„Po co mi postanowienia noworoczne? To bez sensu, odkąd mam dzieci i dom na głowie” [LIST DO REDAKCJI]
Szczerze? Mam dość postanowień noworocznych. Mam wrażenie, że to dobre dla nastolatek lub kobiet, które nie mają dzieci. Ani męża, który jest wiecznie w pracy. Ani całego domu na głowie.
A może jest tak, że cały ten szum wokół postanowień noworocznych to tylko dźwignia handlu? Żeby zwiększyć sprzedaż: karnetów do klubów fitness, kursów do nauki języków obcych, diet pudełkowych, tabletek pomagających rzucić palenie i wielu innych rzeczy. Od lat postanowienia noworoczne zwiększały też moją frustrację... Już w to nie wierzę Tak, do tej pory wierzyłam w magię nowego otwarcia i że zmiana cyferki w dacie sprawi jakieś cuda. Postanawiałam, że zacznę o siebie dbać. Że: siłownia (albo przynajmniej regularne spacery czy ćwiczenia w domu), kosmetyczka lub fryzjer (albo przynajmniej regularne stosowanie kosmetyków pielęgnacyjnych), że suszone niesiarkowane morele zamiast ciastek… I wiecie co? Nigdy nic z tego nie wyszło. Przynajmniej odkąd mam dzieci. Od 5 lat ani nie schudłam, ani nie zaczęłam o siebie bardziej dbać. Nie mam czasu ani pieniędzy Mam 32 lata. Oraz syna i córkę. I dom na głowie. Mój mąż jest ratownikiem medycznym i pielęgniarzem. Z dyżuru na karetce pędzi na dyżur do przychodni. Kiedy wraca do domu, często jest tak zmęczony, że nie mam serca nawet mu się pożalić… Zresztą co tu gadać – nie stać nas na rozwiązania typu niania czy pomoc do sprzątania, którym trzeba byłoby płacić, żebym ja (pracująca w domu) mogła realizować noworoczne postanowienia… Każdą wolną chwilę poświęcam na dorywcze tłumaczenia z francuskiego, żeby trochę podreperować domowy budżet. To, że wszystko drożeje – też powstrzymuje mnie przed tym, by wydawać pieniądze na nowe ubrania, bieliznę i kosmetyki… Może kiedyś? Na razie jest, jak jest. Tak bardzo inaczej niż dawniej… Skończyłam liceum plastyczne, potem filologię romańską. Podobno byłam całkiem zdolną dziewczyną. Nosiłam rozmiar s, uwielbiałam delikatnie się malować, modnie ubierać. Z wczesnej młodości została mi jedynie dwie pasje: język francuski i przyroda. Do postanowienia, że zaszczepię w dzieciach miłość do natury i piękna – nie potrzeba mi było Nowego Roku. Rzeczywistość trochę sprowadziła mnie na ziemię – wyprawy z brzdącami do lasu lub do galerii sztuki okazały się nieco trudniejsze, niż sobie to wyobrażałam. Mimo to – staram się jak najczęściej wychodzić z nimi z domu w miejsca ciekawsze niż sklep spożywczy. Najciężej mi teraz, zimą, kiedy szybko robi się ciemno… I kiedy niemal non stop panuje w domu katar, kaszel i gorączka. Zależy mi, żeby mąż wracał do domu, w którym może odpocząć. Do uśmiechniętej, pewnej swojej wartości żony. Chcę, żeby dzieci miały zadbaną mamę. Ale naprawdę nie mam głowy ani serca do noworocznych postanowień związanych z myśleniem o sobie. Może kiedyś to się zmieni, ale na pewno nie teraz. Marta Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz także: Postanowienia noworoczne 2023 - ciekawe i dowcipne przykłady Mamo, co powinnaś wiedzieć o szczęściu? 7 ciekawych faktów Jak robić noworoczne postanowienia? Posłuchaj eksperta
„Od urodzenia robiłam wszystko dla dziecka, zrezygnowałam z siebie. Teraz córka ma 13 lat, trzaska drzwiami i w ogóle mnie nie słucha” [LIST DO REDAKCJI]
Zaszłam w ciążę w wieku 32 lat. Po pięciu latach starań. Kiedy Natalia przyszła na świat, byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Zdrowa i śliczna dziewczynka od razu stała się też oczkiem w głowie swojego taty. Wiedziałam, że zrobię dla niej wszystko. Najważniejsza była ona i jej potrzeby.
Oczywiste było, że po urlopie macierzyńskim zostaję z Nati na wychowawczym. Nie wyobrażałam sobie, że oddaję ją do żłobka. Byłyśmy tak bardzo zżyte, dni upływały nam jak w bajce. Każdego dnia okazywałyśmy sobie miłość, co było dla mnie niezwykłe, bo w domu rodzinnym nie przytulaliśmy się ani nie mówiliśmy słów „kocham cię”. Długo zastanawiałam się też nad edukacją domową, ale w końcu uznaliśmy z mężem, że dziecko do prawidłowego rozwoju i szczęścia potrzebuje rówieśników. Natalka poszła do przedszkola, ale ja do pracy nie wróciłam… Mama przede wszystkim Kiedy córka była w przedszkolu, zajmowałam się domem i zleceniami, które podsyłali znajomi z uczelni. Korekty artykułów i książek naukowych nie zajmowały mi dużo czasu. Sprzątanie, pranie i te zlecenia wypełniały mi czas do godziny 15, wtedy wychodziłam po Natalkę. Potem był czas tylko dla nas. Około 18 wracał mąż, jedliśmy kolację i albo bawiliśmy się we troje, albo on odpoczywał, a my rysowałyśmy, kolorowałyśmy, czytałyśmy… Jak to w przedszkolu – córka sporo chorowała. Przynajmniej raz w miesiącu przez tydzień zostawała w domu. Wtedy cieszyłam się, że nie wróciłam do pracy i że nie zaczęłam studiów doktoranckich, które dawniej planowałam. Dziś wiem, że to był błąd. Że niemal wszystkie dzieci chorują, ale to nie znaczy, że ich rodzice nie pracują, nie rozwijają się, nie myślą o sobie… Ja o sobie zapomniałam. Nawet kiedy kupowałam sobie ubrania czy kosmetyki – to nie z myślą o sobie, a o córce. Żeby miała zadbaną mamę, żeby wiedziała, że to ważne, by dbać o siebie. Ukochany tata, ulubione ciocie Byłyśmy nierozłączne. Około 5. roku życia Natalia zaczęła się ode mnie odwracać. Dużo bardziej cieszyła się na widok męża. To za nim tęskniła, kiedy wyjeżdżał na szkolenia albo wychodził spotkać się w gronie przyjaciół. Ja nie wyjeżdżałam ani nie wychodziłam, bo gdzie? Najwyżej do piekarni czy do dentysty. Jeśli spotykałam się ze znajomymi, to tymi, którzy mieli dzieci w wieku Natalii – u nas albo u nich, albo na jakimś wyjeździe. Na tym kończyły się moje kontakty towarzyskie. O ile nie miałam żalu o przywiązanie Natalii do taty, to bardzo bolało mnie, że córka coraz częściej mówiła o swoich „ciociach” z przedszkola. Uwielbiała swoją wychowawczynię. A dziewczyna, która prowadziła zajęcia z tańca – imponowała jej chyba jak nikt inny… Dziś nawet wiem dlaczego: ta młoda kobieta miała pasję. Moja córka, moja pasja Tymczasem moją jedyną pasją było macierzyństwo. Które chyba błędnie rozumiałam jako zaspokajanie potrzeb dziecka. Wszystkich. Moim jedynym celem w życiu było zapewnienie Natalii szczęśliwego dzieciństwa. Bycie zawsze blisko niej, zagwarantowanie jej bezpieczeństwa i wysokiego poczucia własnej wartości. Teraz wiem, że wpajanie jej tego, jaka jest ważna przy jednoczesnym lekceważeniu moich własnych potrzeb – było błędem. Już w przedszkolu potrafiła być wobec mnie bardzo arogancka. Ale zaraz potem przytulała się, żałowała… A ja, cóż, tak naprawdę niczego od niej nie wymagałam. Marek (mąż) wymagał: szacunku, coraz większej samodzielności i odpowiedzialności za dokonane wybory… Ja najchętniej usuwałabym jej spod nóg każdy kamyk czy gałązkę. Przytulała, rozmawiała, proponowała super przygody… Chodzę płakać do kącika jak jakaś sierotka Marysia Mamy mnóstwo pięknych wspomnień. Niestety, z tej naszej więzi zostały same strzępki. Coraz częściej boję się odezwać do Natalii – żeby tylko nie usłyszeć kolejnego dowodu na to, że nie ma dla mnie ani krzty szacunku. „Daj mi spokój”, „Wyjdź stąd”, „Nie interesuje mnie to”. Mówi to jak do kogoś, kim gardzi. Nie potrafię się na nią denerwować, jedyne co czuję to ogromny smutek. Kiedy trzaska drzwiami swojego pokoju, zamykając mi jer przed nosem – idę płakać do kącika, jak jakaś sierotka Marysia. Według męża sama jestem sobie winna. Tego, że Natalia mnie nie szanuje. I że sama siebie nie szanuję. On nie może słuchać, jak ona do mnie i o mnie mówi („mamusia” zmieniło się na: „ona”, „Grażyna”, „madka”). Traktuje mnie jak (zepsute) powietrze Ostatnio Marek nawet złapał ją za ramiona i potrząsnął, krzyczał: „Gówniaro, tak się nie mówi do mamy, nigdy, rozumiesz?”. Potem przez tydzień traktowała mnie jak powietrze – ale nie takie, które jest potrzebne do oddychania. Bardziej jak… zepsute powietrze. Wiem, że Natalce to przejdzie. Za kilka lat pewnie znów staniemy się sobie bliskie. Tylko że ja będę wtedy tylko cząstką jej świata, a ona – wciąż całym moim światem. Zrezygnowałam z siebie i wiem, że to był błąd. Wciąż robię te korekty książek (umowa o dzieło, miesięcznie nie zarabiam więcej niż 1500 zł), których mogłabym być autorką jako naukowiec. Sprzątam, piorę, robię zakupy, przeglądam zdjęcia, na których widzę maleńką Natalkę. I czekam, aż wróci ze szkoły… Chyba przesadziłam w tym zaangażowaniu się w bycie najlepszą matką. Coraz częściej myślę, że gdybym nie była tylko matką, ale i kobietą spełniającą się na innych polach – Natalka traktowałaby mnie z większym szacunkiem. Kasia Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Zobacz także: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem W bloku nagle zawalił się balkon. Stała na nim ciężarna
Nadopiekuńcza matka: objawy i skutki nadopiekuńczości. Jak sobie poradzić?
