Ogólnopolska „Żałoba 146 rodzin” w dniu Światowego Dnia Walki z Depresją
W piątek 23 lutego wiele polskich miast opuści flagi samorządowe do połowy masztu lub przywiesi do nich kir, jako znak symbolicznej żałoby po samobójczych śmierciach dzieci. Tylko w ubiegłym roku w Polsce życie odebrało sobie 146 młodych osób w wieku od 7 do 18 lat. Najwyższy czas, aby dostrzec, jak ogromna to strata i systemowo pomóc wszystkim dzieciom w kryzysach psychicznych – podkreśla Fundacja Słonie na Balkonie, organizator ogólnopolskiej kampanii „Żałoba 146 rodzin”.
Kampania, którą objęła patronatem Rzeczniczka Praw Dziecka, startuje 23 lutego w Światowy Dzień Walki z Depresją. Przyłączyło się do niej już 24 miasta i 7 województw. W Grudziądzu i Brodnicy flagi zostaną w piątek opuszczone do połowy masztu, w Wałbrzychu flaga będzie przepasana kirem, Świdnica pokaże animacje na Rynku, Lublin podświetli Plac Litewski, a na profilach społecznościowych popularnych influencerów przypięte zostaną czarne wstążki. Kampanię wsparli m.in. aktorki Marta Żmuda Trzebiatowska, Agnieszka Sienkiewicz, Anna Karczmarczyk-Litwin oraz blogerka i aktywistka społeczna Janina Bąk. Wszystko na znak „Żałoby 146 rodzin”, ogłoszonej symbolicznie przez Fundację Słonie na Balkonie. – Zostałam Ambasadorką Fundacji Słonie na Balkonie już jakiś czas temu. Większość z nas, rodziców, ma nadzieję, że problemy zaburzeń psychicznych wśród dzieci nie będą ich dotyczyły. Niestety statystyki mówią same za siebie – opowiada Agnieszka Sienkiewicz, polska aktorka. – Jestem przekonana, że dostęp do bezpłatnej terapii dla najmłodszych to szansa na pomoc dzieciom, która ocali ich przyszłość i pozwoli uniknąć nam kolejnej żałoby. Jako rodzice, opiekunowie czy po prostu dorośli powinniśmy zrobić wszystko, aby zapewnić im bezpieczne warunki do rozmowy i leczenia. Ponad sto samobójstw rocznie wśród dzieci – W ubiegłym roku w Polsce życie odebrało sobie 146 dzieci. Tyle, ile uczy się w pięciu 30-osobowych klasach. Tyle, ile miejsc mają trzy autobusy szkolne. Gdyby zdarzył się wypadek – z pewnością zostałaby ogłoszona żałoba narodowa. Ale te dzieci odchodzą w ciszy, a ogromną, osobistą żałobę przeżywa 146 rodzin – podkreśla Michał Żak, wiceprezes Fundacji Słonie na Balkonie. – Tylko dostrzegając tragedię, nazywając ją i mobilizując siły, jesteśmy w stanie wypracować zmianę. Jako fundacja robimy to od lat, ale dziś widzimy, że to wciąż za mało. Zdajemy sobie sprawę, że ogłoszenie symbolicznej, ogólnopolskiej żałoby to bardzo mocny przekaz. Chcemy jednak zrobić wszystko, abyśmy nie musieli jej ogłaszać już nigdy więcej. Dzieciom, których już nie ma, nie pomożemy. Możemy natomiast dać wsparcie wszystkim młodym osobom, które nie radzą sobie z własnymi emocjami i pilnie potrzebują profesjonalnej pomocy, a także ich rodzicom, którzy w takich sytuacjach często czują się bezradni – mówi Joanna Paduszyńska, prezeska Fundacji Słonie na Balkonie. Głównymi celami kampanii są: otwarta debata o tym, jak pomagać dzieciom, zmagającym się z kryzysami psychicznymi, zwiększenie dostępu do bezpłatnej terapii oraz wskazanie miejsc, gdzie można otrzymać pomoc. Depresja dotyka coraz młodsze dzieci – Od 2012 roku poznajemy potrzeby dziecięcej psychiatrii. Problem kryzysów psychicznych dzieci i młodzieży wciąż istnieje, a co jest niepokojące, depresja dotyka coraz młodsze dzieci. Zdarza się, że diagnozowana jest nawet w wieku przedszkolnym. A przecież depresja jest zaburzeniem, które może prowadzić nawet do śmierci. Dlatego tak ważne jest, aby rodzice, opiekunowie czy nauczyciele potrafili rozpoznać symptomy tej choroby, która u młodszych dzieci objawia się nieco inaczej niż u nastolatków i dorosłych, i aby mogli jak najszybciej zapewnić takim dzieciom odpowiednią pomoc. Nie może być tak, że dzieci czekają miesiącami w kolejce do specjalistów – tłumaczy Joanna Sass-Gust, psycholożka, seksuolożka i psychoterapeutka dzieci i młodzieży w Fundacji Słonie na Balkonie. W ramach kampanii „Żałoba 146 rodzin” fundacja wystosowała petycję do Ministerstwa Zdrowia, apelując o zwiększenie dostępności do pierwszej pomocy psychologicznej i psychiatrycznej dla dzieci i młodzieży w Polsce. Przede wszystkim poprzez skrócenie czasu oczekiwania na wizytę do maksymalnie miesiąca, a także zwiększenie liczby psychiatrów w przychodniach oraz psychologów i pedagogów w szkołach. Petycję do Ministerstwa Zdrowia można podpisać na stronie slonienabalkonie.pl. Można tam również wesprzeć inne inicjatywy fundacji. Organizacja uruchomi również zbiórkę, dzięki której w 2024 roku będzie można sfinansować terapię dla 146 dzieci. Dokładnie tylu, ile odebrało sobie życie w ubiegłym roku. Zróbmy wszystko, żeby zwiększyć dostęp do bezpłatnej terapii. Uniknijmy kolejnej żałoby. Akcję „Żałoba 146 rodzin” wspierają Rzeczniczka Praw Dziecka, Stowarzyszenie Zdrowych Miast Polskich, Regionalny Ośrodek Pomocy Społecznej Województwa Śląskiego, Centrum Profilaktyki Uzależnień i Integracji Społecznej w Giżycku oraz Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Choszcznie. Partnerami kampanii są również miasta: Augustów, Białystok, Brodnica, Bydgoszcz, Bytom, Chełm, Chorzów, Gliwice, Grudziądz, Jaworzno, Katowice, Kraków, Lublin, Łódź, Poznań, Przemyśl, Radom, Szczecin, Świdnica, Toruń, Wałbrzych, Wrocław, Zamość, Żarów oraz województwa dolnośląskie, kujawsko-pomorskie, lubuskie, łódzkie, opolskie, śląskie, świętokrzyskie, warmińsko-mazurskie i wielkopolskie. Patronami medialnymi wydarzenia są ogólnopolski dziennik Rzeczpospolita oraz redakcje Nasze Miasto. O Fundacji Słonie na Balkonie. Jak uzyskać pomoc? Fundacja Słonie na Balkonie od 12 lat zapewnia dostęp do profesjonalnej pomocy i wszechstronnej terapii dla dzieci zmagających się z depresją, samookaleczaniem czy zespołem stresu pourazowego. Tylko w ubiegłym roku z jej pomocy skorzystało ponad pół tysiąca młodych osób. Fundacja prowadzi Centrum Środowiskowej Opieki Psychologicznej dla Dzieci w Łodzi, współpracuje z nauczycielami, pedagogami, poradniami i oddziałami szpitalnymi. Organizacja prowadzi również ogólnopolską bezpłatną infolinię dla dzieci i rodziców pod nr tel. 800 800 602. Jeśli znasz rodzica potrzebującego wsparcia, przekaż mu ten numer. Z telefonu mogą skorzystać nie tylko rodzice dzieci w kryzysach psychicznych, ale również rodzice w żałobie, po stracie dziecka. Materiał promocyjny Fundacji Słonie na Balkonie.
Blue Monday 2024: poniedziałek gorszy niż wszystkie? Kiedy wypada?
W pewien styczniowy poniedziałek wyjątkowo kiepsko się czujesz i masz wszystkiego dość? Nie ty jedna! Pewien brytyjski psycholog wyliczył, że właśnie wtedy przypada tzw. Blue Monday, czyli najbardziej depresyjny dzień w roku. Sprawdziliśmy, dlaczego to właśnie w niebieski poniedziałek przygnębienie może dawać najbardziej w kość i kiedy wypada on w 2024 roku.
Blue Monday, zwany też niebieskim poniedziałkiem, to coś znacznie gorszego niż zwykły poniedziałek. Może okazać się, że właśnie wtedy jest ciężej wstać do pracy i wszystko leci z rąk. To najbardziej depresyjny dzień w roku. W 2024 roku wypada on 15 stycznia. Spis treści: Blue Monday: co to jest? Skąd wiadomo, kiedy wypada depresyjny poniedziałek? Czy „depresyjny poniedziałek” został potwierdzony naukowo? Blue Monday: co to jest? Pojęcie Blue Monday zostało wprowadzone w 2004 roku przez Cliffa Arnalla, brytyjskiego psychologa z Cardiff University. Arnall, aby wyznaczyć ten najbardziej przygnębiający dzień roku, wziął pod uwagę kilka zmiennych. Na nasze wyjątkowo złe samopoczucie mogą mieć wpływ następujące czynniki: meteorologiczne, np. to, że dzień wciąż jest bardzo krótki i naturalnego światła – jak na lekarstwo; chłód i wcześnie zapadające wieczory sprawiają, że zdecydowanie mniej czasu spędzamy na świeżym powietrzu (do wieczornych spacerów może zniechęcać również wysoki poziom smogu); psychologiczne – <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/noworoczne-postanowienia-jak-je-robic-7976-r1/">noworoczne postanowienia powoli odchodzą w zapomnienie, a ich niedotrzymanie wywołuje nieprzyjemne wyrzuty sumienia; nadzieje pokładane w nowym otwarciu, jaki miał przynieść kolejny nowy rok, mogą posypać się jak domek z kart, ponieważ okazuje się, że wciąż borykamy się z tymi samymi problemami i przeciwnościami losu); ekonomiczne – od Bożego Narodzenia i sylwestra upłynęło już trochę czasu, co oznacza, że dociera do nas, jak bardzo nadwyrężyliśmy domowe budżety w grudniu (bywa, że na stan konta bankowego wpływają również sumy wpłacone na wyjazdy w czasie ferii zimowych). W 2024 roku do tych czynników dochodzą z pewnością wciąż rosnące ceny w sklepach. Rodziców niepokoić mogą dodatkowo częste infekcje wśród dzieci (jeszcze przed szczytem sezonu zachorowań na grypę w Polsce odnotowano bardzo dużo przypadków grypy i RSV, zwłaszcza wśród najmłodszych pacjentów). Skąd wiadomo, kiedy wypada depresyjny poniedziałek? Aby móc precyzyjnie wyznaczyć datę Blue Monday, Arnall stworzył specjalny algorytm, gdzie: W – to pogoda, Q – to niedotrzymanie noworocznych postanowień, T – to czas, jaki minął od Bożego Narodzenia, M – to niski poziom motywacji, D – to dług, d – to miesięczne wynagrodzenie, Na – to poczucie konieczności podjęcia działań. * Czy „depresyjny poniedziałek” został potwierdzony naukowo? Wielu naukowców podchodzi z dezaprobatą do wyliczeń Arnalla i uważa, że tego, co wymyślił, nie można nawet nazwać teorią, bo stworzył ją, posługując się nienaukowymi metodami. Niemniej jednak nie da się zaprzeczyć, że wszystkie czynniki, które Arnall wziął pod uwagę w swoim wzorze, w przedziwny sposób kumulują się właśnie w okolicach trzeciego tygodnia stycznia. Nie będziemy rozstrzygać, czy wyliczenia Arnalla są naukowe i prawidłowe. Pomyślcie sobie jednak, że jeśli dziś mieliście fatalny dzień, to do końca roku może być już tylko lepiej. Psycholodzy podkreślają, że gdy zły nastrój utrzymuje się dłużej niż dwa tygodnie — pod żadnym pozorem nie należy tego lekceważyć. Jeśli czujesz, że smutek nie chce mijać i coraz bardziej odbiera ci siłę do codziennych aktywności, nie wahaj się prosić o pomoc. Jeśli nie chcesz o tym rozmawiać z bliskimi, skontaktuj się z lekarzem pierwszego kontaktu, specjalistą psychiatrii lub psychologiem. Dobra wiadomość jest taka, że kiedy Blue Monday będziemy mieć już za sobą, kolejny spadek formy powinniśmy odnotować dopiero podczas <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/przesilenie-wiosenne-co-to-jest-objawy-ograniczanie-skutkow-28200-r1/">przesilenia wiosennego. Co oznacza, że mamy przed sobą co najmniej kilka tygodni znakomitej formy. Istnieje również opcja, by na przekór medialnym doniesieniom na temat niebieskiego poniedziałku i przesilenia wiosennego — dbać o siebie tak, by bez względu na daty czuć się jak najlepiej. Źródło: Wikipedia Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/depresja-mlodziencza-objawy-przyczyny-leczenie-30184-r1/">Depresja młodzieńcza – objawy, przyczyny i leczenie depresji u nastolatków Depresja lękowa: objawy, przyczyny, leczenie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/depresja-w-ciazy-dotyka-az-25-proc-przyszlych-mam-24448-r1/">Depresja w ciąży: jak się objawia i jak sobie z nią radzić?
Depresja w ciąży: objawy, wpływ na dziecko, leczenie
Depresję w ciąży diagnozuje się stosunkowo rzadko, ponieważ zwykle za wahania nastroju u przyszłej mamy obwinia się ciążowe hormony. Tymczasem uczucie przygnębienia, senność czy obniżona samoocena mogą wskazywać u ciężarnej właśnie na depresję. Depresja przed porodem może mieć negatywny wpływ na rozwój płodu, a nieleczona – być wstępem do depresji poporodowej.
