Badania – lepiej rodzić ze znieczuleniem, czy bez?
Czy to naprawdę możliwe, by znieczulenie przy porodzie miało takie konsekwencje dla kobiet?
Na spotkaniu anestezjologów w Chicago przedstawiono nowe badania odnośnie depresji poporodowej. Twórcy wyników wykazują, że te kobiety, które w czasie porodu miały znieczulenie zewnątrzoponowe, są mniej narażone na stany depresyjne. Dr Grace Lim z University of Pittsburgh, anestezjolog i główna badaczka podkreśla: "Ból porodowy może mieć większe znaczenie niż doświadczenie narodzin. To właśnie może mieć znaczący wpływ na rozwój depresji poporodowej. Odkryliśmy, że niektóre kobiety które doświadczyły ulgi w bólu po zastosowaniu znieczulenia, mają mniejsze prawdopodobieństwo, by w okresie poporodowym wykazywać objawy depresji poporodowej. Aby dojść do tych wniosków, sprawdzono dokumentację medyczną ponad 200 kobiet. Okazało się, że ból porodowy związany ze skurczami i parciem, miał zdecydowanie większe znaczenie dla nich, niż ból związany np. z nacinaniem krocza, czy pęknięciem. Możliwość uniknięcia tego bólu poprzez znieczulenie zewnątrzoponowe, dawała szanse na lepsze samopoczucie po porodzie, oraz mniejsze ryzyko depresji. Sprawdzając karty pacjentek (które miały znieczulenie) 6 tygodni po porodzie ustalono, że mają znacznie mniejszy wskaźnik depresji poporodowej. Oczywiście badacze zastrzegają, że znieczulenie nie daje gwarancji że uniknie się stanów depresyjnych po porodzie, a jedynie daje to szansę na zmniejszenie ryzyka. Poza tym depresja jest spowodowana przez szereg różnych czynników. "Depresja poporodowa może rozwijać się z wielu rzeczy, ze zmian hormonalnych, psychologicznych problemów dostosowania się do macierzyństwa, a także z powodu zaburzeń psychicznych". Decyzja o tym, czy chce się rodzić naturalne, czy poprzez cc, czy ze znieczuleniem, czy bez, jest podejmowana przez lekarza oraz rodzącą. Nie warto może sugerować się wynikami takich badań przy podejmowaniu decyzji czy damy radę urodzić bez znieczulenia, ale miejmy na uwadze, że jeżeli już się na to zdecydujemy, może to mieć dodatkową korzyść. Jedna na siedem kobiet cierpi na depresję poporodową, chorobę, której absolutnie nie powinno się bagatelizować! Jest to problem wielu kobiet i często źle zdiagnozowany, może prowadzić do jeszcze poważniejszych problemów. Czy uniknięcie bólu w czasie porodu, może zmniejszyć ryzyko depresji poporodowej? Wierzycie że to prawda? Czytaj także: Narodziny dziecka i... kryzysu małżeńskiego źródło: scarymommy.com
Czy karmiąc piersią można brać leki antydepresyjne?
Ta mama przez trzy miesiące biła się z tymi myślami, chociaż od początku zmagała się z depresją poporodową. Czuła, że poniosła porażkę jako mama.
Kobieta już osiem dni po porodzie poczuła, że sytuacja przerasta ją psychicznie. Nie miała siły na nic. Nie mogła zasnąć, czuła nieustający lęk, zmęczenie, ucisk w klatce piersiowej utrudniający oddychanie i ...niechęć do dziecka. Trzy miesiące walki Walczyła sama ze sobą. Wiedziała, że karmienie dziecka piersią w pierwszych miesiącach jego życia ma na tyle dużą wartość, że gotowa jest na wiele wyrzeczeń. Starała się uprawiać sport, dobrze odżywiać, wychodzić na słońce, korzystać z pomocy. Sił wystarczyło na 3 miesiące. "Dręczyłam mojego męża, ponieważ każda rzecz, którą robił, działała mi na nerwy" – opisywała swój stan. "W końcu zrozumiałam, że potrzebuję pomocy. Dbałam o siebie najlepiej, jak potrafię, ale to nie wystarczyło. Nie byłam szczęśliwa, a mój biedny mąż był zdeptany i samotny" – dodała. W tej sytuacji kobieta zdecydowała się na leczenie depresji za pomocą leków. Nie wahała się pójść do lekarza. Ten wypisał jej leki najbezpieczniejsze z możliwych dla karmiących matek. Bez ryzyka dla zdrowia dziecka. Czy jestem gorsza? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz rozwoju niemowlęcia Czytaj więcej Kobieta wyznała, że leki zmieniły jej życie na lepsze. Przyznaje, że bardzo bała się osądu najbliższych. Czy nie potępią jej za to, że zamiast cieszyć się macierzyństwem, przechodzi załamanie nerwowe? Ale było wręcz na odwrót. Spotkała się ze wsparciem tej decyzji. - Miałem okazję doświadczyć ulgi, zarówno mentalnej, jak i emocjonalnej, od tłoków chemikaliów odpalanych w moim mózgu. Zażywając leki, mogłam stać się lepszą wersją mnie. A to było znacznie lepsze dla mojego dziecka i mojego męża niż pusta, wynędzniała i kwaśna kobieta, którą mieli wtedy – opisała. To od kobiety zależy, jaką podejmie decyzję Każda kobieta jest wyjątkowa. Każda sytuacja jest jedyna w swoim rodzaju. I ostatecznie, przyjmowanie leków na depresję poporodową podczas karmienia piersią jest głęboko osobistą i ciężką decyzją. Ta mama przyznaje, że nie było jej lekko. Ale podjęła słuszną decyzję, która uratowała jej psychikę. I to w tak ważnym momencie jej życia. Uważa, że kobiety powinny mieć możliwość korzystania z leków antydepresyjnych podczas macierzyństwa. A to, czy z tego skorzystają, czy nie, zależeć powinno tylko od nich. Źródło: scarrymommy.com Zobacz też: 6 faktów o depresji u kobiet - objawy i leczenie 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Paulina Sykut-Jeżyna o baby blues po narodzinach córeczki
Pierwsze godziny po porodzie: cierpienie i samotność matki
Ta mama tym jednym zdjęciem pokazała wiele prawdy o tym, jak wyglądają pierwsze godziny po porodzie - jesteśmy samotne, zdane tylko na siebie i pełne słabości.
To zdjęcie zrobiło na mnie duże wrażenie. Przebija z niego cierpienie, pustka i samotność. Nie ma idealnej sceny szczęśliwej mamy trzymającej przy piersi narodzone dziecko. Kobieta siedzi na ubikacji, załatwia się i jest to być może jedyny moment, kiedy może pozwolić sobie na chwilę słabości. Ukryła twarz w dłoni. Płacze... Fala skrajnych emocji "To zdjęcie dokładnie podsumowuje pierwsze 48 godzin po porodzie. Podczas gdy poród był dla mnie dość łatwy, po porodzie moja kobieca natura pchała mnie w zupełnie innym kierunku, do najciemniejszych głębin pod względem fizycznym, emocjonalnym i psychicznym" - opisała kobieta. To zatrzymany kadr z pierwszych godzin mamy Kayly Gonzales i jej nowo narodzonego synka. Poród był błyskawiczny, trwał 72 minuty i Kayly bardzo cierpi. Ma tak obolałe biodro, że właściwie nie może chodzić. Ból promieniuje na całą nogę, czuje skurcze tak silne, jakby znowu miała rodzić. Jest cały czas oszołomiona, że poród skończył się tak szybko, jak się zaczął. Nie czuje jeszcze więzi z dzieckiem. Pisze, że wydaję się jej być "dziwne i obce". Mama cierpi z tego powodu, jest to dla niej obce uczucie, rodziła już wcześniej i fala miłości przychodziła natychmiast. Na dodatek nie ma jeszcze mleka w piersiach, a synek jest głodny i niecierpliwi się. Jest samotna. Partner musiał zająć się starszymi dziećmi, a zwłaszcza najmłodszą córeczką, która niewiele jeszcze rozumie z całej tej sytuacji i chciałaby nadal mieć mamę blisko siebie. "Mój partner wywoził naszą córkę z domu, by odwrócić jej uwagę od przygnębiającego widoku mnie, trzymającej drugie dziecko, kiedy wszystko, czego chciała to trzymanie właśnie jej" – powiedziała Kayly. Mama cierpi, cierpią też jej dzieci To już piąty poród Kayly Gonzales, jednak każdy z nich był inny i wcale nie łatwiejszy od poprzedniego. Kiedy ma się kilkoro dzieci, każde kolejne narodziny rodzeństwa to trudny czas dla dzieci, wymagający od rodziców jeszcze większej siły. "Jedno z moich dzieci obudziło się, zdając sobie sprawę, że nowe dziecko zostaje z nami naprawdę. Płakało przez większość dnia. Rozpoczęła się karuzela hormonalna i ja też spędziłam większość dnia na płaczu. Bardzo tęskniłam za moimi starszymi córkami"- opisuje swoje cierpienie mama. Jest pełna wyrzutów sumienia, że jest w tak słabej kondycji psychicznej. Tłumaczy się nawet z tego, że na chwilę odłożyła maleństwo do leżaczka, stojącego obok. "Od jego narodzin stosowałam kontakt "skóra do skóry". Obawiałam się, że nie będzie spokojny wystarczająco długo, abym umyła moje zmęczone, obolałe ciało"- zwierza się. "Mając 4 dzieci, byłam na to przygotowana. Mam wsparcie, realistyczne oczekiwania. Ale te dni są ciężkie, nie da się tego obejść" - wypowiada gorzką prawdę. Każde słowa wypowiedziane przez Kayly mają swoją moc. Mamy wrażenie, że opisała to, co po narodzeniu drugiego dziecka, czuje większość mam. Ból, samotność, zagubienie i duża niewiadoma, jak sobie ze wszystkim poradzą... Zobacz też: Jak nie pomylić baby bluesa z depresją poporodową Wyprawka noworodka - 9 niezbędnych ubranek Tak macierzyństwo zmieni twoje ciało - przerażające czy piękne - film
"Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
Jak mówić o depresji poporodowej, by pomóc młodym mamom? Sprawdź, dlaczego ta kampania to świetny przykład, jak tego nie robić!
