Maja Hyży tydzień po porodzie: wiele mam nie kryje podziwu, a ona znów mówi szczerze o Baby Blues
Maja Hyży ostatnio publikuje dużo zdjęć i filmików z rodzinnych spacerów. Internauci podziwiają młodą mamę. Sporo mam nie może się nadziwić, że po niedawnej cesarce już jest na nogach i prezentuje się tak kwitnąco. Piosenkarka w odpowiedziach wyjawiła, że choć nie zawsze jest łatwo, stara się robić wszystko tak, by było tylko lepiej.
Maja Chyży swoje czwarte dziecko urodziła 7 lipca 2022 roku. Zosia, podobnie jak jej starsza siostra Tosia, to owoc miłości wokalistki i Konrada Kozaka. Ojcem Wiktora i Aleksandra, 10-letnich bliźniaków jest Grzegorz Hyży. To ma być „cudowny pamiętnik” Na zdjęciach z ostatnich dni piosenkarka z uśmiechem pozuje do zdjęć i filmików – chce, by były one „cudownym pamiętnikiem” dla ich rodzinki. Fani nie mogą wyjść z podziwu. „Podziwiam! Ja nie mogłam się ruszać po cesarce przez tydzień! Tzn. wstawałam ledwo…a Ty Maju to śmigasz” napisała w komentarzu jedna z mam. „Przez dwa tygodnie ledwo chodziłam, jeszcze połóg, masakra” dodała kolejna mama. Sposób Mai Hyży na baby blues? Maja Hyży bardzo szybko zareagowała. Po raz kolejny w ostatnich dniach nawiązała do poporodowego przygnębienia. „Musiałam wyjść z domu, bo Baby Blues zniszczyłby mnie” wyjaśniła, dodając uśmiechniętą "buźkę" zalewającą się łzami ze śmiechu. Szczerość wokalistki spotkała się z serią kolejnych, pozytywnych komentarzy. Pod inną relacją ostatnich spacerów wokalistka musiała się też zmierzyć z uwagą na temat starszej córeczki, Antosi. Ktoś zapytał, dlaczego jest taka smutna i wciąż nie rozstaje się ze smoczkiem. „Dużo się dzieje w życiu całej rodziny, jak i Tosi, więc smoczek daje jej poczucie bezpieczeństwa i ukojenie, to nie jest najlepszy moment, żeby akurat dziecko odsmoczkowywać. Spokojnie, Maja ma już starsze dzieci i nie zauważyłam, żeby ganiały ze smoczkiem lub miały wady zgryzu. Na wszystko przyjdzie czas i odpowiednia pora” – odpisała jedna z internautek. Maja Hyży do jej wypowiedzi dodała tylko „W punkt”. źródło: IG/majahyzy Piszemy też o: 11-letni bohater zachował zimną krew i uratował tonących mężczyzn. Brawo! Pilne: Poszukiwana 12-latka. Czy ktoś ją widział? Nie było wolnej karetki. Policjanci eskortowali dziecko do szpitala
„Wybiegłam z domu, zostawiając płaczącą córkę. Moja depresja mogła skończyć się tragedią” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka wkrótce skończy 10 lat. Mimo że od jej narodzin minęło już tak dużo czasu, wciąż pamiętam, jak straszne były dla mnie pierwsze miesiące jej życia… Przez te wszystkie lata nie było tygodnia, bym nie zastanawiała się, czy stan, w jakim wtedy byłam, odciśnie się na jej psychice. Poczuciu bezpieczeństwa i poczuciu tego, że jest ważna dla swojej mamy.
Julia nie miała prawa rozumieć czegokolwiek z mojego zachowania, ale… Instynktownie musiała czuć brak mojej miłości, bliskości, spokoju. I tę trwogę, kiedy głodna płakała i tęskniła, a ja zostawiłam ją samą. Po porodzie nic do niej nie czułam Ciąża od początku do końca przebiegała prawidłowo. Fizycznie czułam się świetnie – ani razu nie wymiotowałam, nie puchły mi nogi, nie kręciło mi się w głowie. Jedyne co fizycznie dało mi w kość to to, że w ostatnich tygodniach w ogóle nie mogłam spać. Wszyscy mówili: śpij, bo jak dziecko się urodzi, to ze snem może być słabo… A ja co noc zasypiałam dopiero o świcie. Julia urodziła się siłami natury. Wszystko trwało cztery godziny. Bez żadnych komplikacji. Ale po porodzie nic do niej nie czułam. Dziewczyny, z którymi leżałam na sali, pomagały mi ją przewijać i przebierać. Pamiętam, że o ile pierwszego dnia otaczały mnie wsparciem – potem zaczęły się na mnie wściekać. Że jestem nieprzytomna, że czas się obudzić, że mam się ogarnąć… A ja czułam się jak kukła, do której docierają tylko strzępki rzeczywistości. Nic nie było normalnie Przez pierwsze dwa tygodnie w domu był z nami mąż. Bardzo mi pomagał. Widział, że coś jest nie tak, ale był tak wpatrzony w małą, że na mnie nie starczało jego uwagi. Robił przy niej niemal wszystko. Ja tylko karmiłam ją piersią. Po dwóch tygodniach wrócił do pracy i wtedy zaczęło się najgorsze. Na samą myśl, że mam zostać sama z Julką przez cały dzień – chciało mi się wyć. I wyłam. Z każdym dniem było coraz gorzej. Mąż wracał z pracy i zastawał mnie zapłakaną albo wściekłą. Jadł coś i zabierał nas na spacery. W sumie to Julkę, bo ja najczęściej wolałam zostać w domu. Żeby płakać i zadręczać się wyrzutami sumienia, że w ogóle zdecydowałam się na dziecko. Zresztą nie chciało mi się ubierać, czesać, myć… Nic nie było normalnie. A Julka rosła i spała coraz mniej, częściej domagając się mojej opieki. Płakała coraz częściej i coraz głośniej. Wyrywałam sobie włosy garściami Ten jej płacz był nie do wytrzymania. Kiedy ją nakarmiłam – odkładałam do łóżeczka i wychodziłam z pokoju, zamykając drzwi. Nie mogłam słuchać jak płacze – byłam pewna, że cierpi przeze mnie, a ja nic nie mogę zrobić. Bo nie umiem. Pewnego dnia byłam na siebie tak wściekła, że złapałam się za głowę i wyrwałam sobie garść włosów. Potem to zaczęło się powtarzać. Aż było widać łyse placki. Czułam, że wariuję, że nie wytrzymam. Że temu dziecku dużo lepiej będzie bez takiej matki. Straciłam pokarm. W dzień, w którym to odkryłam, że właściwie nie mam mleka i Julka płacze wniebogłosy, bo pewnie jest głodna – nie wytrzymałam. Odłożyłam ją do łóżka i wybiegłam z domu. Zatrzasnęłam za sobą drzwi i uciekłam. Biegłam przed siebie i płakałam. „Wróciłam” Kiedy wróciłam do domu, mąż już był. Chodził z małą po mieszkaniu i próbował ją uspokoić. Nie wiem, na jak długo zostawiłam ją samą… Za karę w łazience wyrwałam kolejne garście włosów. Mąż już wcześniej prosił, bym poszła do lekarza. Dotarło do mnie, że potrzebuję pomocy. Powiedziałam mężowi, żeby poszedł do apteki po mleko i buteleczkę, bo nie mam pokarmu. Kiedy wyszedł – wzięłam córeczkę na ręce, przytuliłam. Od razu się uspokoiła i zasnęła. To był dzień, kiedy poczułam, że muszę zrobić wszystko, by zapewnić jej to, czego potrzebuje. Bo przecież jest dla mnie najważniejsza. Depresja to choroba Nie pamiętam, co mówił lekarz, co ja mówiłam. Dostałam leki. Mąż znów wziął urlop. Z każdym dniem czułam, że jestem bliżej Julii i że wracam do siebie. Zaczęłam odkrywać macierzyństwo – wreszcie docierało do mnie, że potrafię być mamą. Byłam rok pod stałą opieką lekarza psychiatry i psychologa. Depresja to choroba. Może mieć różne oblicza. Dziś wiem, że terapię powinnam rozpocząć dużo wcześniej. Gdyby małej coś się stało, kiedy nie było mnie przy niej – na wszystko byłoby za późno. Dlaczego to piszę? Bo uważam, że nie ma sensu czekać, aż los daje ostatnią szansę. Jeśli czujecie, że coś jest nie tak – po prostu pozwólcie sobie pomóc. Klaudia Piszemy też o: „Rodzice mają pretensje do nauczycieli, że ich dzieci mają kiepskie oceny, a do dzieci i siebie nie” [LIST DO REDAKCJI] „Kąpiel w wannie z dzieckiem? Nago?! Obrzydliwe, że rodzice robią to dzieciom” [LIST DO REDAKCJI] „Po co to całe mydlenie oczu? Zamiast dodatków dla dużych rodzin, niech przestaną podwyższać ceny!” [LIST DO REDAKCJI]
Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, jak to odróżnić
Dopada cię przygnębienie, od kilku dni jesteś nie w sosie, jest ci smutno. Czy to już depresja, czy tylko gorszy okres? Sprawdź, kiedy smutek staje się niebezpieczny.
Wiele mówi się o depresji poporodowej, ale depresja to problem, który może dotknąć nas na każdym etapie macierzyństwa. jak sobie wtedy pomóc? Każdemu zdarzają się gorsze dni. Takie, kiedy jakoś nam smutno, chcielibyśmy zaszyć się pod kołdrą i przespać cały dzień. Jakoś nic nie cieszy, pogoda nie taka, w pracy problemy, znowu pokłóciłaś się z mężem... Czujesz, że masz chandrę, ale nie wiesz, czy to nie są początki depresji. Jak odróżnić zły nastrój od depresji? Depresja coraz częstsza Szacuje się, że w Polsce obecnie ok. 8 milionów Polaków cierpi na zaburzenia psychiczne, z czego ok. 1,5 mln na depresję. Liczba zachorowań na depresję wzrasta – co do tego nie ma złudzeń. Zdaniem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) w 2030 roku choroba ta będzie najczęstszym zaburzeniem na świecie. Mimo skali problemu, wiele osób nie wie, czym naprawdę jest depresja i określa tym mianem także stany przygnębienia, chwilowego pogorszenia nastroju, okresów wzmożonego napięcia czy stresu. Warto poznać prawdziwe objawy depresji, żeby nie przegapić momentu, w którym konieczna jest pomoc specjalisty. Zły nastrój czy depresja? O depresji możemy mówić, kiedy zaobserwujemy u siebie lub znajomej osoby następujące objawy: zły nastrój utrzymuje się od przynajmniej 2 tygodni częste wahania nastroju wycofanie się z życiowych aktywności brak odczuwania przyjemności brak chęci i motywacji do działania drażliwość, złość zaburzenia pamięci i koncentracji bóle głowy, brzucha zaburzenia snu (nadmierna senność lub bezsenność) nudności zaburzenia apetytu Depresja: kiedy do specjalisty? - Trudno jednoznacznie stwierdzić, kiedy należy interweniować i rozpocząć terapię – wyjaśnia dr Magdalena Nowicka, psycholog różnic indywidualnych z Uniwersytetu SWPS. - Depresja może minąć nieleczona, z reguły jednak powraca w postaci kolejnych epizodów. Nawet jeśli ustąpi bez podjęcia leczenia farmakologicznego czy pomocy psychologicznej, kolejne epizody zwiększają szansę, że pojawią się następne. Odpowiednim momentem, by zareagować, szukać profesjonalnej pomocy i podjąć leczenie może być uświadomienie sobie, że od dłuższego czasu ma się problem z wykonywaniem codziennych czynności - dbaniem o higienę osobistą, wychodzeniem z własnego pokoju, mieszkania i kontaktowaniem się z innymi ludźmi – tłumaczy psycholog. Jak nie dać się depresji? Depresja to problem naszych czasów, który będzie przybierał na sile. Według teorii socjobiologicznych, depresja jest formą reakcji adaptacyjnej, która nakazuje zwolnić, po to, żeby organizm zregenerował siły, których mu zabrakło. - Przez zawrotne tempo życia przestajemy dostrzegać rzeczy, które sprawiają nam radość – mówi dr Nowicka. - Funkcjonując w ciągłym pędzie, nie możemy pozwolić sobie na dłuższy odpoczynek, bo sądzimy, że powinniśmy skupić się na karierze, zarobkach i konsumpcji. W pewnym momencie doprowadzamy do stanu, w którym nasz organizm odmawia posłuszeństwa i odczuwa potrzebę wytchnienia- tłumaczy. Pomocne w uchronieniu się przed depresją, oprócz zwolnienia tempa życia - zdaniem dr Nowickiej - jest przestrzeganie następujących rzeczy: ustabilizowanie rytmu snu i czuwania unikanie przestymulowania bodźcami zdrowe odżywianie i ruch szeroka sieć wsparcia społecznego Pamiętajmy, że smutek czy zły nastrój nie jest niczym niepokojącym, to normalna część życia. Jeśli jednak utrzymuje się dłużej, a poza tym obserwujemy u siebie inne wyżej wymienione objawy depresji, to dzwonek alarmowy, że należy szukać pomocy specjalisty – lekarza psychiatry i psychoterapeuty. Jeśli nie wiesz, gdzie się udać, porozmawiaj najpierw z lekarzem pierwszego kontaktu. Zobacz też: Depresja: 5 nieoczywistych rzeczy, przed którymi lepiej mieć się na baczności <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/depresja-w-ciazy-dotyka-az-25-proc-przyszlych-mam-24448-r1/">Depresja w ciąży: objawy, wpływ na dziecko, leczenie Psycholog mówi: 2 tygodnie smutku to może być depresja
Badania – lepiej rodzić ze znieczuleniem, czy bez?
