przecież przedszkolak będzie chorować i pewnie nie za każdym razem będziemy w stanie wziąć zwolnienie. Dlaczego to ważne, by na początku odbierać dziecko akurat przed leżakowaniem? - Bo w ciągu pierwszych dni/tygodni z leżakowaniem może być kłopot. Dotąd dziecko przebierało się w piżamkę i kładło do snu w domu, a więc może się bać, że zostanie w przedszkolu na zawsze. W okresie adaptacji to dodatkowy stres, którego – jeśli to możliwe – warto uniknąć. Gdy już oswoi się z przedszkolem, będzie tam drzemać bez stresu. A jeśli dziecko nie płacze tylko gna radośnie do sali, nie zawsze pamiętając o tym, by się pożegnać? Dla wielu rodziców to także bywa trudne: czują, że nie są już tacy niezbędni… - Jeśli malec chętnie chodzi do przedszkola, trzeba się cieszyć wraz z nim! To normalna kolej rzeczy: nasze dzieci usamodzielniają się, ich świat staje się większy, przybywa w nim ważnych ludzi, miejsc. To dobrze! Zobacz także: Jak przekonać dziecko do przedszkola? Adaptacja dziecka w przedszkolu. To musisz wiedzieć! Pierwszy dzień w przedszkolu. Jak się dobrze przygotować?
Przedszkolaki coraz częściej potrafią czytać i pisać, ale mają zaburzenia sensoryczne. Gdzie tkwi błąd?
Przedszkola prześcigają się w organizowaniu zajęć dodatkowych, a i rodzice robią, co mogą, by ich dzieci od najmłodszych lat były wszechstronne. Zajęcia sportowe, językowe czy muzyczne dla kilkulatków cieszą się ogromną popularnością. Zyskują na tym wszyscy, z wyjątkiem... dzieci.
Co powinno umieć dziecko, by osiągnąć „gotowość szkolną”? Wydaje się, że wielu rodziców (a także pracowników przedszkoli) uważa, że jest to umiejętność czytania, pisania, liczenia, przynajmniej podstawowa znajomość jednego (a najlepiej więcej!) języka obcego, umiejętność gry na instrumencie oraz… długo by wymieniać całą tę listę. Tymczasem chodzi o coś zupełnie innego. Nawet najlepiej wyedukowane dziecko nie odnajdzie się w szkole, jeśli będzie po prostu nieporadne. Co zatem powinniśmy robić, żeby dobrze przygotować nasze maluchy do wejścia w nowy etap? Zabawa ponad wszystko! Kluczem do sukcesu zapewniającym dziecku prawidłowy rozwój jest umożliwienie mu uczenia się przez zabawę. To takie proste, a obecnie tak często o tym zapominamy. Angela Hanscom, terapeutka, autorka artykułu „Upadek zabawy u przedszkolaków i wzrost problemów sensorycznych”, który ukazał się w magazynie „Washington Post”, napisała: „Badania potwierdzają tezę, że małe dzieci najlepiej uczą się przez to, czego doświadczają w zabawie”. Angela Hanscom przyznaje, że sama kiedyś była rodzicem skupionym na rozwoju naukowym swojego dziecka. „Wzbogacała” życie córki lekcjami muzyki, tańca, zajęciami zorganizowanymi oraz wizytami w lokalnych muzeach. Trwało to do momentu, aż pewnego dnia usłyszała od nauczycielki z przedszkola jej córki: „Twoje nie ma problemów z edukacją, ale nie radzi sobie z podstawowymi umiejętnościami społecznymi, takimi jak dzielenie się”. Terapeutka dopiero wtedy uświadomiła sobie, co robiła źle. Przyznała też, że córka oprócz tego nie potrafiła kontrolować emocji, miała problemy z integracją sensoryczną. A jak się później okazało, nie była jedynym takim dzieckiem w przedszkolu. Emocje i koordynacja u dzieci Z badań wynika, że obecnie małe dzieci bywają dużo bardziej rozchwiane emocjonalnie, często płaczą, a w dodatku są dużo bardziej nieporadne – wpadają na siebie nawzajem, spadają z krzesełek, są mniej uważne. Z czego to wynika? Zobacz też: Kto da więcej? Przedszkola prześcigają się w ofertach dla maluchów Za mało ruchu i zabawy Obecnie dzieci za dużo czasu spędzają, siedząc np. przed telewizorem, a za mało bawiąc się na podwórku. Według dr Kristy Goodwin zajmującej się wczesną edukacją dziecka „Dzieciom brakuje zręczności i zdolności motorycznych. Ma to związek z tym, że zbyt mało czasu spędzają na kołysaniu się i