Celem kampanii społecznej "Silence sucks" ("Cisza ssie") jest zachęcenie młodych mam do mówienia o depresji poporodowej. Na plakatach promujących kampanię widzimy zapłakane kobiety ze smoczkami w ustach. Czy taki obraz matki walczącej z depresją poporodową jest trafny? Mam co do tego wątpliwości. Choroba, o której się nie mówi Według danych znajdujących się na stronie kampanii, w Stanach Zjednoczonych depresja poporodowa dotyka od 10 do 20% młodych mam. To najczęstsze "powikłanie" związane z porodem. "Depresja poporodowa utrudnia budowanie więzi z dzieckiem. Jeśli twoja relacja z dzieckiem nie jest silna, fizyczny, psychiczny i emocjonalny rozwój twojego dziecka może być trudniejszy" – czytamy na stronie kampanii. Czy jej twórcy rzeczywiście chcą pomóc mamom chorującym na depresję? Kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej potrzebują wsparcia i poczucia, że nie są same ze swoim problemem. Doskonale zdają sobie sprawę, że ich stan ma wpływ na dziecko – uświadamianie, że przez depresję ich dzieci mogą się gorzej rozwijać, nie pomaga w walce z chorobą. Żadna matka nie chce wiedzieć, że krzywdzi swoje dziecko – niezależenie od tego, czy choruje na depresję poporodową, czy nie. Milczenie na temat depresji poporodowej "ssie". Młode mamy nie są otoczone opieką psychologa po porodzie. Lekarze prowadzący ciążę czy położne nie pytają o ich stan psychiczny, o ich samopoczucie i ich lęki. Kampanie o depresji powinny zachęcić mamy do szukania pomocy, do otwarcia się na innych. Kampania "Silence sucks", zamiast dodać mamom odwagi, zamyka im usta kolorowym smoczkiem. Jakiej kampanii potrzebujemy? Być może potrzebujemy kampanii, która pomoże w rozpoznawaniu objawów depresji poporodowej i będzie skierowana nie tylko do młodych mam, ale także do ich rodzin i przyjaciół. Poczucie winy, wstyd, strach przed osądzeniem i niezrozumieniem paraliżują i nie pozwalają chorującym mówić otwarcie o ich problemach. Dlatego potrzebujemy kampanii, która uświadomi najbliższych i pokaże im, jak pomóc mamom z depresją poporodową. Co wy sądzicie o tej kampanii? Zachęca do mówienia o depresji czy zniechęca i oburza? Piszcie w komentarzach, co o tym myślicie! Zobacz także: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Źródło: ppdsilencesucks.com, scarymommy.com
Zrozumie to tylko mama, która to przeżyła. To zdjęcie mówi wszystko!
"Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką" – napisała na Facebooku Kathy i dodała zdjęcie, które poruszyło dziesiątki tysięcy kobiet. Sprawdź, co napisała!
Kathy DiVincenzo jest mamą dwójki dzieci i doulą, która każdego dnia musi zmagać się z depresją poporodową, zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Kathy opublikowała na Facebooku dwa zdjęcia, które podsumowują jej codziennie życie. Do zdjęć dołączyła wzruszający opis, w którym tłumaczy, czym dla niej jest depresja poporodowa i jak pomóc młodym mamom, które się z nią zmagają. Depresja po porodzie "Jest szansa, że czujesz się teraz bardzo niekomfortowo (wierz mi, ja też). Chcę zmusić cię do porzucenia tego narzuconego przez społeczeństwo dyskomfortu, który towarzyszy poporodowym zaburzeniom psychicznym. [...] Prawda jest taka, że oba te zdjęcia reprezentują moje życie, w zależności od dnia. Czułabym się komfortowo, dzieląc się tylko jedną z tych rzeczywistości i to jest problem. Jedyną rzeczą bardziej wyczerpująca od posiadania tych zaburzeń jest udawanie, że ich nie mam. Staram się z całych sił ukryć tę rzeczywistość, bo boję się, że poczujesz dyskomfort. Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką albo milion innych rzeczy. Wiem, że nie jestem sama z takimi myślami. Musimy przestać udawać, że połóg jest równoznaczny z euforią, bo w jednym na siedem przypadków nie jest. Musimy zacząć pytać młodych rodziców, jak się mają w głębszym sensie, tak, by nie dostać odpowiedzi, że wszystko gra. Musimy poznać objawy, symptomy, zagrożenia i plany wsparcia w kontekście zaburzeń po porodzie. Musimy przełamać tabu i przerwać milczenie, musimy zacząć dzielić się naszymi historiami i pokazać innym, że nie są same. [...] W razie, gdyby nikt ci tego nie powiedział – naprawdę świetnie sobie radzisz. Jesteś kochana i jesteś wartościowa. Nie jesteś sama. [...]" – napisała Kathy na Facebooku. Nie lekceważ objawów depresji Na depresję poporodową cierpi około 10-15% kobiet. Większość z nich choruje po urodzeniu pierwszego dziecka. Nieleczona depresja może się pogłębiać i trwać latami, dlatego tak ważne jest postawienie prawidłowej diagnozy i leczenie. Depresja poporodowa to nie jedynie zaburzenie psychiczne występujące u młodych mam. Zmiany nastroju, stany lękowe, problemy emocjonalne i psychiczne mogą w różnym natężeniu dotyczyć aż 80% młodych mam. Do najczęstszych objawów depresji poporodowej należą przygnębienie, zmęczenie, kłopoty ze snem, napady paniki, zaburzenia łaknienia. Zobacz także: Urodziłam i zachorowałam na depresję... – poznaj historię Moniki Źródło: Facebook
Jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie?
Poporodowe zaburzenia lękowe bywają mylone z depresją poporodową. Przeczytaj, jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie.
Poporodowe zaburzenia lękowe są to nadmierne lęki i obawy, które najczęściej dotyczą dziecka. Zaburzenia lękowe po porodzie mogą też przyjmować postać lęku panicznego, utrudniającego funkcjonowanie. Nasilone poporodowe zaburzenia lękowe wymagają konsultacji lekarza, mogą bowiem zagrażać życiu matki i dziecka. Objawy poporodowych zaburzeń lekowych Kilka lub wszystkie z poniższych objawów mogą świadczyć o poporodowych zaburzeniach lękowych: • nasilony lęk o dziecko • utrudnione funkcjonowanie z powodu strachu • lęk przed zostaniem sam na sam z dzieckiem • przyspieszony rytm serca • ból w klatce piersiowej • duszności • problemy ze snem • zaburzenia odżywiania • ból głowy • ból kręgosłupa • obniżony nastrój • depresja poporodowa Niezwłocznej konsultacji lekarza rodzinnego, lekarza psychiatry lub/i psychoterapeuty wymagają stany lękowe objawiające się: • omdleniami • przyspieszonym tętnem • hiperwentylacją. Zobacz też: Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, czy masz powód do niepokoju Psycholog mówi: 2 tyg. smutku to może być depresja Co cię przeraża, gdy myślisz o macierzyństwie? - test
Z utęsknieniem czekałam na dziecko, byłam szczęśliwa, że stanę się mamą. A po porodzie? Zamiast się cieszyć, że urodziłam zdrowe, śliczne dziecko, przygryzałam wargi i ze łzami w oczach odwracałam głowę, żeby nikt tego nie widział...