Czy to naprawdę możliwe, by znieczulenie przy porodzie miało takie konsekwencje dla kobiet?
Na spotkaniu anestezjologów w Chicago przedstawiono nowe badania odnośnie depresji poporodowej. Twórcy wyników wykazują, że te kobiety, które w czasie porodu miały znieczulenie zewnątrzoponowe, są mniej narażone na stany depresyjne. Dr Grace Lim z University of Pittsburgh, anestezjolog i główna badaczka podkreśla: "Ból porodowy może mieć większe znaczenie niż doświadczenie narodzin. To właśnie może mieć znaczący wpływ na rozwój depresji poporodowej. Odkryliśmy, że niektóre kobiety które doświadczyły ulgi w bólu po zastosowaniu znieczulenia, mają mniejsze prawdopodobieństwo, by w okresie poporodowym wykazywać objawy depresji poporodowej. Aby dojść do tych wniosków, sprawdzono dokumentację medyczną ponad 200 kobiet. Okazało się, że ból porodowy związany ze skurczami i parciem, miał zdecydowanie większe znaczenie dla nich, niż ból związany np. z nacinaniem krocza, czy pęknięciem. Możliwość uniknięcia tego bólu poprzez znieczulenie zewnątrzoponowe, dawała szanse na lepsze samopoczucie po porodzie, oraz mniejsze ryzyko depresji. Sprawdzając karty pacjentek (które miały znieczulenie) 6 tygodni po porodzie ustalono, że mają znacznie mniejszy wskaźnik depresji poporodowej. Oczywiście badacze zastrzegają, że znieczulenie nie daje gwarancji że uniknie się stanów depresyjnych po porodzie, a jedynie daje to szansę na zmniejszenie ryzyka. Poza tym depresja jest spowodowana przez szereg różnych czynników. "Depresja poporodowa może rozwijać się z wielu rzeczy, ze zmian hormonalnych, psychologicznych problemów dostosowania się do macierzyństwa, a także z powodu zaburzeń psychicznych". Decyzja o tym, czy chce się rodzić naturalne, czy poprzez cc, czy ze znieczuleniem, czy bez, jest podejmowana przez lekarza oraz rodzącą. Nie warto może sugerować się wynikami takich badań przy podejmowaniu decyzji czy damy radę urodzić bez znieczulenia, ale miejmy na uwadze, że jeżeli już się na to zdecydujemy, może to mieć dodatkową korzyść. Jedna na siedem kobiet cierpi na depresję poporodową, chorobę, której absolutnie nie powinno się bagatelizować! Jest to problem wielu kobiet i często źle zdiagnozowany, może prowadzić do jeszcze poważniejszych problemów. Czy uniknięcie bólu w czasie porodu, może zmniejszyć ryzyko depresji poporodowej? Wierzycie że to prawda? Czytaj także: Narodziny dziecka i... kryzysu małżeńskiego źródło: scarymommy.com
"Nienawidzę tego życia, nienawidzę macierzyństwa" – żadna mama nie przyzna się do takich myśli
"Pomimo moich ciemnych myśli, w tym, co robiłam, zawsze była miłość" – wyznaje mama, która po 10 latach odważyła się powiedzieć całą prawdę o macierzyństwie. Bez udawania, bez strachu, bez kolorowej otoczki.
To wyznanie jest smutne, przerażające, ale przede wszystkim szczere. Nie każda kobieta zdobyłaby się na odwagę, żeby coś takiego wyznać – autorka tego listu (nie podała imienia i nazwiska) czekała 10 lat, by podzielić się swoimi uczuciami i myślami po narodzinach dziecka. Przeczytajcie – ten tekst chwyta za serce i pokazuje, że macierzyństwo to nie to, co widzimy w filmach czy w reklamach. "Popełniłam błąd" – szczere wyznanie o początkach macierzyństwa "Pierwszy rok po narodzinach mojego syna był niesamowicie trudny. Właściwie, "trudny" to spore niedomówienie: to było piekło. To, co myślałam o sobie, o moim życiu, o moim dziecku, były tak okropne, że trzymałam to dla siebie przez 10 lat. Nie byłam w stanie wyznać tego nikomu, nawet mężowi czy terapeucie. Właściwie, nie byłam w stanie tego zrobić aż do wczorajszej nocy. Gdy rozmawiałam z żoną mojego brata, wyznałam jej wszystko, te wszystkie pełne nienawiści myśli sprzed wielu lat. Wydaje mi się, że w pewnym momencie musisz dać upust emocjom, zwłaszcza wtedy, gdy ta popaprana prawda może pomóc komuś poczuć się odrobinę lepiej. Choć w życiu chciałam tylko jednego, bycia mamą, po narodzinach mojego pierwszego syna, żałowałam tego z całego serca – dosłownie w każdej sekundzie, każdego dnia. Marzyłam o tym, żeby go zapakować i wepchnąć do macicy na trochę. Chciałam mojego starego życia. Ciągle myślałam: zrobiłam potworny błąd, chcę to cofnąć, nie chcę tego, nie chcę nic z tych rzeczy, nienawidzę tego życia, nienawidzę macierzyństwa, nienawidzę ciebie. Nie zrozumcie mnie źle, nigdy nie chciałam skrzywdzić mojego dziecka i nie wyobrażałam sobie, że to robię, ale był czas, kiedy myślałam, że jeśli stanie się najgorsze – jeśli wejdę do pokoju, a on nie będzie oddychał – przeżyję to. Nic mi nie będzie. Wrócę do poprzedniego życia. Każdy rodzic ma swoje największe obawy. Dla wieku młodych rodziców, te najgorsze obawy dotyczą choroby czy nagłej śmierci dziecka. Dla mnie, moją najgorszą obawą było to, że utknę w życiu, którego wcale nie chcę, że popełniłam największy błąd. Moim najgorszym strachem było to, że ciemność moich własnych myśli obnaży, jaką matką jestem, ze te czarne myśli oznaczają, że nie kocham swojego dziecka. Jaka matka myśli coś takiego i jest to dla niej zupełnie normalne? Jaka matka marzy, żeby nie być matką? Jaki rodzic ma myśli pełne nienawiści w stosunku do własnego dziecka? Dopiero teraz wiem, że te wszystkie okropne myśli wynikały z braku snu, małego piekiełka po porodzie, depresji poporodowej. Dopiero teraz rozumiem, że te paskudne myśli nie sprawiają, że ktoś jest złą matką. Jestem w stanie wytłumaczyć sobie samej, że pomimo moich ciemnych myśli, w tym, co robiłam, zawsze była miłość. (...) Może przez moją szczerość o tych brzydkich myślach i ciemnych miejscach, możemy zmienić wizję macierzyństwa – od tej pięknej, wymuskanej wersji do tej brzydkiej, prawdziwej. Tak naprawdę, nasze niemiłe czy nawet nienawistne myśli nie mają znaczenia, bo miłość to coś więcej niż uczucie czy myśl. To działanie, to sposób troszczenia się, gdzieś pomiędzy dobrym a złym." Macierzyństwo nie jest łatwe Choć większość mam nie ma takich myśli, są też takie, dla których pierwsze miesiące macierzyństwo to piekło. Zgadzam się z autorką tekstu – nie można nazywać kogoś złą matką przez jego złe myśli. Najważniejsze, by przestać pokazywać wyidealizowany obraz macierzyństwa i zachęcać mamy do mówienia o baby bluesie czy depresji poporodowej. Żadna mama nie powinna czuć się złą matką! Jesteście w stanie zrozumieć mamę, która ma takie myśli? A może znacie kogoś, kto też cierpiał na depresję poporodową? Czytaj także: Wzruszający list mamy cierpiącej na depresję poporodową
Atopowe zapalenie skóry u dziecka wywołuje depresja poporodowa matki
AZS to przewlekła zapalna choroba skóry, której objawy mogą się nasilać na skutek czynników emocjonalnych. Potwierdzają to najnowsze badania naukowe.
Niedawne badania, jakie zostały wykonane przez naukowców z Northwestern University Feinberg School of Medicine, pokazują, że istnieje związek między depresją poporodową matki a późniejszym występowaniem atopowego zapalenia skóry u dziecka. Okazuje się, że ta choroba zapalna skóry nasila się na skutek różnych czynników emocjonalnych, w tym gorszym stanem psychicznym matki. Co może wywołać AZS u dziecka? Dr n. med. Jonathan Silverberg, profesor dermatologii w George Washington University School of Medicine and Health Sciences, który kierował badaniem, stwierdził: „Wiemy, że czynniki emocjonalne mogą zaostrzać wybuchy AZS i wpływać na przebieg choroby”. To nie pierwsze badanie, które wskazuje na to, że <a class="seo kody_rabatowe_wizaz clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/7-rzeczy-ktore-nasilaja-objawy-azs-23968-r1/">atopowe zapalenie skóry u dziecka to nie tylko fizyczna choroba skóry. „Poprzednie badania wykazały, że środowisko rodzinne i inne czynniki środowiskowe mogą mieć wpływ na AZS” – zaznaczył profesor. Depresja poporodowa matki a AZS u dziecka Grupa badaczy pod kierownictwem profesora Silverberga przeanalizowała dane z Fragile Families and Child Wellbeing Study. Na ich podstawie wusnuła wniosek, że <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/polog/depresja-poporodowa-zapobieganie-depresji-poporodowej-jak-wyjsc-z-depresji-poporodowej-1526-r1/">depresja poporodowa wiąże się z: wyższym ryzykiem rozwoju AZS u dziecka lub nastolatka, bardziej nasilonym AZS, pojawieniem się zaburzeń snu u dzieci z AZS. To sugeruje, że jeśli matka cierpi z powodu depresji po porodzie, u jej dziecka może w przyszłości rozwinąć się AZS, a jeśli nawet depresja nie jest głównym czynnikiem powodującym jego powstanie, to na pewno może nasilić objawy choroby. Specjaliści przekonują, że warto wprowadzić badania przesiewowe u niemowląt, których mamy borykają się z depresją poporodową, aby jak najszybciej zdiagnozować atopię, jeśli pojawi się jej ryzyko. Wówczas na dużo wcześniejszym etapie będzie można wprowadzić ewentualne leczenie i pielęgnować skórę dziecka w taki sposób, aby łagodzić objawy AZS już we wczesnym jej stadium. Czy wasze maluszki mają AZS i czy widzicie jaką zależność między waszym samopoczuciem po porodzie a stanem skóry waszych dzieci? Dajcie znać w komentarzach! Źródło: zdrowie.wprost.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/kaprysne-niemowle-zwieksza-ryzyko-depresji-u-matki-27146-r1/">Niespokojne niemowlę może być przyczyną depresji jego mamy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/zdrowie/rybia-luska-objawy-przyczyny-rodzaje-leczenie-27390-r1/">Na czym polega choroba zwana rybią łuską? Krem, maść, balsam: jak pielęgnować dziecko z AZS?
