„Mamo, znowu przegrałem!” Jak uczyć dziecko radzenia sobie z porażką?
Nieodłącznym elementem życia jest porażka. Właśnie dlatego, warto od małego uczyć dziecko, jak radzić sobie z przegrywaniem. Zapraszamy do przeczytania kolejnego artykułu w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, w którym znajdziecie m.in. cenny komentarz naszej ekspertki, psycholożki Dominiki Słomińskiej, właśnie na ten temat.
Rodzice uczą dzieci, w jaki sposób osiągać sukcesy, cieszą się nimi razem z maluchami i wspierają je w drodze do osiągania celu. Co robić, gdy pewnego razu pociecha poczuje smak przegranej? Porażka może boleć nawet najmłodszych, dlatego istotne jest, by już od małego uczyć dzieci, jak wyciągać z niej wnioski i… iść dalej. View Ediplayer on the source website Najgorsze bywają początki Gdy dziecko rośnie i przebywa głównie z rodzicami, to zwykle otrzymuje od nich dużo ciepłych uczuć. Bezwarunkowa miłość i wsparcie sprawiają, że najczęściej jego życie jest miłe i przyjemne. Gdy jednak smyk zaczyna rosnąć i styka się z innymi osobami, to już nie zawsze wszystko jest tak proste i bezproblemowe... Każdy rodzic z pewnością pamięta pierwsze kłótnie dziecka w piaskownicy o ulubioną zabawkę i minę swojej pociechy, której ją właśnie odebrano, albo pierwszą przegraną malucha w grze planszowej, wyścigu, czy konkursie w przedszkolu. Te niemiłe chwile okraszone smutkiem i nierzadko łzami chociaż są trudne, to są również... bardzo potrzebne. Dlaczego warto uczyć dziecko radzenia sobie z przegrywaniem? Nie da się wyeliminować z życia porażek, rodzice nie są w stanie uchronić przed nimi swoich pociech. Jedynym sposobem, by pomóc, jest nauczenie malucha, jak w naturalny sposób przeżywać niepowodzenia. Istotne jest, by dziecko od małego wiedziało, że przeżywanie sukcesu, jak i porażki jest tak samo ważne. Wszystko po to, by umiało sobie radzić z nimi później – również w dorosłym życiu. Nauka przegrywania konieczna jest także do tego, by dziecko nie bało się porażki. Strach zawsze hamuje rozwój, dlatego dziecko umiejące przegrywać szybciej i chętniej podejmie się nowych wyzwań (nie będzie miało obaw związanych z ewentualną kolejną porażką). Ponadto „oswojenie” przegrywania pomaga mieć lepszy stosunek do rywalizacji, takiej bez nadmiernego stresu, a w momencie porażki minimalizuje ryzyko dużej złości czy frustracji. – Niezwykle istotne jest to, żeby przekazać dziecku, że pojedyncze przegrane i porażki nie definiują wartości dziecka, a są jedynie informacją, co można jeszcze ćwiczyć lub czego nie. Warto pamiętać, że to właśnie dzięki porażkom można docenić sukcesy, a pamięć o nich ratuje nas podczas złej passy... Dlatego tak bardzo ważne jest, aby rodzice uczyli dzieci zarówno tego, jak wygrywać, jak również jak przegrywać, a do tych wyzwań życiowych najlepiej przygotowywać je podczas zabawy – podkreśla nasza specjalistka, Dominika Słomińska. W jaki sposób krok po kroku oswajać dziecko z przegraną? Aby dziecko nauczyło się radzić sobie z przegrywaniem, należy na początku wprowadzać proste gry planszowe, w których maluch może odnieść szybki sukces. Ekspertka podkreśla, że przegrany dorosły powinien stać się wzorcem prawidłowego zachowania, czyli może m.in. spokojnie wyrażać rozczarowanie przegraną w słowach: Ojej, przegrałem! Jest mi przykro, następnym razem muszę się bardziej skupić, postarać. Ważne jest także, by następnie pogratulować wygranemu – można np. wyciągnąć rękę do dziecka i powiedzieć: Gratuluję wygranej! To była równa walka, widziałem jak bardzo się starałeś. Liczę, że następnym razem ja wygram, szykuj się na rewanż. – Pamiętajmy, że maluch jest naszym lustrem i jeżeli od początku będziemy modelować prawidłowe wzorce, dziecko powinno je odwzorować. Tak sformułowane komunikaty pokazują dziecku nie tylko kulturę osobistą, ale też uczą, że przegrana się zdarza i nie jest niczym złym. Takie podejście uczy dziecko, że porażka może motywować i nie świadczy o tym, że spotykać nas będzie za każdym razem – zwraca uwagę psycholog. Co robić, gdy po przegranej… wybucha awantura? Ekspertka dodaje także, że jeśli mamy do czynienia z „ambitnym zawodnikiem” i każda przegrana kończy się awanturą oraz rozpaczą, to nie należy się poddawać. Nadal to dorosły pokazuje prawidłową postawę, ale też odciąża dziecko z sytuacjach rywalizacyjnych, żeby nie pogłębiać frustracji malucha. – Zachęcam rodziców do zakładania „sportowych albumów”, w których razem z dzieckiem przyklejamy zdjęcia sportowców, którzy raz w geście zwycięstwa stoją na podium, a innym razem leżą zrozpaczeni na murawie, a później gratulują wygranemu. Na każdy kroku należy pokazywać dziecku, że zarówno porażka, jak i sukces jest zmienną i jedno zapowiada drugie – podkreśla specjalistka. Dominika Słomińska wskazuje także na to, by rodzice byli wyczuleni na to, by nie wbudowywali w dziecku przekonania, że musi być najlepsze. Dziecko przestymulowane takimi wymaganiami jest w ciągłym napięciu, nie jest odporne na porażki i każde potknięcie niszczy jego samoocenę. Trzeba pamiętać, że maluch ma swoje predyspozycje i to właśnie na nich należy budować jego wartość. A dziecko, które akceptuje siebie i wie, że ma prawo popełniać błędy, będzie potrafiło przegrywać, a porażki będzie przekuwać w trening i pracę prowadzącą do wygranej. Chcesz wiedzieć więcej? Weź udział w akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”!
Pozwala dzieciom przeklinać. Ma swoje powody? Według wielu internautów tak!
Młoda kobieta, która pozwala swym dzieciom przeklinać, już od pewnego czasu prowadzi kanał na TikToku. Ale właśnie dzięki materiałowi na temat przeklinania zdobyła mnóstwo pozytywnych komentarzy wśród internautów.
„Jeśli sądzisz, że najgorszą rzeczą, jaką może zrobić twoje dziecko, jest przeklinanie, to się zdziwisz” – uważa Casara. Okazuje się, że wielu rodziców wcale nie uważa, że przeklinanie jest najgorsze. Jej dzieciom wolno przeklinać i basta Według matki czwórki dzieci w przeklinaniu nie ma nic złego. Pod warunkiem że się wie, kiedy i jak można sobie na to pozwolić. Jej dzieci, dzięki temu, że znają różne przekleństwa, wiedzą, co one oznaczają. Wiedzą też, kiedy i których przekleństw można używać, a które są nie do przyjęcia. „Wolno im przeklinać, dlatego wiedzą: kiedy mogą przeklinać, jak mogą przeklinać i przy kim mogą przeklinać” – wyjaśnia Casara. Według niej rodzice oczywiście mogą udawać, że ich dzieci nigdy nie usłyszały/nie usłyszą ani nie wypowiedziały/nie wypowiedzą żadnego przekleństwa. Tylko czy nie jest to oszukiwanie samych siebie? Casara i jej mąż podkreślają, że im jako rodzicom zależy na otwartości i autentycznych relacjach z dziećmi. Casara uważa też, że należy spojrzeć prawdzie w oczy. I pogodzić się z tym, że rówieśnicy wywierają na dziecku presję, jeśli chodzi o różne niepożądane zachowania. Jeśli młody człowiek ma się czegoś nauczyć – musi popełniać błędy lub wiedzieć, jak ich uniknąć. Internauci: „Właśnie tak wychowujemy nasze dzieci” Filmik wywołał spore kontrowersje. Co ciekawe, spora liczba internautów popiera kobietę. Matki i ojcowie przyznają, że nie od dziś pozwalają swoim dzieciom przeklinać: „Potrzeba nam więcej takich rodziców”; „Proszę, adoptuj mnie…”; „Właśnie tak wychowujemy nasze dziewczynki”; „Tak! Kiedy dzieci czują, że muszą coś ukrywać, wpadają w największe kłopoty! Wiem to z własnego doświadczenia”; „Moja mama jest taka – ona i ja mamy najlepszą więź na świecie, rozmawiam z nią o wszystkim”. View oEmbed on the source website źródło: TikTok/CasaraNJuan Piszemy też o: 5-latek terroryzował przedszkole. Nauczycielka wezwała policję Tragedia podczas ślubu. Nie żyje dziecko młodej pary: 3-latek został potrącony przed kościołem W bloku nagle zawalił się balkon. Stała na nim ciężarna
„Przedszkolanki psują dzieci! W domu stosujemy tzw. zimny chów, a one rozpieszczają mi córkę” [LIST DO REDAKCJI]
Tosia ma 5 lat. Oboje z mężem uznaliśmy, że będziemy wychowywać ją na samodzielną, ogarniętą dziewczynkę. Zbyt dużo naoglądaliśmy się dzieci wychowywanych pod kloszem, bezstresowo, bez kar, za to z ciągłymi nagrodami. Dzieci – przekonanych, że świat kręci się wokół nich. Dzieci, które w podstawówce nie potrafią zawiązać sobie butów.