Stany depresyjne w ciąży ma co czwarta przyszła mama. Depresja, zwłaszcza w pierwszym trymestrze ciąży, może być mylona z huśtawkami nastroju, za którą odpowiedzialne są hormony ciążowe (mimo że żadne badania naukowe jednoznacznie tego nie potwierdziły). Depresja może mieć wpływ na przebieg ciąży, a także na dalszy rozwój dziecka, dlatego tak ważne jest, by była odpowiednio wcześnie diagnozowana. A to wcale nie jest takie trudne! Podpowiadamy, jak rozpoznać sygnały świadczące o depresji przedporodowej w ciąży i jak ją leczyć u przyszłej mamy. Spis treści: Depresja w ciąży - przyczyny Depresja w ciąży - objawy Depresja ciążowa: Test Becka Depresja w ciąży - wpływ na dziecko Depresja w ciąży: co można zrobić? Leczenie, psychoterapia Depresja w ciąży – pomoc bliskich Depresja w ciąży - przyczyny Wielkie znaczenie dla kondycji psychicznej przyszłej mamy ma to, czy w czasie ciąży czuje spokój i ma poczucie bezpieczeństwa, czy boryka się z różnego rodzaju trudnościami. Załamania nerwowe w ciąży mogą wywołać takie czynniki, jak np.: brak akceptacji zmian zachodzących w ciele trudne relacje z partnerem problemy finansowe brak pracy. Depresja w ciąży - objawy View Ediplayer on the source website Ciężarna, która cierpi na depresję, odczuwa przygnębiający smutek, przewlekłe zmęczenie, może nie mieć motywacji do wstania z łóżka. Zwykle na skutek tego przestaje też dbać o siebie, prawidłowo się odżywiać, itp. Jeżeli stan ten trwa ponad dwa tygodnie, powinna zgłosić się do specjalisty. Dodatkowymi sygnałami alarmowymi świadczącymi o tym, że kobieta może zmagać się z depresją w ciąży, są: trudności z koncentracją izolowanie się od rodziny i przyjaciół zaburzenia snu: zarówno bezsenność, jak i nadmierna senność utrata zainteresowania zajęciami, które kobieta zazwyczaj lubi myśli samobójcze poczucie beznadziei i niepokoju poczucie winy zmiana nawyków żywieniowych, np. jedzenie kompulsywne lub jadłowstręt drażliwość, wpadanie w gniew, płaczliwość bóle głowy, mięśni. Depresja ciążowa: Test Becka Tzw. test depresji Becka zawiera 21 pytań wielokrotnego wyboru – m.in. o odczuwanie przyjemności i smutku, samoocenę, poczucie winy, zainteresowanie światem zewnętrznym, myśli samobójcze. Fundacja Rodzić po Ludzku od lat zabiegała o włączenie badań przesiewowych w kierunku depresji do standardów okołoporodowych. Test powinien być wykonywany trzykrotnie – w pierwszym trymestrze ciąży, miesiąc przed planowanym porodem oraz miesiąc po porodzie. Zleca go lekarz prowadzący ciążę i w zależności od wyniku może skierować pacjentkę do psychiatry. Test Becka można też zrobić samodzielnie online, ale jego wynik należy traktować jedynie jako wskazówkę do ewentualnej wizyty u specjalisty, a nie jako ostateczną diagnozę. Depresja w ciąży - wpływ na dziecko Depresja przyczynia się do wzrostu poziomu kortyzolu we krwi matki, a tym samym również w organizmie dziecka. Nadmiar tego hormonu powoduje nieprawidłowości w rozwoju ośrodkowego układu nerwowego u płodu, wpływa też na kształtowanie się jego osobowości. Poza tym ciężarna borykająca się z depresją często nie dba o prawidłową dietę i odpowiednią dawkę ruchu, co także może spowodować wady w rozwoju dziecka. Udowodniono, że depresja w ciąży może zaburzać powstawanie więzi między matką a dzieckiem. Zdarza się, że dzieci, których matki cierpiały na depresję w ciąży, także na nią chorują. Choroba ta może być także przyczyną poronienia lub porodu przedwczesnego. Depresja w ciąży: co można zrobić? Leczenie, psychoterapia Według wielu osób przyznanie się do depresji to „oznaka słabości”. Nic jednak bardziej mylnego. Przyznanie się przed sobą, że ma się problem to tak naprawdę najważniejszy krok. Wiele osób bagatelizuje objawy depresji, twierdząc, że to nic takiego, że to chwilowa obniżka nastroju. Niestety, depresja pogłębia się wraz z czasem. To nie przeziębienie – przeczekanie objawów tylko je pogorszy. Tutaj trzeba działać – im szybciej, tym lepiej. Nieleczona depresja może prowadzić nawet do prób samobójczych, dlatego też nie można lekceważyć jej objawów. Dlatego też, jeśli podejrzewa się u siebie depresję, niezbędna jest wizyta u psychologa i psychiatry – zwłaszcza w ciąży. To choroba, z którą nie można poradzić sobie samodzielnie. Psychiatra zdiagnozuje rodzaj depresji i dobierze odpowiednie leki. Zaraz po lekach, równie ważna jest psychoterapia, której skuteczność porównywalna jest do przyjmowania antydepresantów. W niektórych przypadkach da się wyjść z depresji tylko dzięki psychoterapii, nie jest to jednak reguła. Należy pamiętać, aby uprzedzić psychiatrę o swojej ciąży. Nie każdy lek może być przyjmowany przez ciężarne. Dzięki takiej informacji lekarz będzie w stanie dobrać lek, który będzie bezpieczny dla mamy i dziecka. Równie ważne jest poinformowanie ginekologa prowadzącego ciążę o przyjmowanych lekach – to bardzo istotna informacja medyczna. Depresja w ciąży – pomoc bliskich W ciężkich momentach ważne jest wsparcie bliskich – opowiedzenie o problemie, rozmowa na temat swojego samopoczucia. Bardzo istotne jest, by przyszła mama była otoczona miłością, opieką. Taka osoba musi mieć świadomość, że nie jest zdana jedynie sama na siebie. Warto też, by zadbała o siebie, zrelaksowała się. Sen, spotkania z przyjaciółmi, spacery mogą przynosić ukojenie w ciężkich chwilach. Dobry wpływ będzie mieć też aktywność fizyczna odpowiednia dla kobiet w ciąży. Zobacz także: Depresja lękowa: objawy, przyczyny, leczenie Uwaga! Z hasztagiem #UstąpCiężarnej zakładamy też zamkniętą grupę na Facebooku. Dołączysz? Zobacz także: Jak rozpoznać depresję? [QUIZ] Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, czy masz powód do niepokoju Depresja poporodowa: skąd się bierze i jak sobie z nią radzić?
Depresja poporodowa: jak się objawia, ile trwa, jak wygląda leczenie?
Depresja poporodowa to poważny stan, który trzeba leczyć, by skutecznie pomóc młodej mamie. Choroba może pojawić się zarówno u kobiet po porodzie naturalnym, jak i po cesarce. Objawy są często niejednoznaczne. Depresja wymaga leczenia farmakologicznego i/lub psychoterapii. Nieleczona może być niebezpieczna także dla dziecka.
Depresja poporodowa może pojawić się już kilkanaście dni po urodzeniu dziecka. Jeśli szybko uda się rozpoznać towarzyszące jej objawy, leczenie szybciej przyniesie efekty i zaoszczędzi cierpienia całej rodzinie. Nieleczona depresja poporodowa może być groźna i dla mamy, i dla dziecka. Spis treści: Depresja poporodowa – co to? Jak długo trwa depresja poporodowa? Depresja poporodowa po cesarce Przyczyny depresji poporodowej Depresja poporodowa – jak rozpoznać? Depresja poporodowa – czynniki ryzyka Depresja poporodowa: leczenie Jak radzić sobie z depresją poporodową? Depresja poporodowa – co to? Depresja poporodowa to stan chorobowy pojawiający się u kobiet, które niedawno zostały matkami. Dotyczy zarówno sfery psychicznej, jak i fizycznej. Doświadcza go od 13 do 30 proc. kobiet. Zazwyczaj zaczyna się między pierwszym a szóstym miesiącem od urodzenia dziecka. Ale jej objawy mogą też wystąpić dopiero po około roku od porodu. Tak późne pojawienie się depresji sprawia, że trudniej ją rozpoznać (zwykle nie łączymy nagłego pogorszenia samopoczucia z odległymi zdarzeniami z przeszłości). Warto jednak pamiętać, że urodzenie dziecka jest rewolucją w życiu każdej kobiety i może mieć także takie, długofalowe skutki. Ważne jest, by odróżnić depresję poporodową od baby bluesa, czyli smutku poporodowego. Ten drugi stan dotyka nawet 85 proc. kobiet i mija samoistnie. W przypadku depresji potrzebna jest profesjonalna pomoc. Jak długo trwa depresja poporodowa? Depresja poporodowa może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy, a nawet lat. Wiele zależy od profesjonalnej pomocy i opieki, jaką zostanie otoczona kobieta. Nieco inaczej jest w przypadku depresji po poronieniu. W jej przypadku objawy depresyjne zwykle mijają po ok. 4 tygodniach, ale mogą też trwać dwa lata. Im wcześniej zostanie zdiagnozowana choroba i im szybciej kobieta rozpocznie leczenie (farmakoterapię, psychoterapię, określone zmiany w trybie życia), tym większa szansa na szybsze uporanie się z depresją. Depresja poporodowa po cesarce Depresja poporodowa pojawia się często u kobiet po cesarskim cięciu. Badania wykazały, że ryzyko depresji poporodowej jest większe w przypadku kobiet po cesarce wykonanej w trybie nagłym, niż u kobiet po porodzie naturalnym. Łatwo to zrozumieć: jeśli kobieta była przygotowana na poród siłami natury, a jednak nie urodziła samodzielnie (cc było dla niej zaskoczeniem), może mieć poczucie winy i czuć rozczarowanie. Pojawia się uczucie utraty kontroli nad sytuacją i spada poczucie własnej wartości. Naukowcy zwracają również uwagę na trudności w nawiązaniu więzi z dzieckiem, jakie często mają kobiety po cesarce. Główną przyczyną tego problemu jest krótszy kontakt skóra do skóry z noworodkiem tuż po porodzie (lub jego brak). Co więcej, u kobiet po cesarskim cięciu wykazano mniejszą aktywność mózgu w obrazach MRI (rezonans magnetyczny) w obszarach odpowiedzialnych za motywację i emocje, niż u kobiet po porodzie naturalnym. Ma to związek z wydzielaniem się podczas porodu oksytocyny, która odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu zachowań opiekuńczych oraz w odczuwania miłości do noworodka. Depresja poporodowa – jak rozpoznać? Główny objaw depresji poporodowej to wyraźne obniżenie nastroju, które może wpływać na codzienne funkcjonowanie młodej mamy. Nie wszystkie objawy depresji muszą wystąpić jednocześnie i mieć podobne nasilenie. Niestety często zdarza się, że objawy depresji poporodowej wzbudzają konsternację, a nawet złość w otoczeniu kobiety, od której oczekuje się pełnego zaangażowania w opiekę nad dzieckiem. Trzeba jednak pamiętać, że zmiany w samopoczuciu młodej mamy są całkiem normalne, natomiast depresja to poważna choroba. Jak zatem rozpoznać depresję poporodową? Zwróć uwagę na takie objawy jak: niepokój płaczliwość wyczerpanie niecierpliwość rozdrażnienie nieufność brak uczuć dla niemowlęcia i niechęć do opieki nad nim nadwrażliwość apatia nerwowość poczucie winy spadek libido lęk. Objawy depresji porodowej utrzymują się co najmniej dwa tygodnie (w ten sposób możesz odróżnić depresję od baby bluesa, który zwykle mija szybciej). Przyczyny depresji poporodowej Nie wiadomo na pewno, co jest przyczyną depresji poporodowej. Uważa się, że może to być m.in. indywidualna wrażliwość kobiety na zmiany hormonalne oraz wpływ wielu różnych okoliczności życiowych. Życie młodej mamy zostaje wywrócone do góry nogami: nagle musi całkowicie odmienić styl i rytm swojego życia i niemal codziennie podejmować wiele decyzji w sprawach, o których dotąd nie miała pojęcia (czy dziecko jest zdrowe, czy chore, czy trzeba iść z nim do lekarza, czy niepokojące objawy same ustąpią?). Spadają na nią liczne nowe obowiązki i wielka odpowiedzialność. Nic dziwnego, że trudno jest przetrwać pierwsze dni i tygodnie z noworodkiem, a z czasem może rozwinąć się baby blues lub depresja. Depresja poporodowa – czynniki ryzyka Inne przyczyny depresji poporodowej: skłonności rodzinne, brak pomocy ze strony innych osób, kłopoty w związku, samotność, przemęczenie, wcześniejsze incydenty depresyjne, samotne macierzyństwo, urodzenie chorego dziecka lub wcześniaka, utrata własnej matki w dzieciństwie, trudna sytuacja życiowa, przewlekły stres. Jeżeli kobieta już przed ciążą miewała stany obniżonego nastroju i korzystała z leczenia psychiatrycznego, to także po urodzeniu dziecka nie powinna odwlekać wizyty u psychiatry lub psychologa. Edynburska Skala Depresji Poporodowej Edynburska Skala Depresji Poporodowej (EPDS) to badanie przesiewowe, którego celem jest wykrycie ryzyka wystąpienia depresji poporodowej u kobiety. Test daje możliwość uzyskania maksymalnie 30 punktów. Granicą, powyżej której stwierdza się duże prawdopodobieństwo depresji poporodowej u badanej, jest 10 punktów. Wadą testu jest trudność w odróżnieniu depresji od innych zaburzeń psychicznych, jakie mogą występować u młodej mamy. Depresja poporodowa: test EPDS 1. Byłam zdolna do radości i dostrzegania radosnych stron życia: tak często jak zazwyczaj (0 punktów) trochę rzadziej niż zwykle (1 punkt) zdecydowanie rzadziej niż zwykle (2 punkty) zupełnie nie byłam zdolna do radości (3 punkty) 2. Patrzyłam w przyszłość z nadzieją: tak jak zawsze (0 punktów) rzadziej niż zawsze (1 punkt) zdecydowanie rzadziej niż zwykle (2 punkty) nie potrafiłam patrzeć w przyszłość z nadzieją (3 punkty) 3. Obwiniałam się niepotrzebnie, gdy coś mi się nie udawało: tak, w większości przypadków (3 punkty) tak, czasami (2 punkty) rzadko (1 punkt) wcale (0 punktów) 4. Bez istotnej przyczyny odczuwałam lęk i niepokoiłam się: zupełnie nie (0 punktów) raczej nie (1 punkt) czasami (2 punkty) tak, bardzo często (3 punkty) 5. Czułam się przestraszona i wpadałam w panikę bez większych powodów: tak, często (3 punkty) czasami (2 punkty) nie, raczej nie (1 punkt) nie, nigdy (0 punktów) 6. Wydarzenia przerastały mnie: tak, prawie wcale nie dawałam sobie rady (3 punkty) czasami nie radziłam sobie tak dobrze jak zwykle (2 punkty) przez większość czasu radziłam sobie dobrze (1 punkt) radziłam sobie tak dobrze jak zwykle (0 punktów) 7. Czułam się tak nieszczęśliwa, że nie mogłam spać w nocy: tak, przez większość czasu (3 punkty) tak, czasami (2 punkty) rzadko (1 punkt) nie, wcale nie (0 punktów) 8. Czułam się samotna i nieszczęśliwa: tak, przez większość czasu (3 punkty) tak, dość często (2 punkty) niezbyt często (1 punkt) nie, wcale nie (0 punktów) 9. Czułam się tak nieszczęśliwa, że płakałam: tak, przez większość czasu (3 punkty) tak, dość często (2 punkty) tylko sporadycznie (1 punkt) nie, wcale nie (0 punktów) 10. Zdarzało się, że myślałam o zrobieniu sobie krzywdy: tak, dość często (3 punkty) czasami (2 punkty) bardzo rzadko (1 punkt) nigdy (0 punktów) Wynik powyżej 10 punktów skazuje na problem i powinien skłonić do wizyty u specjalisty. Test Becka Test Becka to również badanie przesiewowe, w Polsce stosowane od 2019 roku w ramach standardów opieki okołoporodowej. Test Becka składa się z 21 pytań dotyczących samopoczucia kobiety w ciągu ostatniej doby, tygodnia i miesiąca. Przykładowe pytania w teście: czy odczuwasz smutek lub przygnębienie? czy martwisz się o przyszłość? czy uważasz, że zaniedbujesz swoje obowiązki? Jeśli podejrzewasz, że możesz mieć depresję poporodową, powinnaś skontaktować się ze swoim lekarzem, od którego otrzymasz wskazówki co do dalszego leczenia. Depresja poporodowa: leczenie Jeśli lekarz potwierdzi, że faktycznie cierpisz na depresję poporodową, może przepisać leki przeciwdepresyjne dozwolone podczas karmienia piersią. Warto wiedzieć, że na pierwsze efekty farmakoterapii trzeba poczekać minimum dwa tygodnie. Inną formą terapii w depresji poporodowej jest psychoterapia. Za jedną ze skuteczniejszych metod uważa się terapię behawioralno-poznawczą, ale inne techniki i metody psychoterapeutyczne też mogą przynieść efekty. Psychoterapia ma też tę zaletę, że aby ją odbyć, trzeba wychodzić z domu, czyli oderwać się na pewien czas od domowych obowiązków. Możliwa jest też terapia na odległość, np. przez Skype. Jak radzić sobie z depresją poporodową? Nie ma żadnego specjalnego sposobu postępowania w przypadku depresji porodowej, ale możliwe jest łagodzenie objawów (jako uzupełnienie profesjonalnego leczenia). Duże znaczenie ma pomoc i zrozumienie ze strony rodziny lub przyjaciół, zapewnienie młodej mamie warunków do troszczenia się o siebie, odpoczywania. Znaczenie ma też wsparcie ze strony innych matek, które są lub były w podobnej sytuacji i możliwość dzielenia się z nimi swoimi odczuciami i doświadczeniami. Nie staraj się być we wszystkim idealna; odłóż część spraw na później. Pozwól się rozpieszczać. Każdego dnia wykonuj umiarkowane ćwiczenia fizyczne. Odżywiaj się racjonalnie i nawadniaj organizm. Staraj się codziennie wychodzić z domu. Dobrze by było, gdyby twoje dziecko – chociaż przez 2-3 godziny na dobę – mogło skorzystać z opieki innej osoby (dziadków lub kogoś innego z rodziny, może opiekunki?). Bibliografia: Reroń, A., Jaworski, A. (2011). Medyczne i psychologiczne aspekty cięcia cesarskiego. GinPolMedProject 3 (21)​ Chrzan-Dętkoś, M., Dyduch-Maroszek, A., Humięcka, A., Karasiewicz, K. (2012). Uwarunkowania i konsekwencje depresji poporodowej. Psychoterapia, 161(2), 55–63. Jaeschke, R., Siwek, M., Dudek, D. (2012). Poporodowe zaburzenia nastroju. Neuropsychiatria i Neuropsychologia, 7(3), 113–121. fdds.pl Zobacz też: Samotność w macierzyństwie Karmisz? Też możesz zajść w ciążę Brak ochoty na seks po porodzie: przyczyny i sposoby na rozwiązanie problemu
Niezapominajki: dzieci, które zostały porwane, a ich ciał nigdy nie odnaleziono
Dzisiaj miałyby trzydzieści lat, może doczekałyby się własnych dzieci. Niestety, nie było im to dane. Na Śląsku, niespełna ćwierć wieku temu doszło do serii porwań. Dzieci znikały z ulic, placów zabaw czy okolic domów. Policja do dziś nie potrafi rozwikłać tej tajemnicy. Co dziwniejsze, nikt się o te dzieci nie upomina.