Większość kobiet w ciąży żyje w poczuciu wstydu i napiętnowania
Negatywnie wpływa to na zdrowie przyszłych matek i ich dzieci. Najwięcej gorzkich słów słyszą od rodziny i przyjaciół - zobacz, co jest tego przyczyną.
W dobie instagramowego, wygładzonego piękna to, ile kobieta przytyła w tym czasie, jest nie tyle dowodem prawidłowego przebiegu ciąży, co miarą jej atrakcyjności. Zachwycamy się instamamami, które na fotografiach umieszczonych w sieci wyglądają tak szczupło, że można nawet zastanawiać się, czy aby na pewno ich ciążowe brzuchy są prawdziwe. Biedne kobiety, które nie potrafią sprostać takim wymaganiom! Badania pokazały, że z tego powodu większość przyszłych mam wstydzi się swojej wagi. Powiedz, ile ważysz? Ciało kobiety w ciąży zmienia się, rośnie, tak aby zrobić miejsce dla rozwijającego się dziecka. Tak więc <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/waga-w-ciazy-ile-mozna-przytyc-w-ciazy-7803-r1/">przybieranie na wadze w tym okresie jest naturalnym procesem fizjologicznym. Z artykułów opublikowanych przez asystentkę profesora psychologii w amerykańskim Worcester Polytechnic Institute, Angelę Incollingo Rodriguez, wynika, że aż 65 procent kobiet w ciąży z powodu swojej wagi doświadczyło napiętnowania zarówno w trakcie jej trwania, jak i po porodzie. W tym celu przebadano 501 kobiet, z których 143 było w drugim lub trzecim trymestrze ciąży i 358, które urodziły w ciągu roku poprzedzającego analizę. Kobiety słyszały nieprzyjemne komentarze co do swojej wagi najczęściej od członków rodziny i przyjaciół. Swoją „cegiełkę" dokładają do tego media, nieznajomi, obsługa sklepowa. Kobiety skarżyły się np. na takie słowa: „Nie powinnaś próbować zajść w ciążę, ponieważ jesteś za gruba". Słowa, które ranią matkę i dziecko Zdaniem Incollingo Rodriguez takie traktowanie kobiet w ciąży i po porodzie odbija się na ich stanie zdrowia. Może prowadzić do zwiększonego ryzyka wystąpienia<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/jakie-sa-objawy-depresji-u-kobiet-i-jak-leczyc-depresje-20864-r1/"> objawów depresyjnych, niezdrowych zachowań żywieniowych i stresu - opisała naukowczyni w czasopiśmie Social Science & Medicine. W dalszej konsekwencji wpływa to też na dziecko. Badania wykazały, że stres w ciąży może prowadzić do zaburzeń poznawczych, uczenia się, zdrowia, a nawet problemów behawioralnych u dziecka. Może również wpływać na relacje matka-dziecko, utrudniając kobietom karmienie piersią i zaburzając więź między matką a dzieckiem - przestrzega naukowczyni. Tolerancja dla ciężarnej Co więc możemy z tym zrobić? Zdaniem Incollingo Rodriguez trzeba prowadzić jeszcze większą akcję uwrażliwiania otoczenia ciężarnej kobiety na jej potrzeby. Chodzi o to, aby rodzina, przyjaciele, ale też pracownicy służby zdrowia w większym stopniu akceptowali wygląd przyszłej mamy. Ważne też, aby wspierać akcje społeczne m.in. prowadzone przez znane osoby publiczne na rzez większej tolerancji wobec „dodatkowych pociążowych kilogramów". - Istnieją już znane gwiazdy, takie jak na przykład modelka Chrissy Teigen (żona piosenkarza Johna Legenda - przyp. red.), które celebrują swoje zdrowe ciała, pełniejsze po urodzeniu dziecka - powiedziała Incollingo Rodriguez. - To jest pozytywne przesłanie i nasz cel - zdrowa mama, zdrowe dziecko, zdrowe relacje - powiedziała naukowczyni. To ważny głos w dyskusji na temat stosunku do kobiecego ciała. We współczesnej kulturze gloryfikującej piękno, bardzo często nie ma zrozumienia dla ciężarnych kształtów. Badania pokazują, że jest to niezwykle szkodliwe dla przyszłych mam. Dlatego właśnie piszemy o tym i apelujemy o większą tolerancję. Napiszcie w komentarzach, czy będąc w ciąży, słyszałyście uwagi na temat tego, jak wyglądacie. Czy ktoś wytknął wam ciążowe kilogramy? A może miałyście wsparcie? Źródło: thebump.com Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/wyglad-i-samopoczucie/cialo-kobiety-w-ciazy-jestpiekne-sama-zobacz-17657-r1/">Ciało kobiety w ciąży jest…piękne - sama zobacz Osądzanie ciała kobiety po ciąży jest wstrętne i samolubne! Moje ciało nie jest idealne, co z tego?! Nadal będę nosić bikini!
Kryzys w związku po narodzinach dziecka – jak sobie z nim radzić? [Liveczat z ekspertką]
Przyjście na świat dziecka wiąże się z wieloma zmianami. Przede wszystkim dwoje ludzi przestaje być już tylko parą, a nowy członek rodziny, który wkracza w ich życie, domaga się swoich potrzeb. Choć narodziny maluszka to wielka radość, wydarzenie to powoduje w wielu związkach kryzys małżeński. Jak sobie z nim radzić? Na te i inne pytania odpowiada psycholog Dorota Maciejec, gość naszego liveczatu.
Psycholog Dorota Maciejec, która na co dzień pracuje w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej FAMILYLAND podpowiada, co robić w przypadku, gdy po narodzinach dziecka rodzice nie dogadują się między sobą. Dlaczego pary przechodzą kryzys? Młodzi rodzice bardzo często odczuwają zmiany wynikające z nowej sytuacji życiowej. Do tej pory para żyła tylko we dwójkę, aż tu nagle w ich świecie pojawia się ktoś, kim trzeba się zaopiekować. Codzienne zmęczenie, płacz dziecka i nieprzespane noce tworzą napięcia między partnerami. „Młode mamy skarżą się, że ich partnerzy odsuwają się od nich. Z kolei ojcowie uważają, że to oni zostają zepchnięci na boczny tor – czują się odrzuceni i niekochani. Dodatkowy dyskomfort może budzić też spanie z dzieckiem w jednym łóżku. Zainteresowanie, które dotychczas otrzymywał partner lub partnerka, przechodzi w którymś momencie tylko na dziecko. Wtedy pojawia się kryzys” – wyjaśnia Dorota Maciejec, psycholog. Różni rodzice, różne problemy Zazwyczaj kobieta jest tą osobą, która niemal całkowicie przejmuje obowiązki związane z rodzicielstwem. Czasami tatusiowie boją się zajmować dziećmi, zwłaszcza dziewczynkami. Bywają również sytuacje odwrotne. Na przykład, gdy maluch staje się oczkiem w głowie taty, a partnerka czuje się odrzucona jako kobieta. „Zamiast krytykować i kłócić się, spróbujmy zrozumieć drugą osobę. Być może tkwi w niej jakaś bariera, którą samemu trudno pokonać. Pamiętajmy, że ważne jest nie tylko dziecko, ale cała rodzina. Zachęcam również do skorzystania z pomocy terapeuty, który spojrzy na problem z obiektywnej strony” – radzi psycholog. Mama to nie robot Wiele kobiet, które zajmują się dziećmi boryka się z tym, że nikt im nie pomaga. Partnerzy, którzy wracają do domu z pracy, oczekują, że obiad będzie ugotowany, a dom posprzątany. Niektórzy tatusiowie wręcz mają pretensje, że nic nie jest zrobione. Być może, gdyby na jeden dzień zostali sam na sam z niemowlęciem, zmieniliby podejście i okazali zrozumienie. „Narodziny dziecka są niesłychanie wyczerpujące i każda mama ma prawo być ogromnie zmęczona. Dlatego, aby nie dopuścić do kryzysu, wspierajmy partnerkę w codziennych obowiązkach. Możliwość przespania ośmiu godzin będzie dla niej dużym wybawieniem. Warto też usiąść na spokojnie i jasno określić swoje potrzeby. Może dobrym pomysłem okaże się wspólna randka, jak za dawnych czasów?” – sugeruje ekspertka. I dodaje: „Są ojcowie, którzy mają ogromny problem ze zrozumieniem tego, jak wygląda zajmowanie się dzieckiem. Czasami myślę, że jako psycholog powinnam zorganizować warsztaty dla tatusiów na temat tego, jak wspierać swoją żonę po porodzie”. Dowiedz się więcej na ten temat oglądając nasze wideo! Zapraszamy również do naszej internetowej szkoły rodzenia:
Czy karmiąc piersią można brać leki antydepresyjne?
Ta mama przez trzy miesiące biła się z tymi myślami, chociaż od początku zmagała się z depresją poporodową. Czuła, że poniosła porażkę jako mama.
Kobieta już osiem dni po porodzie poczuła, że sytuacja przerasta ją psychicznie. Nie miała siły na nic. Nie mogła zasnąć, czuła nieustający lęk, zmęczenie, ucisk w klatce piersiowej utrudniający oddychanie i ...niechęć do dziecka. Trzy miesiące walki Walczyła sama ze sobą. Wiedziała, że karmienie dziecka piersią w pierwszych miesiącach jego życia ma na tyle dużą wartość, że gotowa jest na wiele wyrzeczeń. Starała się uprawiać sport, dobrze odżywiać, wychodzić na słońce, korzystać z pomocy. Sił wystarczyło na 3 miesiące. "Dręczyłam mojego męża, ponieważ każda rzecz, którą robił, działała mi na nerwy" – opisywała swój stan. "W końcu zrozumiałam, że potrzebuję pomocy. Dbałam o siebie najlepiej, jak potrafię, ale to nie wystarczyło. Nie byłam szczęśliwa, a mój biedny mąż był zdeptany i samotny" – dodała. W tej sytuacji kobieta zdecydowała się na leczenie depresji za pomocą leków. Nie wahała się pójść do lekarza. Ten wypisał jej leki najbezpieczniejsze z możliwych dla karmiących matek. Bez ryzyka dla zdrowia dziecka. Czy jestem gorsza? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz rozwoju niemowlęcia Czytaj więcej Kobieta wyznała, że leki zmieniły jej życie na lepsze. Przyznaje, że bardzo bała się osądu najbliższych. Czy nie potępią jej za to, że zamiast cieszyć się macierzyństwem, przechodzi załamanie nerwowe? Ale było wręcz na odwrót. Spotkała się ze wsparciem tej decyzji. - Miałem okazję doświadczyć ulgi, zarówno mentalnej, jak i emocjonalnej, od tłoków chemikaliów odpalanych w moim mózgu. Zażywając leki, mogłam stać się lepszą wersją mnie. A to było znacznie lepsze dla mojego dziecka i mojego męża niż pusta, wynędzniała i kwaśna kobieta, którą mieli wtedy – opisała. To od kobiety zależy, jaką podejmie decyzję Każda kobieta jest wyjątkowa. Każda sytuacja jest jedyna w swoim rodzaju. I ostatecznie, przyjmowanie leków na depresję poporodową podczas karmienia piersią jest głęboko osobistą i ciężką decyzją. Ta mama przyznaje, że nie było jej lekko. Ale podjęła słuszną decyzję, która uratowała jej psychikę. I to w tak ważnym momencie jej życia. Uważa, że kobiety powinny mieć możliwość korzystania z leków antydepresyjnych podczas macierzyństwa. A to, czy z tego skorzystają, czy nie, zależeć powinno tylko od nich. Źródło: scarrymommy.com Zobacz też: 6 faktów o depresji u kobiet - objawy i leczenie 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Paulina Sykut-Jeżyna o baby blues po narodzinach córeczki
Jak wygląda ciało kobiety po porodzie? Co dzieje się z emocjami? Oto prawda! [ZDJĘCIA MAM]
Drogie Mamy, jesteście piękne z tymi wszystkimi obwisłościami i rozstępami. Wasze ciała odwaliły kawał dobrej roboty. Możecie być z nich dumne. I z siebie. I dziękujemy za szczerość, że pokazujecie jak to jest naprawdę. Bez upiększeń i zakłamywania rzeczywistości.
"Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
Jak mówić o depresji poporodowej, by pomóc młodym mamom? Sprawdź, dlaczego ta kampania to świetny przykład, jak tego nie robić!
Celem kampanii społecznej "Silence sucks" ("Cisza ssie") jest zachęcenie młodych mam do mówienia o depresji poporodowej. Na plakatach promujących kampanię widzimy zapłakane kobiety ze smoczkami w ustach. Czy taki obraz matki walczącej z depresją poporodową jest trafny? Mam co do tego wątpliwości. Choroba, o której się nie mówi Według danych znajdujących się na stronie kampanii, w Stanach Zjednoczonych depresja poporodowa dotyka od 10 do 20% młodych mam. To najczęstsze "powikłanie" związane z porodem. "Depresja poporodowa utrudnia budowanie więzi z dzieckiem. Jeśli twoja relacja z dzieckiem nie jest silna, fizyczny, psychiczny i emocjonalny rozwój twojego dziecka może być trudniejszy" – czytamy na stronie kampanii. Czy jej twórcy rzeczywiście chcą pomóc mamom chorującym na depresję? Kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej potrzebują wsparcia i poczucia, że nie są same ze swoim problemem. Doskonale zdają sobie sprawę, że ich stan ma wpływ na dziecko – uświadamianie, że przez depresję ich dzieci mogą się gorzej rozwijać, nie pomaga w walce z chorobą. Żadna matka nie chce wiedzieć, że krzywdzi swoje dziecko – niezależenie od tego, czy choruje na depresję poporodową, czy nie. Milczenie na temat depresji poporodowej "ssie". Młode mamy nie są otoczone opieką psychologa po porodzie. Lekarze prowadzący ciążę czy położne nie pytają o ich stan psychiczny, o ich samopoczucie i ich lęki. Kampanie o depresji powinny zachęcić mamy do szukania pomocy, do otwarcia się na innych. Kampania "Silence sucks", zamiast dodać mamom odwagi, zamyka im usta kolorowym smoczkiem. Jakiej kampanii potrzebujemy? Być może potrzebujemy kampanii, która pomoże w rozpoznawaniu objawów depresji poporodowej i będzie skierowana nie tylko do młodych mam, ale także do ich rodzin i przyjaciół. Poczucie winy, wstyd, strach przed osądzeniem i niezrozumieniem paraliżują i nie pozwalają chorującym mówić otwarcie o ich problemach. Dlatego potrzebujemy kampanii, która uświadomi najbliższych i pokaże im, jak pomóc mamom z depresją poporodową. Co wy sądzicie o tej kampanii? Zachęca do mówienia o depresji czy zniechęca i oburza? Piszcie w komentarzach, co o tym myślicie! Zobacz także: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Źródło: ppdsilencesucks.com, scarymommy.com
Paulina Sykut-Jeżyna o baby blues po narodzinach córeczki
Paulina Sykut-Jeżyna pół roku temu urodziła córeczką i dziś mówi: „Trzeba głośno mówić o tym, co dzieje się z naszymi emocjami po porodzie”.
Baby blues to nie jest temat tabu, przekonuje Paulina Sykut-Jeżyna, prezenterka i mama półrocznej Róży. Poród, zmęczenie, niewyspanie i poporodowa burza hormonalna może sprawiać, że młoda mama czuje się gorzej niż zwykle – i to normalne! Każda kobieta po porodzie ma prawo czuć się przytłoczona nową rzeczywistością – i zwykle właśnie tak się czuje, bez względu na to, czy jest zupełnie anonimową mamą czy znaną gwiazdą telewizyjną. – My, kobiety, wszystkie jesteśmy podobne, niezależnie od tego, jakim zawodem się paramy i ile zarabiamy. To są rzeczy zupełnie nieistotne w kontekście porodu i macierzyństwa – mówi Paulina Sykut-Jeżyna. – Odbieramy tylko na różne sposoby to wszystko. Niektóre kobiety boją się o tym mówić, wstydzą się, myślą, że przez to, że przyznają do tego, że czuły się gorzej po porodzie, to przyznają się do jakiegoś błędu? Albo że są gorszymi matkami? Baby blues to stan, który czeka każdą z nas! Paulina uważa, że warto przełamywać to największe macierzyńskie tabu i głośno mówić, że pierwszy okres po porodzie wcale nie zawsze wygląda różowo: – To ciężki okres w życiu kobiety i piękny jednocześnie – mówi prezenterka. – Kiedy ja miałam burzę hormonów, a przecież każda z nas ją ma w mniejszym czy większym stopniu, to czułam się gorzej, aczkolwiek czułam też miłość, która mnie uskrzydlała. Czułam radość, patrząc na moją córkę, ale rzeczywiście warto też mówić o tym, że organizm musi wrócić do równowagi i to trochę potrwa. Przekonuje, że głośne mówienie o ciężkich chwilach po porodzie pomoże nie tylko samej młodej mamie, lecz także innym kobietom, które dopiero spodziewają się dziecka. – Dla niektórych to jest bardzo duże zaskoczenie. Rozmawiam z młodymi matkami o tym, że powinnyśmy sobie tę wiedzę przekazywać, wspierać się i jak najwięcej mówić o tym, że baby blues to stan, który czeka niemal każdą dziewczynę po porodzie, który mija i który musimy po prostu jakoś przetrwać. Baby blues to nie depresja poporodowa! Paulina Sykut-Jeżyna uczula jednak młode matki, aby obserwowały się uważnie i zwracały uwagę na to, czy to, co czują, to jeszcze baby blues, czy może już depresja poporodowa. – Trzeba odróżnić te dwa pojęcia. Baby blues to stan przejściowy, związany z burzą hormonalną. To normalność, z którą można spokojnie się zmierzyć np. przy wsparciu męża i najbliższych. Depresja to stan dużo poważniejszy, który trzeba leczyć – mówi. – Ja miałam to szczęście, że nie dopadła mnie depresja, a sam baby blues jest możliwy do przetrwania. Zobacz także: Paulina Sykut-Jeżyna o pierwszym Dniu Matki i Dniu Ojca z córeczką Psycholog, Aleksandra Jasielska: „2 tygodnie smutku to może być depresja”
Zrozumie to tylko mama, która to przeżyła. To zdjęcie mówi wszystko!
"Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką" – napisała na Facebooku Kathy i dodała zdjęcie, które poruszyło dziesiątki tysięcy kobiet. Sprawdź, co napisała!
Kathy DiVincenzo jest mamą dwójki dzieci i doulą, która każdego dnia musi zmagać się z depresją poporodową, zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Kathy opublikowała na Facebooku dwa zdjęcia, które podsumowują jej codziennie życie. Do zdjęć dołączyła wzruszający opis, w którym tłumaczy, czym dla niej jest depresja poporodowa i jak pomóc młodym mamom, które się z nią zmagają. Depresja po porodzie "Jest szansa, że czujesz się teraz bardzo niekomfortowo (wierz mi, ja też). Chcę zmusić cię do porzucenia tego narzuconego przez społeczeństwo dyskomfortu, który towarzyszy poporodowym zaburzeniom psychicznym. [...] Prawda jest taka, że oba te zdjęcia reprezentują moje życie, w zależności od dnia. Czułabym się komfortowo, dzieląc się tylko jedną z tych rzeczywistości i to jest problem. Jedyną rzeczą bardziej wyczerpująca od posiadania tych zaburzeń jest udawanie, że ich nie mam. Staram się z całych sił ukryć tę rzeczywistość, bo boję się, że poczujesz dyskomfort. Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką albo milion innych rzeczy. Wiem, że nie jestem sama z takimi myślami. Musimy przestać udawać, że połóg jest równoznaczny z euforią, bo w jednym na siedem przypadków nie jest. Musimy zacząć pytać młodych rodziców, jak się mają w głębszym sensie, tak, by nie dostać odpowiedzi, że wszystko gra. Musimy poznać objawy, symptomy, zagrożenia i plany wsparcia w kontekście zaburzeń po porodzie. Musimy przełamać tabu i przerwać milczenie, musimy zacząć dzielić się naszymi historiami i pokazać innym, że nie są same. [...] W razie, gdyby nikt ci tego nie powiedział – naprawdę świetnie sobie radzisz. Jesteś kochana i jesteś wartościowa. Nie jesteś sama. [...]" – napisała Kathy na Facebooku. Nie lekceważ objawów depresji Na depresję poporodową cierpi około 10-15% kobiet. Większość z nich choruje po urodzeniu pierwszego dziecka. Nieleczona depresja może się pogłębiać i trwać latami, dlatego tak ważne jest postawienie prawidłowej diagnozy i leczenie. Depresja poporodowa to nie jedynie zaburzenie psychiczne występujące u młodych mam. Zmiany nastroju, stany lękowe, problemy emocjonalne i psychiczne mogą w różnym natężeniu dotyczyć aż 80% młodych mam. Do najczęstszych objawów depresji poporodowej należą przygnębienie, zmęczenie, kłopoty ze snem, napady paniki, zaburzenia łaknienia. Zobacz także: Urodziłam i zachorowałam na depresję... – poznaj historię Moniki Źródło: Facebook
Jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie?
Poporodowe zaburzenia lękowe bywają mylone z depresją poporodową. Przeczytaj, jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie.
Poporodowe zaburzenia lękowe są to nadmierne lęki i obawy, które najczęściej dotyczą dziecka. Zaburzenia lękowe po porodzie mogą też przyjmować postać lęku panicznego, utrudniającego funkcjonowanie. Nasilone poporodowe zaburzenia lękowe wymagają konsultacji lekarza, mogą bowiem zagrażać życiu matki i dziecka. Objawy poporodowych zaburzeń lekowych Kilka lub wszystkie z poniższych objawów mogą świadczyć o poporodowych zaburzeniach lękowych: • nasilony lęk o dziecko • utrudnione funkcjonowanie z powodu strachu • lęk przed zostaniem sam na sam z dzieckiem • przyspieszony rytm serca • ból w klatce piersiowej • duszności • problemy ze snem • zaburzenia odżywiania • ból głowy • ból kręgosłupa • obniżony nastrój • depresja poporodowa Niezwłocznej konsultacji lekarza rodzinnego, lekarza psychiatry lub/i psychoterapeuty wymagają stany lękowe objawiające się: • omdleniami • przyspieszonym tętnem • hiperwentylacją. Zobacz też: Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, czy masz powód do niepokoju Psycholog mówi: 2 tyg. smutku to może być depresja Co cię przeraża, gdy myślisz o macierzyństwie? - test
"Nie ma dobrej opieki poporodowej" - Wy też uważacie jak ta mama?