Nie znaczy to, że fundujemy naszej Małej codzienny survival i narażamy na głód, chłód i brud. Po prostu nikt nie robi tragedii z tego, że Tosia nie ma ochoty jeść kolacji (bo skończyło się kakao) lub ma ochotę wyjść bez kurtki przed dom przekonać się, że jest naprawdę zimno… Jej humory nie robią na nas większego wrażenia. Ma kary. Ponosi też konsekwencje swoich decyzji (nie zjadła kolacji – jest głodna). Niestety, mam wrażenie, że w przedszkolu wychowawczynie uważają córkę za dziecko specjalnej troski. Gwiazdka Tosia Nawet wiem dlaczego. Córka pięknie śpiewa. Może odziedziczyła talent po tacie, może to zasługa tego, że niemal od pierwszych jej dni życia raz w tygodniu chodziłyśmy na „Gordonki”, w każdym razie śpiewa bardzo czysto i ma świetną pamięć do dźwięków. Efekt? Zawsze dostaje główną rolę w przedstawieniach, bierze udział w konkursach, no istna frontmenka. Oglądając wszystkie te występy, zastanawiam się, dlaczego nie zmotywują innych dzieci do nauczenia się piosenek czy ról. Tylko Tosia i Tosia. Najwspanialsza, najzdolniejsza, cudowna. Pozostali dostają jakieś krótkie kwestie, a na pierwszym planie – królewna Tosia. Czy muszę pisać, że coraz bardziej przewraca się jej od tego w głowie? Piżama w jednorożce (czyli jak wyszłam na idiotkę) Od 4. roku życia Tosia ubiera się sama. Pewnego dnia uznała, że chce iść do przedszkola w piżamie w jednorożce. Zapytałam, czy to przemyślana decyzja, a kiedy potwierdziła – powiedziałam: „OK”. Uznałam, że sama musi przekonać się, że chodzenie w piżamie do przedszkola jest dziwne, że dzieci mogą się śmiać, etc. Kiedy ją odbierałam – była przebrana w „normalne” ubranie (dzieci mają zapasowe ubranka na wypadek, gdyby się zabrudziły). Wychowawczyni uświadomiła mnie, że przebrała Tosię, bo chyba rano za bardzo się spieszyliśmy. W domu Tosia wyjaśniła mi, że wszyscy się z niej śmiali, ale na szczęście ciocia zaraz ją przebrała. I może jutro też pójdzie w piżamie, a potem się przebierze… Następnego ranka kazałam się jej ubrać normalnie. Inaczej znów wyszłabym na idiotkę, a Tosia zostałaby przebrana i znów nie wyciągnęłaby żadnych wniosków. „Różowe ciasteczko” Tosia swego czasu bardzo lubiła Kucyki Pony. Jej ulubioną bohaterką było oczywiście Pinkie Pie (Różowe Ciastko). Łączyło je sporo: moja córka też uwielbia róż, słodkości i śpiew. Pewnego dnia poprosiła nas, byśmy nie mówili na nią Tosia, tylko… Pinkie Pie. Popukałam się w czoło. A już na drugi dzień po południu, kiedy odbierałam Małą z przedszkola, usłyszałam: „Już wołam Pinkie Pie”. Trochę się zdziwiłam, ale przemilczałam to. Potem miało się okazać, że ciocie wszystkie prace Tosi podpisują już nie „Tosia R.” a „Pinkie Pie”. Zimny chów: samo zło? Na zebraniach słyszę o niej same dobre rzeczy, arkusze wypełniane są w samych superlatywach. Że taka samodzielna, mądra, pogodna, zaradna, zdolna, lubiana, szybko się uczy… Że empatyczna, zawsze chętna do pomocy, dodania otuchy innym dzieciom. Wiem. Widocznie to chuchanie i myślenie za dziecko, chronienie przed każdym pyłkiem na drodze – to niejedyny sposób na wychowanie fajnego dzieciaka. Kochamy córkę, uwielbiamy się z nią przytulać, wspólnie wyjeżdżać, słuchać audiobooków całą rodziną. Chcę, by wyrosła na osobę, która nie będzie się wywyższać ponad innych. Która będzie umiała ponosić skutki swoich decyzji. I która nie będzie użalać się nad sobą, gdy „podły” świat nie będzie spełniał jej życzeń. Niestety przedszkolanki najwyraźniej uważają, że trzeba inaczej. Chyba najwyższy czas na poważną rozmowę… Agnieszka Piszemy też o: „Na kolanach błagają, by oddać im dzieci. A potem one znów lądują u nas we łzach i siniakach…” Miłość matki nie zna granic! Zrobiłabyś to samo dla swojego dziecka? „Rozwiodłam się z mężem, bo mnie zdradził. Mści się na mnie, wmawiając dziecku, że to ja jestem winna rozstania!”
„Czy nasze dzieci to egoiści i materialiści? O, nie! Proszę Państwa, wychowujemy pokolenie cudownych ludzi!” [LIST DO REDAKCJI]
W niedzielę po obiedzie poszłam z córkami na plac zabaw. Dzieci się bawiły, a my (3 mamy i 1 tata) rozmawialiśmy o… oczywiście o dzieciach, ale w kontekście ostatnich wydarzeń. Chcę o tym opowiedzieć, bo wnioski, do których doszliśmy, nie przestają mnie uskrzydlać…
Jak to na placu zabaw – dzieci szaleją, a dorośli czasem zaczynają ze sobą rozmawiać. Tym razem na naszym ulubionym placu była moja koleżanka z synkiem i jeszcze dwoje rodziców. Złożyło się, że siedliśmy na sąsiednich ławeczkach i zaczęliśmy rozmawiać. Najpierw o wiośnie, zmianie czasu, a potem… naszych czasach. Okazało się, że wszyscy mamy te same spostrzeżenia, jeśli chodzi o to, jak dzieci zaangażowały się w pomoc uchodźcom z Ukrainy. Dzieci są wspaniałe! Trudno o rodzinę, w której nie zrobiło się nic, by pomóc ludziom, którzy uciekli przed wojną. Tak jak trudno o rodzinę, w której nie rozmawiałoby się o tym, co wydarzyło się i dzieje tak blisko nas. Po prostu nie da się udawać, że nic się nie stało, choć oczywiście maluchom nie mówi się wszystkiego, bo byłoby to zbyt straszne. Okazuje się, że dzieciaki potrafią zachować się wspaniale. Za każdym razem, gdy podjeżdżamy do punktu zbiórek rzeczy dla uchodźców w naszym mieście – rozczula mnie widok maluchów. Np. idzie taki maluszek, taszczy z dumą wielką paczkę pieluszek… Albo w sklepie, kiedy słyszę, jak mała dziewczynka pyta mamę, czy może wrzucić do koszyka z rzeczami dla uchodźców swoje ulubione słodycze. Podczas rozmowy na tym placu zabaw szybko wynikło, że nie tylko ja mam podobne odczucia. Dzielą się pięknie nie tylko rzeczami Moi rozmówcy podawali podobne przykłady. Z własnych lub zaprzyjaźnionych domów. Że dzieci bardzo ładnie podeszły np. do wyboru zabawek, które trafiły potem do najmłodszych uchodźców. Jeden chłopiec, zanim podzielił się swoimi klockami LEGO, szorował je w łazience na błysk – tak długo i dokładnie, że jego rodzice byli w szoku. Albo to: dziecko bierze do ręki maskotkę i mówi, że tej nie da, bo jest stara i niezbyt ładna, że lepiej będzie podarować coś, co na pewno się spodoba. I wybiera kotka, jednego z ulubionych pluszaków. A dzieci z grupy przedszkolnej, do której trafiła dziewczynka z Ukrainy – postanowiły, że zaopiekują się nią najlepiej jak potrafią. Wśród nich od roku był już jeden chłopczyk z Ukrainy, ale dzieci uznały, że nieładnie, by tylko on jeden zajmował się Julią. Że wszystkie chcą ją poznać tak samo. Jakby nie było żadnej językowej bariery… Szybko się dogadali co do „Psiego Patrolu”, jednorożców, chomików. Dzieciaki opowiadały jej też, żeby się nie przejmowała, jak jej wpadnie do kibelka cała rolka papieru toaletowego, bo im się to zdarza i wtedy ciocie dzwonią po wujka, który wszystko naprawia. Czy my byśmy tak umieli? „Myślą państwo, że my jako dzieci też byśmy tak umieli?” – zapytała jedna z mam. Na chwilę zapadła cisza. Mnie przyszło do głowy, że to małe pokolenie to chyba lepsza wersja nas, ale jakoś nie chciało mi to przejść przez gardło. Nie chciałam nikogo urazić. Wtedy moja koleżanka powiedziała tak: „A skąd nasze dzieci to umieją, jak nie od nas?”. Zrobiło mi się wtedy ciepło od środka. No tak… przecież dzieciaki uczą się przez naśladowanie. Jeśli tak się zachowują, to znaczy, że dorośli tak je wychowują. I wiecie co? Jestem z nas, wszystkich rodziców, dumna! Tyle się mówi, że dzieci w XXI wieku są od małego przyzwyczajone do materializmu, komputerów, telefonów, że nie umieją rozmawiać… A okazuje się, że mimo wszystko wychowujemy cudowne pokolenie. Wrażliwych, mądrych, pełnych empatii ludzi. Kamila, 30 lat Piszemy też o: Urodziłam dziecko w klasie maturalnej. Wszyscy mówili, że zmarnowałam sobie życie, a to był początek czegoś pięknego [LIST DO REDAKCJI] Idziesz chodnikiem z dzieckiem? Zgodnie z prawem grozi za to nagana albo nawet grzywna 5 tys. zł! 4-letni Sasza zginął uciekając z Kijowa z babcią
Wychowujemy dzieci jako „smombie”? Liczy się dla nas tylko telefon
Wstajemy rano i od razu łapiemy za telefon. Zasypiamy z telefonem w ręku. Przez cały dzień bezmyślnie scrollujemy media społecznościowe. Znasz to z własnego życia? Pamiętaj, że najbardziej cierpią przez to twoje dzieci.
W 2015 roku najpopularniejszym niemieckim słowem okazało się „smombie”: neologizm powstały ze słów „smartfon” i „zombie”. Jak łatwo się domyślić, oznacza ono kogoś, kto praktycznie nie rozstaje się ze swoim telefonem. Zasypia z nim i zaczyna dzień. Chodzi z nim nawet do łazienki. Na ulicy, zamiast patrzeć na drogę, patrzy w ekran. Zupełnie jak zombie. Jak wielu z nas. Robimy krzywdę samym sobie, a co gorsza – naszym dzieciom. Rodzice nie przygotowują dzieci do prawdziwego życia „Obserwuję ten trend od 1995 r. Rodzice są coraz mniej cierpliwi, coraz mniej chce im się radzić sobie z widzimisię swoich dzieci. Dlatego dają im to, czego te chcą, byle tylko były wreszcie cicho” – podkreśla Michael Winterhoff, psycholog dziecięcy cytowany przez Business Insider. To właśnie w 1995 roku rozpoczęła się rewolucja cyfrowa. Zdaniem psychologa rodzice nie przygotowują swoich dzieci do prawdziwego życia. Powinni pokazywać pociechom, że nie zawsze wszystko musi iść po ich myśli. Tymczasem oni – jak mówi ekspert – przestali działać, tylko reagują. „Reagują na swoich smartfonach, tabletach, na Facebooku, na zachowanie dzieci. I to reagują natychmiast” – dodaje Michael Winterhoff. Rodzice powinni odzyskać wewnętrzny spokój Kiedy dziecko nie chce się uspokoić, rodzice sadzają je przed telewizorem. Dają mu do ręki tablet czy telefon, żeby zajęło się czymś na kilka godzin. Ekspert ostrzega, że to bardzo niebezpieczne. Podkreśla, że jeśli rodzice nie zaczną uczyć mniej więcej rocznego dziecka, że nie dostanie wszystkiego, czego chce, natychmiast, potem może być już za późno. Z konsekwencjami tego zaniedbania może borykać się ono nawet jeszcze w dorosłym życiu. Co powinni zatem zrobić rodzice? Jak tłumaczy psycholog, muszą osiągnąć wewnętrzny spokój. „Uczucie przytłoczenia zawsze bierze się ze środka, z nas samych. Dlatego tak ważne jest, żeby dorośli nauczyli się odpoczywać, dawali sobie czas na zajęcie się sobą, myślenie, regenerację. [...] Chodzi o to, by w tym czasie oderwać się od telefonów, laptopów i innych wynalazków technologicznych. Przynajmniej na kilka godzin w tygodniu” – podkreśla Michael Winterhoff. Zdaniem psychologa rodzice powinni też organizować dzieciom jak najwięcej czasu bez kontaktu z technologią. Zgadzacie się z ekspertem? Myślicie, że jest z nami aż tak źle? Źródło Business Insider Zobaczcie też: Szokujący eksperyment: porwanie dziecka jest ZADZIWIAJĄCO łatwe Nowe przepisy drogowe: ważne zmiany dla pieszych Rzecznik Praw Dziecka: „Trzeba pokazać sprawcom, że gdyby chcieli podnieść rękę na dziecko, to im ta ręka uschnie”
Chcesz, żeby twoje dziecko odnosiło sukcesy? Posłuchaj naukowców
Nie ma jednej recepty na doskonałe wychowanie dziecka, ale są rodzice, którym się to dobrze udało. Co mają ze sobą wspólnego? M.in. wcześnie zaczęli uczyć dzieci matematyki i umiejętności społecznych, a mamy po porodzie wróciły do pracy. Zobacz, co jeszcze możesz zrobić dla swojego dziecka.