Nadopiekuńcza matka nadmiernie troszczy się o dziecko i jego potrzeby. Wiele matek, chcąc zapewnić dzieciom dobrobyt, wpada w pułapkę nadopiekuńczości. Jej konsekwencje mogą negatywnie wpływać na psychikę dziecka, rzutować na jego dorosłe życie i być powodem niepowodzeń zarówno w sferze prywatnej, jak i zawodowej. Jak sobie z tym radzić?
Nadopiekuńczość wykracza poza podstawową opiekę i dbanie o dziecko. Nadopiekuńcza matka wyręcza we wszystkim dziecko, rozwiązuje za nie problemy i podejmuje decyzje. Takie toksyczne zachowanie matki doprowadza do tego, że dziecko czuje się stłamszone i nie potrafi samodzielnie funkcjonować. Spis treści: Czym jest nadopiekuńczość u rodziców? Objawy Jaka jest nadopiekuńcza matka? Dlaczego nadopiekuńczość jest szkodliwa? Nadopiekuńcza matka: skutki Dorosłe dzieci nadopiekuńczej matki Nadopiekuńcza matka: jak sobie poradzić? Czym jest nadopiekuńczość u rodziców? Objawy Nadopiekuńczość u rodziców można rozpoznać po przesadnym strachu o dziecko i potrzebie niezdrowej kontroli, która dotyczy każdej aktywności, której dziecko chce się podjąć. Statystyki pokazują, że nadopiekuńczość w większości przypadków dotyczy matek, rzadziej ojców. Nie jest to jednak regułą. Wielu nadopiekuńczych rodziców zabrania dziecku nocowania u koleżanki, udziału w wycieczce szkolnej czy wykonywania czynności, które bezpodstawnie i z góry zostają uznane za niebezpieczne. Osoby, które cechują się takim nastawieniem do otaczającej rzeczywistości, zakorzeniają w dziecku strach i fałszywe przekonanie, że świat jest złym i niebezpiecznym miejscem. Nadopiekuńczy rodzice są zwykle również bardzo pobłażliwi. Nie potrafią wyznaczyć konkretnych zasad i wyraźnych granic, do których dzieci mogłyby się dostosować. Nie umieją wytłumaczyć dziecku znaczenia postaw, które reprezentują. Dzieje się tak, ponieważ większość nadopiekuńczych dorosłych prezentuje zwykle sprzeczne zachowania. Zdarza się, że ustalone przez nich zasady, zostają przez dziecko złamane. Jaka jest nadopiekuńcza matka? Nadopiekuńcza matka z obawy przed zranieniem dziecka nie tłumaczy mu konsekwencji nieprzestrzegania ustalonych reguł, które powinny być wyjaśnione po to, żeby dziecko uczynić świadomym i odpowiedzialnym. W zamian za to nadopiekuńcza matka reaguje pobłażliwie, zwalniając tym samym dziecko z jego obowiązków. Próbuje ona często tłumaczyć zachowanie dziecka niedostateczną dojrzałością i twierdzi, że dziecko jeszcze będzie miało czas na wykonywanie powierzonych obowiązków. Tak wychowane dziecko staje się niesamodzielne również w dorosłym życiu. Dlaczego nadopiekuńczość jest szkodliwa? Nadopiekuńczy rodzice mają błędne przekonania o wychowaniu i potrzebach swoich dzieci. Chcą uczynić dzieci szczęśliwymi w zły sposób, ponieważ obrana przez nich metoda wychowawcza pozbawia dziecko<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jak-podniesc-poczucie-wartosci-swojego-dziecka-24103-r1/"> poczucia wartości. Stałe wyręczanie przez nadopiekuńczą matkę czyni je nieporadnym, co uwidacznia się już na etapie dzieciństwa, a w dorosłym życiu przeradza się w problemy z adaptacją, podejmowaniem decyzji i pewnością siebie. Nadopiekuńcza matka: skutki Nadopiekuńcza matka może doprowadzić do zahamowania rozwoju dziecka i sprawić, że doświadczy ono problemów z emocjami. Jeśli dziecko na wczesnym etapie wychowania nie miało dostarczonych narzędzi do rozwiązywania problemów, również w dorosłym życiu nie będzie umiało się z nimi zmierzyć. Nadopiekuńczość matki doprowadza także do: zależności od drugiego człowieka, brak umiejętności nawiązywania relacji z innymi ludźmi, unikania odpowiedzialności za swoje zachowania, problemów z poczuciem własnej wartości, nerwicy, fobii, stanów lękowych, depresji. Dorosły człowiek może czuć się źle sam ze sobą i będzie stale potrzebował drugiej osoby, ponieważ samotność wpędzi go w poczucie bezwartościowości. Nadmierne zaspokajanie wszelkich potrzeb i kaprysów dziecka przez nadopiekuńczą matkę, przyzwyczaja dziecko do roszczeniowych postaw, które w dorosłym życiu mogą być społecznie nieakceptowane i źle odbierane. Wówczas dorosły człowiek, wychowany przez nadopiekuńczych rodziców, może reagować agresją i frustracją. Osoba, którą wychowywała nadopiekuńcza matka, w dorosłym życiu może unikać kontaktu z rodzicem albo przeciwnie – być z nim zbyt silnie związana. Bywa tak, że nawet jeśli uda jej się stworzyć związek czy założyć własną rodzinę, wciąż stawia matkę i jej potrzeby na pierwszym miejscu. Dorosłe dzieci nadopiekuńczej matki Nadopiekuńczość rodzica nie jest problemem wyłącznie małych dzieci. Dorośli ludzie wychowani przez nadopiekuńczą matkę nadal mogą być na etapie rozwoju psychicznego nastolatka. Trudno jest im się usamodzielnić i brać odpowiedzialność za swoje życie. Najczęściej ta nadopiekuńczość występuje na linii matka-syn. Nie oznacza to jednak, że ojcowie nie bywają nadopiekuńczy w stosunku do swoich dzieci, ani że matka nie bywa nadopiekuńcza względem córki. Takie sytuacje również mają miejsce. Nadopiekuńcza matka dorosłej córki może np. wtrącać się do związku swojego dziecka i udzielać nieproszonych rad. Nadopiekuńcza matka chce uzależnić od siebie dziecko tak, aby nigdy jej nie opuściło. W ten sposób bardzo często próbuje rekompensować sobie swoje własne nieudane życie osobiste. Nie ma partnera, więc przelewa całą swoją miłość na syna. Nadopiekuńcza matka dorosłego syna będzie chciała mieć go tylko dla siebie. Będzie traktować go jak mężczyznę, nie swoje dziecko. Każda kobieta, z którą będzie się spotykał, będzie w jej oczach niewystarczająco dobra. Będzie wyręczać go we wszystkich zadaniach i przekonywać, że dobra partnerka powinna traktować go tak samo. Pamiętaj, że najlepsze, co możesz podarować dziecku, to świadome wychowanie, pozwolenie na doświadczanie życia w jego pełnej krasie oraz nauki nie tylko na cudzych błędach, ale i własnych. Nadopiekuńcza matka: jak sobie poradzić? Dziecko nie zdaje sobie sprawy, że jego matka jest nadopiekuńcza. Wychowując się w takim modelu, wzrasta w nim i bierze za coś oczywistego. Kiedy jednak dorasta, zaczyna dostrzegać, że coś w jego relacji z matką było i jest nie w porządku. Powoli wiąże swoje zachowania, stany i lęki z zachowaniem matki. Zaczyna się buntować, czasem może chcieć całkowicie zerwać kontakt z matką. Aby mieć dobre kontakty z matką, a przede wszystkim, aby pomóc sobie (przepracować trudne dla nas sprawy), niezbędna może okazać się psychoterapia. Samemu trudno jest spojrzeć na swoje życie z boku, z dystansem. Dzięki spotkaniom ze specjalistą zaczniemy zauważać i rozmieć mechanizmy, jakie nami rządzą. Dobrym pomysłem jest także terapia grupowa. Dzięki niej mamy poczucie, że nie jesteśmy sami. Dowiadujemy się, że nie tylko my przechodzimy przez pewne problemy i wspólnie uczymy się je rozwiązywać. Mając wiedzę, łatwiej wybaczymy rodzicowi (także, a przede wszystkim dla dobra nas samych) i zaczniemy budować nasze kontakty na nowo w zdrowy, bezpieczny sposób. Jeszcze przed rozpoczęciem terapii warto jednak spróbować odseparować się od wpływów nadopiekuńczej matki. Jeśli trzeba, ograniczmy z nią kontakt i nie przyjmujemy od niej rad (bądźmy samodzielni i pokazujemy własne rozwiązania). Zdecydowanie chrońmy swoją prywatność, stawiajmy granice, nie pozwólmy się wyręczać. Tłumaczmy nadopiekuńczej matce, że jej zachowanie nas rani i poprosimy o zmianę zachowanie. Możemy też pomóc mamie w znalezieniu hobby, aby zaczęła więcej czasu poświęcać sobie. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/samodzielnosc-dziecka-w-jakiej-sytuacji-pozwalac-dziecku-na-samodzielnosc-4855-r1/">Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/pielegnacja/samodzielne-czy-samotne-6360-r1/">Samodzielne czy samotne? Pozwalasz dziecku bawić się samemu? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/z-maminsynka-zrobic-zucha-6357-r1/">Jak z maminsynka zrobić zucha?
