Pasowanie na przedszkolaka: kiedy wypada, jak się do niego przygotować?
Pasowanie na przedszkolaka to jeden z ważniejszych momentów w życiu małego dziecka. Od tego dnia staje się ono pełnoprawnym przedszkolakiem. Podczas uroczystości pasowania dzieci mówią wierszyki i biorą udział w różnych zabawach. Otrzymują też drobne upominki. Wyjaśniamy, kiedy wypada pasowanie na przedszkolaka, jak przygotować i jak ubrać na ten dzień dziecko i jakie prezenty warto z tej okazji kupić.
Pasowanie na przedszkolaka to bardzo ważne wydarzenie dla trzylatków. Po uroczystości stają się już oficjalnie przedszkolakami, powoli wchodzą w świat nauki. To duży krok na ich drodze do samodzielności. Podpowiadamy, jak przebiega pasowanie na przedszkolaka, kiedy odbywa się pasowanie, jak przygotować do niego dziecko, a także jakie prezenty warto wręczyć z okazji pasowania. Spis treści: Pasowanie na przedszkolaka – kiedy się odbywa? Strój na pasowanie na przedszkolaka: jak ubrać dziecko? Pasowanie na przedszkolaka – opis uroczystości Zabawy na pasowanie na przedszkolaka Wierszyki na pasowanie na przedszkolaka Jakie prezenty warto dać na pasowanie na przedszkolaka? Pasowanie na przedszkolaka – kiedy się odbywa? Uroczystość pasowania na przedszkolaka w wielu placówkach odbywa się w Ogólnopolskim Dniu Przedszkolaka, czyli 20 września lub po nim. Zdarza się również, że z powodu niezbędnych przygotowań pasowanie na przedszkolaka często jest organizowane dopiero w październiku, w okolicach Dnia Nauczyciela. Strój na pasowanie na przedszkolaka: jak ubrać dziecko? Pewnie zastanawiasz się, jak ubrać dziecko na pasowanie na przedszkolaka. Pamiętaj, to bardzo uroczyste wydarzenie, więc obowiązuje na nim strój galowy. Biała bluzka i granatowa spódniczka lub spodenki będą prezentowały się bardzo elegancko, a o to w tym dniu chodzi. Oczywiście dozwolone są też eleganckie sukienki albo wyjściowe koszule w innych, stonowanych kolorach. Najważniejsze, żeby dziecko wyglądało schludnie, ale też... było mu wygodnie. Sztywne kołnierzyki czy spódniczki mogą utrudniać zabawę i dodatkowo stresować dziecko. Pasowanie na przedszkolaka – opis uroczystości Pasowanie na przedszkolaka jest zwykle pierwszą okazją do publicznego wystąpienia dziecka w nowej roli. Dla ciebie to jego pierwszy występ na przedszkolnej scenie (w ciągu kolejnych kilku lat będzie ich zdecydowanie więcej!). Oboje zatem będziecie mocno przeżywać ten dzień. Jak wygląda akt pasowania na przedszkolaka? Dyrektor lub nauczyciel, tuż po przemowie z okazji pasowania na przedszkolaka, kładzie ogromny ołówek na ramieniu dziecka na znak włączenia go do grona przedszkolaków. To oficjalne pasowanie każdego dziecka na przedszkolaka, po którym następuje uroczysta przysięga. Wcześniej jednak dzieci recytują wierszyki albo przemowy z okazji pasowania. Z pewnością będą też śpiewane piosenki albo odegrane miniscenki. Może pojawić się pokaz taneczny. Na koniec rozdawane są dyplomy i drobne upominki. Ważne! Pasowanie na przedszkolaka z pewnością budzi w tobie ekscytację, ale staraj się nie wprowadzać atmosfery napięcia, żeby nie wywołać u malca niepotrzebnego strachu. Zachowuj spokój, jeśli nie chcesz, by twoja pociecha uciekła ze sceny z płaczem, gdy tylko na ciebie spojrzy. Bądź dla dziecka wsparciem i mów mu, jak bardzo jesteś dumna z tego, że dzielnie radzi sobie w roli przedszkolaka. Zabawy na pasowanie na przedszkolaka W wielu przedszkolach pasowaniu towarzyszą zabawy: popularne są np. różnego rodzaju „testy” sprawdzające, czy malec jest gotowy na zostanie przedszkolakiem. Są to zabawne zadania, które dzieci muszą wykonać, by udowodnić, że nadają się na przedszkolaków. Najpopularniejsze to: stanie na jednej nodze, wykonanie trzech podskoków obunóż, klaśnięcie w dłonie dwa razy, wykonanie różnych min, np. radosnej, smutnej, zdziwionej, wypicie soku z cytryny. Wierszyki na pasowanie na przedszkolaka Nauczyciele przedszkolni mogą przygotować występ dla rodziców, ucząc dzieci wesołych wierszyków specjalnie na pasowanie na przedszkolaka. Poniżej znajduje się kilka najpopularniejszych wierszyków. *** My jesteśmy przedszkolaki, maluszki kochane. Zapraszamy wszystkich na nasze pasowanie Lecz sobie nie myślcie, że to będą cuda. My sami nie wiemy, czy nam się to uda. Chcemy wam zaśpiewać i zatańczyć ładnie, Proszę się nie gniewać, jeśli źle wypadnie. A więc pora na występy, a państwo słuchajcie, gdy się będzie wam podobać, oklaskami nagradzajcie! *** Coś wam powiem w tajemnicy, wielki sekret zdradzę wam. Lubię chodzić do przedszkola, bo trzy latka przecież mam. Pani czyta nam bajeczkę, w której mieszka dobry smok. No to pędzę już do sali, tylko cmoknę mamę: cmok. *** Rzecz to wielka niesłychanie Gdy przedszkolakiem się zostanie Wiele rzeczy trzeba wiedzieć Wiele rzeczy trzeba umieć. Gdy pani o coś cię zapyta, Weź do góry palce dwa! A gdy ktoś coś odpowiada, słuchamy go, cicho sza! Każdy przedszkolak o tym wie, że w bałaganie źle żyje się. Gdy koniec zabawy i biegania, czas się zabrać do sprzątania. *** Już za chwilę na tej sali, będzie wielkie wydarzenie. Każdy maluch dziś tu stanie, i otrzyma pasowanie. Super poszły nam zadania, Pora przejść do ślubowania. Wyciągnijmy dwa