Dziecko często siusia i dużo pije? Tak zaczyna się jedna z najczęściej rozpoznawanych u dzieci chorób przewlekłych!
Zawsze zaczyna się nagle i gwałtownie. Nieleczona może prowadzić do śmierci. Cukrzyca typu 1 to choroba, na którą notuje się coraz więcej zachorowań u pacjentów pediatrycznych.
Cukrzyca typu 1 stanowi aż 90 proc. przypadków cukrzycy u dzieci. Często jest uwarunkowana genetycznie, a początek choroby wiązany jest z infekcjami wirusowymi. Początkowo schorzenie przebiega bezobjawowo, a pierwsze symptomy pojawiają się, gdy ok. 90 proc. komórek trzustki jest już zniszczonych i organ nie produkuje insuliny. Niekontrolowana lub źle kontrolowana cukrzyca typu 1 prowadzi do niewydolności narządów. Cukrzyca typu 1 a ADHD Okazuje się, że wiele dzieci cierpiących na cukrzycę typu 1 może mieć niezdiagnozowane ADHD. Zaburzenie to może utrudniać kontrolowanie cukrzycy, co zwiększa ryzyko ostrych powikłań, hospitalizacji i odległych przewlekłych powikłań. Polscy naukowcy z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego rozpoczęli badania, których celem jest opracowanie leczenia pozwalającego lepiej kontrolować cukrzycę typu 1 u dzieci z ADHD, ale ich badania mogą pomóc też dzieciom bez ADHD. Naukowcy chcą bowiem m.in. odkryć sposób na to, aby trzustka jednak produkowała insulinę, choćby w niewielkiej ilości, co ułatwiłoby kontrolowanie choroby. Naukowcy chcą do swoich badań zaprosić dzieci chore na cukrzycę typu 1 i dotąd niezdiagnozowane pod kątem ADHD. „W ramach badania zoptymalizowana zostanie terapia ADHD u ok. 150 pacjentów z ADHD i cukrzycą typu 1 (T1D). Badanie kliniczne oceni również bezpieczeństwo i skuteczność dwóch leków w terapii ADHD: metylfenidatuoraz lisdeksamfetaminy. Pierwszy z nich jest refundowanym lekiem w leczeniu ADHD u dzieci, drugi natomiast nową cząsteczką, niedostępną na polskim rynku. Proponowane badanie zwiększy dostępność do tego innowacyjnego preparatu dla pacjentów w Polsce” – wyjaśniła główna badaczka projektu, dr hab. n. med. Agnieszka Butwicka. Sygnały, które mogą sygnalizować cukrzycę typu 1 u dzieci Objawy cukrzycy typu 1 zwykle pojawiają się nagle i gwałtownie. Należą do nich: wzmożone pragnienie, częste oddawanie moczu i/lub moczenie nocne u dzieci, początkowo zwiększony apetyt, potem brak apetytu, spadek masy ciała, zapalenie zewnętrznych narządów moczowo-płciowych, a u małych dzieci pieluszkowe zapalenie skóry, zapalenie gardła bez gorączki, sucha skóra i śluzówki, zapadnięte gałki oczne, bóle brzucha, nudności i wymioty, narastające osłabienie, senność, rozdrażnienie, w końcu śpiączka/utrata przytomności, zapach acetonu z ust, zaburzenia ostrości widzenia, przyspieszony i pogłębiony oddech (tzw. oddech Kussmaula), skurcze mięśniowe. Jeżeli w twojej rodzinie były przypadki cukrzycy, a u dziecka zaobserwujesz choć część wyżej wymienionych objawów, nie czekaj – jak najszybciej zgłoś się z dzieckiem do pediatry. Aby normalnie funkcjonować, mały cukrzyk potrzebuje podawania insuliny. Bez niej stan dziecka szybko będzie się pogarszał. Źródło: Rynek Zdrowia, PAP Piszemy też o: Syndrom zapomnianego dziecka – może przydarzyć się i tobie! O krok od tragedii: dziecko wypadło z koła ratunkowego Kolor kostiumu kąpielowego dziecka może uratować mu życie
Zrób dziecku badanie na cukrzycę. Zaraz po narodzinach
W ciągu pierwszych 7 dni po narodzinach rodzice mogą zdecydować o poddaniu noworodka badaniu przesiewowemu w kierunku uwarunkowanej genetycznie cukrzycy typu 1. Dodatni wynik testu daje możliwości poddania dziecka badaniu, które może uchronić maluszka przed zachorowaniem na cukrzycę.
Badanie przesiewowe w kierunku cukrzycy typu 1 może być wykonane z krwi pobranej od noworodka do innych rutynowych badań przesiewowych. Jeśli u dziecka stwierdzone zostanie podwyższone genetycznie ryzyko zachorowania na cukrzycę, maluch może być skonsultowany z najlepszymi w Polsce diabetologami i wziąć udział w badaniu SINT1A. Nowoczesne i bezpieczne badanie Międzynarodowe badanie SINT1A polega na podawaniu niemowlętom specjalnych probiotyków lub placebo w celu stwierdzenia, czy suplementacja probiotykami ma szansę uchronić dziecko obciążone genetycznie przed zachorowaniem na cukrzycę typu 1. W badaniu udział mogą wziąć dzieci do 6 tygodnia życia, głównie z wybranych mazowieckich szpitali, ale nie tylko. Warunkiem do zakwalifikowania do badania jest wiek dziecka – do 7 dnia życia, pozytywny wynik testu przesiewowego oraz dostarczenie przez rodziców lub szpital zgody na udział w badaniu naukowym do Zakładu Badań Przesiewowych i Diagnostyki Metabolicznej. Co zyskuje dziecko? Wzięcie udziału w badaniu gwarantuje przez 5 lat coroczne konsultacje ze specjalistami, którzy wykonają specjalistyczne badania. Pozwolą one na wczesne wykrycie cukrzycy, jeśli zacznie się ona u dziecka rozwijać. To ważne, bo początkowo cukrzyca przebiega bezobjawowo, więc rodzice nie są w stanie samodzielnie stwierdzić, że z dzieckiem dzieje się coś złego. W ramach badań zostaną także wykonane dodatkowe badania: w kierunku celiakii i alergii. Badanie może się też przyczynić do odkrycia sposobów zapobiegania rozwojowi cukrzycy typu 1 u dzieci, które są tą chorobą obciążone genetycznie. Poza Polską biorą w nim udział ośrodki z Anglii, Niemiec, Belgii i Szwecji. W Polsce badania prowadzić będzie zespół lekarzy z Dziecięcego Szpitala Klinicznego UCK Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego we współpracy z Instytutem Matki i Dziecka w Warszawie. Więcej o badaniu dowiesz się na: www.bezcukrzycy.com. Cukrzyca typu 1 jest najczęstszą chorobą metaboliczną dzieci. Pierwsze objawy choroby pojawiają się, gdy zniszczonych jest około 2/3 komórek trzustki, co oznacza, że dziecko nie jest już w stanie produkować niezbędnej do życia insuliny. Brak insuliny prowadzi do stanu zagrożenia życia. Przeczytaj też: „To nie jest słodkie życie” mówi tata dziewczynki chorej na cukrzycę Twoje dziecko jest senne i blade? To może być cukrzyca Nowa szczepionka przełomem w walce z cukrzycą?
Ketony w moczu dziecka nie muszą być objawem choroby
Ketony w moczu dziecka mogą pojawiają się wtedy, gdy jego organizm czerpie energię z tłuszczu, a nie z glukozy (cukru). Stan taki występuje np. po dłuższej przerwie w jedzeniu, ale także wtedy, gdy w organizmie dziecka toczą się procesy chorobowe.