Karmiła piersią w autobusie i została z niego wyrzucona! Musiała dokończyć na poboczu
Młoda mama, którą zmuszono do opuszczenia pojazdu, musiała nakarmić córeczkę na poboczu drogi. Nie pierwszy raz spotkała się z niezrozumieniem.
28-letnia Holly Chapman ze Swindon w hrabstwie Wiltshire na południu Wielkiej Brytanii jechała autobusem, gdy nagle jej 19-tygodniowa córeczka Raiya Davis zaczęła płakać. Była głodna, więc mama natychmiast dała dziecku pierś. Nie spodobało się na to kierowcy autobusu. Powiedział pasażerce, żeby przestała karmić dziecko, a jeśli tego nie zrobi, będzie musiała opuścić pojazd. Młoda mama zachęca inne kobiety do zabrania głosu „Kierowca powiedział mi, że nie mogę tego robić. Wyjaśniłem, że płacze, bo jest głodna, a on powiedział, że jeśli mam kontynuować, to muszę wysiąść z autobusu” – mówi 28-latka w rozmowie z portalem mirror.co.uk. Nie miała wyjścia. Musiała wysiąść i dokończyć karmienie na poboczu drogi, czekając na kolejny pojazd. Siostra młodej mamy nakłoniła ją, by złożyła skargę na przewoźnika. Alex Chutter, dyrektor generalny firmy przewozowej, w której autobusie doszło do nieprzyjemnego incydentu, przeprosił za całą sytuację: „Nasi kierowcy są doskonale wyszkoleni w zakresie obsługi klienta. Chciałbym zapewnić tych, którzy podróżują z nami, że takie incydenty są niezwykle rzadkie i całkowicie niedopuszczalne. Nie tolerujemy tego rodzaju zachowania ze strony żadnego z naszych kierowców. Chciałbym szczerze przeprosić panią Chapman”. Młoda mama przyznaje, że było to dla niej trudne doświadczenia. Nie wiedziała jak się zachować ani co powiedzieć. Wcześniej zdarzało się, że nieznajomi mówili jej, że to, co robi, jest „obrzydliwe”, ale nigdy wcześniej nie została wyrzucona z autobusu. Teraz chce zachęcać inne karmiące mamy do zabrania głosu: „Karmienie piersią w miejscach publicznych jest w porządku, a prawo zapewnia, że możesz nakarmić swoje dziecko, kiedy tylko ono tego potrzebuje”. Miałyście kiedyś taką sytuację? Zobacz też: Kochaj każdy moment karmienia piersią [ALE NIE POPEŁNIAJ TYCH BŁĘDÓW] Karmienie piersią: techniki, pozycje, najważniejsze zasady [PROSTA INSTRUKCJA WIDEO] Zapalenie sutka przy karmieniu piersią. Jak rozpoznać i leczyć?
9-latek kupił lody Ekipy Friza i się popłakał! Chłopiec wydał na nie całe oszczędności
9-letni chłopiec z Olsztyna był bardzo zdeterminowany, żeby zdobyć popularne lody Ekipy. Chciał kupić ich jak najwięcej, więc wyjął ze skarbonki pokaźną sumę. Szybko tego pożałował.
Lody Ekipy od firmy Koral (które powstały przy współpracy z popularnymi polskimi youtuberami) to prawdziwy hit wśród dzieci i nastolatków. Kiedy pojawiają się w sklepie, znikają jak świeże bułeczki. Z jakiegoś powodu wszyscy chcą je mieć! Chłopiec przeżył prawdziwe rozczarowanie Nie inaczej było z 9-letnim chłopcem z Olsztyna. Gdy dowiedział się, że lody, na które od dawna „polował” są dostępne w osiedlowym sklepie, nie posiadał się z radości. Chciał kupić ich aż osiem, więc popędził do domu po swoje oszczędności. Wyjął ze skarbonki 100 zł. Przy kasie okazało się, że lody były bardzo drogie. Za osiem lodów na patyku zapłacił... 80 złotych, czyli wydał prawie wszystkie oszczędności! „Sklepowej nawet nie przyszło do głowy zapytać 9-latka, czy widział, jaka jest cena. Syn był przekonany, że kosztują 2,50 zł – gdyby miał przy sobie 10 zł, sytuacja byłaby prosta: wystarczyłoby mu tylko na jednego, zabrakłoby mu 70 zł, pewnie taką informację by otrzymał” – relacjonuje mama chłopca w liście przesłanym do redakcji portalu Twój Kurier Olsztyński. Po wyjściu ze sklepu 9-latek zadzwonił do mamy, żeby odpowiedział, co się wydarzyło. „Syna wmurowało, ale jako że jest dzieckiem, nie jest na tyle asertywny, by powiedzieć, że przepraszam, za taką cenę to jednak nie wezmę tych lodów. Zapłakany zadzwonił do mnie z tą informacją” – dodaje mama 9-latka. Co na to firma Koral? Mama chłopca nie ma pretensji ani do syna, ani nawet do sklepów, które – jak podkreśla – mają prawo narzucać swoją cenę. Za to, co się wydarzyło, obwinia przede wszystkim sprzedawcę. „Jak najbardziej rozumiem, że cena na opakowaniu jest sugerowana przez producenta oraz że sklep ma prawo dyktować swoje ceny – choć uważam, że powinien być zachowany rozsądek. Natomiast razi mnie postawa sprzedawczyni, która bez mrugnięcia okiem zrobiła taką sprzedaż na 9-latku. Zwyczajnie wstyd” – komentuje, uczulając rodziców, by zwracali większą uwagę na to, jak ich dzieci wydają oszczędności. Co na to Koral? Cytowany przez portal dlahandlu.pl, dyrektor generalny firmy Mariusz Jurek, podkreśla, że firma odcina się od podobnych praktyk sklepów. „Firma Koral jasno określiła tzw. sugerowaną cenę sprzedaży na poziomie 2 zł za sztukę za wersję 50 ml oraz 2,80 zł za sztukę za wariant XL o pojemności 65 ml” – wyjaśnia. Wasze dzieci też polują na te lody? Zobacz też: Thylane Blondeau, najpiękniejsza dziewczynka świata: dziś wygląda zupełnie inaczej! Dziewczynka z Tuli Luli szuka mamy. Zostało mało czasu! „Błagałam 2-miesięczne niemowlę, aby się ZAMKNĘŁO”. Ten apel powinna przeczytać każda mama!
Jak naprawdę wygląda macierzyństwo? Mama z TikToka mówi, jak jest!
Pewna mama z TikToka o imieniu Emily odczarowuje cukierkowy obraz macierzyństwa. Na swoim profilu pokazuje nie tylko blaski, ale i cienie bycia rodzicem. Matki ją uwielbiają!
Emily Feret (na TikToku znana jako @emilyjeanne333) pokazuje na swoim profilu, jak wygląda jej dom przez większość dni. Na jej filmach nie ma estetycznego, uporządkowanego wnętrza rodem z Instagrama, zadbanej małej „dżungli” czy skrupulatnie zorganizowanej spiżarni. Jest rzeczywistość, którą znają wszystkie młode mamy. Zagracone blaty, stosy zabawek (ledwo widać spod nich dywan), na wpół zjedzone banany i garaż (pełen dziecięcych rzeczy), w którym nie mieści się już nawet samochód. Mama z TikToka pomaga rodzicom na całym świecie „Byłam ogromnie zmęczona porównywaniem się do innych. Widziałam te idealne domy w mediach społecznościowych i było mi z tym źle” – mówi TikTokerka, dodając: „Wiem, że jestem dobrą mamą. Chciałam pokazać wszystkim kobietom, że jeśli ich życie nie wygląda jak post na Instagramie, nie oznacza to, że sobie z nim nie radzą”. Nic dziwnego, że filmy Emily Feret zyskały tak ogromną popularność. Mamy na całym świecie dziękują twórczyni, że dzięki niej nareszcie mogły poczuć się „normalnie”. Młoda mama przyznaje, że codziennie otrzymuje wiadomości od swoich fanów. „To, czego chciałam, to pomagać innym ludziom. Zaczęłam publikować filmy na TikToku, żeby przetrwać kwarantannę, gdy byłam w ciąży. Teraz pomagam innym i zgromadziłam niesamowitą społeczność. To wspaniałe” – cieszy się kobieta. Zobaczcie jeden z jej filmów: View oEmbed on the source website Zobacz też: Martyna Wojciechowska: „Macierzyństwo to najbardziej fascynująca, ale też najtrudniejsza podróż w moim życiu” Szokujące zdjęcie z połogu? Nie, to NORMALNE, wszystkie tak wyglądamy! Też czujesz strach przed obudzeniem śpiącego dziecka? Ten film bawi do łez!