Nie jest mi łatwo o tym pisać, choć minęło wiele lat od narodzin córki. Bo każdemu wydaje się, że przecież młoda matka nie może, co ja piszę, nie ma prawa być smutna. Bo przecież to oznacza, że nie cieszy się z dziecka, ba, może nawet żałuje, że została mamą. Bzdura! To nie takie proste. Kiedy kilka lat temu urodziłam pierwszą córeczkę, poczułam się bardzo nieszczęśliwa. Płakałam, nie miałam na nic siły, wszystko wydawało mi się bez sensu, jakby moje życie właśnie się skończyło. Dlatego, wszystkie smutne mamy, tak dobrze was rozumiem. Wasze łzy to nie lekki spadek formy, nie maluteńka chandra, którą wystarczy przeleżeć z książką w ręku. Poporodowy smutek (tzw. baby blues) trwa dłużej, jest znacznie bardziej intensywny i czasem, niestety, może przerodzić się w depresję. Lepiej więc nie zostawiać mu wolnej ręki i nie pozwolić się rozpasać, zawładnąć sobą (a przy okazji całym otoczeniem). Tylko jak tego dokonać, kiedy brakuje sił nawet na to, by powstrzymać łzy? Posłuchaj rad, które mi pomogły. 1. Nie wierz stereotypom Pierwszy stereotyp to wizerunek Matki Boskiej i Matki Polki, która z największym poświęceniem i oddaniem, bez słowa skargi opiekuje się dzieciątkiem. Drugi stereotyp jest uwspółcześniony i przedstawia macierzyństwo jako okres szczęśliwości, spełnienia, a jednocześnie umiejętnego pogodzenia opieki nad dzieckiem i swoich życiowych planów. Wystarczy poczytać o wszystkich aktorkach lub modelkach, które są wzorowymi matkami, nadal robią karierę, mają wspaniałe ciało, wyglądają kwitnąco... Na ich tle my – zwykłe matki wypadamy, delikatnie mówiąc, blado. Pamiętaj jednak, że oba stereotypy w świecie realnym po prostu nie istnieją! Zobacz też, jak mamy z Babyonline.pl pokazują swoje ciała po ciążach i porodach 2. Nie wypieraj swoich emocji i uczuć Mamy wolą odsuwać od siebie myśli, że coś z ich psychiką jest nie tak. Pewnie dlatego, że nie mają wiedzy na temat okołoporodowych zaburzeń nastroju. Jak wygląda matka z baby bluesem? często płacze (czasem z całkiem błahych powodów), odczuwa niepokój, jest bardzo nerwowa, krzyczy, martwi się o dziecko, ale czasem ma go serdecznie dosyć. źle sypia, zdarza się, że ogarnia ją niemoc. Ale ma też lepsze chwile: patrzy wtedy na maleństwo i jest szczęśliwa. Odnajdujesz się w tym opisie? Prawda jest taka, że baby blues dotyka według niektórych źródeł nawet 80% wszystkich mam! No właśnie! Nie ma co się zapierać, nie jesteś wilkiem w stadzie owiec. Pamiętaj, że bez powiedzenia jasno: „tak, mam baby blues" niemożliwa jest szybka pomoc samej sobie. Taki smutek może minie, ale będzie trwał dłużej albo skończy się depresją poporodową. 3. Znajdź czas dla siebie Podkreślam: dla siebie. Czyli robisz wtedy to, na co masz ochotę, co lubisz, co cię relaksuje, a nie sprzątasz, gotujesz i pierzesz. Do tego jednak potrzebne jest wsparcie bliskich. Na początek wystarczy zaledwie 10–15 minut. Ważne, byś mogła wtedy zostać bez dziecka. Najlepiej, gdy jest ono na spacerze z tatą albo ty sama wyjdziesz do sąsiadki. Czasem matki są na początku bardzo nieufne, boją się powierzyć dziecko komuś innemu (nawet jego tacie). Zatem nic na siłę. Ja na początek poprosiłam partnera, żeby wyszedł z dzieckiem do drugiego pokoju. Wtedy da się trochę odpocząć, a i niepokój związany z brakiem kontroli nad sytuacją jest jakby trochę mniejszy. Powolutku powinnaś jednak wydłużać czas dla siebie, próbować wyjść na dłużej. Rozwiąż test: Czy jesteś dobra dla siebie? 4. Porozmawiaj z tatą dziecka Poproś, żeby przypomniał sobie dzień, w którym miał chandrę. A potem wyobraził sobie, że ty czujesz to samo, tyle tylko że non stop, dzień w dzień, nie mając zbytnich nadziei, że coś się zmieni. A potem wyjaśnij, że może ci pomóc. Czasem wyręczając cię, innym razem przytulając i pozwalając się wypłakać. Mężczyźni często myślą, że muszą dopingować, tłumaczą: „weź się w garść", „nie ma o co płakać". A to niedobre słowa. Kobieta w smutku oczekuje pocieszenia, akceptacji i zrozumienia. I tego twój partner powinien się trzymać! 5. Poszukaj pomocy Nie zamykaj się w sobie, tylko znajdź pomocną dłoń. Może podać ci ją nie tylko twój partner, lecz także: Rodzina. Jeśli wie, że gorzej się czujesz i potrafi to zrozumieć, będzie dla ciebie nieocenionym wsparciem (teściowa nie zapyta, dlaczego dom wygląda, jakby właśnie przeszło przez niego tornado, a babcia nie skomentuje: „No tak, to dziecko ciągle płacze. Może mu coś jest!"). Inna mama. Najlepiej taka, która także ma malutkie niemowlę. Ale uwaga: czasem matki, chwaląc się swoimi dziećmi, mogą niechcący wpędzać w jeszcze większe poczucie winy („One sobie dają świetnie radę, ja tak nie potrafię!"). Przyjaciółka. Idealnie, gdy też ma dzieci, bo inaczej może mieć trudności ze zrozumieniem, dlaczego tak ci trudno („Nie wiem, o co ci chodzi. Przecież dziecko głównie śpi"). Psycholog lub psychiatra. Idź do niego, jeśli nie możesz znaleźć oparcia w mężu czy rodzinie lub twój smutny nastrój stale się pogłębia. Uwaga! Pomoc możesz także znaleźć w internecie (np. na stronie: www.stopdepresji.pl) lub internetowych forach, na których na temat depresji poporodowej wypowiadają się mamy i tatusiowie. A tak na zakończenie ciekawostka, która powinna cię przekonać, że warto sięgać po pomoc. Baby blues nie istnieje w kulturach pierwotnych. Bo tam kobietę, która właśnie urodziła dziecko, traktuje się jak królową. Wtedy inne kobiety (z bliższej i dalszej rodziny) opiekują się jej dzieckiem, pomagają w gospodarstwie, gotują, zajmują się dochodzącą do siebie po porodzie mamą. A my chcemy być takie samodzielne... I to nas gubi! Zrób test i przekonaj się: Czy umiesz dzielić się obowiązkami
"Nie mogę pogodzić się z tym, że zrobiono mi cesarkę..."
Na ile ważny jest sposób w jaki dziecko pojawia się na świecie? Przeczytajcie historię tej mamy, której pogodzenie się z tym, zajęło... 12 m-cy!
Wiele kobiet powie: Nieważne jak, byle było zdrowe! Ta mama przez wiele miesięcy miała jednak odmienne zdanie. Na szczęście, do czasu! "Ta ciąża przebiegała bez żadnych komplikacji, podobnie jak pierwsza. Oczekiwałam, że poród także odbędzie się w podobny sposób. Byłam w szoku, gdy okazało się, że po 21 godzinach, zostanę pilnie odwieziona do sali operacyjnej na cesarkę. To były najbardziej przerażające minuty w moim życiu. Kiedy robi się cesarskie cięcie? Oczywiście byłam wdzięczna, że urodził się zdrowy synek, ale nigdy nie zaakceptowałam emocji, które temu towarzyszyły. Chciałam powiedzieć, że nie jest dla mnie ważne, w jaki sposób mój syn pojawił się na świecie... Nawet powiedziałam to kilka razy na głos... Ale nie wierzyłam w to wcale! Chciałam uznać, że cesarskie cięcie jest dobrym rozwiązaniem, ale po prostu nie mogłam. Przez wiele miesięcy po narodzinach syna, rozmyślałam nad tym, jak moje dziecko przyszło na świat. Zastanawiałam się milion razy, co można było zrobić inaczej i czy dzięki temu, mogłabym urodzić naturalnie. Czy powinniśmy wywoływać poród tego dnia, czy poczekać jeszcze trochę? Myślałam też oczywiście nad tym, co by się stało, gdyby lekarze nie zrobili mi cesarki? Takie myśli towarzyszyły mi przez cały 1. rok macierzyństwa. Zobacz film, a przestaniesz bać się porodu! Oczywiście część tych emocji mogę zrzucić na zmiany hormonalne w moim organizmie i na depresję poporodową. Ale nie wszystkie. Ja po prostu nie potrafiłam cieszyć się z cudu narodzin mojego dziecka, gdyż nie urodziłam go w sposób naturalny. Nie było to perfekcyjne. Płakałam, bo jego poród nie był cudowny i magiczny, tylko kojarzył mi się z płaczem, strachem i przerażeniem. Że jego poród nie był taki jak sobie wymarzyłam. Że wzięłam go w objęcia dopiero następnego dnia, bo byłam na środkach przeciwbólowych. Że dziadkowie wzięli go na ręce szybciej niż ja, jego mama. Z nikim nie rozmawiam o tych swoich przemyśleniach. Potrzebowałam aż roku, by zaakceptować to, co się stało. By zrozumieć, że dzięki cesarce mój syn jest na świecie cały i zdrowy. Ten poród ogromnie zmienił moje 30-letnie życie, pogodziłam się z tym, że czasem nasze oczekiwania są inne od rzeczywistości. I że smutne chwile będą wypierane przez nowe, zabawne i szczęśliwe dni, spędzane z ukochanym dzieckiem". Rodzaj porodu wpływa na odporność dziecka Nagrała telefonem własną cesarkę. Co Wy na to? Zobaczcie film! źródło: popsugar.com
Depresja: 5 nieoczywistych rzeczy, przed którymi lepiej mieć się na baczności
Nawet, kiedy dni stają się coraz dłuższe, a słońce dodaje nam energii, życie może nas przygnębiać. Uważaj na te czynniki sprzyjające wystąpieniu obniżonego nastroju, a nawet depresji.