Ciała ketonowe powstają w procesie przemian biochemicznych tłuszczów. Ketony w moczu dziecka mogą występować w niewielkich ilościach, gdy norma zostaje przekroczona, mówi się o ketonurii. Znaczna ilość ciał ketonowych w moczu dziecka sugeruje, że może dojść do kwasicy ketonowej, która jest stanem groźnym dla życia. Spis treści: Ketony w moczu u dziecka – norma Podwyższone ketony w moczu dziecka – przyczyny Ketony w moczu u dziecka – objawy Ketonuria – leczenie Ketony w moczu – norma Poziom ciał ketonowych bada się zlecając ogólne badanie moczu u dziecka. Próbka powinna pochodzić z tzw. środkowego strumienia moczu i nie powinna być przechowywana w lodówce dłużej niż 4 godziny. Istnieją też testy, których można użyć samodzielnie w domu. Sygnalizują obecność ciał ketonowych w moczu, których tam być nie powinno. W każdym przypadku, czy to po uzyskaniu nieprawidłowego wyniku z badań laboratoryjnych, czy z testu domowego, wynik poza normą powinien obejrzeć lekarz, który może zlecić dodatkowe badania. Prawidłowy wynik badania obecności ketonów w moczu dziecka brzmi „ujemny’’. Czasami oznacza się brak ciał ketonowych jako: (-). Jeżeli stwierdzono obecność ciał ketonowych, może na wyniku pojawić się zapisek „ślad’’ albo (+), (++) lub (+++). Liczba plusów oznacza małą ilość, znacząco podwyższoną i bardzo podwyższoną ilość ciał ketonowych w moczu u dziecka. Ilość ciał ketonowych we krwi nie powinna przekraczać 0,2 mmol/l. Podwyższone ketony w moczu dziecka – przyczyny Dość częstą przyczyną podwyższonego poziomu ciał ketonowych w moczu jest cukrzyca typu 1. W jej przypadku trzustka nie produkuje dość insuliny, aby organizm mógł pobierać energię z glukozy. Dochodzi wtedy do przemian energetycznych tłuszczów i produkcji ketonów, które z krwi przenikają do moczu i z nim są wydalane. Inne przyczyny podwyższonych ketonów w moczu dziecka: bardzo intensywny wysiłek fizyczny intensywne wymioty u dziecka biegunka u dziecka długa przerwa w jedzeniu długotrwała gorączka przebiegająca z utratą apetytu glikozuria nerkowa (zaburzenie wchłaniania glukozy w cewkach nerkowych) choroby tarczycy anoreksja i bulimia dieta zbyt bogata w białko glikogenozy (choroby metaboliczne przebiegające z nieprawidłowym metabolizmem węglowodanów). Najczęstszą przyczyną pojawienia się ketonów w moczu u dziecka są nasilone wymioty i biegunka, a także przerwa w jedzeniu – często nawet nocny wypoczynek jest na tyle długą przerwą w jedzeniu dla dziecka, że jego organizm zaczyna wykorzystywać w przemianach metabolicznych tłuszcze zamiast glukozy. Dlatego obecność ciał ketonowych w moczu u dziecka nie musi być niepokojącym objawem i wymaga fachowej oceny pediatry. Ketony w moczu u dziecka – objawy Podwyższone ketony w moczu u dziecka mogą wywoływać szereg objawów. Bardzo często jest to nasilone pragnienie, częste oddawanie moczu, osłabienie odporności (najwracające infekcje). Skóra dziecka może być bardzo blada lub wyraźnie zaczerwieniona. Maluch może być ospały, bez energii, mogą dokuczać mu bóle brzucha, biegunki i wymioty. W moczu pojawiają się trzy rodzaje ketonów: kwas acetooctowy, kwas beta-hydroksymasłowy, aceton. Jeśli w krwi i moczu pojawi się znaczna ilość acetonu, oddech dziecka będzie miał owocowy zapach. Ketonom w moczu dziecka może towarzyszyć podwyższony poziom cukru/glukozy we krwi (typowe przy cukrzycy). Kwasica ketonowa jest groźnym powikłaniem cukrzycy. Może także wystąpić w ciężkich zakażeniach wirusowych, bakteryjnych lub grzybiczych, chorobach przebiegających z podwyższeniem zapotrzebowania organizmu na insulinę oraz w przypadku zapalenia trzustki. Kwasica ketonowa objawia się: suchością w ustach częstym pragnieniem częstym oddawaniem moczu sennością osłabieniem ogólnym bólami i zawrotami głowy bólami brzucha u dziecka nudnościami i wymiotami bólami w klatce piersiowej. Ostra kwasica ketonowa może wywołać utratę świadomości i śpiączkę. Kwasica ketonowa jest stanem zagrożenia życia. Ketonuria – leczenie Jeśli wystąpią ketony w moczu u dziecka, koniecznie trzeba skonsultować się z lekarzem. W sytuacji gdy podwyższone ketony w moczu dziecka będą skutkiem wymiotów lub biegunki, po ich ustąpieniu i nawodnieniu dziecka, lekarz zleci powtórzenie badania. Wynik ujemny potwierdzi, że przyczyną ketonurii były przejściowe dolegliwości. Wynik ponownie pozytywny będzie wymagał dalszych poszukiwań przyczyny problemu – lekarz zleci dodatkowe badania. W przypadku cukrzycy kluczowe będzie wyrównanie poziomu insuliny i glukozy we krwi, a także wyrównanie nieprawidłowości w gospodarce kwasowo-zasadowej i elektrolitowej organizmu. Sprawdź też: Krew w moczu u dziecka Leukocyty w moczu u dziecka Białko w moczu u dziecka
Wszystko, co powinnaś wiedzieć o cukrzycy typu 1
Cukrzyca typu 1 najczęściej atakuje dzieci i młodzież. To bardzo trudna i podstępna w leczeniu choroba. Zobacz jak z nią żyć.
