„Nie zmuszam dziecka, by mówiło ‘dzień dobry’. To nie tresowany piesek, ma swój rozum”
„Serio mu na to pozwalasz?” – usłyszałam ostatnio i przyznam, że mnie zatkało. Bo czy naprawdę brak przymusu w kwestii dwóch słów może przekreślić całe wychowanie? A może to my – dorośli – za bardzo przywiązujemy się do formy, zapominając o treści?
Mam syna w drugiej klasie i nie każę mu mówić dorosłym „dzień dobry”, jeśli sam tego nie zrobi. Zachęcam – owszem. Przypominam – jasne. Ale nie zmuszam. Uważam, że grzeczność powinna być naturalna, a nie wyuczona pod presją. „Niewychowany” przy wszystkich – bo zapomniał Sytuacja jakich wiele – odwiedziny u teściów, rozmowy, zamieszanie. Na obiad była też zaproszona jakaś dalsza ciotka. Mój syn wszedł do salonu, nawet jej nie zauważył, bo zajął się sobą i... nie powiedział „dzień dobry”. Zanim zdążyłam zareagować, już został skarcony. Publicznie. Przy wszystkich. „Te dzieci dzisiejsze są okropnie niewychowane” – padło. A chwilę później klasyk, skierowany do mnie: „Ty jesteś matką, robisz z niego chama, co się nawet przywitać nie umie”. Patrzyłam na niego i widziałam jedno – nie brak kultury, tylko zawstydzenie. I zaczęłam się zastanawiać, kto w tej sytuacji naprawdę zrobił coś nie tak. Grzeczność na komendę – czy o to chodzi? Zadaję sobie pytanie – czego właściwie uczymy dzieci, zmuszając je do takich zachowań? Czy naprawdę chodzi o szacunek? Czy raczej o to, żeby dorosłym było „miło”, bo dziecko spełniło oczekiwanie? Bo jeśli „dzień dobry” pada tylko dlatego, że ktoś patrzy i czeka – to gdzie tu miejsce na autentyczność? Dziecko nie uczy się wtedy relacji ani empatii. Uczy się reakcji na presję. Nie chcę, żeby mój syn działał jak automat. Chcę, żeby rozumiał, dlaczego warto się przywitać – i robił to z własnej potrzeby, nie ze strachu. „Kiedyś dzieci były grzeczne” – czy tylko bardziej posłuszne? To zdanie wraca jak bumerang. „Kiedyś to było wychowanie”. Tylko czy na pewno? Czy dzieci były bardziej kulturalne – czy po prostu bardziej podporządkowane? Nie podważam sensu dobrych manier. Wręcz przeciwnie – uważam, że są ważne. Ale sposób, w jaki do nich dochodzimy, ma ogromne znaczenie. Można uczyć przez przykład i rozmowę – albo przez zawstydzanie i przymus. Efekt może wyglądać podobnie na pierwszy rzut oka. Ale w środku to zupełnie inna historia. Kiedyś było inaczej – ale czy lepiej? Nie da się ukryć – kiedyś nauka dobrych manier była czymś oczywistym. Dzieci mówiły „dzień dobry”, bo tak trzeba było – i koniec dyskusji. Dla wielu dorosłych to dziś punkt odniesienia, dowód na „lepsze czasy”. Tylko że za tym często stał też strach przed oceną, karą czy zawstydzeniem. Dziś coraz częściej chcemy wychowywać inaczej – bardziej świadomie, bliżej dziecka, z większym zrozumieniem jego emocji. To nie oznacza rezygnacji z zasad. To oznacza zmianę drogi. Bo jeśli zależy nam naprawdę na szacunku, to warto pamiętać – nie rodzi się on z przymusu. Rodzi się z relacji, z obserwacji i z poczucia, że coś ma sens. A „dzień dobry” wypowiedziane z własnej woli znaczy o wiele więcej niż to wyciągnięte pod naciskiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przegrane i porażki nie definiują wartości dziecka, a są jedynie informacją, co można jeszcze ćwiczyć lub czego nie. Warto pamiętać, że to właśnie dzięki porażkom można docenić sukcesy, a pamięć o nich ratuje nas podczas złej passy... Dlatego tak bardzo ważne jest, aby rodzice uczyli dzieci zarówno tego, jak wygrywać, jak również jak przegrywać, a do tych wyzwań życiowych najlepiej przygotowywać je podczas zabawy – podkreśla nasza specjalistka, Dominika Słomińska. W jaki sposób krok po kroku oswajać dziecko z przegraną? Aby dziecko nauczyło się radzić sobie z przegrywaniem, należy na początku wprowadzać proste gry planszowe, w których maluch może odnieść szybki sukces. Ekspertka podkreśla, że przegrany dorosły powinien stać się wzorcem prawidłowego zachowania, czyli może m.in. spokojnie wyrażać rozczarowanie przegraną w słowach: Ojej, przegrałem! Jest mi przykro, następnym razem muszę się bardziej skupić, postarać. Ważne jest także, by następnie pogratulować wygranemu – można np. wyciągnąć rękę do dziecka i powiedzieć: Gratuluję wygranej! To była równa walka, widziałem jak bardzo się starałeś. Liczę, że następnym razem ja wygram, szykuj się na rewanż. – Pamiętajmy, że maluch jest naszym lustrem i jeżeli od początku będziemy modelować prawidłowe wzorce, dziecko powinno je odwzorować. Tak sformułowane komunikaty pokazują dziecku nie tylko kulturę osobistą, ale też uczą, że przegrana się zdarza i nie jest niczym złym. Takie podejście uczy dziecko, że porażka może motywować i nie świadczy o tym, że spotykać nas będzie za każdym razem – zwraca uwagę psycholog. Co robić, gdy po przegranej… wybucha awantura? Ekspertka dodaje także, że jeśli mamy do czynienia z „ambitnym zawodnikiem” i każda przegrana kończy się awanturą oraz rozpaczą, to nie należy się poddawać. Nadal to dorosły pokazuje prawidłową postawę, ale też odciąża dziecko z sytuacjach rywalizacyjnych, żeby nie pogłębiać frustracji malucha. – Zachęcam rodziców do zakładania „sportowych albumów”, w których razem z dzieckiem przyklejamy zdjęcia sportowców, którzy raz w geście zwycięstwa stoją na podium, a innym razem leżą zrozpaczeni na murawie, a później gratulują wygranemu. Na każdy kroku należy pokazywać dziecku, że zarówno porażka, jak i sukces jest zmienną i jedno zapowiada drugie – podkreśla specjalistka. Dominika Słomińska wskazuje także na to, by rodzice byli wyczuleni na to, by nie wbudowywali w dziecku przekonania, że musi być najlepsze. Dziecko przestymulowane takimi wymaganiami jest w ciągłym napięciu, nie jest odporne na porażki i każde potknięcie niszczy jego samoocenę. Trzeba pamiętać, że maluch ma swoje predyspozycje i to właśnie na nich należy budować jego wartość. A dziecko, które akceptuje siebie i wie, że ma prawo popełniać błędy, będzie potrafiło przegrywać, a porażki będzie przekuwać w trening i pracę prowadzącą do wygranej. Chcesz wiedzieć więcej? Weź udział w akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”!
Pozwala dzieciom przeklinać. Ma swoje powody? Według wielu internautów tak!
Młoda kobieta, która pozwala swym dzieciom przeklinać, już od pewnego czasu prowadzi kanał na TikToku. Ale właśnie dzięki materiałowi na temat przeklinania zdobyła mnóstwo pozytywnych komentarzy wśród internautów.
„Jeśli sądzisz, że najgorszą rzeczą, jaką może zrobić twoje dziecko, jest przeklinanie, to się zdziwisz” – uważa Casara. Okazuje się, że wielu rodziców wcale nie uważa, że przeklinanie jest najgorsze. Jej dzieciom wolno przeklinać i basta Według matki czwórki dzieci w przeklinaniu nie ma nic złego. Pod warunkiem że się wie, kiedy i jak można sobie na to pozwolić. Jej dzieci, dzięki temu, że znają różne przekleństwa, wiedzą, co one oznaczają. Wiedzą też, kiedy i których przekleństw można używać, a które są nie do przyjęcia. „Wolno im przeklinać, dlatego wiedzą: kiedy mogą przeklinać, jak mogą przeklinać i przy kim mogą przeklinać” – wyjaśnia Casara. Według niej rodzice oczywiście mogą udawać, że ich dzieci nigdy nie usłyszały/nie usłyszą ani nie wypowiedziały/nie wypowiedzą żadnego przekleństwa. Tylko czy nie jest to oszukiwanie samych siebie? Casara i jej mąż podkreślają, że im jako rodzicom zależy na otwartości i autentycznych relacjach z dziećmi. Casara uważa też, że należy spojrzeć prawdzie w oczy. I pogodzić się z tym, że rówieśnicy wywierają na dziecku presję, jeśli chodzi o różne niepożądane zachowania. Jeśli młody człowiek ma się czegoś nauczyć – musi popełniać błędy lub wiedzieć, jak ich uniknąć. Internauci: „Właśnie tak wychowujemy nasze dzieci” Filmik wywołał spore kontrowersje. Co ciekawe, spora liczba internautów popiera kobietę. Matki i ojcowie przyznają, że nie od dziś pozwalają swoim dzieciom przeklinać: „Potrzeba nam więcej takich rodziców”; „Proszę, adoptuj mnie…”; „Właśnie tak wychowujemy nasze dziewczynki”; „Tak! Kiedy dzieci czują, że muszą coś ukrywać, wpadają w największe kłopoty! Wiem to z własnego doświadczenia”; „Moja mama jest taka – ona i ja mamy najlepszą więź na świecie, rozmawiam z nią o wszystkim”. View oEmbed on the source website źródło: TikTok/CasaraNJuan Piszemy też o: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem W bloku nagle zawalił się balkon. Stała na nim ciężarna
Mama z TikToka odkryła sposób, żeby dziecko w końcu zaczęło słuchać
Tiktokerka działająca w sieci pod nazwą @biglittlefeelings uważa się za dziecięcą ekspertkę. W swoim najnowszym nagraniu tłumaczy, jak nauczyć dziecko słuchać, a co za tym idzie – współpracować z rodzicem.
Nie od dziś wiadomo, ze słowo „nie” działa na niektóre dzieci niczym płachta na byka. Każdy rodzic przynajmniej raz w życiu przechodził przez histerię, tupanie nogami i ostentacyjne kładzenie się na podłodze. Deena, terapeutka dziecięca i autorka filmiku, podzieliła się swoim sposobem na to, jak nauczyć dziecko słuchać i jak powiedzieć dziecku „nie” w możliwie najłagodniejszy sposób. „Dziecko nie ma umiejętności przetworzenia tak dużej ilości informacji” Według Deeny małe dziecko, które nieustanie słyszy polecenia takie jak „nie dotykaj tego”, „przestań”, „posłuchaj mnie”, nie jest w stanie ich zapamiętać i, co najważniejsze, przetworzyć. Dlatego też rodzice muszą nieustannie powtarzać dziecku te same reguły, raz za razem. Zdaniem tiktokerki nieustanne przypominanie dziecku jest niezbędne – inaczej nie nauczy się ono zasad. Terapeutka twierdzi jednak, że gdyby przekształcić przekaz z negatywnych komunikatów (np. „nie dotykaj tego”) na pozytywne (np. „pilot nie jest od rzucania, jest od zmieniania kanałów”), dziecko wyniesie z tych słów znacznie więcej. Dowie się, jakie ma możliwości, a nie jakie ma zakazy. Ekspertka uważa, że dzięki zmianie perspektywy u dziecka będzie ono miało poczucie, że rodzic jest z nim, a nie przeciwko niemu, co pozwala na uniknięcie konfliktów i zacieśnienie relacji z dzieckiem. View oEmbed on the source website Źródło: thesun.co.uk Piszemy także o: Niezwykłe dziecko-syrena: urodziło się z rogiem zamiast nóg. To ciężka wada genetyczna Znamy plany rządu w sprawie 500+. Rodzice nie będą zadowoleni Wzruszające nagranie: staruszek usypia swojego prawnuczka, spacerując z nim po ogrodzie
„Fochy, chamstwo i wandalizm dziewczynek nie znają granic, chłopcy to aniołki. Ostatnie przyjęcie w ogrodzie to był koszmar!” [LIST DO REDAKCJI]
Doskonale pamiętam, że kiedy sama byłam mała, do grona najbezczelniejszych łobuzów i wandali należeli chłopcy. Te wakacje upewniły mnie w przekonaniu, że role się odwróciły – chłopcy są teraz dużo bardziej kulturalni, a dziewczynki… zgroza! To podłe, egoistyczne, małe małpy!