Z jakimi problemami borykają się kobiety po porodzie? Posłuchajcie tych opowieści!
Kobieta po porodzie tak naprawdę zostaje sama na polu walki. Ginekolog prowadzący ciążę, zrobił już dla niej wszystko, położna także, mąż wraca do pracy, a ona z tysiącem pytań czeka na pojawienie się położnej środowiskowej, której obowiązkiem jest pojawienie się po porodzie w domu świeżo upieczonej mamy. Historii opowiedzianych przez rozczarowane opieką po porodzie mam, jest wiele. My prezentujemy tylko kila z nich. "Podczas porodu uszkodziłam sobie kość ogonową. Dowiedziałam się dopiero jakiś czas później, gdy wszystko mnie bolało i nie mogłam siedzieć. Poszłam do lekarza, co jest nie lada wyczynem, gdy ma się tak maleńkie dziecko z którym nie ma kogo zostawić, a lekarz powiedział: trzeba czekać, czas będzie najlepszym lekarstwem. Liczyłam na jakąkolwiek pomoc, poradę, a on nic. Widziałam w jego oczach słowa: następna proszę. Gdy byłam w ciąży, bardziej liczył się mój stan zdrowia. Dopiero od innych kobiet dowiedziałam się, że są specjalne poduszki do siedzenia, by wspomóc się." "Moja koleżanka trafiła w szpitalu na boom, naprawdę oddział był przeludniony, wszystkie kobiety nagle zaczęły rodzić. Zamiast na salę szpitalną, położono ją w pokoju odwiedzin i tam przebywała wraz z dzieckiem. Niestety w szwy wdało się zakażenie i musiała pozostać znacznie dłużej w szpitalu. Bardzo źle wspomina to, jak ją traktowano po porodzie." "Po porodzie ważne staje się tylko dziecko, to z nim chodzi się do lekarza. Wizyty patronażowe, szczepienia. A co z kobietą? Ile razy w ciągu tych pierwszych miesięcy bada się jej poziom hormonów, robi morfologię, czy rozmawia o depresji poporodowej i pierwszym krwawieniu? Lekarzom się wydaje, że dziś kobieta chce czerpać wiedzę tylko z internetu." "To było na 2. dzień po porodzie. Zauważyłam, że synek mało siusia i bałam się, czy przyjmuje właściwą dawkę mleka. Postanowiłam porozmawiać z położną, na co ona nie wdając się w dyskusję wręczyła mi butelkę mleka. Bez tłumaczenia, bez rozmowy, po prostu dała zimną, szklaną butelkę i wymaszerowała z pokoju. Zostałam sama z wielką niewiadomą i łzy popłynęły same po mojej twarzy. Decyzję o tym jak postąpić podjęłam wraz z mężem, z którym przełykając łzy i gorycz, telefonicznie debatowałam nad śpiącym synkiem. Ten brak zrozumienia i niechęć, zapamiętam do końca życia. Dlaczego tak wiele mówi się o tym, co dzieje się z kobietą w ciąży, co się dzieje z jej ciałem w czasie porodu, a nikt nie zawraca sobie głowy, by zająć się mamami tuż po porodzie? Dlaczego nie wspomina się o hormonach, depresji, krwawieniu, trudnych chwilach, pogryzionych brodawkach, hemoroidach? Dlaczego kobiety zagubione, z poczuciem osamotnienia muszą być herosami? Dlaczego bagatelizują swój stan, ból, zmęczenie, uważając, że jest to normalne i każda musi przez to przejść. Dlaczego od razu uczą się radzić sobie same i odrzucać pomoc, jeżeli już się trafi? Musicie walczyć o rozmowę z lekarzem, z położną, głośno mówić o swoich lękach i dolegliwościach. Żadne pytania nie są głupie i niemądre, a wy macie prawo nie wiedzieć wszystkiego. Walczmy wspólnie, by opieka poporodowa była satysfakcjonująca dla świeżo upieczonych mam, by lekarze i położne wiedziały, jak duże jest zapotrzebowanie na dobra radę i kilka ciepłych słów wsparcia. A Ty jak wspominasz czas po porodzie? Czy otrzymałaś należyte wsparcie? Może Twoja historia jest zupełnie inna i chciałabyś się nią podzielić z nami? Pisz w komentarzach. Zadania dla taty po narodzinach dziecka Najczęstsze problemy związane z karmieniem piersi źródło: popsugar
Każda z nas marzy, by urodzić tak szybko jak ta mama?
Pierwszy poród wcale nie musi być długi i skomplikowany. Gratulujemy tej mamie i trochę zazdrościmy, choć...
Szybki poród, bez godzin męczarni jest marzeniem wielu kobiet. Czasem jest ono spełnione, a czasem niestety nie. Nie będziemy jednak Was straszyć, że poród to samo zło, bo: po pierwsze u każdej kobiety przebiega inaczej akcja porodowa, po drugie każda kobieta może mieć inny próg bólu, a po trzecie, na końcu tych trudnych chwil, czeka nas nagroda najlepsza i najwspanialsza na świecie. Cudowny dzidziuś! Maria Harris, 29-latka z Portsmouth, zaczęła rodzić w 32. tygodniu ciąży. Gdy kobiecie odeszły wody płodowe, pojechała jak najszybciej do szpitala. Na miejsce dojechała na 10.20, a już o 10.42 na świecie pojawił się jej synek. Maluszkowi tak bardzo spieszyło się na świat, że potem musiał z mamą pozostać blisko 5 tygodni w szpitalu. Poród trwał tylko 22 minuty! Kobieta opisała swoją przygodę "The Daily Mail": Miałam kilka skurczy i od razu zaczęłam rodzić. W szpitalu powiedzieli że jest za wcześnie i chcieli podać mi leki, by opóźnić poród, ale nic już nie można było zrobić, bo ja miałam bóle parte. Choć kobieta cieszy się, że dziecko przyszło na świat całe i zdrowe, wcale nie wspomina tak dobrze całej sytuacji. – Poród był bardzo szybki i trochę traumatyczny. Cierpiałam na depresję poporodową, bo to wszystko wydarzyło się tak szybko i kosztowało mnie masę nerwów. – dodaje. W podobnej sytuacji znalazła się Daisy Stewart, która także szybko urodziła dziecko i wcale nie wspomina tego najlepiej. Poród trwał bowiem niecałe 6 minut, a pojawienie się dziecka tak szybko, było ogromnym zaskoczeniem dla niej. Zaskoczenie i szok sprawiły, że obie kobiety nie wiedziały jak zareagować na nową sytuację. A jak szybko Wy urodziłyście swoje kochane maluszki? Piszcie w komentarzach! Zobacz także: Ten poród był niezwykły! Naprawdę można tak szybko urodzić? źródło:netmums.com
Urodziłam, kiedy znów będzie normanie #potrzebujęwsparcia
"Drodzy dzieciaci, napiszcie że wszystko będzie dobrze. Bo na razie po dwóch miesiącach jest trudno. Bardzo trudno". Zelektryzowały mnie te słowa. Ciekawa byłam, jak inni zareagują na apel młodej matki.
Jestem redaktorką w "Mamo, To Ja". Do dziś pamiętam słowa Magdy Klimkowskiej, która przez wiele lat była naczelną gazety: "Mamy nie tylko radzić, ale przede wszystkim, PRZEDE WSZYSTKIM je wspierać". Miała na myśli te wszystkie kobiety, które po porodzie muszą zmierzyć się z nową życiową sytuacją. Dlatego w "Mamo, To Ja" staramy się (!) nie lukrować macierzyństwa, choć zdarza się nam pisać o dzieciach, że są maleństwami i maluszkami (zalewa nas czasem słodycz na myśl/widok bobaska). Piszę o tym, bo kilka dni temu byłam świadkiem szczególnego dialogu na Facebooku. Zaczął się od słów napisanych przez... nazwijmy ją Ewą, która od dwóch miesięcy jest matką: "Drodzy dzieciaci, napiszcie, że wszystko będzie dobrze. Bo na razie, po dwóch miesiącach, jest trudno. Bardzo trudno". Trzy zdania, które mnie zelektryzowały! Były jak wołanie o pomoc. Jak zareagował okoliczny fejsbuk? Tak jak trzeba! Słowa otuchy płynęły zarówno od ojców, matek (z jednym dzieckiem, z trzema), jak i kobiet, które dzieci znają, ale tylko znajomych. Oto ten dialog, bardzo szczery i do bólu prawdziwy. Zakłamany obraz macierzyństwa? Koleżanka 1: Wprawdzie nie jestem dzieciata, ale wiem od znajomych, że różowo-landrynkowy przekaz o pierwszych miesiącach macierzyństwa często mija się z prawdą. Mnóstwo osób udaje, że jest OK, gdy jest wręcz przeciwnie. No bo jak tu przyznać się, że jest się wyrodną matką/wyrodnym ojcem? Mama trójki: Udawanie, że jest OK i bosko, to jest tak samo powszechne, jak totalnie nieprawdziwe. Tata jedynaka: Fakt, przez pierwsze miesiące dzień i noc nie istniały. Ten brak zegara biologicznego... Tata trójki: Rzeczywiście na początku jest najgorzej i nie widać nadziei, ale będzie lepiej. Naprawdę! Trzeba to spokojnie przeczekać. Jeżeli masz pod ręką jakieś babcie i dziadki, a do tego są fajni, to powinni włączyć się do pomocy właśnie teraz! Koleżanka 1: Całe to gadanie o instynkcie macierzyńskim, który pojawia się natychmiast, często mija się z prawdą, a depresja poporodowa jest też częstsza, niż się u nas przyznaje. Do tego potrafi dotknąć i matkę, i ojca. EWA: Fizycznie nie jest źle, mała jest mało problemowa. Śpi, mało płacze. Tylko ja nie umiem się odnaleźć i tęsknię za dawnym czasem. Koleżanka 2: Presja na bycie ach-och-supermatką jest kolosalna. I wcale nie jest niczym złym, że tęsknisz za starymi czasami. To jest hardcor, ale... będzie lepiej Mama trójki: Zmiana po urodzeniu pierwszego dziecka jest największą i najbardziej wymuszoną zmianą stylu życia. Byłam tym zszokowana! W dodatku po porodzie świat przestaje się tobą interesować i cała uwaga kierowana jest na dziecko. Trzeba trochę czasu, żeby się odnaleźć w nowej rzeczywistości, nawet kilka miesięcy. O ile mogę coś poradzić, to bezpardonowo wykorzystuj do pomocy każdego, kogo masz pod ręką. I to tak, że ktoś zostaje z dzieckiem, a ty idziesz się spotkać z koleżankami, pojeździć na rowerze (a nie sprzątać dom). Weź kogoś do sprzątania, nawet na kilka miesięcy. Dbaj o siebie (nie w sensie wyglądu, tylko dobrostanu). Oczywiście świata może nie interesować to, że ty potrzebujesz wsparcia, ale trzeba to wparcie wymusić. Na marginesie, opieka okołoporodowa, jeśli chodzi o samopoczucie psychiczne, w Polsce nie istnieje! No i nie ma się co czarować, TO JEST HARDKOR. Poród, laktacja, cyce jak balony, darcie się dziecka, huśtawka emocjonalna... ALE WSZYSTKO BĘDZIE DOBRZE! Tylko trzeba się przyzwyczaić do nowego życia i wszystkich jego implikacji, które nie są tylko pozytywne. EWA: Sama widzę, że jak się uda z jakąś matką pogadać, to od razu lepiej, choćby i na chwilę. Kryzys rodzicielski to fakt Mama jedynaka 1: Piszą w mądrych książkach o masakrycznym kryzysie rodzicielskim w 7–8. tygodniu po porodzie. Potem są kolejne. Pamiętam, że ta informacja bardzo mi wtedy pomogła. Spokojnie, będzie lepiej, czasem gorzej. Miłość macierzyńska nie zalała mnie nagle, ale szybko zaczęłam się spotykać z innymi mamami i dzieciakami, nawet dużo starszymi. Najbliżsi kumple, którzy nie mają dzieci, niczego nie kumają i są często wkurzeni, że się wam układ zmienił. Mama jedynaka 2: Po pierwsze, fajnie, że się odezwałaś. Po drugie, świetnie, że dziecię nie daje czadu (zawsze mogło być gorzej, nie?). Po trzecie, chodzi ci o to, że teraz jest inaczej i że nigdy nie będzie, jak dawniej, i że masz poczucie totalnego uwiązania? Że już zawsze słodka dżuniorka będzie w twojej głowie, w tym sensie, że nie będziesz w stanie się psychicznie odciąć? Jeśli chodzi o trzecie, to też tak miałam. Dlatego mogę pocieszyć – to przejdzie! Chwilę to potrwa, u mnie w każdym razie trwało to do momentu, kiedy dziecko zaczęło rozumnie komunikować, ale lepiej już było po pierwszych paru miesiącach. Jak było w tych pierwszych, to ci nie powiem, bo wyparłam. Nie żeby było tak źle, ale ewidentnie było to tak nowe i intensywne, że głowa powiedziała "delete". Życie z dzieckiem lepsze? Mama trójki: Powiem szczerze, że zazwyczaj (bo przecież są różne sytuacje) nie zamieniłabym życia z bacho na życie bez bacho. Odbieram to jako nad wyraz paradoksalne, bo jednak życie z bacho usłane różami nie jest. Oj, nie! A ja nie jestem na tyle zaślepiona, żeby tego nie widzieć. O, taki obrazek rodzajowy z życia matki. Byliśmy dziś w parku i młody zapragnął nagle strzelić kupę. Oczywiście w parku kibla niet, bo i po co. Poszliśmy w ustronne miejsce, syn sperformował, a ja jako dobra obywatelka gówienko w chusteczkę i do kosza. I dopiero jak szłam (bo kosz był daleko), to taka myśl mnie uderzyła: to naprawdę ja idę przez park z turbowielką ludzką kupą w ręce??? ‪EWA‬: Właśnie o to chodzi! Chcę czuć, że to życie jest lepsze od tamtego, a póki co czuję odwrotnie. Przyjdzie czas? Mama trójki: Typowałabym, że przyjdzie. Mama jedynaka 1: Nie wiem, czy jest lepsze. Na pewno jest inne, trudno to porównywać. I też bym się nie zamieniła. ZOBACZ TEŻ: Depresja poporodowa to nie fanaberie
Depresja: 5 nieoczywistych rzeczy, przed którymi lepiej mieć się na baczności
Nawet, kiedy dni stają się coraz dłuższe, a słońce dodaje nam energii, życie może nas przygnębiać. Uważaj na te czynniki sprzyjające wystąpieniu obniżonego nastroju, a nawet depresji.