Dobre wychowanie dziecka w dużej mierze zależy od zachowań i decyzji rodziców. To nie powinno być dla nikogo zaskoczeniem, ale warto sobie powiedzieć wyraźnie: rodzice stają się dla swoich dzieci silnym wzorcem postępowania na całe życie. Mają oni znaczący wpływ na ich edukację, sposób odżywiania, rozwój inteligencji emocjonalnej, przyszłe relacje z innymi ludźmi oraz wiele, wiele innych rzeczy. W skrócie: życiowy sukces, mierzony niekoniecznie w setkach złotych, a bardziej życiowymi perspektywami i własnym samopoczuciem. Nie ma żadnej cudownej recepty na wychowanie zrównoważonego, inteligentnego człowieka. Jest za to kilka rzeczy, które rodzice mogą zrobić, żeby się do tego przyczynić: Wyznaczenie dziecku obowiązków Teoretycznie wszyscy to wiemy, ale w praktyce wygląda to różnie. Wiele mam wciąż hołduje przekonaniu, że dziecko „jeszcze zdąży się w życiu napracować” i sprząta skarpety po swoim 8-latku. Błąd! Julie Lythcott-Haims z uniwersytetu Stanford przypomina „jeżeli dzieci nie zmywają, to znaczy, że ktoś inny musi pozmywać za nie. W ten sposób są zwolnione nie tylko z pracy, ale też z nauki, że pewna praca musi być wykonana i każdy powinien się jakoś dołożyć do wspólnego dobra”. Lythcott-Haims podkreśla, że dzieci, które od małego mają swoje obowiązki domowe, później lepiej współpracują z innymi, są bardziej empatycznymi i samodzielnymi dorosłymi. Po prostu od dziecka są przyzwyczajeni do tego, na czym polega wysiłek. Uczenie dziecka umiejętności społecznych Rodzice, którzy stawiają na rozwój inteligencji społecznej swojego dziecka, postępują naprawdę mądrze. Na uniwersytecie stanowym Pensylwanii przez ponad 20 lat prowadzono badanie na grupie 700 osób, w którym szukano związku między umiejętnościami społecznymi przedszkolaków, a ich późniejszym życiowym powodzeniem w dorosłym życiu. Związek jest silny. Badanie pokazało, że dzieci o wysokich kompetencjach społecznych, które chętnie współpracowały z rówieśnikami, były skore do pomocy, empatyczne i potrafiły same zmierzyć się ze swoimi problemami, dużo częściej zdobywały wyższe wykształcenie i pracę jeszcze przed ukończeniem 25. Roku życia, niż ich koledzy, którzy nie mieli takich umiejętności. Dzieci o ograniczonych kompetencjach społecznych z kolei częściej trafiały do aresztu, miały problemy z alkoholem i mieszkaniem. Pomysłodawczyni badania Kristin Schubert podsumowuje „to doświadczenie pokazało, że rozwijanie umiejętności społecznych u dziecka to jedna z najważniejszych rzeczy, jakie rodzic może zrobić, żeby zapewnić mu zdrową przyszłość”. Rodzice dużo wymagają od dziecka Właśnie tak – rodzice wymagają od swoich dzieci, żeby się starały np. w szkole. Zakładają, że ich pociechy pójdą w przyszłości na studia. W dodatku, ci rodzice planują przyszłość tak, żeby te studia się w niej znalazły, bez względu na dochody i inne okoliczności. To działa na zasadzie samospełniającej się przepowiedni – na potwierdzenie porcja badań z University of California w Los Angeles: Dzieci, których rodzice niekoniecznie chcieli je posłać do college’u wypadły znacznie gorzej w standaryzowanych testach przeprowadzanych przez uniwersytet niż dzieci, których rodzice założyli, że ich pociechy zdobędą wyższe wykształcenie. Dzieci, które napisały test najlepiej, w 96 proc. przypadków miały pójść na studia. Dzieci, które wypadły najgorzej, miały zaplanowany college tylko w 57 proc. przypadków. Rodzice mają udany związek Dzieci z konfliktowych rodzin – rozwiedzionych lub wychowywane przez wybuchowych rodziców – często funkcjonują gorzej niż dzieci rodziców, którzy pozostają w udanym, zgodnym związku. Profesor Robert Hughes Jr z uniwersytetu Illinois dowiódł w swoich badaniach nad rozwojem, że dzieci wychowywane przez jednego, ale zrównoważonego rodzica, radzą sobie lepiej niż dzieci wychowywane przez dwójkę, ale skonfliktowanych rodziców. W dodatku, skutki rozwodu lub długotrwałego konfliktu między rodzicami są bardzo dalekosiężne dla dzieci. Jako dorośli ludzie wspominają oni rozwód lub konflikt między rodzicami w kategoriach „straty, bólu i stresu” nawet 10 lat później. Rodzice mają wyższe wykształcenie To nie jest aż takie banalne. Badania z 2014 roku, przeprowadzone przez psycholożkę Sandrę Tang z uniwersytetu w Michigan pokazują, że matki ze średnim lub wyższym wykształceniem mają dużo większą szansę wychować dzieci, które osiągną taki stopień edukacji, niż matki po podstawówce. Tang przebadała ponad 14 tys. dzieci, które w 1998 roku zaczynały chodzić do przedszkola. Badanie trwało do 2007 roku i pokazało m.in., że dzieci nastoletnich matek znacznie rzadziej kończyły szkołę średnią i szły na studia, niż ich rówieśnicy. [CMS_PAGE_BREAK] Rodzice wcześnie zaczynają uczyć dzieci matematyki Nauka matematyki od wczesnych lat naprawdę ma sens. Sprawia, że dzieci nie tylko lepiej radzą sobie w szkole na lekcjach przedmiotów ścisłych, ale też pomaga w nauce czytania. Nauka matematyki to nie tylko znajomość liczb, ale też logicznego myślenia, dobry wstęp do nauki programowania. Rodzice są bardzo związani ze swoimi dziećmi Dobra, głęboka relacja rodzica z dzieckiem to nieoceniony kapitał na przyszłość. W 2014 roku przeprowadzono badanie na 243 osobach, które urodziły się w biedzie. To często duża przeszkoda w osiągnięciu tzw. życiowego sukcesu. Jednak ci ,którzy do 3. roku życia byli pod czułą, stałą opieką rodziców, lepiej radzili sobie później: lepiej wypadali w szkolnych testach, tworzyli zdrowsze i dłuższe związki ze swoimi partnerami, zdobywali lepsze wykształcenie, niż ich rówieśnicy, którzy nie mieli dobrych relacji ze swoimi rodzicami. „To sugeruje, że inwestycja w staranne, czułe wychowanie dziecka na wczesnym etapie jego życia może owocować długo, długo potem, na przestrzeni wielu lat życia tego dziecka” – mówi jeden z autorów badania, Lee Raby. Rodzice nie są zestresowani Okazuje się, że liczba godzin, które rodzice, zwłaszcza matki, spędzają ze swoimi dziećmi między ich 3. a 11. rokiem życia nie ma większego wpływu na szkolne osiągnięcia, zachowanie czy samopoczucie. Dla dobrego rozwoju dziecka ważne jest to, czy mama jest spokojna, czy zestresowana. „Nerwy matki, zwłaszcza, jeżeli mama stresuje się żonglowaniem pracą i życiem rodzinnym, może źle wpływać na dzieci” mówi socjolog Kei Nomaguchi z uniwersytetu stanowego Bowling Green. Dlaczego? Ponieważ ludzie mają umiejętność „zarażania się emocjami”, a celują w tym zwłaszcza dzieci. Badania, nad którymi pracował Nomaguchi, pokazują, że jeżeli rodzic jest wykończony, sfrustrowany – może przekazać ten stan swojemu dziecku. Jeżeli trwa to np. latami, dziecko latami będzie zestresowane. Rodzice bardziej doceniają wysiłek, niż unikanie porażki Sukces przyjdzie z czasem, ale trzeba do niego dążyć – tak mogłoby brzmieć motto mądrych rodziców. Carol Dweck, guru z uniwersytetu Stanforda, od lat powtarza, że należy chwalić dzieci za osiągnięcia, ale zanim się one pojawią, nie wolno unikać ryzyka. Dweck ostrzega, żeby nie chwalić dzieci za ich inteligencję, tylko wysiłek, jaki włożyły w osiągnięcie czegoś. W ten sposób rodzic pobudza w dziecku chęć rozwoju, uczenia się, dokładania starań itd., zamiast fiksować dziecko w przekonaniu, że jest dostatecznie świetne i nie musi się wysilać. Mamy wracają do pracy Wreszcie, naukowcy znaleźli coś na wyrzuty sumienia setek tysięcy kobiet! Która mama zadręcza się, że po urlopie macierzyńskim wróciła do pracy, zamiast zajmować się dzieckiem, niech szybko przestanie! Naukowcy z Harvardu przekonują, że praca matki poza domem jest dobra… dla dziecka. Badania przeprowadzone na Harvardzie pokazały, że córki pracujących matek dłużej chodzą do szkoły i chętniej starają się o pracę na stanowiskach kierowniczych, co znaczy też, że więcej zarabiają – średnio o 23 proc. w porównaniu z rówieśniczkami, których matki nie pracowały poza domem. Z kolei synowie pracujących matek bardziej przykładają się do domowych obowiązków i chętniej zajmują się dziećmi. Spędzają z nimi średnio 7,5 godzin tygodniowo więcej niż ich rówieśnicy, których matki nie pracowały. „Bycie wzorem dla swoich dzieci to sposób sygnalizowania, jakie zachowania są właściwe, w jakie zadania warto się angażować, w co wierzyć” – mówi autorka badania Kathleen L. McGinn – „jest bardzo mało rzeczy, które mają taki wpływ na nierówności społeczne, jak bycie wychowywanym przez pracującą matkę”. Czytaj też: Chcesz dobrze wychować dzieci? Posłuchaj rad naukowców z Harvardu! Na co postawić w rozwoju dziecka? Pomysły na zabawy i zajęcia Precz z rutyną w związku! 10 sposobów, które działają od razu
Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej niż własne dzieci?