Czy rzeczywiście inaczej wychowujemy chłopców, a inaczej dziewczynki? Przeczytajcie historię tej mamy. Czekamy na Wasze opinie, przesyłajcie je na adres redakcja@mamotoja.pl. Najciekawsze listy opublikujemy w naszym serwisie. „Mam pięcioletnią córkę. Helenka uwielbia zapraszać do siebie koleżanki i kolegów. To dzieci z jej przedszkola, dzieci sąsiadów i innych bliskich znajomych. W ostatni weekend zorganizowaliśmy garden party z okazji urodzin córki. Wśród gości było czterech chłopców (w wieku od 6 do 8 lat) i cztery dziewczynki (w wieku od 5 do 7 lat). Kultura osobista u dziewczynek sięga dna Oczywiście, że obawiałam się tej imprezy. Za każdym razem, gdy odwiedzają nas koleżanki córki, są jakieś draki i straty. Na przykład? Rysy na wannie akrylowej (urządzały sobie spa i potłukły w wannie kilka talerzy). Dębowe panele podłogowe zafarbowane krepiną (efekt zabawy w laboratorium, czyli farbowanie wody różnymi kolorami bibuły). Pomazane na tłusto ściany. O chlewie, który zostawiają po posiłku, już nie wspomnę… Ani o płaczu z powodu popsutych zabawek. I te rozkazy! Ciociu: pić! Jeść! Ale nie kanapki, zamów pizzę! Co ciekawe, już jakiś czas temu zauważyłam, że kiedy przychodzą chłopcy, jest zupełnie inaczej. Chłopcy nie zostawiają chlewu Przede wszystkim nie ma kłótni. Dobiegają mnie wyłącznie odgłosy normalnej rozmowy, żadne wrzaski. Co więcej, chłopcy znają słowa: proszę, dziękuję, przepraszam... Nikt nic nie psuje – ani zabawek, ani innych rzeczy w domu. Po posiłku – nie ma chlewu… Chyba dlatego pomyślałam, że jak na imprezie będą dziewczynki i chłopcy, to nie warto martwić się na zapas. Impreza ogrodowa: podsumowanie Niestety, już przy rozpakowywaniu prezentów to dziewczynki porwały książkę, którą dostała córka. Bo wszystkie „chciały zobaczyć”. Potem jedna strzeliła focha i poszła w kąt, gdzie siedziała do późnego wieczora, a pozostałe trzy zajęły się… wrzeszczeniem i demolowaniem ogrodu. To dziewczynki podeptały moje dalie i astry, które właśnie zakwitły. To dziewczynki połamały malwy. To dziewczynki popsuły huśtawkę i nasikały do basenu (bo nagle okazało się, że to bardzo śmieszne). To dziewczynki dorobiły się zadrapań do krwi na nogach i twarzach… To dziewczynki trzeba było ciągle doprowadzać do porządku, uspokajać, obsługiwać... O co tu chodzi? Jako matka dziewczynki, zastanawiam się, czy wychowując dzieci, robimy teraz wszystko, by to chłopcy byli grzeczni, a dziewczynki – hulaj dusza, piekła nie ma? Świetnie, że dziewczynki nie siedzą już przy stole sztywne z kokardami we włosach, że są śmiałe, odważne, kreatywne… Ale jednocześnie są: chamskie, obojętne na konsekwencje, egoistyczne, bezmyślne… Kiedy rozmawialiśmy o tym ze znajomymi, wspólnie doszliśmy do właśnie takich wniosków. Basia Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Robert Karaś zabrany do szpitala: ojciec dziecka Agnieszki Włodarczyk nie ukończył Ultra Triathlonu Laura z „Love Island” urodziła! Wcześniej mówiła o chorobie dziecka 9-latek postanowił pomóc finansowo mamie. Jego postawa jest wzruszająca!
„Nigdy więcej wczasów z jedzeniem na stołówce. Rozmowy o kupkach i podcieraniu, darcie się, bieganie… Jak możecie jeść w takich warunkach?” [LIST DO REDAKCJI]
Beknięcia na całą salę. Wieczna bieganina i szarpanie. Jak można zachowywać się tak w czasie posiłków? Nawet jeśli w domach dzieci nie wiedzą, czym jest kultura – rodzice powinni uczyć, że miejscach publicznych obowiązują nieco inne zasady!
Właśnie wróciliśmy z urlopu i wszystko byłoby fajnie, ale… Po raz ostatni wykupiliśmy pobyt z posiłkami w stołówce. To, co się dzieje podczas śniadań, obiadów i kolacji przechodzi ludzkie pojęcie. Biegające, wrzeszczące i mówiące obrzydliwe rzeczy dzieciaki to jest coś, co po prostu nie mieści mi się w głowie. Za brak szacunku – do widzenia Odkąd pamiętam, posiłki w moim rodzinnym domu to był czas, gdy panował spokój. Oczywiście nie jadaliśmy rosołów przy muzyce Mozarta czy jazzie, ale… mama od początku dbała, by rodzinnym spotkaniom przy stole towarzyszyła kultura osobista. Posiłki były o stałych porach. Zero łokci na stole, siorbania, bekania… Takie same zasady panują teraz w mojej rodzinie. Przy stole rozmawiamy o wszystkim z wyjątkiem spraw obrzydliwych (problemy żołądkowe, brzydkie zapachy, kibelki, itp.) Wiem, że w każdym domu panują różne zwyczaje, ale… to, czego świadkiem byłam ostatnio, codziennie odbierało mi apetyt. Uważam, że rodzice, którzy nie szanują innych gości stołówki, powinni być wypraszani razem z dziećmi. Zadławiłam się, bo szarpnął moim krzesełkiem Wcale nie chodzi mi o to, by wszędzie było jak w Wersalu. Sama mam dwoje dzieci i wiem, że nie wszystko zawsze jest proste. Ale nawet moi synowie byli w szoku, patrząc, jak dorośli jedzą, a ich dzieci ganiają się po całej stołówce. Wywracając krzesełka, wywalając się i wrzeszcząc. Czy tak trudno powiedzieć: „Usiądź i jedz” albo „Daj spokojnie zjeść innym”? Wyobraźcie sobie, ile hałasu może narobić stado dzieciaków! Raz nawet się zadławiłam, bo jakiś chłopiec szarpnął nagle moje krzesełko, kiedy przełykałam. Bardzo się wystraszyłam. Czas, kiedy nie mogłam złapać tchu, wydawał mi się wiecznością. Od ich rozmów zbierało mi się na wymioty… Oczywiście były i takie momenty, że dzieci siedziały przy stole i jadły. Z sąsiednich stolików non stop słyszałam teksty typu: „To ty tak prukasz? Chcesz do łazienki?”; „Mamo, nie spuściłem wody”; „Byłaś zrobić kupę? Nie? To idź, zrób kupkę. Tylko dobrze wytrzyj pupę”; „Bleee, ten sos smakuje jak g*wno!”. Serio? Uważacie, że każdy musi uczestniczyć w takich rozmowach? Słuchając o kupach waszych dzieci, spuszczaniu wody i pełnych pieluchach? Od tych rozmów zbierało mi się na wymioty. Bardzo często nie kończyłam posiłku i… w pewnym sensie nawet was podziwiam za wrażliwość z żelaza. Nie podziwiam i nie pozdrawiam was za to, że nie szanujecie innych osób. A może to ja jestem nienormalna, bo rozmowy o kupach i wymiocinach przy jedzeniu to powszechny standard w polskich domach? Iza Piszemy też o: To nie dom, tylko chlew! Tak mieszkało 5-letnie dziecko: wstrząsające zdjęcia z interwencji Matka zmarła w czasie lotu samolotem. Dzieciom kazano siedzieć obok Bliźnięta nie rozwijały się prawidłowo. „Są leniwe, a matka to neurotyczka”
Błędy wychowawcze: 10 najczęstszych błędów rodziców [WIDEO]
Błędy wychowawcze rodziców najczęściej skutkują efektem przeciwnym do zamierzonego. Bo przecież nie popełniamy ich z premedytacją, tylko w dobrej wierze. Niestety, mimo dobrych intencji wcale nie chronimy dziecka i nie wpływamy na jego stosowne zachowanie, ale uczymy kombinowania, nieuczciwości i bezradności…
Błędy w wychowaniu dzieci zdarzają się każdemu. Jeśli jednak są nagminnie powtarzane, mogą sporo namieszać! Dostrzegasz, że twoje dziecko jest coraz bardziej kapryśne, nieposłuszne, a do tego kłamie? Może to efekt błędów, które popełniasz nieświadomie? Zdradzamy, jakie są najczęstsze błędy wychowawcze rodziców. Jeśli dotyczą ciebie, zacznij pracować nad sobą jak najszybciej, a wtedy zauważysz też zmianę w zachowaniu twojego dziecka. Spis treści: Błąd wychowawczy – definicja Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Klasyfikacja błędów wychowawczych Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Jak naprawić błędy wychowawcze? Błąd wychowawczy – definicja Błąd wychowawczy to takie zachowanie rodzica, opiekuna prawnego, a także nauczyciela, które może spowodować pojawianie się szkodliwych dla dziecka lub otoczenia zachowań, stanów, postaw, emocji, np. poczucia nadmiernego wstydu, niskiej samooceny czy utraty samodzielności. Błędy wychowawcze ciepłe i zimne Błędy rodzicielskie można podzielić na „ciepłe” i „zimne”, czyli na takie, które swój początek mają w skrajnie odmiennych, opozycyjnych emocjach, a w konsekwencji, strategiach wychowawczych. Błędy zimne zasadniczo łatwo odczytać jako błędy wychowawcze i właśnie je, w odróżnieniu od błędów ciepłych zazwyczaj uważa się za zachowanie, którego rodzic powinien się wystrzegać. Przykładem błędów zimnych opartych na odrzuceniu dziecka jest agresja słowna (w tym: krzyczenie na dziecko) lub fizyczna, obojętność wobec dziecka, rygoryzm i zbyt wysokie, niemożliwe do spełnienia wymagania, a także hamowanie rozwoju dziecka. Błędy ciepłe związane są z nadmierną emocjonalną akceptacją dziecka i zazwyczaj nie są postrzegane jako błędy wychowawcze, a jako wyraz miłości. Przykładem takiego zachowania może być idealizacja dziecka, wyręczanie go we wszystkim lub uleganie wszystkim zachciankom. Błędy wychowawcze popełniane przez rodziców mogą powodować, że dzieci zaczynają zachowywać się niewłaściwie. Klasyfikacja błędów wychowawczych Na pojawienie się błędów wychowawczych mają wpływ 3 czynniki: cechy osobowości rodzica, opiekuna lub nauczyciela, normy i wartości nabyte w ciągu życia (między innymi powielanie błędów własnych rodziców) – jest to błąd postawy, czynniki sytuacyjne (np. presja czasu, złożoność problemu, zmęczenie) – jest to błąd sytuacyjny. Prof. Antonina Gurycka wyróżniła 9 podstawowych błędów wychowawczych, uwzględniając trzy skrajne kryteria: stosunek do dziecka (ciepły/zimny), koncentracja na sobie lub dziecku oraz nadmierna koncentracja na zadaniu wykonywanym przez dziecko (przecenienie/niedocenienie). Rygoryzm – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Agresja – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Hamowanie aktywności – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na dziecku – niedocenianie. Obojętność – chłód emocjonalny – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Eksponowanie siebie – neutralność – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Uleganie/bezradność – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na sobie – niedocenianie. Zastępowanie/wyręczanie – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Idealizacja – ciepło emocjonalne – nadmierna koncentracja na dziecku – przecenianie. Niekonsekwencja – przemienność – przemienność – przemienność. Błędy wychowawcze rodziców i ich skutki Uważasz, że wszystko robisz dobrze? Warto uczciwie spojrzeć na swoje zachowanie i pomyśleć, czy to nie ono wpływa niekorzystnie na dziecko. Sprawdź, czy któreś z tych błędów wychowawczych masz na swoim sumieniu. 1. Okłamywanie dziecka Zdarza ci się rzucić: „Jeszcze wrócimy kupić tę zabawkę”? Białe kłamstwo wymyślone na poczekaniu może nakłonić malucha do współpracy, ale to chwilowe rozwiązanie. Skutek: dziecko traci poczucie sprawczości i kontrolowania sytuacji, odczuwa lęk i niepewność. Takie zachowanie wobec dziecka może utrudnić mu przyswajanie wiedzy i norm społecznych. Jeśli nie chcesz paść ofiarą własnych kłamstw, lepiej mów dziecku prawdę. 2. Grożenie dziecku Straszysz dziecko słowami: „Jak będziesz niegrzeczny, baba cię zabierze”? Groźby bez pokrycia uczą je, że nigdy ich nie zrealizujesz. Skutek: dziecko ma poczucie zagrożenia, krzywdy, wstydu, zostaje obniżona jego samoocena. Powiedz dziecku, co robi źle i daj szansę na poprawę zachowania. Poinformuj, co się stanie, jeśli się nie poprawi i bądź konsekwentna. 3. Przekupywanie dziecka Obiecujesz: „Jeśli wszystko zjesz, dostaniesz czekoladę”? Metoda skuteczna, ale tylko chwilowo. Dziecko w ten sposób uczy się, że to ono może stawiać warunki. Skutek: dziecko przyzwyczaja się do specjalnego traktowania, a w wyniku obniżania wymagań nie poznaje swoich możliwości. 4. Łamanie własnych zasad Na przykład: „W domu nie jemy słodyczy”. Dziecku nie pozwalasz, ale sama chętnie po nie sięgasz? Maluchowi trudno jest zrozumieć, dlaczego ciebie nie obowiązują zakazy. Skutek: dziecko ma zniekształcony obraz świata, czuje lęk i niepewność. 5. Utrata kontroli i krzyk Wybuchasz czasem: „Znowu jesteś niegrzeczny!”? Masz wrażenie, że krzyk działa? To tylko chwilowy efekt. Skutek: dziecko staje się lękliwe i zamknięte w sobie, ma poczucie zagrożenia i krzywdy. Ochłoń i na spokojnie porozmawiajcie. Bądź łagodna, ale stanowcza. Naucz się, jak nie krzyczeć na dziecko. 6. Brak konsekwencji rodzica Popełniasz błąd wychowawczy, mówiąc: „Kupię, tylko już przestań płakać”? Skutek: podobnie jak w przypadku łamania własnych zasad, dziecko ma zniekształcony obraz świata i w dalszej perspektywie traci poczucie własnej sprawczości. Nie bój się dziecku odmawiać, nie ma w tym nic złego. Konsekwencja to podstawa. Pamiętaj jednak, by stawiać dziecku realne wymagania. 7. Brak rozmowy Twoje dziecko często słyszy: „poczekaj”, „nie teraz”, „za chwilę”, „nie mam czasu”? To jeden z podstawowych błędów w wychowaniu dzieci. Skutek: dziecko może mieć zaniżoną samoocenę, a w przyszłości mieć trudność w nawiązywaniu głębszych relacji. Naucz je, że są sytuacje, w których musi poczekać. Znajdź też czas tylko dla dziecka. Zorganizuj go tak, by nikt wam nie przeszkadzał. 8. Brak życzliwości Wołasz: „Daj kurtkę i buty” i nie dodajesz słowa „proszę”? Skutek: dziecko może mieć poczucie krzywdy, niedocenienia, co może skutkować zaniżoną samooceną. Prosta komunikacja jest jasna dla dziecka, z czasem maluch tak zaczyna komunikować się z innymi. Naucz malca magicznych słów i pokaż, jaką mają moc. Bądź dobrym przykładem. Zobacz także: Zwroty, które wzmacniają w dziecku poczucie własnej wartości 9. Chowanie dziecka pod kloszem Często panikujesz: „Zejdź z tego, bo spadniesz!”? Skutek: dziecko z czasem rezygnuje z własnego myślenia i działania, w efekcie zanika motywacja i odwaga do podejmowania własnej aktywności. Daj dziecku więcej swobody i pozwól podejmować decyzje. Pozwól poznawać świat, eksperymentować i uczyć się na własnych błędach. 10. Wyręczenie dziecka Mówisz: „Zrobię to za ciebie”? Skutek: dziecko nie umie decydować o sobie i dokonywać samodzielnego wyboru, a wykonywanie obowiązków za dziecko kształtuje w nim wyuczoną bezradność. Nawet małe dzieci mogą mieć swoje obowiązki. Jak naprawić błędy wychowawcze? Bardzo często rodzice nie są świadomi swoich błędów wychowawczych, a winą za złe zachowanie dziecka obarczają je samo. Dlatego pierwszym krokiem jest uświadomienie sobie swojego błędnego zachowania. Zbyt często oczekujemy od dzieci, że będą wszystko rozumiały i pamiętały. Tymczasem nasze pociechy są dopiero na początku swojej drogi i dopiero uczą się norm. To rolą rodzica jest ustalenie granic i pokazanie jasnych zasad, w innym wypadku maluch może czuć się zagubiony. Co sprzyja naprawie błędów wychowawczych? stawianie wymagań, które są możliwe do spełnienia przez dziecko, tolerancja i akceptacja dziecka, uprzedzanie o konsekwencjach, w przypadku kłótni dążenie do przedstawienia racjonalnych stanowisk, tworzenie warunków do rozwoju dziecka, negocjowanie, uzgadnianie wspólnego planu dnia, pozwalanie dziecku na samodzielne działanie i akceptacja jego zachowania (o ile nie stanowi ono zagrożenia dla zdrowia i życia), bycie wzorem do naśladowania, ale niewymaganie naśladowania (dziecko ma prawo do własnej ekspresji), pomoc i współdziałanie, pozytywna i adekwatna ocena dziecka. I najważniejsze: odpuszczenie sobie i dziecku! Każdy może mieć groszy dzień. Źródło: A. Gurycka, Błąd w wychowaniu, Warszawa 1990. Zobacz także: Dziecko wydaje się nie słuchać, a jednak wyłapuje najdziwniejsze rzeczy? Czy istnieje skuteczny sposób na niegrzeczne dziecko? Książki, które pomogą przedszkolakowi nazywać i rozumieć emocje
„Sąsiad chodzi w samych slipkach po podwórku - zwróciłam mu uwagę, by ubrał się, gdy moje dzieci bawią się w ich ogrodzie z jego córkami” [LIST DO REDAKCJI]
Ręce opadają. I jestem pewna, że większość mam przyzna mi rację... We wtorek miała miejsce pewna przykra sytuacja, która wytrąciła mnie z równowagi. Wtedy zaczęły się te upały i Maciek, nasz sąsiad, od rana krzątał się po podwórku. W samych slipkach. No i klapkach.