paluszki, Równiuteńko złączmy nóżki, Wszystkiego uważnie słuchajmy, I wyraźnie powtarzajmy. *** Mam trzy latka, trzy i pół, sięgam głową ponad stół, mam fartuszek z muchomorkiem, do przedszkola chodzę z workiem. Umiem pantofelki zmieniać, rączki myję do jedzenia, ładnie żegnam się i witam, tańczę, kiedy gra muzyka. Umiem wierszyk o koteczku, o tchórzliwym koziołeczku i o piesku, co był w polu – nauczyłam się w przedszkolu. *** Kalendarz dziś ważną datę wskazuje Bo Pani Dyrektor na przedszkolaków nas pasuje, Choć pod ciężarem ołówka się uginamy, Wszystkim wyzwaniom na pewno sprostamy. *** A teraz Panią Dyrektor tu zapraszamy, Dla Pani specjalne zadanie mamy. Chcemy prosić o pasowanie I prawdziwym przedszkolakiem Niech każdy zostanie. *** Choć ze mnie jeszcze malec, radzę sobie doskonale. Ze wszystkimi żyję w zgodzie, do przedszkola chodzę co dzień. Nie odzywam się nieładnie, zawsze sprzątam gdy coś spadnie. Nie naprzykrzam się nikomu i pomagam pani w przedszkolu. *** Idzie sobie przedszkolaczek Śpiewa, tańczy oraz skacze. Dziś też powód ma do śmiania, Bo to dzień jest pasowania. *** Ja przedszkolak dzielny, będę zawsze uśmiechnięty. Będę słuchał swoje panie i zjadał śniadanie. Będę pilnie się uczył, abym mamy i taty nigdy nie zasmucił. Jakie prezenty warto dać na pasowanie na przedszkolaka? Na koniec pasowania dzieci otrzymują dyplomy, które poświadczają ich status przedszkolaka. Taki dyplom warto zawiesić w widocznym miejscu w pokoju malca, by mógł każdego dnia z dumą na niego spoglądać. Do dyplomów czasami dołączane są drobne upominki, np. kolorowe breloczki, personalizowane medale albo zabawne kubki czy linijki. Nic też nie stoi na przeszkodzie, by dziecko otrzymało taki mały prezent od rodziców. Niech będzie skromny, ale przydatny. Kolorowanki, szlaczki, nowe zeszyty czy kredki to zawsze dobry pomysł, a dziecku nowe rzeczy będą kojarzyć się z dniem, w którym to stało się pełnoprawnym przedszkolakiem. View Burdaffi on the source website Zobacz także: Obowiązek przedszkolny: kto mu podlega i od jakiego wieku trzeba iść do przedszkola? Podstawa programowa dla przedszkola w roku 2021/2022 W jakim wieku do przedszkola: od 2, czy od 3 lat? Co mówią przepisy?
Prawidłowy rozwój dziecka w 33. miesiącu życia (co powinno niepokoić?)
Twoje dziecko pod koniec 3. roku życia jest niemal całkowicie samodzielne. W 33. miesiącu nieźle posługuje się łyżką i widelcem, co na pewno przyda mu się w przedszkolu. Jeśli planujesz wziąć udział w rekrutacji przedszkolnej, zobacz, jak mądrze przygotować dziecko do zmiany.
Spis treści: Rozwój fizyczny Rozwój emocjonalny Rozwój intelektualny Co może cię niepokoić Co może cię zainteresować Rozwój fizyczny Dziecko pod koniec trzeciego roku życia jest już bardzo samodzielne. Samo wyjmie sok z lodówki, samo wyrzuci skarpetki do kosza z praniem, a nawet samo złoży swoje ubranko – oczywiście po swojemu. To nie dzieje się samo przez się. Duża w tym zasługa rodziców, którzy wiedzą, jak uczyć dziecko samodzielności. Gdy twój dwuipółlatek nieźle posługuje się łyżką i widelcem, warto zadbać o wspólne rodzinne obiady. Bez problemu ugotujesz je, uwzględniając zasady diety dla dzieci na 2. i 3. rok życia. Nie podawaj malcowi ciężkostrawnych potraw typu: paprykowe leczo, bigos, łazanki, bo może się to zakończyć ostrym bólem brzucha dziecka. Układ pokarmowy niespełna trzylatka jest już na tyle rozwinięty, że świetnie radzi sobie z trawieniem nawet nierozdrobnionych pokarmów. Rady dla rodziców: W zamian za zjedzony obiadek nie przekupuj dziecka słodyczami, ani nie zajmuj jego uwagi włączonym telewizorem. Te sposoby, choć na krótką metę skuteczne, mogą doprowadzić do tego, że bez migoczącego ekranu lub obietnicy słodkiego deseru dziecko będzie zawsze odmawiało jedzenia. Wypróbuj inne sposoby, by dziecko chciało jeść. Pilnuj nie tylko tego, ile dziecko je, ale przede wszystkim, czym go karmisz (zobacz, jakie produkty nie powinny się znaleźć na <a href="http://Aby%20przekona%C4%87%20maluszka%20do%20samodzielnego%20jedzenia%20warto%20wybra%C4%87%20si%C4%99%20z%20nim%20na%20wsp%C3%B3lne%20zakupy%20po%20dzieci%C4%99c%C4%85%20zastaw%C4%99%20sto%C5%82ow%C4%85.%20Kolorowe%20talerze%20z%20zabawnymi%20malunkami,%20ma%C5%82y%20widelczyk%20i%20%C5%82y%C5%BCka%20ze%20%C5%9Bmiesznym%20uchwytem%20uatrakcyjni%C4%85%20maluchowi%20spo%C5%BCywanie%20posi%C5%82k%C3%B3w.">talerzyku dziecka). Od zdrowej diety zależy nie tylko zgrabna sylwetka, ale też sprawny układ odpornościowy dziecka. Rozwój emocjonalny Twoje dziecko wkracza w wiek przedszkolny. Jeśli jeszcze nie jest przedszkolakiem, już teraz warto je dobrze przygotować do przedszkolnego debiutu. Oczywiście najważniejsza jest kontrola potrzeb fizjologicznych, a tuż za nią umiejętność samodzielnego jedzenia. Ale niemal tak samo ważna jest także przyzwyczajenie się malucha do nieobecności rodziców (zobacz, jak przygotować dziecko do rozłąki) i swoboda w kontaktach z nieznajomymi – zarówno dziećmi, jak i dorosłymi. Trzylatki zazwyczaj są skrępowane w kontaktach z obcymi, jednak po kilku chwilach powinny oswoić się z nową sytuacją i odzyskać swobodę. Druga połowa trzeciego roku życia to nie jest jeszcze właściwy czas pierwsze przedszkolne