Cukrzyca typu 1 to najczęstsza choroba przewlekła diagnozowana u dzieci i jeden z najpoważniejszych problemów pediatrycznych w naszym kraju. W ciągu ostatnich 20 lat liczba chorych na cukrzycę typu 1 w Polsce prawie się potroiła, co uplasowało nasz kraj w światowej czołówce, jeżeli chodzi o wzrost zachorowań. Czym jest cukrzyca typu 1? Przyczyny cukrzycy typu 1 u dzieci Objawy cukrzycy typu 1 Jak odczytywać wyniki badań krwi u dziecka? Spadek i wahania cukru we krwi Jak leczyć dziecko z cukrzycą typu 1? Leczenie cukrzycy typu 1 pompami cukrzycowymi Dieta dziecka chorego na cukrzycę Sport dla dziecka z cukrzycą Jak bardzo cukrzyca zaburza życie dziecka? Cukrzyca typu 1 a ciąża Dieta dla ciężarnej z cukrzycą Czym jest cukrzyca typu 1? Cukrzyca typu 1 to choroba układu odpornościowego. Objawia się w postaci podwyższonego poziomu cukru we krwi dziecka. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest nieprawidłowe działanie jego układu odpornościowego - w organizmie zaczyna brakować insuliny, jednego z kluczowych hormonów w organizmie, przekształcającego glukozę na energię. W trzustce chorego dziecka jego własne przeciwciała niszczą tzw. komórki beta, które ją produkują. Dzięki insulinie dziecko rośnie, rozwija się, ma energię. Nie można bez niej funkcjonować, dlatego, jeżeli komórki beta zostaną całkowicie zniszczone i trzustka przestaje produkować insulinę, dziecko musi do końca życia dostawać ten hormon z zewnątrz. Przyczyny cukrzycy typu 1 u dzieci Najczęściej chorują dzieci w wieku do lat 6 oraz młodzież. ​Cukrzyca typu 1 nie jest chorobą genetyczną, aczkolwiek u źródeł jej wystąpienia leżą także czynniki genetyczne. Cukrzyca uważana jest za chorobę wieloczynnikową, co oznacza, że kilka rzeczy musi się spotkać w jednym czasie, aby doszło do zachorowania. W jej powstaniu pewną rolę odgrywają czynniki wirusowe: wirus świnki, różyczki, enterowirusy wywołujące zwykłe przeziębienie. Choroba częściej występuje u dzieci: karmionych piersią krócej niż 3 miesiące, mających niedobory witaminy D3, urodzonych w wyniku cesarskiego cięcia. Objawy cukrzycy typu 1 To choroba, która atakuje gwałtownie - zdrowe, dobrze rozwijające dziecko praktycznie z dnia na dzień zmienia się nie do poznania. Jej objawami są: nagłe chudnięcie, dużo większe pragnienie (picie także nocą), częste siusianie (także nocą), zmiana zachowania, dziecko staje drażliwe lub przeciwnie – senne i osłabione, sucha i szorstka skóra, zajady w kącikach ust (skutek odwodnienia organizmu), obrzęk i zaczerwienienie gardła, mdłości i wymioty, bóle brzucha, nieprzyjemny (przypominający aceton) zapach z ust. Pamiętaj! Zawsze najpierw zauważysz zmiany w zachowaniu dziecka: zrobi się niespokojne, drażliwe lub też bez sił. Jeżeli do tego zacznie się moczyć nocą, będzie miało większe pragnienie i zacznie chudnąć – to będą to już bardzo niepokojące objawy. Zrób dziecku badanie poziomu cukru we krwi lub badanie moczu. Jak odczytywać wyniki badań krwi u dziecka? Poniższa tabelka pokazuje możliwe wartości cukru we krwi dziecka, mierzone na czczo. Sprawdź, kiedy wynik wskazuje na cukrzycę: Jeżeli badanie cukru wykaże za wysoki poziom glukozy we krwi - przekraczający 126 mg/DL - i do tego dojdzie jeszcze choć jeden z trzech podejrzanych objawów: zwiększone pragnienie, wielomocz albo chudnięcie – to musisz liczyć się z tym, że jest to cukrzyca typu 1. Spadek i wahania cukru we krwi Ostry spadek poziomu cukru prowadzić może do hipoglikemii, objawiającej się w postaci: nadmiernego pocenia się, utrzymującego się uczucia głodu, niepokoju, pogorszenie jakości widzenia, drżenie mięśni. Wahania cukru we krwi chorego dziecka mogą prowadzić do: śpiączki (jeżeli rezerwy komórek beta w trzustce wyczerpią się gwałtownie, może dojść do zapaści), trwałych uszkodzeń nerek i innych narządów wewnętrznych, utraty wzroku. Jak leczyć dziecko z cukrzycą typu 1? Leczenie polega na podawaniu choremu dziecku odpowiedniej dawki insuliny. Przed każdym posiłkiem musi ono przyjąć precyzyjną jej dawkę. Możesz to zrobić na dwa sposoby: za pomocą tzw. penów, czyli zastrzyków z insuliną, pompą insulinową połączoną drenem i podskórnym wkłuciem z ciałem dziecka. Żeby wiedzieć, jaką dawkę podać, musisz najpierw oszacować posiłek: ile zawiera węglowodanów, białka i tłuszczu. Po ok. dwóch godzinach od zjedzenia znów zmierz dziecku poziom cukru we krwi i ewentualnie zmień dawkę insuliny, jeżeli cukier jest za wysoki. Leczenie cukrzycy typu 1 pompami cukrzycowymi Podawanie insuliny zastrzykami jest tańszym sposobem leczenia, ale za to mniej wygodnym m.in. ze względu na wielokrotne wkłucia i konieczność przyjmowania posiłków o dokładnie określonej wartości energetycznej w ściśle wyznaczonych porach. Podawanie insuliny pompą ma o wiele więcej zalet, ponieważ: możesz bardzo precyzyjnie dawkować insulinę, pompa przez całą dobę wydziela mikrodawki insuliny, eliminuje problem zasłabnięcia z powodu hipoglikemii, zmniejsza u dziecka stres wynikający z lęku przed kłuciem igłą. W przypadku korzystania z pompy insulinowej konieczne jest przed posiłkami ustawienie tzw. bolusa, czyli dodatkowej dawki insuliny. Dokładnie tak samo działa trzustka: wydziela trochę insuliny przez cały czas i ma jej większy wyrzut tuż przed jedzeniem. Dieta dziecka chorego na cukrzycę W przypadku cukrzycy typu 1 trzeba bardziej restrykcyjnie przestrzegać pór posiłków i wielkości porcji. Dieta powinna być skonsultowana ze specjalistą, najlepiej diabetologiem. Zalecenia dotyczące diety cukrzycowej dla dziecka nie odbiegają za bardzo od zaleceń normalnej zbilansowanej diety: najważniejsze są regularne posiłki 3 do 5 (czasem do 7 dziennie, jeśli wymaga tego leczenie) o stałych porach; unikaj soli oraz cukrów prostych zawartych w słodkich owocach, owocach suszonych, kandyzowanych, w syropie itp. oraz sokach; podawaj świeże warzywa, ryby i produkty pełnoziarniste, płatki owsiane; produkty zawierające dużo błonnika, który obniża stężenie glukozy we krwi, daje poczucie sytości i zapobiega zaparciom; szczególnie ważne w diecie cukrzycowej są rośliny strączkowe, zawierające wartościowe białko, sporo błonnika, a mało kalorii; tłuszcze zwierzęce można jeść, ale rzadko (nie powinny być głównym źródłem tłuszczów). Podobnie jak osoby zdrowe, cukrzyk powinien wypijać co najmniej