Już przy śniadaniu, moje dzieci (Leoś ma 5 lat, a Hania 8) zaplanowały, że zaraz idą do Oli i Wiktorii (córki sąsiadów w wieku 7 i 8 lat). Miałam wolne, więc postanowiłam, że ich odprowadzę i przy okazji pogadam z Maćkiem, żeby założył przynajmniej jakieś dłuższe szorty. Na dzień dobry zobaczyliśmy jego wypięty tyłek Do tej pory z sąsiadami żyliśmy bez zarzutu. Wprowadzili się obok pięć lat temu i bardzo się cieszyłam. Że są w naszym wieku, że mają dzieci, a szybko okazało się też, że to bardzo fajni ludzie. Nasze dzieci też bardzo się lubią. Małgosia pracuje w ministerstwie i często wraca do domu po 19. Maćka widujemy częściej – zajmuje się wykończeniówką i „ogarnianiem” spraw mieszkańców kamienicy, którą wynajmują kilku rodzinom w sąsiednim mieście. Jego pasją jest uprawianie egzotycznych roślin – i w ten wtorek właśnie kręcił się cały czas wokół swoich fig, bananków i innych. Jak wchodziliśmy do ogrodu, naszym oczom ukazał się wypięty, owłosiony tyłek sąsiada, z widocznym u góry rowkiem… Maciej pochylał się przy jednej z roślinek, na szczęście szybko się wyprostował i odwrócił. Chociaż tak naprawdę to nie jestem tego taka pewna… Z przodu również prezentował się niezbyt schludnie. – Maciek, weź się trochę bardziej odziej, co? – wzięłam go na stronę pod pretekstem pogawędki przy papierosach. Być może powiedziałam to zbyt lekkim tonem, bo wziął to za żart. – Ja się nie mam czego wstydzić – odpowiedział ze śmiechem. Sąsiad: „Jestem u siebie!” Zaczęłam mu tłumaczyć, że Antek (mój mąż) nawet jak wychodzi z łazienki po kąpieli to w luźnych bokserkach albo w spodniach. I że wolałabym, żeby teraz, ze względu na Hanię, też się przebrał w jakieś spodenki. – Chyba żartujesz. Jestem u siebie. Jakby co, to droga wolna! – usłyszałam w odpowiedzi. Zagotowana zabrałam oboje dzieci z powrotem do domu. Pierwsza sąsiedzka wojna? Proszę bardzo! Na drugi dzień znów łaził po ogrodzie w (tych samych!) slipach. Nie było żadnego „cześć”. Dziś rano, jak wieszałam pranie, widziałam Małgosię – ona jednak udawała, że mnie nie widzi. Czyli właśnie pierwszy raz mamy sąsiedzką wojnę. I o co? O inne spojrzenie na przyzwoitość! Proszę bardzo! Oczywiście o wszystkim powiedziałam Antkowi i on przyznał mi rację. Też nie chciał, żeby jego córeczka patrzyła na genitalia sąsiada wymykające się spod slipów. Mąż uważa jednak, że pewnie rozmawiałam z Maćkiem zbyt emocjonalnie. A ja przecież wiem, że nie… Rozumiem, że jest gorąco. Rozumiem, że „wolnoć Tomku w swoim domku”. Ale chyba też, jak świat światem, obowiązują jakieś zasady… Równie dobrze mógłby chodzi po tym swoim rajskim ogrodzie goły jak biblijny Adam. Jeśli uważa, że to ok wobec jego córek – nie ma sprawy. Ale jeśli chodzi o moją córkę – mam prawo ją bronić przed takimi widokami. Poza tym uważam, że Maciek stawia swoje córki w głupiej sytuacji – ja np. bym nie chciała, żeby moi znajomi patrzyli na tyłek mojego ojca. Po prostu czułabym się zażenowana! W związku z tym, że sąsiad nas wyprosił – nie zamierzam wyciągać ręki ani udawać, że nic się nie stało. Szkoda mi tylko dzieci, bo nawet nie wiem, jak im wytłumaczyć, dlaczego nie mogą iść do sąsiadów, ani dlaczego oni nie przychodzą do nas. Może jednak to dobra okazja, by porozmawiać na temat kultury osobistej, która obowiązuje nawet w najbardziej upalne dni… Natalia Piszemy też o: Kolejne niemowlę zostawione w samochodzie. Matka na zakupach, w taki skwar! Te plakaty są reprymendą dla kobiet Lekarz gwałcił pacjentki w czasie cesarki
„Czy nasze dzieci to egoiści i materialiści? O, nie! Proszę Państwa, wychowujemy pokolenie cudownych ludzi!” [LIST DO REDAKCJI]
W niedzielę po obiedzie poszłam z córkami na plac zabaw. Dzieci się bawiły, a my (3 mamy i 1 tata) rozmawialiśmy o… oczywiście o dzieciach, ale w kontekście ostatnich wydarzeń. Chcę o tym opowiedzieć, bo wnioski, do których doszliśmy, nie przestają mnie uskrzydlać…
Jak to na placu zabaw – dzieci szaleją, a dorośli czasem zaczynają ze sobą rozmawiać. Tym razem na naszym ulubionym placu była moja koleżanka z synkiem i jeszcze dwoje rodziców. Złożyło się, że siedliśmy na sąsiednich ławeczkach i zaczęliśmy rozmawiać. Najpierw o wiośnie, zmianie czasu, a potem… naszych czasach. Okazało się, że wszyscy mamy te same spostrzeżenia, jeśli chodzi o to, jak dzieci zaangażowały się w pomoc uchodźcom z Ukrainy. Dzieci są wspaniałe! Trudno o rodzinę, w której nie zrobiło się nic, by pomóc ludziom, którzy uciekli przed wojną. Tak jak trudno o rodzinę, w której nie rozmawiałoby się o tym, co wydarzyło się i dzieje tak blisko nas. Po prostu nie da się udawać, że nic się nie stało, choć oczywiście maluchom nie mówi się wszystkiego, bo byłoby to zbyt straszne. Okazuje się, że dzieciaki potrafią zachować się wspaniale. Za każdym razem, gdy podjeżdżamy do punktu zbiórek rzeczy dla uchodźców w naszym mieście – rozczula mnie widok maluchów. Np. idzie taki maluszek, taszczy z dumą wielką paczkę pieluszek… Albo w sklepie, kiedy słyszę, jak mała dziewczynka pyta mamę, czy może wrzucić do koszyka z rzeczami dla uchodźców swoje ulubione słodycze. Podczas rozmowy na tym placu zabaw szybko wynikło, że nie tylko ja mam podobne odczucia. Dzielą się pięknie nie tylko rzeczami Moi rozmówcy podawali podobne przykłady. Z własnych lub zaprzyjaźnionych domów. Że dzieci bardzo ładnie podeszły np. do wyboru zabawek, które trafiły potem do najmłodszych uchodźców. Jeden chłopiec, zanim podzielił się swoimi klockami LEGO, szorował je w łazience na błysk – tak długo i dokładnie, że jego rodzice byli w szoku. Albo to: dziecko bierze do ręki maskotkę i mówi, że tej nie da, bo jest stara i niezbyt ładna, że lepiej będzie podarować coś, co na pewno się spodoba. I wybiera kotka, jednego z ulubionych pluszaków. A dzieci z grupy przedszkolnej, do której trafiła dziewczynka z Ukrainy – postanowiły, że zaopiekują się nią najlepiej jak potrafią. Wśród nich od roku był już jeden chłopczyk z Ukrainy, ale dzieci uznały, że nieładnie, by tylko on jeden zajmował się Julią. Że wszystkie chcą ją poznać tak samo. Jakby nie było żadnej językowej bariery… Szybko się dogadali co do „Psiego Patrolu”, jednorożców, chomików. Dzieciaki opowiadały jej też, żeby się nie przejmowała, jak jej wpadnie do kibelka cała rolka papieru toaletowego, bo im się to zdarza i wtedy ciocie dzwonią po wujka, który wszystko naprawia. Czy my byśmy tak umieli? „Myślą państwo, że my jako dzieci też byśmy tak umieli?” – zapytała jedna z mam. Na chwilę zapadła cisza. Mnie przyszło do głowy, że to małe pokolenie to chyba lepsza wersja nas, ale jakoś nie chciało mi to przejść przez gardło. Nie chciałam nikogo urazić. Wtedy moja koleżanka powiedziała tak: „A skąd nasze dzieci to umieją, jak nie od nas?”. Zrobiło mi się wtedy ciepło od środka. No tak… przecież dzieciaki uczą się przez naśladowanie. Jeśli tak się zachowują, to znaczy, że dorośli tak je wychowują. I wiecie co? Jestem z nas, wszystkich rodziców, dumna! Tyle się mówi, że dzieci w XXI wieku są od małego przyzwyczajone do materializmu, komputerów, telefonów, że nie umieją rozmawiać… A okazuje się, że mimo wszystko wychowujemy cudowne pokolenie. Wrażliwych, mądrych, pełnych empatii ludzi. Kamila, 30 lat Piszemy też o: Urodziłam dziecko w klasie maturalnej. Wszyscy mówili, że zmarnowałam sobie życie, a to był początek czegoś pięknego [LIST DO REDAKCJI] Idziesz chodnikiem z dzieckiem? Zgodnie z prawem grozi za to nagana albo nawet grzywna 5 tys. zł! 4-letni Sasza zginął uciekając z Kijowa z babcią
„Lex Czarnek”: szkoły nie będą „wychowywać bandytów”. A kogo?
Zdaniem rządzących uchwalona w zeszłym tygodniu nowelizacja prawa oświatowego pozwoli lepiej zapanować nad tym, co dzieje się w szkołach. Chodzi m.in. o to, by szkoły „nie wychowywały bandytów”, organizując dzieciom nieodpowiednie zajęcia. Lepsze jest pozwalanie dzieciom na zabawy w wojnę?