Na Śląsku w latach 1999-2002 doszło do czarnej serii porwań dzieci. W większości przypadków były to dziewczynki. Po ponad 20 latach policja, mimo śledztwa i poszukiwań, nadal nie potrafi wyjaśnić, kto i po co je porywał. Czy były wcześniej obserwowane? Wydarzenia łączy wspólny motyw: dzieci pochodziły z biednych środowisk. I, mimo że były porywane w środku dnia, z ulic, placów zabaw czy przydomowego ogródka, nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał. Czy to zbrodnia doskonała? O tajemniczych zaginięciach dzieci na Śląsku napisał „Dziennik Zachodni”. Szopienice: Ciało Wioletki odnaleziono w stawie W lipcową środę Wioletka bawiła się sama w okolicy domu. Była nieśmiała, lękliwa i miała wadę wymowy, nigdy nie oddalała się sama bez pozwolenia. Koło godziny 17 miała zanieść wujkowi zupę – mężczyzna mieszkał tuż obok. Wyszła z domu i… jakby rozpłynęła się w powietrzu. Wioli przez całą noc szukali rodzice, policja i okoliczna społeczność, steka osób z latarkami przeczesywała okolicę w nadziei na odnalezienie dziewczynki. Może się zgubiła, zabłądziła i nie może trafić do domu? Nowe światło na sprawę rzucił 10-letni Patryk. Chłopiec twierdził, że koło godziny 19 widział Wioletkę, szła od wujka w stronę przedszkolnego placu zabaw, gdy nagle podjechał samochód. Z pojazdu wysiadł mężczyzna, wciągnął dziewczynkę do środka i odjechał. Patryk twierdził, że nie tylko on był świadkiem tego zdarzenia. Jednak osoba, która potwierdzić słowa chłopca, wszystkiemu zaprzecza. Ze strachu o własne życie? Następnego dnia odnaleziono ciało Wioletki. Dziewczynka utopiła się w pobliskim stawie. Szopienice: Ciała Kuby nigdy nie odnaleziono Kuba bawił się w zimowy dzień przy swoim domu. Zawsze roześmiany i pyzaty chłopiec zabrał z domu czekoladę, a potem pobiegł do kolegi na sąsiednie podwórko i… zniknął. Wieczorem rozpoczęły się poszukiwania. Ciała chłopca nigdy nie odnaleziono. Rodzina Kuby rozpadła się. Matka nie mogła unieść ciężaru bólu, żalu i straty ukochanego dziecka. Wyjechała, uciekła z miejsca zamieszkania. Rodzeństwo Kuby, brat i siostra, trafiło do rodziny zastępczej. Ojciec, który właśnie wyszedł z więzienia, został sam. Sąsiad twierdzi, że chłopiec został porwany na zlecenie, ale ze strachu przed konsekwencjami nie chce oficjalnie zeznawać. Zabrze: Sylwia rozpłynęła się w powietrzu Późnym popołudniem Sylwia wyszła z domu, szła na spotkanie grupy religijnej. Nie wiedziała jednak, że wspólnota młodzieżowa spotyka się w innym miejscu niż zazwyczaj. Na spotkanie nigdy nie dotarła. Ostatni raz widziano ją około 150 metrów od domu. Jej ciała nigdy nie odnaleziono. Jastrzębie-Zdrój: Kuba bawił się nieopodal domu 4-letni Kuba bawił się bez opieki w okolicy swojego domu. Nikt nie widział jego zniknięcia. Po kilku dniach odnaleziono nagie ciało chłopca na terenie miejscowej oczyszczalni ścieków. Tarnowskie Góry: Iwonka nie wróciła do domu 13-letnia Iwonka miała wrócić do domu po lekcjach. Nigdy tam jednak nie dotarła. Najprawdopodobniej została porwana, gdy szła osiedlową ulicą około godziny 14. W trakcie dochodzenia pojawiały się różne hipotezy: uciekła z chłopakiem albo została porwana do haremu. Nie wiadomo. Jej ciała nigdy nie odnaleziono. Jastrzębie-Zdrój: Basia nie wróciła ze szkoły 11-letnia Basia wracała sama ze szkoły. Dziewczynka miała ze sobą plecak i worek z obuwiem zmiennym. Nie dotarła jednak do domu. Nigdy też nie odnaleziono ciała dziewczynki. Zaginione osoby nazywa się „niezapominajkami”. Pamięć o nich pozostaje zawsze. Niestety, jak wskazują statystyki, 70-90 proc. rodzin dotkniętych stratą dziecka bez możliwości odbycia żałoby rozpada się – rodzice nie potrafią sobie poradzić z emocjami. Zaginionych dzieci szukała policja, a gdy ta bezradnie rozłożyła ręce, o pomoc proszono jasnowidzów. Bez efektów. Dzieci rozpłynęły się jak we mgle. Pogrążeni w żałobie rodzice wciąż żyją nadzieją. Źródło: dziennikzachodni.pl Piszemy też o: Ciężarna z krwotokiem odeszła z kwitkiem ze szpitala Dziecko na diecie wegańskiej zmarło. Matka winna śmierci Mama przerażona liścikiem, który jej dziecko znalazło w zabawce. „Odrażające”
Joanna Opozda otwarcie mówi o terapii i walce z depresją: „Miałam w sobie poczucie winy, choć to nie ja powinnam się wstydzić”
Joanna Opozda od długiego czasu boryka się z problemami w życiu osobistym. Niedawno publicznie przyznała, że mimo wielkiej miłości do synka nie może zajmować się 4-miesięcznym synkiem Vincentem, ponieważ musi wrócić do pracy, by utrzymać rodzinę. W ostatnim numerze „Z kobiecej strony” opowiada o terapii i walce z depresją.
Joanna Opozda musiała zmierzyć się z licznymi problemami, chociaż nic nie zapowiadało takiej tragedii w życiu prywatnym aktorki. Huczny ślub z Antkiem Królikowskim zakończył się rozstaniem, zanim na świecie pojawił się ich synek Vincent. Przyczyną miał być romans aktora. Niedługo później malutki Vincent trafił do szpitala, a samodzielna mama była zdana tylko na siebie. To wszystko sprawiło, że Joanna Opozda postanowiła skorzystać z pomocy specjalistów. „Każdy ma prawo funkcjonować według własnych zasad” Aktorka wyznała na łamach dwumiesięcznika, że już wcześniej zmagała się z depresją, a informacje o zagrożonej ciąży, problemy w relacjach rodzinnych i małżeńskich, a następnie choroba syna znacząco wpłynęły na jej stan zdrowia. „Kiedy te wszystkie rzeczy zaczęły wypływać na wierzch, czułam okropne zażenowanie. Miałam w sobie poczucie winy, choć to nie ja powinnam się wstydzić”, wyznała Joanna Opozda. Dlatego też podjęła decyzję o rozpoczęciu terapii. Jak sama przyznaje, „przede wszystkim przepracowuję swoje dzieciństwo. Sztywne schematy, według których funkcjonuję. Niespełnione potrzeby, które wykształciły u mnie poszczególne wzory zachowania. Byłoby dziwne, gdybym po tych wszystkich przejściach nie szukała pomocy. Życie dało mi w kość, ostatnimi czasy dość mocno”. „Zaczynam od początku nowy rozdział mojego życia” Joanna Opozda, mimo licznych przeciwności losu stara się pogodzić z trudną sytuacją, w której się znalazła. „Sądziłam, że jak się kocha, to całą sobą, że jeśli ludzi łączy miłość, a pojawiają się kryzysy — to oni i tak o siebie zawalczą. Ale każdy ma prawo funkcjonować według własnych zasad i musimy to zaakceptować”, wyznaje aktorka. Mimo emocjonalnie obciążających doświadczeń Joanna Opozda nadal z nadzieją spogląda w przyszłość „Tamto, o czym kiedyś myślałam, jest już przeszłością. Trzeba sięgnąć po nowe. Zaakceptować fakt, że coś się skończyło. Trzeba zacząć od początku. Ja zaczynam od początku nowy rozdział mojego życia”. Trzymamy kciuki i życzymy szczęścia na nowej drodze życia! Źródło: natemat.pl. pudelek.pl Piszemy też o: TikTok: genialny sposób na niejadka. Tylko dla odważnych mam! Tata-bohater zginął, ratując cudze dzieci. „Był oddanym ojcem. Zawsze poświęcał swój czas innym” Kelnerka uratowała dziecko. Stanęła za plecami rodziców i pokazała mu kartkę z pytaniem, czy potrzebuje pomocy
Marina miała poważne kłopoty ze zdrowiem. To mogło odbić się na jej synku
Choć może się wydawać, że sławni i bogaci nie cierpią żadnych niedogodności, choroba ani depresja nie wybiera. Marina przyznała, że jeszcze nie doszła do siebie po operacji, a w międzyczasie otarła się nawet o depresję. To trudny czas dla całej jej rodziny.
Marina jest ostatnio mniej aktywna w mediach, ale do tej pory milczała na temat swojej osobistej sytuacji. Teraz zdradziła fanom kilka szczegółów: okazuje się, że przechodzi ciężki czas i ciągle walczy o powrót do równowagi. Marina przeszła operację, była bliska depresji Artystka przyznała, że 30 listopada zeszłego roku miała trudną operację, potem czekała jeszcze na wyniki badań histopatologicznych. Można się tylko domyślać, że chodziło o chorobę nowotworową. Na tym jednak problemy Mariny się nie skończyły. Długi okres rekonwalescencji odbił się na jej zdrowiu psychicznym, gwiazda miała ataki paniki i początki depresji. „Bardzo ciężko wracałam do siebie, co tylko pogarszało mój stan emocjonalny. Leczenie pozabiegowe osłabiło mój organizm. Przez co cały czas chorowałam. Dodatkowo doszły ogromne zmiany hormonalne, co wpłynęło bardzo negatywnie na mój stan psychiczny. Otarłam się o depresję i ostatnie miesiące walczyłam o to, aby odnaleźć w sobie spokój, co nie jest łatwe w dobie tego, co się dzieje w Ukrainie [gwiazda pochodzi z Ukrainy – przyp. red.]” – wyjawiła fanom na Instagramie. Swoim wpisem Marina chciała wesprzeć ludzi, którzy zmagają się z podobnymi problemami. Jak widać, choroba nie wybiera. Mamy nadzieję, że Marina czuje się już lepiej, i że jej synek Liam nie odczuł boleśnie tej sytuacji. Życzymy szybkiego powrotu do pełni sił! Piszemy też o: Synek Magdy Stępień ma przerzuty Cristiano Ronaldo dziękuje za wsparcie po stracie dziecka: „Ja i moja rodzina nigdy tego nie zapomnimy” Maffashion: seks po porodzie nie wchodził w grę
Matka skoczyła z synkiem do studni. Zostawiła list, w którym wyjaśniła powód. Czy ten dramat musiał się wydarzyć?
Wiadomość o tej tragedii kilka dni temu wstrząsnęła całą Polską. Tysiące osób zadawało sobie pytanie: dlaczego matka z 5-miesięcznym niemowlęciem postanowiła rzucić się do studni? Kobieta zostawiła list, w którym wytłumaczyła, dlaczego podjęła taką decyzję.
22 kwietnia odbył się pogrzeb Edyty i jej synka Franusia. Czy gdyby zdesperowana matka otrzymała pomoc – ten dramat nigdy by się nie wydarzył? To były najtrudniejsze święta w jej życiu? To stało się tuż po Wielkanocy. To musiały być dla niej okrutne święta… 19 kwietnia 37-letnia Edyta wraz z ukochanym synkiem rzuciła się do studni. Do końca byli razem – mama umieściła dziecko w nosidełku. Czy dlatego, by siła uderzenia nie rozdzieliła ich w chwili śmierci? Wcześniej napisała też list. Wyjaśnia w nim, dlaczego postanowiła, że ani ona, ani Franuś nie mogą dłużej żyć. Nie chciała, by Franuś cierpiał Okazało się, że niedawno dowiedziała się o chorobie synka. Nie chciała i nie mogła pogodzić się z tym, że choroba ta być może doprowadzi jej dziecko do życia z niepełnosprawnością. Wiadomość ta zmieniła życie pogodnej, pełnej energii kobiety w koszmar, który postanowiła przerwać. Prośmy o pomoc Mamo, pamiętaj, że w każdej sytuacji masz prawo do pomocy. Potrzeba wsparcia nie jest powodem do wstydu ani oznaką słabości. Wręcz przeciwnie – szukanie pomocy w wyjątkowo trudnej sytuacji może być najwyższym aktem odwagi i siły. Dziel się swym bólem z najbliższymi, nie wahaj się też szukać wsparcia u specjalistów, którzy są po to, by ci pomóc. Kiedy widzisz, że bliska ci osoba cierpi – nie czekaj, aż napisze ostatni list. Nie pozwól, by sama szukała rozwiązań swych problemów. Zwracajmy uwagę na zmiany zachowania. Nie obrażajmy się, że nasza obecność i bliskość to za mało – są sytuacje, kiedy pomóc może jedynie dobry psycholog, terapeuta lub psychiatra. źródło: PSP Brzesko, Glos24 Piszemy też o: Magda Stępień o stanie zdrowia synka: "To jeszcze rzadsza odmiana nowotworu". Pojawiły się też przerzuty. Synek Joanny Opozdy będzie miał bolesne badania Nienarodzone dziecko Laury z „Love Island” ma wadę rozwojową: „Ciążę będziemy przerywać w 36 tygodniu”
„Wybiegłam z domu, zostawiając płaczącą córkę. Moja depresja mogła skończyć się tragedią” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka wkrótce skończy 10 lat. Mimo że od jej narodzin minęło już tak dużo czasu, wciąż pamiętam, jak straszne były dla mnie pierwsze miesiące jej życia… Przez te wszystkie lata nie było tygodnia, bym nie zastanawiała się, czy stan, w jakim wtedy byłam, odciśnie się na jej psychice. Poczuciu bezpieczeństwa i poczuciu tego, że jest ważna dla swojej mamy.