Zima, jesień, deszcz i brak światła to nie jedyne powody, które mogą sprawiać, że brakuje nam radości życia i chęci do opuszczania domu. Nawet wiosną możemy czuć się parszywie, a letnie dni, niosące obietnicę zwolnienia tempa i błogiego lenistwa, mogą okazać się skąpane w smutku. Depresja jest bardzo poważną chorobą, która wymaga leczenia. Szacuje się, że w Polsce cierpi na nią od 1,2 -1,5 miliona osób. Nie można tego bagatelizować, przygnębienie to nie zawsze tylko spadek nastroju, który można skwitować stwierdzeniem: "Trzeba wziąć się w garść". Depresja czy smutek? Każdy z nas miewa gorsze dni, bywa przygnębiony czy smutny, ale depresja jest inna: przygnębienie nie mija, odbiera chęć i siły do działania, cierpiący na nią nie może zmusić się do wykonania nawet najprostszych czynności, takich jak wstanie z łóżka. Jeśli od jakiegoś czasu czujesz, że jesteś w dołku i ten stan przeszkadza ci normalnie funkcjonować, pracować, zajmować się dziećmi, idź do lekarza. Już dwa tygodnie takiego stanu powinny cię zaniepokoić! Depresja może być wywołana przez wiele czynników, od sytuacji życiowych po skłonności genetyczne. Przyczyny nie są do końca jasne. Może ją wywołać trudne doświadczenie, takie jak śmierć kogoś bliskiego, inna choroba, zażywane leki. Częstą przyczyną wystąpienia depresji są też zaburzenia hormonalne, takie jak te u kobiet po porodzie, u których diagnozuje się depresję poporodową. Są też inne, mniej oczywiste, powody, które mogą działać jak katalizator. 5 czynników sprzyjających wystąpieniu depresji: 1. Pora roku Przywykliśmy do mówienia, że jesień jest przygnębiająca porą roku. Nie wszyscy jednak wiedzą, że nie jest to tylko powiedzenie! Od 4-6 proc. ludzi jest bardzo podatnych na ciężkie sezonowe zaburzenia nastroju (SAD) wywołane przez zimno, ciemne, krótkie dni itd. Kolejne 10-20 proc. cierpi na lekką formę tych zaburzeń lub reaguje silnym przygnębieniem na złą pogodę. W sezonowych zaburzeniach nastroju depresja pojawia się najczęściej jesienią – w październiku lub listopadzie i utrzymuje się aż do wiosny, kiedy dni stają się dłuższe. Jednak jak twierdzą specjaliści, SAD może wystąpić także latem – może go wywołać nadmierne ciepło i wilgotność, zmiany w codziennej rutynie, a nawet problemy z samooceną i z akceptacją własnego ciała. 2. Miasto Złe wiadomości dla miłośników dużych miast! Naukowcy uważają, że miejsce zamieszkania ma wpływ na to, jak się czujemy. Z badania, którego wyniki opublikowano w magazynie "Nature" w 2011 roku wynika, że zaburzenia nastroju są częstsze u mieszkańców miast. Przyczyny upatruje się w szybkim tempie życia i stresie. Ocenia się, że ryzyko wystąpienia zaburzeń nastroju u mieszczuchów jest aż o 39 proc. większe niż u mieszkańców spokojnych miejsc. Przebywanie na łonie natury – zdaniem naukowców z Uniwersytetu w Essex ma zbawienny wpływ na nasze zdrowe psychiczne i dobre samopoczucie. 3. Brak snu Osoby cierpiące na depresję mają często problemy z bezsennością, ale też ciągłe niewyspanie może prowadzić do depresji. Brak snu sprawia też, że jesteśmy rozdrażnieni, spięci i zmęczeni. To wszystko niestety nie wpływa korzystnie na nasze samopoczucie i zdrowie psychiczne. Pamiętaj, że środki nasenne nie rozwiązują problemu, są tylko doraźnym rozwiązaniem. 4. Problemy z tarczycą Podobne objawy do depresji daje niedoczynność tarczycy. Jeśli cierpisz na wahania nastrojów, problemy z koncentracją, brak siły na robienie zwykłych rzeczy, koniecznie sprawdź poziom hormonów tarczycy. Możliwe, że nie jest to tylko depresja i potrzebujesz też leków na tarczycę! 5. Internet Coraz trudniej nam przebywać offline – jeśli nie siedzimy przy komputerach, to skrolujemy telefony i klikamy w tablety. Uzależnienie od internetu to poważna sprawa – naukowcy odkryli, że wśród osób wykazujących objawy uzależnienia od sieci występuje więcej przypadków średniej do głębokiej depresji. Być może dzieje się tak dlatego, że internet odciąga nas od życia towarzyskiego w realnym świecie, przez dłuższy czas stwarzając pozory prowadzenia go w internecie, ale na dłuższą metę to się nie sprawdza: ludzie potrzebują fizycznej obecności innych ludzi. Kolejnym czynnikiem mogącym powodować przygnębienie jest oglądanie w mediach społecznościowych ślicznych migawek z idealnego na pozór życia innych ludzi – tych wszystkich podróży, uroczych dzieci, pysznych kolacji, kochających mężów. Internet ma też swoją ciemną stronę. Depresja to coś więcej niż utrzymujący się smutek. Zagraża życiu. Jeśli podejrzewasz, że możesz cierpieć na depresję, porozmawiaj z lekarzem pierwszego kontaktu lub umów wizytę u psychiatry. Zrób to teraz. Nie czekaj kolejnego dnia. Zobacz też: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Mama zagubiona, zmęczona czy w depresji? Kompulsywne jedzenie, alkohol - jak wyciszamy nerwy?
Dzięki tej aplikacji leczenie depresji poporodowej będzie łatwiejsze
Depresja poporodowa i psychoza dotyczą coraz większej grupy młodych mam. Z pomocą przyszli naukowcy i specjaliści z największych organizacji zajmujących się zaburzeniami poporodowymi – stworzyli aplikację, która ma pomóc w walce z chorobą.
Pierwsze tygodnie po nadrodzinach dziecka powinny być czasem wyjątkowej bliskości i budowana więzi pomiędzy maluchem a mamą. Niestety, nie każda młoda mama tego doświadcza. Nawet co piąta kobieta może cierpieć na depresję poporodową! Jak działa aplikacja PPD Act (tak nazywa się aplikacja) zadaje młodej mamie pytania o przebieg porodu, nastrój i wszelkie niepokojące objawy. Na podstawie udzielonych odpowiedzi, aplikacja określa czy może ona cierpieć na depresję lub psychozę poporodową. Jeśli tak, podaje spis specjalistów w pobliżu miejsca zamieszkania, do których powinna się zgłosić. Niektóre z kobiet mogą być poproszone o przesłanie próbki śliny. Jeśli wyrażą zgodę, otrzymają pocztą zestaw do pobrania próbki. Pomoc w badaniach Twórcy PPD Act zapewniają, że ich aplikacja przynosi korzyści na dwóch płaszczyznach. Dzięki aplikacji młode mamy uzyskają wsparcie i pomoc, a lekarze i jednostki zajmujące się depresją poporodową i psychozą poszerzą wiedzę na temat tych zaburzeń. Tak zróżnicowana baza danych pomoże w szybszym wykrywaniu, zapobieganiu i leczeniu zarówno depresji, jak i dużo rzadszej psychozy poporodowej. Na razie aplikacja jest dostępna wyłącznie w Australii i Stanach Zjednoczonych. Obecnie, gdy poszukujemy odpowiedzi na nurtujące nas pytana (także w kwestii zdrowia), wpisujemy hasło w wyszukiwarkę i szukamy odpowiedzi. Dzięki aplikacji PPD Act, mamy, które podejrzewają u siebie depresję, będą mogły szybko uzyskać pomoc. Co myślicie o takim rozwiązaniu? Chciałybyście, żeby aplikacja była dostępna także w Polsce? Czytaj także: Depresja u młodego taty
Co to jest baby blues? Jak sobie z tym radzić? O baby blues opowiada nasz ekspert. Zobacz film.