Kwestię tzw. lex Czarnek omawiano m.in. w niedzielę w programie „7. Dzień Tygodnia w Radiu ZET”. Wiceminister edukacji przekonywał, że nowe przepisy ułatwią kontrolowanie sytuacji w szkołach i wychowywanie dzieci na „uczciwych, dobrych, patriotycznie usposobionych Polaków”, a nie „bandytów i przestępców”. W odpowiedzi Joanna Scheuring-Wielgus z Lewicy pokazała kontrowersyjne zdjęcie dzieci wiceministra: chłopcy „celują” do manekina przy pełnej aprobacie ojca. „Lex Czarnek”: szkoły nie będą wychowywać bandytów? W zeszły czwartek Sejm przyjął nowelizację ustawy o prawie oświatowym, która zwiększa uprawnienia kuratorów. Zgodnie z nowymi przepisami dyrektor szkoły będzie potrzebował pozytywnej opinii kuratora oświaty, by zezwolić na działania jakiejkolwiek organizacji bądź stowarzyszenia w swojej szkole. Udział ucznia w takich zajęciach będzie wymagał pisemnej zgody rodziców. Co więcej, to kurator zadecyduje, czy dane stowarzyszenie wejdzie do szkoły, czy nie. Nie będzie musiał uwzględniać opinii rodziców. Według opozycji nowelizacja ustawy, czyli tzw. lex Czarnek, to upolitycznienie szkół oraz ograniczenie ich autonomii. Tymczasem wiceminister edukacji, Tomasz Rzymkowski, twierdził w miniony weekend, że jeśli rodzice będą chcieli wysłać dziecko na „demoralizujące zajęcia”, nikt im tego nie zabroni. „Jeśli rodzice będą chcieli, żeby ich dzieci uczestniczyły, z punktu widzenia obiektywnego, w zajęciach absolutnie demoralizujących te dzieci, to kurator nie będzie robił problemów. (...) Jeśli ktoś chce wychować bandytę i przestępcę, to proszę bardzo, może to robić. Tylko niech ma świadomość tego, że ten bandyta i przestępca, jak ten już rodzic będzie stary i niedołężny, to przysłowiowej szklanki wody mu nie da” – mówił Tomasz Rzymkowski w Polskim Radiu 24. W rozmowie z Joanną Scheuring-Wielgus w Radiu Zet wiceminister edukacji powtórzył swoją tezę: szkoła nie ma wychowywać bandytów, a „lex Czarnek” w tym pomoże. Posłanka Lewicy pokazała wówczas wymowne zdjęcie, na którym dzieci Tomasza Rzymkowskiego udają, że celują z broni do manekina. Zdjęcie udostępnił wcześniej sam wiceminister. Z podpisu wynika, że zabawa w strzelanie do „bolszewików” spotkała się z aprobatą ojca. Dziś byliśmy w Muzeum Stacja. Moi synowie z właściwą postawa wobec bolszewików. Co ciekawe bez mojej ingerencji. pic.twitter.com/16YvkFRar3 — Tomasz Rzymkowski (@TRzymkowski) March 13, 2021 Czy to jest właśnie to wychowanie dobrych Polaków? – dociekała posłanka. Wiceminister skomentował jedynie, że jego dzieci czytają komiksy o walkach z bolszewikami i że takie zachowanie jest normalne. „Mam nadzieję, że prezydent Andrzej Duda pójdzie po rozum do głowy i zawetuje tę ustawę. Tak naprawdę chodzi o to, żeby wychować dzieci, które będą stały w rządku przed ministrem Czarnkiem i będą robiły to, co chce” – oceniła Joanna Scheuring-Wielgus. Zobacz też: 5 zabaw, by dziecko przestało bić innych Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty Zabawa w wojnę: pozwalać czy nie?
Wychowujemy dzieci jako „smombie”? Liczy się dla nas tylko telefon
Wstajemy rano i od razu łapiemy za telefon. Zasypiamy z telefonem w ręku. Przez cały dzień bezmyślnie scrollujemy media społecznościowe. Znasz to z własnego życia? Pamiętaj, że najbardziej cierpią przez to twoje dzieci.
W 2015 roku najpopularniejszym niemieckim słowem okazało się „smombie”: neologizm powstały ze słów „smartfon” i „zombie”. Jak łatwo się domyślić, oznacza ono kogoś, kto praktycznie nie rozstaje się ze swoim telefonem. Zasypia z nim i zaczyna dzień. Chodzi z nim nawet do łazienki. Na ulicy, zamiast patrzeć na drogę, patrzy w ekran. Zupełnie jak zombie. Jak wielu z nas. Robimy krzywdę samym sobie, a co gorsza – naszym dzieciom. Rodzice nie przygotowują dzieci do prawdziwego życia „Obserwuję ten trend od 1995 r. Rodzice są coraz mniej cierpliwi, coraz mniej chce im się radzić sobie z widzimisię swoich dzieci. Dlatego dają im to, czego te chcą, byle tylko były wreszcie cicho” – podkreśla Michael Winterhoff, psycholog dziecięcy cytowany przez Business Insider. To właśnie w 1995 roku rozpoczęła się rewolucja cyfrowa. Zdaniem psychologa rodzice nie przygotowują swoich dzieci do prawdziwego życia. Powinni pokazywać pociechom, że nie zawsze wszystko musi iść po ich myśli. Tymczasem oni – jak mówi ekspert – przestali działać, tylko reagują. „Reagują na swoich smartfonach, tabletach, na Facebooku, na zachowanie dzieci. I to reagują natychmiast” – dodaje Michael Winterhoff. Rodzice powinni odzyskać wewnętrzny spokój Kiedy dziecko nie chce się uspokoić, rodzice sadzają je przed telewizorem. Dają mu do ręki tablet czy telefon, żeby zajęło się czymś na kilka godzin. Ekspert ostrzega, że to bardzo niebezpieczne. Podkreśla, że jeśli rodzice nie zaczną uczyć mniej więcej rocznego dziecka, że nie dostanie wszystkiego, czego chce, natychmiast, potem może być już za późno. Z konsekwencjami tego zaniedbania może borykać się ono nawet jeszcze w dorosłym życiu. Co powinni zatem zrobić rodzice? Jak tłumaczy psycholog, muszą osiągnąć wewnętrzny spokój. „Uczucie przytłoczenia zawsze bierze się ze środka, z nas samych. Dlatego tak ważne jest, żeby dorośli nauczyli się odpoczywać, dawali sobie czas na zajęcie się sobą, myślenie, regenerację. [...] Chodzi o to, by w tym czasie oderwać się od telefonów, laptopów i innych wynalazków technologicznych. Przynajmniej na kilka godzin w tygodniu” – podkreśla Michael Winterhoff. Zdaniem psychologa rodzice powinni też organizować dzieciom jak najwięcej czasu bez kontaktu z technologią. Zgadzacie się z ekspertem? Myślicie, że jest z nami aż tak źle? Źródło Business Insider Zobaczcie też: Szokujący eksperyment: porwanie dziecka jest ZADZIWIAJĄCO łatwe Nowe przepisy drogowe: ważne zmiany dla pieszych Rzecznik Praw Dziecka: „Trzeba pokazać sprawcom, że gdyby chcieli podnieść rękę na dziecko, to im ta ręka uschnie”
Znany reżyser o osobach nienoszących maseczek: „Wychowaliśmy bandę bezdusznych skur*******”
Znany reżyser i scenarzysta Andrzej Saramonowicz wypowiedział się na temat osób, które odmawiają zasłaniania nosa i ust. W bardzo ostrych słowach skrytykował sposób ich wychowania.
„Przed chwilą na ulicy spotkałem jakiegoś młodego idiotę bez maski, który na zwróconą uwagę powiedział, że jej nie założy. Wychowaliśmy bandę bezdusznych skur*******. A dokładnie rzecz biorąc: stworzyliśmy bezdusznych skur*******, rezygnując z ich wychowywania” – napisał w sobotę na Facebooku Andrzej Saramonowicz. Wojna pod postem Saramonowicza W komentarzach rozgorzała dyskusja, w której agresywną stroną byli nie tylko internauci, ale i sam reżyser. W tym samym poście krytykował… brak wychowania swoich rodaków. Gdy jeden z „fanów” opublikował przytyk „Mocne słowa jak na twórcę Lejdis”, reżyser odpowiedział mu: „Spie******”. Niektórzy fani argumentowali jednak swoje racje z zachowaniem taktu: „Bardzo Pana lubię, ale tym razem się nie zgodzę. Sama dziś wyszłam bez maseczki, na osiedle, do sklepu. W sklepie założyłam, bo z tym się godzę. Ale idąc chodnikiem, zachowując dystans, nie widzę sensu zakładania sobie na twarz czegoś, co nic nie pomoże ani mnie, ani nikomu innemu. A z drugą częścią Pana wypowiedzi, nie zgadzam się jeszcze bardziej” – uzasadniła jedna z komentujących. Saramonowicz opublikował wiadomości od hejterów W niedzielę rano reżyser opublikował jednak screenshoty wiadomości, które otrzymał od wulgarnych internautów. Niestety, nie zdecydował się na zasłonięcie ich nazwisk, przez co w komentarzach rozpoczął się lincz, a fani twórcy zaczęli wyciągać i publicznie komentować ich prywatne zdjęcia z profili. „To niezły kozak”, „Jest wiele zawodów fizycznych, w których się odnajdzie. Musi tylko krzepy nabyć” – komentowali sojusznicy Saramonowicza. Czy na pewno o takie wychowanie chodziło twórcy? Źródło: Wprost, Facebook, Instagram Zobacz też: Pozwy z powodu maseczek w szkołach: rodzice masowo zatrudniają prawników! Ministerstwo Zdrowia apeluje: nie wpuszczajcie do sklepów ludzi bez maseczek! W tych miejscach NIE MUSISZ nosić maseczki (nie tylko w lesie!)
Weronika Rosati wychowuje córkę bezstresowo: „Wszyscy uważają, że dałam jej sobie wejść na głowę”
Weronika Rosati zdecydowała się przyjąć model wychowania bezstresowego. Młoda mama uważa, że dziewczynka jeszcze wiele nacierpi się w życiu. Mała Eli kaprysi jednak nawet w sytuacji, gdy jest niemodnie ubrana...
Weronika Rosati jest mamą trzyletniej Elizabeth. Aktorka zdradziła, w jaki sposób wychowuje swoją córkę. Weronika zdecydowanie stawia na wychowanie bezstresowe, ponieważ wychodzi z założenia, że „trzylatka jeszcze się w życiu nacierpi”. Wychowanie bezstresowe Aktorka opowiedziała, w jaki sposób wychowuje swoje dziecko: „Przede wszystkim wychowuję Elę bezstresowo. Wszyscy uważają, że dałam jej sobie wejść na głowę, ale ja myślę, że w życiu czeka ją jeszcze wiele trudnych momentów. Chcę, by miała cudowne dzieciństwo, pełne miłości i beztroski. Chcę jej dać poczucie, że jest kochana”. Wszędzie razem Weronika zabiera swoją córeczkę ze sobą prawie wszędzie. Wyjątkiem są jedynie plany zdjęciowe, które odbywają się bardzo wcześnie rano lub w nocy. „Moim zadaniem jest sprawić, by miała poczucie, że jest kochana ponad wszystko. Wiem, jak wielkie daje to poczucie własnej wartości” - powiedziała Weronika. Awantura o śpioszki Rok temu Weronika opowiadała, że mała Eli kłóci się i kaprysi, gdy jest niemodnie ubrana: „Ona jest bardzo kobieca, jest też elegantką. Potrafi się awanturować, że w śpioszkach wynoszę ją z domu, a jak ma na sobie sukienkę, to jest przeszczęśliwa. Czapkę zdziera z siebie z impetem, ale kapelusz jest ok”. Źródło: pudelek.pl Zobacz także: Modelka Chrissy Teigen straciła dziecko. Weronika Rosati: „Rozumiem twój ból” Weronika Rosati daje córce telefon dla świętego spokoju. Ale tak na ulicy? To nieodpowiedzialne! Wychowanie bezstresowe - Czy wychowywać bezstresowo?
Kary dla dzieci – jak karać dziecko za złe zachowanie? [WIDEO]
Wymierzenie kary dla dzieci uznawane jest przez wielu rodziców za jedyny sposób na wyegzekwowanie stosownego zachowania. Neuropsycholog dziecięcy Dominika Słomińska tłumaczy, że nie jest to jednak najlepsza metoda wychowawcza. Kara to nie to samo, co konsekwencja.