Często słyszy się, że dziadkowie bardziej kochają wnuki niż własne dzieci. To zastanawiające, że dziadkowie, którzy w młodości byli surowi dla swoich dzieci, dla wnuków są pobłażliwi i rozpieszczają je do granic możliwości. Z czego może wynikać tak inne podejście do pociech?
Dziadkowie na pewno inaczej podchodzą do opieki nad wnukami. Przyczyn jest zapewne wiele. Być może jedną z nich jest brak ciężaru odpowiedzialności za wychowywanie wnucząt lub refleksja nad przeszłością i zmiana stosunku do dzieci? W każdym przypadku odpowiedź jest na pewno inna. Jeśli jednak pobłażliwość dziadków nie wykracza poza ich kompetencje i nie kłóci się z zasadami wychowania przyjętymi przez rodziców, nie jest powodem do zmartwień – ot przywilej dziadków. Gorzej, jeśli dziadkowie „wiedzą lepiej” i nagminnie powtarzają zachowania nieakceptowane przez rodziców. To rodzi frustrację, nerwy i niepotrzebnie komplikuje relacje rodzinne. Najczęściej popełniane błędy dziadków Nie da się ukryć, że znajomość metod wychowawczych wśród rodziców jest coraz większa. Popularyzacja psychologii oraz liczne artykuły w mediach na temat właściwego wychowania dzieci przyczyniają się do świadomego kształtowania pociech. I o ile wiedza, w dużej mierze dzięki Internetowi, dociera do rodziców, o tyle rzadziej do dziadków. To powoduje, że dobrze znane im metody wychowawcze zaczynają powielać w przypadku wnuków. Co do nich należy? Wiara w zabobony – ludzie mają skłonność do wiary w przesądy. Dziadkowie w trosce o nowo narodzone dziecko często namawiają rodziców do przewiązywania wózka czerwoną wstążeczką, co ma je uchronić od nieprzychylności losu, albo przelewania jajka nad płaczącym dzieckiem, co ma ukoić jego nerwy i odpędzić złe moce. Nieracjonalne zachowania często irytują rodziców, co wydaje się uzasadnione. Złe nawyki żywieniowe – dziadkowie często z naddatkiem dogadzają wnukom i nie odmawiają im słodyczy, gazowanych napojów czy chipsów. O ile pozwolenie dzieciom od czasu do czasu na spożywanie niezdrowych przekąsek nie będzie miało tragicznych skutków, o tyle w przypadku nagminnego jedzenia śmieciowych produktów może skutkować otyłością, a nawet problemami z miażdżycą. Warto uświadamiać dziadków, jak bardzo przetworzone są to produkty i przekonywać do czytania etykiet. Kupowanie niepotrzebnych zabawek – pluszowe misie, lalki czy samochodziki to najczęściej wybierane przez dziadków upominki, które kupowane w przesadnych ilościach są zbędne i przewalają się z kąta w kąt. Może warto nakłonić dziadków do wybierania czytanek dla dzieci lub zabawek, które pomogą dziecku uczyć się poprzez zabawę? Błędne przekonania – jednym z poważniejszych błędów, jakie popełniają dziadkowie, jest przykazywanie dzieciom błędnego i ograniczonego przekonania o świecie. Brzmiące niewinnie zdania typu „lalkami bawią się tylko dziewczynki” czy „nie płacz przy kolegach, bo będą się z ciebie śmiali” jest w istocie przypisywaniem ról płciom i poprzez zawstydzanie wpędzaniem dziecka w poczucie winy. Warto, aby rodzice, którzy słyszą takie frazy, reagowali i tłumaczyli dziecku, że płacz nie jest oznaką słabości, lecz wrażliwości, a decyzja o tym, jaką zabawką chce się bawić, należy tylko i wyłącznie od jego upodobań. Warto dodać, że dziadkowie zwykle nie mają złych intencji, ich zachowanie jest podyktowanie stanem wiedzy, przekonaniami oraz utartym sposobem myślenia. Dobrym pomysłem jest tłumaczenie realnego znaczenia wypowiadanych przez nich słów i wpływu, jaki mają na wnuków, po to, aby nieświadomie nie wyrządzać najmłodszym krzywdy. A czy wasi rodzice lub teściowie ingerują w wychowanie wnucząt? Zobacz także: Parentyfikacja. Czym jest i jakie są jej konsekwencje? Kiedy pozwolić dziecku na samodzielność? Jak z maminsynka zrobić zucha?
Agresja – tego małe dzieci nie zapominają!
Dzieci nie tylko rejestrują wrogie zachowania, ale potrafią je przewidzieć, bazując na wcześniejszych doświadczeniach. I starają się im zapobiegać.
Masz malutkie dziecko? Następnym razem, zanim nawrzeszczysz na męża albo sprzedawczynię w sklepie w obecności swojej pociechy, zastanów się dwa razy. Twoje agresywne zachowanie nie przejdzie niezauważone przez malucha. Agresja zmienia zachowanie dziecka Już piętnastomiesięczne maluszki mają instynkt, który ma je chronić przed <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/agresywne-dziecko-agresja-dziecieca-2427-r1/">agresją i krzywdą. Takie wnioski płyną z pewnego eksperymentu naukowego. Dzieciaki posadzono przy stole obok rodzica. Po drugiej stronie stołu usiadł człowiek biorący udział w teście. Bawił się on zabawką. Gdy zachowywał się neutralnie, maluchy chętnie brały od niego zabawkę naśladowały jego zabawy. Jednak gdy zachowywał się tak, jakby zabawka go denerwowała i był wobec niej agresywny, unikały jej i nie naśladowały zaobserwowanych zabaw. Maluchy pamiętają Co więcej, gdy po chwili podstawiona osoba zaczynała się bawić tą samą zabawką w neutralny sposób, dzieci i tak jej nie chciały. Nie wierzyły, że zdenerwowanie i agresja minęły, pozostawały czujne i nieufne wobec agresora, nie brały z jego rąk zabawki. Wybierały bezpieczne, mniej ryzykowne zachowanie, nawet jeśli oznaczało to konieczność zrezygnowania z zabawy. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/rola-zabawy-w-rozwoju-dziecka-26755-r1/">Rola zabawy w rozwoju dziecka Złości się nie zapomina Zrobiono jeszcze jeden eksperyment, który bazował na poprzednim. Najpierw dzieci mogły pobawić się zabawką. Następnie osoba biorąca udział w teście, w neutralny sposób prosiła o nią. Aż 69 proc. dzieci, które były wcześniej świadkiem agresywnego zachowania osoby biorącej udział w teście, oddało jej zabawkę. Zupełnie tak, jakby chciały uniknąć złości i agresji, które mogłyby zostać skierowane przeciwko nim, gdyby zabawki nie oddały. Jednocześnie tylko 49 proc. dzieci, oddało zabawkę osobie, która w ich obecności ani razu nie zachowała się w sposób wskazujący na złość czy agresję. Wnioski dla ciebie Jeśli chcesz, aby twoje dziecko zachowywało się wobec ciebie naturalnie i swobodnie, nie zachowuj się agresywnie. Ani wobec dziecka, ani wobec nikogo innego w jego obecności. Nie krzycz, nie szturchaj, nie popychaj. Wtedy twoja pociecha nie będzie żyła w niepokoju, że swoim zachowaniem nagle sprowokuje cię do złości. Przeczytaj: Co zrobić, by mniej krzyczeć na dziecko Źródło: parents.com
Cechy dobrej nauczycielki wychowania przedszkolnego
Dobry nauczyciel przedszkolny powinien mieć szereg ważnych cech. Sprawdź, jakie to cechy i jak rozmawiać z dzieckiem, by sprawdzić, czy nauczyciel je ma.