Zima, jesień, deszcz i brak światła to nie jedyne powody, które mogą sprawiać, że brakuje nam radości życia i chęci do opuszczania domu. Nawet wiosną możemy czuć się parszywie, a letnie dni, niosące obietnicę zwolnienia tempa i błogiego lenistwa, mogą okazać się skąpane w smutku. Depresja jest bardzo poważną chorobą, która wymaga leczenia. Szacuje się, że w Polsce cierpi na nią od 1,2 -1,5 miliona osób. Nie można tego bagatelizować, przygnębienie to nie zawsze tylko spadek nastroju, który można skwitować stwierdzeniem: "Trzeba wziąć się w garść". Depresja czy smutek? Każdy z nas miewa gorsze dni, bywa przygnębiony czy smutny, ale depresja jest inna: przygnębienie nie mija, odbiera chęć i siły do działania, cierpiący na nią nie może zmusić się do wykonania nawet najprostszych czynności, takich jak wstanie z łóżka. Jeśli od jakiegoś czasu czujesz, że jesteś w dołku i ten stan przeszkadza ci normalnie funkcjonować, pracować, zajmować się dziećmi, idź do lekarza. Już dwa tygodnie takiego stanu powinny cię zaniepokoić! Depresja może być wywołana przez wiele czynników, od sytuacji życiowych po skłonności genetyczne. Przyczyny nie są do końca jasne. Może ją wywołać trudne doświadczenie, takie jak śmierć kogoś bliskiego, inna choroba, zażywane leki. Częstą przyczyną wystąpienia depresji są też zaburzenia hormonalne, takie jak te u kobiet po porodzie, u których diagnozuje się depresję poporodową. Są też inne, mniej oczywiste, powody, które mogą działać jak katalizator. 5 czynników sprzyjających wystąpieniu depresji: 1. Pora roku Przywykliśmy do mówienia, że jesień jest przygnębiająca porą roku. Nie wszyscy jednak wiedzą, że nie jest to tylko powiedzenie! Od 4-6 proc. ludzi jest bardzo podatnych na ciężkie sezonowe zaburzenia nastroju (SAD) wywołane przez zimno, ciemne, krótkie dni itd. Kolejne 10-20 proc. cierpi na lekką formę tych zaburzeń lub reaguje silnym przygnębieniem na złą pogodę. W sezonowych zaburzeniach nastroju depresja pojawia się najczęściej jesienią – w październiku lub listopadzie i utrzymuje się aż do wiosny, kiedy dni stają się dłuższe. Jednak jak twierdzą specjaliści, SAD może wystąpić także latem – może go wywołać nadmierne ciepło i wilgotność, zmiany w codziennej rutynie, a nawet problemy z samooceną i z akceptacją własnego ciała. 2. Miasto Złe wiadomości dla miłośników dużych miast! Naukowcy uważają, że miejsce zamieszkania ma wpływ na to, jak się czujemy. Z badania, którego wyniki opublikowano w magazynie "Nature" w 2011 roku wynika, że zaburzenia nastroju są częstsze u mieszkańców miast. Przyczyny upatruje się w szybkim tempie życia i stresie. Ocenia się, że ryzyko wystąpienia zaburzeń nastroju u mieszczuchów jest aż o 39 proc. większe niż u mieszkańców spokojnych miejsc. Przebywanie na łonie natury – zdaniem naukowców z Uniwersytetu w Essex ma zbawienny wpływ na nasze zdrowe psychiczne i dobre samopoczucie. 3. Brak snu Osoby cierpiące na depresję mają często problemy z bezsennością, ale też ciągłe niewyspanie może prowadzić do depresji. Brak snu sprawia też, że jesteśmy rozdrażnieni, spięci i zmęczeni. To wszystko niestety nie wpływa korzystnie na nasze samopoczucie i zdrowie psychiczne. Pamiętaj, że środki nasenne nie rozwiązują problemu, są tylko doraźnym rozwiązaniem. 4. Problemy z tarczycą Podobne objawy do depresji daje niedoczynność tarczycy. Jeśli cierpisz na wahania nastrojów, problemy z koncentracją, brak siły na robienie zwykłych rzeczy, koniecznie sprawdź poziom hormonów tarczycy. Możliwe, że nie jest to tylko depresja i potrzebujesz też leków na tarczycę! 5. Internet Coraz trudniej nam przebywać offline – jeśli nie siedzimy przy komputerach, to skrolujemy telefony i klikamy w tablety. Uzależnienie od internetu to poważna sprawa – naukowcy odkryli, że wśród osób wykazujących objawy uzależnienia od sieci występuje więcej przypadków średniej do głębokiej depresji. Być może dzieje się tak dlatego, że internet odciąga nas od życia towarzyskiego w realnym świecie, przez dłuższy czas stwarzając pozory prowadzenia go w internecie, ale na dłuższą metę to się nie sprawdza: ludzie potrzebują fizycznej obecności innych ludzi. Kolejnym czynnikiem mogącym powodować przygnębienie jest oglądanie w mediach społecznościowych ślicznych migawek z idealnego na pozór życia innych ludzi – tych wszystkich podróży, uroczych dzieci, pysznych kolacji, kochających mężów. Internet ma też swoją ciemną stronę. Depresja to coś więcej niż utrzymujący się smutek. Zagraża życiu. Jeśli podejrzewasz, że możesz cierpieć na depresję, porozmawiaj z lekarzem pierwszego kontaktu lub umów wizytę u psychiatry. Zrób to teraz. Nie czekaj kolejnego dnia. Zobacz też: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Mama zagubiona, zmęczona czy w depresji? Kompulsywne jedzenie, alkohol - jak wyciszamy nerwy?
Dzięki tej aplikacji leczenie depresji poporodowej będzie łatwiejsze
Depresja poporodowa i psychoza dotyczą coraz większej grupy młodych mam. Z pomocą przyszli naukowcy i specjaliści z największych organizacji zajmujących się zaburzeniami poporodowymi – stworzyli aplikację, która ma pomóc w walce z chorobą.
Pierwsze tygodnie po nadrodzinach dziecka powinny być czasem wyjątkowej bliskości i budowana więzi pomiędzy maluchem a mamą. Niestety, nie każda młoda mama tego doświadcza. Nawet co piąta kobieta może cierpieć na depresję poporodową! Jak działa aplikacja PPD Act (tak nazywa się aplikacja) zadaje młodej mamie pytania o przebieg porodu, nastrój i wszelkie niepokojące objawy. Na podstawie udzielonych odpowiedzi, aplikacja określa czy może ona cierpieć na depresję lub psychozę poporodową. Jeśli tak, podaje spis specjalistów w pobliżu miejsca zamieszkania, do których powinna się zgłosić. Niektóre z kobiet mogą być poproszone o przesłanie próbki śliny. Jeśli wyrażą zgodę, otrzymają pocztą zestaw do pobrania próbki. Pomoc w badaniach Twórcy PPD Act zapewniają, że ich aplikacja przynosi korzyści na dwóch płaszczyznach. Dzięki aplikacji młode mamy uzyskają wsparcie i pomoc, a lekarze i jednostki zajmujące się depresją poporodową i psychozą poszerzą wiedzę na temat tych zaburzeń. Tak zróżnicowana baza danych pomoże w szybszym wykrywaniu, zapobieganiu i leczeniu zarówno depresji, jak i dużo rzadszej psychozy poporodowej. Na razie aplikacja jest dostępna wyłącznie w Australii i Stanach Zjednoczonych. Obecnie, gdy poszukujemy odpowiedzi na nurtujące nas pytana (także w kwestii zdrowia), wpisujemy hasło w wyszukiwarkę i szukamy odpowiedzi. Dzięki aplikacji PPD Act, mamy, które podejrzewają u siebie depresję, będą mogły szybko uzyskać pomoc. Co myślicie o takim rozwiązaniu? Chciałybyście, żeby aplikacja była dostępna także w Polsce? Czytaj także: Depresja u młodego taty
Wzruszający list mamy cierpiącej na depresję poporodową
„Przepraszam, że nie uśmiecham się tak często, jakbym chciała” – pisze mama do swojego synka. Zobacz, w jak przejmujący sposób można mówić o depresji poporodowej i jak wytłumaczyć ją nie tylko dziecku, ale też sobie.