Ewa Mrozowska z „Gogglebox" w końcu pokazała syna! Do kogo podobny?
Fani Ewy Mrozowskiej z „Gogglebox. Przed telewizorem” mogli zobaczyć, jak wygląda jej synek!
Ewa Mrozowska rzadko pokazuje zdjęcia ze swoim dzieckiem, teraz jednak zrobiła wyjątek. Na jej Instagramie możemy zobaczyć małego Leona. Wykapana mama! Mały Leon jest bardzo podobny do swojej mamy. Sama Ewa stwierdziła, że ludzie często dostrzegają duże podobieństwo synka do niej. Takiego zdania jest również babcia chłopca: „moja mama mówi ze wyglada jak mała Ewunia” - napisała uczestniczka „Gogglebox. Przed telewizorem" [pisownia oryg. - przyp. red.]. Najważniejszy mężczyzna Ewa pod zdjęciem napisała również kilka wzruszających słów na temat swojego dziecka: „Jaka matka taki Syn?￰ powiem Wam że jest to jedyny facet w moim życiu, za którym będę biegać”. To piękne i chwytające za serce wyznanie. Komplementy od fanek Młoda mama dostała bardzo wiele komplementów od swoich fanek. Jej synek również został doceniony! Internautki także dostrzegają, że mały Leon jest bardzo podobny do swojej mamy. „Śliczne zdjęcie” „Tak Pani wypiękniała po dziecku.. Śliczna mama i syn..” „Jest śliczna jak mamusia.Bardzo podobna.Piękna uciechę.Masz dla kogo żyć” [pisownia cytatów oryg. - przyp. red.] Źródło: Instagram Zobacz także: Mama 5-miesięcznego syna Bieniuka pokazała jego nagie zdjęcie z kąpieli. Przesadziła? Sylwia Bomba o trudach macierzyństwa: „Dziecko decydowało, kiedy mogę umyć głowę” Przerażona Barbara Kurdej-Szatan: „Czuję, że urodzę WCZEŚNIEJ. Nic nie przegotowaliśmy”
Iwona Węgrowska przeszła trzy poronienia, ale znowu będzie mamą: „Marzyłam o tej ciąży”
Iwona Węgrowska pochwaliła się, że jest w drugiej ciąży. „Dzieci to dar od Boga" - napisała na Instagramie.
Iwona Węgrowska pochwaliła się, że zostanie mamą. Będzie to drugie dziecko wokalistki, a więc maluszek, który przyjdzie na świat, będzie miał rodzeństwo! Druga ciąża Węgrowskiej Już niedużo, bo jedynie kilka miesięcy, dzieli wokalistkę od powitania na świecie swojego drugiego dziecka. Iwona zdradziła również, który to miesiąc ciąży: „Drugi miesiąc. Marzyłam o tej ciąży bardzo". Opisała we wzruszających słowach, jak bardzo cieszy się, że będzie jej dane znowu zostać mamą i jak bardzo kocha ojca swojego dziecka: „Kiedy tak bardzo sie starałam i bardzo chciałam zajść w ciążę, niestety nie udawało się. Przeszłam trzy poronienia. Kiedy moja głowa zupełnie odpusciła, zajełam się pracą ,tym co kocham najbardziej to stał się cud! Poprostu któregoś dnia źle się poczułam,kupiłam test i okazał się pozytywny W pierwszym momencie byłam w szoku. Kochanie mamy to! krzyczalam,że jestem w ciaży! Po minucie ten szok przerodził się w wielkie szczęście. Dzieci to wyjątkowy dar od Boga. Moje marzenie się spełniło i bardzo bym chciała ,by wszystko było ok . Zostać mamą poraz drugi ? Wow.....nawet sobie nie wyobrażacie jaka jestem szczęśliwa . Jeszcze z mężczyzną, którego się kocha nad życie. Nie może być lepiej. My naprawdę do siebie bardzo pasujemy, nikt inny". Jak się czuje przyszła mama? Iwona Wegrowska zdradziła, jak się teraz czuje: „Trochę dziś gorzej się czuję, ale trzymajcie kciuki. Boli mnie brzuch, bo to wczesna ciąża, ale jestem dobrej myśli. Ale tak samo jest jak z Lilii. Jestem na podtrzymaniu”. W sieci wokalistka zamieściła urocze zdjęcia, gdzie widać już nieco zaokrąglony brzuszek. Przyszła mama wygląda promiennie! Źródło: plotek.pl/Instagram Zobacz także: Smutne wyznanie Aleksandry Żebrowskiej – to nie jest jej trzecia ciąża Piwo bezalkoholowe w ciąży – dozwolone czy jednak nie? Pielęgnacja w czasie ciąży i w okresie karmienia piersią
Maja Hyży nie wytrzymała fali hejtu: „Kim trzeba być, jaką osobą żeby w ogóle coś takiego napisać!!"
Maja Hyży pokazała uroczy filmik ze swoją córeczką. W komentarzach już po raz kolejny rozpętała się istna burza. Maja nie wytrzymała i odpowiedziała na hejt.
Odkąd na świecie pojawiła się Antosia – trzecie dziecko wokalistki, Maja chętnie pokazuje jej zdjęcia w mediach społecznościowych. Fani zarzucają jej jednak faworyzowanie córeczki. Maja cierpliwie odpowiada na komentarze pod zdjęciami na swoim Instagramie. Uroczy filmik Na profilu Mai pojawił się uroczy filmik z jej malutką córeczką. Przyznała, że bardzo ją on rozczula i zdecydowała podzielić się nim z fanami. „Musiałam Wam pokazać ten krótki filmik. Nie wiem jak Was ale mnie on mega rozczula”. Widać na nim przesłodkie maleństwo ze swoją mamą. Choć ze zdjęć, z których złożony jest filmik, aż bije miłość, ciepło i czułość – niektóre osoby i tak skrytykowały Majkę. Fala hejtu Pod postem pojawiło się mnóstwo komentarzy. Dużo z nich było pozytywnych i pełnych zachwytu, jednak zdarzyły się też bardzo przykre. Internauci znowu zarzucili młodej mamie, że nie pokazuje pozostałych dzieci - dwóch synów. „A nie rozczula cie ze o synach zapomniałaś . Jak nie możesz pokazać ich twarzy to chociaz tylem można pokazac ze masz czas dla nich” - napisała jedna z komentujących osób. Maja odpowiedziała na te smutne słowa: „Kim trzeba być, jaką osobą żeby w ogóle coś takiego napisać!!”. Dodała również, że współczuje braku swojego życia. „Ja to współczuję miec taka matke jak Maja .Ile jest Celebrytow np. Wedzikowska co pokazuje ze to ze jest slawna , bogata i ma dużo pracy a czas z dziecmi to dla niej przyjemnosc . Taka kobieta to dla mnie autorytet .A ta niby gwiazda Maja to tylko taki narcyz i jej uroda najwazniejsza” - odpowiedziała na komentarz wokalistki internautka. Internautki stanęły w obronie Mai Mimo przesiąkniętych negatywnymi emocjami komentarzy, w dyskusji nie zabrakło też osób, które stanęły w obronie Mai. „gorszej głupoty nigdy nie widziałam.. @majahyzy ma coś udowadniać obcym ludziom? BOŻE. logiczne, że wszystkie dzieci kocha tak samo :) to że czegoś nie ma w Internecie nie znaczy, że to nie istnieje. pozdrawiam” - napisała jedna z kobiet. Źródło: Instagram Zobacz także: Mega hejt na film Oliwii i Łukasza ze ŚOPW: flaki z olejem, sztucznie, nuda Fanki hejtują Rozenek za przegrzewanie Henia: „to dziecko ma za ciepło”! Zawiść hejterów wobec sześcioraczków i ich rodziców - odpowiedź matki w punkt!
Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania
Blisko połowa mam ma poczucie, że nie spełnia oczekiwań – wynika z badań IQS. My mówimy: dość! Nie musisz być idealna, możesz popełniać błędy. Jak my wszystkie.