Codziennie odprowadzasz swoje dziecko do przedszkola. Ono spędza w nim wiele godzin, pozostając w tym czasie pod opieką nauczycielek. Jesteś pewna, że twoja córka lub syn są w dobrych rękach? Nawet liczne dyplomy zdobyte przez nauczycieli wychowania przedszkolnego nie gwarantują, że mają predyspozycje do zajmowania się dziećmi. Zatem jakimi cechami powinien odznaczać się dobry nauczyciel przedszkola? Osobowość nauczyciela przedszkolnego Inne ważne cechy Dziecko nie wszystko ci powie Dygresja – takie rzeczy się pamięta O co pytać dziecko? Osobowość nauczyciela przedszkolnego Osobowość to zdolności i skłonności człowieka. Nauczyciel przedszkolny powinien posiadać więc osobowość, która ułatwi mu wykonywanie zdań, jakie nakłada na niego jego zawód. Do niezbędnych cech takiego człowieka zalicza się: zrównoważenie psychiczne, łatwość nawiązywania kontaktów z dziećmi, takt i wyczucie, wrażliwość na los dzieci, zdolność do refleksji, szczerość w kontaktach z dziećmi i rodzicami, umiejętność słuchania, empatia. Inne ważne cechy nauczyciela pracującego w przedszkolu Wyżej wymienione cechy są absolutnie niezbędne do tego, żeby móc pracować z dziećmi, uczyć je i wychowywać. Jednak jest jeszcze kilka cech, które bardzo mocno wpływają na kontakt z dzieckiem i styl pracy nauczyciela. Poczucie humoru wychowawcy Ludzie nim obdarzeni są najczęściej bardziej kreatywni, twórczy i ciekawi świata. Ważne jest jednak, aby nauczyciel często śmiał się z dziećmi, a nie z nich! Właściwe korzystanie z poczucia humoru to prawdziwa umiejętność – nie może być wykorzystywane do ośmieszania dziecka lub w sytuacjach, gdy przekroczy ono pewne normy zachowania. Moralność nauczyciela Nie musi ona wywodzić się koniecznie z religii – można być głęboko moralnym, lecz niereligijnym i odwrotnie. Dziecko obserwuje nauczyciela, słucha go, może przejmować jego opinie i wartości. Dlatego powinien on być sprawiedliwy, odpowiedzialny i zachowywać się w nienaganny sposób. Dziecko nie wszystko ci powie O tym, czy nauczycielka w przedszkolu jest godna zaufania, nie powie ci rozmowa z dyrektorem placówki ani nawet z nią samą. O tym powie ci wyłącznie twoje dziecko. Jednak raczej nie zrobi tego z własnej inicjatywy. To ty musisz zadawać mu pytania, które pozwolą ci uzyskać te ważne informacje. Za chwilę przejdziemy do przykładów takich pytań, jednak najpierw mała dygresja. Dygresja – takie rzeczy się pamięta Ja też kiedyś chodziłam do przedszkola. Doskonale pamiętam z niego dwie nauczycielki. Jedną – ukochana panią Alę, która była dla mnie prawdziwym oparciem w pierwszych dniach pobytu w przedszkolu, a zaczęłam do niego chodzić, gdy miałam 2 lata! Była ciepła, opiekuńcza, wspierająca. Druga – nie pamiętam jej imienia – zapisała się w mojej pamięci zachowaniem, które pamiętam do dzisiaj. I wiesz co? Nigdy o tym, co zrobiła, nie powiedziałam rodzicom, chociaż już wtedy wiedziałam, że jej zachowanie było karygodne. Otóż ta pani, chcąc ukarać niegrzecznego chłopca, na sali pełnej dzieci, żeby go zawstydzić, zdjęła mu spodnie i majtki... Tego dnia akurat mam nie zadała mi odpowiedniego pytania, które pozwoliłoby mi opowiedzieć jej tę sytuację. A ja sama tak się wstydziłam za tę nauczycielkę, że nie pisnęłam o zdarzeniu ani słowa. Zatem: O co pytać dziecko, żeby poznać nauczyciela? Poniżej lista 15 pytań, która powinna pomóc ci wydobyć z dziecka niezbędne informacje. Potraktuj je jako inspirację: sama pomyśl, o co jeszcze dopytać, żeby dowiedzieć się, jak w różnych sytuacjach postępuje nauczyciel w przedszkolu (czy szkole) twojego dziecka. Czy słyszałeś dzisiaj jakiś dobry żart? Czy zdarzyło się dzisiaj coś wesołego? Czy pani powiedziała dziś coś śmiesznego? Jakich zasad musicie przestrzegać w przedszkolu? Która jest najważniejsza? Czy coś cię dzisiaj zasmuciło albo zdenerwowało? Czy ktoś dzisiaj powinien był się wstydzić za swoje zachowanie? Dlaczego? Czy coś cię dzisiaj w przedszkolu zdziwiło? Czy ktoś dzisiaj dostał pochwałę? Za co? Co najbardziej lubisz w swojej nauczycielce i w jej zachowaniu? Czy jest coś, czego w niej lub w jej zachowaniu nie lubisz? Czy ktoś dzisiaj narozrabiał i jak zareagowała na to nauczycielka? Czy było coś, co chciałeś dzisiaj zrobić w przedszkolu, ale pani na to nie pozwoliła i dlaczego? Czy dostajecie jakieś nagrody i za co? Czy dostajecie jakieś kary? Za co? Na czym polegają? Czy wydarzyło się dziś coś, co twoim zdaniem było niebezpieczne? Które zajęcia były dzisiaj najciekawsze, a które najnudniejsze?
Bez płatnych atrakcji nie ma dzieciństwa? Większość z nas słono za to płaci!
Nie oszczędzamy na dzieciach i ich wykształceniu – wynika z raportu pokazującego, ile statystyczny Polak wydaje miesięcznie na rozwój swojego dziecka. Zobacz, na co idzie najwięcej pieniędzy.
Raport, opracowany dla platformy do obniżania rachunków MAM, pokazuje, że jesteśmy troskliwymi rodzicami, zdającymi sobie sprawę, że nie wystarczy urodzić dziecko, ale trzeba właściwie od najmłodszych lat dbać o jego wszechstronny rozwój. Co miesiąc wydajemy na to konkretne pieniądze. Żeby mówiło w języku obcym Zdecydowana większość naszych dzieci, bo aż 70 proc. już od pierwszych lat życia uczęszcza na zajęcia dodatkowe i korzysta z różnorodnych tzw. atrakcji na mieście. Rodzice przeznaczają na to od 250 do 300 złotych miesięcznie. Badanie pokazuje, że dzieci niechodzące na zajęcia dodatkowe, to często takie, które są jeszcze po prostu na to za małe. Rodzice w pierwszej kolejności zapisują maluchy na lekcje języków obcych (28 proc.) oraz zajęcia sportowe (30 proc.). Ale na tym nie koniec. Dzieci sporo czasu spędzają także na wspólnych zabawach, wyjściach na place zabaw, spacerach. Rodzice najczęściej oferują swoim dzieciom: wyjścia na urodziny koleżanek i kolegów (85 proc.), wypady do kina oraz uczestnictwo w kulturalnych wydarzeniach dla najmłodszych (81 proc.), wyjścia do restauracji (79 proc.). 300 złotych dla dziecka Budżet, który rodzice przeznaczają na tego typu atrakcje, to najczęściej od 250 do 300 zł miesięcznie. Na wyjście do kina lub uczestnictwo w innym wydarzeniu kulturalnym zdecydowana większość badanych wydaje co miesiąc maksymalnie 50 złotych. Jest jednak spora grupa rodziców – ok. 21 proc. przeznaczających na te cele między 50 a 150 złotych miesięcznie. Badanie pokazuje, że Polacy jako rodzice już od narodzin dziecka nie oszczędzają i robią wszystko, aby zapewnić mu jak najlepszy start w przyszłość. Współcześni rodzice są bez porównania bardziej zaangażowani w rozwój dziecka, niż było to kilkadziesiąt lat temu. Z badań University of California (USA) oraz Collegio Carlo Alberto (Włochy) wynika, że w 1965 roku matki spędzały z dziećmi ok. 54 minuty dziennie, a ojcowie zaledwie 16 minut. Współczesne mamy poświęcają swoim maluchom 104 minuty dziennie, a ojcowie aż 59 minut. Wszystko wspaniale, ale pamiętajmy, że kij ma zawsze dwa końce. Z jednej strony jesteśmy rodzicami chcącymi zapewnić dziecku jak najlepszy rozwój, ale z drugiej strony łatwo się w takiej postawie zagalopować i przesadzić. Współczesne dzieci mają grafiki przeładowane zajęciami dodatkowymi, a psychologowie biją na alarm, że to nie jest wcale dobre dla rozwoju dziecka, że dziecko musi mieć dużo czasu na spontaniczną zabawę i na nudę, aby dobrze się rozwijać. Dlatego warto zachować zdrowy rozsądek przy wybieraniu zajęć dodatkowych dla dzieci. Napiszcie w komentarzach, jak dbacie o rozwój waszych dzieci i jaki jest najlepszy sposób na spędzanie czasu z dzieckiem. Źródło: mat. prasowe MAM Zobacz też: Zajęcia dodatkowe powinny stymulować dziecko, a nie je zanudzać - radzi psycholog Twoje dziecko może być jak Jerzy Janowicz Martyna Wojciechowska nie chce być tylko kucharką i odźwiernym dla swojej córki
Hejt na Lewandowską. Za co mamy jej nie lubią?
Pochwaliła się, że jest niezłą gospochą i dostało się jej. Niejedna mama to robi, ale nie każda trąbi o tym na lewo czy prawo! A poza tym, czy aby na pewno Lewandowska robi to wszystko sama?
Jest trenerką i żoną gwiazdy polskiego futbolu Roberta Lewandowskiego i pewnie gdyby tylko w tej roli występowała, nie byłoby tak wielkiego halo. Ale Anna Lewandowska jest do tego ambitna, atrakcyjna i bogata. A odkąd urodziła dziecko, chętnie dzieli się swoim doświadczeniem w byciu mamą za pośrednictwem mediów społecznościowych. Z różnym efektem. "Mamy to mistrzynie logistyki" Tym razem nie podzieliła się zdjęciami z treningu, ale pokazała, jak spędza weekend z córeczką Klarą. Trenerka wstawiła na Instagrama zdjęcie, na którym widać malutką siedząca tyłem i oglądającą bajkę z obrazkami zwierząt. Malucha jest w samej pieluszce. Obok wpis: "Dzisiaj czytamy książeczki, układamy klocki, bawimy się w piaskownicy i budujmy zamki!" – poinformowała mama. I pewnie byłyby achy i ochy, gdyby Lewandowska pozostała tylko przy tym. Ale trenerka podzieliła się przy okazji radami dotyczącymi prowadzenia domu. Jej zdaniem, dzięki dobrej organizacji można w czasie drzemki dziecka bardzo wiele rzeczy zrobić w domu. Na przykład upiec ciasto. 40 minut i gotowe! "W czasie drzemki malca próbujecie zrobić wszystko, co możliwe. Wtedy okazuje się, że jesteśmy najszybsze w działaniach, bo MAMY to mistrzynie LOGISTYKI! Prawda? Dzisiaj udało mi się (nawet) upiec szybkie ciasto!" - zdradziła. Po czym podała przepis na bananowo-daktylowe ciasto jogurtowe. Wyszło wyśmienicie, o czym też doniosła. "Klarci bardzo smakowało ????❤️ Ps. Tacie również". W czasie drzemki można wszystko? Nie wszystkie mamy jednakowo odebrały przesłanie postu, chociaż nie brakowało wpisów z dowodami sympatii. "Aniu. Wyglądasz olśniewająco. Uwielbiam Cię. Dziękuję, że jesteś taka wytrwała w inspirowaniu nas do przeróżnych przemian" – napisała jedna z mam. Trenerka chciała dobrze, ale wydaje się, że w niektórych przypadkach post wywołał odwrotny skutek od zamierzonego. Nie trzeba było długo czekać, żeby polał się hejt. Mamy zaczęły wyliczać, co same potrafią zrobić w czasie drzemki dziecka i można było w tym wyczuć wyraźną ironię. "Codziennie udaje mi się przy dziecku od jego urodzenia do teraz: Być zadbaną, mieć czysto w domu, zrobić obiad mężowi, piec ciasta, dziecko ma wszystko wyprasowane, nie chodzi brudna, zawsze mam czas ja wytrzeć i zająć się milionem innych rzeczy. UWAŻAM, że wszystko można, tylko trzeba mieć siłę i chęci" - wyliczyła całą listę jedna z mam. Jeszcze inna dodała: "No jasne, w czasie drzemki trzeba zrobić trening, wziąć prysznic, posprzątać, ugotować obiad, wywiesić pranie, zrobić coś dla sąsiada, bo chciał, a to wszystko da się zrobić w półtorej/dwie godziny!". A Ty tak wszystko sama? Pojawił się także komentarz podający w wątpliwość, czy Anna Lewandowska rzeczywiście robi wszystko sama. "Podziwiam, szczególnie, że robi pani wszystko sama, samiusieńka! A jak widać zdjęcia, to zawsze zastanawiam się, kiedy pani zdąży umyć te wszystkie okna, zgarnąć dom, jeszcze mała i obiad, codzienne zakupy, żeby wszystko było świeże i zawsze pełna energii. Ogarnąć to i posprzątać, to serio trzeba mieć turbo w czasie, jak dziecko śpi" – napisała jedna z mam. "W czasie drzemki synka kładłam się na kanapie, żeby pospać. Matka też człowiek, odpocząć musi"- podsumowała inna. Wydaje się, że Anna Lewandowska cokolwiek nie napisze, to spotka się to z bardzo różną reakcją. To trochę taki los ludzi na świeczniku, którzy na dodatek nie chowają do końca swojej prywatności. A swoją drogą to jak to jest z tym "wolnym czasem", kiedy maluch śpi? Zasuwacie wtedy po domu, żeby nadrobić wszystkie zaległości, czy też odpoczywacie? Napiszcie, jak jest u Was? Źródło: chilizet Zobacz też: Zarządzenie czasem – poradnik dla młodej mamy Czy jesteś dobrze zorganizowaną mamą? [QUIZ] Jak Anna Guzik, gwiazda "Na Wspólnej", daje sobie radę z trzema córeczkami? [WIDEO]
Ten mały chłopiec zalał się łzami po meczu Polska-Kolumbia. Co takiego zrobili kolumbijscy kibice?