Depresja poporodowa objawia się długotrwałym przygnębieniem, niepokojem i zdenerwowaniem. Lęki, które odczuwa mama, są nieuzasadnione. Podjęcie każdej, nawet błahej decyzji, budzi wątpliwości. Kobieta uważa się za złą matkę, która nie jest w stanie opiekować się dzieckiem. Przeczytaj list, który napisała do swojego synka mama cierpiąca na depresję poporodową. Swoją chorobę nazywa „podróżą” i w czuły, przejmujący sposób pokazuje, jaki wpływ na nią i jej synka miała choroba. List mamy cierpiącej na depresję poporodową "Drogi synku, Po Twoich narodzinach, zdiagnozowano u mnie depresję poporodową i stany lękowe. Proszę, nigdy nie myśl, że to Twoja wina – w żadnym wypadku tak nie jest. Nie musisz czuć się winny. Właściwie, chciałabym Ci podziękować. Dziękuję, że to znosisz i jesteś tu ze mną. Przepraszam, że nie uśmiecham się tak często, jakbym chciała. Musisz jednak wiedzieć, że Twój uśmiech przynosi mi radość każdego dnia. Dziękuję za wszystko, czego mnie nauczyłeś. Możesz tego jeszcze nie wiedzieć, ale dałeś mi najwspanialsze lekcje w moim życiu. Jako Twoja mama, mogę sprawiać wrażenie, że wiem wszystko, ale chcę, żebyś wiedział – nie wiem. Ciągle się uczę, każdego dnia, w każdej chwili. To działa w dwie strony, sam zobaczysz, nauczę Cię wszystkiego, co umiem, ale proszę, Ty nie przestawaj uczyć mnie. (…) Dziękuję, że jesteś dla mnie taki cierpliwy. Tyle razy chciałam się bardziej zaangażować, jednak przez depresję, ciężko mi było zrobić kolejny krok. Zawsze będę Ci wdzięczna za Twoją cierpliwość. Pamiętaj zawsze, że Cię kocham, czasem potrzebuję tylko trochę czasu. Dziękuję, że jesteś taki zdecydowany. Gdyby nie Twoje zdecydowanie, gdybyś nie wiedział, czego chcesz, byłabym całkowicie bezradna. Zdarzało się, że nie miałam bladego pojęcia, co robić, ale wiem, jak bardzo próbujesz mi pokazać, czego potrzebujesz. (…) Dziękuję, że jesteś moim synem. Obiecuję, dzięki Tobie zawsze będę robić wszystko najlepiej, jak potrafię. Twój tata i ja zawsze będziemy tutaj dla Ciebie. Na koniec, dziękuję, że zawsze jesteś moją lśniącą gwiazdką. Kocham Cię, maleństwo." Jak wyleczyć depresję Aby wyleczyć się z depresji, najpierw trzeba uświadomić sobie istnienie problemu. Warto zgłosić się do psychologa, który oceni czy stan, w którym jest mama, to depresja poporodowa. Konieczne są rozmowy z bliskimi i szukanie u nich wsparcia. Poczucie bliskości z rodziną i motywowanie z ich strony doda kobiecie wiary w siebie i swoje możliwości. Czasem wystarczy rozmowa z koleżanką, która ma dziecko i przechodziła przez to samo. Znacie kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej? Może same się z nią zmagacie lub zmagałyście? W jaki sposób radzić sobie z lękiem i smutkiem, którego doświadcza wtedy kobieta? Czytaj także: Depresja poporodowa czy baby blues
Nie tylko samotna matka boryka się z problemem samotności w macierzyństwie. Dotyka on bardzo wielu kobiet w związkach, które zostają nagle wyrwane ze swojego dotychczasowego życia i miesiącami ich codzienność ogranicza się do opieki nad niemowlęciem.
To nie depresja Doświadczyłam tego dwa razy. Za pierwszym razem byłam zaskoczona jak bardzo moje nowe życie różni się od tego sprzed porodu. Skończyło się życie na mieście: kawiarnie, sklepy, biblioteki już były nie dla mnie. Dłużyły mi się ciemne zimowe dni, które spędzałam sama z płaczącym noworodkiem w domu. Z trudem udawało mi się znaleźć pięć minut na prysznic i zjedzenie zupy. Od czasu do czasu ktoś przychodził w odwiedziny ale głównie byłam z synem sama, sama, sama. Za drugim razem byłam już przygotowana na wiele rzeczy związanych z pojawieniem się dziecka, jak również zmiany w moim ciele i psychice, ale uczucie samotności i tak mnie dopadło. Taka macierzyńska samotność to co innego niż depresja poporodowa, chociaż także wiąże się z uczuciem smutku, wyobcowania i pustki. Forum pełne smutku Nie zrozumcie mnie źle. Bardzo kocham moje dzieci i nie wyobrażam sobie życia bez nich, jednak dla współczesnej kobiety takie nagłe zamknięcie w domu okazuje się nieraz szokujące i trudne do przetrwania. Dowodem tego pękające od wpisów fora, na których kobiety nagle odsunięte na boczny tor życia szukają wsparcia i pomocy innych matek. W ich wypowiedziach pojawiają się słowa "osamotnienie", "pustka", "poczucie nieadekwatności", "strata", "nuda", "zamknięcie w domu". Te emocje nie przekreślają ogromu miłości, którą matka czuje do dziecka. Ono nadal jest źródłem wielkiej radości. To raczej ogrom obowiązków i odpowiedzialność, które spadają na mamę wprawiają ją w poczucie zagubienia, lęku i bezradności. Zwłaszcza wielkomiejskie mamy, przyzwyczajone do zgiełku i intensywnych wrażeń na co dzień, z trudem znoszą nagłą zmianę scenerii. Nie mogą, jak w pracy, zadzwonić do informatyka i powiedzieć, że dziecko nie działa. Kolka, płacz, czy ulewanie - muszą zmierzyć się z nim same. Właśnie to jest dla wielu matek najtrudniejsze. A mąż w pracy Rzadko która mama ma do dyspozycji kogoś, kto byłby z nią na co dzień lub nawet kilka razy w tygodniu i choć trochę ją wsparł i odciążył. Ojciec dziecka po dwóch tygodniach urlopu wraca do pracy, a ciężar odpowiedzialności za maleńkiego człowieka spada w całości na barki matki. Kobiety często narzekają wtedy na poczucie utraty wolności i rozżalenia kierowanego właśnie do partnera, którego życie nie zmienia się aż tak bardzo w stosunku do zmian, przez które one przechodzą. Jako matce dwójki zdarzało mi się odbierać telefony od przyjaciółek "przyjdź do mnie, mała płacze od pięciu godzin, zaraz zwariuję!". Koleżanki zwierzały mi się, że nie czują się kompetentne w roli matek, że macierzyństwo – zwłaszcza na samym początku – je przerasta i mają wrażenie, że sobie nie radzą. To tylko wrażenie Żaden człowiek na świecie, choćby znał na pamięć wszystkie poradniki dotyczące rodzicielstwa, nie jest przygotowany na szok, jakim jest pojawienie się dziecka. Tego trzeba nauczyć się w praktyce. Gdybym miała przekazać komuś tylko jedną radę dotyczącą przyjęcia na świat niemowlęcia, powiedziałabym, żeby nie skupiać się na stracie i trudach, ale czerpać możliwie dużo przyjemności z obcowania z maleńkim dzieckiem, ponieważ ten okres błyskawicznie mija i już nigdy nie wraca. Warto dać sobie książkowe sześć tygodni połogu na dojście do siebie i zapoznanie się z dzieckiem. Później dobrze jest organizować sobie życie z młodym człowiekiem i nie bać się próbować nowych rzeczy. Moja przyjaciółka ze zdumieniem odkryła jak spokojna staje się nagle jej trzymiesięczna córeczka, kiedy przychodzę do niej w odwiedziny ze swoją dwójką rozrabiaków, które hałasują i ją zaczepiają. To dlatego, że nawet bardzo małe dzieci lubią bodźce i bez nich zwyczajnie się nudzą. Nie bójcie się przyznać, że czujecie się samotne. Wyraźnie proście o pomoc bliskich, choćby o chwilowe dotrzymanie towarzystwa. Umówcie się z kimś na spacer w parku, kawę w mało uczęszczanej kawiarni, odwiedźcie ciocię. Będziecie zaskoczone jak bardzo przysłuży się to wam i waszemu dziecku. Czas szybko płynie. Nawet się nie obejrzycie, a okres opieki nad swoim niemowlęciem będziecie wspominać z rozrzewnieniem.
Jest ci źle, choć sama nie wiesz dlaczego? Wstajesz zmęczona, nic cię nie cieszy i masz wszystkiego dość? Sprawdź, czy to zwykły dołek czy może coś poważniejszego.
Słowem „depresja” szasta się dziś na prawo i lewo. „Przytyłam pięć kilo, chyba popadnę w depresję!”, „Nic mi się nie chce i jestem ciągle zmęczona. Czy to depresja?” – słychać naokoło. Tymczasem depresja (także depresja poporodowa) to poważna choroba, wymagająca specjalistycznej pomocy, a zwykłe obniżenie nastroju, czyli po prostu dołek, to coś, co przydarza się każdemu. – Mylenie tych dwóch pojęć jest szkodliwe, bo przez to obniżony nastrój, nawet uzasadniony sytuacją, zaczyna się traktować jak zaburzenie. Budzi lęk, nie akceptuje się go, za wszelką cenę próbuje się z nim coś zrobić. W efekcie człowiek czuje się jeszcze gorzej, bo walczy z czymś naturalnym. Do smutku dołącza frustracja, wynikająca z poczucia, że żyje się na pół gwizdka. A przecież nie da się przeżyć życia w nieustającym szczęściu, stale tryskając energią i humorem – tłumaczy dr Anna Braniecka, psycholog z Uniwersytetu SWPS. Skąd się bierze smutek? – Obniżony nastrój pojawia się przede wszystkim u osób, które doznały straty: zostały opuszczone, coś wywróciło ich życie do góry nogami. To normalne, że czują smutek i opadają z sił. Bardziej niepokojący byłby brak reakcji – mówi dr Braniecka. Taki smutek łatwo wytłumaczyć i zrozumieć, jednak czasem dołki pojawiają się bez wyraźnego powodu. Niby wszystko jest w porządku, nic szczególnego się nie wydarzyło, a wszyscy wokół pytają: „Ale o co ci właściwie chodzi?”, a jednak jest nam źle. Dlaczego? – Są ludzie, których samopoczucie zależy wyłącznie od tego, co się dzieje w ich życiu. Są i tacy, którzy reagują na to, co dla innych jest bez znaczenia, np. na brak światła słonecznego czy wyczerpanie – tłumaczy psycholożka. U wielu kobiet nastrój wyraźnie zmienia się w ciągu cyklu menstruacyjnego podczas zażywania leków antykoncepcyjnych w czasie ciąży po porodzie (baby blues). Na nastrój mogą wpływać także niektóre leki czy choroby (np. niedoczynność tarczycy). Polecamy także: O tym trzeba mówić: gwiazdy o depresji poporodowej Co możesz dla siebie zrobić? Przede wszystkim pozwól sobie na smutek. – Dziś wymaga się od ludzi, by osiągali sukcesy, ciągle się rozwijali, byli towarzyscy, uśmiechnięci i pełni energii. Przecież tak nie da się funkcjonować cały czas! – mówi dr Anna Braniecka. – Każdy ma prawo czuć się czasem gorzej, nie mieć ochoty nikogo widzieć, zwątpić w swoje możliwości. Czasem trzeba po prostu zawinąć się w koc, i lepiej robić to ze świadomością, że to także jest czasem w życiu potrzebne. Gdy smutek trwa za długo W kokonie z koca nie da się jednak tkwić cały czas. Jeśli dołek trwa za długo, trzeba spróbować się z niego wydobyć. Co może pomóc? Skupienie się na czymś, co nie jest bardzo trudne, ale jednak angażuje. Człowiek w dołku ma skłonność do rozważań w rodzaju: „Moje życie jest beznadziejne” i tworzenia czarnych scenariuszy. Lepiej zająć myśli nauką słówek, krzyżówką etc. Ostatnio furorę robią odstresowujące kolorowanki dla dorosłych. Aktywność fizyczna. Pod wpływem ruchu wytwarzają się endorfiny, zwane hormonami szczęścia. Kontakt z ludźmi. Warto spotkać się z jedną, dwiema zaprzyjaźnionymi osobami, jednak przebywanie w tłumie to raczej nie najlepszy pomysł w takiej sytuacji. – Przede wszystkim warto jednak zadać sobie pytanie: „Co sprawia, że czuję się źle?” i spróbować na to wpłynąć. Usilne skupianie się na poprawianiu sobie samopoczucia bez uwzględniania jego przyczyny nie przyniesie trwałych efektów – ostrzega dr Braniecka. I dodaje, że w wielu sytuacjach, by znaleźć dobre rozwiązanie, trzeba nabrać dystansu do własnego punktu widzenia. W tym celu warto wyobrazić sobie, że to, co jest naszym problemem, przydarzyło się jakiejś bliskiej osobie. Co mądrego byśmy jej wtedy powiedzieli? Kiedy można podejrzewać depresję? Jak odróżnić zwykły, niegroźny dołek od objawów depresji? Specjaliści mówią o 2 ważnych kryteriach: 1. Intensywność złego nastroju. Problemy z samopoczuciem są bardzo nasilone, codzienne sprawy zaczynają przerastać, trudno pracować albo nawet wstać z łóżka. W takiej sytuacji potrzebna jest profesjonalna pomoc (psychologa lub psychiatry). Zwykłe „branie się w garść” nie pomoże. 2. Trwałość złego nastroju. Obniżony nastrój trwa od dłuższego czasu i jest źródłem wyraźnego cierpienia, nawet jeśli nie zaburza codziennego funkcjonowania. Ktoś, kto jest w takiej sytuacji także wymaga pomocy. – Nie wszystkie osoby z depresją leżą całymi dniami w łóżku – mówi dr Anna Braniecka. – Niektóre chodzą do pracy, robią obiad etc., ale jednocześnie są przygnębione, wycofują się z tego, co dotąd sprawiało im przyjemność, przestaje je cokolwiek cieszyć. Często mówią, że np. muszą się do wszystkiego zmuszać albo że kawa, którą dotąd uwielbiali, straciła dla nich smak i aromat. W praktyce odróżnienie zwykłego dołka od depresji nie jest proste, dlatego w razie wątpliwości lepiej iść do specjalisty, np. psychologa. Zobacz także: Co robić, gdy dziecko cię złości
Depresja u świeżo upieczonego taty? Nie tylko mama może cierpieć na depresję poporodową. Często zdarza się, że u młodego ojca występują bardzo podobne objawy, które wiążą się z pojawieniem się w życiu potomka.