Szczegółowe informacje o grupach dla mam niemowląt » Szczegółowe informacje o grupach dla przyszłych mam » Konsultacja merytoryczna Adriana Klos Psycholożka i psychoterapeutka, prowadzi Ośrodek Rozwoju i Psychoterapii „Strefa Zmiany” w Warszawie
6 twoich największych wrogów po porodzie
Nigdy wcześniej nie czułaś się taka szczęśliwa, jak teraz, po porodzie. Nigdy wcześniej nie czułaś się taka sfrustrowana i zmęczona. Które z tych zdań jest prawdziwe? To zależy tylko od ciebie.
Niektórzy sądzą, że opieka nad kilkutygodniowym bobasem jest źródłem nieustającej satysfakcji, a czasu na urlopie macierzyńskim ma się – ho, ho! – tyle, że wystarcza go na odświeżenie francuskiego czy przekopanie się przez stertę książek. Jak jest naprawdę? Jeśli jesteś statystyczną polską matką, to rano czujesz się zmęczona, wieczorem padasz z nóg, a przez całą okrągłą dobę nic tak cię nie wyprowadza z równowagi jak hasła pracujących koleżanek: „Nie nudzi ci się tak siedzieć bezczynnie w domu? Przecież to twoje dziecko tylko je i śpi”. Ale z drugiej strony... rzeczywiście ono niewiele więcej robi! Zastanówmy się więc razem, co tak naprawdę nie pozwala ci odpocząć? Nadmiar oczekiwań (wobec siebie) Choćbyś cały dzień sprzątała, gotowała i tuliła płaczącego non stop maluszka, wieczorem i tak masz poczucie, że mogłaś zrobić jeszcze więcej. Do tego twoje wyrzuty sumienia są potęgowane przez babcine wspomnienia: „Dzisiaj to jest łatwo – za moich czasów to się pieluszki gotowało i tarło marchewkę!”. To prawda, dzisiaj opieka nad malcem stała się łatwiejsza, ale z drugiej strony – w naszych czasach oczekiwania wobec matek są o wiele większe niż kiedyś. No i powiedzmy sobie szczerze: babcia wspomina kocioł z pieluszkami, ale czy pamięta, jak po powrocie z pracy siadywała na podłodze z półrocznym oseskiem i czytała mu książeczki? Najpewniej nie: jeszcze kilkadziesiąt lat temu mało kto zawracał sobie głowę takimi sprawami jak wspomaganie rozwoju niemowlęcia albo kształtowanie jego poczucia własnej wartości. A to przecież wcale nie są łatwiejsze zadania niż gotowanie i prasowanie tetry. UWAGA! Zamiast się zadręczać, doceń swoje wysiłki. Opieka nad niemowlęciem to poważne i bardzo trudne zadanie – a tobie przecież się to udaje! Zgubny stereotyp A kto jest winien temu kultowi zaharowanej matki? Niestety, najpewniej między innymi ty sama (a jeśli nie ty, to wiele twoich koleżanek, kuzynek i znajomych z piaskownicy mam!). Czy wiesz, że co czwarta Polka uważa, że aby zasłużyć na miano dobrej matki, musi całkowicie poświęcić się maluszkowi? Wśród współczesnych młodych mam nadal pokutuje przekonanie, że ta, która naprawdę kocha swoje dziecko, musi udowadniać to całemu światu poprzez setki domowych prac. UWAGA! Udręczona matka Polka wcale nie jest w niczym lepsza niż mama, która dba nie tylko o malca, ale i o siebie. Nie daj się zwariować! Kilkutygodniowy szkrab nie potrzebuje dwudaniowego obiadu albo czystej podłogi. Niewłaściwy rozkład obowiązków A może starasz się wszystko robić sama, bo współczujesz zmęczonemu po pracy mężowi? Nie wahaj się go prosić o pomoc. Popołudniowa opieka nad bobasem odstresuje go po całym dniu poza domem i pozwoli rozwinąć się więzi między tatą a dzieckiem. Zaś korzyści dla ciebie? To oczywiste – ty w tym czasie wreszcie będziesz mogła zadbać o swoje potrzeby: zdrzemnąć się, przejrzeć gazetę albo wyskoczyć na godzinę do koleżanki (maluch na pewno nie zdąży zgłodnieć). Choć tata nie nakarmi bobasa piersią, to z powodzeniem zastąpi cię w innych sprawach. A może jednak, po kolejnej nieprzespanej nocy, wieczorem odciągniesz porcję pokarmu i umówisz się z mężem, że pierwsza pobudka malca należy do niego. UWAGA! Zamiast w milczeniu walczyć z górą nowych obowiązków, spokojnie porozmawiaj ze swoim małżonkiem o podziale pracy. Przewijanie, kąpiel albo karmienie (łyżeczką albo z butelki) – to wcale nie jest ponad męskie siły. [CMS_PAGE_BREAK] Ukochane wyczerpanie Ale, ale... Spójrzmy prawdzie w oczy: czasem ten wieczorny bezwład w nogach sprawia ci wielką satysfakcję. Według psychologów lubimy czuć się niezastąpione, nawet za cenę pracy ponad siły. Myślimy wtedy: „Nikt go tak dobrze nie umyje”, „Beze mnie ono nie zaśnie” – i choć padamy na twarz, nadal udowadniamy i sobie, i innym, że świat się bez nas zawali. Dlaczego tak jest? Ano dlatego, że kiedy wierzymy w to, że jesteśmy najlepsze, nasze poczucie własnej wartości szybuje pionowo w górę. Jednak czy naprawdę gra jest warta świeczki? UWAGA! Nie da się oszukiwać organizmu i w nieskończoność przedłużać zmęczenia. Każdego dnia musisz znaleźć czas na odpoczynek i kropka. Rozhuśtane emocje W pierwszych miesiącach po porodzie możesz czuć się tak mocno związana z malcem, jakbyście nadal tworzyli jedną całość. Jego płacz, kłopoty z brzuszkiem albo pierwsze objawy alergii stają się wtedy dla ciebie prawdziwym dramatem! Cały czas masz napięte nerwy, tak jakbyś czekała na coś strasznego, co zdarzy się już za chwilę. Taki ciągły stres przeszkadza w odpoczynku. Szczera rozmowa z mężem (albo np. mamą) pomoże ci się go pozbyć. UWAGA! Twoje zdenerwowanie udziela się dziecku: maluchy zestresowanych mam często źle sypiają, gorzej jedzą, a nawet słabiej przybierają na wadze. Mamina nadopiekuńczość Ledwo malec zakwili, ty już jesteś w pełnej gotowości? Niepotrzebnie. To prawda, kilkutygodniowy maluszek nie powinien płakać zbyt długo (to groźne nie tylko dla jego rozwoju psychicznego, ale i dla zdrowia), ale na pewno nic się nie stanie, jeśli chwilkę poleży w łóżeczku, a ty np. spokojnie spłuczesz pianę z włosów. Nie musisz też każdej chwili poświęcać na opiekę nad bobasem albo przez całe karmienie spoglądać mu głęboko w oczy. Kontakt wzrokowy jest bardzo ważny dla rodzącej się relacji między wami – to prawda, ale uwierz: nawet jeśli od czasu do czasu pokarmisz malca przy otwartej książce albo włączonym telewizorze, poczucie bezpieczeństwa malca pozostanie niezachwiane. UWAGA! Nie tylko maluch potrzebuje odrobiny czułości – ty również. Dbaj o siebie, bo w ten sposób troszczysz się też o swojego szkraba. Dla niego istotne jest, abyś była wypoczęta i zrelaksowana, bo wtedy masz więcej cierpliwości i spokoju. Więcej mocy! Skąd brać siły na kolejne dni? Poznaj sprawdzone sposoby. Gimnastyka. Nawet jeśli nie masz sił na pompki i przysiady, porozciągaj się przez kilka chwil, np. przy muzyce z radia. Zanim skończy się trzecia z kolei piosenka, ty poczujesz się trochę lepiej, a to dlatego, że nawet odrobina ruchu poprawia krążenie i dotlenia. Drzemka w dzień. Maluch budził się tej nocy co godzinę? Połóż się razem z nim w ciągu dnia. Sen jest konieczny nie tylko dla lepszego samopoczucia, ale i dla twojego zdrowia. Kiedy śpisz, regenerują się tkanki, usuwane są toksyny z organizmu, odnawiają się komórki mózgowe. Zdrowa dieta. Czekolada doładuje cię szybko, ale na krótko. Długotrwały efekt osiągniesz, jedząc codziennie pięć porcji warzyw i owoców. Może np. od dziś każdy dzień będziesz rozpoczynała energetyzującym koktajlem ze zmiksowanych bananów i jogurtu naturalnego?