bujaniu, czyli na czynnościach, które stymulują układ przedsionkowy do lepszego wyczucia równowagi, i które można wykonywać, np. huśtając się na placu zabaw”. View Burdaffi on the source website Zobacz też: Czy twoje dziecko chodzi do dobrego przedszkola? [QUIZ] Jak powinno wyglądać przygotowanie dziecka do szkoły? Zamiast zapisywać kilkulatka na szereg zajęć edukacyjnych, lepiej iść z nim do parku i pozwolić na zwyczajną, swobodną zabawę. Dziecko, które zdobędzie kompetencje społeczne, nabędzie odpowiednią odporność, nauczy się radzenia sobie w różnych sytuacjach, będzie sprawniejsze fizycznie, ma szansę na większe sukcesy w życiu szkolnym, niż gdy od najmłodszych lat będzie zmuszone do zdobywania akademickiej wiedzy. Źródło: kidspot.com.au​ Zobacz też: Umiejętności przedszkolaka mają wpływ na sukces w dorosłym życiu Czego twoje dziecko nauczy się w przedszkolu? Jak od najmłodszych lat zachęcać dziecko do nauki angielskiego?
Ale pachnie! 7 zabaw dla przedszkolaka na rozwój węchu i... dobry humor
Myślisz, że warto ćwiczyć tylko słuch lub spostrzegawczość, bo to pomoże dziecku zostać muzykiem lub pilotem? Warto również potrenować węch. To świetny sposób na nudę, poprawę humoru i większą uważność.
Zapachy – wbrew pozorom – odgrywają w naszym życiu bardzo ważną rolę. I nie chodzi tylko o to, że są ładne lub nie. Wprawiają w świetny nastrój albo w podenerwowanie, mogą przywoływać wspomnienia (zarówno te dobre, jak i niemiłe), sprawiać, że dziecko czuje się bezpiecznie lub obco, że jest zmotywowane do nauki albo senne. Zdaniem naukowców z Pensylwanii (USA) nasz zmysł powonienia mógłby być bardziej czuły. Tylko za rzadko go używamy. Wiek przedszkolny jest świetnym okresem, aby nad dziecięcym noskiem trochę popracować. Lekcje zapachu to nie tylko oswajanie kilkulatka z różnymi aromatami. To doskonały trening uważności (mindfulness), który sprawia, że dzieci stają się bardziej opanowane, skupione, bystre i szczęśliwe. Któż nie chciałby rozwijać u swojego przedszkolaka takich cech? Oto 7 propozycji zabaw dla małego noska, które mogą to ułatwić. 1. Pachnący dzień Umów się z dzieckiem, że jeden dzień (najlepiej, żeby to była sobota lub niedziela) poświęcicie zapachom. Od rana do wieczora (albo przez ustalone wcześniej godziny) wasz przedszkolak będzie miał wyjątkowo czujny nosek. Na przygotowanej wcześniej tablicy albo kartce zanotujecie, jakie zapachy uda mu się wykryć (pomidora na kanapce, mydło w łazience, świeżo wypranej koszulki). Dziecko może te rzeczy narysować, a obok postawi plus lub minus, jeśli zapach był dla niego przyjemny lub nie. Staraj się nie ingerować w oceny malucha ani nie podpowiadać, że teraz właśnie coś powinien poczuć. Czego uczy zabawa? Rozwija wrażliwość na zapachy. Pokazuje, że można doświadczać świata nie tylko przez wzrok, słuch, czy dotyk ale również przez zmysł powonienia. Pomaga klasyfikować zapachy. Sprawia, że dziecko może się dowiedzieć, jakie aromaty mu się podobają, a jakie nie. 2. Czyja to koszulka? Przygotuj kilka ubrań, które tego dnia nosili członkowie waszej rodziny, dziecko również. Zakryj dziecku oczy, daj do powąchania (nie pozwalaj dotykać) wybraną część garderoby i poproś, aby powiedziało do kogo należy. Za każde trafienie przyznajesz jeden punkt. Po dziecku zgaduje kolejna osoba. Na koniec podliczacie punkty. Kto ma więcej trafień wygrywa. Czego uczy zabawa? Identyfikowania zapachu bliskich osób. Już noworodki są w stanie rozpoznać mamę po zapachu, a trzylatki pamiętają, jak pachnie ich rodzeństwo, co więcej – zapachy członków rodziny wpływają na dzieci kojąco. Podobnie zresztą, jak woń własnego ciała. Przesiąknięta nią jest np. ukochana przytulanka. To dlatego właśnie nie należy jej prać zbyt często. 