przyjaźnie lub miłości. W 33 miesiącu dziecko nie ma potrzeby posiadania własnego, jednego jedynego przyjaciela – zdecydowanie preferuje zabawy grupowe. Najściślejszą więź nadal czuje z mamą, a w kolejce do jego serca ważne miejsca zajmują ulubione zabawki (zobacz, co warto wiedzieć o ukochanych zabawkach dziecka). Z taką samą tkliwością co pluszowym zwierzakiem, malec zajmuje się małym traktorkiem, czy spychaczem i bardzo mocno protestuje, gdy ktoś ośmieli mu się zasugerować, by zamiast nich, ułożył na poduszce lalkę lub misia. Rady dla rodziców: Podczas zabaw w piaskownicy stopniowo zmniejszaj kuratelę nad dzieckiem. Upewniwszy się, że maluch ma z kim się bawić, a zabawek wystarczy dla całego towarzystwa, usiądź nieopodal na ławce. Nie interweniuj w dziecięce kłótnie, dopóki nie usłyszysz odgłosów prawdziwej awantury. Pomóż maluchowi bawić się z innymi dziećmi, plac zabaw, piaskownica to dobre miejsce, by dziecko ćwiczyło umiejętności społeczne, które przydadzą mu się w przedszkolu (zobacz, jak pomóc dziecku, by odnalazło się w grupie). Rozwój intelektualny Pod koniec trzeciego roku życia dziecko najprawdopodobniej zaczyna już rozpoznawać niektóre literki, umie już przeliterować jedno proste słowo (swoje imię lub ulubione: „mama"), a także sprawnie posługuje się zaimkami osobowymi („ja", „ty", „on" oraz spójnikami - „i", „lub", „albo"). Niektóre maluszki w wieku przedszkolnym są zafascynowane nauką czytania. Dwuipółlatek swobodnie posługuje się nie tylko czasownikami i rzeczownikami, ale także przymiotnikami. Te ostatnie staną się w tym okresie bardzo potrzebne, ponieważ właśnie teraz maluch poznaje pierwsze kolory. Dzięki tej cennej umiejętności może samodzielnie sortować przedmioty nie tylko według kształtu, ale i barwy oraz układać proste, duże puzzle z charakterystycznym rysunkiem (jeszcze nie dla niego monotonna kolorystycznie układanka z morskim widoczkiem). View Burdaffi on the source website Zobacz, co robić, by dziecko polubiło układać puzzle. Rady dla rodziców: Nie ingeruj w dziecięce zabawy. Upodobania i fantaje małych dzieci różnią się od dorosłych wyobrażeń, dlatego nawet jeśli zabawy twojego dwuipółlatka wydają ci się niezrozumiałe, nie staraj się ich przekształcać, tak aby stały się – według ciebie – racjonalne. Zamiast podsuwać piękną lalkę w miejsce podartej chusteczki higienicznej, którą dziecko uwielbia się bawić, doceń dziecięcą kreatywność (poznaj sposoby na obudzenie w dziecku kreatywności.) Jeśli twoje dziecko nie przejawia zainteresowania nauką czytania i pisania, nie warto rozpoczynać edukacji. Zbyt wczesne podjęcie nauki może przynieść więcej szkody niż korzyści. Na pewno warto codzienne czytać dziecku książki (zobacz, co czytać dziecku). Obejrzyj film: Zasady żywienia dzieci View Ediplayer on the source website Co cię może niepokoić? Nie chce się myć. Być może mycie stało się dla dziecka nudną czynnością. Wystarczy odpowiednio zmienić podejście do tej czynności, a nauka zasad higieny okaże się łatwiejsza niż myślisz. Je w kółko to samo. W ostatnim kwartale 3. roku życia dziecka jedzenie może stać się jednym z największych problemów dla jego rodziców: dziecko może odmówić innych pokarmów niż np. ulubiony jogurt lub zupka. Maluch w tym wieku ma już wyraźnie sprecyzowane upodobania smakowe (sprawdź, co smakuje dziecku) i biada temu, kto zechce je lekceważyć! Jeśli spróbujesz mu podać nieznany lub nielubiany pokarm, twój skarbek zaciśnie mocno wargi i odmówi w ogóle jedzenia. Zobacz, jak przemycać warzywa do diety dziecka. Przeklina. Dwuipółlatek miewa jeszcze kłopot z formułowaniem okrągłych, wielowyrazowych zdań, co nie przeszkadza mu jednak z powtarzaniu brzydkich wyrazów, z którymi się gdzieś zetknie. Przekleństwa fascynują dzieci pod każdą szerokością geograficzną. Maluch z upodobaniem wymawia te niezrozumiałe dla siebie słowa, która budzą wśród dorosłych tak wiele emocji. Od twoich reakcji zależy, jak szybko się z tym uporasz (zobacz, co robić, gdy dziecko powtarza brzydkie słowa). View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować? Siatki centylowe online - sprawdź, w którym centylu jest twoje dziecko​ Jak nauczyć dziecko dzielenia się z innymi? 4 proste rady, jak uczyć dziecko samodzielności Jak nauczyć dziecko udzielania pierwszej pomocy Pierwszy raz w przedszkolu - jak sobie poradzić? Jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw - 25 sposobów Nauka czytania dla przedszkolaków Źle karmimy dzieci - szokujący raport Czy dziecko może jeść potrawy z grilla? Najlepszą zabawką edukacyjną jest... mama 6 zabaw ruchowych dla przedszkolaka
Za co dzieci kochają przedszkole? Posłuchajcie!
Dzieci najlepiej wiedzą, czy i dlaczego warto chodzić do przedszkola! Zobaczcie nasz film i sprawdźcie, za co nasze znajome maluchy kochają swoje przedszkole. I... poszukajcie takiej placówki!
Dzieci z warszawskiego przedszkola Blossom opowiadają debiutantom i ich rodzicom, czy tęskniły na początku za mamą i tatą, dlaczego kochają swoją placówkę, co można robić, jak ktoś jest smutny i zdradzają wiele sekretów przedszkolnego życia. Zobaczcie to koniecznie! Nikt tak nie przekona maluchów do chodzenia do przedszkola, jak starsze koleżanki i koledzy!