Julia nie miała prawa rozumieć czegokolwiek z mojego zachowania, ale… Instynktownie musiała czuć brak mojej miłości, bliskości, spokoju. I tę trwogę, kiedy głodna płakała i tęskniła, a ja zostawiłam ją samą. Po porodzie nic do niej nie czułam Ciąża od początku do końca przebiegała prawidłowo. Fizycznie czułam się świetnie – ani razu nie wymiotowałam, nie puchły mi nogi, nie kręciło mi się w głowie. Jedyne co fizycznie dało mi w kość to to, że w ostatnich tygodniach w ogóle nie mogłam spać. Wszyscy mówili: śpij, bo jak dziecko się urodzi, to ze snem może być słabo… A ja co noc zasypiałam dopiero o świcie. Julia urodziła się siłami natury. Wszystko trwało cztery godziny. Bez żadnych komplikacji. Ale po porodzie nic do niej nie czułam. Dziewczyny, z którymi leżałam na sali, pomagały mi ją przewijać i przebierać. Pamiętam, że o ile pierwszego dnia otaczały mnie wsparciem – potem zaczęły się na mnie wściekać. Że jestem nieprzytomna, że czas się obudzić, że mam się ogarnąć… A ja czułam się jak kukła, do której docierają tylko strzępki rzeczywistości. Nic nie było normalnie Przez pierwsze dwa tygodnie w domu był z nami mąż. Bardzo mi pomagał. Widział, że coś jest nie tak, ale był tak wpatrzony w małą, że na mnie nie starczało jego uwagi. Robił przy niej niemal wszystko. Ja tylko karmiłam ją piersią. Po dwóch tygodniach wrócił do pracy i wtedy zaczęło się najgorsze. Na samą myśl, że mam zostać sama z Julką przez cały dzień – chciało mi się wyć. I wyłam. Z każdym dniem było coraz gorzej. Mąż wracał z pracy i zastawał mnie zapłakaną albo wściekłą. Jadł coś i zabierał nas na spacery. W sumie to Julkę, bo ja najczęściej wolałam zostać w domu. Żeby płakać i zadręczać się wyrzutami sumienia, że w ogóle zdecydowałam się na dziecko. Zresztą nie chciało mi się ubierać, czesać, myć… Nic nie było normalnie. A Julka rosła i spała coraz mniej, częściej domagając się mojej opieki. Płakała coraz częściej i coraz głośniej. Wyrywałam sobie włosy garściami Ten jej płacz był nie do wytrzymania. Kiedy ją nakarmiłam – odkładałam do łóżeczka i wychodziłam z pokoju, zamykając drzwi. Nie mogłam słuchać jak płacze – byłam pewna, że cierpi przeze mnie, a ja nic nie mogę zrobić. Bo nie umiem. Pewnego dnia byłam na siebie tak wściekła, że złapałam się za głowę i wyrwałam sobie garść włosów. Potem to zaczęło się powtarzać. Aż było widać łyse placki. Czułam, że wariuję, że nie wytrzymam. Że temu dziecku dużo lepiej będzie bez takiej matki. Straciłam pokarm. W dzień, w którym to odkryłam, że właściwie nie mam mleka i Julka płacze wniebogłosy, bo pewnie jest głodna – nie wytrzymałam. Odłożyłam ją do łóżka i wybiegłam z domu. Zatrzasnęłam za sobą drzwi i uciekłam. Biegłam przed siebie i płakałam. „Wróciłam” Kiedy wróciłam do domu, mąż już był. Chodził z małą po mieszkaniu i próbował ją uspokoić. Nie wiem, na jak długo zostawiłam ją samą… Za karę w łazience wyrwałam kolejne garście włosów. Mąż już wcześniej prosił, bym poszła do lekarza. Dotarło do mnie, że potrzebuję pomocy. Powiedziałam mężowi, żeby poszedł do apteki po mleko i buteleczkę, bo nie mam pokarmu. Kiedy wyszedł – wzięłam córeczkę na ręce, przytuliłam. Od razu się uspokoiła i zasnęła. To był dzień, kiedy poczułam, że muszę zrobić wszystko, by zapewnić jej to, czego potrzebuje. Bo przecież jest dla mnie najważniejsza. Depresja to choroba Nie pamiętam, co mówił lekarz, co ja mówiłam. Dostałam leki. Mąż znów wziął urlop. Z każdym dniem czułam, że jestem bliżej Julii i że wracam do siebie. Zaczęłam odkrywać macierzyństwo – wreszcie docierało do mnie, że potrafię być mamą. Byłam rok pod stałą opieką lekarza psychiatry i psychologa. Depresja to choroba. Może mieć różne oblicza. Dziś wiem, że terapię powinnam rozpocząć dużo wcześniej. Gdyby małej coś się stało, kiedy nie było mnie przy niej – na wszystko byłoby za późno. Dlaczego to piszę? Bo uważam, że nie ma sensu czekać, aż los daje ostatnią szansę. Jeśli czujecie, że coś jest nie tak – po prostu pozwólcie sobie pomóc. Klaudia Piszemy też o: „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Kąpiel w wannie z dzieckiem? Nago?! Obrzydliwe, że rodzice robią to dzieciom” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
Jak pomóc dręczonemu dziecku? Poradnik dla rodziców dzieci upokarzanych przez rówieśników
Trudno o klasę, w której nie ma przynajmniej jednego poniżanego przez inne dzieci ucznia. Coraz częściej można usłyszeć, że już przedszkolaki stają się ofiarami innych maluchów. Co mają robić rodzice, których dzieci są notorycznie wyśmiewane lub poniżane w szkole albo przedszkolu?
Mimo że o dręczeniu i wyśmiewaniu dzieci mówi się coraz głośniej – problem nie znika, a wręcz przeciwnie. Dlaczego? – My, rodzice, zamiast budować poczucie wartości u swych pociech, często nieświadomie wychowujemy narcyzów – tłumaczy psycholog Monika Rościszewska-Woźniak, prezeska Fundacji Rozwoju Dzieci. – A w przedszkolu i szkole wychowawcy punktują swych ulubieńców. Dają im przewagę nad mniej zdolnymi lub mniej przebojowymi uczniami. Efekt? Podział na ładnych i brzydkich, bogatych i biednych, zdolnych i tych, którzy nie nadają się do niczego… Ta segregacja potrafi mieć wpływ na zachowanie już 5-letnich przedszkolaków, nie mówiąc o uczniach podstawówki. Jak mają zachować się rodzice w obliczu tragedii dziecka, które jest wyszydzane przez rówieśników? Ponieważ jest: „brzydkie”, „za grube” lub „za chude” albo ubrane znów w tę samą kurtkę lub spodnie? Rodzicu, wysłuchaj i… nie radź Zanim skargi dziecka sprawią, że zaczniesz zamartwiać się o jego sytuację – porozmawiajcie spokojnie o wydarzeniach, które wywołały jego niepokój, żal lub rozpacz. Być może (och, oby tak było!) twój wrażliwy maluch wcale nie jest dręczony, a czuje się tak z zupełnie innego powodu. Dotyczyć to może zwłaszcza tych dzieci, które dopiero zaczynają wchodzić w świat społecznych relacji. – Może okazać się, że przedszkolak czuje się źle w grupie, ponieważ nie biega tak szybko jak kolega – podpowiada psycholog Monika Rościszewska-Woźniak. – Albo męczy go wyrażanie złości przez koleżankę lub przestraszają bójki na przerwach. By upewnić się co do okoliczności, przez które nasze dziecko czuje dyskomfort: wsłuchajmy się w to, co i jak mówi na ten temat. Zdaniem psychologów podczas takiej rozmowy nie powinniśmy udzielać dziecku żadnych rad. – Zdecydowanie lepiej zapytać dziecko: co czułeś, co zrobiłaś, jak myślisz, co tam się stało? Albo: a kto w grupie/klasie wydaje ci się fajny? Z kim lubisz się bawić? – wylicza Monika Woźniak. – Spróbujmy naprowadzić na szukanie rozwiązań problemu, unikając podawania „jedynych słusznych” rozwiązań. Zwłaszcza zaczynających się od: powinnaś..., zrób tak... Wiem, to trudne, ale spróbujmy. Rozmawiaj z nauczycielką, nie z rodzicami małych dręczycieli Kiedy okaże się, że dziecko jest dręczone przez kolegę, koleżankę lub grupę rówieśników – rodzice chcą zareagować jak najszybciej. Niestety często decydują się na rozmowę z rodzicami dzieci, które śmieją się lub szydzą z ich pociechy. Lub – co gorsza – z samymi małymi dręczycielami. Taka rozmowa często powoduje dodatkowe napięcie. Łatwo o utratę kontroli, a awantura lub nawet jedno słowo (wypowiedziane lub usłyszane) za dużo – w niczym nikomu nie pomogą. – Warto pamiętać, że nie mamy żadnych praw do korygowania cudzych dzieci – podkreśla nasza ekspertka. Zdecydowanie lepiej porozmawiać z wychowawczynią lub wychowawcą dziecka. Nauczyciele muszą wiedzieć, że przedszkolak lub uczeń czuje się nękany. Powinni też wiedzieć, że rodzice oczekują od nich, by przyjrzeli się sytuacji dziecka w grupie – zarówno podczas zajęć, jak i w czasie przerw (w przypadku przedszkolaków – podczas zabawy, pracy w grupie, spacerów). Dobry nauczyciel zrobi wszystko, by pomóc swemu uczniowi. Jeśli całkowicie zlekceważy jego problem – warto zastanowić się nad przeniesieniem dziecka do innego przedszkola lub szkoły. Dręczone dziecko gaśnie w oczach? Sam psycholog może nie dać rady… Patrząc na cierpienie poniżanego dziecka, rodzice często zaczynają szukać dobrego psychologa, który pomoże maluchowi uporać się ze złymi emocjami. Tymczasem wielu dobrych psychologów uważa, że rodzice, którzy czują się bezradni, sami powinni rozważyć skorzystanie ze wsparcia. To żaden wstyd. – Dobry psycholog zawsze zaczyna od rozmowy z rodzicami – podkreśla nasza ekspertka. – Jako mama i psycholog nie mam wątpliwości, że najwięcej zależy od nas, rodziców – dodaje. Rodzicielska frustracja i obawy o to, że ukochane dziecko może okazać się „słabe”, to coś, o czym z pewnością warto porozmawiać ze specjalistą. Rodzice powinni włączyć się w autentyczne budowanie własnej wartości syna lub córki. Oraz nauczyć się wspierać dziecko tak, by umiało być pewne siebie bez żadnej agresji. I miało poczucie swojej sprawczości. Poczucie własnej wartości i doświadczenie radzenia sobie z trudnymi sytuacjami są jak zbroja i tarcza, które chronią przed okrucieństwem świata. Obowiązkiem dorosłych jest zapewnić dzieciom ten oręż – inaczej inne dzieci mogą zmienić życie naszych pociech w piekło. Zobacz także: Dziecko płacze w przedszkolu – adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM] Jakie cechy powinien mieć dobry nauczyciel? 5 cech idealnego belfra Cechy dobrej nauczycielki wychowania przedszkolnego
Anna Wendzikowska opowiedziała o depresji. Internautki hejtują: „Ale żadna depresja nie jest tak silna, by nie pyknąć fotki”
Ania Wendzikowska jest mamą dwóch córeczek. Na co dzień w sieci pokazuje swoje szczęśliwe życie. Teraz prezenterka wyznała jednak, że nie zawsze było u niej tak kolorowo... Po zamieszczeniu wpisu na dziennikarkę spadła lawina hejtu.
Wczoraj obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Walki z Depresją. Ania Wendzikowska z tego powodu zdecydowała się na bardzo osobiste wyznanie. Dziennikarka opublikowała na Instagramie wpis, w którym opowiedziała o swoich zmaganiach z depresją. Był to dla niej bardzo trudny czas. Kobieta nie potrafiła w pełni cieszyć się macierzyństwem, nie widziała sensu życia. Bardzo osobisty wpis Ania na Instagramie opublikowała zdjęcie sprzed dwóch lat. Widać na nim smutną kobietę z malutkim dzieckiem. Był to czas tuż po narodzinach młodszej córeczki – Antosi. Wpis opatrzyła słowami: „Listopad 2018, na zdjęciu młoda mama, bez filtra. Ten wpis też będzie bez filtra. Zmęczona, niewyspana i nieszczęśliwa. Nie miała depresji poporodowej, ale miała depresję. Mniejsza o powody, one są bez znaczenia dla sensu historii. To był trudny czas, nawet dziecko nie dawało poczucia, że jest jakikolwiek sens we wstawaniu rano z łóżka. Mroczne miesiące, w których wydawało się, że już nic nie odczaruje tej wszechogarniającej pustki i bezsensu”. Pomogli przyjaciele i specjalista Ania opisała także, w jaki sposób poradziła sobie z chorobą i zaapelowała, by nikt nie wstydził się prosić o pomoc: „Pomogli przyjaciele, specjalista i zdobycze współczesnej farmakologii. Wyszła z tego silniejsza i bardziej świadoma. Po drugiej stronie było światło i bardzo, bardzo dużo sensu ✨ Pamiętajcie, że depresja to choroba. Straszna choroba, która wszystko maluje na czarno. Ale to, jak wtedy widzicie świat, to nie jest prawda. Depresja zabrała mi w zeszłym roku bardzo ważną dla mnie osobę. Nie wahajcie się prosić o pomoc. To żadna ujma! Prawdziwa siła nie boi się pokazać słabości ✨ przytulam Was wszystkich, jeśli przychodzicie gorsze chwile ❤️” Lawina hejtu Jedna z internautek ironicznie skomentowała to, że Ania robiła sobie zdjęcia w tak trudnym dla niej momencie: „Ale żadna depresja nie jest tak silna, by nie pyknąć fotki...”. Dziennikarka natychmiast odpowiedziała na kąśliwy komentarz: „owszem, i chodzi się do pracy, i gotuje, i sprząta, robi się wszystko to, co normalnie.. i tak, robi się zdjęcia, bo dziecko ma miesiąc i chce się jednak jakoś ustalić chwile. Naprawdę warto znaleźć inną formę radzenia sobie ze swoją wewnętrzną pustką niż próba dowalania innym❤️” Niestety, pod postem pojawiło się więcej przykrych komentarzy: „Dzisiaj jak czytam, co druga celebrytka przeszła depresję, a tak naprawdę gó...o wiecie co to depresja i chwilę smutku dla lansu nazywacie depresją.” „Zazdroszczę takiej celebryckiej depresji, a z wewnętrzną pustką sobie radzę, czego i pani życzę!” Na szczęście nie zabrakło też komentarzy pełnych empatii i wsparcia: „Aniu, to też ogromna siła pisać o takich doświadczeniach ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️” „Pięknie to zostało napisane! Myślę, że wielu osobom pomoże ????❤️” „Piękny i ważny post. Brawa za odwagę. Dobrze, że udało się z tym uporać” Źródło: Instagram Zobacz także: Smutek po odstawieniu dziecka od piersi? To może być depresja Młode mamy cierpią, ale bardzo niechętnie o tym mówią Depresja w ciąży: objawy, wpływ na dziecko, leczenie
Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, jak to odróżnić
Dopada cię przygnębienie, od kilku dni jesteś nie w sosie, jest ci smutno. Czy to już depresja, czy tylko gorszy okres? Sprawdź, kiedy smutek staje się niebezpieczny.
Wiele mówi się o depresji poporodowej, ale depresja to problem, który może dotknąć nas na każdym etapie macierzyństwa. jak sobie wtedy pomóc? Każdemu zdarzają się gorsze dni. Takie, kiedy jakoś nam smutno, chcielibyśmy zaszyć się pod kołdrą i przespać cały dzień. Jakoś nic nie cieszy, pogoda nie taka, w pracy problemy, znowu pokłóciłaś się z mężem... Czujesz, że masz chandrę, ale nie wiesz, czy to nie są początki depresji. Jak odróżnić zły nastrój od depresji? Depresja coraz częstsza Szacuje się, że w Polsce obecnie ok. 8 milionów Polaków cierpi na zaburzenia psychiczne, z czego ok. 1,5 mln na depresję. Liczba zachorowań na depresję wzrasta – co do tego nie ma złudzeń. Zdaniem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w 2030 roku choroba ta będzie najczęstszym zaburzeniem na świecie. Mimo skali problemu, wiele osób nie wie, czym naprawdę jest depresja i określa tym mianem także stany przygnębienia, chwilowego pogorszenia nastroju, okresów wzmożonego napięcia czy stresu. Warto poznać prawdziwe objawy depresji, żeby nie przegapić momentu, w którym konieczna jest pomoc specjalisty. Zły nastrój czy depresja? O depresji możemy mówić, kiedy zaobserwujemy u siebie lub znajomej osoby następujące objawy: zły nastrój utrzymuje się od przynajmniej 2 tygodni częste wahania nastroju wycofanie się z życiowych aktywności brak odczuwania przyjemności brak chęci i motywacji do działania drażliwość, złość zaburzenia pamięci i koncentracji bóle głowy, brzucha zaburzenia snu (nadmierna senność lub bezsenność) nudności zaburzenia apetytu Depresja: kiedy do specjalisty? - Trudno jednoznacznie stwierdzić, kiedy należy interweniować i rozpocząć terapię – wyjaśnia dr Magdalena Nowicka, psycholog różnic indywidualnych z Uniwersytetu SWPS. - Depresja może minąć nieleczona, z reguły jednak powraca w postaci kolejnych epizodów. Nawet jeśli ustąpi bez podjęcia leczenia farmakologicznego czy pomocy psychologicznej, kolejne epizody zwiększają szansę, że pojawią się następne. Odpowiednim momentem, by zareagować, szukać profesjonalnej pomocy i podjąć leczenie może być uświadomienie sobie, że od dłuższego czasu ma się problem z wykonywaniem codziennych czynności - dbaniem o higienę osobistą, wychodzeniem z własnego pokoju, mieszkania i kontaktowaniem się z innymi ludźmi – tłumaczy psycholog. Jak nie dać się depresji? Depresja to problem naszych czasów, który będzie przybierał na sile. Według teorii socjobiologicznych, depresja jest formą reakcji adaptacyjnej, która nakazuje zwolnić, po to, żeby organizm zregenerował siły, których mu zabrakło. - Przez zawrotne tempo życia przestajemy dostrzegać rzeczy, które sprawiają nam radość – mówi dr Nowicka. - Funkcjonując w ciągłym pędzie, nie możemy pozwolić sobie na dłuższy odpoczynek, bo sądzimy, że powinniśmy skupić się na karierze, zarobkach i konsumpcji. W pewnym momencie doprowadzamy do stanu, w którym nasz organizm odmawia posłuszeństwa i odczuwa potrzebę wytchnienia- tłumaczy. Pomocne w uchronieniu się przed depresją, oprócz zwolnienia tempa życia - zdaniem dr Nowickiej - jest przestrzeganie następujących rzeczy: ustabilizowanie rytmu snu i czuwania unikanie przestymulowania bodźcami zdrowe odżywianie i ruch szeroka sieć wsparcia społecznego Pamiętajmy, że smutek czy zły nastrój nie jest niczym niepokojącym, to normalna część życia. Jeśli jednak utrzymuje się dłużej, a poza tym obserwujemy u siebie inne wyżej wymienione objawy depresji, to dzwonek alarmowy, że należy szukać pomocy specjalisty – lekarza psychiatry i psychoterapeuty. Jeśli nie wiesz, gdzie się udać, porozmawiaj najpierw z lekarzem pierwszego kontaktu. Zobacz też: Depresja: 5 nieoczywistych rzeczy, przed którymi lepiej mieć się na baczności <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/depresja-w-ciazy-dotyka-az-25-proc-przyszlych-mam-24448-r1/">Depresja w ciąży: objawy, wpływ na dziecko, leczenie Psycholog mówi: 2 tygodnie smutku to może być depresja
Wahania nastroju w ciąży: skąd się biorą humory i huśtawka nastrojów
Wahania nastroju w ciąży to zupełnie normalna rzecz, na którą jednak nie wszystkie kobiety są gotowe. Choć jesteś przygotowana, że ciąża zmieni twoje ciało, być może nie spodziewasz się, że tak bardzo może namieszać także w głowie.