Żegnaj, Matko Polko! Witaj, Instamatko! Tak mogłybyśmy podsumować to, jak współcześnie postrzegamy macierzyństwo. Już nie matka poświęcająca się dla rodziny, sprzątająca, gotująca, oddana ognisku domowemu, lecz wymuskana i wysportowana nowoczesna kobieta, która nosi ubrania z organicznej bawełny od polskich projektantów, jej dziecko z apetytem zajada brokuły, podane na designerskim talerzyku skandynawskiej marki, a gdzieś pomiędzy wizytą w teatrze dla dzieci i sesją jogi dla bobasów i mam, Nowa Matka znajduje jeszcze czas na wizytę na siłce, napisanie poradnika dla innych kobiet, wrzucenie motywującego cytatu na swój profil w mediach społecznościowych i poranny jogging z wózkiem. Ze mną najwyraźniej coś jest nie tak. Moje dziecko najchętniej jada żelki (dobra, mają kształt malin), a rano to walczę tylko z mięśniami powiek. Żeby je otworzyć. Kiedy idę z dziećmi do kina, wpadają w histerię, bo nie chcę im kupić filmowych gadżetów, a potem kładą się na wykładzinie i odmawiają pójścia dalej. W tym samym czasie zdrowe, stylowe rodziny mijają nas w drodze na seans i u nich wszystko idzie gładko i pięknie. Jak w filmie. Znasz to? Może u ciebie wygląda to tak: siedzisz na ławce na placu zabaw i widzisz, jak inna mama przykucnęła na brzegu piaskownicy i radośnie konwersuje ze swoją małą córeczką. Dziewczynka, w czystym ubranku i z gładko zaplecionymi w warkoczyki włosami, karmi mamusię babeczką z piasku, pożycza foremki bawiącemu się obok dziecku, uśmiecha się do świata, podśpiewuje pod nosem. W tym czasie twoja córka wyrywa łopatkę innemu dziecku, a potem wali nią w głowę bobasa, który zasłania jej widok na wiaderko. „Co robi tamta kobieta, że jest lepszą mamą?” - zastanawiasz się. „Co ja robię nie tak?”. No i jeszcze te wszystkie instamamy. I celebrytki. Czego bym nie zrobiła, moje życie jest nudniejsze, brzydsze, mniej fit, mniej chic, mniej eco, mniej insta. Mniej. Po prostu. Blogerka z superpłaskim brzuchem 2 minuty po porodzie uśmiecha się do mnie promiennie z instagrama, a ja 3 miesiące po urodzeniu dziecka mieściłam się tylko w dresy męża. Jestem gorsza, a na dodatek moje dziecko gorzej się rozwija. Ma 10 miesięcy i jeszcze nie chodzi. Jeszcze ani razu nie było na siłowni. A drugie ma dwa lata i wadę wymowy. Nie wymawia „R". - To, co się dzieje w internecie, jest dramatyczne – mówi Dorota Peretiatkowicz – socjolog i psycholog, jedna z autorek badania dotyczącego współczesnych rodziców, przeprowadzonego przez Instytut Badawczy IQS na zlecenie Mamo, To Ja. - Z jednej strony pokazuje się nam płaski brzuch dwa tygodnie po porodzie, z komentarzem: „udało mi się!”, a z drugiej ten sam brzuch z informacją: „nie zrzuciłam jeszcze kilogramów". Sama już nie wiem, co jest groźniejsze. Wygląd matki zaczął być bardzo oceniany: jak ja wyglądam, jak wygląda moje dziecko, w co jest ubrane, jakie ma zabawki – wymienia Peretiatkowicz. I dodaje: - A potem się zaczyna: w jakim pikniku brało udział w ten weekend, co już potrafi... Jesteśmy swoimi najgorszymi krytykami. Przestańmy się porównywać. To bez sensu. I pomyślmy o tych biednych instamamach i celebrytkach. Im też musi być ciężko. Muszą ciągle być takie pastelowe i idealne. Wystawiają całe życie na widok publiczny i muszą czytać nieraz bardzo krytyczne komentarze na swój temat. One tak samo poddawane są ciągłej ocenie. Dokładnie tak jak my oceniamy wciąż siebie poprzez ich pryzmat. Wystarczy. Przestańmy się porównywać. Każda z nas jest dobrą matką. A idealna matka ma jedną poważną wadę: nie istnieje. - Chociażbyś była nie wiem jak ogarnięta i fantastyczna, jeśli pójdziesz z dzieckiem do parku i usłyszysz: „a dziecko bez czapeczki?”, to od razu poczujesz się źle – wyjaśnia Peretiatkowicz. - Współczesna matka jest ciągle bombardowana ocenami i komentarzami. Potwierdza to Katarzyna Krzywicka-Zdunek, socjolog, współautorka badania IQS: - Internet spowodował, że cały czas ze sobą rywalizujemy. Młode mamy, które teraz wkraczają w świat macierzyństwa, są narażone na bardzo mocną krytykę od dużego grona osób — zauważa. - Ale też z tym ciągłym dzieleniem się swoim życiem w internecie, dajemy sobie prawo, żeby komentować i wystawiać się na oceny – dodaje Peretiatkowicz. - Kobiety, kiedy stają się mamami, uznają, że posiadanie dziecka daje im paszport do wypowiadania się bardziej radykalnie i stanowczo na tematy związane z macierzyństwem – mówi Krzywicka-Zdunek. - A przecież każde dziecko rozwija się inaczej – podkreśla Dorota Peretiatkowicz. - Dlatego zawsze sobie znajdę coś, w czym jestem gorsza. I zaczyna się lawina: jestem złą matką, złym człowiekiem, coś robię źle, nie wiem, czy wszystko jest ok. „Mamo, To Ja” postanowiło zmierzyć się z nierealnym wzorcem matki i rozpoczęło akcję #MamaBezPorównania, której celem jest przekazanie wszystkim mamom, że są fajne, dobre, mądre, kochane bez względu na swoje wady (kto ich nie ma!), gorsze humory, błędy (kto ich nie popełnia!) i nie muszą się z nikim porównywać. W ramach naszej akcji przeczytasz mnóstwo inspirujących tekstów psychologicznych i poradnikowych – zarówno w miesięcznikach (np. w „Mamo, To Ja”, „Będę Mamą”, „Twoim Dziecku”, „Urodzie Życia”), jak i w serwisach internetowych (mamotoja.pl, polki.pl). Podczas akcji na Facebooku i Instagramie będziesz mogła dzielić się z innymi mamami swoimi prawdziwymi historiami czy zdjęciami, i oznaczać je #MamaBezPorównania. „Mamo, To Ja” stworzyło także na swoim fanpage’u specjalną, inspirowaną akcją grupę Mama Bez Porównania. Jest to przyjazne dla mam miejsce, gdzie mogą zadawać wszystkie, nawet te najtrudniejsze pytania, bez obawy, że zostaną wyśmiane, skrytykowane czy otrzymają komentarz w stylu: „Karmiłam piersią i uważam, że podawanie mleka modyfikowanego to wygodnictwo mamy” albo: „Ja nie miałam takiego problemu, bo moje dziecko jest grzeczne”. #MamaBezPorównania takich tekstów nie pisze i nie porównuje się z nikim, bo po prostu jest niezrównana! Razem twórzmy przyjazne i dobre miejsce dla nas samych. Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Każda mama potrzebuje swojej "wioski" - teraz to grupy mam w internecie Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?
Wstyd łączy wszystkie matki! – mówi socjolożka, Agata Grabowska [WIDEO]
Wstydzimy się, że dziecko jeszcze nie chodzi, nie mówi… Wstyd to uczucie, które zawsze w pewnym stopniu towarzyszy doświadczeniu macierzyństwa – mówi dr Agata Grabowska, socjolog z UW. Czemu? Jak sobie z tym uczuciem radzić?
Zdarzyło ci się wstydzić za swoje dziecko? Na przykład za to, że zachowało się nieładnie na placu zabaw (ach, te oceniające spojrzenia innych mam!)? Albo że nie umiało tego co młodszy od niego Jaś czy Krzyś (też znasz te współczujące uśmieszki dumnych matek?)? Albo że przyniosło z przedszkola wszy? – wszy dziecka to wstydliwa tajemnica wielu rodziców! :) Takie uczucie wstydu samo w sobie jest…wstydliwe, dlatego niechętnie się do niego przyznajemy, tymczasem naukowcy twierdzą, że nie ma nic bardziej naturalnego! – Chcielibyśmy, żeby nasze doświadczenie rodzicielstwa wiązało się tylko z pozytywnymi emocjami: emocją czy dumą z dziecka. A jednak nie do końca ta jest. Bardzo często się czegoś wstydzimy – mówi dr socjologii z Uniwersytetu Warszawskiego, Agata Grabowska. – To uczucie wstydu jest nieuchronnie związane z naszym macierzyństwem czy ojcostwem właściwie od samego dnia narodzin dziecka. Czego się wstydzimy? Dziecka… Ekspertka tłumaczy, że wstydzimy się najróżniejszych rzeczy: że dziecko ma jakąś chorobę, że nie rozwija się dostatecznie szybko, że wygląda nie tak, jak sobie tego wymarzyłyśmy… Dr Agata Grabowska śmieje się, że sama, jako młoda matka, przeżywa pewne uczucie wstydu za swoje dziecko: – Mam trzylatka, który mówi bardzo słabo i gdy gdzieś jestem z nim np. na placu zabaw, to zawsze mam poczucie, że muszę go wytłumaczyć. Mówię więc: „Bo on bardzo motorycznie jest sprawny!”, tak jakby miało to zrekompensować. Albo tłumaczę: „Przez rok mieszkaliśmy w Australii i te dwa języki mu się pomieszały”, tymczasem prawdą jest, że on po prostu rozwija się w swoim tempie. Gdzieś tam jednak w środku, z mojego wewnętrznego imperatywu bycia świetną matką i posiadania świetnego dziecka rodzi się poczucie, że nie dorastamy do czegoś, że nie dowozimy, że nie jesteśmy doskonali… Ta presja bycia doskonałym rodzicem (a moje dziecko świadczy o mnie, prawda?) jest ogromna i przeszkadza nam cieszyć się w pełni naszym rodzicielstwem. Żeby jednak pokonać ten wstyd, trzeba uświadomić sobie jego prawdziwe przyczyny, trzeba o nim rozmawiać – przekonuje socjolożka – i przede wszystkim pozwalać sobie i naszemu dziecku na bycie niedoskonałym. – Chociaż to wcale nie jest takie proste… – mówi na koniec Grabowska. Zobacz także: Dr Agata Grabowska: „Współczesna matka Polka potrzebuje superwsparcia” Czemu nie reagujemy, gdy ktoś bije dziecko? Czy nowa ustawa to zmieni – tłumaczy socjolog
Jak w 5 sekund stać się lepszą mamą? [WIDEO]
Czasami, choćbyśmy się nie wiadomo jak starały, wszystko idzie nie tak. Praca, stresy, kłótnie z mężem... Ale ten dzień wcale nie musi się tak skończyć. Możesz w parę chwil wyczarować dobry humor – u siebie i malucha. Zobacz, to naprawdę łatwe!