3. Próbki zapachu ze spaceru Wybierz się z dzieckiem do lasu i poproś, aby szukało pachnących rzeczy. Weź ze sobą kilka foliowych woreczków, które można szczelnie zamknąć. Wrzucicie do nich to, co dziecko znajdzie – mech, gałązkę choinki, kawałek kory, garstkę leśnej ziemi, liście, wrzos. To będę wasze próbki zapachów. Przynieście je do domu. Niech dziecko powącha je ponownie. Możesz zakryć mu oczy i urządzić zgaduj zgadulę, podsuwając pod nosek zawartość woreczków. Na koniec niech umieści wszystkie próbki w jednym słoiku. Sprawdzicie, czy uda się wam wyczarować własny zapach lasu. Czego uczy zabawa? Dziecko dowiaduje się, że zapach tworzą różne składników. Ich proporcje wpływają na to, co czujemy. Las będzie pachniał inaczej, w zależności od tego, czy jest w nim dużo drzew iglastych, czy jest mokry, suchy, czy są w nim grzyby. 4. Jak tam pachnie? To zabawa dla starszych przedszkolaków. Idealna na czas przed zaśnięciem. Poproś dziecko, aby wyobraziło sobie miejsce, które wymienisz i opisało, jaki zapach się w nim unosi, np: duża, ciemna piwnica bez okna z ciężkimi drewnianymi drzwiami i mokrą podłogą, albo zatłoczona plaża pełna dzieci, sprzedawców lodów lub gofrów, dom babci przed świętami Bożego Narodzenia, łazienka w naszym domu, przedszkole i inne miejsca, które zna twoje dziecko. Czego uczy zabawa? Rozwija wyobraźnię dziecka, pozwala ćwiczyć umiejętność opowiadania i poszerza zasób słów. 5. Ziołowa ciuciubabka Zabawa sprawdzi się np. na przyjęciu urodzinowym starszego przedszkolaka. Postaw przed dziećmi doniczki z ziołami (bazylia, oregano, tymianek, mięta, itp.) Zachęć maluchy, aby dotykały rośliny, wąchały, zapamiętywały kształt liści i nazwy. Pytaj, które zapachy im się podobają, a które nie. Potem urwij gałązkę z każdej doniczki i wręcz każdemu dziecku inną. Zacznijcie zabawę w tradycyjną ciuciubabkę, z tą różnicą, że gdy maluch złapie kolegę lub koleżankę, nie musi zgadywać, kto to, tylko powąchać gałązkę (może jej dotykać) i odgadnąć jej nazwę. Jeśli nie trafi, musi złapać kolejną osobę. Czego uczy zabawa? Rozpoznawania zapachu świeżych ziół, ćwiczy pamięć zapachową i wrażenia dotykowe. 6. Mały senselier Mama, tata, babcia, dziadek, ciocia, zaprzyjaźniona sąsiadka, starszy brat lub siostra – każdy ma swoje ulubione perfumy, wodę toaletową albo chociażby dezodorant. Spróbuj zebrać te zapachy na płatkach kosmetycznych (np. spryskaj perfumami babci wacik, gdy będziecie u niej z wizytą). Zapakuj każdy do osobnego słoiczka. Pod spodem przyklej karteczkę z napisem do kogo zapach należy i jak się nazwa. Odkręcaj je pojedynczo i proś dziecko, by określało do kogo należą (pilnuj, by nie zbliżało nosa za blisko – niektóre zapachy mogą działać drażniąco). Po zabawie dobrze wywietrzcie pokój. Czego uczy zabawa? Ćwiczy pamięć węchową. Wzbogaca słownictwo i oswaja z określeniami aromatów typu: korzenny, kwiatowy, owocowy, itp. jeśli dodatkowo przeczytasz dziecku opisy perfum np. w internecie. 7. Laboratorium zapachu Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Przygotuj kilka małych zakręcanych słoiczków. Pokaż dziecku pojemniczki z przyprawami, które masz w domu. Oglądajcie je, wąchajcie. Opowiadaj przedszkolakowi do czego ich używasz. Pozwól rozetrzeć w dłoniach, żeby przekonał się, że aromat staje się wtedy silniejszy. Na koniec poproś, aby malutką łyżeczką do każdego słoiczka wsypał szczyptę wybranych przez siebie ziół. Niech powstaną różne kompozycje. Wymieszajcie je i zamknijcie. Po pewnym czasie, gdy zapachy się połączą, będziecie wybierać, co komu podoba się najbardziej. Pamiętaj, każdy ma swój gust i prawo do własnego zdania. Czego uczy zabawa? Dziecko poznaje zapach i wygląd różnych przypraw, co pomoże mu później rozróżniać je w jedzonych potrawach. Dowiaduje się, że można je łączyć i sprawdza, jakie to daje efekty. Zobacz też: 10 zabaw na lepszy słuch dziecka Zapach i ewolucja, czyli jak pachnie dziecko? Jak trenować zmysł dotyku?