Wahania nastroju to jeden z pierwszych objawów ciąży. Jest on zupełnie naturalny. Kobiety reagują zmiennymi nastrojami na wszelkie zaburzenia w równowadze hormonalnej. Humorki i prawdziwe humory pojawiają się np. przy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/poznaj-swoj-pms-4791-r1/">PMS-ie, po odstawieniu pigułek antykoncepcyjnych, a nawet przy restrykcyjnych dietach (zakłócają pracę organizmu). Ciąża, a szczególnie jej początek, to istny zalew hormonów. Twoje emocje zaczęły cię zaskakiwać? Zrób test ciążowy. Jeśli wyjdzie pozytywnie, sprawdź, kiedy i na co warto się przygotować. Spis treści: Humory w ciąży - kiedy się pojawiają? Zmiany nastroju w pierwszych tygodniach ciąży Nastrój w 2 trymestrze W 3 trymestrze wracają humory Nastroje w ciąży: wszystko mnie cieszy Obniżony nastrój w ciąży: zwątpienie i czarne myśli Humory w ciąży: partner jest nieważny Lęk przed porodem Zmiany nastroju w ciąży: kiedy pojawiają się humorki? Bycie w ciąży czasami przypomina jazdę kolejką wysokogórską: nastroje raz wspaniałe, a po chwili ostro pikują w dół. Dlaczego tak się dzieje? Wszystko przez hormony! Poza tym ciąża to nowa sytuacja, która niesie się ze sobą wielką życiową zmianę. Nic więc dziwnego, że w tym czasie pojawia się więcej refleksji, ale też obaw i niepokoju. Jeśli w jednej chwili śmiejesz się, a w kolejnej płaczesz, nie martw się: nie zwariowałaś, jesteś tylko w ciąży! Zmiany nastroju w pierwszych tygodniach ciąży (pierwszy trymestr) W pierwszym trymestrze równie często występuje wielka ekscytacja i ciągła radość, jak czarne myśli, senność i zmęczenie. Każdy organizm jest inny i każdy będzie reagował inaczej: nie tylko na zmiany w psychice, ale także szalejące hormony. Jeśli zauważasz u siebie zachowania, które normalnie są dość nietypowe - mogą być one „skutkami ubocznymi” ciąży. Nastrój w drugim trymestrze ciąży „Myślałam, że kobiety w ciąży są słabe, szybko się męczą. Ja mogę góry przenosić, a energia wprost mnie rozpiera” - Beata Zazwyczaj po ospałym 1. trymestrze, w 2. trymestrze ciąży kobiet ma przypływ siły i chęci do życia. Nastrój wtedy jest dobry, a huśtawki nastroju i humory pojawiają się rzadziej. Przypływ energii w ciąży może być też wynikiem braku miesiączki i zmian hormonalnych, które towarzyszyły cyklowi menstruacyjnemu. Wreszcie możesz zapomnieć, jak dokuczliwy bywa PMS. Na lepszy nastrój wpływa również zdrowa dieta, wysypianie się i wyrównanie braków żelaza czy magnezu, gdy zażywasz przepisane przez lekarza <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/witaminy-w-ciazy-co-z-diety-co-z-tabletki-22466-r1/">witaminy i minerały dla ciężarnych. Trzeci trymestr: znowu humory w ciąży Zwykle pod koniec ciąży przychodzą bardziej negatywne nastroje: często dominuje lęk przed porodem, ale i przed nową rolą mamy, która nieubłaganie się zbliża. U większości kobiet lęk i negatywne myśli mieszają się z radością i ekscytacją. Nie ma niczego złego w odczuwaniu wszystkich tych emocji na raz. Nastroje w ciąży: wszystko mnie cieszy „Ciąża sprawiła, że często się śmieję, niczym się nie przejmuję. Kiedyś taka nie byłam...” - Marta Poprawa nastroju w ciąży może mieć kilka powodów: wreszcie spełnia się marzenie o dziecku, praca przestaje być taka ważna, pojawia się perspektywa długiego urlopu. Ale to nie wszystko – dobre samopoczucie zawdzięczasz też endorfinom, hormonom, które działają jak naturalne substancje przeciwbólowe i uspokajające. Dzięki nim dla niektórych kobiet <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/objawy-ciazy/kiedy-pojawiaja-sie-pierwsze-objawy-ciazy-wiadomo-co-do-dnia-23486-r1/">pierwszym objawem ciąży jest właśnie dobry humor, który utrzymuje się aż do narodzin dziecka. Mózg zwiększa produkcję endorfin, abyś mogła lepiej znieść odmienny stan. Obniżony nastrój w ciąży: zwątpienie i czarne myśli „Ja chyba oszaleję – raz myślę, że będę świetną mamą, a zaraz potem skóra mi cierpnie z przerażenia, co zrobię, gdy dziecko będzie płakało” - Ola Nawet jeśli bardzo zależy ci na zostaniu mamą, chwilami możesz odczuwać zwątpienie i czarne myśli. Takie obniżenie nastroju to efekt działania progesteronu. To hormon odpowiedzialny m.in. za <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/zaplodnienie-jak-dochodzi-do-zaplodnienia-1046-r1/">zagnieżdżenia zarodka. Stwarza też w macicy warunki, aby dziecko mogło się rozwijać. Gdy poziom progesteronu obniża się wraz z rozwojem ciąży, zmienne nastroje ustępują. Mimo to pamiętaj: dopiero przymierzasz się do tego, co cię czeka. Na wczesnym etapie ciąży może ci się wydawać, że gdy dziecko przyjdzie na świat, niewiele się zmieni. Spędzisz w domu urlop macierzyński, potem znajdziesz opiekunkę i wrócisz do pracy. Nastawienie do opieki nad dzieckiem dopiero zacznie się kształtować. Jeśli jednak zauważasz, że twój negatywny nastrój uniemożliwia codzienne obowiązki, jesteś stale smutna, przytłoczona i nie cieszy cię to, co wcześniej - bądź czujna. To może być<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/depresja-w-ciazy-dotyka-az-25-proc-przyszlych-mam-24448-r1/"> ciążowa depresja, którą koniecznie należy skonsultować zarówno z psychologiem lub psychiatrą, jak i lekarzem prowadzącym ciążę. Humory w ciąży: partner jest nieważny „Im bliżej porodu, tym bardziej skupiam się na dziecku. Mąż skarży się, że nic więcej mnie nie obchodzi. Jest w tym trochę prawdy” - Jola Skupienie się przed porodem na dziecku to syndrom wicia gniazda albo pierwotne matczyne zaangażowanie. Kiedy się pojawia? W końcówce ciąży. W ostatnich tygodniach przed porodem wszystko jest podporządkowane potomstwu: zakupy (aby niczego mu nie zabrakło), sprzątanie (aby dziecko trafiło do czystego domu), przemeblowanie (aby maluchowi było wygodnie). Za taką zmianę nastawienia odpowiada wzrost poziomu oksytocyny, hormonu, który m.in. wpływa na to, co czujesz do dziecka. Lęk przed porodem „Zaczęłam bać się porodu. Popłakuję po kątach, bo boję się, że może stać mi się coś złego” - Sylwia Zmienny nastrój z początku ciąży może wrócić w <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/przebieg-ciazy/8-miesiac-ciazy-miesiace-ciazy-15181-r1/">8. miesiącu. Czekasz na swoje dziecko. Myślisz o nim, ale paraliżuje cię strach przed porodem. Gdy robisz porządki przed pójściem do szpitala, układasz rzeczy tak, jakbyś miała już do nich nie wrócić. To efekt hormonalnych zawirowań, jakie pojawiają się też pod koniec ciąży. Obawy przed porodem mogą czuć nawet najlepiej przygotowane do niego kobiety. Narodziny dziecka są wydarzeniem absolutnie przełomowym. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/przygotowania-do-porodu/tokofobia-czyli-paniczny-lek-przed-porodem-21994-r1/">Obawy przed porodem możesz czuć nawet jeśli już rodziłaś (np. jeśli poprzednio nie obyło się bez problemów albo ktoś z bliskich miał skomplikowany poród). W tym czasie warto szczególnie dbać o swoje dobre samopoczucie. Brak komfortu i poczucia bezpieczeństwa w końcówce ciąży sprzyjają wydzielaniu się adrenaliny, która hamuje poród i sprawia, że rodzi się trudniej. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/stres-w-ciazy-trudny-porod-porady-psychologa-16866-r1/">Jak stres w ciąży wpływa na poród? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/dieta-w-ciazy/ciazowe-zachcianki-7-ciazowych-zachcianek-co-znacza-13111-r1/">Ciążowe zachcianki to nie są zwykłe kaprysy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/na-hustawce-nastrojow-3699-r1/">Jak radzić sobie z hormonalną huśtawką w ciąży?
Martyna Gliwińska o nieplanowanej ciąży z Bieniukiem: „Spotkałam się z radami: lepiej usuń”
Martyna Gliwińska, która ogłosiła swoją ciążę jesienią 2019 roku, wyznała wkrótce potem, że ojciec dziecka - Jarosław Bieniuk nie interesuje się jej stanem. Dziś opowiada otwarcie o swojej nieplanowanej ciąży.
Chociaż Gliwińska podczas ciąży miała dużo do zarzucenia swojemu partnerowi, po narodzinach synka Kazika, deklaruje, że Jarosław Bieniuk dobrze sprawdza się w roli ojca, nawet po rozstaniu z mamą swojego dziecka. Młoda mama opowiedziała jednak o uczuciach, które towarzyszyły jej w pierwszych tygodniach nieplanowanej ciąży. Martyna Gliwińska opowiada o nieplanowanej ciąży Była partnerka Jarosława Bieniuka zabrała głos w sprawie wyroku TK, który rozgrzał opinię publiczną w zeszły czwartek. Pod opublikowanym na Instagramie zdjęciem z badania USG, kobieta podzieliła się swoimi przemyśleniami: „Gdy latem zeszłego roku dowiedziałam się, że jestem w NIEPLANOWANEJ ciąży, mój świat wywrócił się do góry nogami. Spotykałam się wtedy z radami 'lepiej usuń'. Wiadomo... Nie będę tego komentować... Tamtego lata byłam zupełnie inną dziewczyną, nie miałam pojęcia jak bardzo dziecko zmieni moje życie (pisząc to, mam dreszcze) ale wiedziałam, że zmieni się WSZYSTKO. Byłam przerażona. Cała ciąża była dla mnie koszmarem...” - napisała Gliwińska. Mama małego Kazika podkreśliła, że wszystko było przeciwko niej i nie poczuła „żadnej cudownej fali energii” ze względu na swoją ciążę. Gliwińska podkreśliła, że jest osobą wierzącą, jednak to nie to przekonało ją do nieusuwania ciąży. Zaapelowała także do kobiet i zagrzała je do walki o swoje prawa. Źródło: Plotek Zobacz też: Weronika Marczuk zamieściła wstrząsający wpis o porodzie: „Trwał PIĘĆ DNI. To było ponad siły” Chylińska PRZERAŻONA zakazem aborcji: „Mam dzieci szczególnej troski, państwo nie pomaga” Justyna Kowalczyk o wyroku TK: „Polska zmierza do ortodoksji”. W sieci lawina hejtu
Blanka Lipińska bagatelizuje depresję? „Też tak miałam i sobie poradziłam z tym sama”
Celebrytka wywołała wiele kontrowersji swoją wypowiedzią, że z depresją można sobie poradzić bez wizyty u psychiatry. Wystarczy zdrowe odżywianie i robienie czegoś dla siebie? To była jej rada dla kobiet, które zwierzyły jej się z depresyjnych myśli i lęków.
Blanka Lipińska regularnie budzi skrajne emocje, czy to z powodu swojej książki, która (zdaniem wielu osób) promuje przemoc, czy to z powodu skrupulatnego relacjonowania w sieci najdrobniejszych szczegółów swojego prywatnego życia. Teraz Lipińska postanowiła wygłosić kontrowersyjną opinię na temat depresji. Wpisała się tym samym w szkodliwy (i absolutnie niepomocny!) nurt radzenia chorym na depresję, że mają „wziąć się w garść". Blanka Lipińska o „suplementach na depresję” Internauci są oburzeni, że Lipińska, udając troskę o kobiety, które zwierzały jej się ze swoich problemów, reklamowała suplement diety. „Kochane panie, tak sobie poczytałam te wasze wiadomości o tym, ile macie w głowie napchane smutku, strachu, lęku. Zacznijcie łykać suplementy, dobrze się odżywiać, robić coś dla siebie po prostu. Nie czekajcie, aż to się skończy. Po to na przykład firma **** wymyśliła ten produkt, żeby takim osobom, jak wam, pomagać - i to bez recepty, bez psychiatry" – zachwalała Blanka na swoim InstaStory. „Naprawdę życie nie musi tak wyglądać, że budzicie się rano i zastanawiacie się, po co macie wstać z łóżka Wiem, bo kiedyś też tak miałam i sobie poradziłam z tym sama. Natomiast w tym momencie jest bardzo dużo rzeczy, które mogą was wspomóc. Takim właśnie wspomagaczem jest produkt, który po pierwsze postawi was psychicznie na nogi, a po drugie da wam, moim zdaniem, taką siłę do tego, żebyście ruszyły dalej i robiły te kroczki" – dodała. Celebrytka tłumaczy swoją wypowiedź Stojąca w ogniu krytyki Lipińska postanowiła „sprostować” swoje niefortunne wypowiedzi w wypowiedzi dla portalu Gala.pl: „Od zawsze staram się wspierać kobiety i zagrzewać je do walki o siebie i niezależność, która zapewni im poczucie bezpieczeństwa. Ostatnio po założeniu aparatu na zęby, spotkałam się z falą hejtu na temat mojego wyglądu, spowodowanego leczeniem. Podzieliłam się tym z fanami i okazało się, że wiele kobiet cierpi z powodu opinii na temat swojego fizis. Otrzymałam setki smutnych wiadomości, na które postanowiłam odpowiedzieć. Jestem zadaniowcem i w takich sytuacjach poszukuje rozwiązania, a nie snuje opowieści" – twierdzi Blanka i, znanym i lubianym przez celebrytów zwyczajem, przeprasza „wszystkich urażonych”: „Przepraszam osoby, które uraziła moja wypowiedź. Moją intencją było i jest wspieranie kobiet na najróżniejszych płaszczyznach ich życia. Nie bagatelizuję depresji i nie pozwoliłabym sobie rekomendować suplementów zamiast terapii i farmakologii w sytuacjach tego wymagających". Źródło: Radio ZET, Gala.pl, Instagram Zobacz też: Depresja lękowa - objawy, przyczyny, leczenie Depresja u dzieci - przyczyny, objawy, leczenie Gdy pojawia się smutek, łatwo zrezygnować z własnego szcżęścia
Spanie z dzieckiem dłużej niż 6 m-cy przyczyną problemów w rodzinie?