dwa litry płynów, w postaci wody najlepiej wysoko zmineralizowanej oraz zielonej herbaty. Uwaga! Zdecydowanie niewskazane są tłuszcze trans (utwardzone, obecne m.in. w twardych margarynach i wielu gotowych wyrobach cukierniczych, typu kruche ciastka). Aby przygotować zdrowy posiłek rodzice małego cukrzyka muszą umieć posługiwać się: tabelami wymienników węglowodanowych (są dostępne na większości stron internetowych poświęconych cukrzycy), wartości odżywczych, umieć obliczyć kaloryczność potrawy. Tabele z wymiennikami węglowodanowymi pokazują tzw. indeks glikemiczny produktów, który określa wzrost poziomu cukru we krwi po dwóch godzinach od zjedzenia posiłku. Im niższy indeks glikemiczny, tym lepiej. Sport dla dziecka z cukrzycą Prowadzenie aktywnego trybu życia jest bardzo ważne w życiu dziecka z cukrzycą. Dzięki temu: malec utrzymuje prawidłową masę ciała, tkanki są bardziej wrażliwe na insulinę, można podawać jej mniejsze ilości, łatwiej kontrolować poziom cukru we krwi. Dziecko chorujące na cukrzycę nie powinno uprawiać sportów wyczynowych ani ekstremalnych, wskazane są: pływanie, bieganie, jazda na rowerze, tenis. Jak bardzo cukrzyca zaburza życie dziecka? Cukrzyca typu 1 to podstępna choroba– potrafi mieć momenty remisji, kiedy ustępuje i cukry w organizmie chwilowo normalizują się. To jednak tylko etap choroby - zawsze, w którymś momencie cukrzyca wraca. Organizm źle znosi takie wahnięcia i reaguje na nie hiper- i hipoglikemią, czyli wysokimi i niskimi cukrami. Remisja choroby nie świadczy o wyleczeniu dziecka, gdyż cukrzyca jest nieuleczalną chorobą. Diagnoza oznacza zmianę życia już na zawsze. Chore dziecko musi nauczyć się żyć z cukrzycą: musi kilka, a czasem nawet kilkanaście razy w dzień i nocą mieć mierzony poziom cukru we krwi (glikemię) – co wiąże się z nawet kilkunastoma ukłuciami palca, aby wykonać pomiar glukometrem. Cukrzyca typu 1 a ciąża Jeżeli chorujesz na cukrzycę typu 1 i planujesz ciążę, przygotuj się na to, że będziesz wymagała odpowiedniej opieki lekarskiej. W trakcie ciąży zapotrzebowanie na insulinę wzrasta nawet o 100-200 proc. stanu sprzed ciąży. Utrzymanie właściwych poziomów cukru w organizmie jest bardzo ważne jeszcze na etapie planowania zajścia w ciążę, gdyż zapobiegnie to ewentualnemu wystąpieniu: wad wrodzonych u dziecka (m.in. serca, wodogłowia, przepukliny mózgowo-rdzeniowej), powikłań cukrzycy u matki. Kobietą ciężarną powinien się opiekować zespół diabetologiczno-położniczy, z udziałem m.in.: diabetologa, ginekologa, pielęgniarki, dietetyka, trenera pompowego. W osiągnięciu właściwego poziomu cukru bardzo pomocne jest wykorzystanie pomp insulinowych połączonych z systemem ciągłego monitorowania glikemii. Dzięki temu kobieta ma stałą informację o poziomie glukozy we krwi i może ją na bieżąco korygować. Dieta dla ciężarnej z cukrzycą Przyszła mama powinna codziennie przyjmować ok. 2 tys–2 tys. 200 kalorii (35 kcal na kilogram masy ciała), w postaci sześciu, niezbyt obfitych posiłków, spożywanych o stałych porach, a przerwa między nimi nie powinna być dłuższa niż trzy, cztery godziny. Zalecane jest jedzenie: produktów zbożowych (pieczywo razowe, pełnoziarniste), chudego mięsa i wędlin, ryb, chudego nabiału, warzyw i tłuszczów roślinnych. Unikaj natomiast: tłuszczy zwierzęcych - masła, śmietany, smalcu, węglowodanów prostych, takich jak cukier, słodycze, miód. Dieta ciężarnej i chorujące na cukrzycę powinna być wzbogacona w witaminy i kwas foliowy oraz uwzględniać zwiększone zapotrzebowanie kaloryczne organizmu mamy i zwiększone zapotrzebowanie na insulinę rosnącego w brzuchu dziecka.
Nauka: karmienie piersią obniża ryzyko zachorowania na cukrzycę
Kolejna choroba, której może uniknąć Twoje dziecko. To takie proste?
Z każdym rokiem wzrasta liczba zachorowań na cukrzycę typu 1 u dzieci. Jeszcze 20 lat temu przypadków zachorowań było zaledwie kilka rocznie na 100 tysięcy dzieci. Dziś notujemy adekwatnie 1200-1400 rocznie. Nigdy zatem nie wiadomo, czy nie dotknie właśnie Twojego maleństwa. Jest na tyle podstępna, że jej pojawienie się może być spowodowane zarówno wadami genetycznymi, jak i czynnikami zewnętrznymi. Dlatego też duńsko-norweski zespół naukowców przebadał 155 tysięcy noworodków oraz przepytał ich rodziców pod kątem sposobu żywienia. Wyniki badania są jednoznaczne. Dotychczasowe doniesienia zostały potwierdzone Dotąd wiele mówiło się o tym, że karmienie piersią ma same zalety, choć nie wszystkie mamy widzą w tym przyjemność. Światowe (w tym amerykańskie i australijskie) badania udowadniały, że ma ono pozytywny wpływ na układ krwionośny kobiet, zmniejsza ryzyko zachorowania na raka piersi, obniża skłonność do zachorowania na białaczkę przez dziecko oraz ryzyko nagłego zgonu niemowlęcia. Teraz przyszła kolej na opracowanie badań dotyczących cukrzycy. Czytaj także: Masz dziecko z cukrzycą typu 1? Uważaj na te błędy – mówi mama chorego 6-latka Badania zostały przeprowadzone w Oslo przez naukowców pod kierunkiem Nicolaia A. Lund-Blixa z Rikshospitalet i dotyczyły dzieci w wieku 6 i 18 miesięcy urodzonych w latach 1996-2009. Ich rozwój śledzono do 2015 r. W grupie 155 tysiąca maluchów, cukrzycę zdiagnozowano u 504. Jak się okazało choroba występowała głównie u dzieci, które nie były karmione mlekiem mamy. Ryzyko zachorowania wzrastało wówczas dwukrotnie. Motywacja do karmienia piersią Cukrzyca typu 1 atakuje znienacka i jest chorobą autoagresywną. Lekarze są zgodni, co do twierdzenia, że jedyne, co można zrobić, aby się przed nią ustrzec to próba obniżania ryzyka i przytoczone badania są znakomitą motywacją do tego, aby karmić piersią, jeśli nie jesteś do tego przekonana. Szczególnie istotne jest to, że tak naprawdę nie wiemy z jakimi skłonnościami rodzi się dziecko. Jeśli wśród nich znajduje się ta do zapadania na choroby autoagresywne – tym bardziej warto przemyśleć sposób żywienia malucha przynajmniej do ukończenia przez niego 1 roku życia. Źródło: naukawpolsce.pap.pl
Chcesz uchronić dziecko przed poważną chorobą cywilizacyjną? Zobacz, jak!
Te badania trwały ponad 20 lat. Są jednoznaczne: karmienie piersią może chronić dziecko przed cukrzycą typu 1, a co za tym idzie – przed koniecznością podawania sobie przez całe życie insuliny. Zachorowania na ten typ cukrzycy w Polsce dramatycznie rosną.