Dziecko płacze w przedszkolu - adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Dziecko płacze w przedszkolu, łapie za futrynę, kurczowo trzyma mamę lub tatę za nogę... Nie powinnaś „rzucać dziecka na głęboką wodę”, a czasami wskazane jest wręcz zastanowienie się, czy dziecko na pewno dojrzało już do rozstania.
Czasami pójście dziecka do przedszkola wiąże się z traumatycznymi rozstaniami i wręcz rozpaczą, która odbija się na atmosferze w domu. Gdy dziecko płacze w przedszkolu i sytuacja nie zmienia się wraz z upływem czasu należy przyjrzeć się uczuciom dziecka, a niekiedy skorzystać z pomocy psychologa. Rozmawiamy z Beatą Chrzanowską-Pietraszak, psycholożką, psychoterapeutką, pedagogiem specjalnym z Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej „Uniwersytet dla Rodziców”, która prowadzi też stronę na Facebooku „Zakamarki rodzicielstwa”. Spis treści: ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić? Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? ​Dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu Dlaczego dla niektórych dzieci pierwsze dni w przedszkolu są takie trudne? Często zdarza się sytuacja, że dziecko płacze przy rozstaniu w przedszkolu. - Postawmy się w sytuacji dziecka. Maluch, który jeszcze niewiele wie o świecie, trafia w miejsce, którego nie zna albo które widział tylko raz czy kilka razy. W dodatku zmieniają się reguły gry: nagle wokół pojawia się mnóstwo innych dzieci, a zamiast mamy, babci czy niani, którą miało dotąd na wyłączność, jest pani, która ma pod opieką wiele osób (a więc nie można liczyć na sto procent jej uwagi). Nie każdy trzylatek daje sobie z tym radę, zwłaszcza jeśli dotąd nie miał zbyt wielu kontaktów z rówieśnikami i rzadko rozstawał się z najbliższymi. Dziecko płacze w przedszkolu - czego nie robić Dziecko płacze w przedszkolu - co możemy zrobić w tej sytuacji lub czego nie robić? - Zacznę od tego, czego nie należy robić. Nie wolno wrzucać dziecka na głęboką wodę, na zasadzie „Zapisałem cię do przedszkola, przyprowadziłem, wychodzę. Od teraz radź sobie sam”. Nie wolno siłą odrywać szlochającego albo wyjącego dziecka od siebie i w takim stanie oddawać w ręce nauczycielki. Takie postępowanie jest wobec niego nie fair. Niektórzy rodzice (a i nauczyciele przedszkolni) uważają, że najlepiej jest zniknąć po angielsku, np. wtedy, gdy dziecko ogląda z panią salę. To dobry pomysł? - Broń Boże! Dziecko, którego rodzic znika bez słowa, traci grunt pod nogami. Boi się, czuje się porzucone, zdezorientowane, tak jak wówczas, gdy gubi się w ogromnym supermarkecie. Był rodzic i go nie ma. Wróci? A może zniknął na zawsze? Nic dziwnego, że maluch płacze, bo co miałby robić? Stara się wszystkimi dostępnymi sposobami przywrócić sobie bezpieczeństwo. Może i w końcu się uspokoi, ale zamilknie ze strachu, a nie dlatego, że zaakceptował sytuację. Jeśli dziecko ma się dobrze czuć w przedszkolu, musimy je do tego przygotować. Siebie także! Dziecko płacze w przedszkolu - rola rodzica Gdy zdarza się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu, przeżywa trudne emocje związane z nową sytuacją, rodzic musi siebie także przygotować do przedszkola? - Tak, właściwie od tego powinniśmy zacząć. Jeśli rodzic jest pełen wątpliwości, jeśli co rano zastanawia się, czy dobrze zrobił zapisując dziecko do przedszkola, jeśli ma poczucie winy albo nie jest pewien, czy placówka, którą wybrał, to dobre miejsce dla jego pociechy, maluchowi będzie trudno polubić nowe miejsce. Udzieli mu się lęk rodzica, bo przecież widzi jego minę, czuje jego napięcie, słyszy drżenie w jego głosie. Jeśli rodzic czuje strach, wywoła też lęk u dziecka. W takiej sytuacji warto przede wszystkim zrobić porządek z własnymi uczuciami. Jak się za to zabrać? - Trzeba przyjrzeć się swoim uczuciom, zapytać siebie: „Czego tak naprawdę się boję, co mnie, rodzica, tak bardzo przeraża w przedszkolu?” „Mam złe wspomnienia z własnego dzieciństwa?” „Uważam, że tylko ja potrafię zadbać o moje dziecko?” „Czy problem leży jeszcze w czymś innym?” Powodów może być tysiąc, dlatego w razie wątpliwości warto skorzystać z pomocy psychologa, który pomoże rodzicowi oddzielić jego lęki od tego, co dzieje się obiektywnie. Rodziców, którzy mają dużo wątpliwości i pytań, zachęcam zawsze, by zgłosili się do poradni psychologiczno-pedagogicznej, związanej z placówką, którą wybrali dla dziecka. Wystarczy zadzwonić i umówić się na konsultację. Czy trzeba iść tam z dzieckiem? - Nie, bo w tym przypadku chodzi o nas, nie o nie. Wiele poradni także organizuje warsztaty dla rodziców. I bardzo dobrze, bo to właśnie ich niepewność często generuje poranny płacz świeżo upieczonych przedszkolaków. Gdy rodzic jest spokojny, adaptacja jest o wiele łatwiejsza. Co zrobić, by dziecko nie płakało w przedszkolu? A jak przygotować dziecko, by nie płakało w przedszkolu, lepiej zniosło okres adaptacji? - Bardzo pomocne jest w tym wypadku: przyzwyczajanie dziecka do kontaktów z rówieśnikami, uczenie samodzielności (dzieci, które potrafią o siebie zadbać, np. powiedzieć, ze chce im się siusiu, czują się pewniej) i przyzwyczajanie do krótkich rozstań (do tego, że mama na krótki czas znika, a ono bawi się z nianią, babcią, ciocią). Takim maluchom jest trochę łatwiej, bo już wiedzą, że rodzic, który znika im z oczu, zawsze do nich wraca. Nie chodzi o samo zniknięcie, tylko o to, by w głowie dziecka zrodziła się myśl „OK, mamy teraz nie ma, ale przyjdzie”. Pamiętajmy jednak, że „łatwiej” nie zawsze oznacza „łatwo”, bo w przedszkolu pojawia się dodatkowy czynnik: trzeba się odnaleźć w grupie, pogodzić z tym, że nie jest się w centrum uwagi. Sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana, niż się nam, dorosłym wydaje, dlatego jestem zwolenniczką spokojnego, powolnego oswajania dziecka z przedszkolem: przychodzenia na zajęcia adaptacyjne, zostawania podczas pierwszych dni wraz z maluchem, stopniowego wydłużania czasu pobytu, etc. Jak długo dziecko płacze w przedszkolu? A jeśli czas na przygotowania minął i dziecko już chodzi do przedszkola? Jak sobie poradzić z codziennym płaczem? Co zrobić, jak dziecko długo płacze w przedszkolu? Jak reagować, gdy zdarzy się sytuacja, że dziecko płacze w przedszkolu już np. drugi rok? Czy zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? - W takiej sytuacji trzeba się na moment zatrzymać i zastanowić, czy to tylko chwilowy problem, czy może faktycznie nasze dziecko nie dojrzało jeszcze do rozstania. Skąd mamy to wiedzieć? - Jeśli dziecko płacze podczas rozstania, ale w końcu daje się przekonać do wejścia do sali i potem bawi się z innymi, a po powrocie do domu nie ma żadnych niepokojących objawów, możemy uznać, że wkrótce polubi przedszkole. Z dzieckiem, które nie jest jeszcze w stanie pogodzić się z brakiem najbliższych, jest inaczej: nie bawi się po kwadransie jakby nigdy nic, jest smutne, wycofane, ma trudności z wejściem w grupę, może bić inne dzieci, zmienia się także jego zachowanie po powrocie do domu, może np.udawać, że znów jest dzidziusiem, który musi nosić pieluszki i być ciągle na rękach rodziców, może być agresywne. Czy mogą pojawić się także kłopoty ze zdrowiem? - Tak. Moczenie nocne, biegunka, wymioty czy bóle brzucha, to ewidentny sygnał, że maluch ma spory problem. Trudno je przeoczyć. Co wtedy? - Wtedy warto na jakiś czas zrezygnować z przedszkola i dać dziecku jeszcze trochę czasu. Zdarza się, że trzeba skorzystać z pomocy psychologa, by problem się nie pogłębił. Naprawdę warto to zrobić. Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu? Załóżmy, że nasze dziecko nie ma poważnych problemów i chętnie bawi się z rówieśnikami, ale jednak co rano w szatni płacze. Co robić? Jak zostawić płaczące dziecko w przedszkolu, by zniosło to jak najlepiej? - Na pewno lepiej nie żegnać się z nim w nieskończoność i samemu nie płakać, jakby szło na wojnę, bo tak się właśnie poczuje. Lepiej porozmawiać z nim spokojnie, nazwać jego uczucia („Wiem, że ci trochę smutno”), powiedzieć, kiedy po nie wrócimy („Będę po obiedzie”) i co będziemy robić po przedszkolu. Poczekać, aż się uspokoi i będzie gotowe wejść do sali. Może mieć jeszcze wilgotne oczy i smutną minkę, ale nie może rozpaczliwie krzyczeć. Powinno samo podjąć decyzję: „OK, spróbuję.” Co jeszcze możemy zrobić, by ułatwić dziecku adaptację? Warto zadbać o spokojne poranki bez nerwowej atmosfery, bez pośpiechu i bez popędzania. A to na ogół oznacza, że trzeba wstać trochę wcześniej. Co zrobić, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Gdy mój syn był mały, liczyliśmy w drodze do przedszkola czerwone samochody… - To dobry pomysł. Taki poranny rytuał może pomóc, bo pozwala dziecku wypełnić drogę do przedszkola myśleniem o czymś, co zna i co mu daje frajdę. Zajęte nie rozmyśla, nie międli strachu, nie rozbudowuje go. A co z pomysłem, by do przedszkola odprowadzał malca tato? Wiele mam mówi, że to bardzo pomaga… - Tu nie chodzi o tatę, ale o to, by odprowadzał dziecko rodzic, który ma mniej obaw i jest bardziej przekonany do przedszkola. Jego pewność, że robi dobrze, ułatwia dziecku adaptację. Co jeszcze można zrobić, by uniknąć sytuacji, gdy dziecko płacze w przedszkolu? Co może pomóc? - Np. domowa przypominajka – ukochana zabawka, miś, chusteczka pachnąca perfumami mamy, zdjęcie rodziców. Nawet dzieciom, które dobrze czują się w przedszkolu, zdarzają się na początku chwilowe kryzysy przedszkolne. Czy dziecko, które dopiero oswaja się z przedszkolem, można zostawić od razu na wiele godzin, np. do 17? - Lepiej nie ryzykować, bo jeśli na początku przeszarżujemy, może się okazać, że w połowie października trzeba je będzie wypisać. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie każdy rodzic może odbierać dziecko w południe, przed leżakowaniem, ale jeśli tylko mamy taką możliwość, róbmy to albo poprośmy o pomoc kogoś, kogo ono dobrze zna: nianię, ciocię, babcię. I tak musimy mieć plan awaryjny, bo przecież przedszkolak będzie chorować i pewnie nie za każdym razem będziemy w stanie wziąć zwolnienie. Dlaczego to ważne, by na początku odbierać dziecko akurat przed leżakowaniem? - Bo w ciągu pierwszych dni/tygodni z leżakowaniem może być kłopot. Dotąd dziecko przebierało się w piżamkę i kładło do snu w domu, a więc może się bać, że zostanie w przedszkolu na zawsze. W okresie adaptacji to dodatkowy stres, którego – jeśli to możliwe – warto uniknąć. Gdy już oswoi się z przedszkolem, będzie tam drzemać bez stresu. A jeśli dziecko nie płacze tylko gna radośnie do sali, nie zawsze pamiętając o tym, by się pożegnać? Dla wielu rodziców to także bywa trudne: czują, że nie są już tacy niezbędni… - Jeśli malec chętnie chodzi do przedszkola, trzeba się cieszyć wraz z nim! To normalna kolej rzeczy: nasze dzieci usamodzielniają się, ich świat staje się większy, przybywa w nim ważnych ludzi, miejsc. To dobrze! Zobacz także: Jak przekonać dziecko do przedszkola? Adaptacja dziecka w przedszkolu. To musisz wiedzieć! Pierwszy dzień w przedszkolu. Jak się dobrze przygotować?