Mama zagubiona, zmęczona czy w depresji?
Kiedyś młode matki milczały i płakały wieczorem w poduszkę. Dziś mówią, że mają depresję poporodową, i nie krępują się opowiadać o swoich problemach.
Czujesz się fatalnie, bo siedzisz w domu, bo z powodu dzieci wielokrotnie budzisz się w nocy, bo musisz być na każde żądanie, bo macierzyństwo przerwało zawodową karierę, bo czujesz się służącą we własnym domu, bo nie masz czasu dla siebie ani dla męża... Taki myśli mogą nagle pojawić się w głowie każdej młodej mamie. Warto wiedzieć, jak sobie wtedy pomóc, aby nie stać się ofiarą depresji. Miej odwagę mówić Gdy matki wychowujące dzieci przyznają się do chwili zwątpienia, gniewu czy załamania, robią to wyjątkowo szczerze. Nierzadko w desperackim odruchu „na skraju załamania nerwowego”, jakby chciały wszystko z siebie wyrzucić, zanim stracą wiarę w sens takiego działania. Ale chwile szczerości, by zostały dobrze przyjęte, wymagają właściwego słuchacza. Pewnie dlatego kobietom brakuje otwartości w opowiadaniu o trudach macierzyństwa. Bezpieczniej czują się w gronie innych matek i podczas rozmów telefonicznych. Kiedy jednak mówią, jak bardzo mają dość, że czują się zapędzone w kozi róg, padają z wyczerpania fizycznego i emocjonalnego, nie zawsze mogą liczyć na zrozumienie. Dlaczego? Bo „dobra matka nie narzeka”, bo „jak się chciało mieć dzieci, to trzeba mieć cierpliwość”. Takie stereotypy tkwią w wielu ludziach. Polecamy: Zalety macierzyństwa Rozmowa daje siłę Nie będzie chyba przesady w stwierdzeniu, że wiele osób nie potrafi rozmawiać o trudnych przeżyciach (czego bardzo zazdrości się bohaterom amerykańskich filmów). Nie umieją też oddzielać spraw ważnych od niewartych uwagi, przez co marnują szansę na szczerą rozmowę. Dwa przeciwstawne typy kobiet, które nie radzą sobie z mówieniem, to milczące słuchaczki nastawione na odbieranie i gaduły na bieżąco relacjonujące wydarzenia każdej chwili. Oczywiście, samo mówienie nie rozwiązuje problemu, ale bez tego nie sposób przekonać się, o co tak naprawdę chodzi, zrozumieć, gdzie popełnia się błąd. Życzliwa rozmowa potrafi oczyszczać z frustracji i niepokoju. Daje też siłę do dalszego zmagania się z codziennością, pozwala łatwiej znaleźć wyjście z sytuacji. Nie sposób przyjąć na siebie wyłącznie roli słuchacza albo mówiącego. Kiedyś trzeba odwrócić role, bo dawanie i branie są jak dwie siły, które muszą się równoważyć. Stres wcale nie taki mały Zastanawia często fakt, czemu matki dzisiejszych matek z takim lekceważeniem lub pobłażliwością pytają, dlaczego teraz kobiety przeżywają depresję poporodową i „trudności macierzyńskie”, zamiast „normalnie wychowywać dzieci”. Czym matki i teściowe różnią się od swoich córek i synowych? Czy już zapomniały, na czym polega zajmowanie się dziećmi, czy też nie potrafią zdobyć się na wyrozumiałość wobec innych kobiet? Dla większości z nich sprawa jest prosta: macierzyństwo to obowiązek i trzeba zrobić wszystko, by go zmniejszyć. A tymczasem młode matki różnią się od pokolenia własnych matek tym, że znacznie dotkliwiej odczuwają stres macierzyństwa. Kiedyś rezygnacja z pracy nie wiązała się z perspektywą utraty dobrego stanowiska, a wybór nieodpowiedniej szkoły nie był wyznacznikiem poziomu wykształcenia. Teraz w ciągu jednego pokolenia całkowicie zmieniły się realia funkcjonowania rodziny. Na dowód tego, że dawne wzorce przestały pasować do współczesnej kobiety, przeprowadzono badania porównujące ocenę sytuacji stresowych w życiu. Oprócz tego, że doszły nowe, to dziś, o ok. 20 proc., trudniej jest dostosowywać się do wymagań codzienności. Czytaj też: Stres a karmienie piersią Asertywność poszukiwana Podstawowa umiejętność, jaką musi posiąść matka, to jednoczesne dbanie o potrzeby dziecka i własne. To bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, które już jako dziewczynki uczono bycia nieasertywnymi. Przez całe dzieciństwo i młodość faszerowano nas fałszywymi przekonaniami i wyobrażeniami – nauczono przekładania potrzeb innych nad własne. Dlatego dzisiejsze młode kobiety zapominają więc o należnym im komforcie, starają się być grzeczne, posłuszne i niewadzące nikomu. W konfrontacji z płaczącym dzieckiem, stertą prania i czekaniem na męża, który wróci zmęczony i pochłonięty własnymi sprawami, taka strategia nie tylko się nie sprawdza, ale także wzbudza złość. Ale czy matce wolno się złościć? Czy ma prawo otwarcie mówić, że ma dość, że potrzebuje zastępstwa, bo oszaleje? Czytaj też: Jak nie pomylić baby bluesa z depresją poporodową? [CMS_PAGE_BREAK] Macierzyństwo to nie zadanie Zbyt często traktujemy macierzyństwo jako zadanie, do którego nie trzeba się przygotowywać, które nie wymaga żadnych umiejętności poza obecnością. Bywamy surowe zarówno dla siebie, jak i innych kobiet, którym „nie bardzo wychodzi” wychowywanie dzieci. Może więcej byłoby w kobietach siły gdyby spróbowały otwarcie walczyć o swoje prawa? Jeśli bywasz zdesperowana, pamiętaj, że: Jesteś równie ważną osobą, jak twoje dziecko, choć jego potrzeby są pilniejsze. Nie zaniedbuj jednak siebie. Nie jesteś w stanie codziennie wykonywać wszystkich obowiązków. Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. (Czytaj też: Jak być dobrą i spełnioną matką?) Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia: nie spalaj się przy wymyślaniu obiadu, bo nie starczy ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. Walcz z biernością, która przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Nie marnuj czasu – miej pod ręką dobrą książkę albo płytę z ulubioną muzyką. Naucz się mówić, że coś jest nie tak, że coś cię złości. Nie zawsze jednak możesz okazywać zniecierpliwienie. Małe dziecko nic nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Wyładowuj złość, gimnastykując się. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej – w myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą” to ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują cię, że nie jest pozmywane, niech ci pomogą albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. Pozwól sobie na co najmniej dwuletni okres ochronny po urodzeniu dziecka. Jeśli to możliwe, nie wracaj zbyt szybko do pracy. Spróbuj najpierw wrócić do pełni sił, a potem decyduj, co dalej. Poznaj swoje słabe strony i ograniczenia, które utrudniają ci działanie. Nasilają się one w sytuacjach wyczerpania i zdenerwowania. Jeśli więc szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Sprawdź, co ci pomaga przetrwać trudne chwile. Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo, przy pomocy „listy za i przeciw”, próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne. Czytaj też: Bądź mamą (nie)idealną - wywiad z psychologiem