Lekarze od dawna zalecają karmienie piersią niemowlęcia, przypominając, że chroni to przed wieloma chorobami cywilizacyjnymi: m.in. cukrzycą typu 1. Teraz naukowcy mają na to dowód – dzięki badaniom, które trwały pomad 20 lat. Karmienie piersią lepsze niż butelką, by zapobiec cukrzycy Przebadano ponad 155 tys. dzieci urodzonych w latach 1996-2009 w Danii oraz w Norwegii. Rodzice udzielali informacji m.in. na temat sposobu karmienia dzieci w wieku 6 miesięcy i 18 miesięcy. Stan zdrowia dzieci obserwowano do 2014–2015 r. W tym czasie na cukrzycę typu 1 zachorowało 504 dzieci. Naukowcy obliczyli, że dzieci, które nigdy nie były karmione piersią, miały ponad 2 razy większe ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 1 w porównaniu z dziećmi, które w 1. roku życia były karmione piersią. Co ciekawe, okazało się, że przed cukrzycą typu 1 może chronić nie tylko wyłączne karmienie piersią, ale też karmienie mieszane, czyli podawanie dziecku zarówno piersi, jak mleka modyfikowanego. Okazało się również, że karmienie piersią może chronić przed cukrzycą typu 1, niezależnie od tego, czy dziecko piło mleko z piersi dłużej czy krócej. Cukrzyca typu 1 jako choroba cywilizacyjna Cukrzyca typu 1 to choroba autoimmunologiczna. Organizm sam niszczy własne komórki, w wyniku czego trzustka przestaje produkować insulinę, dlatego chory musi przez całe życie ją sobie podawać. Cukrzyca typu 1 pojawia się najczęściej w dzieciństwie i u osób młodych. Na całym świecie rosną zachorowania na cukrzycę typu 1 rosną. Polska jest światowym liderem, jeśli chodzi o wzrost zachorowań na cukrzycę typu 1. Zobacz także: Dlaczego dzieci w Polsce tak chorują na cukrzycę typu 1? Przyczyny cukrzycy typu 1 nie są do końca znane: przypuszcza się, że jest to splot predyspozycji genetycznych, niektórych infekcji, czynników środowiskowych, sposobu karmienia dziecka. Jest uważana za chorobę cywilizacyjną. Zobacz także: Żywność z chemią przyczyną cukrzycy u dzieci Karmienie piersią uchroni przed cukrzycą? Są dzieci, które mimo karmienia piersią zachorują na cukrzycę. Są również dzieci, które od początku dostawały mleko modyfikowane i nie zachorują. Badania norweskie jednoznacznie jednak wskazują, że karmienie niemowlęcia piersią znacznie zmniejsza ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 1. Z tych badań wynika, że warto karmić dziecko piersią nawet, jeśli mama ma problemy z karmieniem piersią i z różnych powodów musi zacząć podawać dziecku mleko modyfikowane. Inna badania wskazują, że karmienie piersią zmniejsza też ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2, która na całym świecie staje się coraz większą plagą – także w Polsce. Zobacz także: Koniec bólu i kłucia: sensor zamiast glukometru - nie tylko dla dzieci z cukrzycą
Masz dziecko z cukrzycą typu 1? Uważaj na te błędy – mówi mama chorego 6-latka
Kiedy dziecko zachoruje na cukrzycę typu 1, jego rodzice nie wiedzą, jak na nowo poukładać życie. Dlatego bywa, że popełniają błędy i nie chodzi tu o źle przeliczoną insulinę – mówi Karolina Klewaniec z bloga Cukromania.pl, mama 6-latka z cukrzycą.
Karolina Klewaniec jest mamą 6-letniego Franka, chorego na cukrzycę typu 1, a także edukatorką diabetologiczną. Prowadzi bloga Cukromania.pl, na którym zamieszcza nie tylko informacje o cukrzycy, lecz także rady dla rodziców, jak poradzić sobie z chorobą dziecka. – Robienie wkłuć i obliczanie dawki insuliny to nie wszystko, czego się musimy nauczyć po diagnozie – mówi. – Cukrzyca naszego dziecka zmienia całkowicie nasze życie i nie zawsze jesteśmy w stanie uniknąć pułapek z nią związanych. Zobaczcie, jakie pułapki Karolina ma na myśli: Pułapka nr 1. Przesadne skupianie się na cukrzycy Pamiętam, że na początku choroby mojego syna chciałam robić wszystko perfekcyjnie – i ta perfekcja to chyba najczęstszy błąd rodziców dzieci z cukrzycą typu 1. Oczywiście, do tej choroby trzeba podchodzić bardzo odpowiedzialnie, ale nie można przesadzać. Prowadzenie cukrzycy z aptekarską precyzją (przez długi czas) może w końcu nas zamęczyć i co najgorsze, obrócić się przeciwko dziecku. Już wyjaśniam o co mi chodzi. Zdrowie dziecka z cukrzycą zależy od tego, ile dostaje insuliny: bazowej i tej w bolusach, czyli dodatkowych porcjach, podawanych przed każdym posiłkiem. Wielkość bolusów zależy od tego, co zje dziecko i ile zje – a tego przecież nie zawsze jesteśmy w stanie przewidzieć. Zje za mało: grozi mu niedocukrzenie. Zje za dużo: przecukrzenie. Rodzice na początku choroby tak bardzo boją się nawet minimalnych wahnięć cukru we krwi, że zaczyna się np. odważanie chleba co do grama. Odgryzanie skórek z kromki, bo wyszło ciut za dużo. Wmuszanie w dziecko: „Synu, musisz zjeść wszystko, bo przecież ci już podałam insulinę” albo odwrotnie – ciągłe zakazy: „Nie możesz soczku/lodów/ciastka, bo cukrzyca”. Dziecko, czując tę presję, zaczyna nienawidzić swojej choroby. Buntuje się przeciwko niej: a to dopije po kryjomu soczek, a to schowa pod łóżko pół kanapki ze śniadania. Drobiazgi? Rodzice cukrzyków wiedzą, że takie drobiazgi mogą mieć poważne konsekwencje dla jego zdrowia. Nieraz więc na takie zachowania dziecka reagujemy złością i krzykiem – tymczasem zamiast się złościć, powinniśmy zastanowić się, czemu dziecko tak robi. Jego zachowanie to nie jest bunt przeciwko rodzicom. Dziecko nie chce zrobić nam na złość. Ono po prostu nie chce nas zawieść, więc woli po cichu schować tę kanapkę, niż po raz kolejny denerwować mamę. Ja mojemu synowi mówię: „Franek, nie smakuje ci? Nie chcesz już jeść? Ok, to nie jedz” i nie je, ale obserwujemy cukier. Jeśli spada za bardzo, to proponuję mu coś innego do jedzenia. Tak samo rozmawiamy, kiedy Franek od czasu do czasu ma np. ochotę na ciastko czy pączka. Nie zabraniam, ale mierzę mu cukier, podaję insulinę i godzę się na tego pączka. Dziecko z cukrzycą musi wypracować