Wyniki badań są zaskakujące! Jeżeli śpisz z dzieckiem powyżej pół roku, twoja rodzina może źle funkcjonować!
Metody na usypianie dzieci są różne. W niektórych rodzinach maleństwa od chwili narodzin śpią w swoich łóżeczkach. W innych zdarza się, że na stałe zadomowiają się w małżeńskim łożu rodziców. O ile nikomu to nie przeszkadza, nie ma w tym problemu. Chyba, że najnowsze badania pokazują prawdę o tym, jak funkcjonuje rodzina, w której dziecko śpi z rodzicami dłużej niż pół roku. W ramach badań przebadano 140 rodzin. W ich domach zainstalowano 5 kamer. 1-obserwująca dziecko (bez głosu), oraz 4- pokazujące relacje między rodzicami (z głosem). Badano zachowanie dzieci w 1., 3., 6., 9. i 12. miesiącu życia. Badane rodziny podzielono na 2 grupy. Rodziców, którzy postanowili po 6-miesiącach usypiać dzieci w ich własnych łóżeczkach, oraz tych, którzy nadal spali z maluchem w łóżku. Okazało się, że ci drudzy, zwlekający z decyzją o "rozstaniu", mieli zdecydowanie więcej problemów rodzinnych: - podejmowali mniej efektywnych decyzji odnośnie dziecka -poziom chaosu był wyższy, rodzice nie potrafili skupić się na dziecku - czuli się mniej odpowiedzialni za dziecko - ich komentarze wobec dzieci były bardziej wrogie - byli mniej czuli dla maluchów -matki częściej wykazywały objawy depresji -rodzice są podrażnieni, gdyż dziecko śpiące z nimi w łóżku znacznie częściej się budzi i powoduje, że rodzice także są niewyspani Badania, nie mają na celu obrażania kogokolwiek i wytykania palcem błędów wychowawczych. Każdy sam podejmuje decyzję odnośnie tego, jak długo będzie spać razem z dzieckiem. Informacje te mają jedynie za zadanie wskazać, jak ważne jest zachowanie proporcji i jak ważna jest uwaga dla partnera. Gdy dziecko spędza z nami cały dzień i zajmuje naszą uwagę także w nocy, musimy bardziej dbać o relacje z partnerem, gdyż może nastąpić zbyt duże oziębienie. Poczucie odepchnięcia, zajmowania 2. miejsca w sercu ukochanej osoby, źle wpływa na partnerstwo. Przeczytaj także: Narodziny dziecka... i małżeńskiego kryzysu źródło: childandfamilyblog.com
Koronawirus: jak dbać o psychikę swoją i dziecka w czasie epidemii?
Praca zdalna, zamknięte szkoły, brak możliwości spotkania z przyjaciółmi, a do tego strach przed chorobą mogą przygnębiać zarówno dorosłych, jak i dzieci. Jak w tym trudnym czasie dbać o nasze zdrowie psychiczne? Podpowiadamy.
Opustoszałe miasta, pozamykane szkoły i restauracje, a także praca zdalna. Stan epidemii wywołany koronawirusem sprawił, że nagle znaleźliśmy się w nowej rzeczywistości, do której wcale nie łatwo przywyknąć. Odizolowani od ulubionych miejsc i ludzi, możemy czuć się przygnębieni i samotni. Jak sobie z tym radzić? Jakie są objawy złego samopoczucia wywołane wybuchem COVID-19? Eksperci z Centrów Prewencji i Kontroli Chorób (CDC), jak możemy przeczytać na stronie internetowej instytucji, twierdzą, że do objawów stresu związanego z wybuchem koronawirusa należą m.in. nasilone obawy i lęk o własne zdrowie i zdrowie swoich najbliższych, zmiany w nawykach związanych ze spożywaniem posiłków, problemy ze snem i koncentracją uwagi, pogorszenie objawów choroby przewlekłej, zwiększone spożycie alkoholu, wyrobów tytoniowych czy innych substancji psychoaktywnych. Jak radzić sobie ze stresem wywołanym COVID-29? Eksperci z CDC są zdania, że każdy może wykonać kilka prostych kroków, by pomóc sobie i najbliższym w radzeniu sobie ze stresem wywołanym koronawirusem. Co należy zrobić? przede wszystkim powinniśmy robić sobie przerwy od oglądania, czytania czy słuchania nowych informacji na temat pandemii w mediach, ponieważ nieustanna koncentracja na tym problemie może intensyfikować niepokój, regularnie ćwiczyć, rozciągać się lub medytować, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/dieta-dla-rodziny-na-czas-koronawirusa-lista-produktow-28626-r1/">zadbać o zdrową dietę i zbilansowane posiłki wysypiać się, unikać alkoholu i innych substancji psychoaktywnych, wykonywać czynności,które sprawiają nam przyjemność i są <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-co-wolno-a-czego-nie-rodzicom-z-dziecmi-w-czasach-pandemii-28709-r1/">dozwolone w czasie pandemii. rozmawiać z zaufanymi osobami o swoich obawach i emocjach w przypadku kiedy stres stale zakłóca nasze codzienne życie, warto poradzić się psychologa lub lekarza. Jak dbać o psychikę dzieci? Dzieci przede wszystkim obserwują dorosłych, więc twoje zachowanie i reakcja na epidemię w dużej mierze będzie wpływać na samopoczucie twojego dziecka. Rodzice, którzy wykazują się dużym spokojem, stanowią duże wsparcie dla swoich dzieci. Pamiętaj, aby pomagać dziecku poprzez: rozmowę, merytoryczne, lecz przystępne przedstawienie wydarzeń, dawanie poczucia bezpieczeństwa, pozwolenie na wyrażenie emocji zwłaszcza takich jak zdenerwowanie czy złość podzielenie się z dzieckiem własnymi sposobami na rozładowanie stresu, ograniczenie dzieciom dostępu do wiadomości w mediach, ponieważ mogą one źle interpretować docierające informacje, a co za tym idzie, bać się tego, czego nie rozumieją. Specjaliści podkreślają, że zarówno dorośli, jak i dzieci, zmagający się ze schorzeniami psychicznymi powinny, kontynuować dotychczasową terapię, a przypadku, kiedy zauważą u siebie niepokojące zmiany tj. myśli samobójcze czy myśli o krzywdzeniu siebie i innych, powinny niezwłocznie poprosić o pomoc. Źródło: cdc.gov, mp.pl Zobacz także: Co oznacza stan epidemii dla twojej rodziny? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/nowe-objawy-koronawirusa-nie-lekcewaz-ich-28717-r1/">Nowe objawy koronawirusa Koronawirus a porody
Smutek po odstawieniu dziecka od piersi? To może być depresja
To, że nigdy nie słyszałaś o depresji po odstawieniu dziecka od piersi, nie znaczy, że takie zjawisko nie istnieje. Istnieje i warto o nim wiedzieć nieco więcej.
Może pojawić się wkrótce po odstawieniu dziecka od piersi, ale czasami atakuje kilka miesięcy po nim. Poznaj najczęstsze objawy choroby, o której się właściwie nie mówi – o depresji mam, które przestały karmić piersią. Depresja po odstawieniu dziecka od piersi – na czym polega Mimo tego, że nigdy o tej depresji nie słyszałaś, to być może spotkałaś się z innymi określeniem, np. trudne czy ciężkie chwile po odstawieniu dziecka. Trzeba sobie powiedzieć jasno: to zbyt łagodne stwierdzenie, gdyż depresja kobiet, które odstawiły dziecko od piersi, jest jednostką chorobową. Oczywiście nie musi się przytrafić każdej młodej mamie, ale część z nich jej doświadczy. Zobacz: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/karmienie/koniec-karmienia-piersia-jak-bezstresowo-odstawic-dziecko-od-piersi-19085-r1/">Jak bezstresowo odstawić dziecko od piersi Przyczyną choroby mogą być wahania hormonalne (spadek poziomu oksytocyny i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/zdrowie/prolaktyna-normy-prolaktyny-objawy-hiperprolaktynemii-8857-r1/">prolaktyny), ale i stres. Do jej objawów zalicza się: płaczliwość, poirytowanie, utratę przyjemności płynącą z rzeczy, które tę przyjemność sprawiały, chroniczne zmęczenie, utratę masy ciała, kłopoty z koncentracją, napady lęku, nocne poty. Zobacz także: Rozmowa o depresji poporodowej Kiedy szukać pomocy Lekkie uczucie smutku czy straty to normalna sprawa po odstawieniu dziecka od piersi. Jeśli jednak wyżej wymienione objawy są tak nasilone, że utrudniają normalne funkcjonowanie, nie ma na co czekać – trzeba iść do lekarza (pierwszego kontaktu, ginekologa lub psychiatry) i opowiedzieć o swoim samopoczuciu. Być może warto zasugerować depresję po odstawieniu dziecka od piersi. Na czym polega leczenie Decyzję podejmie lekarz. Kobieta może zostać wysłana na psychoterapię, może otrzymać leki lub kurację hormonalną. Czasami łączy się te trzy sposoby działania. To, co możesz zrobić sama, jeszcze przed wizytą u lekarza, to jak najczęstsze podejmowanie aktywności fizycznej. Chodź regularnie na szybkie spacery, możesz zacząć biegać albo zapisać się na fitness. Ruch działa antydepresyjnie i nie ma skutków ubocznych. Źródło: parents.com Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zakupy/biustonosz-do-karmienia-8-modeli-od-19-zl-do-245-zl-27162-r1/">Biustonosze do karmienia piersią <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/karmienie/podczas-karmienia-butelka-dziecko-musi-byc-ulozone-symetrycznie-27660-r1/">Najlepsza pozycja do podawania butelki dziecku
"Chodzą na paluszkach, żeby nie denerwować mamusi". O problemie milionów polskich dzieci
2 miliony polskich dzieci wychowuje się w rodzinach, w których rodzice cierpią z powodu depresji, nerwicy i innych chorób psychicznych. Jak wygląda ich rzeczywistość?
„Gdy rodzic przewlekle choruje, karuzela rodzinna zostaje zachwiana. Wszystko zaczyna się kręcić wokół chorego. Czy wziął leki, czy zrobił badania, jak się dziś czuje” – twierdzi psycholog Jolanta Zmarzlik, specjalistka do spraw przeciwdziałania przemocy w rodzinie i ochrony dzieci przed krzywdzeniem, biegła sądowa. Niestety 2 miliony polskich dzieci wychowuje się w rodzinach, w których rodzice cierpią z powodu chorób psychicznych. Czy w takich domach dba się o zaspokajanie ich potrzeb? Odwrócona hierarchia potrzeb W normalnym, zdrowym domu rodzice troszczą się o dzieci i starają się zaspokajać ich potrzeby. Dzięki temu mają one szansę na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/zabawa-a-rozwoj-dziecka-rozmowa-z-ekspertem-1555-r22/">prawidłowy rozwój i szczęśliwe dzieciństwo. W rodzinie dysfunkcyjnej potrzeby dziecka zdecydowanie nie są na pierwszym miejscu. Jest ono zaniedbywane, a w dodatku musi wykazywać się większą dojrzałością niż rówieśnicy. Często to właśnie dziecko dba o atmosferę w domu i to ono staje niejako w roli dorosłego. Brakuje mu należytej uwagi rodzica, pomocy w lekcjach, dbania o jego zdrowie, bezpieczeństwo, rozwój, samopoczucie. Choroba psychiczna rodzica jest niezwykle obciążająca dla dziecka. „Jest uczone, że musi chodzić na paluszkach, żeby nie denerwować mamusi, gdy ta jest smutna. Albo jest od małego uczulane, żeby chować w domu noże, paski i sznurki, żeby tata nie odebrał sobie życia. Dziecko uczy się rozpoznawać najdrobniejszą zmianę humorów, bo może rodzic znów wybuchnie agresją i trzeba będzie uciekać lub się chować” – wyjaśnia psycholog. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/fundacja-dajemy-dzieciom-sile-blisko-23-dzieci-w-polsce-doznaje-krzywdy-26503-r1/">Dzieci w Polsce nie mają szczęśliwego dzieciństwa! Dzieci nie rozumieją zachowania rodziców Kilkuletnie dzieci nie wiedzą, co oznacza choroba psychiczna rodzica, często nawet nie mają świadomości jej istnienia. Z drugiej strony nie rozumieją, dlaczego opiekunowie są oschli, agresywni lub dziwnie się zachowują. Jolanta Zmarzlik mówi, że „w takiej sytuacji nie ma dobrych rozwiązań. No bo co powiedzieć kilkulatkowi? Żeby się nie bał agresywnego ojca albo nie próbował przytulać się do mamy? Że nie może czuć strachu, żalu, złości, tylko dlatego że rodzic jest chory? Przecież to jego emocje, do których ma prawo”. Choroby psychicznej nie widać Cierpiący z powodu depresji, schizofrenii czy nerwicy rodzic wyglądem niczym nie różni się od zdrowych ludzi. Nie ma kataru, kaszlu czy złamanej nogi, dlatego dziecku bardzo trudno jest pojąć, że jest chory. A jednak cierpi zarówno on, jak i dziecko i oboje każdego dnia próbują po prostu przetrwać. Pogarszają się relacje, finanse. Chory skupia wszystkie swoje siły na ratowanie siebie. Czasu, pieniędzy i sił na zaspokajanie potrzeb dziecka zwyczajnie już nie starcza. Przykre, że rzeczywistość dwóch miliona dzieci w Polsce musi tak wyglądać. A przecież ani one, ani ich rodzice nie są winni tego, że dotknęła ich choroba. Dostęp do specjalistów powinien być łatwiejszy Choroby psychiczne wciąż są stygmatyzowane. Dzieci nawet jeśli wiedzą, że rodzice chorują, starają się to ukrywać w obawie przed szykanami od kolegów. Rodzice też nie mają łatwo, ponieważ często w chorobie są zostawieni sami sobie. Terminy do psychiatrów i psychoterapeutów są bardzo odległe nawet w dużych miastach, a w małych miejscowościach właściwie nie ma specjalistów. Gdyby dostęp do pomocy lekarzy zajmujących się zdrowiem psychicznym był łatwiejszy, chorzy mogliby szybciej wracać do zdrowia, a to z kolei miałoby ogromny wpływ na ich dzieci. Tylko dobrze zaopiekowany dorosły cierpiący na chorobę psychiczną może odmienić los dziecka i dobrze się nim zajmować. Jednak do tego potrzeba powszechnej i szerokiej pomocy, której w naszym kraju wciąż brakuje. Źródło: wprost.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/20-proc-dzieci-ma-problemy-z-psychika-w-ministerstwie-powolano-specjalny-zespol-24741-r1/">Co piąte dziecko w Polsce ma problemy z psychiką. Powołano specjalny zespół <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/stresujace-czynniki-ktore-niszcza-psychike-dziecka-27001-r1/">7 doświadczeń przed 3 urodzinami, które źle wpływają na psychikę dziecka <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/psychotesty-i-quizy/jak-rozpoznac-depresjequiz-1324-r4/">Jak rozpoznać depresję? [TEST]
Nie wiesz co powiedzieć kobiecie, która poroniła dziecko? Może wyślesz jej kartkę?
Chcesz pocieszyć, dodać słowa otuchy, ale często nawet nie wiesz, jak zacząć. Na rynku pojawiły się kartki, które mają pomóc kobietom przeżywającym stratę nienarodzonego dziecka. To dobry pomysł?