Depresja poporodowa u kobiet to temat wielu badań i poświęca się mu wiele uwagi, napisano na ten temat wiele książek i artykułów, tymczasem badania pokazują, że nawet co 10. tata może cierpieć na podobny zespół obniżonego nastroju. Ciąża to okres, który ma przygotować partnerów do nowej sytuacji. Często jednak narodziny dziecka i nowe obowiązki przytłaczają młodych rodziców. Objawy depresji poporodowej u mężczyzn Objawy depresji poporodowej są podobne, jak u kobiet. Chwilowe obniżenie nastroju jeszcze o niczym nie świadczy, jeśli jednak przygnębienie nie mija, co więcej, pojawiają się problemy z zasypianiem i apetytem, apatia, niechęć do kontaktów społecznych a nawet myśli, że nie radzisz sobie z obowiązkami i lepiej byłoby odejść - to zdecydowanie powód do niepokoju. Jak często depresja poporodowa zdarza się ojcom? Różne badania wskazują na od 4 do 10%. Zespół naukowców z Uniwersytetu w Oxfordzie po przebadaniu kilku tysięcy osób stwierdziło, że na depresję po pojawieniu się dziecka cierpi ponad 4% mężczyzn. Naukowcy z Uniwersytetu w Michigan badali amerykańskich ojców z 20 różnych miejsc w kraju i oznaki depresji wykazywało 7% z nich. Badania wykazały też, że ojcowie cierpiący na depresję, są bardziej skłonni do wymierzania kar cielesnych dzieciom. Przeczytaj też: dziecko odbiera tacie ochotę na seks Z badań przeprowadzonych w Eastern Virginia Medical School w Norfolk wynika, że jeśli depresja dotknęła kobietę, to prawdopodobieństwo wystąpienia jej u partnera jest większe. Depresja poporodowa matki o 50% zwiększa zagrożenie, że tata będzie cierpiał na podobną przypadłość. Co robić, jeśli przygnębienie nie mija? Najpierw porozmawiaj o swoim problemie z najbliższymi. Może jeśli opowiesz o swoich niepokojach i rozterkach, łatwiej będzie wam wspólnie znaleźć rozwiązanie. Może się okazać, że nie tylko ty czujesz, że nowa rola cię przerasta, podobny problem mógł pojawić się wśród przyjaciół. Wsparcie od najbliższych jest wtedy bardzo ważne. Przeczytaj też 5 mitów na temat ojcostwa Mężczyznom zwykle trudniej jest zwrócić się o pomoc, bo mają zakorzenione poczucie, że depresja nie powinna zdarzać się mężczyznom. Nie wstydź się wybrać do psychologa, czasami już kilka rozmów ze specjalistą pomaga się uspokoić i na nowo poukładać priorytety. Pamiętaj, że twoja partnerka też potrzebuje wsparcia, a dziecko opieki, i najgorsze, co możesz zrobić, to się od nich odsunąć. Kiedy przygnębienie minie zobaczysz, że tacierzyństwo to niezwykła rola pełna radości i całe mnóstwo nowy, fascynujących przeżyć!
Kobiety po 40. częściej cierpią na depresję poporodową
Wraz z rosnącym wiekiem mamy zwiększa się ryzyko wystąpienia chorób czy komplikacji. Jak się okazuje, także depresja poporodowa częściej dotyka starszych mam.
Zaawansowany wiek mamy wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia wad wrodzonych, np. zespołu Downa. U matek, które przekroczyły 40. rok życia, to ryzyko wynosi nawet 1:100. Ale późne macierzyństwo wiąże się też z większymi zagrożeniami dla zdrowia samej kobiety, nie tylko jej dziecka. Wiek a depresja poporodowa Okazuje się, że wiek matki ma wpływ na wystąpienie depresji poporodowej, która jest dość powszechnym zjawiskiem - dotyka nawet co dziesiątej mamy. Najnowsze badania pokazują, że kobiety po 40. są narażone na jej wystąpienie nawet 5 razy bardziej niż młodsze koleżanki. Nie musi to oznaczać, że każda starsza mama będzie przygnębiona i przytłoczona nową sytuacją, choć ryzyko jest większe. Wiele objawów przechodzi z czasem bez konieczności zasięgania porady lekarza. Jeśli jednak objawy są poważne lub długo się utrzymują, wybierz się do specjalisty. Jak się objawia depresja poporodowa? Tak samo, jak u młodszych mam: uczuciem przygnębienia, lęku, poczuciem, że nie poradzisz sobie z dzieckiem. Czasem niechęcią do dziecka, płaczliwością, biernością. Nie u wszystkich kobiet występują te same objawy. Depresja może objawiać się zarówno apatią, brakiem apetytu i lękiem, jak i zupełną niechęcią do dziecka, emocjami, z którymi sobie nie radzisz. Często starsze mamy są w stosunku do siebie bardzo wymagające i gdy nie są w stanie sprostać wyśrubowanym normom, które sobie założyły, pojawia się frustracja. A to prosta droga do przygnębienia i poczucia, że nie jesteś dobrą matką, które mogą przerodzić się w depresję. Mamy po 40. często boją się też reakcji otoczenia i najbliższych, a to zwiększa stres. Przeczytaj też, jak powiedzieć o ciąży starszym dzieciom Ciąża po 40. zwiększa ryzyko wystąpienia chorób Nie tylko depresja poporodowa częściej występuje u mam, które później zdecydowały się na dziecko. Z wiekiem zwiększa się ryzyko wystąpienia chorób przewlekłych, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca. Organizm nie jest już tak silny, jak w wieku 20 lat. Należy również pamiętać, że wiek matki pozostaje w korelacji z ciążą mnogą - im mama starsza, tym większe prawdopodobieństwo, że urodzą się bliźniaki. Przeczytaj też, jak przygotować swoje ciało na ciążę
Choć zostałaś właśnie mamą, jesteś bardzo smutna, zła, nie masz na nic siły, ciągle płaczesz... To może być baby blues albo nawet depresja! Nie minie sama. Zamiast zatem czekać na poprawę nastroju, zacznij działać. A jeśli po kilku dniach stosowania naszych rad nie poczujesz się choć ciut lepiej, nie wstydź się, tylko idź do lekarza. On ci na pewno pomoże.
1. Pamiętaj, że jesteś równie ważną osobą jak twoje dziecko Oczywiście w tej chwili jego potrzeby są pilniejsze, ale to nie oznacza, że możesz zaniedbywać siebie. 2. Nie wykonuj codziennie wszystkich obowiązków Bo się nie da! Spróbuj uczyć się odróżniania zajęć ważnych od tych, z których można (a może trzeba) na jakiś czas zrezygnować, np. z prasowania. Pamiętaj, że nie musisz być jednocześnie idealną matką, żoną i gospodynią. Kiedyś miałaś więcej czasu, bardziej dbałaś o mieszkanie i lubiłaś wypady do kina. Teraz masz inne sprawy na głowie. 3. Rozkładaj siły równomiernie w ciągu dnia Nie spalaj się przy gotowaniu trzydaniowego obiadu, bo nie starczy ci siły i cierpliwości do dziecka grymaszącego przy jedzeniu. 4. Walcz z biernością Otępienie, apatia, zrezygnowanie – to wszystko przytrafia się każdej osobie nastawionej na spełnianie potrzeb dziecka. Postaraj się nie marnować czasu – nawet jeśli wydaje ci się, że nie masz już siły, poczytaj, obejrzyj film, posłuchaj ulubionej muzyki. 5. Naucz się wyrażać swój gniew Mów, że coś jest nie tak, że coś cię złości. Nie musisz być wiecznie uśmiechniętym aniołem. Pamiętaj jednak, że nie zawsze możesz okazywać zniecierpliwienie – małe dziecko tego nie zrozumie, a jedynie się wystraszy. Jeśli czujesz ogromne pokłady złości, wyładuj je, gimnastykując się. 6. Walcz z ingerencją własnej matki i teściowej W myśl powiedzenia „mój dom moją twierdzą" to ty ustalasz tu zasady. Jeśli krytykują cię, że nie jest pozmywane, niech ci pomogą (tak, tak, to wcale nie wstyd prosić o pomoc) albo zaakceptują fakt, że nie dajesz rady. 7. Poznaj swoje słabe strony I postaraj się jakoś je wzmocnić. Jeśli np. szczególnie źle znosisz brak snu – odsypiaj, kiedy i ile się da. Gdy nie cierpisz gotować, rób to raz na kilka dni, ale hurtowo. Niby drobiazgi, ale zmniejszają stres. 8. Zastanów się, co ci pomaga przetrwać trudne chwile I rób to! Każda osoba ma inne sposoby radzenia sobie ze stresem i napięciem. Można spotykać się ze znajomymi, ugotować sobie coś pysznego, wypłakiwać się albo przy pomocy listy „za i przeciw" próbować opanować sytuację. Nie jest ważne, co się robi, ale na ile jest to skuteczne! View Ediplayer on the source website