Dbanie o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka nie jest najłatwiejszą sprawą, ale można się tego nauczyć. Dominika Słomińska, neuropsycholog dziecięcy, wyjasnia, dlaczego konsekwencje są o wiele lepsze w wychowywaniu niż kary dla dzieci. Kary dla dzieci a konsekwencje Ekspertka podkreśla, że należy odróżniać karę od konsekwencji. „Konsekwencja jest cudownym narzędziem wychowawczym, kara – niekonieczne. Kara powoduje, że dziecko nie będzie prezentować danego zachowania w obecności osoby, która karze, natomiast w pozostałym czasie może to zachowanie prezentować. Natomiast konsekwencja jest wtedy, kiedy dziecko świadomie podejmuje działanie i jest świadome poniesienia konsekwencji” – tłumaczy psycholog. Jak karać dziecko za złe zachowanie? Rodzice mówią często, że muszą karać dziecko, gdy źle się zachowa, bo inaczej będzie robiło, co chciało. Owszem, nie należy pobłażać niewłaściwemu zachowaniu, natomiast lepszym sposobem od wymierzenia nieadekwatnej kary do czynu jest wyciągnięcie bardzo konkretnej, realnej i adekwatnej konsekwencji danego zachowania. Zobacz także: Dlaczego surowe zachowanie prowokuje dzieci do kłamstwa? Konsekwencja kontra kara dla dziecka: przykłady Neuropsycholog Dominika Słomińska pokazuje na przykładzie, na czym polega różnica. Wyobraźmy sobie sytuację, że dziecko gra w piłkę w domu, czego nie wolno mu robić. „Mama mówi: «nie graj w piłkę, bo zbijesz mi wazon». Ale dziecko nie słucha mamy, dalej gra w piłkę i tłucze ten wazon. I mama wtedy, w przypływie wściekłości mówi: «mówiłam ci, że zbijesz ten wazon, oddaj mi swoje kieszonkowe, nie będziesz oglądać przez tydzień telewizji i nie pójdziesz na urodziny do koleżanki» – to jest kara i dziecko nie będzie grać w piłkę przy mamie, bo wie, że u mamy to powoduje złość. Natomiast jeżeli mama powie: «słuchaj, u nas w domu nie gra się w piłkę, możesz stłuc wazon. Jeżeli tak się zdarzy, będziesz musiał odkupić ten wazon ze swojego kieszonkowego». I jeżeli dziecko będzie uprzedzone o tej konsekwencji i mimo wszystko będzie grać w piłkę, i zbije wazon, to poniesie naturalną konsekwencję ze swojego zachowania i samo przyniesie kieszonkowe i odkupi wazon”. Konsekwencje i kary dla dzieci: czym się różnią? W karaniu dziecka za złe zachowanie chodzi o to, by wymusić na nim zmianę postępowania bez jego własnej refleksji o tym, czy jest to rzeczywiście niewłaściwe zachowanie, czy wręcz przeciwnie. Dziecko przestaje robić rzeczy, na które mu nie pozwalamy, nie dlatego, że widzi, że są złe, ale dlatego, że nie chce powodować naszego wzburzenia. Konsekwencja natomiast pozwala dziecku na zrozumienie, że rzeczywiście to, co robi, może mieć negatywne skutki, które w dodatku samo musi ponieść. Uświadomienie sobie tego daje większe szanse na przyszłość, że podobna sytuacja się nie powtórzy. Jak dbać o rozwój emocjonalny dziecka? Ważne jest, żeby na co dzień nazywać emocje zarówno dziecka, jak i swoje. Przydatne jest stosowanie takich zwrotów, jak: jestem dumna, podoba mi się, jesteś dzielnym przedszkolakiem, potrafisz samodzielnie zjeść obiad, jestem bardzo zadowolona, widzę, że jesteś zły, widzę, że jesteś zawstydzony, domyślam się, że jesteś smutny. „Takie nazywanie emocji uczy dziecko rozpoznawania tych emocji, a w konsekwencji łatwiejszego pokazywania ich światu” – podkreśla ekspertka. Zobacz także: Time-out: metoda wychowawcza, czy kara dla dziecka? Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa? Czy można nagradzać dzieci słodyczami i karać ich brakiem?
Wyjechała na weekend i zostawiła mężowi brutalny list: "Powodzenia, stary!"
Przed weekendowym wyjazdem, mama zostawiła mężowi pod opieką 6 córek i szczery list, który stał się hitem Internetu!
Na swoim profilu na Facebooku, Meghan Oeser, mama 6 córek, opublikowała list, który szybko stał się hitem. Zanim wyjechała na weekend, zostawiła mężowi kilka rad i wskazówek, co zrobić, że nie zwariować. List do męża, bo wyjeżdżam na weekend z koleżankami... (Uwaga: zawiera wulgaryzmy) Najdroższy Mężu, Piszę do ciebie z miłości, nie chcę cię przestraszyć. Chcę wyjaśnić ci kilka rzeczy, zanim zostaniesz na weekend... z nimi. Noc, dzień, czas śniadania i pora obiadu mogą zamienić się w czyste piekło, kiedy Szatan przybiera postać Kucyka Pony. Na początek... Kiedy wrócisz z pracy, wszystko będzie wyglądać normalnie. One będą cię przytulać, skakać i raczej będą zadowolone, że cię widzą. Obiecuję, to nie potrwa długo. Wakacje czy szkoła, to nie ma znaczenia. To czas, który nazywam "piekłem". One będą kłócić się o wszystko, Quinn i Penny zawsze zaczynają. Najprawdopodobniej, Quinn będzie wkurzona, bo Penny nosi sukienkę Elsy, a Penny będzie wkurzać to, że Quinn zawsze traktuje ją jak Annę. Penny będzie marudzić przy spaniu, ale o tym później. Obiad jest do du**. Bailey będzie chciała zjeść pizzę, Harper hot-dogi. Quinn zacznie płakać kiedy tylko powiesz "hot-dog", bo chce makaron z serem (ale nie ten pomarańczowy czy biały, tylko ten fioletowy). Fioletowy oczywiście się skończył, więc będzie chciała tosty. Zaczniesz przygotowywać makaron z serem, kiedy dla Penny, kiedy usłyszysz, że ona jednak chce tosty (bo usłyszała jak Quinn mówi, ze chce tosty). Na tym skończy się robienie makaronu, bo Bailey 5 lat temu zatruła się tym pomarańczowym, a Harper lubi ten biały. Zapomnisz o Harper, bo "niespodziewanie" przyprowadziła koleżankę i jeżdżą na dworze na deskorolkach. Wszyscy zjecie płatki, a Lily wpadnie na chwilę, bo będzie potrzebowała plastra. Będziesz chciał usiąść i zrelaksować się po obiedzie/śniadaniu, ale ostrzegam cię. Zrobi się cicho. Naprawdę cicho. Wtedy zauważysz, że nastolatka gdzieś zasnęła. Nie pozwól jej spać! Jeśli to zrobisz, masz przerąbane. Będzie na nogach do rana, a ty musisz wstać o 5. (...) Pora snu. Chol**** powodzenia, stary. Piżamy. Piep**** piżamy. Nawet się nie waż szukać czegoś innego niż szlafroczek Penny. Jeśli nie możesz go znaleźć, znajdź go do ch*****. Będzie chciała ten z Minnie, ale kiedy tylko go założysz zacznie się drzeć, że rękawy wyrywają jej ramiona. Znajdź ten z Elsą. Prawdopodobnie jest choler*** brudny, ale ona też. Nie pamiętam kiedy ostatni raz widziała mydło. Połóż Penny obok siebie na kanapie. Quinn, Harper i Bailey zaraz do was przyjdą. Tylko czekaj. Jak tylko się położą do łóżek, zrozumieją, że ich gardła płoną. Będą się zachowywać jakby przeszły piep***** 800 mil przez Saharę. Przyjdą na chwilę, po wodę. Nie pozwól NIKOMU pić z różowego kupka Quinn z Elsą. jeśli to zobaczy, coś ją opęta. Skończysz przenosząc Penny do swojego łóżka, myśląc, że to dobry pomysł. Ha ha ha! Równie dobrze mógłbyś położyć się obok boksera wagi ciężkiej. Po prostu spróbuj ją przetransportować do jej łóżka. Daj jej iPada. To oceni twoje życie, słowo. Wyłącz dźwięk, przyciemnij ekran. Nie zapomnij o nawilżaczu. Napełnij to g****, dodaj pachnące krople, lawendowe i antystresowe. Jeśli zachowywała się jak du***, dodaj kadzidło. Włącz FIOLETOWE światło. Dobry Boże, pamiętaj, fioletowe. Jeśli włączysz niebieskie, będzie się zachowywać, jakby oczy jej płonęły. Nie zapomnij o niekapku. Mówię poważnie, NIE zapomnij. (...) Śniadanie. Tyle zabawy, ile przy obiedzie. Albo więcej. Wypij kawę. Dużo kawy. Będziesz tego potrzebował. Penny będzie chciała płatki albo tosty. Cokolwiek wybierze, POZWÓL JEJ WYBRĆ ŁYŻKĘ. (...) Czas śniadania to taki cyrk, że zapomnisz o swoim śniadaniu, a od kawy dostaniesz drgawek. Już prawie pora lunchu. Zacznij pić. I jeszcze raz. Widzimy się w niedzielę. A, jeszcze coś. Jakbyś chciał zrobić przez ten weekend cokolwiek... powodzenia. Quinn płacze dosłownie co 5 minut, a co 4,5 sekundy będziesz słuchał, że przełyk Penny płonie. Cały czas chce jej się pić, więc co chwilę trzeba chodzić z nią na siku. Czasem pójdzie sama, ale najczęściej jest kompletnie bezużyteczna i marudzi. Przygotuj dodatkową bieliznę. No, a przez to, że kazałeś mi się pozbyć większości kubków niekapków i zostawiłam tylko 2... Ona je zgubi. Powodzenia w szukaniu. Buziaczki, Żona Normalne czy rozpieszczone? Życie z 6 dzieci z pewnością jest wyzwaniem... Ale aż takim?! Co myślicie o tym liście? Zdania w Internecie są podzielone. Jednych zachwycił, inni uważają, że córki Meghan są po prostu rozpieszczone... Czytaj także: Został z dziećmi na 2 dni. Napisał żonie wzruszający list źródło: boredpanda.com
Piaskownicowe mamuśki: Przestańcie zwracać uwagę mojemu dziecku! Tylko ja to mogę!
Kto dał ci prawo, do mówienia mojemu dziecku co mu wypada? Skąd wiesz, na jakiego człowieka chcę je wychować?
Nie daję ci prawa do zwracania uwagi mojemu dziecku Tylko ja mogę krzyczeć na moje dziecko. Tak wiem, nie powinnam podnosić na nie głosu, ale święta nie jestem. Ja nie powinnam, ale tobie z pewnością tego nie wolno! Każdy wychowuje dziecko zgodnie z własnymi przekonaniami. Ja nie wtrącam się do grubej czapki, którą twoje dziecko ma na głowie w ciepły dzień, nie każę mu dzielić się jego zabawkami i nie pouczam, więc ty też nie rób tego! - Podziel się łopatką. Grzeczne dzieci tak robią. Chyba chcesz być grzeczną dziewczynką! - mówi jedna z piaskownicowych mama do mojej córki. Może, gdyby mała potrafiła mówić, odpowiedziałaby owej mamuśce, że dzielić można się, jeśli łopatek jest kilka, a oddanie własnej to zupełnie coś innego. Kto dał prawo tej zupełnie obcej kobiecie do pouczania mojego dziecka?! Rozumiem reagowanie i zwracanie dzieciom uwagi w niebezpiecznych sytuacjach. Jeśli coś zagraża zdrowiu dziecka, oczywiście powinnyśmy reagować, bez względu, czyje to dziecko. W kwestiach wychowawczych radzę trzymać się od mojego dziecka z daleka. To ja decyduję o tym, na jakiego człowieka chcę wychować swoje dziecko, jakie wartości mu wpoję. Ja mam prawo oceniać, czy dane zachowanie jest niegrzeczne, czy może jest jedynie obroną własnych granic. Prawo do dyscyplinowania obcego dziecka Nie raz widzę zachwiania innych dzieci, które mi nie odpowiadają i chętnie przywołałbym te maluchy do porządku, ale nie robię tego, bo... nie są to moje dzieci. Jeśli dziecko przekracza pewne granice, zwracam uwagę jego mamie, a nie dziecku. Nie przemawia do mnie prawo do dyscyplinowania obcego dziecka, jeśli źle się zachowuje, bo co znaczy "źle"? Dla piaskownicowej mamy moja córka, która nie oddała własnej łopatki, ewidentnie źle się zachowywała, a według mnie miała pełne prawo, by jej nie oddawać. Bicie, kopanie, krzywdzenie drugiej osoby jest absolutnie niedopuszczalne. Wtedy nie tylko można, ale i powinno się reagować, bo udając, że nie widzimy tego, wychowujemy pokolenie dzieci przepełnionych znieczulicą, które w przyszłości mogą nie zareagować, widząc na przystanku bitą staruszkę. Dziękuję ci, że dyscyplinujesz moje dzieci Innego zdania jest amerykańska mama Karen Alpert, która w sieci otwarcie dziękuje nieznajomemu za zwrócenie uwagi jej dziecku: "Nie miałam szansy, żeby dziś ci to powiedzieć, ale DZIĘKUJĘ. Kiedy moje dziecko zachowuje się jak osioł, a mnie z jakiegoś powodu nie ma w pobliżu, masz moje pozwolenie, żeby zwrócić mu uwagę. Nie masz prawa go uderzyć ani wydrzeć się na niego (to moje prawo), ale proszę, czuj się upoważniony do powiedzenia mu, żeby przestał być dupkiem, który wpycha się na drabinki. Albo kiedy wspina się po zjeżdżalni. Albo kiedy śmieci. Albo kiedy używa brzydkich słów. Albo kiedy terroryzuje inne dzieci. Albo kiedy robi cokolwiek, czego nie powinien i co sprawia przykrość innym. Pozwalam Ci na to, ponieważ nawet jeśli nie jesteś jego rodzicem, to jesteś dorosłym. Oznacza to, że jesteś od niego mądrzejszy. Tak, wiem, prawdopodobnie są rodzice, którzy nie znoszą, gdy ktoś obcy dyscyplinuje ich dzieci, ale nie należę do nich". Zobacz też: Walka mam – zobacz starcie na placu zabaw - film
Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej niż własne dzieci?
Często słyszy się, że dziadkowie bardziej kochają wnuki niż własne dzieci. To zastanawiające, że dziadkowie, którzy w młodości byli surowi dla swoich dzieci, dla wnuków są pobłażliwi i rozpieszczają je do granic możliwości. Z czego może wynikać tak inne podejście do pociech?