Niemal każdy kibic polskiej drużyny zalał się łzami po ostatnim meczu polskiej reprezentacji. Mały Aleks, zagorzały fan polskiej drużyny, przeżył to jeszcze mocniej. To jak się zachowują kibicujący dorośli ma jednak olbrzymie znaczenie!
Czasami dorośli, którzy poddają się skrajnym emocjom w czasie kibicowania, zapominają, że one udzielają się też najmłodszym. I to ze wzmożoną siłą. Tylko, że dzieci nie do końca potrafią nad tym później zapanować. Zresztą niektórym dorosłym też to słabo wychodzi. Czarna rozpacz małego kibica na trybunach Do sieci trafiło nagranie ze stadionu w Kazaniu, na którym po przegranej Polaków w meczu Polska-Kolumbia mały kibic wpadł w totalną rozpacz. Mały chłopiec płacze i roztrzęsiony wtula się w ramiona taty. Nie może przestać. Jak zareagowali kibice przeciwnej drużyny, którzy stali obok? Kolumbijscy kibice widząc jak dziecko rozpacza po porażce ukochanej drużyny zaczęli skandować "Polska, Polska!" i głaskali je po głowie. Tak chcieli poprawić chłopcu humor. Czy im się to udało? "Nasze dziecko po wyeliminowaniu Polski z mundialu, zalało się łzami. Kolumbijscy fani zachowali się wobec niego absolutnie fantastycznie. To najlepsza grupa kibiców, z jaką kiedykolwiek miałem styczność. Niesamowite wsparcie" – podpisał filmik na Twitterze tata małego fana. Wyjątkowe zachowanie kolumbijskich kibiców Zobaczcie tę niesamowitą reakcję. Czy polskich kibiców też byłoby stać na taki gest? Wee man was in tears after Poland getting eliminated from the World Cup. The Colombian fans were absolutely fantastic with him after the game - easily the best group of supporters I’ve ever sat with. Amazing support ???????????????????????? #monpolska #fifaworldcup #colombia pic.twitter.com/r1s6JYYWLJ — Iain Meiklejohn (@meiklejohn21) 24 czerwca 2018 Na szczęście mały kibic następnego ranka w pokoju hotelowym czuł się już znacznie lepiej. Tata małego fana polskiej reprezentacji opublikował na Twitterze zdjęcie uśmiechniętego już chłopca w kapeluszu w kolumbijskich barwach. Czy to znaczy, że nie należy zabierać dzieci na mecze, ani nie wciągać ich w kibicowanie? Nie, ale trzeba uczyć dzieci, że sport to także porażki. Że porażka to nic złego. To normalna część życia. Nie ma sukcesów bez porażek. I w sporcie, i w życiu. I to, że staje się do walki jest już zwycięstwem. He’s feeling a bit better this morning ???????????????????? pic.twitter.com/p0wgt4eWFX — Iain Meiklejohn (@meiklejohn21) 25 czerwca 2018 To nie jest czcza gadanina. To ważna lekcja dla dzieci. To jak się zachowujesz rodzicu jako kibic ma olbrzymi wpływ na twoje dziecko. Warto o tym pamiętać! To internetowy hejt powinien być karalny i niewybaczalny, a nie porażka. Wielu sportowców zanim zaczęło osiągać sukcesy ponosiło same porażki. To ich ukształtowało i pozwoliło później osiągać ogromne sukcesy. To strach przed porażką może uniemożliwić w przyszłości twojemu dziecku osiągnięcie zwycięstw. Chyba wielu z nas po ostatnim meczu o tym zapomniało, prawda? Czy zabralibyście/zabieracie swoje dzieci na mecze piłki nożnej? Zobacz też: Najprzystojniejszy piłkarz mundialu 2018? Nie "Lewy" i nie Ronaldo! Zagłosuj na swój typ! 6-letnia Laura przepytuje polskich piłkarzy. Jak radzi sobie nasza reprezentacja? HIT! Marina i Szczęsny mają już imię dla córeczki. Jest piękne, ale związane z tragiczną i przerażającą historią!
Ani chłopiec, ani dziewczynka... więc kto? [WIDEO]
Choć płeć dziecka zostaje określona w momencie poczęcia, to coraz więcej rodziców uważa, że to dziecko powinno samo wybrać, kim chce zostać w przyszłości...i nie o zawód chodzi.
Wielu rodziców czeka z niecierpliwością na informację czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Część z nich zgodnie z tradycją kupuje wyprawkę dla maluszka w określonym przez płeć kolorze. Coraz więcej rodziców i producentów odchodzi od różu i niebieskiego, a oglądając wyprawki można wybierać i przebierać w kolorach. Jednak są rodzice, którzy idą o krok dalej i w żaden sposób nie chcą wpływać na odczuwanie przez dziecko płci. Maluch taki wychowywany „neutralnie” w przyszłości sam wybierze, kim chce być. Różowa obsesja Przez lata królowały niebieski i różowy jako kolory odpowiednie dla płci malucha. Co ciekawsze ten kolorystyczny kult jest stosunkowo młody i zaczął się dopiero w latach 40. XX. Do lat 20. XX wieku wszystkie niemowlaki ubierano na biało, dopiero później pojawiły się sukienki i spodenki w innych kolorach, mowa tu oczywiście o różowym i niebieskim. Tyle że dziewczynki nosiły niebieskie ubranka, a chłopcy różowe. Dlaczego? Kolor niebieski nawiązuje do delikatności, dla chrześcijan wiąże się on z wizerunkiem Matki Boskiej i z tego powodu przypisano go dziewczynkom. Różowy zaś to subtelniejsza barwa czerwonego, koloru mocy, agresji, męskości. Gdy weszła moda na róż producenci (i rodzice) oszaleli. Przez lata mocno zarysowała się granica między rzeczami tylko dla dziewczynek a rzeczami tylko dla chłopców. Mama, która nie chciała ubierać dziewczynki w różowe falbanki, musiała ubrać córkę w chłopięce ubranie. Na szczęście trend się zmienił i można w sklepach dostać coraz więcej produktów dla dzieci w wersji unisex. Bez stereotypów = bez płci? Nie tylko o ubranka czy zabawki chodzi. Wiele badań dowodzi, że znając płeć dziecka, podświadomie zaczynamy inaczej traktować dziecko. Badacze zauważyli, że np. rodzice dopiero urodzonych dziewczynek określali córki przymiotnikami takimi jak: ładna, urocza, czarująca, delikatna, a rodzice synków: duży, silny, mocny, o wyraźnych rysach. Co ciekawe, rodzice delikatną nazywali nawet bardzo dużą i silną dziewczynkę, a drobniutkiego chłopczyka określali jako bardzo wyrazistego. Zdaniem antropologów takie zachowania od pierwszych dni wskazują dzieciom, jakie być powinny. Gdy dziecko dorasta, stereotypów jest jeszcze więcej. Nadal w wielu domach króluje przekonanie, że są zachowania, które są dopuszczalne u chłopca i niedopuszczalne u dziewczynek i odwrotnie. Ostatnio BBC przeprowadziło eksperyment, w którym dzieci ubrano przeciwnie do ich płci. Dorośli biorący u dział w eksperymencie zasugerowani strojem dzieci podawali dzieciom zabawki „zgodne” z płcią maluszków, a tym samym każde z nich ocenili po ubraniu. Wielu specjalistów uważa, że ulegając stereotypom organiczna się rozwój dziecka. Jest w tym wiele racji, bo czy jest coś złego w tym, że chłopiec chce żelazko, czy wózek dla lalek, a dziewczynka piłkę lub samochód? Każda z nas chciałaby, aby jej syn był wrażliwym ojcem i pomagał w domu, a córka była niezależna i odważna. Coraz częściej rodzice zwracają na to uwagę, pozwalając dziecku na swobodny wybór, naprzeciw tym oczekiwaniom wychodzą także firmy produkujące zabawki czy ubrania dziecięce, tworząc produkty „gender neutral”. Choć dziewczynka z samochodem jest już w miarę normalnie postrzegana, to chłopiec z lalką nadal wzbudza kontrowersje. Głośno jest też o dzieciach sław, które wychowywane są bez stereotypów. Nie wszystkim się to podoba. Na celowniku są choćby córki Angeliny Jolie i Pink (dziewczynki lubią „chłopięce ubrania.”) Krytykowane są także Charlize Theron i Megan Fox, które pozwalają swoim synkom przebierać się za Elsę. Jednak nadal są to chłopcy i dziewczynki, tymczasem są rodzice, którzy idą o krok dalej. Masz pytania na temat szczepień? Wątpliwości? Zadaj pytanie ekspertom! Coraz więcej jest rodziców, którzy chcą wychować dzieci nie tylko bez stereotypów, ale i „bez płci”. W ubiegłym roku było głośno na temat kanadyjskiej rodziny, która zadecydowała, że nie chce, by w dokumentach dziecka widniała płeć malucha. Dziecko także będzie wychowywane bez wyraźnego określania jego płci. Nie jest to jednak odosobniony przypadek, od lat moda na „neutralną płeć” panuje choćby w Szwecji. W takich domach biologiczna płeć dziecka jest tajemnicą, a malec dostaje do wyboru rzeczy „dla chłopców,” „dla dziewczynek” i „neutralne.” W przyszłości samo stwierdzi czy chce być kobietą, czy mężczyzną. Jak tłumaczą Skandynawowie, nie tylko chodzi o równość płci, ale o jej neutralność i idzie za tym szereg zmian. W Szwecji istnieje 170 legalnych imion unisex – ich brzmienie nie wskazuje na płeć noszących je osób. Są propozycje, by publiczne toalety były neutralne płciowo. Pewna szwedzka firma produkująca ubrania dla dzieci zlikwidowała w swoich sklepach działy dla chłopców i dziewczynek, a szwedzkie szkoły i przedszkola, mając wsparcie rządu, zmieniają programy nauczania. Są już placówki, w których nie mówi się „chłopcach” czy „dziewczynkach”, ale używa neutralnego płciowo słowa „hen.” Zobacz poniższy film i poznaj argumenty rodziców, którzy preferują takie wychowanie: Zwolennicy wychowywania bez określonej płci uważają, że dorośli kierujący się stereotypami nie powinni przeszkadzać dzieciom w odkrywaniu płci i seksualności. Specjaliści mają jednak wątpliwości. Tożsamość płciowa jest filarem naszej osobowości. Są przypadki, kiedy płeć biologiczna nie zgadza się z płcią psychiczną, jednak brak informacji o tym, czy dziecko jest chłopcem, czy dziewczynką, to nie tylko problem dla otoczenia, które nie wie, jak ma się zwracać do malucha. „Neutralność” to także problem dla samego dziecka i wprowadzanie w jego życie chaosu i niejasności. Może to prowadzić do problemów w procesie identyfikacji płciowej. Co uważacie o takim sposobie wychowania? Napiszcie w komentarzach. Źródło: arte.tv, Wysokie Obcasy, onet.pl Zobacz także: Pink: "Nie uznajemy płci naszych dzieci. Nic na świecie nie jest czarne albo białe" Brzydka prawda o książkach dla dzieci. Jeśli masz córkę, musisz zobaczyć ten film! 7 rzeczy, które mówisz chłopcu, ale nie powiesz ich dziewczynce
Napisała brutalnie szczerze, co myśli o macierzyństwie. Takiej reakcji się nie spodziewała!