Jak pozbyć się strachu przed przedszkolem?
Już za chwilę twoje dziecko stanie się przedszkolakiem? Boisz się, co to będzie, jak sobie poradzi (i czy w ogóle)? Spokojnie, znam ten lęk. Zobacz, jak można się go pozbyć, by już na starcie pomóc swojemu debiutującemu przedszkolakowi.
Pamiętam ten niepokój z kwietnia, kiedy trzeba było złożyć w przedszkolu papiery. Zastanawiałam się, czy Zuzia nie jest za mała, czy na pewno da sobie radę... Po podjęciu decyzji zapomniałam o swoich obawach. W końcu do września było jeszcze tyle czasu. Kiedy jednak z pięciu miesięcy zrobiło się nagle tylko kilka tygodni, spanikowałam. Dziecko za małe na przedszkole? Wydawało mi się, że przez wakacje córka zdąży się jeszcze mnóstwa rzeczy nauczyć, że podszkoli się w samodzielnym jedzeniu, ubieraniu. No i teoretycznie widać postępy, tylko dlaczego Zuzanka wydaje mi się nadal taka malutka i bezbronna? – Spokojnie – pocieszyła mnie sąsiadka, weteranka, bo do przedszkola posłała już trójkę swoich pociech. – Dla mamy dziecko zawsze jest małym krasnoludkiem, a jednak w grupie rówieśników daje sobie całkiem dobrze radę. Postanowiłam więc zachować spokój, tym bardziej, że moje dziecko w ogóle nie sprawiało wrażenia, że boi się przedszkola. Co więcej, wydawało mi się, że ona nie ma zielonego pojęcia, jak wiele zmieni się od września w jej życiu. Może to i dobrze. Postanowiłam na razie nie zawracać jej głowy długimi opowieściami o przedszkolu. W końcu to tak, jakby ktoś opowiadał mi o locie w kosmos, który odbędę już za kilka tygodni. Czytaj też: 4 proste rady, jak nauczyć dziecko samodzielności Idziemy na zakupy przed przedszkolem Nie chciałam jednak również przypomnieć Zuzance o przedszkolu dopiero na początku września. W końcu każdy ma prawo znać najbliższe swoje plany. A już w szczególności dzieci uwielbiają wiedzieć, co będą robiły (codziennie słyszę pytanie: „Mamo, a gdzie dzisiaj jedziemy", „A kiedy przyjdzie dziadek" itp.). Powiedziałam córci, że już za niedługo pójdzie do przedszkola („Pamiętasz Zuniu, to tam, gdzie bawiłaś się z innymi dziećmi na takich specjalnych zajęciach przed wakacjami"). I w związku z tym musimy pojechać dzisiaj do sklepu, żeby kupić worek, śliczne, nowe kapcie, piżamkę... – A będę mogła sama wybrać kapciuszki i dostanę loda? – zapytała rezolutnie moja córeczka. – Oczywiście – zgodziłam się bez mrugnięcia okiem. Zakupy wyprawki przedszkolaka były bardzo udane. Zuzia wybrała różową piżamkę, przymierzyła z tuzin kapci, przy okazji kupiła nowe trampki, a potem usiadłyśmy w kawiarni. Córcia zapytała, czy w przedszkolu będą dzieci, które poznała w maju na zajęciach. Odpowiedziałam, że pewnie tak. A wtedy mała zaczęła opowiadać, jak bardzo lubi malinowe lody. „I to tylko tyle? – pomyślałam – nic więcej nie chce wiedzieć?". Byłam trochę zaskoczona. Co mówić dziecku przed debiutem w przedszkolu? Kiedy Zuzanka wieczorem zasnęła, opowiedziałam o zakupach i naszej rozmowie mężowi. – A ty myślałaś, że poprosi cię o cały szczegółowy harmonogram przedszkolnych zajęć? – zdziwił się. No fakt, dzieci rozumują trochę inaczej. Tylko, co ja mam jej w końcu opowiedzieć o przedszkolu? O czym chciałaby posłuchać? I nagle przypomniałam sobie, co napisała kiedyś mądra pani psycholog. Że trzeba podążać za pytaniami dziecka. Nie wyprzedzać, nie unikać, tylko mówić dokładnie tyle, ile maluch chce wiedzieć. Tego będę się trzymać. Czy wiesz: Jak rozmawiać z dzieckiem o jego problemach? Dzień przed debiutem w przedszkolu Do końca sierpnia córka zadała może jeszcze z trzy pytania o przedszkole. Chciała wiedzieć, czy będzie mogła zostawić obiad, jak jej nie zasmakuje, jakie będą zabawki i jak wyglądać będzie jej nowa ciocia. Ostatniego dnia „przed" opowiedziałam jej o jutrze: że odprowadzę ją do przedszkola, tam będzie bawić się z dziećmi, pozna swoją panią, zje obiadek, a po nim przyjdę ja i zabiorę ją do domu. Mała wysłuchała z powagą i poprosiła, żebym pobawiła się z nią misiami. Wieczór upłynął nam na grach, całusach, przytulankach. Chciałam, by córcia czuła się dopieszczona. A jej to bardzo odpowiadało. Ach ta moja mała przylepka! Godzina zero – debiut w przedszkolu Wstałam rano, żeby spokojnie przygotować się do wyjścia. Córeczkę obudziłam na śniadanie trochę wcześniej, żeby miała czas spokojnie zjeść, umyć i ubrać się. Starałam się nie wprowadzać wrażenia pośpiechu, nie poganiałam, nie krzyczałam, gdy córcia po raz trzeci zmieniła zdanie co do koloru koszulki. Zabrałyśmy worek z kapciami, piżamkę i wyruszyłyśmy w drogę. Za drzwiami czekało na moją małą Zuzankę całkiem nowe życie. W duchu obiecałam jej, że będzie naprawdę fajne. I tego będę się trzymać! Jeśli chcesz jeszcze lepiej przygotować swoje dziecko do przedszkolnego debiutu, codziennie zaglądaj do naszego kalendarza Przygotowania do przedszkola
Twoje dziecko już we wrześniu idzie do przedszkola. Pewnie na razie w ogóle się tym nie denerwuje, bo po prostu kilkulatek nie myśli o przyszłości – dla niego jest ważne tu i teraz. Za to ty... na pewno masz mnóstwo pytań. A my na nie odpowiadamy.