Dziadkowie na pewno inaczej podchodzą do opieki nad wnukami. Przyczyn jest zapewne wiele. Być może jedną z nich jest brak ciężaru odpowiedzialności za wychowywanie wnucząt lub refleksja nad przeszłością i zmiana stosunku do dzieci? W każdym przypadku odpowiedź jest na pewno inna. Jeśli jednak pobłażliwość dziadków nie wykracza poza ich kompetencje i nie kłóci się z zasadami wychowania przyjętymi przez rodziców, nie jest powodem do zmartwień – ot przywilej dziadków. Gorzej, jeśli dziadkowie „wiedzą lepiej” i nagminnie powtarzają zachowania nieakceptowane przez rodziców. To rodzi frustrację, nerwy i niepotrzebnie komplikuje relacje rodzinne. Najczęściej popełniane błędy dziadków Nie da się ukryć, że znajomość metod wychowawczych wśród rodziców jest coraz większa. Popularyzacja psychologii oraz liczne artykuły w mediach na temat właściwego wychowania dzieci przyczyniają się do świadomego kształtowania pociech. I o ile wiedza, w dużej mierze dzięki Internetowi, dociera do rodziców, o tyle rzadziej do dziadków. To powoduje, że dobrze znane im metody wychowawcze zaczynają powielać w przypadku wnuków. Co do nich należy? Wiara w zabobony – ludzie mają skłonność do wiary w przesądy. Dziadkowie w trosce o nowo narodzone dziecko często namawiają rodziców do przewiązywania wózka czerwoną wstążeczką, co ma je uchronić od nieprzychylności losu, albo przelewania jajka nad płaczącym dzieckiem, co ma ukoić jego nerwy i odpędzić złe moce. Nieracjonalne zachowania często irytują rodziców, co wydaje się uzasadnione. Złe nawyki żywieniowe – dziadkowie często z naddatkiem dogadzają wnukom i nie odmawiają im słodyczy, gazowanych napojów czy chipsów. O ile pozwolenie dzieciom od czasu do czasu na spożywanie niezdrowych przekąsek nie będzie miało tragicznych skutków, o tyle w przypadku nagminnego jedzenia śmieciowych produktów może skutkować otyłością, a nawet problemami z miażdżycą. Warto uświadamiać dziadków, jak bardzo przetworzone są to produkty i przekonywać do czytania etykiet. Kupowanie niepotrzebnych zabawek – pluszowe misie, lalki czy samochodziki to najczęściej wybierane przez dziadków upominki, które kupowane w przesadnych ilościach są zbędne i przewalają się z kąta w kąt. Może warto nakłonić dziadków do wybierania czytanek dla dzieci lub zabawek, które pomogą dziecku uczyć się poprzez zabawę? Błędne przekonania – jednym z poważniejszych błędów, jakie popełniają dziadkowie, jest przykazywanie dzieciom błędnego i ograniczonego przekonania o świecie. Brzmiące niewinnie zdania typu „lalkami bawią się tylko dziewczynki” czy „nie płacz przy kolegach, bo będą się z ciebie śmiali” jest w istocie przypisywaniem ról płciom i poprzez zawstydzanie wpędzaniem dziecka w poczucie winy. Warto, aby rodzice, którzy słyszą takie frazy, reagowali i tłumaczyli dziecku, że płacz nie jest oznaką słabości, lecz wrażliwości, a decyzja o tym, jaką zabawką chce się bawić, należy tylko i wyłącznie od jego upodobań. Warto dodać, że dziadkowie zwykle nie mają złych intencji, ich zachowanie jest podyktowanie stanem wiedzy, przekonaniami oraz utartym sposobem myślenia. Dobrym pomysłem jest tłumaczenie realnego znaczenia wypowiadanych przez nich słów i wpływu, jaki mają na wnuków, po to, aby nieświadomie nie wyrządzać najmłodszym krzywdy. A czy wasi rodzice lub teściowie ingerują w wychowanie wnucząt? Zobacz także: Parentyfikacja. Czym jest i jakie są jej konsekwencje? Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? Jak z maminsynka zrobić zucha?
Samotne mamy wychowują wspaniałe dzieci! Potwierdzają to badania
Wciąż uważasz, że prawidłowy rozwój dziecka gwarantuje jedynie pełna rodzina, w której jest mama i tata? Jesteś w błędzie. Naukowcy mają na to dowody.
Utarty stereotyp mówi, że dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują dwojga rodziców. Ale to nieprawda! Dzielne, samotne mamy wychowują niesamowitych ludzi, i badania naukowe to potwierdzają! Wszystkie dzieci mają się tak samo dobrze W lipcu 2017 r. Naukowcy z Europejskiego Towarzystwa Rozrodu Człowieka i Embriologii w Belgii opublikowali badanie, które pokazało, że dzieci wychowywane przez <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/gdy-mama-zostaje-sama-5651-r1/">samotne mamy są tak samo szczęśliwe, jak te, które dorastały w domach z obojgiem rodziców przeciwnej płci. Oto wyniki belgijskiego badania: Po przeanalizowaniu sytuacji w różnych typach rodzin naukowcy zauważyli, że nie ma żadnych istotnych różnic w zaangażowaniu emocjonalnym rodziców w stosunku do ich dzieci, niezależnie od tego, czy wychowują je z partnerem, czy samodzielnie. Co więcej, samotne matki otrzymywały znacznie więcej wsparcia społecznego niż rodzice posiadający drugą połówkę. Badacze nie dostrzegli także różnic w zachowaniu dzieci z różnych typów domów. Wniosek? Wszystkie dzieci mają się tak samo dobrze. To nie brak ojca wpływa negatywnie na rozwój dziecka Mathilde Brewaeys, jeden z autorów badania, przyznaje, że istnieje powszechne założenie, że dorastanie bez ojca nie jest dobre dla dziecka. Jednak to założenie „opiera się głównie na badaniach dzieci, których rodzice rozwiedli się, i które doświadczyły przez to konfliktu rodzicielskiego”. Wydaje się jednak, że „negatywny wpływ na rozwój dziecka zależy bardziej od trudnych relacji rodzic-dziecko niż od nieobecności ojca”. Ważne jest zatem to, by rodzic, niezależnie od tego, czy jest samotny czy nie, stale pielęgnował relację z dzieckiem. Wówczas wyrośnie ono na wspaniałego człowieka, niekoniecznie z problemami tylko z powodu tego, że wychowywane było przez jednego rodzica. Coraz więcej kobiet wybiera samotne macierzyństwo Coraz więcej kobiet wychowuje samotnie swoje dzieci np. z powodu rosnącej liczby rozwodów. Mamy będące jedynymi rodzicami nie powinny czuć z tego powodu żadnej presji ani wpędzać się w poczucie winy i wmawiać sobie, że ich dzieci narażone są na jakąś stratę, bo nie mają taty. Mamy nadzieję, że ta wiadomość pokrzepiła wszystkie samodzielne mamy. Pamiętajcie, jeśli wasza <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/10-sposobow-na-zbudowanie-silnej-wiezi-z-dzieckiem-wideo-1393-r22/">więź z dziećmi będzie silna, wyrosną one na naprawdę niesamowitych ludzi. Nie dajcie sobie wmówić, że będzie inaczej! Źródło: mother.ly Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jestem-samotna-matka-ale-mojemu-dziecku-niczego-nie-brakuje-21015-r1/">Jestem samotną matką, ale mojemu dziecku niczego nie brakuje! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/akt-urodzenia-a-ustalenie-ojcostwa-jak-potwierdzic-ojcostwo-sadowe-ustalenie-ojcostwa-17125-r1/">Ojciec dziecka w akcie urodzenia: co zrobić, gdy jest nieznany? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/uchwala-nsa-w-akcie-urodzenia-dziecka-nie-mozna-wpisac-dwoch-matek-27938-r1/">Uchwała NSA: w akcie urodzenia dziecka nie można wpisać dwóch matek
Kiedy i jak chwalić dziecko, żeby mu nie zaszkodzić?
Pochwały nie zawsze są słuszne i wskazane. Bywa, że zamiast budować dziecko, działają destrukcyjnie. Jak uniknąć takich błędów?
Chwalenie dziecka z jednej strony jest bardzo ważnym aspektem budującym jego poczucie własnej wartości, a z drugiej bywa przyczynkiem do wielu niepowodzeń w późniejszym życiu. Dlaczego? Ponieważ nie każde chwalenie jest słuszne, a pochwały udzielane nadmiernie i nieumiejętnie mogą wbrew pozorom wpłynąć na dziecko destrukcyjnie. A zatem jak chwalić, żeby nie zaszkodzić malcowi? Pochwały powinny motywować, a nie uzależniać Amerykańska psycholog i autorka książki „Nowa psychologia sukcesu”, Carol Dweck, radzi: „chwal za wysiłek, zachęcaj do treningu intelektualnego”. Cenna pochwała to taka, która jest wyrazem uznania dla trudu podjętego w wykonanie jakiegoś zadania, a nie jego efektu. Zamiast mówić dziecku: „ale jesteś mądry, taki ładny obrazek narysowałeś”, lepiej zwracać uwagę na szczegóły, np. podkreślić to, ilu użyło kolorów, jak starannie pokolorowało domek. Pochwała powinna zachęcać do dalszej pracy i rozwoju, a nie być jedynie próżnym podkreśleniem intelektu dziecka. W przeciwnym razie malec zacznie wręcz oczekiwać pochwał, a każdorazowy ich brak będzie działał demotywująco i obniżał jego samoocenę. Carol Dweck udowodniła tę tezę w badaniu przeprowadzonym na uczniach. Okazało się, że gdy byli oni chwaleni za inteligencję lub uzdolnienia, stawali się mniej zmotywowani do pracy nad sobą, a przez to osiągali gorsze wyniki w nauce niż uczniowie chwaleni za podjęty trud. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/12-rzeczy-ktore-rozwijaja-inteligencje-niemowlaka-18723-r1/">12 rzeczy, które rozwijają inteligencję niemowlaka Dlaczego chwalenie wysiłku jest lepsze od chwalenia intelektu? Intelekt traktowany jest jako coś stałego, niezmiennego. Jeśli więc mówimy dziecku, jakie jest mądre i inteligentne, utwierdzamy je w przekonaniu, że nie musi podejmować żadnego wysiłku, bo przecież „z natury” jest zdolne. Chwalenie za trud daje natomiast przekonanie, że praca nad sobą ma sens i że warto podejmować wysiłek, by się rozwijać, niezależnie od tego, jakim intelektem jest się obdarzonym. Żeby osiągnąć sukces, nie wystarczy być po prostu zdolnym. Do tego konieczna jest wytrwałość i konsekwencja. Bywa, że zdolne dzieci wcale nie wyrastają na zaradnych dorosłych. Dlaczego? Ponieważ zwykle wszystko przychodziło im bardzo łatwo, nie musiały ćwiczyć się w pokonywaniu własnych słabości. W efekcie, gdy w późniejszym wieku napotykają na przeszkody, nie umieją zmotywować się do działania i ponoszą porażki. Dlatego właśnie tak istotne jest to, by od małego doceniać każdy wysiłek, jaki podejmuje dziecko i uczyć je, że działanie i podejmowanie inicjatywy ma sens. Źródło: radiozet.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/akacja-sie-gra-sie-ma-to-wspaniala-lekcja-dla-calych-rodzin-25691-r1/">Najcenniejsza lekcja, jaką możesz dać dziecku? Lekcja pomagania! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/kary-i-nagrody-metody-wychowawcze-8936-r1/">Karać czy nagradzać? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/wady-ktore-pozwola-ci-byc-dobra-matka-1637-r1/">5 grzechów, które czynią cię... dobrą matką!
Wyluzowanie czy brak wychowania? Maciej Zakościelny pozwala synom mazać po ścianach
Partnerka aktora, Paulina Wyka, pokazała zdjęcia, na których widać, jak chłopcy szaleli przy ścianach. Mali artyści działali z rozmachem!
Aktor Maciej Zakościelny i modelka Paulina Wyka są parą od 2014 roku. Przez długi czas starali się trzymać swoją relację w tajemnicy, jednak kiedy modelka zaszła w pierwszą ciążę, wyjawili prawdę o sobie. Obecnie są rodzicami dwóch synów, prawie 3,5-letniego Borysa i 1,5-rocznego chłopca, którego imienia nie zdradzili. Jak wychowują malców? Na pewno słowo „kreatywność” jest im o wiele bliższe niż „dyscyplina”. Świadczą o tym ostatnie zdjęcia, jakimi Paulina pochwaliła się w sieci. Maciej Zakościelny i Paulina Wyka pozwalają dzieciom na wiele Modelka pokazała ostatnio na swoim Instastory dość nietypowe zdjęcia synów. Widać na nich, jak chłopcy z zapałem zamalowują różnymi kolorami… ściany! Partnerka Macieja Zakościelnego nie zdaje się tym jednak przejmować i zamiast w pośpiechu zacząć ścierać mazgaje, postanowiła sfotografować dziecięcą twórczość i pochwalić się dziełem synów w internecie. Albo para przezornie pokryła ściany zmywalną farbą, albo ma bardzo dużo wyrozumiałości do swoich smyków. Maciej Zakościelny przyznał kiedyś na swoim profilu na Instagramie: „Ojcostwo bywa wyjątkowo piękne. Zazwyczaj jednak to czas bardzo intensywny i niełatwy. Szczególnie teraz gdy ta rola wymaga na nowo zdefiniowania. Pozdrawiam wszystkich ojców. Życzę Wam dużo spokoju, cierpliwości, akceptacji i miłości - naprawdę warto”. Patrząc na to, jak para reaguje na pomazane ściany, zdaje się, że właśnie te cechy są dla nich absolutnie kluczowe w rodzicielstwie. Kreatywne wychowanie czy… brak wychowania? Choć wielu takie luźne podejście do wychowania i duża doza wyrozumiałości na zachowanie dzieci bardzo się podoba, są i tacy, którzy uważają, że przyzwalanie na wszystko to zwyczajny brak wychowania. A jakie jest wasze zdanie na ten temat? Uważacie, że pozwalanie dzieciom na malowanie po ścianach uczy je kreatywności i wyrażania siebie, czy jest wyrazem braku dyscypliny i zasad? Jak wy byście zareagowali na podobne wyczyny waszych pociech? Stawianie na kreatywność jest ważne dla rozwoju dziecka. Wszelkie zabawy pobudzające wyobraźnię doskonale stymulują mózg i poszerzają horyzonty malca. Warto wygospodarować w domu kącik, w którym dziecko będzie mogło się twórczo wyżywać, kiedy tylko przyjdzie mu na to ochota. Aby stworzyć taki kącik, wystarczy pomalować choćby kawałek ściany specjalną farbą tablicową i kupić kolorowe kredy. Maluch będzie zachwycony! View Burdaffi on the source website Źródło: instagram Zobacz też: Anna Lewandowska ma dość bycia idealną mamą, żoną, przyjaciółką Agnieszka Kaczorowska wyjawiła, co sądzi o karmieniu piersią Szyc wkrótce zostanie ojcem! Pokazał piękne zdjęcie
7 sygnałów, że twoje dziecko ma ducha przywódcy. Nie podcinaj mu skrzydeł, a zwojuje świat!