Szacuje się, że jedna na cztery ciąże kończy się poronieniem. I chociaż problem jest powszechny, bardzo trudno jest o nim rozmawiać. Cierpiące, zranione kobiety często zostają ze swoim smutkiem samotne, przeżywają stratę wyłącznie z partnerem. I chociaż widzimy ich ból, często nie wiemy, jak możemy im pomóc. Poronienie to czas żałoby "Poronienie wiąże się z normalnym czasem żałoby, to naprawdę jest strata, którą trzeba przeżyć" - powiedziała dla mamotoja.pl psycholog Magdalena Śniegulska. Jednak kobietom trudno rozmawiać o utracie, bo często musiałyby zaczynać od wyznania, że w ogóle były w ciąży i na tym etapie okazuje się to być za trudne. A jeżeli zdążyły się już podzielić informacją o dziecku z innymi osobami, sytuacja wcale nie jest prostsza – jak teraz wytłumaczyć, że jednak nie udało się utrzymać ciąży? To także trudny czas dla ich otoczenia. Bliscy, przyjaciele widzą cierpienie, chcieliby pomóc, dać słowa ukojenia, ale często nie wiedzą, jak zacząć rozmowę, bojąc się, że tylko pogorszą sytuację. Czekają na jakiś sygnał, a ten niekoniecznie musi nadejść. Każdy człowiek inaczej przechodzi żałobę. Są kobiety potrzebujące rozmowy i wysłuchania. Ale są też osoby mające głębokie przekonanie, że jak zaczną mówić, to się rozpadną, że to jest tylko ich wewnętrznym przeżyciem i chcą, aby tak pozostało. Bywa i tak, że na początku trudno o tym rozmawiać, dopiero z czasem pojawia się gotowość do refleksji. Kartki od kobiet dla kobiet Jedno jest pewne - kobiety po stracie nienarodzonego dziecka bardzo potrzebują poczucia, że wszystko będzie dobrze. I to dla nich brytyjska organizacja Miscarriage Association, zajmująca się pomocą kobietom po poronieniach przygotowała serię kartek ze słowami, mającymi ułatwić powiedzenie "przykro mi, że cię to spotkało". Treść kartek została wymyślona przez kobiety, które przeszły przez poronienie i pomagają znaleźć słowa mogące przynieść ulgę innym w podobnej sytuacji. Często wystarczy tylko przypomnienie, że jest ktoś, na kogo można liczyć i po prostu wypłakać się w razie potrzeby. "Widzę, rozumiem, jestem" - Pocztówka nie rozwiązuje problemu, ale jest sygnałem - widzę, rozumiem, jestem – tłumaczy na stronie Miscarriage Association, jej szefowa Ruth Bender Atik. Jak podkreśliła, w sklepach papierniczych i księgarniach dostępne są kartki z życzeniami z okazji każdego ważnego wydarzenia w życiu. Poza tym jednym... "Chciałabym, żeby cię to nie spotkało. Nie wiem co powiedzieć. Ale obiecuję być tu dla ciebie" - takie zdanie napisano na jednej z kartek. To proste, najzwyklejsze słowa wsparcia, które często o wiele łatwiej napisać, niż wypowiedzieć na głos. "Nie ma na to dobrej kartki. Tak mi przykro z powodu twojej straty" – napisano na innej z kartek. Karki Miscarriage Association dostępne są w sprzedaży internetowej w cenie około 17 złotych. Jeżeli chcesz je kupić, możesz kliknąć TUTAJ. Czy uważacie, że kartki ze słowami pocieszenia i otuchy dla osób przeżywających poronienie to dobry pomysł? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach.
Przedszkole lub dom dziecka w… domu opieki społecznej? To działa!
Obcy emeryci i przedszkolaki to dość nietypowe połączenie. Okazuje się, że od lat praktykowane jest to na świecie i co ważniejsze, niesie za sobą wiele korzyści.
Cierpienie, smutek, samotność, szarość - te słowa mogą opisać zarówno to, co odczuwają osoby starsze w domach opieki, jak i małe dzieci żyjące w placówkach opiekuńczych. Okazuje się jednak, że dając im szansę na spotkanie, może wyjść z tego coś zupełnie przeciwnego i tak pięknego. Bo mam ciebie! Dziadkowie to prawdziwy skarb. Nie chodzi nawet o pomoc przy dziecku czy mądrość życiową, ale o emocje, które towarzyszą tym ważnym spotkaniom. Mój córka ma moich rodziców i rodziców męża, a do tego jeszcze dwie prababcie (do niedawna miała też i jednego pradziadka). Dużo osób do kochania i dużo serc oraz rąk do rozpieszczania! Ja tego nie zaznałam, ale jak widzę, gdy nawet bardzo schorowana staruszka, która nie ma siły na nic, dostaje porządny zastrzyk energii, gdy ukochana prawnuczka prosi o zabawę, to serce rośnie. Dosłownie dzieje się magia. I nie jest to wyjątek. Badacze na całym świecie zauważają, jak wiele korzyści płynie z takich spotkań. Niestety nie wszystkie starsze osoby mają możliwość, by czerpać siłę z dziecięcej miłości. Lek na samotność i depresję Jesień życia dla wielu starszych osób jest trudnym etapem. Nie brakuje samotnych i schorowanych emerytów, którzy spędzają ostanie lata życia wśród osób w podobnej sytuacji. - Duża liczba osób w podeszłym wieku doświadcza depresji w wyniku izolacji społecznej. Badania wykazały, że 43 proc. doznaje takiego stanu ze względu na samotność. - informuje Zintegrowane Centrum Edukacji z Seattle, które zdecydowało się na nietypowy eksperyment. Dom opieki, w którym mieszka 400 pensjonariuszy, połączono z przedszkolem. Teraz swoich przyszywanych dziadków każdego dnia odwiedza 125 przedszkolaków. Cały tydzień mają wspólne zajęcia z muzyki, tańca i plastyki, a nawet razem przygotowują posiłki dla bezdomnych. Wspólnie jedzą, słuchają historii i spędzają czas na zabawie odwiedzając się wzajemnie. - Eksperyment ten wykazał, że daje to emerytom poczucie przynależności. Widać ciepłe reakcje zarówno u dzieci, jak i starszych osób. Wiedząc, jak rozbudzić tę siłę u osób starszych, można wiele zdziałać - oceniają pracownicy placówki. Prawie jak babcia, prawie jak wnuczek W sieci pojawiła się ostatnio informacja, że w Kanadzie zdecydowano się na stworzenie domu opieki połączonego nie tyle z przedszkolem, co z domem dziecka. To fantastyczna wiadomość, gdyż wszelkie przykłady dowodzą, że z takiego połączenia mogą wyjść tylko same dobre rzeczy. Jednak opieka międzypokoleniowa nie jest wcale tak nowym pomysłem, jak mogłoby się wydawać. Pierwsze takie placówki powstały w latach 70. ubiegłego wieku w Japonii. Domy opieki połączone z przedszkolami, choć nie są jeszcze tak bardzo powszechne, od lat powstają również w USA, Kanadzie, Holandii i Wielkiej Brytanii. Okazuje się, że starsze osoby świetnie odnajdują się w roli opiekunów, mają więcej energii i chęci do działania. To działa! Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Choć na początku założeniem była walka z samotnością i izolacją osób starszych okazuje się, że ten niezwykły układ niesie także wiele korzyści dla dzieci. Przedszkolaki odczuwają szczęście i troskę, a także uczą się, że czasami dorośli też potrzebują pomocy. Badania przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazały, że interakcja między emerytami a przedszkolakami wpływa także korzystnie na wyrównanie szans w przypadku dzieci z uboższych rodzin. Alistair Bryce-Clegg, konsultant ds. wczesnego kształcenia, który stworzył przedszkole w wiosce emerytalnej Lark Hall w Nottingham (Wielka Brytania), zaobserwował, że wpływa to korzystnie na samopoczucie dzieci, rozwija ich kompetencje językowe i społeczne, a także wspomaga rozwój empatii. W swoim raporcie zaznaczył, że u wszystkich dzieci można było zaobserwować znaczące postępy w rozwoju. Natomiast Lorraine George badała rezultaty takiego eksperymentu, analizując dane dzieci z międzypokoleniowych ośrodków w USA. Również zauważyła, że to połączenie działa na rozwój mowy i słownictwa, a także korzystnie wpływa na umiejętność czytania. Nie bez znaczenia jest dla poczucia własnej wartości oraz rozwój empatii. Bez wątpienia w przypadku dzieci, które zostały osierocone, korzyści może być tylko więcej! Źrdódło: Facebook, parentherald.com, cnn.com, goodhousekeeping.com, theguardian.com
Co sądzisz o tym, aby kobiety w ciąży były badane, czy nie mają depresji? [SONDA ULICZNA]
Zapytaliśmy przechodniów, co sadzą o tym, aby kobiety w ciąży były badane, czy nie mają depresji. Jesteście ciekawi odpowiedzi? Zobaczcie sondę!
Ministerstwo zdrowia uważa, że kobiety w ciąży powinny być badane na taką okoliczność. I właśnie takie rozwiązanie zostało zaproponowane w nowych standardach opieki okołoporodowej, które mają przysługiwać kobietom od nowego roku. Dwa badania w czasie ciąży Badania pokazują, że depresja poporodowa zdarza się w Polsce częściej niż cukrzyca ciążowa. W nowych standardach opieki okołoporodowej została wprowadzona ocena ryzyka depresji. Dwa razy w czasie ciąży: między 11. a 14. tygodniem, 33. a 37. tygodniem oraz jeden raz po porodzie położna lub lekarz prowadzący ciążę będzie miał obowiązek sprawdzić, jakie jest ryzyko pojawienia się u kobiety depresji poporodowej. Jeśli takie badanie potwierdzi depresję, to w zależności od jej stanu, kobiecie zaproponuje się grupę wsparcia, pomoc położnej, wizytę u psychologa lub psychiatry. Takie rozwiązania budzą czasami mieszane uczucia i nasza sonda jest tego potwierdzeniem. "To bardzo słuszna droga, ponieważ większość mam boryka się już na etapie pierwszych tygodni, miesięcy z różnymi problemami" – ocenia jedna z kobiet Jej zdaniem, taka fachowa pomoc jest bardzo ważna na początku ciąży, szczególnie wtedy, kiedy jest to pierwsze dziecko. "Wszytko jest nowe, świeże, kobieta może mieć różne dylematy i problemy związane z tym, że spodziewa się potomstwa" - uważa. "Czasami o pewnych sprawach się nie mówi, a ciąża to jest taki stan, że niektóre kobiety wymagają czasami wsparcia" – dodaje mama dwójki dzieci. Sonda pokazuje jednak, że niektóre mamy odbierają to jako formę nacisku na kobiety. "Przymuszanie kobiet do czegokolwiek nie jest dobrym rozwiązaniem, może warto mówić o problemie, uświadamiać" – zastanawia się mama dwójki dzieci. "Ważne jest, aby kobiety w kluczowych momentach swojego życia miały dostęp do psychologów, ale nie chciałabym być poddana takiej presji, jeżeli bym się czuła dobrze" – stwierdza mama bliźniąt. Zapraszamy do wypełnienia ankiety dla czytelniczek mamotoja.pl! Kliknij w grafikę: Niech kobieta sama decyduje czy chce iśc do lekarza "Kobieta powinna sama decydować. Ma potrzebę iść, to idzie, leczy się, rozmawia. Nie ma potrzeby, nie idzie" - stwierdza młoda mama z maleństwem w wózku. "Nie zgadzam się z tym" – ocenia tata córki. Jego zdaniem, przyszła mama powinna mieć wsparcie swojego mężczyzny. "Trzeba dbać o kobietę i wtedy żadnej depresji nie będzie" – mówi. Dla mamy dwójki chłopców ważne jest, aby kobieta w ciąży była pod odpowiednią opieką, bo to wpływa na przebieg ciąży. "Spokój wewnętrzny jest najważniejszy" - mówi. Dla początkującej mamy to bardzo dobry pomysł. "O tym się zwykle nie mówi, ale pierwsze tygodnie ciąży to jest dosyć ciężki czas" – oceniła. A wy jak podchodzicie do tego tematu? Uważacie, że takie badania to dobry pomysł? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Zobacz też: Jestem w ciąży i się boję Wiosną nie ma smogu? Dość legend i mitów na temat zanieczyszczenia! Spacer z dzieckiem kontra powietrze! Sprawdź, kiedy wyjście na dwór wychodzi maluchowi na zdrowie?
Nie zawsze fajnie być mamą – relacja z rozmowy kilku mam
Czasem nie masz ochoty na kolejne układanie puzzli z dzieckiem, wszystko cię denerwuje, jest ci źle... A gdy dziecko uwieszone twoich kolan płacze wniebogłosy, marzysz tylko o tym, żeby... wsiąść do pociągu byle jakiego. Czy coś z tobą nie tak?
Kiedy spotkałyśmy się w kawiarni, przekrzykiwałyśmy siebie nawzajem. Nikt by o nas nie powiedział, że jesteśmy mamami. Chyba że posłuchałby naszej rozmowy. Było o dzieciach, mężach i... poczuciu winy. Każda z nas je odczuwała. Powody były niby różne, ale tak ostatecznie chodziło o to, że chyba jednak nie zawsze chce nam się być mamami! Brzmi strasznie? Baby blues – początki bywają trudne Najmniejsze doświadczenie w poczuciu winy miała Basia – jej córeczka skończyła dopiero 3 miesiące. – Na początku, w szpitalu byłam zachwycona – wspomina – Całymi godzinami wpatrywałam się w śpiącą córcię. Byłam w euforii. Ale kiedy Basia wróciła z dzieckiem do domu, zaczęła płakać po kątach. Pamiętam to bardzo dobrze. To do mnie dzwoniła zalana łzami. Żaliła się, że nie może spokojnie wyjść nawet do toalety, bo córka ciągle chce ssać. Że prawie w ogóle nie śpi, nie ma czasu na jedzenie, nie mówiąc już o takich ekstrawagancjach jak chwila na fejsie. Narzekała, że czuje się, jak w więzieniu – bez jakichkolwiek własnych praw, za to z mnóstwem obowiązków. Ale najbardziej przerażała ją myśl, że nie ma od tego odwrotu, że przecież, kiedy zostaje się mamą, to jest się nią do końca życia! Klasyczny baby blues. Teraz Basia opowiada o tych wszystkich burzliwych emocjach ze spokojem. – Czuję, że najgorsze już za mną. Teraz będzie z górki – śmieje się. Matka w depresji – No nie wiem – wtrąca się do rozmowy Marysia. Właśnie uświadomiłam sobie, że widzę ją pierwszy raz od odwiedzin w szpitalu, po narodzinach jej synka. To niemożliwe – myślę – przecież mały ma już rok! A jednak. Mary opowiada nam o tym, co się wydarzyło przez ostatnie dwanaście miesięcy. Nie wiedziałam, że było jej tak ciężko. Zawsze, jak dzwoniłyśmy do niej z zaproszeniem na kawę, miała jakiś pretekst, by nie przyjść. A to jej mały zachorował, a to była już umówiona – nie miałyśmy pojęcia, że to tylko wymówki. Jak mogłyśmy nie zauważyć, że coś jest nie tak? Marysia, tak, jak Basia, zaliczyła baby blues. Tyle tylko, że nie przeszedł jej po kilku dniach, a nawet tygodniach. Najpierw łudziła się, że to tylko hormony. Potem myślała, że to takie chwilowe obniżenie nastroju, no bo przecież nie ma czasu na odpoczynek, mało śpi, synek wieczorami ma kolki... „Każda mama musi to przejść” – myślała. – Czułam się beznadziejnie – opowiada Mary. – Najpierw dużo płakałam, ale potem to nawet łez mi zabrakło. Nic mi się nie chciało: snułam się po domu w starym dresie, nie malowałam się, nie dbałam o włosy. Straciłam apetyt, szybko zaczęłam chudnąć. Przez cały czas towarzyszył mi lęk o zdrowie synka – co chwila sprawdzałam, czy oddycha. Z drugiej strony, miałam ochotę nie reagować na jego płacz. Psychicznie wykańczały mnie też wizyty rodziny. Miałam wrażenie, że oni wszyscy wiedzą, że jestem złą matką. To był koszmar! Marysia długo nie wiedziała, jak sobie pomóc. Pójście do psychologa wydawało jej się przyznaniem do porażki. A ona przecież zawsze była taka zaradna! Na wizytę w poradni namówiła ją jej własna mama. – To był początek końca moich problemów – z uśmiechem stwierdza Marysia. – Bez sensu tak długo zwlekałam z wizytą. Jestem pewna, że gdybym poszła do psychologa wcześniej, szybciej poradziłabym sobie z depresją. Gdzie się podział mój entuzjazm? Wysłuchałam opowieści Basi i Marysi bardzo uważnie. – Aż boję się narzekać na swoje problemy. Przy waszych wydają się takie banalne – stwierdziłam. – Co ty opowiadasz – wtrąciła się Baśka. – W końcu, od czego ma się przyjaciółki? Narzekaj do woli. To działa oczyszczająco. Zaczęłam opowiadać. Mam długoletnie doświadczenie w byciu mamą (i to podwójną), więc miałam o czym mówić. Skarżyłam się, jak mało mam czasu dla siebie, jak na obiad czasem podaję gotowce, choć niby wiem, że to niezdrowe. Opowiedziałam, jak ostatnio nakrzyczałam na swoją młodszą córkę, że ciągle bałagani, i jaką poczułam się wtedy okropną matką, bo wiedziałam, że przesadzam, i te nerwy to nie przez nią, tylko przez moje zmęczenie. Mówiłam długo, nikt mi nie przerywał. W końcu poczułam, że uszło ze mnie powietrze, że nareszcie udało mi się poskarżyć tak bez ogródek, bez poczucia, że ktoś mnie skrytykuje, osądzi, wyda wyrok. Uspokoiłam się i zamilkłam. – No proszę – pierwsza odezwała się Baśka – a ja myślałam, że tylko mnie nie udaje się być wzorową mamą. Naprawdę mi ulżyło. Wiecie, co to znaczy? Że nie ma ideałów! To fantastyczne! Od razu mi lepiej. Odpocząć od macierzyństwa – Tylko, czy to powinno nas pocieszyć? – zapytała retorycznie Marysia. I zaczęłyśmy rozważać, co by tu zrobić, by zmienić choć trochę nasze życie. Przede wszystkim obiecałyśmy sobie częstsze spotkania w kawiarni (nawet gdyby miały się ograniczać wyłącznie do narzekania na dzieci). Trudno, czasem w naszych domach na obiad będzie pizza i wydamy parę złotych na opiekunkę. Zresztą w Stanach Zjednoczonych od lat młode mamy jeden dzień w tygodniu przeznaczają na wyjścia z domu i ten system sprawdza się doskonale! A więc będziemy brać przykład. Doszłyśmy też do wniosku, że potrzebna jest nam rozrywka absolutnie przyziemna i próżna: wizyta u fryzjera, kosmetyczki albo choćby w cukierni – minimum raz w miesiącu. Musimy także zadbać nie tylko o rozwój dziecka, ale i o swój! Więc od dziś czytamy więcej książek, chodzimy do kina lub teatru (najlepiej z partnerem!). Czasem wystarczy ponarzekać Miałyśmy dobry humor i niepostrzeżenie powróciłyśmy do tematu dzieci. Ale zamiast na nie narzekać, zaczęłyśmy się nimi przed sobą chwalić. Córeczka Basi, gdy się uśmiecha, ma śliczne dołki w policzkach, a jej najnowszym osiągnięciem jest „aaaaa”. Synek Marysi nauczył się właśnie chodzić. Moje córki dobrze się uczą, są ambitne i tak naprawdę bardzo pomagają mi w domu. Gdy już wychodziłyśmy z kawiarni, dostałam od córki esemesa: „Zamawiamy pizzę. Zjesz z nami?”. Pewnie, że zjem! Zobacz też: Doceńcie nas! Nasze poświęcenie jest bezcenne! – rozmowa męża z psychologiem Co to znaczy być dobrą matką? Ten post udostępniono 500 tysięcy razy! Czy jesteś dobrą mamą? Quiz z niespodzianką
Bóle głowy u dziecka to może być depresja. Powód? Wyścig szczurów już od przedszkola [WYWIAD]
Trudności z postawieniem dziecku granic, zapracowani rodzice, brak czasu i wyścig szczurów już od przedszkola – to wszystko sprawia, że coraz młodsze dzieci mają problemy z psychiką. Nawet co piąte dziecko ma zaburzenia zachowania, depresję lub inne problemy - alarmuje prof. Małgorzata Janas-Kozik, psychiatra dziecięcy.