kompromis między chorobą, oczekiwaniami mamy i taty, a swoimi własnymi pragnieniami, a to jest naprawdę dla niego trudna sytuacja, Dlatego jedną z moich rad jest to, żeby że po diagnozie bardzo dużo rozmawiać z chorym dzieckiem, słuchać go i pozwalać mu podejmować decyzję, co do cukrzycy. To ono musi być na pierwszym miejscu, a nie jego choroba. Pułapka nr 2. Zbyt długa żałoba po diagnozie Czasem piszą do mnie rodzice jeszcze ze szpitala, tuż po diagnozie. Często są przerażeni i zrozpaczeni. Dobrze ich rozumiem: cukrzyca typu 1 zawsze bierze nas z zaskoczenia – i to podwójnego. Bo pomyślmy: kiedy rodzic się dowiaduje od lekarza, że jego dziecko ma np. celiakię, epilepsję, nowotwór, to mniej więcej wie, co to za choroby. O cukrzycy typu 1 nie wie natomiast nic… Diagnoza to pierwszy szok. Drugi szok przychodzi wtedy, kiedy człowiek coś już poczyta i uświadomi sobie, że ta choroba zostanie już na zawsze: nieuleczalna i często nieprzewidywalna. Tego szoku i rozpaczy nie unikniemy, ale nie możemy się w nich zatracać. Dlatego, jeśli jakaś mama prosi mnie o radę, to odpisuję: „Kobieto, musisz to wypłakać, ale nie możesz płakać za długo”. A tak się niestety dzieje: są rodzice, którzy w tym smutku i rozpaczy tkwią latami! Ja w takich sytuacjach gorąco polecam terapię psychologiczną. Zbyt długie pogrążanie się w smutku to błąd, ale tak samo błędem będzie zaprzeczanie swojemu smutkowi. Wypłakanie się też jest ważne, bo większość psychologów mówi, że tłumione emocje wrócą do nas ze zdwojoną siłą. Nie wolno zaprzeczać temu, że czujemy żal i rozpacz. Ale w tym przypadku bardzo ważna będzie też reakcja naszego otoczenia. Nieraz przyjaciele czy krewni chcą nas pocieszać i mówią: „Przecież z tą chorobą można normalnie żyć”, tymczasem to żadne pocieszenie. Kiedy słyszę, jak ktoś tak mówi, to mam ochotę go zaprosić do nas na tydzień albo dwa, żeby zrozumiał, na czym polega ta „normalność” cukrzyka. Pobudki w nocy, ciągły stres, strach, przeliczanie jedzenia… Wiem, że te osoby nie mają złych intencji, ale uważam, że lepszym wsparciem będzie po prostu współczucie i racjonalna pomoc, a nie zaprzeczanie naszym trudnościom. Mądra pomoc i wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół są bardzo ważne! Pułapka nr 3. Brak elastyczności w leczeniu cukrzycy W cukrzycy nie możemy sobie pozwolić na rutynę: cały czas musimy być czujni. Początkowa edukacja i wytyczne, jakie dostajemy w szpitalu co do dawek insuliny czy wielkości posiłków to bardzo wygodna baza, ale po powrocie do domu musimy ją weryfikować zależnie od okoliczności. Bo raz dziecko jest zdrowe, raz ma grypę, raz jelitówkę, raz chce posiedzieć spokojnie, raz więcej pobiega w przedszkolu, raz poprosi, żeby je zapisać na piłkę nożną. To wszystko może mieć wpływ na poziom cukru we krwi, a co za tym idzie, na dawkę insuliny, jaką musimy podać dziecku. Nieraz sama się łapię na braku elastyczności. Zastanawiam się np. czemu ustalona przez lekarza dawka insuliny nie działa. I szukam przyczyn we wszystkim – zmieniam wkłucie, sprawdzam pompę – tylko nie w tym, że moje dziecko od ostatniej wizyty u diabetologa trochę urosło, przybrało na wadze i właśnie dlatego trzeba zweryfikować dawki insuliny. Pułapka nr 4. Nadopiekuńczość wobec dziecka z cukrzycą Są rodzice, którzy po diagnozie trzymają swoje dzieci pod kloszem, a nawet wypisują je ze szkoły czy przedszkola, bo boją się, że nikt poza nimi nie będzie umiał zająć się ich dzieckiem. To nie jest dobre wyjście. Cukrzyca typu 1 nie powinna wykluczać naszego dziecka ze społeczeństwa! Od lat na tym polu wielką pracę wykonuje Monika Zamarlik z Federacji Organizacji Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą typu 1, jednak każdy rodzic chorego dziecka ma też swoje zadanie do wykonania: musi przełamać swój strach, pomóc nauczycielom oswoić się z chorobą dziecka. Bardzo źle jest, jeśli cukrzyca dziecka jest problemem tylko jego rodziców. Warto angażować otoczenie, edukować nauczycieli, przedszkolanki, ciocie, dziadków. Ja to robię cały czas – kiedy np. jestem z Frankiem w restauracji czy centrum handlowym, to nie kryjemy się nigdy z pomiarem cukru czy podaniem insuliny. To nie są krępujące rzeczy – pamiętajmy, że od nas zależy, czy dziecko będzie się wstydziło swojej choroby! Często też powtarzam na swoim blogu, że dzieci z cukrzycą powinny czynnie uprawiać jakiś sport. Nie tylko dlatego, że to dobrze wpływa na poziom cukru we krwi, ale także dlatego, że sport daje człowiekowi dodatkowe poczucie siły i zdrowej pewności siebie. Wychodzę z założenia, że sportowcy mają silne charaktery i lepiej radzą sobie z samodyscypliną i problemami. Pułapka nr 5. Rozpad związku rodziców chorego dziecka Kiedy dziecko zachoruje, nagle w domu przestają pojawiać się inne tematy rozmowy, tylko ta choroba. To bardzo wielki błąd! Rozmowy rodziców zaczynają sprowadzać się tylko do pytań: „Jaki dziś był cukier?”, „Jak dziś dziecko jadło?”. Na początku nie zwraca się na to uwagi, ale potem zaczyna to męczyć – i wtedy koniecznie musimy coś z tym zrobić: znaleźć czas na pasję, odpoczynek, czułość w związku. Mnie też zajęło trochę czasu, zanim zrozumiałam, że jeśli jestem zmęczona i zapłakana, to nic dobrego nie zrobię dla mojego dziecka i męża. Choroba dziecka bardzo często jest sprawdzianem dla związku i trzeba sobie z tego zdawać sprawę. Musimy dbać o nasze małżeństwo i o siebie, tak samo jak dbamy o cukrzycę. Mieć jakąś odskocznię. Cukrzyca nie może całkowicie nami zawładnąć.
”To nie jest słodkie życie” mówi tata 5-letniej Niny chorej na cukrzycę typu 1
Póki masz zdrowe dziecko, to nie myślisz, że ono kiedyś może zachorować. Każdemu się wydaje: „Nam się uda. Nas to ominie”. Też tak myślałem jeszcze rok temu – mówi Grzegorz Stykowski, fotograf, autor bloga fotograficznego Lifenotes.pl i ojciec 5-letniej Niny, chorej na cukrzycę typu 1.