Rodzicielstwo to coś pięknego daje wiele radości i satysfakcji, ale także potrafi "dać w kość."
Gdy moja przyjaciółka została mamą usłyszałam, że czuje się oszukana, bo nigdy nie powiedziałam, że to "całe macierzyństwo" jest "takie trudne". Prosto nie jest! Więc czyżbyśmy same za rzadko o tym mówiły? Czyżbyśmy bały się narzekać? A może wcale nie chodzi o narzekanie? Mama jak z obrazka Zewsząd otaczają nas uśmiechnięte mamusie. Reklamy przekonują nas, że macierzyństwo jest takie łatwe i przyjemne, poradniki upewniają, że jest idealny przepis na wychowanie. Nawet jeśli jest jakiś problem, to da się go łatwo i szybko rozwiązać. Choć macierzyństwo to bez wątpienia wiele radości i satysfakcji i warto na tym się koncentrować, to także bywa bardzo ciężko. Niestety często nawet same przed sobą nie chcemy się do tego przyznać. Skupiając się na tym, co pozytywne, nie chcąc obarczać innych nieprzespanymi nocami, płaczem dziecka, milczymy i nie mówimy tego, co każda z nas ma ochotę powiedzieć. O czymś, co każda z nas powinna usłyszeć, by wiedzieć, że nie jest sama i że to normalne, bo po prostu bywa ciężko. Nie oznacza to, że jesteśmy złymi mamami, że jesteśmy słabe czy coś robimy źle, po prostu macierzyństwo takie jest. Do bólu szczerze Ta mama postanowiła, że nie będzie owijać w bawełnę: „Nie ma chyba nic trudniejszego od bycia rodzicem. Macierzyństwo jest tak bardzo trudne, że czasem jest ciężkie do zniesienia. Kiedy słyszę, jak moje dzieci się już kłócą, choć jeszcze słońce nie wzeszło. Kiedy słyszę ich głosy, które atakują mój wciąż jeszcze śpiący umysł, to jest po prostu trudne. Kiedy moje najmłodsze dziecko chowa swoją pulchną twarz w pluszowym misiu i nie chce jeść śniadania, a ja wiem, że jest głodne. Kiedy wzdycham i odwracam się do sterty brudnych naczyń, których nie pozmywałam wczoraj, by nie wyczerpać do końca moich rezerw energii. To nie ma w tym nic złego, to po prostu jest trudne. Kiedy moje starsze dzieci, każdego dnia rozwalają stertę prania, by dokopać się do czystych skarpetek. Kiedy po raz kolejny sobie obiecuję, że w końcu uda mi się zorganizować. Może to będzie dziś? Wątpię. Kiedy w pośpiechu pakuję drugie śniadanie i choć jest zdrowsze niż to, co ja dostawałam jako dziecko, to mam poczucie, że nie trzyma dzisiejszych standardów. Czy to jest złe? To po prostu jest trudne. Kiedy wkładam płaszcz na piżamę i upewniam się, czy moje dzieci wyglądają na zadbane. Jest nieźle! Chyba się nie spóźnimy, ale gdzie jest but? Najmłodszemu właśnie zachciało się jeść. Najstarszy zaczyna się stresować przed egzaminem, do którego powinnam była mu pomóc się przygotować. Widzę, że moje średnie dziecko cierpi z tego powodu, że jest tym środkowym dzieckiem. Przypominam sobie, że muszę mu poświęcać więcej uwagi. Kiedy w tym całym chaosie klucze do mieszkania po prostu pochłonęła czarna dziura. To nie jest złe, to jest po prostu trudne. W końcu udało nam się dotrzeć tam, gdzie być powinniśmy. Popijam słodki ciepły napój zakupiony w drive-thru. I czuję, że jestem siwa o parę kolejnych włosów. Ale to nie jest złe, to jest trudne. Macierzyństwo i życie to dwa naczynia, które każde oddzielnie wygląda dość chaotycznie, ale w połączeniu tworzą najlepszy miks pod słońcem. Niczego nie brakuje. Idealny gulasz do spożycia w temperaturze pokojowej, z kimś na kolanach błagającym o pieszczoty. To nie jest złe, to po prostu trudne." Wiele mam poruszyły te słowa. Kobiety w komentarzach pisały przede wszystkim o tym, że często czują się osamotnione, a tak naprawdę każda z nas zmaga się z macierzyństwem. Takie wyznanie nie oznacza, że się zawiodło, że się nie daje rady. Bo przecież nie ma nic złego w tym, by uwielbiać być matką, kochać swoje dzieci i jednocześnie móc przyznać, że macierzyństwo jest trudne. Bo, macierzyństwo jest bardzo trudne! Zgadzacie się z tą mamą? Napiszcie w komentarzach. Źródło: Facebook, abcnews.go.com Zobacz także: Do wszystkich mam: zróbcie sobie przerwę! Dzieci potrzebują wypoczętych mam! Kiedy i jak odpoczywać – wyjaśnia ekspert Rodzice i obowiązki – ile tak naprawdę pracujecie
Umiejętności przedszkolaka mają wpływ na sukces w dorosłym życiu
Naukowcy odkryli, że istnieje związek pomiędzy zdolnościami osiąganymi w wieku przedszkolnym a osiąganiem sukcesów w dorosłym życiu.
Każdy rodzic jest świadomy, że umiejętności osiągane w wieku przedszkolnym są niezwykle ważne dla rozwoju dziecka. Intuicyjnie uczymy dzieci dzielenia się i zabawy z innymi dziećmi, także staramy się pomóc radzić sobie z emocjami, szczególnie tymi trudnymi. Jednak okazuje się, że mogą one wpłynąć na długofalowy sukces naszego dziecka. Amerykańscy badacze przekonują, że zadbanie o rozwój emocjonalny dziecka to inwestycja w przyszłość. Zaskakujące wyniki badań W „American Journal of Public Health” opublikowano wyniki badań przeprowadzonych na 800 przedszkolakach. Badacze z Penn State University oraz Duke University przyjrzeli się jak umiejętności społeczne i umiejętność radzenia sobie z emocjami może wpłynąć na dalsze życie zawodowe. Naukowcy znaleźli związek pomiędzy umiejętnościami społecznymi przedszkolaków, a tym jak te osoby porodziły sobie w życiu dorosłym. W 1991 roku wychowawcy ocenili dzieci na podstawie takich czynników, jak: słuchanie innych, dzielenie się materiałami, rozwiązywanie problemów z rówieśnikami czy bycie pomocnym. Po latach naukowcy sprawdzili, czy skończyli szkołę ponadgimnazjalną, studia, a także czy pracują. Przeanalizowano również problemy z prawem, uzależnienia i choroby psychiczne. Okazało się, że dzieci, które w przedszkolu pomagały innym oraz chętnie dzieliły się zabawkami, w dorosłym życiu częściej od innych kończyły studia. Szybciej od rówieśników znajdywały także pracę w pełnym wymiarze godzin. Natomiast dzieci, które w wieku przedszkolnym miały problemy z rozwiązywaniem konfliktów, rzadziej kończyły studia, a nawet szkołę ponadgimnazjalną. Częściej także wpadali w uzależnienia i problemy z prawem. Nie tylko nauka literek Badacze sugerują, że skupianie się tylko na wynikach w nauce to błąd. Warto zadbać o rozwój umiejętności społecznych, a także o rozwój emocjonalny dziecka. Rozwijanie w dziecku ciekawości, kreatywności, mogą się przełożyć na sukces dziecka w życiu dorosłym. Czy dziecko bez takich umiejętności jest skazane na porażkę? Nie! Specjaliści przekonują, że istotne jest rozwijanie tych umiejętności także zadbanie o rozwój inteligencji emocjonalnej. Chodzi o zachowanie równowagi w tym, na co rodzice zwracają uwagę. Warto także pamiętać, że nad tymi umiejętnościami jako rodzice można pracować niemalże nieustanie, gdy jesteśmy razem z dzieckiem. Źródło: CNN Zobacz także: Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO] Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? 5 sposobów na wychowanie optymisty
Oktonauci. Dzięki współpracy mogę więcej!
„Odkrywamy, ratujemy, chronimy” – tak brzmi hasło Oktonautów, drużyny składającej się z odważnych dziewczynek i chłopców. W okrzyku Oktonautów zawierają się ich podstawowe wartości – poszerzanie wiedzy, udzielanie pomocy oraz zapobieganie niebezpieczeństwom. Czy nie są to wartości bliskie również rodzicom?