Kolka, płacz, stłuczone kolana, kłótnie z mężem czy przyjaciółką – zarówno dziecko, jak i ty możecie mieć gorszy dzień. Ale są proste sposoby (nie tylko zabawy), żeby napiętą czy pełną smutku atmosferę radykalnie zmienić. Dla twojego dziecka uśmiech, ciepłe słowo i dotyk mamy są najważniejsze na świecie. One zawsze działają! Co jeszcze? 10 mądrych zdań o wychowaniu dziecka – uwaga, chwytają za serce! Sposoby na lepszy humor dziecka Nie poddawaj się smutkowi, tylko zastosuj kilka trików, które pozwolą wam znowu głośno się śmiać! Widząc ciebie pogodną, dziecko będzie szczęśliwsze. A i dla ciebie maluch to najlepszy antydepresant, prawda? Pozwól dziecku poskakać po łóżku Daj kilka buziaków Eskimosów, czyli pobawcie się w „noski noski” Postaw na klasykę – łaskotki! Urządź konkurs na najgłupszą minkę Nie mam czasu, kochanie Jesteśmy zajęci, walczymy o lepszy byt. Jeszcze jeden projekt, jeszcze jedna zmiana na kasie, jeszcze fucha u kolegi na budowie, a może zdążę napisać więcej artykułów... Ciągle coś, ciągle chcemy więcej. Czy to ma realny wpływ na rozwój naszego dziecka? Czy ono jest szczęśliwsze? Przecież mówimy, że to wszystko dla niego, a czy naprawdę dziecko chce widywać rodziców tylko wieczorami? Zastanów się, czy aby powodów smutku u malucha nie można poszukać gdzieś całkiem blisko... Zobacz też: Posłuszne dziecko nie zawsze znaczy szczęśliwe
Macierzyństwo to prawdziwa szkoła przetrwania!
Jak być mamą i nie zwariować? To poradnik dla każdej z was!
Katharine Stahl, mama dwójki dzieci, napisała krótki poradnik "Jak przetrwać macierzyństwo". Katharine ma dla młodych mam tylko cztery rady, jednak bardzo trafione. Z której z nich zamierzacie skorzystać? Karm dzieci zdrowym jedzeniem, przynajmniej połowicznie Jeśli twoja rodzina zdrowo się odżywia, a maluchy nie znają smaku czipsów czy czekolady, zasługujesz na medal. Są jednak mamy, które nie podchodzą do zdrowego odżywiania aż tak restrykcyjnie. Według Kathrine najważniejszy jest umiar i zdrowy rozsądek. Jeśli jednego dnia twoje dziecko zje na śniadanie jajecznicę z ekologicznych jajek i grzankę z domowego chleba na zakwasie, kolejnego może zjeść kajzerkę z Nutellą. Nie powinnaś mieć z tego powodu wyrzutów sumienia. Kładź dziecko spać wtedy, kiedy to konieczne Większość rodziców przyzna, że pora snu to najgorsza część dnia. Są maluchy, które zasypiają o 20 i przesypiają całą noc – ich rodzice to szczęściarze. Dla większości rodziców położenie dziecka do łóżka jest trudne, bo zbyt dużo od siebie wymagają i stawiają poprzeczkę zbyt wysoko. Katharine przyznaje, że w kwestii snu trzeba odpuścić i nie starać się aż tak bardzo. Powinna być ustalona godzina, o której dzieci powinny być w łóżkach, ale nie ma sensu denerwować się, krzyczeć czy wyrywać włosów z głowy, jeśli będzie inaczej. Dzieci zawsze są dobrze ubrane, chyba że zaczynają się gotować lub zamarzać Dzieci, zwłaszcza kilkulatki, mają specyficzne poczucie stylu, które nie każdej mamie odpowiada. Mamy lubią, kiedy ich maluchy wyglądają ślicznie – córeczki bawią się w spódniczkach tutu i czystych podkoszulkach, chłopcy noszą eleganckie koszule z krótkim rękawkiem i kaszkiety. To wszystko wygląda pięknie... na zdjęciach. Kiedy jest się mamą, trzeba się przyzwyczaić do dwóch różnych skarpetek, brudnej koszulki z Hello Kitty w zestawieniu z pomarańczowymi legginsami lub... brakiem jakichkolwiek spodni. To na szczęście mija. Telewizor poskramia bestię Młode mamy często czują się winne, kiedy ich dzieci zbyt długo oglądają bajki w telewizji. Niestety, telewizor często jest jedynym sposobem, żeby przykuć uwagę dziecka i mieć chwilę dla siebie (żeby posprzątać, zrobić pranie, ugotować obiad, zrobić drugie pranie...). Katharine przyznaje, że miała ogromne wyrzuty sumienia, kiedy zorientowała się, że jej 3-letnia córka zna wszystkie imiona bohaterów bajek, które ogląda. Wyrzuty sumienia były mniejsze, kiedy uświadomiła sobie, że dzieci mogą oglądać telewizję, pod warunkiem, że ona, jako ich mama, nadzoruje programy i bajki, które oglądają. Musicie przyznać, że włączenie telewizora jest czasem jedynym sposobem na uspokojenie dziecka... Co sądzicie o radach Katahrine? Skorzystacie z nich? Czytaj także: Ile czasu może spędzać dziecko przed ekranem telewizora? źródło: Popsugar
Apel mamy: "Zrobiłam tę jedną rzecz i stałam się lepszą matką"
Powinna to zrobić każda mama. To jedyny sposób, żeby wychować szczęśliwe dziecko.
Bycie mamą nie jest łatwe "Bycie rodzicem jest trudne. Nieważne, jak będziesz przygotowana, ile przeczytasz książek, ile razy doświadczysz porodu i tego wszystkiego. To trudniejsze, niż możesz sobie wyobrazić. Wszyscy chcemy być lepszymi rodzicami, ale jesteśmy przy tym dla siebie bardzo surowi. Co więcej, mamy wobec siebie chore, niemożliwe do zrealizowania wymagania. Karcimy się, kiedy nam się nie uda. Dlatego też chcę podzielić się z wami sekretem. Jest jedna, mała rzecz, którą zrobiłam dla siebie, żeby być lepszym rodzicem. Wy też powinnyście to zrobić... Wybaczyłam sobie" – napisała Steph Montgomery, mama 4 dzieci. Żadna mama nie jest idealna Steph wymienia wszystkie rzeczy, przez które czuła się złą, bezwartościową matką. Miała problemy z laktacją i nie mogła karmić piersią. Gdy jej małżeństwo się rozpadło, poczuła, że zawiodła swoje dzieci. Gdy była w drugiej ciąży, kilka tygodni przed porodem lekarze zadecydowali o konieczności przeprowadzenia cesarskiego cięcia. Poczuła, że jest złą matką dla swojego dziecka, jeszcze zanim się urodziło. Gdy związała się z mężczyzną z dziećmi i została macochą, poczucie winy wzrosło. Doświadczenia, które opisuje Steph, dotyczą wielu mam. Z pewnością wśród was są mamy, które czują się gorsze, bo miały cesarkę lub nie mogły karmić piersią. Są też takie, które zaprowadziły do przedszkola zakatarzone dziecko albo zaszczepiły malca, a teraz mają wątpliwości, czy to była słuszna decyzja. Posłuchajcie rady Steph. To najlepsze, co można zrobić, żeby stać się lepszym rodzicem. Wybaczcie sobie. Tylko wtedy dacie swoim dzieciom 101% siebie i swojej miłości. Posłuchacie tej rady? Czytaj także: Ty tez czasem jesteś najgorszym rodzicem świata źródło: romper.com
Porównywanie siebie do innych i 7 innych błędów, które popełniają mamy
Mama idealna nie istnieje! Nieważne, jak bardzo się starasz – każda mama popełnia błędy.
Każda mama wychowuje dziecko zgodnie z wyznawanymi przez siebie wartościami. Są mamy, które wychowują pociechy w duchu rodzicielstwa bliskości, inne są zwolenniczkami treningu snu i jasnych reguł. Wszystkie mamy łączy jedno – popełniają te same błędy. Co robi niemal każda mama, chociaż nie powinna? Pakuje zbyt wiele rzeczy. Co najmniej połowa zawartości torby okazuje się niepotrzebna, a tej jednej, jedynej i niezbędnej w danym momencie rzeczy nie ma pod ręką. Znacie to? Organizuje zbyt wiele zajęć. I sobie, i dziecku. Czasem trzeba odpuścić, nie da się zrobić wszystkiego! Przecenia swoje możliwości. Mamy to nie roboty, choć czasem tak o sobie myślą. Sen jest potrzebny, podobnie jak porządne śniadanie i odpoczynek w ciągu dnia. Nie docenia możliwości dziecka. Najczęściej wynika to z troski – mamom wydaje się, że ich dzieci są za małe, by mogły być samodzielne, chociaż nie jest to prawdą. Ma obsesję na punkcie prasowania. To szybko mija. Zaczynasz od prasowania wszystkiego, łącznie ze skarpetkami, kończysz prasując wyłącznie koszulki i niektóre spodnie. I dobrze! Co chwilę sprawdza, czy u jej dziecka wszystko w porządku. Maluchy trzeba mieć stale na oku, ale gdy "malec" jest już w wieku szkolnym, może warto dać mu odrobinę luzu? Irytuje się, kiedy dziecko samo wybiera sobie ubrania (które W OGÓLE do siebie nie pasują). Dwie różne skarpetki, spodnie dresowe, sandałki i nowa koszulka. Moment, w którym maluch sam zaczyna się ubierać (lub przynajmniej wybierać swoje ubranka) jest dla wielu mam przekleństwem. Porównuje siebie do innych mam. Każda mama jest inna, wszystkie popełniają błędy. Zamiast porównywać się do innych, lepiej zaakceptować swoje niedoskonałości lub zmienić to, co najbardziej przeszkadza. Popełniacie którychś z tych błędów? Czytaj także: Jaki styl rodzicielstwa wybieram? Przetrwanie! źródło: romper.com
Z pewnością nieraz pomyślałaś "Ja taka nie będę" albo "Ja tego nie zrobię!". Aż tu nagle któregoś dnia... Czy to oznacza, że jesteś złą matką?