Rodzice przyszłych przedszkolaków zadają mnóstwo pytań. Począwszy od tych poważniejszych, w jaki sposób przygotować dziecko do debiutu, a skończywszy na praktycznych, jak ubrać dziecko 1 września. Oto, co powinnaś wiedzieć o przedszkolu, zanim twoje dziecko przekroczy jego progi. Pierwszy września jest bardziej uroczystym dniem od innych? To zależy od przedszkola. W większości jednak uroczyste pasowanie na przedszkolaka jest organizowane później, dopiero po kilku tygodniach, kiedy dzieci już oswoją się z nową sytuacją. Pierwszy dzień w nowym miejscu to dla nich bardzo duży stres, a uroczyste otwarcie wprowadzałoby tylko dodatkowe zamieszanie. Czy przez pierwsze dni mogę zostawać z dzieckiem w przedszkolu? W niektórych placówkach istnieje taka możliwość – trzeba o nią zapytać dyrekcję. Lepiej jednak tego wyjścia zbytnio nie wykorzystywać, bo przedszkolak musi się przyzwyczaić do samodzielnego zostawania. Jeśli jest przy nim mama, okres jego całkowitej adaptacji często się wydłuża. Jak mam ubierać dziecko do przedszkola? Przede wszystkim wygodnie i praktycznie. Co z tego, że założy piękne spodnie, gdy nie będzie mogło ich samodzielnie rozpiąć, a klamerka od paska przez cały czas będzie uciskała jego brzuszek? Lepiej też nie przesadzać z elegancją - szkoda najnowszej sukienki do zajęć plastycznych czy zwykłego obiadu, podczas którego przedszkolak ma prawo się przecież ubrudzić. Wybierając ubranie, trzeba jednak także uwzględnić gust dziecka. Gdy będzie musiało pójść w znienawidzonej koszulce, trudniej będzie mu zachować dobry humor w przedszkolu. A wtedy łatwiej o zniechęcenie już na starcie. Zajrzyj też na: Zakupy dla przedszkolaka Przedszkolak przed wyjściem powinien coś zjeść? Przedszkolaki dostają pierwsze śniadanie, więc dziecko nie musi koniecznie jeść we domu. Jeśli jednak jest głodne, nie ma sensu upierać się, że nie może zjeść przed wyjściem. Dobrze jest też podać lekkie śniadanie, jeśli do przedszkola macie wyjątkowo daleko, a także zimą, kiedy bez posiłku łatwiej dziecku zmarznąć. Czy do przedszkola dziecko może zabrać swoją ulubioną zabawkę? To doskonały pomysł! Dzięki temu będzie czuło się pewniej i bezpieczniej. I łatwiej odnajdzie się w grupie. Jakie rzeczy trzeba zabrać ze sobą pierwszego dnia? Potrzebne będzie przede wszystkim kompletne ubranie na zmianę (łącznie z koszulką, bo może się np. zalać kompotem). Taki zestaw należy włożyć do podpisanego worka lub reklamówki. Jeśli zajdzie potrzeba, pani wyciągnie odpowiednią część garderoby i poprosi cię o doniesienie w to miejsce nowej. Niezbędne są także kapcie na zmianę zapakowane w worek. Każdemu dziecku zostanie przydzielony jeden znaczek (np. autko, słoneczko, jabłko), który w pierwszym tygodniu wyszyjesz na worku. W ten sposób dzieci z łatwością będą odnajdywać w szatni swoje rzeczy. Dobrze jest także już pierwszego dnia przynieść piżamkę (chyba, że odbierasz dziecko przed leżakowaniem). O pozostałych rzeczach, które będą potrzebne, dowiesz się w ciągu najbliższych kilku dni. Czytaj też: Wyprawka przedszkolaka – o tym nie możesz zapomnieć! Lepiej by małego debiutanta odprowadziła mama czy tata? Najlepszy będzie ten z rodziców, który potrafi zachować zimną krew i czule, ale stanowczo pożegna się z dzieckiem w szatni. A to dlatego, że pierwsze rozstania zazwyczaj okupione są łzami. Kiedy dziecko wyczuje niezdecydowanie rodzica, zobaczy jego pełen wahania wzrok, szybko to wykorzysta i zacznie prosić jeszcze mocniej. Trzeba także pamiętać, by osoba odprowadzająca sama nie zaczęła się wzruszać – łzy w oczach mamy na pewno jeszcze bardziej zaniepokoją dziecko. Na jak długie pożegnanie pozwolić dziecku? To zależy. Są dzieci, które potrzebują więcej czasu na pożegnanie, ale za to potem spokojnie odchodzą do sali. Są jednak i takie, które na długie pożegnanie reagują jeszcze większym płaczem i niezdecydowaniem. To ty znasz swoje dziecko najlepiej, więc wiesz, jak się z nim pożegnać, by poczuło się kochane i pewniejsze. Czytaj też: Jak radzić sobie z dziecięcą histerią? Sprawdź porady eksperta Czy już pierwszego dnia powinnam porozmawiać z wychowawczynią? Długa rozmowa rano jest raczej niewykonalna. Panie są skupione na debiutantach i im poświęcają całą swoją uwagę. Warto wspomnieć jedynie o tym, co dla ciebie najważniejsze, np. że prosisz, by dziecko zjadało całe posiłki (albo odwrotnie, nie chcesz, by było do nich zmuszane). Odbierając dziecko z przedszkola, możesz zapytać, jak się zachowywało, czy bardzo tęskniło. Na dłuższą rozmowę przyjdzie czas później – warto się na nią wcześniej umówić. Zapisać przedszkolaka od razu na zajęcia dodatkowe? To raczej zbyteczne. Po pierwsze nie wiesz jeszcze, jak szybko dziecko zaaklimatyzuje się w przedszkolu – a dodatkowe wrażenia w postaci np. angielskiego czy judo nie są wtedy wskazane. Po drugie najczęściej na pierwsze takie zajęcia maluch może iść bezpłatnie, żeby mieć szansę powiedzenia, czy w ogóle mu się podobają. Nie powinnaś jednak traktować wypowiedzi trzylatka wiążąco – dziecko może jednego miesiąca chcieć chodzić na plastykę, a już drugiego nie chcieć nawet o niej słyszeć. I ma do tego prawo! Sprawdź: Przegląd zajęć dodatkowych O której powinnam odebrać dziecko z przedszkola? Jeśli tylko jest taka możliwość przez pierwsze dni warto odbierać je tuż po obiedzie. Dziecko ma wtedy szansę w łagodniejszy sposób przyzwyczaić się do zmian. Jeśli obiecasz dziecku, że będziesz po obiedzie, to masz na nie czekać w przedszkolu już w trakcie jego posiłku. Nie wolno ci się spóźnić, bo maluch poczuje się oszukany i następnym razem już ci nie uwierzy. A może nawet stwierdzi, że skoro teraz kłamiesz, to w innych kwestiach też nie zawsze mówisz prawdę (i w przedszkolu wcale nie jest tak fajnie). Czy pierwszy dzień w przedszkolu warto jakoś uczcić? Lody, kino albo mała zabawka to dobry pomysł. Można podkreślić, jak się cieszysz, że malec był dzielny, pochwalić za ładną zabawę. Dobrze jest znaleźć w jego zachowaniu coś pozytywnego – nawet jeśli siedział w kącie niemal przez cały dzień, ucieszyć się, że pozwolił Jasiowi pobawić się swoją zabawką. Zachowaj tylko umiar i nie obiecuj dziecku, że od jutra wszystko się zmieni i już będzie wspaniale. Bo nie będzie. Do tego potrzeba jeszcze troszkę czasu. Ale warto poczekać. Czytaj też: Nie chce chodzić do przedszkola?