Umiejętności przedszkolaka mają wpływ na sukces w dorosłym życiu
Naukowcy odkryli, że istnieje związek pomiędzy zdolnościami osiąganymi w wieku przedszkolnym a osiąganiem sukcesów w dorosłym życiu.
Każdy rodzic jest świadomy, że umiejętności osiągane w wieku przedszkolnym są niezwykle ważne dla rozwoju dziecka. Intuicyjnie uczymy dzieci dzielenia się i zabawy z innymi dziećmi, także staramy się pomóc radzić sobie z emocjami, szczególnie tymi trudnymi. Jednak okazuje się, że mogą one wpłynąć na długofalowy sukces naszego dziecka. Amerykańscy badacze przekonują, że zadbanie o rozwój emocjonalny dziecka to inwestycja w przyszłość. Zaskakujące wyniki badań W „American Journal of Public Health” opublikowano wyniki badań przeprowadzonych na 800 przedszkolakach. Badacze z Penn State University oraz Duke University przyjrzeli się jak umiejętności społeczne i umiejętność radzenia sobie z emocjami może wpłynąć na dalsze życie zawodowe. Naukowcy znaleźli związek pomiędzy umiejętnościami społecznymi przedszkolaków, a tym jak te osoby porodziły sobie w życiu dorosłym. W 1991 roku wychowawcy ocenili dzieci na podstawie takich czynników, jak: słuchanie innych, dzielenie się materiałami, rozwiązywanie problemów z rówieśnikami czy bycie pomocnym. Po latach naukowcy sprawdzili, czy skończyli szkołę ponadgimnazjalną, studia, a także czy pracują. Przeanalizowano również problemy z prawem, uzależnienia i choroby psychiczne. Okazało się, że dzieci, które w przedszkolu pomagały innym oraz chętnie dzieliły się zabawkami, w dorosłym życiu częściej od innych kończyły studia. Szybciej od rówieśników znajdywały także pracę w pełnym wymiarze godzin. Natomiast dzieci, które w wieku przedszkolnym miały problemy z rozwiązywaniem konfliktów, rzadziej kończyły studia, a nawet szkołę ponadgimnazjalną. Częściej także wpadali w uzależnienia i problemy z prawem. Nie tylko nauka literek Badacze sugerują, że skupianie się tylko na wynikach w nauce to błąd. Warto zadbać o rozwój umiejętności społecznych, a także o rozwój emocjonalny dziecka. Rozwijanie w dziecku ciekawości, kreatywności, mogą się przełożyć na sukces dziecka w życiu dorosłym. Czy dziecko bez takich umiejętności jest skazane na porażkę? Nie! Specjaliści przekonują, że istotne jest rozwijanie tych umiejętności także zadbanie o rozwój inteligencji emocjonalnej. Chodzi o zachowanie równowagi w tym, na co rodzice zwracają uwagę. Warto także pamiętać, że nad tymi umiejętnościami jako rodzice można pracować niemalże nieustanie, gdy jesteśmy razem z dzieckiem. Źródło: CNN Zobacz także: Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO] Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? 5 sposobów na wychowanie optymisty
"Dziecko jest gotowe do przedszkola, gdy umie czytać i pisać" – kto to wymyślił?!
Jedna z mam opublikowała listę 11 pytań, na które powinni odpowiedzieć rodzice przed posłaniem dziecka do przedszkola. Przeczytajcie sami – dla nas ta lista jest absurdalna!