Jeszcze niedawno o depresji mówiło się tylko w odniesieniu do dorosłych. Dziś już wiadomo, że zachowania depresyjne ma ok. 20 proc. nastolatków. Problemy pojawiają się u coraz młodszych dzieci, nawet u kilkulatków. Większość przypadków nie jest nawet diagnozowanych – w Polsce dramatycznie brakuje psychiatrów dziecięcych i kompleksowej opieki psychologicznej nad dziećmi: mówi prof. Małgorzata Janas-Kozik, psychiatra i psychiatra dziecięcy. Pani profesor, czy to prawda, że obniża się wiek, w którym dzieci zaczynają mieć problemy z psychiką? Coraz młodsze dzieci trafiają po pomoc do psychiatry. Te porady obejmują nie tylko samo dziecko, ale i rodzinę. Z jednej strony rośnie świadomość społeczna: rodzice, których niepokoi zachowanie dziecka, mogą się skonsultować na portalach społecznościowych albo poszukać informacji u dr. Google. Z drugiej strony zmieniło się tempo życia, pewne wymagania stawiane dzieciom i młodzieży, sposób komunikowania się. Zmienił się też model rodziny – z rodziny wielopokoleniowej na rodzinę „nuklearną”, która zwykle ogranicza się do rodzica i dziecka. Ani dziecko, ani rodzic nie mają wsparcia wielopokoleniowej rodziny. Dlatego szuka się pomocy u profesjonalistów. Gdy 20 lat temu zaczynałam pracę jako psychiatra dziecięcy, to głównymi moimi pacjentami były nastolatki. Obecnie pierwsze epizody ciężkich zaburzeń psychiatrycznych zdarzają się już w wieku 12, 13 lat. Ciężkie zaburzenia odżywiania zdarzają się u 11-latków. Rodzice mają trudności wychowawcze, nie radzą sobie z frustracją dziecka, z odmawianiem mu czegokolwiek. To widać już u kilkulatków. Jakie frustracje może mieć tak małe dziecko? Np. to, że rodzice czegokolwiek mu odmawiają, nie chcą mu czegoś kupić w sklepie. Rodzice nie stwarzają dziecku sytuacji frustrujących i nie uczą oczekiwania na nagrodę. Trzeba czasem powiedzieć: „Teraz nie mam tyle pieniędzy, by to kupić, ale będziemy na ten temat rozmawiać, ty będziesz zbierać swoje pieniądze, ja ci dołożę”. Promuje się wychowanie bezstresowe, zaspokajanie wszystkich potrzeb dziecka. Tak być nie powinno, ponieważ życie nie oferuje nam sytuacji pozbawionych stresu. Rodzice mają problem z postawieniem granic własnemu dziecku. Może to wynikać z ich lęku i braku wiary w rodzicielskie kompetencje, ale też z przesuwania odpowiedzialności – na lekarza, psychologa, szkołę. Tymczasem to rodzic powinien stać na pierwszej linii i dawać sobie radę z gniewem dziecka, lękiem, ucieszyć się jego radością. A dziecko musi nauczyć się tego, że nie zawsze od razu dostaje to, czego chce. Jeśli się tego nauczy, będzie mu potem łatwiej w życiu, gdy zetknie się z odmową czy trudną sytuacją. Rodzic boi się gniewu dziecka? Tak, np. nie jest w stanie zabronić dziecku dostępu do Internetu, zabawy smartfonem, bo dziecko krzyczy, złości się. Rodzic powinien umieć czasem powiedzieć „nie”. Im młodsze dziecko, tym decyzje można podejmować bardziej autorytarnie. Z nastolatkiem trzeba już iść na pewien kompromis. To prawda, że coraz młodsze dzieci mają depresję? Tak. Jednak kryteria rozpoznania depresji u dziecka mogą być nieco inne. U dorosłego, który ma depresję, dominuje uczucie smutku. Dziecko może też w ten sposób reagować, albo bywa po prostu rozdrażnione. Reaguje złością, agresją. U dorosłego z depresją dochodzi do spadku masy ciała, natomiast dziecko może mieć „kłopot z osiągnięciem prawidłowej masy ciała”. Lekarz, który pracuje z dzieckiem, musi dopasować objawy do możliwości rozwojowych i intelektualnych dziecka. Dziecko ma takie objawy, na jakie go stać: emocjonalnie i intelektualnie. Objawem depresji u małego dziecka może być po prostu ból głowy? Tak, im młodsze dziecko, tym są to częściej objawy somatyczne: bóle brzucha, głowy, bo małe dziecko nie potrafi nazwać swoich emocji. U nieco starszego dziecka mogą pojawić się zaburzenia zachowania. W tle będą objawy smutku, ale „na wierzchu” dziecko może być niegrzeczne, agresywne, drażliwe, wchodzić w konflikt ze światem dorosłych. Albo inaczej: pokazuje obojętność i wzrusza ramionami. Są dzieci z depresją, które często płaczą. Inne – odwrotnie – pokrywają smutek śmiechem. W miarę dorastania objawy depresji u dziecka będą bliższe kryteriom depresji u dorosłych. Jak małe dziecko diagnozowała pani z klasycznymi objawami depresji? Diagnozowałam kilkulatka. Nie chciał się bawić, był wycofany z grupy, płaczliwy, miał zaburzenia snu. Jego zachowanie było odzwierciedleniem pewnych konfliktów i napięć, które były w domu rodzinnym. Zaburzenia zachowania dziecka to zawsze kwestia rodziny? Może nie zawsze, ale dziecko zawsze odbiera wszystko to, co się dzieje w rodzinie: napięcia, choroby, obawy, lęki. Nie ma jeszcze dojrzałych mechanizmów obronnych radzenia sobie w trudnych sytuacjach. Coraz częściej się mówi, że zbyt duże wymagania rodzice stawiają dzieciom już od przedszkola. To prawda. Czasem się zastanawiam, gdzie i kiedy dziecko ma czas na zabawę, kiedy każda aktywność, którą wykonuje, ma czemuś służyć: zwiększaniu zdolności poznawczych, poprawie pamięci, myślenia, rozwijaniu talentów. To świetnie, tylko gdzie jest czas i miejsce na beztroską zabawę? Dzieci z problemami to nie są więc dzieci zaniedbane? Problemy mogą mieć zarówno dzieci z rodzin patologicznych, zaniedbane, jak dzieci wykształconych rodziców. Oni niekoniecznie poświęcają dziecku czas. Oni mu ten czas świetnie organizują: bo ich na to po prostu stać. A dziecko potrzebuje rodzica, jego czasu, obecności. Dzieci nie radzą sobie ze światem, który stworzyliśmy? Dzieci zawsze gorzej radzą sobie w świecie, dlatego potrzebują mądrych przewodników, z którymi są związani emocjonalnie, czyli rodziców. To, jak dzieci będą sobie kiedyś radzić w życiu, zależy głównie od rodziców oraz od przedszkola, szkoły. Nie ma idealnych rodziców, ale rodzic powinien być uważny na wszelkie sygnały, które dziecko wysyła. Wszyscy popełniamy ten sam błąd: poświęcamy dziecku najwięcej czasu, kiedy zaczyna się źle zachowywać. Wtedy reagujemy. Zaczyna się błędne koło, bo w dziecku tworzy się przekonanie – na poziomie podświadomym – że zyskuje uwagę rodzica, kiedy zachowuje się źle. Podtrzymujemy więc niechcący jego nieprawidłowe zachowanie. Dziecko myśli: „Jak zrobię coś złego, to wreszcie się mną zainteresują”? Dokładnie tak. Wszyscy popełniamy ten sam błąd. Z różnych powodów: bo jesteśmy zmęczeni, zapracowani, chcemy mieć chwilę dla siebie. Kiedyś się mówiło, że to nie czas poświęcony dziecku jest ważny, tylko jego jakość. Największą nagrodą dla dziecka jest czas rodzica. Oczywiście, nie chodzi o to, że mama siedzi z dzieckiem na kanapie, obydwoje mają w rękach smartfona i każdy ogląda to, co chce. Takie obrazki często widać na wakacjach, choćby na plaży. Dzieci i rodzice są obok, ale nie ma między nimi kontaktu: ani werbalnego ani pozawerbalnego, bo każdy ma swoją zabawkę w ręce. Niezbędna jest interakcja, kontakt z dzieckiem, zabawa, gdy jest małe, a gdy jest starsze – rozmowa. W Polsce dramatycznie brakuje psychiatrów dziecięcych? Jest ich tylko 400, a powinno – dwa razy więcej. W niektórych województwach jest tylko kilku psychiatrów dziecięcych, w kolejce na wizytę w ramach NFZ czeka się kilka miesięcy, a nawet dłużej. Część rodziców szuka pomocy u psychiatrów dla dorosłych, jednak jest to zupełnie inna dziedzina. Dzieckiem powinien zająć się cały zespół złożony m.in. z psychologa, terapeuty, psychiatry, niezbędna jest też współpraca z rodziną, szkołą. Prof. Małgorzata Janas-Kozik jest psychiatrą dziecięcym, pracuje w Katedrze Psychiatrii i Psychoterapii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego orz na Oddziale Klinicznym Psychiatrii i Psychoterapii Wieku Rozwojowego w Centrum Pediatrii im. Jana Pawła II w Sosnowcu. Zobacz także: W Ministerstwie Zdrowia powstał zespół ds psychiatrii dzieci. Poprawi sytuację?
"Wszyscy mówią o depresji poporodowej. Dlaczego nikt nie mówi o TYM?"
"Posiadanie dziecka jest trudne" – przyznaje Melissa. Przeczytaj, jakie uczucia towarzyszą jej w ciąży każdego dnia. Znasz je z własnego doświadczenia?
Melissa Willets, mama trzech dziewczynek spodziewająca się kolejnego dziecka, opublikowała przejmujący wpis o uczuciach, które po raz kolejny towarzyszą jej w ciąży. Melissa nie boi się porównania, że bycie w ciąży jest dla niej jak błądzenie po ciemnym tunelu. Szczerze opowiada o zmaganiu się z codziennością i ma nadzieję, że dzięki jej doświadczeniom inne ciężarne zrozumieją, że nie są same ze swoim smutkiem i bezradnością. Przeczytaj jej wpis – ty też tak miałaś? "Nie wychodziłam z łóżka przez kilka godzin..." "Posiadanie dziecka jest trudne. Dlatego tak mnie cieszy, że coraz więcej kobiet, od znanych celebrytek do zwyczajnych mam, mówi głośno o walce z depresją poporodową. Im więcej osób mówi o brutalnej rzeczywistości wynikającej z wypchnięcia z siebie nowego człowieka i brania za niego odpowiedzialności przez cały czas, tym więcej młodych mam czuje się mniej samotnie. Zaczynają wtedy myśleć, że nie ma nic złego w tym, co czują. Mogą prosić o pomoc, jeśli jej potrzebują, zdrowieć, odkrywać wiele cudownych aspektów macierzyństwa. Choć przyznaję, ja nie miałam depresji poporodowej. W czasie ciąży hormony wypełniające każdą komórkę mojego ciała wepchnęły mnie do bardzo mrocznego miejsca. Teraz, kiedy jestem w ciąży z moim czwartym dzieckiem, przypominam sobie o smutku, samotności, strachu i tych wszystkich obezwładniających uczuciach. [...] Któregoś popołudnia położyłam się w łóżku i nie wychodziłam z niego przez kilka godzin. Czułam się słaba, bezradna, nie wiedziałam, czy jeszcze kiedykolwiek poczuję się normalnie, więc postanowiłam, że zostanę w łóżku, dopóki ktoś mnie siłą z niego nie wyciągnie. Tym kimś był mój mąż, który towarzyszył mi w tych uczuciach już trzy razy. Wiedział, że tym razem również poczuję się w końcu lepiej i że to będzie miało sens. Teraz poranne mdłości są już za mną, ale wciąż odczuwam ten znajomy smutek i ciągle zadaję sobie pytania: W co ja się wpakowałam? Jak wychowam czworo dzieci poniżej 9. roku życia? Czy będę miała dla siebie czas? Dlaczego utrudniam sobie życie, które już było trudne? Co, jeśli sobie nie poradzę? Dół, który dla siebie wykopałam, wydaje się taki głęboki. Nieskończony. Ugrzęzłam w sieci cudzych pragnień i potrzeb, kiedy moje zaczynają się coraz bardziej oddalać. Niedoścignione. Przemykam przez każdy dzień, coraz trudniej jest mi cieszyć się z rzeczy, które do tej pory sprawiały mi radość. Uśmiech jest wymuszony. [...] Dzielę się swoim doświadczeniem, bo mam nadzieję, że znajdzie się chociaż jedna przyszła mama, która poczuje się mniej szalona, samotna, winna. Że będzie wiedziała, że jest ktoś jeszcze, kto próbuje zachować kamienną twarz, chociaż jego brzuch przypomina mu w każdej sekundzie, że wszystko jest teraz inne i jeszcze długo takie będzie. Nazwij to ciążowym bluesem, depresją w ciąży, czymkolwiek. To prawdziwe i przerażające. To też tymczasowe, jak ciąża. Już czwarty raz tego doświadczam, trzy razy to zniknęło. Trzy razy było warto. Na końcu tego ciemnego tunelu jest dziecko i, owszem, nowy zestaw wątpliwości i zmartwień, strachu i zmęczenia. Tam też jest miłość i światło" – napisała Melissa. Jak wy czułyście się w czasie ciąży? Znacie uczucie, które opisuje Melissa? Czekamy na wasze historie! Zobacz także: Aplikacja, która pomaga w walce z depresją poporodową Źródło: babycenter.com