Ile spałeś dziś w nocy? Zaczynasz od trudnego pytania, bo od pół roku, od kiedy u naszej córki została zdiagnozowana cukrzyca typu 1, nie przespaliśmy w całości ani jednej nocy i przez najbliższe lata to się nie zmieni. Rodzice dzieci z cukrzycą nie śpią latami. Przez nerwy? Chciałbym, żeby to była tylko kwestia nerwów, ale prawda jest bardziej prozaiczna. Nie śpimy, bo Niny cukier cały czas jest niestabilny. Pod koniec lata, po 3 miesiącach jej choroby, wydawało nam się, że wszystko względnie opanowaliśmy, ale gdy zrobiło się zimno, to nagle dawki insuliny, jakie jej podawaliśmy, przestały działać. Podajesz dziecku bolus, czyli porcję insuliny specjalnie obliczoną do danego posiłku, a ono i tak wchodzi w bardzo wysoki cukier. Nie można wtedy dołożyć insuliny? Insulina z bolusa działa w organizmie przez 3 godziny, a szczyt działania osiąga po 1,5-2 godzinach od podania. Jako, że nie jesteś w stanie określić, z jaką skutecznością zadziała, musisz te dwie godziny poczekać. Jeśli podasz za szybko dodatkową porcję insuliny, to jest ryzyko, że przedobrzysz i z kolei wpędzisz dziecko w hipoglikemię, czyli niebezpiecznie niski poziom glukozy we krwi. Czekasz więc, nic nie możesz zrobić, a w środku cały się trzęsiesz, bo w tym czasie za wysoki cukier w organizmie twojego dziecka degraduje naczynia krwionośne oraz penetruje i uszkadza narządy wewnętrzne. Czy tak już będzie wyglądało wasze życie? Nikt nie jest w stanie przewidzieć, jak będzie za tydzień czy miesiąc. U wielu dzieci po początkowym nerwowym okresie choroby może wystąpić remisja, kiedy panowanie nad cukrem w organizmie jest łatwiejsze. Taki czas nazywany jest cukrzycowym miesiącem miodowym. Jednak nie ma co się łudzić: cukrzyca to podstępna choroba – zawsze, w którymś momencie remisja ustąpi i wróci ta sama nerwówka. Końcówka remisji to już istny horror. Organizm emituje resztki własnej insuliny nieregularnie, zaburzając w ten sposób terapię. Organizm targany jest na zmianę hiper- i hipoglikemią, czyli wysokimi i niskimi cukrami. Nasza Ninka jest właśnie na takim etapie. Kiedy rodzicom powinna zapalić się czerwona lampka: „Oho, to może być cukrzyca”? Pierwsze objawy cukrzycy łatwo przeoczyć. Np. twoje dziecko robi się nerwowe, a ty myślisz: „Taki wiek”. Albo zaczyna siusiać w łóżko, a ty tłumaczysz sobie, że to stres z przedszkola. Tymczasem i siusianie, i większa nerwowość może być spowodowane za wysokim poziomem cukru. Zwiększone pragnienie, częste oddawanie moczu, utrata masy ciała, zwiększona nerwowość – to symptomy choroby. Jak było u was? Właśnie tak: nerwowość, krzyki, siusianie, picie dużej ilości napojów. Myśleliśmy, że taki urok kilkulatka. Potem, na początku czerwca, moja żona, Ania, wyjechała z Niną nad morze. Już stamtąd do mnie dzwoniła, że Nina chudnie, że coś się z nią dzieje niedobrego, ale wtedy jeszcze łudziliśmy się, że to może coś innego, może jakaś infekcja. Gdy wróciły do domu po dwóch tygodniach, to już nie mogłem poznać swojego dziecka. Była inna. Najwyraźniejszy był spadek na wadze, straciła ok. 5 kg. Gdy wieczorem rozbierałem ją do kąpieli, to w kółko myślałem: „Chryste Panie! Co się stało z moim dzieckiem!”. Kiedy pojechaliście do lekarza? Następnego dnia. O tym, że coś się dzieje strasznego przekonaliśmy się, gdy rano jedliśmy we trójkę lody. Ninka zawsze je uwielbiała, ale tamtego dnia nie mogła już tych lodów zjeść. Pamiętam: trzyma je w ręce – i nie ma siły podnieść do buzi. Kładzie się na stoliku i zasypia. Miała za niski cukier? Za wysoki. Śpiączka cukrzycowa może wystąpić zarówno przy niskim, jak i przy wysokim cukrze. Co było dalej? Zadzwoniliśmy do naszego stałego pediatry, a on: „Proszę natychmiast wsiadać w auto, a ja dzwonię do szpitala, bo to są objawy cukrzycy”. Przyjechaliśmy: badania krwi na cito, wynik: cukier 450 jm, gdy norma to ok. 70-100 jm. Karetka, kolejny szpital, ostateczna diagnoza. Cukrzyca. W ciągu chwili całe nasze życie, jakie wiedliśmy wcześniej, przestało przez nią istnieć. Co się u was przez nią zmieniło? M.in. to, od czego zaczęliśmy naszą rozmowę: praktycznie przestaliśmy spać, bo musimy kilka razy w nocy mierzyć Nince cukier. Poza tym dziecko z cukrzycą musi być pod stałą opieką osoby przeszkolonej w temacie cukrzycy, więc Nina przestała chodzić do przedszkola. Nagle musieliśmy zacząć uważać na coś, o czym wcześniej nawet nie myśleliśmy. Każdy posiłek musi być zważony i przeliczony. Nie wolno jeść pomiędzy posiłkami. 50 razy dziennie pytamy się z Anią nawzajem: „Jaki Nina ma cukier?”. Jest tego cała lista. To potworna choroba. Czy to jest tak, że gdy zaatakuje choroba, to nagle liczy się tylko ona – a nie samo dziecko? Cukrzyca bardzo mocno wkroczyła w naszą codzienność, ale nigdy nie straciliśmy z pola widzenia naszej córki. To my dostosowujemy chorobę do Niny, a nie odwrotnie. Wielu rodziców popełnia ten błąd: unika nowych posiłków, podaje w kółko kanapki i ziemniaki, bo to jest bezpieczne. Ja też ze strachu podawałabym tylko dwie zupy na okrągło. Jeżeli zaczęlibyśmy jej cokolwiek ograniczać, to ona prędzej czy później zaczęłaby szukać tego w tajemnicy przed nami. Mogłaby nas chcieć oszukać z potrzeby wolności. My mówimy Nince: „Masz cukrzycę. Musimy przestrzegać zasad. Będziesz nosiła zawsze pompę, będziesz miała wkłucia, to cię może boleć, ale to wszystko służy temu, żebyś się dobrze czuła i mogła robić wszystko, co inne dzieci”. I staramy się, by miała jak najbardziej normalne dzieciństwo. Chodzi z pompą insulinową na balet, zajęcia teatralne, jest bardzo aktywna. Paski do mierzenia cukru. Każdy taki pasek to jedna kropla krwi pięcioletniej Niny. (fot. Lifenotes.pl) Co jest wyzwaniem dla ojca dziecka chorego na cukrzycę? Bardzo trudne jest opanowanie wiedzy o cukrzycy i przepracowanie tego, że twoje dziecko musi nosić pompę z insuliną. Insulina jest konieczna do życia, ale maleńkie przedawkowanie może zabić pacjenta w kilkanaście, kilkadziesiąt minut. Bardzo ciężko jest żyć z tą świadomością, jednak trzeba pilnować się, by nie wejść w stan ciągłego zdenerwowania czy gniewu. Obciążenie psychiczne jest często nie do wytrzymania, ale nie możesz sobie pozwolić na użalanie się nad sobą, bo musisz być wsparciem nie tylko dla chorego dziecka, ale i dla żony, która przecież przeżywa to samo, co ty. Ty sam nie potrzebujesz wsparcia? Potrzebuję i je dostaję – od żony. Codziennie dziękuję losowi, że udało mi się znaleźć tak cierpliwą, cudowną kobietę. Wiesz, może nie wyglądam, ale mam ciężki charakter, jestem zawzięty, potrafię wyjść z domu i trzasnąć drzwiami. Potem wracam i mówię: „Aniu, to nie było prawdziwe, to było w emocjach, to przecież nie ma żadnego znaczenia. Prawdziwe było to, co ci przysięgałem w dniu ślubu”. A ona jest tak dobra, że od razu mi