Każdy rodzic ma obawy przed posłaniem dziecka do przedszkola. Czy maluch jest gotowy? Czy sobie poradzi? Jedna z mama opublikowała w Internecie listę zatytułowaną "Czy twoje dziecko jest gotowe na pójście do przedszkola?". Wydawałoby się, że taka lista ułatwi rodzicom podjęcie decyzji... Pytania, które rodzice powinni sobie zadać, pokazują że wymagania stawiane przyszłym przedszkolakom są bardzo wysokie. Autorka postu nazwała je "nierealnymi". Na jakie pytania, według autorów listy, powinien odpowiedzieć rodzić, który chce posłać dziecko do przedszkola? Hamilton County schools have unrealistic expectations. Czy Twoje dziecko: Umie napisać swoje imię? Trzyma ołówek we właściwy sposób? Prawidłowo używa nożyczek? Rozróżnia powyżej 30 liter? Działa według łatwej instrukcji w 2-3 krokach? Rysuje i potrafi opowiedzieć o obrazku? Potrafi powiedzieć swoje imię i nazwisko? Liczy co najmniej do 10? Rozróżnia kolory? Rozróżnia kształty? Umie przeglądać książki (od lewej do prawej, z góry na dół, od pierwszej do ostatniej strony)? Na pierwszy rzut oka: łatwizna! Dopiero po dokładnym zastanowieniu się nad tymi pytaniami, dochodzimy do wniosku, że coś tu nie gra. Wielu z tych umiejętności dzieci uczą się właśnie w przedszkolu. Kiedy je zdobędą, są przygotowane do nauki w szkole. Pod zdjęciem pojawiło się wiele komentarzy. Niektórzy zauważyli, że od dzieci wymaga się znajomości co najmniej 30 liter, choć w angielskim alfabecie jest ich tylko 26. Co powinien umieć przyszły przedszkolak? 3- i 4-latek nie musi znać tabliczki mnożenia. Jeśli nie odpowiedziałaś "tak" na wszystkie powyższe pytania, nie oznacza to, że powinnaś wstrzymać się z decyzją o przedszkolu. Maluch idący do przedszkola powinien samodzielnie jeść, zdejmować i zakładać kurtkę, korzystać z toalety i myć rączki. Nie oznacza to, że nauka literek czy kolorów nie jest ważna. Wręcz przeciwnie, dobrze jest uczyć malucha w formie zabawy, jednak na prawdziwą naukę będzie miał jeszcze czas. Ile lat miały wasze dzieci jak zaczęły czytać i pisać? Co myślicie o tej liście? Czytaj także: Czy twoje dziecko jest gotowe na pójście do przedszkola? Zrób test! źródło: popsugar.com
Co powinien umieć przedszkolak? Literki to nie wszystko!
Przedszkolaki uczą się mnóstwa rzeczy: liter, wierszyków, angielskich słówek, nazw stolic … I bardzo dobrze, ale czy na pewno to jest najważniejsze?
Gdy nasze dzieci dorosną, będą żyć w całkiem innym świecie niż my. Część wiedzy, którą im teraz przekazujemy i którą później zdobędą w szkole, będzie już pewnie nieaktualna. Będą musiały dostosowywać do błyskawicznie zmieniającej się rzeczywistości, uczyć się wciąż nowych rzeczy, być może kilkakrotnie w ciągu życia zmieniać zawód (albo wykonywać ten już zdobyty w całkiem innych warunkach i przy pomocy innych narzędzi), korzystać z coraz to nowszych urządzeń. Czego powinniśmy nauczyć nasze dzieci już teraz, w jakie umiejętności je wyposażyć, by sobie dobrze radziły w świecie, którego nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić?Co jest ważniejsze od literek? Co powinien umieć przedszkolak? Zdaniem Beaty Płażewskiej, psychologa, na pewno ważna jest: Ciekawość świata, by naszym dzieciom chciało im się uczyć nowych rzeczy. Wiara w siebie u dziecka, by nie poddawały się na starcie. Elastyczność, by umiały dostosowywać się do nowych warunków. Samodzielność dziecka, by nie czekały, aż ktoś poprowadzi je za rękę. Umiejętność korzystania z różnych źródeł wiedzy, by szybko