Kiedyś młode matki milczały i płakały wieczorem w poduszkę. Dziś mówią, że mają depresję poporodową, i nie krępują się opowiadać o swoich problemach. I Ty nie bój się mówić, że jest Ci źle. Czujesz się fatalnie, bo siedzisz w domu, bo z powodu dzieci wielokrotnie budzisz się w nocy, bo musisz być na każde żądanie, bo macierzyństwo przerwało zawodową karierę, bo czujesz się służącą we własnym domu, bo nie masz czasu dla siebie ani dla męża... Po porodzie miej odwagę mówić o trudnych sprawach Gdy matki wychowujące dzieci przyznają się do chwili zwątpienia, gniewu czy załamania, robią to wyjątkowo szczerze. Nierzadko w desperackim odruchu "na skraju załamania nerwowego”, jakby chciały wszystko z siebie wyrzucić, zanim stracą wiarę w sens takiego działania. Ale chwile szczerości, by zostały dobrze przyjęte, wymagają właściwego słuchacza. Pewnie dlatego kobietom brakuje otwartości w opowiadaniu o trudach macierzyństwa. Bezpieczniej czują się w gronie innych matek i podczas rozmów telefonicznych. Kiedy jednak mówią, jak bardzo mają dość, że czują się zapędzone w kozi róg, padają z wyczerpania fizycznego i emocjonalnego, nie zawsze mogą liczyć na zrozumienie. Dlaczego? Bo „dobra matka nie narzeka”, bo „jak się chciało mieć dzieci, to trzeba mieć cierpliwość”. Takie stereotypy tkwią w wielu ludziach. Pamiętaj, że po porodzie rozmowa daje siłę Nie będzie chyba przesady w stwierdzeniu, że wiele osób nie potrafi rozmawiać o trudnych przeżyciach (czego bardzo zazdrości się bohaterom amerykańskich filmów). Nie umieją też oddzielać spraw ważnych od niewartych uwagi, przez co marnują szansę na szczerą rozmowę. Dwa przeciwstawne typy kobiet, które nie radzą sobie z mówieniem, to milczące słuchaczki nastawione na odbieranie i gaduły na bieżąco relacjonujące wydarzenia każdej chwili. Oczywiście, samo mówienie nie rozwiązuje problemu, ale bez tego nie sposób przekonać się, o co tak naprawdę chodzi, zrozumieć, gdzie popełnia się błąd. Życzliwa rozmowa potrafi oczyszczać z frustracji i niepokoju. Daje też siłę do dalszego zmagania się z codziennością, pozwala łatwiej znaleźć wyjście z sytuacji. Nie sposób przyjąć na siebie wyłącznie roli słuchacza albo mówiącego. Kiedyś trzeba odwrócić role, bo dawanie i branie są jak dwie siły, które muszą się równoważyć. Poporodowy stres Zastanawia często fakt, czemu matki dzisiejszych matek z takim lekceważeniem lub pobłażliwością pytają, dlaczego teraz kobiety przeżywają depresję poporodową i „trudności macierzyńskie”, zamiast „normalnie wychowywać dzieci”. Czym matki i teściowe różnią się od swoich córek i synowych? Czy już zapomniały, na czym polega zajmowanie się dziećmi, czy też nie potrafią zdobyć się na wyrozumiałość wobec innych kobiet? Dla większości z nich sprawa jest prosta: macierzyństwo to obowiązek i trzeba zrobić wszystko, by go zmniejszyć. A tymczasem młode matki... ...różnią się od pokolenia własnych matek tym, że znacznie dotkliwiej odczuwają stres macierzyństwa. Kiedyś rezygnacja z pracy nie wiązała się z perspektywą utraty dobrego stanowiska, a wybór nieodpowiedniej szkoły nie był wyznacznikiem poziomu wykształcenia. Teraz w ciągu jednego pokolenia całkowicie zmieniły się realia funkcjonowania rodziny. Na dowód tego, że dawne wzorce przestały pasować do współczesnej kobiety, przeprowadzono badania porównujące ocenę sytuacji stresowych w życiu. Oprócz tego, że doszły nowe, to dziś, o ok. 20 proc., trudniej jest dostosowywać się do wymagań codzienności. Usłyszeć złość Podstawowa umiejętność, jaką musi posiąść matka, to jednoczesne dbanie o potrzeby dziecka i własne. To bardzo trudne, szczególnie dla kobiet, które już jako dziewczynki uczono bycia nieasertywnymi. Przez całe dzieciństwo i młodość... ...faszerowano nas fałszywymi przekonaniami i wyobrażeniami – nauczono przekładania potrzeb innych nad własne. Dlatego dzisiejsze młode kobiety zapominają więc o należnym im komforcie, starają się być grzeczne, posłuszne i niewadzące nikomu. W konfrontacji z płaczącym dzieckiem, stertą prania i czekaniem na męża, który wróci zmęczony i pochłonięty własnymi sprawami, taka strategia nie tylko się nie sprawdza, ale także wzbudza złość. Ale czy matce wolno się złościć? Czy ma prawo otwarcie mówić, że ma dość, że potrzebuje zastępstwa, bo oszaleje? Po porodzie często traktujemy macierzyństwo jako zadanie, do którego nie trzeba się przygotowywać, które nie wymaga żadnych umiejętności poza obecnością. Bywamy surowe zarówno dla siebie, jak i innych kobiet, którym „nie bardzo wychodzi” wychowywanie dzieci. Może więcej byłoby w kobietach siły gdyby spróbowały otwarcie walczyć o swoje prawa? Jeśli po porodzie bywasz zdesperowana, pamiętaj, że: Jesteś równie ważną osobą, jak Twoje dziecko, choć jego potrzeby są pilniejsze. Nie zaniedbuj jednak siebie. Nie jesteś w stanie codziennie wykonywać wszystkich obowiązków. Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia: nie spalaj się przy wymyślaniu obiadu, bo nie starczy Ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. Walcz z biernością, która przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Nie marnuj czasu – miej pod ręką dobrą książkę albo płytę z -ulubioną muzyką. Naucz się mówić, że coś jest nie tak, że coś Cię złości. Nie zawsze jednak możesz okazywać zniecierpliwienie. Małe dziecko nic nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Wyładowuj złość, gimnastykując się. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej – w myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą” to Ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują Cię, że nie jest pozmywane, niech Ci pomogą albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. Pozwól sobie na co najmniej dwuletni okres ochronny po urodzeniu dziecka. Nie wracaj zbyt szybko do pracy. Spróbuj najpierw wrócić do pełni sił, a potem decyduj, co dalej. Poznaj swoje słabe strony i ograniczenia, które utrudniają Ci działanie. Nasilają się one w sytuacjach wyczerpania i zdenerwowania. Jeśli więc szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Sprawdź, co Ci pomaga przetrwać trudne chwile. Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo, przy pomocy „listy za i przeciw”, próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne.
Depresja poporodowa? Możesz z nią wygrać!
Depresja poporodowa brzmi groźnie. I rzeczywiście depresja młodej mamy jest poważnym stanem i nie można go lekceważyć. Zobacz więc, jak zapobiegać depresji po porodzie i gdzie szukać pomocy, gdy się pojawi.
Spadek nastroju w trzeciej lub czwartej dobie po porodzie jest normalną reakcją organizmu na wysiłek, jaki towarzyszył urodzeniu dziecka. Jednak gorsze samopoczucie, tzw. baby blues, jaki odczuwa blisko 80 proc. młodych mam, u 10-20 proc. przeradza się w depresję poporodową. Jej przebieg jest bardzo różny. W większości przypadków mija samoistnie po trzech-sześciu miesiącach, ale w niesprzyjających okolicznościach może się utrzymać nawet przez dwa lata. Depresja poporodowa to podstępna choroba Depresja pojawia się niezauważalnie. Najpierw młoda niedoświadczona mama odczuwa zmęczenie, czasami połączone z drażliwością lub większą skłonnością do płaczu. Potem dochodzą do tego bezsenne noce. Mogą się również pojawić zaburzenia łaknienia, brak energii i odsunięcie od innych, a w końcu obojętność wobec dziecka. – Depresja to taki stan, w którym w skrajnych przypadkach, nawet jeśli doświadcza się czegoś dobrego, zupełnie się tego nie odczuwa – mówi Anna Sołtys terapeutka pomagająca młodym mamom w Fundacji "Początek" oraz w SPPTP "Uniwersytet dla Rodziców" w Warszawie. – Dodatkowym obciążeniem jest to, że spada chęć do zdobywania nowej wiedzy i przyswajania jej. Depresji poporodowej można zapobiec Jak? Oto kilka najważniejszych podpowiedzi. Po porodzie nie dąż do perfekcji. Nie myśl o tym, co powinnaś robić, by osiągnąć ideał. Dla twojego dziecka jesteś najlepszą, bo jego własną, jedyną, niepowtarzalną mamą. Nawet jeśli nie od razu każdą czynność będziesz wykonywała sprawnie (np. nie poszła ci pierwsza kąpiel noworodka), uwierz, że następnym razem będzie lepiej. Przecież dopiero się uczysz. Po porodzie też masz prawo do błędów. Codziennie nabierasz nowych doświadczeń, a błędy są po to, by wyciągać z nich wnioski, a nie zadręczać się ich wspominaniem. Gdy tylko poczujesz wyrzuty sumienia, pytaj siebie: „Kto ma mi to za