"Czy jestem złą matką?" – to pytanie zadaje sobie każda mama. Szczególnie w chwili, gdy uświadomi sobie, że nie takiego macierzyństwa chciała. Nie będę krzyczeć, będę tłumaczyć Któregoś dnia, w tramwaju albo w sklepie, usłyszałaś mamę krzyczącą na dziecko. Pomyślałaś od razu: "Niech ryczy i robi sceny, ja na swoje dziecko nie będę krzyczeć!". Aż nadchodzi TEN dzień. Jesteś zmęczona, chcesz zrobić szybkie zakupy i wrócić do domu, a twoja pociecha tego nie ułatwia. Dotyka wszystkiego, na co tylko spojrzy, nagle przybiega z pytaniem: "Mamo, a kupisz mi to?". Znasz zakończenie – kłótnia, krzyk, płacz i powrót do domu. Po kilku minutach maluch nie pamięta swojej zachcianki, a ty plujesz sobie w brodę. Przecież miałaś nie krzyczeć, miałaś być spoko, wyluzowaną mamą... Moje dziecko będzie się zdrowo odżywiać Ile razy na widok dzieci jedzących w McDonald's myślałaś: "Co za rodzic wpycha w dziecko takie świństwa?!". Karmienie warzywami i owocami wychodziło ci całkiem dobrze, ale przyszedł moment załamania. Urodziny kolegi z przedszkola, długa podróż samochodem (kanapki zostały w kuchni na stole), brak czasu na przygotowanie obiadu. Nagle, siedzicie całą rodziną w restauracji typu fast food i zajadacie się frytkami (które dziecko nie lubi frytek?). Nie będę taka, jak moja mama Są momenty, w których dzieci nie lubią rodziców. Pewnie powiedziałaś kiedyś swojej mamie, że nigdy nie będziesz taka, jak ona, a ona tylko się uśmiechała... i wiedziała swoje. Każda mama doświadcza tych samych uczuć – ogromnej miłości do dziecka, tęsknoty, strachu. Jeśli w którymś momencie przyłapałaś się na zrobieniu czegoś tak, jak robiła to twoja mama – to znak, że poczułaś to, co ona czuła, myśląc o tobie. Wychowanie dzieci jest piekielnie trudne. 99 razy uda ci się zachować spokój, ten 1 raz po prostu pękniesz – to jednak nie sprawia, że jesteś złą matką! Kochasz swoje dziecko? Jesteś najlepszą mamą na świecie. Czytaj także: Jesteś mamą? Nie zdziwi cię TO zdjęcie
Intensywne rodzicielstwo niech poczeka! Nawet najlepsza mama czasami musi odpocząć od dzieci i zająć się sobą. Zobacz nasze propozycje!
Czy muszę bawić się z moim dzieckiem? Nowy sposób na zabawę
Wielu rodziców zadaje sobie to pytanie. To nie są wyrodni rodzice, tylko zmęczeni rodzice. Praca, obowiązki domowe, opieka nad dziećmi – takie są zadania dorosłych. Zabawa jest daleko na tej liście, o ile w ogóle. Włączmy dziecko w nasze zajęcia - to dla nich też zabawa!
Czy rodzice muszą się bawić z dzieckiem? Niektórzy rodzice nie mają czasu. Inni energii. Jeszcze inni po prostu nie czują się swobodnie turlając się po dywanie lub udając owcę. Każdy z nich prędzej czy później zada sobie to pytanie: czy ja naprawdę muszę być kumplem mojego dziecka? Czy do zabawy nie wystarczy mu rodzeństwo lub rówieśnicy? A może pokój pełen zabawek to dla niego dostateczna rozrywka? Nowa definicja zabawy Absolutnie nie namawiamy do tego, żeby w ogóle nie bawić się ze swoimi dziećmi. Ale wiemy, że czasami można oszaleć od ilości zaleceń związanych z wychowaniem. Psycholog dr Joanna Urbańska z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu mówi, że gubi nas nowoczesna definicja zabawy. Niepotrzebnie myślimy o niej tylko jako oddzielnej aktywności, przeznaczonej wyłącznie dla dzieci. Tymczasem, zabawą mogą być zwyczajne czynności wykonywane wspólnie z rodzicami, np. rozwieszanie prania, podlewanie kwiatów. "Wydaje mi się, że definiujemy zabawę w zbyt wąski sposób. W zależności od wieku dziecka, zabawą mogą być bardzo zwyczajne rzeczy. Np. dla kilkumiesięcznego dziecka będzie to leżenie na brzuszku na kolanach taty. Dla starszego dziecka będzie to naśladowanie rodzica, samo bycie z nim. Dopiero w wieku 5, 6, 7 lat włącza się pragnienie gry i rywalizacji. Wtedy spokojnie można zapewnić dziecku towarzystwo rówieśników i tylko nadzorować zabawę. Nie trzeba się w nią włączać." - mówi psycholog. Dobra mama "Chciałabym podbudować te matki, które nie lubią wcielać się w role księżniczek. Jest mnóstwo sytuacji, w których dzieci tę zabawę dostają – w żłobku, przedszkolu, szkole. W domu chodzi o przebywanie ze sobą. Warto włączyć dziecko w czynności, które samemu się lubi. Wtedy nie będzie to męczące dla rodzica, a dla dziecka wciąż atrakcyjne" - dodaje Urbańska. Zalety zabawy z dziećmi Wiadomo, są liczne zalety zabawy z dziećmi, także dla rodziców. W ten sposób buduje się bliskość, dziecko lepiej się rozwija itd. Sami rodzice często też się nieźle bawią, lubią być ze swoim dzieckiem. Ale czasami mają wszystkiego dość. Spójrzmy na zabawę z innej perspektywy. Odkrycie dzieciństwa Dopiero XX wiek "odkrył" dzieciństwo. Wcześniej dzieci się miało, ale nigdy w historii ludzkości nie poświęcano im tyle uwagi, co dzisiaj. W niższych warstwach już kilkulatki posyłano do pracy w fabryce lub na polu. W wyższych dzieci kształcono i przygotowywano do korzystnego małżeństwa. Jeszcze dwa pokolenia wstecz matki były zbyt zajęte prowadzeniem domu i/lub pracą zawodową, żeby bawić się z dziećmi. Co więcej, po prostu nie było takiego zwyczaju. Mama była od opieki, pocieszenia. Była kapłanką ogniska domowego, ale nie koleżanką dla kilkulatka. Zmiany, zmiany, zmiany Dzisiaj mamy całe dziedziny wiedzy poświęcone rozwojowi, psychologii, szczęściu dzieci. Jest przemysł, który produkuje przedmioty przeznaczone tylko dla dzieci: ubranka, zabawki, akcesoria, książeczki itd. Do opieki nad dziećmi włączyli się też ojcowie. To bardzo duża zmiana w wychowaniu. Z punktu widzenia pedagogiki oraz samych dzieci wszystkie te ‘nowinki’ są bardzo korzystne. Dysponujemy bardzo szczegółową wiedzą, jak najlepiej wychować własne dzieci. Mimo to, czasami rodzice świadomie wolą z niej nie skorzystać. Wszyscy odbieramy codziennie więcej bodźców, niż jest w stanie przetworzyć ludzki układ nerwowy. Kto się skusi na dzikie harce z maluchem na dokładkę? Wiele mam powie: pas. Właśnie dlatego dobrze jest spojrzeć na tę kwestię z perspektywy... zdrowego rozsądku. Mamy nasze dzieci wychować i otoczyć troską. To nie znaczy, że musimy zamienić się w klaunów, a dom w wesołe miasteczko. Na koniec dodajmy trochę danych. Badania psychologiczne dowiodły, że amerykańskie dzieci, którym rodzice organizowali zabawę, częściej borykały się z problemami emocjonalnymi, niż dzieci z plemion, które po prostu były ze swoimi rodzicami. Zatem bądźmy z naszymi dziećmi, włączajmy je w nasz świat. Nie przesadzajmy. Czytaj też: zabawy z kanapy dla zmęczonych rodziców
Matka idealna? Nie istnieje. Dobra matka jest inna (wyjaśniamy!)
Kochasz swoje dziecko, ale boisz się, że trafiła mu się kiepska mama? Koniecznie przeczytaj ten tekst.