zdobywały informacje i mogły uczyć się wciąż nowych rzeczy. Umiejętność wyciągania wniosków, by się uczyły i nie popełniały wciąż tych samych błędów. Kreatywność, by radziły sobie w szybko zmieniającym się świecie nie czekając, aż ktoś im podsunie gotowe rozwiązanie. Umiejętność bycia z ludźmi, rozumienia ich, bo to zawsze jest najważniejsze. Nawet imponujące IQ dziecka i ogromna wiedza nie gwarantują sukcesu, jeśli człowiek nie zna dobrze siebie i nie potrafi dogadać się z innymi. Przeczytaj: Jak wychować kreatywne dziecko. Jak pomóc dziecku dobrze się rozwijać? Każdej z wymienionych wyżej rzeczy uczymy dzieci na co dzień robiąc zwyczajne rzeczy: zachęcając je do samodzielnego ubierania, zabierając na plac zabaw itd. Co jeszcze możemy zrobić? Oto kilka podpowiedzi: Nie zbywaj dziecka, gdy o coś pyta. Jeśli nie znasz odpowiedzi, poszukaj jej wraz z dzieckiem. Zachęcaj do zastanawiania się nad różnymi rzeczami, nie mówi "Bo tak jest i już". Buduj jego wiarę w siebie. Nie obrażaj, nie wyśmiewaj, traktuj z szacunkiem. Akceptuj go takim jakie jest. Nie może czuć się ciągle nie takie: za głośne, zbyt gadatliwe, zbyt powolne itd. Daj mu prawo do mówienia "nie". [CMS_PAGE_BREAK] Jak pomóc dziecku dobrze się rozwijać? Zadbaj o to, by bywało wśród innych dzieci. Wygrywania, przegrywania, zawierania kompromisów, współpracy itd. nie da się nauczyć teoretycznie. Chwal wytrwałość, nawet jeśli dotyczy drobiazgów. Doceniaj. Np., to, że się na czymś zna, nawet to kreskówka Scooby Doo. Chwal dobre pomysły. Usztywnił głowę plastelinowej żyrafy patyczkiem do liczenia? To naprawdę coś! Nie dostarczaj wyłącznie gotowców. Gotowych odpowiedzi (może sam wpadnie na właściwą odpowiedź), "wszystkomających" zabawek (niech pokombinuje z czego zrobić pampersa dla lalki albo garaż dla auta), pomysłów na zabawę. Pozwól mu się czasem ponudzić. Może samo wymyśli coś ciekawego? Pozwól mu się bawić pudłami, miskami itd. Można je wykorzystywać na milion sposobów. Zachęcaj do zabaw, które nie wymagają akcesoriów (udawanie psa, teatrzyk cieni itd.) Zachęcaj do eksperymentowania. Czy da się złapać wodę w sitko? Czy cukier wsypany do herbaty przestaje istnieć, czy może dzieje się z nim coś innego? Korzystaj z okazji. Nie musisz fundować dziecku warsztatów na różne tematy. Chińska litera na opakowaniu może być okazją do pogadania o różnych rodzajach pisma (pokaż mu także znaki arabskie i cyrylicę). Zabieraj je w różne miejsca: na pocztę, do lasu, do muzeum, z wizytą do cioci z Ełku. Zachęcaj, ale nie zmuszaj. Jeśli wyraźnie nie chce się czymś zajmować, nie naciskaj, być może za jakiś zrobi to z większą chęcią. Daj mu coś, o co będzie dbać. Na przykład kwiatek w doniczce. Pozwalaj zabierać głos. Pytaj czasem o zdanie, w sprawach, które go dotyczą. Zachęcaj do robienia różnych rzeczy własnymi rękami: budowania szałasów, domków z krzeseł i koca, sałatki warzywnej, plastelinowego zoo. Pozwól korzystać z komputera. Wcale nie jest na to za wcześnie. Zabierz dziecko w podróż. Niekoniecznie daleką. Chodzi o to, by pobył trochę w innych warunkach niż w domu. Pokaż, jak wiele jest źródeł z których można czerpać informacje. Obserwacja, pytanie innych, książki, Internet, eksperymenty to tylko niektóre z nich. Pozwól działać. Pamiętaj o starej, konfucjańskiej maksymie: "Wyjaśnij mi, a zapomnę. Pokaż mi, a będę pamiętać. Pozwól mi to zrobić, a zrozumiem" Przeczytaj, co powinno umieć, czego doświadczyć i co zrozumieć dziecko, zanim pójdzie do szkoły.