wybacza. Kocham ją za to, że widzi we mnie człowieka, który nie jest doskonały. Być może wybacza dlatego, że tak szczerze mówisz o uczuciach, co przecież nie jest takie częste u mężczyzn. Dziwi mnie, że ktoś nie ma odwagi powiedzieć, że kocha swoją żonę. Są faceci, którzy myślą, że ich głęboka miłość do żony czy do dzieci świadczy o tym, że są pantoflarzami. Nie rozumiem tego. Dla mnie to słabe. Ty o miłości do żony czy córki piszesz bardzo otwarcie na blogu. Nie wiem, dlaczego miałbym tego nie robić – przecież to prawda. Moja żona i córka są dla mnie całym światem. Często, gdy Nina była mała, znajomi dziwili się, że tak dużo ją noszę, że śpimy z nią w jednym łóżku – tak jakby to nie była dla nas przyjemność. Być może mój stosunek do Niny wynika z tego, że tak długo czekałem na dziecko. Albo z jakichś moich własnych deficytów z dzieciństwa. Być może z tego, że mam taką, a nie inną wrodzoną wrażliwość. Chciałeś mieć córkę? Od zawsze chciałem mieć córkę. Kiedy Ania powiedziała mi, że jest w ciąży, postanowiłem, że od tej pory będę starał się zatrzymać najistotniejsze momenty z naszego życia. Tak powstał mój blog ze zdjęciami naszej trójki, Lifenotes. Obraz często znaczy więcej niż słowa. Choroba bardzo mocno wkroczyła w naszą codzienność, ale nigdy nie straciliśmy z pola widzenia naszej córki. (fot. Lifenotes.pl) Wystawę zdjęć z bloga otworzyłeś 23 czerwca, w Dzień Ojca. Pamiętam, jak na wernisażu chciałeś powitać gości i nie byłeś w stanie powiedzieć ani słowa. Dwa tygodnie wcześniej dowiedzieliśmy się o cukrzycy Ninki. Na wernisażu po głowie tłukła mi się tylko jedna myśl: że moja córka jest chora, a mnie przy niej nie ma. Tamte kilka godzin poza szpitalem były dla mnie katorgą. Dziś o jej chorobie mówisz dużo spokojniej niż pół roku temu. Oswoiliście ją? Dalej przy każdym bolusie dyskutujemy nerwowo z Anią, ile podać insuliny, ale dziś już dużo wiemy o cukrzycy. Poza tym z biegiem czasu cukrzyca zmieniła nie tylko nasze życie, ale też nas samych. Zawsze wychodziłem z założenia, że trzeba cieszyć się chwilą – choroba mnie w tym tylko utwierdziła. To byś poradził rodzicom chorych dzieci? By cieszyli się chwilą? Rodzicom chorych i zdrowych dzieci doradzam pokorę, cierpliwość, wyrozumiałość wobec innych. Do tego rodzicom chorych dzieci poradziłbym jeszcze, żeby mówili głośno, że jest im ciężko, ale jednocześnie, aby nie bali się choroby swojego dziecka. Strach paraliżuje, a oni nie mogą sobie pozwolić na słabość. Grzegorz Stykowski to fotograf i autor bloga Lifenotes.pl, na którym od 5 lat publikuje zdjęcia swojej córki, Niny. W 2013 r. zdobył tytuł Bloga Roku w kategorii: Twórczość artystyczna. Pierwsza wystawa zdjęć z jego bloga nosiła tytuł: „Od codzienności do wieczności” i została otwarta 23 czerwca 2015 r., dokładnie w Dzień Ojca. Dwa tygodnie przed wernisażem u córki Grzegorza lekarze zdiagnozowali cukrzycę typu 1. Cukrzyca typu 1 - co to za choroba? Najczęściej cukrzyca typu 1 (nazywana też cukrzycą insulinozależną) objawia się u dzieci do 6. roku życia. To nieuleczalna choroba autoimmunologiczna, u której podstaw leży zniszczenie komórek trzustki odpowiadających za wytwarzanie insuliny. Leczenie cukrzycy typu 1 polega na precyzyjnym podawaniu insuliny. Można to robić na dwa sposoby: za pomocą tzw. penów, czyli zastrzyków z insuliną. Ten sposób leczenia jest tańszy, ale za to mniej wygodny m.in. ze względu na wielokrotne wkłucia i konieczność przyjmowania posiłków o dokładnie określonej wartości energetycznej w ściśle określonych porach. za pomocą pompy insulinowej, połączonej drenem i podskórnym wkłuciem z ciałem chorego. Mikrodawki insuliny są poprzez pompę podawane przez całą dobę, dzięki czemu w organizmie utrzymuje się jej stały poziom. Dodatkowo do każdego posiłku podawany jest przez pompę tzw. bolus, czyli odpowiednio odmierzona dawka insuliny, ściśle dopasowana do posiłku chorego.
Cukrzyca typu 1: wymienniki węglowodanowe do druku
Żeby dobrze obliczyć, ile insuliny potrzebuje chory na cukrzycę, musi najpierw obliczyć wymienniki węglowodanowe (WW) i białkowo-tłuszczowe (WBT) znajdujące się w posiłku. Ile wymienników zawiera ziemniak, kanapka albo gruszka? Drukuj tabelę!
Wymiennik węglowodanowy to taka porcja produktu, która zawiera 10 g przyswajalnych węglowodanów. Dzienną ilość WW wyznacza lekarz, biorąc pod uwagę np. wagę, wiek chorego na cukrzycę, jego Obliczanie WW jest żmudne, ale dzięki niemu można łatwiej kontrolować poziom cukru we krwi (glikemię), dokładniej wyznaczać porcję insuliny do posiłku (tzw. bolusa) i samodzielnie komponować swoją dietę. Drukuj tabelę z wymiennikami węglowodanowymi.
Cukrzyca u dzieci jest chorobą polegającą zbyt małej ilości insuliny potrzebnej do prawidłowego rozdysponowania glukozy.
Cukrzyca u dzieci jest chorobą polegającą zbyt małej ilości insuliny potrzebnej do prawidłowego rozdysponowania glukozy. W organizmie każdego człowieka znajduje się trzustka – mały gruczoł odpowiedzialny za produkcję i wydzielanie insuliny. Insulina jest hormonem odpowiadającym za przemianę glukozy spożytej wraz z pokarmem w energię potrzebną do pracy każdej komórki organizmu, a tym samym za utrzymanie prawidłowego stężenia glukozy w surowicy. Jak wygląda mechanizm powstawania cukrzycy? Mechanizm przemiany glukozy w organizmie jest prosty: Po spożyciu pokarmu zawierającego glukozę jej poziom we krwi wzrasta. Zdrowa trzustka ma zawsze w sobie zapas insuliny i uwalnia jej do krwi tylko tyle ile jest potrzebne do rozdysponowania glukozy. Insulina „decyduje” jak glukoza zostanie rozdysponowana, czyli do których komórek powinna trafić – czy np. do komórek mięśni, gdzie zostanie wykorzystana do ich pracy, czy też do komórek tkanki tłuszczowej, gdzie zostanie zmagazynowana jako zapasowe źródło energii. Ze względu na swoją rolę insulina często nazywana jest „kluczem” do komórek – otwiera komórki i wprowadza do nich glukozę. Dzięki insulinie komórki zaopatrzone w energię mogą prawidłowo funkcjonować. Cukrzyca u dzieci jest chorobą polegającą zbyt małej ilości insuliny potrzebnej do prawidłowego rozdysponowania glukozy. Ten rodzaj cukrzycy nazywamy typem 1 – dawniej insulinozależym. Najczęściej mała ilość insuliny jest spowodowana zniszczeniem komórek trzustki odpowiedzialnych za jej produkcję. W konsekwencji zbyt mało glukozy przechodzi do komórek. Zobacz też: Dzieci z cukrzycą zasługują na lepsze życie! – podpisz petycję do ministra zdrowia Cukrzyca typu 1: wymienniki węglowodanowe do druku Masz dziecko z cukrzycą typu 1? Uważaj na te błędy – mówi mama chorego 6-latka Materiał został udostępniony przerz Klub Karolinka - adresowany do dzieci chorych na cukrzycę w wieku 3-7 lat i ich rodziców. Więcej informacji znajdziecie na stronie www.karolinka.org