złe?". Może tym kimś jest „grzeczna dziewczynka", która, choć jej nie lubisz, siedzi w tobie i wciąż za coś cię krytykuje? Po porodzie szukaj kontaktu z innymi ludźmi. Nie koncentruj się tylko na dziecku. Rozmawiaj z mężem o tym, co dzieje się u niego w firmie, spotykaj się z rodzeństwem, dzwoń do koleżanek z pracy i przyjaciółek, także tych bezdzietnych. Nie miej poczucia, że skoro ty siedzisz w domu, wszystko cię omija. Teraz ciesz się tym, co jest – bliskim kontaktem z dzieckiem. Czas, gdy będziecie tak intensywnie przeżywać waszą wzajemną obecność, minie szybciej, niż się spodziewasz. Niedługo będziesz za nim tęsknić. Gdy teraz czujesz się chwilami przytłoczona obowiązkami, bez poczucia winy zostaw dziecko pod opieką taty czy niani i wyjdź z przyjaciółką na spacer, do kina czy na kawę albo poczytaj książkę. Wypróbuj też: 10 sprawdzonych sposobów na relaks [CMS_PAGE_BREAK] Po porodzie przyglądaj się swoim emocjom. Jeśli czujesz smutek, nie uciekaj od niego, ale poszukaj jego przyczyny. W ten sposób żegnasz to, co minęło: swoje dotychczasowe bezdzietne życie. Gdy dopada Cię zmęczenie, odpocznij. Twoje mięśnie (i psychika) wołają "stop!". Jeśli rano nie masz siły wstać z łóżka, pomyśl dlaczego. Może ostatnia noc była kolejną bezsenną? Może twoje dziecko ciągle płacze? A może przerażają cię obowiązki, które przed tobą stoją? Bez wiedzy, skąd się bierze zły nastrój, trudniej jest z niego wyjść. Po porodzie proś o pomoc. Jeśli czujesz, że nie dajesz sobie rady z tym, co się z tobą dzieje, umów się na rozmowę z psychologiem specjalizującym się w pomocy młodym matkom. Myślisz, że masz depresję poporodową? Zobacz gdzie znajdziesz pomoc 1. Poradnia „Początek" - Warszawa, ul. Nowolipie 13/15 tel. (022) 635-52-41 2. Uniwersytet dla Rodziców - Warszawa, ul. Raszyńska 8/10 tel. (022) 822-24-46, (022) 822-71-68 3. Szkoła Rodzenia im. J. Beaupre przy Szpitalu Położniczo-Ginekologicznym - Kraków, al. Słowackiego 48 tel. (012) 423-36-66 www.siemiradzki.pl 4. Szkoła Rodzenia przy Stowarzyszeniu na Rzecz Naturalnego Rodzenia i Karmienia - Poznań, ul. Przybyszewskiego 30 tel. 603-603-723 5. Szkoła Rodzenia Iwony Guć - Gdynia i okolice, tel. 602-12-26-72, www.macierzyństwo.info 6. Szkoła Rodzenia przy Stowarzyszeniu na Rzecz Naturalnego Rodzenia i Karmienia - Lublin, Aleje Racławickie 20 lok. 7 tel. (081) 525-20-05 7. Przykliniczna Szkoła Rodzenia "Bocianek" przy I Klinice Ginekologiczno-Położniczej AM - Wrocław, ul. T. Chałubińskiego 3 tel. (071) 784-23-88, (071) 784-23-50 Sprawdź też: Baby blues i depresja poporodowa: już ich nie pomylisz
Smutek po porodzie kiedyś wydawał ci się niezrozumiały, jednak gdy sama urodziłaś... Coż, początki macierzyństwa nie zawsze są radosne. Bywa, że zamiast błogiego szczęścia młodą mamę ogarnia smutek. Jak sobie wtedy poradzić - wyjaśnia psycholog Marta Fidecka.
Smutna, bezradna, płaczliwa, rozdrażniona. I przytłoczona nowymi obowiązkami. Czy właśnie tak czujesz się kilka dni po porodzie? Nie rozumiesz, dlaczego noworodek płacze, nie wiesz, jak je uspokoić, nie radzisz sobie z karmieniem i kąpaniem. W końcu zapłakana dochodzisz do wniosku, że nie potrafisz się nim opiekować. „Nie nadaję się do tego, by mieć dziecko” – oskarżasz samą siebie. Czy smutek po porodzie powinien niepokoić? Takiego emocjonalnego rozchwiania krótko po porodzie doświadcza około 80% kobiet. To tzw. depresja dnia trzeciego lub baby blues. Zaczyna się w trzeciej lub czwartej dobie po przyjściu dziecka na świat i jest normalnym stanem kobiety po porodzie, zwłaszcza pierwszym. Powodują go przede wszystkim zmiany hormonalne (spadek poziomu progesteronu i estrogenów – ich poziom w ciąży był bardzo wysoki). Na szczęście baby blues zazwyczaj mija po kilku lub kilkunastu dniach, gdy uspokoi się poporodowa burza hormonalna. Sprawdź też, co się zmieniło po porodzie - mówią facebookowe mamy Co robić, jeśli czujesz smutek po porodzie? Im szybciej odzyskasz równowagę i radość, tym lepiej dla ciebie i twojego dziecka. Po porodzie szukaj wsparcia u partnera i rodziny, wypłakuj się w rękaw przyjaciółce, korzystaj z telefonów zaufania. Po porodzie nie wymagaj od siebie zbyt wiele. Jesteś w zupełnie nowej sytuacji i musisz się jej nauczyć. Do macierzyństwa czasami dojrzewa się pomału. Sprawdź, jak zorganizować pierwsze dni z noworodkiem. Po porodzie nie staraj się być perfekcjonistką. Mieszkanie nie musi lśnić, obiad nie musi składać się z trzech dań, a goście, którzy chcą poznać twoje dziecko, mogą poczekać. Po porodzie dużo odpoczywaj – śpij, kiedy dziecko śpi. Nie rezygnuj z pomocy najbliższych. Po porodzie dbaj o siebie – nie chodź całymi dniami w szlafroku, zrób sobie makijaż, znajdź czas na posłuchanie ulubionej płyty, spraw sobie coś nowego. Po porodzie porozmawiaj z innymi kobietami – nie jesteś jedyną osobą przeżywającą macierzyńskie smutki, a wysłuchanie opowieści innej mamy o jej trudnej sytuacji pomoże ci przetrwać trudne chwile. Uwierz, że baby blues mija – prawdopodobnie już za kilka tygodni będziesz go tylko wspominała i wesprzesz koleżankę, która właśnie urodziła dziecko. Uwaga! Po porodzie samotność jest niebezpieczna! Kobieta, która zna objawy baby blues, przyjmie je z większym spokojem i dystansem. Uwolni się od myśli, że „coś z nią nie tak”. Wie, że zmienność nastrojów i przechodzenie od euforii do płaczu to fizjologia, a nie zaburzenia psychiczne. Mama, która jest pozostawiona sama sobie właśnie wtedy, kiedy najbardziej potrzebuje wsparcia i opieki, nie rozumie, co się z nią dzieje, a widząc lekceważącą reakcję otoczenia, wstydzi się swoich odczuć i boi się mówić o tym, co przeżywa. Pomocne w walce z depresją dnia trzeciego jest życzliwe nastawienie męża i członków rodziny do młodej mamy. Pomoc przy opiekowaniu się dzieckiem i w pracach domowych, wyrozumiałość, umacnianie w przekonaniu, że wspaniale realizuje się jako matka, a także umożliwienie odpoczynku i wyjścia z koleżanką do kawiarni – to najlepsze sposoby na uniknięcie lub przezwyciężenie baby blues. Przeczytaj: Jak być szczęśliwą mamą? - 10 sposobów Czym jest baby blues? Baby blues to dość powszechne zjawisko spotykające kobiety po porodzie. W swoich objawach przypomina depresję poporodową, jednak ten stan smutku szybko mija, w przeciwieństwie do depresji. Pojawia się zazwyczaj około trzeciego, czwartego dnia po porodzie i trwa kilka dni. Jest to normalny, fizjologiczny stan, który można tłumaczyć burzą hormonów, jaka panuje w organizmie kobiety w pierwszych dniach po urodzenia dziecka. Kiedy emocje nieco opadają, baby blues również znika. Jakie są objawy baby blues? Po czym poznać, że dotknął cię problem baby blues? Z pewnością szybko sama to zauważysz, ponieważ jego objawy są dość wyraźne. Uczucie smutku po porodzie objawia się: znacznymi wahaniami nastrojów; płaczliwością; uczuciem bezradności; brakiem wiary w to, że będzie się dobrą mamą; niepewnością; drażliwością; poczuciem dezorientacji; brakiem radości z życia; obwinianiem się o to, że nie kocha się dziecka dostatecznie mocno; poczuciem strachu. Jak leczyć baby blues? Baby blues nie jest chorobą ani trwałym zaburzeniem, lecz stanem emocjonalnym. Nie trzeba więc leczyć go w jakiś specjalny sposób, a jedynie zadbać o to, by w pierwszych dniach po porodzie mieć jak największy komfort psychiczny. Wówczas taki smutek poporodowy, jeśli nawet się pojawi, szybko minie. To, co kobieta wybierze dla siebie na poprawę nastroju, zależy już od niej samej oraz od bliskich, którzy powinni w tym czasie szczególnie troszczyć się o wygodę młodej mamy.