Dziecko zbyt wcześnie posłane do przedszkola nie będzie się w nim dobrze czuło. Początek przedszkolnej kariery to kolosalna zmiana w życiu kilkulatka i ogromne przeżycie. Ważne, by nie fundować jej dziecku zbyt wcześnie.
W przedszkolu nie ma mamy, nie ma domu, w którym dziecko czuło się bezpiecznie, nie ma ulubionych zabawek... Jest za to grupa obcych dzieci i nieznana pani wychowawczyni, której należy słuchać. Zabawkami trzeba się dzielić, jeść to, co leży na talerzu, odpoczywać wtedy, kiedy pani każe. Takie doświadczenia mogą mieć znaczący wpływ na rozwój dziecka, jeśli nie jest jeszcze wystarczająco dojrzałe, by sobie z nimi poradzić. Dobry wiek na rozpoczęcie przedszkola Teoretycznie do przedszkola posłać można już 3-latka. Większość psychologów jest jednak zdania, że to za wcześnie. Dziecko w tym wieku nie potrafi jeszcze znieść dłuższej nieobecności poza domem, bez mamy. 4-latek powinien sobie już z tym lepiej poradzić, zwłaszcza że w tym wieku wzrasta zainteresowanie kolegami. Są jednak także dzieci, które emocjonalnie do przedszkola dorastają dopiero w wieku 5, a nawet 6 lat. Czy dziecko jest gotowe do przedszkola Poniższe pytania pomogą ci ocenić, czy twoje dziecko jest już gotowe, żeby zostać przedszkolakiem: 1. Jak dziecko zachowuje się w grupie rówieśników? Przypomnij sobie, czy na podwórku twoje dziecko chętnie bawi się z kolegami, nie sprawdzając stale, czy jesteś w pobliżu? A jak zachowuje się, gdy odwiedzą was znajomi z dziećmi – czy jest gotów do wspólnej z nimi zabawy w swoim pokoju i dzielenia się swoimi zabawkami? Dziecko, które to potrafi, łatwiej odnajduje się w przedszkolu. 2. Jak dziecko znosi rozstania z mamą? Pozostawanie bez mamy to dla debiutujących przedszkolaków jedno z najtrudniejszych doświadczeń. Tym cięższe, im maluch rzadziej rozstawał się z mamą. Jeśli do tej pory stale przebywałaś w domu ze swoją pociechą i nie zostawiałaś jej pod opieką innych, twoje dziecko prawdopodobnie nie jest przygotowane do rozłąki. 3. Czy dziecko mówi? Ty doskonale znasz swoje dziecko i wiesz, czego potrzebuje, jeszcze zanim ono ci o tym wspomni. Ale w przedszkolu będzie inaczej. Jeśli maluch nie powie, że chce pić, nikt go nie napoi. Jeśli nie poprosi, by pomóc mu zdjąć spodenki, a sam tego nie umie, zsiusia się w majtki. Maluchy, które nie potrafią obcej osobie powiedzieć, czego potrzebują – męczą się, a pobyt w przedszkolu może być dla nich prawdziwą torturą. 4. Czy dziecko nosi jeszcze pieluszkę? Większość przedszkoli wymaga, by dzieci potrafiły już kontrolować swoje potrzeby fizjologiczne i nie przyjmuje maluchów, które potrzebują jeszcze pieluch. Dziecko powinno umieć siedzieć na nocniczku lub na sedesie i umyć potem rączki. Jeśli twój maluch jeszcze tego nie potrafi, a od września debiutuje w roli przedszkolaka, dobrze jest uprzedzić o tym wychowawczynie, a w domu położyć nacisk na trening czystości. 5. Jak dziecko radzi sobie z ubieraniem i jedzeniem? Nie jest konieczne, by dziecko zupełnie samodzielnie wiązało buciki i kroiło sobie kotleta – panie na pewno w tym pomogą. Powinno jednak umieć posługiwać się łyżeczką, pić z kubeczka, podciągnąć sobie spodenki – te umiejętności są bardzo pomocne w codziennym przedszkolnym życiu i czynią malucha bardziej niezależnym i pewnym siebie. 6. Czy dziecko nie przeżywa ostatnio trudnych chwil? Jeśli w ostatnim okresie miały miejsce zdarzenia, które mogły być dla dziecka dużym stresem, lepiej opóźnić debiut w nowym miejscu. Pobyt w szpitalu, przeprowadzka, długie rozstanie z rodzicami, rozwód, pojawienie się drugiego dziecka – wszystkie te sytuacje połączone z pójściem do przedszkola mogą spotęgować poczucie zagrożenia, z którym maluch nie da sobie rady. Lepiej jest poczekać, aż dziecko uspokoi się emocjonalnie. Czytaj też: Dylemat rodziców - przedszkole czy dom - co wybrać?