Być może teraz bywa ci trudno okiełznać malca, ale za jakiś czas będziesz z niego dumna!
Jak określiłabyś swoje dziecko? Odważne, waleczne, krnąbrne, zadziorne, głośne? Wychowanie takiego malca przypomina nieco opiekę nad dzikim zwierzęciem. Może to niekiedy frustrować i przyprawiać o zawrót głowy, ale dawać też ogromną satysfakcję i radość. Oto klasyczne sygnały świadczące o tym, że twoje dziecko wyrośnie na wielkiego przywódcę! 1. Nigdy się nie poddaje Jest pewne siebie, wie, czego chce i za wszelką cenę dąży do osiągnięcia celu. Może męczyć cię do skutku, byś zbudowała z nim trzypoziomowy statek kosmiczny z krzeseł w salonie lub upierać się, że założy szorty, mimo że na dworze jest -5 stopni Celsjusza. Martwisz się, że nie masz kontroli nad swoim dwulatkiem? Tak naprawdę bunt i wytrwałość, które teraz widzisz, są cechami, które pozytywnie wpłyną na niego i na jego późniejsze życie w wielkim świecie. 2. Nie da się go „wyłączyć” Mimo że twój maluch ma dopiero dwa lata, o drzemkach w dzień już dawno zapomnieliście? W dodatku kładzie się spać o 22, a wstaje skoro świt? To dlatego, że ma aż tyle rzeczy do zrobienia i nie chce niczego przegapić. Maluch ze skłonnościami przywódczymi stale jest czymś zajęty. Jeśli coś go interesuje, potrafi spędzić nad tym dużo czasu, np. układać budowle z Lego do późnych godzin wieczornych. 3. Lubi, gdy jest głośno Oczywiście gdy samo jest w centrum zainteresowania. Nie przejmuje się tym, że wszyscy je słyszą, gdy idzie klatką, mimo że ty jako rodzic już dawno chciałabyś zapaść się pod ziemię ze wstydu. Ma to jednak również pewne korzyści. Głośne dziecko nigdy nie zgubi się w tłumie, nie pozwoli też na żadną niesprawiedliwość wobec siebie. Radzimy tylko, byś uświadomiła go o istnieniu jednej cennej rzeczy zwanej „głosem wewnętrznym”. 4. Nie działa na nie to, co na inne dzieci Inni rodzice z pewnością chętnie udzielają ci tysięcy rad, jak poskromić twoje nieokiełznane dziecko. Jedyne, co możesz zrobić, to im przytakiwać i się uśmiechać. Dobrze wiesz, że twój przypadek jest wyjątkowy i nie taki prosty do ugładzenia. 5. Rządzą nim emocje To przez nie jest takie głośne i ekspresyjne. W jednej chwili tryska energią i jest radosne, a za sekundę histeryzuje. Znaczna większość kilkulatków ma problemy z kontrolowaniem swoich emocji i ich wyciszaniem, ale twoje dziecko jest nimi po prostu owładnięte. Na przyjęciu urodzinowym kolegi najgłośniej śpiewa i krzyczy, wspina się na najwyższe gałęzie drzew. Wszystko robi tak, jakby ciągle gdzieś się spieszyło. 6. Jest waleczne i nieustępliwe Nie tak łatwo wymusić na nim zmianę zachowania. Musisz wykazać się o wiele większą cierpliwością, niż inni rodzice, tłumaczyć i przekonywać dłużej, by zaniechało robienia czegoś, na co akurat ma ogromną ochotę, a z jakichś przyczyn nie powinno tego robić. No cóż, możesz się jedynie pocieszać, że dzięki swojemu dziecku każdego dnia ćwiczyć się w sztuce negocjacji (a niestety czasami też przekupstwa). 7. Przyciąga inne dzieci jak magnes Takie żywe, energiczne, wygadane dziecko jest zwykle bardzo lubiane i popularne. Inne dzieci do niego lgną. Dzięki temu ma wiele przyjaźni i uczy się funkcjonowania w społeczeństwie od najmłodszych lat. To prawda, zadziorne, pewne siebie i odważne dziecko może być trudniejsze w wychowywaniu, ale wiedz, że właśnie w ten sposób właśnie przygotowuje się do przejęcia świata :) Bądź na to gotowa! Źródło: babyology.com.au
Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
Eksperci przekonują, że pewien poziom agresji u dzieci jest normalny. Zamiast krzyczeć, złościć się i dawać klapsy, wystarczy odwrócić uwagę malca.
„Aby dziecko mogło zachowywać się lepiej, potrzebuje tyle samo empatii i wsparcia, co osoba w depresji, choć tego typu zachowania zwykle nie zachęcają nas do bycia empatycznym” – twierdzi Dave Anderson, psycholog z Child Mind Institute w Nowym Jorku. Istnieje przekonanie, że złe zachowanie dziecka odzwierciedla jego kiepskie wychowanie, a w rzeczywistości może ono wynikać z pewnych problemów natury biologicznej. W takich przypadkach typowe reakcje rodziców mogą nie przynieść pożądanych rezultatów, czyli poprawy zachowania malca. Dzieci biją, gryzą, kopią Pediatrzy pod kierownictwem Michaela F. Lorbera przeprowadzili badanie, w którym przyjrzeli się 477 dzieciom w wieku od 6 do 24 miesięcy. Ich matki miały notować, jak często maluchy wykazywały się negatywnym zachowaniem, łącznie z biciem, gryzieniem i kopaniem. Wyniki obserwacji opublikowano na łamach Journal of Pediatrics. Okazało się, że tego typu zachowania były dość powszechne, w dodatku nasilały się wraz z wiekiem, a punkt kulminacyjny następował zwykle u dwulatków. Na tej podstawie naukowcy polecili pediatrom, by uspokajali rodziców, martwiących się niewłaściwym zachowaniem swoich dzieci. Zaznaczali jednak, że tego typu wybuchy agresji powinny być od początku zmieniane. Rodzice powinni ustalać jasne granice i reagować w odpowiedni sposób. Zamiast karać jednak dziecko wrzaskiem, gniewem lub klapsem, lepiej odwrócić jego uwagę i nakierować ją na coś zupełnie innego. Niektóre dzieci zachowują się wyjątkowo agresywnie Naukowcy podkreślają, że wybuchy agresji to typowe zachowanie u najmłodszych, jednak u niektórych dzieci zdarzają się one wyjątkowo często i są bardziej nasilone. Wówczas potrzebna jest inna forma pomocy, takie problemy z zachowaniem mogą utrzymywać się dłużej, nawet u starszych dzieci. Jeśli wybuchy agresji u dziecka zdarzają się codziennie i nie wynikają z żadnych problemów fizycznych, nie są oznaką bólu albo upośledzenia słuchu lub mowy, mogą świadczyć o zaburzeniach rozwoju. Zwykły napad złości od zaburzenia różni się częstotliwością, intensywnością i czasem trwania danego zachowania. Krzyk nie jest dobrą formą terapii Rodzice instynktownie reagują krzykiem na złe zachowanie dziecka, ale to nie działa. Dr Anderson zwraca uwagę na pewną istotną rzecz. Czy w terapii dla par mówi się, że jedno z partnerów powinno krzyczeć na drugie w celu wyegzekwowania jakiegoś zachowania? Albo czy szefom wpaja się, że lepszą wydajność pracowników osiągną, krzycząc na nich? Oczywiście, że nie. Podobnie takie zachowanie rodziców w stosunku do dzieci nie jest właściwe i skuteczne. Zobacz też: Gdy przedszkole staje się ringiem, czyli sposoby na dziecięcą agresję Najpierw ustal granice, później je egzekwuj Według specjalistów ważne jest, by dziecko miało jasne zasady, jakie zachowanie jest akceptowane i pożądane, a jakie nie. Najlepiej najpierw wytłumaczyć dziecku, czego się od niego oczekuje, zamiast denerwować się, gdy postąpiło ono niewłaściwie, a tak naprawdę nie miało wytyczonych żadnych granic. View Burdaffi on the source website Konsekwencje zamiast kar Drobne przewinienia dzieci warto ignorować, wówczas nie będą one dla nich tak atrakcyjne, bo nie spowodują skupienia uwagi rodzica. Zamiast karać dzieci w nieskończoność za podobne przewinienia, a następnie przywracać utracone przywileje, lepiej jest stosować przemyślane konsekwencje danego zachowania. Muszą one być z nim spójne i wykonane odpowiednio szybko, by dziecko rozumiało związek przyczynowo-skutkowy. Warto też podkreślić, jakiego zachowania w podobnej sytuacji oczekuje się od dziecka w przyszłości. Lepiej też poczekać, aż dziecko ochłonie, niż karać je w chwili, gdy jest wzburzone. Jeśli podejrzewasz, że dziecko może mieć poważne problemy z zachowaniem, udaj się do specjalisty zdrowia psychicznego. Wielokrotnie rodzice ignorują zbyt długo agresję u dziecka, a jeśli okaże się, że jest to problem, który faktycznie wymaga leczenia, wówczas im szybciej się ono rozpocznie, tym lepiej. Źródło: nytimes.com Zobacz też: "Agresja dzieci to problem naszych czasów" - twierdzi znana pisarka 7 rad do poskromienia złośnika Dziecko krzyczy i się buntuje? Co z niego wyrośnie?
Co zrobić, by wychować szczęśliwe dziecko? Wystarczy zastosować jedną prostą zasadę!
Każdy rodzic powinien codziennie stosować zasadę dziesięciu minut. Sprawdź, na czym ona dokładnie polega.
Chyba każdy z nas chce wychować swoje dziecko na człowieka emocjonalnie dojrzałego, z wysoką samoświadomością, a przede wszystkim szczęśliwego. Pytanie tylko, jak to osiągnąć? Rodzice starają się, jak mogą. Natomiast dr Kenneth Barish z Cornell University twierdzi, że jest to prostsze, niż mogłoby się wydawać. Zdaniem specjalistki wystarczy codziennie stosować zasadę dziesięciu minut. Tylko ty i ja Zdaniem Barish zaledwie dziesięciu minut codziennie przed snem wystarczy, by znacząco wzmocnić więź emocjonalną z dzieckiem. Nie chodzi tylko o podsumowanie dnia i streszczenie problemów. Czas ten rodzice powinni poświęcić na rozmowę o emocjach. To powinna być okazja do tego, by dziecko mogło spokojnie przedstawić swoje argumenty, wytłumaczyć np. dlaczego w ciągu dnia się zdenerwowało lub co je martwi, zadać nurtujące je pytania i co ważniejsze, uzyskać na nie odpowiedzi czy pomoc, której potrzebuje. Dzięki temu nasza pociecha ma szansę nauczyć się radzenia sobie z trudnymi emocjami, a także zrozumieć, że nie ma nic złego w ich przeżywaniu. To czas, by się przytulić, a także pochwalić malucha, czy mu podziękować. Mały człowiek dzięki temu nawykowi czuje, że my rodzice zawsze jesteśmy blisko. Ma także szansę szybciej nauczyć się żyć w zgodzie se swoimi uczuciami i emocjami, a w przyszłości z pewnością będzie lepiej radzić sobie z cierpieniem, złością, czy porażką. Mów, słuchaj i zrozum Zasada dziesięciu minut może brzmi prosto i banalnie, ale w praktyce nie zawsze to wychodzi. Dzieci próbują zrozumieć świat. Pomagamy im w tym, jak umiemy, ale czasem mamy dość albo wolimy unikać prawdy. Denerwujemy się, gdy pytania są zbyt dociekliwe. Unikamy szczerego mówienia o uczuciach. Potem dziwimy się, że relacja z dzieckiem nie jest dość bliska. Co więcej, często odmawiamy także dzieciom prawa do wyraźnego mówienia o bólu, złości, smutku. Nie dajemy przyzwolenia na ich przeżywanie. Mówimy: „No, już nie boli”, odwracamy uwagę – „Patrz, ptaszek, leci!” i wmawiamy, że są dobre i złe emocje – „Taka ładna dziewczynka, a tak się złości”, „Chłopaki nie płaczą”. Tymczasem słuchając uważnie i pozwalając dziecku na przeżywanie emocji, szczególnie tych trudnych, dając wsparcie, możemy dziecku zaoferować znacznie więcej, niż mogłoby się nam wydawać. Tylko czy aż dziesięć minut? Choć Barish mówi o zaledwie dziesięciu minutach to mało które dziecko otrzymuje aż tyle czasu na wyłączność. Niestety w pędzie, między różnymi obowiązkami dużo spraw załatwiamy równolegle. Bawimy się z dzieckiem przy włączonym telewizorze, rozmawiamy, zerkając na telefon, czy gotując obiad. Nawet jeśli masz małe dziecko, warto wyrobić sobie codzienny wieczorny nawyk - wyciszyć mieszkanie, poczytać fajną książkę i zapytać, jak minął dzień. Posłuchać, co dziecku się podobało, a co było dla niego niemile lub niezrozumiałe. Poza tym to nie tylko przydatny, ale i bardzo miły nawyk, który powinien zagościć w każdym domu, nieprawdaż? Źródło: babyology.com.au
10 rzeczy o jedzeniu, których nigdy, przenigdy nie wolno ci mówić do dziecka!