Wszystkowiedząca, nieomylna, nieskończenie cierpliwa, uśmiechnięta i zawsze do dyspozycji malca – właśnie taka jest Matka Idealna. Matka Prawdziwa, z krwi i kości jest inna. Dobra mama nie zawsze stosuje się do rad z poradników Możesz pomyśleć „Halo? Czy to pomyłka?”. Nic z tych rzeczy. Bardzo dbamy o to, by rady, jakie możesz znaleźć w naszym serwisie były sprawdzone i skuteczne. Cieszymy się, jeśli dzięki nim udaje się rozwiązać jakiś problem albo zrobić coś szybciej, sprawniej i bez nerwów. Jednak nie mamy ambicji tworzenia Listy Jedynie Słusznych Sposobów Postępowania Z Dzieckiem ani Spisu Nakazów i Zakazów, Których Nie Wolno Łamać Pod Żadnym Pozorem I W Żadnej Sytuacji. Zawsze zachęcamy, by: ufać intuicji, obserwować dziecko, szukać własnych rozwiązań. Dobrze wiemy, że każde dziecko jest inne i to, co świetnie się sprawdza w przypadku Jasia, może nie pomóc Kamilce. Chcemy pomagać, zwracać na coś uwagę, podpowiadać, inspirować, czasem także ostrzegać, a nie narzucać. Dobra mama popełnia czasem błędy Zapomniałaś, nie dopilnowałaś, nie sprawdziłaś? No cóż, co się stało, to się nie odstanie. Błędy popełniają wszyscy. Najważniejsze, by wyciągać z nich wnioski i nie popełniać w kółko tych samych. I - jeśli to tylko możliwe – naprawić co się da. Jeśli na przykład w nerwach zdarzyło ci się dać dziecku klapsa, nie ma sensu tygodniowe rozdzieranie szat. Lepiej przeprosić dziecko i zastanowić się, jak postępować, by nigdy więcej nie rozwiązywać problemów przy użyciu siły. Bo klaps to żadna metoda i niczego dobrego dziecka nie uczy. Warto uczyć się nie tylko na własnych, ale i na cudzych błędach. Np. wystarczająco dużo dzieci poparzyło się już gorącą herbatą, by nie pić jej, trzymając dziecko na kolanach. Dobra mama ma czasem ochotę uciec na Księżyc Zdarza ci się myśleć „I po co mi to było?”. Witaj w klubie. Takie momenty zdarzają się pewnie każdej mamie, choć nie każda mówi o nich otwarcie (a są i takie, które boją się tak pomyśleć). Spokojnie, kochasz swoje dziecko i nie jesteś złą matką. Prawdopodobnie potrzebne ci są krótkie wagary. Dobra mama nie potrafi robić cudów Jeśli na przykład pracujesz osiem godzin dziennie, a dodatkowe dwie zajmują ci dojazdy, nie jesteś w stanie spędzać z dzieckiem połowy dnia na placu zabaw, a drugiej połowy na stymulujących rozwój zabawach. Trudno, nic na to nie poradzisz. Dajesz z siebie tyle, ile jesteś w stanie. Świat nie jest idealny. Podobnie jest z mnóstwem innych rzeczy, np. z noszeniem płaczącego niemowlęcia, gdy ze zmęczenia mdleją ręce. Czasem po prostu nie da się czegoś zrobić, choćby się nawet stanęło na głowie. Pozostaje się z tym pogodzić i jak najlepiej robić to, co jest możliwe do zrobienia. Dobra mama nie jest z kamienia Bywa, że czujesz się jak szybkowar w akcji? No cóż: jęczący malec potrafiłby wyprowadzić z równowagi nawet głaz, więc - bądźmy szczerzy - zmęczona, niewyspana mama nie jest dla niego żadnym wyzwaniem. Masz prawo do złości, jednak nie pozwól, by tobą zawładnęła. Nie potrząsaj dzieckiem i nigdy, przenigdy go nie bij. Dobra mama robi czasem coś tylko dla siebie Plotkujesz czasem ze znajomymi na Facebooku? Oglądasz „Grę o tron”? Czytasz? Drzemiesz? Nie miej wyrzutów sumienia, ty także jesteś ważna. To jasne, że dziecko potrzebuje twojego czasu i twojej uwagi, ale nie 24 godziny na dobę. Przeznaczając część czasu dla siebie i robiąc to, co ci sprawia przyjemność, działasz także na korzyść malca – będzie mieć zadowoloną, uśmiechniętą mamę, a nie wiecznie zmęczoną, wypruwającą sobie żyły Matkę, Która Bardzo Się Poświęca. Dobra mama idzie czasem na skróty… Wiesz, że telewizor to nie niania, a jednak czasem dla świętego spokoju włączasz „Świnkę Peppę”? Spokojnie, ona jest w końcu dla dzieci, prawda? A ty naprawdę musisz kiedyś zadzwonić do siostry albo chwilę odsapnąć. Byle nie przesadzić, bo dziecko nie może tkwić przed telewizorem godzinami. …i łamie niektóre reguły (ale pamięta o najważniejszych) Nie wykąpałaś dziecka, bo przyszli goście/malec był wyjątkowo marudny/nie chciało ci się? OK. umycie „strategicznych” miejsc na dziś musi wystarczyć, a potomek popluska się jutro. Najważniejsze jest to, by łamanie reguł nie stało się… nową regułą i by nie łamać zasad, od których zależy bezpieczeństwo i zdrowie dziecka (dlatego nigdy nie zostawiaj go samego w domu czy w samochodzie, nie przewoź bez fotelika itd.). Dobra mama nie zabawia dziecka bez ustanku Choć wiesz, że to właśnie ty (a nie miś ani karuzela) jesteś ukochaną zabawką dziecka i że wspólna zabawa jest ważna dla jego rozwoju, czasem zwyczajnie nie masz siły (albo ochoty), by robić „kosi kosi” albo budować zamek z klocków? Zamiast robić dobrą minę do złej gry, chwilę odpocznij. Maluch może bawić się w tym czasie z kimś innym (babcią, tatą, nianią) albo nawet trochę ponudzić – on również potrzebuje czasu dla siebie. Gdy podładujesz akumulatory, będziesz się z nim bawić z większym entuzjazmem. Dobra mama nie jest kwoką Pozwalasz dziecku raczkować po mieszkaniu, brudzić się na placu zabaw i nie biegniesz do niego na złamanie karku, gdy chce piłeczkę (lalkę, misia), tylko czekasz spokojnie, aż samo się po nią pofatyguje? I bardzo dobrze! Dzieci trzeba chronić przed niebezpieczeństwem, pilnować, wspierać, pomagać im, ale nie powinno się trzymać ich pod kloszem. Dobra mama nadal jest sobą Dostajesz szczękościsku, słysząc „dzidzia, rąsia, nózia, brzunio”? Nadal uważasz, że nowe kino rumuńskie jest bardziej interesujące od „Psiego patrolu” i że można rozmawiać nie tylko o dzieciach? I bardzo dobrze. Wychowywanie dziecka jest czymś niesamowitym – przygodą, wyzwaniem, możliwością wejścia w całkiem nowy świat, spojrzenia na wiele spraw inaczej. To wszystko jednak nie znaczy, że cala reszta przestała istnieć i że wymieniono ci mózg na „mamuśkowy”, opatrzony nalepką „Całkiem nowa Ja.” To normalne i dobre, że nie chcesz być tylko mamą, nadal chcesz dobrze wyglądać, rozwijać się, uczyć nowych rzeczy, awansować czy spotykać z przyjaciółmi (także tymi bezdzietnymi). Tak samo normalne i dobre jest to, jeśli przez jakiś czas właśnie bycie mamą jest dla ciebie najbardziej atrakcyjne. To też naturalne i OK, zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia dziecka. Dobra mama nie wydaje wszystkiego na dziecko Kupiłaś sobie seksowne sandałki albo grubą powieść, zamiast wydać na siódmą grzechotkę albo super-hiper-fantastyczną zabawkę? Bardzo dobrze. Twoje dziecko prawdopodobnie ma i tak za dużo rzeczy. Nie daj się zwariować: gdybyś obdarowała je choćby jedną setną tego, co oferują dzieciom sklepy, musielibyście zamieszkać w hangarze. Dobra mama bywa zagubiona Jednego dnia masz dystans do wyścigu szczurów, drugiego zastanawiasz się, czy na pewno dobrze zrobiłaś, że nie zapisałaś dziecka do najlepszej podstawówki w mieście, choć twoje koleżanki zrobiły to, gdy były jeszcze w ciąży? No cóż, tak będzie częściej, bo jest mnóstwo pytań, na które nie ma jednej, prostej odpowiedzi. Wystarczająco dobra matka … to zdaniem psychologów taka, która: dostrzega potrzeby dziecka i stara się je zaspokajać, nie zapominając także o sobie. Zastanawia się, co jest dla dziecka dobre (a więc np. nie daje mu trzech batonów zamiast obiadu, nawet jeśli ono tego pragnie) i nadaje kierunek jego rozwojowi (np. zachęca do kontaktów z innymi dziećmi). Dostraja się do dziecka i dostosowuje na tyle, na ile jest to potrzebne na danym etapie rozwoju (np. spędza z niemowlęciem niemal całą dobę, ale starszemu smykowi daje już od siebie trochę odpocząć) i możliwe w konkretnej sytuacji życiowej (np. matka trójki dzieci nie jest w stanie poświęcić każdemu z nich tyle samo czasu, co matka jedynaka, co nie znaczy, że kocha je mniej). A na koniec... Twojemu dziecku wszystko jedno, czy ma zabawkę za 10 czy za 100 zł, czystą czy upapraną koszulkę, złożone w kostkę czy byle jak wepchnięte do szafki śpioszki. Ono chce tylko czuć się kochane, ważne i bezpieczne. I mieć zadowoloną z życia, szczęśliwą mamę. Dołącz do naszej społeczności mam na Facebooku #MamaBezPorównania - MTJ. Tu się nie porównujemy, nie oceniamy, nie wstydzimy przyznawać do potknięć. Jesteśmy sobą i właśnie takie jesteśmy najlepsze. Czekamy na ciebie! Artykuł opublikowany w ramach akcji #MamaBezPorównania Zobacz też: #MamaBezPorównania: z tatą na kajaki [WIDEO] Też masz już dość? Dołącz do nas! Akcja #MamaBezPorównania Współczesne modele polskich rodzin: który pasuje do was?