Jako rodzice, wszystkie te rzeczy mówimy w dobrej wierze, by zachęcić dziecko do zdrowego odżywiania. Jednak często dzieje się tak, że działają one na opak, szkodzą dzieciom, a już na pewno nie sprawiają, że dziecko polubi dzięki nim zdrowe jedzenie czy nowe smaki. Dlaczego to, co mówimy jest złe i co lepiej powiedzieć lub zrobić zamiast tego?
Psycholodzy i specjaliści od rodzinnego odżywiania wymieniają 10 najczęściej używanych przez rodziców "jedzeniowych komunikatów", które niestety bardzo szkodzą zdrowemu odżywianiu i mają negatywny wpływ na rozwój dzieci. Często odnoszą odwrotny skutek od zamierzonego. Zjadaj wszystko z talerza — to chyba najczęściej powielany tekst, który niestety nie przynosi nic dobrego. Jakich jeszcze komunikatów, często słyszanych i powtarzanych przy stole, lepiej unikać?? Czy brzmią dla was znajomo? 1. Zobacz, twój (brat, siostra, kuzyn, kolega, przyjaciółka) jedzą to, dlaczego ty nie? Dziecko rozumie to tak: On/ona jest lepszy ode mnie. Lepiej powiedzieć: Wiem, że też do tego dojdziesz, kochanie. Potrzeba czasu i wielu smaków, by nauczyć się lubić nowe dania. Uzasadnienie: Zamiast wzbudzać w dziecku uczucie, że jest gorsze od kogoś, wzmacniasz jego pewność siebie i utwierdzasz w przekonaniu, że może i ono będzie lubiło ten zdrowy produkt w swoim własnym czasie. Zobacz też: Jedzenie, które tuczy najbardziej: tym, nie karm dziecka! 2. Kiedyś tak lubiłeś jagódki – jesteś strasznie wybredny! Dziecko rozumie to tak: Może nigdy nie wyrosnę z tego, bo taki jestem? Co lepiej zrobić zamiast tego? W ogóle nie przywoływać tej etykietki, nie nazywać dziecka wybrednym, bo tak będzie o sobie myślało. Zamiast tego starać się, by jedzenie i poznawanie nowych smaków było przyjemnością. Bez wywoływania negatywnych skojarzeń i przezywania czy nazywania dziecka takim a takim. Uzasadnienie: Jakiekolwiek etykietowanie dzieci szkodzi im z zasady. Unikanie tego rodzaju „przezywania” jest dobre dla rozwoju dziecka. Tak jak zaczniesz mówić o dziecku, tak ono będzie o sobie myślało. I z tymi określeniami będzie się utożsamiać. Będzie myślało, że jest wybredne, niegrzeczne, albo grzeczne, czyściutkie, albo zawsze brudzące się, nielubiące czegoś lub zawsze jedzące tylko jeden ulubiony rodzaj jedzenia i tak też będzie się zachowywać. Bo tak o nim mówimy, bo tak mu wmówiliśmy. 3. Ostatni raz ci mówię, nie, nie dostaniesz lodów! Dziecko rozumie to tak: Nigdy już nie dostanę lodów! Lepiej powiedzieć: Nie będziemy teraz jeść lodów, ponieważ obiad będzie za pół godziny. Wybierzemy sobie jeden dzień w tym tygodniu na deser. Uzasadnienie: Dzieci o wiele lepiej akceptują „nie”, gdy wiedzą, dlaczego nie mogą czegoś dostać i gdy wiedzą, kiedy znów to dostaną. Po prostu. 4. Nic nie zjadłeś/nie zjadłaś za dużo. Weź jeszcze kilka gryzów i dopiero wtedy możesz odejść od stołu. Dziecko rozumie to tak: Mama/tata/pusty talerz (zewnętrzne sygnały) są ważniejsze, niż to czy ja czuję samodzielnie, w środku, że jestem już najedzona/y. Lepiej powiedzieć: Upewnij się, że zjadłeś dość jedzenia, ponieważ następny posiłek nie będzie podany przed obiadem/kolacją/podwieczorkiem itp. Uzasadnienie: Kiedy dziecko może samo decydować o tym, ile zje i czy się naje, uczy się, jak efektywnie zarządzać swoim głodem (uwaga: czasami musi w czasie tego uczenia się popełniać pomyłki). 5. Jeśli zjesz trochę warzyw, dostaniesz deser. Dziecko rozumie to tak: Nie mogę się doczekać dnia, kiedy nie będę musiał jeść moich warzyw i od razu zjem deser! Co lepiej zrobić zamiast tego? W miejsce takiego nagradzania jedzeniem lepiej oferować częściej bardzo smaczne warzywa i w ten sposób modelować zdrowe odżywianie. Uzasadnienie: Badania dowodzą niezbicie, że dzieci uczą się w ten sposób zawsze wybierać jedzenie traktowane jako nagrodę, niż to jedzenie, które muszą jeść wcześniej. Zobacz też: Zmuszasz dziecko do jedzenia? Zobacz, jaką robisz mu krzywdę! 6. Super/Dobra robota!/Ale pięknie zjadłeś?/Kto tak pięknie zjadł?/Świetnie się spisałeś! (po tym, jak dziecko zjadło więcej niż zwykle) Dziecko rozumie to tak: Mamusia i tatuś są ze mnie dumni, kiedy zjadam więcej, duże ilości jedzenia albo wszystko, co jest na talerzu. Lepiej powiedzieć: Zawsze świetnie się spisujesz, gdy słuchasz swojego brzuszka. Uzasadnienie: Chwaląc dziecko za jedzenie dużych porcji, uczysz je, że ilość jest ważniejsza, niż jakość oraz tego, że nieważne jest podążanie za swoim apetytem i uczuciem sytości. 7. Zjedz to, to jest dobre dla ciebie. Dziecko rozumie to tak: To jest niedobre. Lepiej powiedzieć: To smakuje naprawdę dobrze i jest podobne do X, którą lubisz. Uzasadnienie: Badania pokazują, że smak ma największe znaczenie przy wyborze jedzenia przez dzieci i że zawsze dziecko woli mieć więcej informacji o nowym produkcie i daniu. Szybciej posmakuje czegoś, o czym będzie więcej wiedziało. Tak jak w przykładzie. View Burdaffi on the source website 8. Jeśli będziesz grzeczny w sklepie, dostaniesz ciasteczko lub Jeśli nie przestaniesz tego robić, nie dostaniesz wieczorem lodów. Dziecko rozumie to tak: Za każdym razem, kiedy jestem grzeczny, dostanę pyszną przekąskę. Co lepiej zrobić zamiast tego? Bądź zawsze konsekwentny, jeśli dziecko jest niegrzeczne i mów mu o tym, ale nie włączaj w to w ogóle żadnego jedzenia. Nie nagradzaj też jedzeniem pożądanego zachowania. Uzasadnienie: Myśl o długoterminowych efektach wychowania, a nie tylko krótkofalowo. Nagradzanie dzieci jedzeniem jest bardzo szkodliwe i sprawia, że w przyszłości zawsze będą traktować jedzenie jako nagrodę. Takie dzieci częściej w dorosłym życiu jedzą nadmiernie, a potem są na diecie. To nie jest zdrowe. Zobacz też: Wybrzydza przy jedzeniu, nie próbuje nowych rzeczy? To mogą być geny! 9. My nie jemy ciasta zbyt często, bo to jest szkodliwe dla ciebie. Dziecko rozumie to tak: Lubię wszystko to, co jest dla mnie złe (Zło = przyjemność). Lepiej powiedzieć: Ciasto to nie jest jedzenie, które jemy ciągle. Możemy zjeść trochę ciasta w ten weekend na urodzinach u cioci. Uzasadnienie: Dzielenie (etykietowanie) jedzenia na "dobre" i "złe" tworzy niepotrzebne oceny wokół jedzenia. Zamiast tego naucz dzieci, jak dopasować do zbilansowanej diety wszystkie rodzaje produktów i dań. 10. Nie smakuje ci to? Chcesz, żeby ci zrobić coś innego? Dziecko rozumie to tak: Nigdy nie muszę próbować czegoś nowego, bo mama/tata zawsze zrobi mi ulubione danie! Lepiej powiedzieć: Wszyscy mamy to samo danie na talerzach, czasami dostajesz swoje ulubione, a innym razem jest to ulubione danie kogoś innego. Uzasadnienie: Wspólne jedzenie posiłków uczy dzieci, że jedzenie to rodzinna sprawa i zachęca je do akceptowania różnorodnego jedzenia. Nigdy nie lekceważ mocy swoich słów, jeśli dotyczą jedzenia i dzieci. Czy zdarza się wam używać któregoś z tych 10 komunikatów? Zobacz też: Co jeść w ciąży, by dziecko było mądre i zdrowe? 30 zasad (nie) jedzenia według maluszka Zmuszasz dziecko do jedzenia? Po tym tekście przestaniesz! Źródło: Psychology Today, Huffington Post
"Daj buziaczka! Cioci nie dasz? No coś ty taki niewychowany!"
Wielkimi krokami zbliżają się święta i czas rodzinnych spotkań. Dla niektórych dzieci te "bardzo bliskie spotkania" wcale nie będą przyjemne.
Już niebawem święta i czas wyjątkowych spotkań. Wiele osób zobaczy się z dawno niewidzianymi krewnymi. W tej całej radości, uprzejmości i serdeczności często jednak rodzice zapominają, że ciocia czy wujek dla naszych dzieci są zupełnie obcymi ludźmi - osobami widzianymi po raz pierwszy w życiu. Takie spotkania mogą być bardzo stresujące. Kim jest ta pani? Choć dla ciebie to stryjeczna ciotka, kuzynka i wujenka, dla twojego dziecka to zupełnie obcy ludzie, którzy niespodziewanie nawiedzili wasz dom. Maluchy dopiero uczą się, czym są święta i tradycja, dlaczego ten czas jest wyjątkowy. Z biegiem lat zaczynają coraz więcej kojarzyć i pamiętać. Jednak zazwyczaj to Mikołaj jest wyznacznikiem świąt. Rzadko widziana rodzina niełatwo zapada w pamięć dziecka, dlatego musisz być nie tylko wyrozumiała, ale i pomóc maluchowi przejść przez te dni. Mały dzikus Członkowie rodziny zazwyczaj bardzo emocjonalnie reagują na małe dzieci. Oczekują uścisków, całowania i przytulania. Dosłownie rzucają się zarówno na rozkoszne bobaski, jak i na przedszkolaki. Dziecko reaguje wstydem, bo nie zna człowieka, który chce go dotykać i przytulać. Malec może płakać, wstydzić się lub nawet mówić wprost, że nie ma ochoty na czułości. Niektórzy dorośli odbierają to jako niegrzeczne zachowanie, krytykują malca i przymuszają, by poszło na kolana do wujka, dało buziaczka babci. A zastanów się, czy ty byłabyś taka chętna, by całować obcego na ulicy? Dla dziecka dokładnie w ten sposób wygląda ta sytuacja. To jest moje ciało Według psychologów, jeśli dziecko nie ma ochoty na czułość, nie wolno nalegać. Nawet małe dziecko ma już poczucie pewnych granic, które trzeba uszanować i których nie wolno przekraczać. Maluch ma takie samo prawo jak dorosły do intymności i decyzji, kto może je dotykać i w jaki sposób. Dlaczego to takie ważne? To jak będziesz reagować na decyzje dziecka, może mocno wpłynąć na jego zachowanie i bezpieczeństwo w przyszłości. To od ciebie zależy, czy dziecko w przyszłości będzie uważało, że powinno być uległe lub czy samo będzie szanować intymność innych ludzi. Lucy Emmerson, koordynator Sex Education Forum, brytyjskiej organizacji pozarządowej promującej edukację seksualną twierdzi, że dorośli, którzy namawiają swoje dzieci do całowania i przytulania krewnych, wyrządzają im krzywdę. Według Emmerson, zamiast nauki uczuć, rodzic doprowadza do zatarcia granic tego, co jest dopuszczalne w kontakcie fizycznym. Warto uczyć uprzejmości i uczuciowości, jednak należy przy tym pamiętać, że dziecko nie jest naszą własnością. - Rodzice od maleńkości muszą pomóc zrozumieć, czym jest "zgoda na coś" i podkreślać, że "ciało jest jego własnością" - tłumaczy specjalistka. "Daj buziaczka! Cioci nie dasz? No coś ty taki niewychowany!" - te słowa usłyszy niejedno dziecko w te święta. Jeśli twoja córeczka lub synek nie są chętni do przytulania, daj im tę swobodę i wyjaśnij krewnym, dlaczego nie zmuszasz dziecka do czułości. Zaproponuj dziecku alternatywne zachowania, np. podanie ręki lub przybicie piątki, przesłanie buziaka na odległość, duży uśmiech, czy pomachanie ręką - to też będzie miłe.