Każdy odcinek uczy dzieci wiedzy o świecie i o zaskakujących mieszkańcach mórz i oceanów, Czy wiedzieliście że w morzach żyją rurkopławy czy też niesporczaki? Z Oktonautami można odkryć wiele ciekawych zwierząt morskich. A ich skomplikowane nazwy to wspaniały trening dla buzi i języka. Działania Oktonautów opierają się na współpracy i wspieraniu siebie nawzajem. Każdy ma jasno określone miejsce w drużynie – zna swoje mocne strony, czuje się ważny i przydatny. Wie również, że kiedy znajdzie się w niebezpieczeństwie, pozostali zrobią wszystko, by mu pomóc. Bohaterowie używają zwrotów grzecznościowych, chwalą siebie nawzajem, wzmacniają swoje zalety. To jest doskonały przykład dla dziecka, jak w pożądany sposób zachowywać się wśród innych. Każdy ma prawo głosu - liczy się intelekt, pomysłowość i odwaga. Ważnym przesłaniem bajki jest ochrona słabszych istot. Oktonauci ratują zagrożone gatunki przed wyginięciem, pomagają im w tarapatach. Korzystają ze swoich talentów i zdolności, by wspierać potrzebujących. Uczą dzieci, że nie trzeba być najszybszym i najsilniejszym, aby odnieść sukces. Najważniejsza jest wytrwałość i wspólne działanie. Oktonautów możecie oglądać do poniedziałku do piątku o godz. 18:30 na antenie MiniMini+. Jeszcze więcej informacji na temat przygód nieustraszonej ekipy, oraz bezpieczne gry i zabawy dla dzieci znajdziecie na www.miniminiplus.pl. Autorem artykułu jest Weronika Dzierżawa-Nalewajska, psycholog dziecięcy, psychoterapeutka. Zapraszamy na stronę www.miniminiplus.pl
Przeproś dziecko, gdy popełnisz błąd. Dasz mu w ten sposób coś cennego!
Oczekujesz od dziecka, że powie przepraszam, kiedy źle się zachowa? Ty też powinnaś umieć przepraszać dziecko. Możesz w ten sposób nauczyć je bardzo ważnych rzeczy. I siebie też! Jak mądrze przepraszać?
"Przepraszam" – te słowa nie przechodzą gładko przez gardło. Dzieci niechętnie przepraszają, wstydzą się, nie chcą przyznać do błędu. Może także dlatego, że my nie przepraszamy? Trudno jest przeprosić dziecko! Przecież jako rodzice chcemy być nieomylni, wspaniali, perfekcyjni. Autorytet nie przeprasza, bo autorytet nie błądzi, prawda? Nie. Wszyscy popełniamy błędy, a kiedy zdarza się to nam, rodzicom, powinniśmy wykorzystać ten moment, żeby pokazać dziecku, jak należy się w takiej sytuacji zachować. Przepraszam – to słowo będzie cenną lekcją dla dziecka. I dla rodzica też. Jak mądrze przepraszać dziecko? Wyobraź sobie sytuację, kiedy wracasz zmęczona do domu, po ciężkim dniu w pracy, a twoje dziecko jest głośno, pęka ci głowa, chcesz chwili spokoju. Zaczynasz krzyczeć na dziecko, nieświadome niczego, bo pod wpływem zmęczenia jesteś podirytowana. Stało się. Nikt z nas nie jest idealny. Co powinnaś zrobić teraz? Przeprosić! Zdaniem Rachel Kazez, psycholożki i pracownika socjalnego oraz założycielki platformy informacyjnej nt. zdrowia psychicznego, dobre przeprosiny powinny składać się z 3 elementów: przyznania się do błędu wyrażenia żalu zobowiązania poprawy. Kiedy rodzic powinien przeprosić dziecko? Dziecku należą się przeprosiny, kiedy rodzic zrobi lub powie coś niewłaściwego, nie dotrzyma obietnicy, a także kiedy dopuści do tego, że wydarzyło się coś złego. Ważne jest, żeby wiedzieć, za co przepraszamy i przemyśleć to. Samo rzucone w przestrzeń "przepraszam" nie wystarczy. Zanim przeprosisz dziecko, zastanów się, dlaczego to robisz. Czy mówiąc "przepraszam", chcesz, żeby dziecko poczuło się lepiej, czy próbujesz zagłuszyć własne poczucie winy? Dobre przeprosiny Jeśli nawaliłaś – spóźniłaś się na przedszkolne przedstawienie, nakrzyczałaś, zapomniałaś o czymś ważnym dla dziecka – zraniłaś tym swoje dziecko i być może nadwyrężyłaś jego zaufanie do ciebie. Przeprosiny mogą to naprawić, jeśli są przemyślane i płyną prosto z serca. Aby twoje przeprosiny odniosły odpowiedni skutek, trzymaj się tych zasad: unikaj mówienia "ale" – "przepraszam, że na ciebie nakrzyczałam, ale tak głośno śpiewałaś". nie rozwlekaj przeprosin. Wystarczy krótkie: "Przepraszam, że.... Wiem, że to cię zasmuciło/zagniewało/zrobiło ci przykrość". "Przepraszam" to za mało Nie wystarczy jednak tylko przeprosić, powinnaś też pokazać swoim zachowaniem, że potrafisz się zmienić i nie dopuścić do powtórki danej sytuacji. Carrie Krawiec, terapeutka rodzinna z Maple Clinic w Birmingham (Michigan, USA), uważa, że najważniejsze jest zapytanie dziecka, jak możesz mu teraz pomóc i zrobienie wszystkiego, żeby sytuacja się już nie powtórzyła. Pochylając się nad tym, co dziecko czuje, okazujesz mu empatię i pomagasz zrozumieć uczucia, których doświadcza – rozczarowanie, gniew, niechęć, smutek. Pokazując, że nie boisz się przyznać się do błędu i że rozumiesz jego uczucia, pozwalasz mu poczuć się lepiej. Przeprosiny – a nie wymówki! - uczą uczciwości, szacunku i odpowiedzialności za swoje czyny i słowa. Pokazują też, że nikt nie jest doskonały i że każdy może popełnić błąd. Dlatego nie wstydź się przepraszać dziecka – to jeden z najcenniejszych darów, jakie możesz mu ofiarować. na podstawie: sheknows.com Zobacz też: Czego uczy bycie mamą? 5 ważnych korzyści Porozumienie bez przemocy... z dwulatką! Niewyspana, kochająca... Jaka jesteś, współczesna mamo? [WIDEO]
Nie chcę by moje dziecko dzieliło się z twoim! Ten apel mamy powinien przeczytać każdy rodzic!
Jedna z mam apeluje, by nie zmuszać jej dziecka do dzielenia się swoimi zabawkami z innymi dziećmi. To niegrzeczne tak się zachowywać, lekka przesada czy 100% racja? Czy zgodzicie się z jej słowami?
No, podziel się! No, daj zabawkę koledze! Musisz nauczyć się dzielić! Czemu nie chcesz dać zabawki dziewczynce? Powinniśmy się dzielić. I to uczucie zakłopotania, które się pojawia nie wiadomo skąd, kiedy twoje dziecko nie chce oddać zabawki innemu… Czy na pewno jestem dobrą matką? Takie i inne hasła słyszymy wciąż dookoła już od najmłodszych lat. Słyszymy je od naszych rodziców, a później sami powtarzamy je jak mantrę i kierujemy do naszych dzieci. Nawet się zbytnio nad nimi nie zastanawiamy, po prostu te słowa są w naszych głowach zakodowane, wypowiadamy je automatycznie, wychodzą z naszych ust niemal bezwiednie. Czy dzielenie się ma rzeczywiście sens? Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad sensem dzielenia się? Nad koniecznością uczenia dzieci dzielenia się? Czy to jest rzeczywiście tak niezbędne, by nauczyć takiego zachowania w każdej możliwej sytuacji i na okrągło? Podczas każdego wyjścia na plac zabaw, w przedszkolu, na urodzinach, u rodziny, po prostu wszędzie i to niezależnie od sytuacji? Jedna z mam, Alanya Kolberg, postanowiła to przerwać i zaapelować do rodziców, by odrobinę… pomyśleli i zastanowili się nad sensem tego co robią, co mówią i czego uczą własne dzieci. A wszystko to po jednej z wypraw na plac zabaw, z własnym synem, Carsonem. Co się tam wydarzyło? Zwyczajna codzienna sytuacja jakich rodzice i dzieci doświadczają po raz milionowy. Chłopiec zabrał ze sobą do parku kilka figurek-zabawek typu "transformers", by pobawić się nimi z przyjaciółmi, z którymi tam był umówiony. Jak tylko weszli do parku, do Carsona podeszła grupa obcych, nie znanych mu, chłopców, która zażądała, by dał im się pobawić swoimi zabawkami... I co się stało dalej? Kto tu jest źle wychowany? Moje dziecko czy inni?! Chłopiec spojrzał na swoją mamę wymownie z pytaniem w oczach, a ona po prostu wyjaśniła, że nie musi się dzielić. „Możesz im powiedzieć, nie” – podkreśliła. „Po prostu powiedz nie. Nie musisz mówić nic więcej.” Chłopiec powiedział nie, ale reszta dzieci natychmiast przybiegła do niej poskarżyć, że jej syn nie chce się z nimi podzielić zabawkami. Skąd mieli tę pewność, że to, co on zrobił jest niewłaściwie, że to on się źle zachowuje? To wynika właśnie z wychowania i płynie od rodziców. Więc wyjaśniła także dzieciom: „On nie musi się dzielić z wami. Powiedział nie. Jeśli będzie chciał się podzielić, to się podzieli”. Ta matka powiedziała to na głos, było słychać i się poniosło. Możecie sobie tylko wyobrazić, jakie złowrogie spojrzenia w tym momencie rzucili jej inni rodzice. Zobacz też: Łam zasady wychowawcze - to dobre dla dziecka! Dlatego niezrażona mama postanowiła napisać post i wyjaśnić wszystkim rodzicom, którzy to przeczytają, dlaczego tak się zachowała. „MOJE DZIECKO NIE MUSI SIĘ DZIELIĆ TYM, CO JEST JEGO”. Mama chłopca napisała to dużymi literami - krzycząc i są one tutaj jak najbardziej na miejscu. Dlaczego ta mama nie wymaga od własnego dziecka, by dzieliło się swoimi rzeczami z innymi? Tłumaczy całą sprawę na prostym przykładzie. "Jeśli ja, dorosła osoba, chodzę sobie po parku i jem kanapkę, i nagle ktoś obcy zażąda, bym mu oddała moją kanapkę, co zrobię? To oczywiste – nie oddam mu jej! Czy jakikolwiek obcy dobrze wychowany dorosły człowiek sięgnie po moją kanapkę i obruszy się jeżeli ja cofnę rękę? Oczywiście, że nie! Więc dlaczego, rzucacie mi gromiące spojrzenia, sugerując, że ja i mój syn jesteśmy źle wychowani? Komu tu brakuje dobrych manier? Osobie, która odmawia oddania swoich 3 zabawek, czy 6 obcym, którzy żądają czegoś, tylko dlatego, że chcą i to nie należy do nich?" Dorośli też się nie dzielą swoimi rzeczami - to tak nie działa! Oczywiście musimy nauczyć nasze dzieci dzielenia się, ale przekaz jaki za tym idzie, nie powinien być taki „poświęcaj wszystko, co masz, cały czas”, prawda? Dlaczego taki miałby być? Tego chcemy uczyć nasze dzieci? To tak nie działa przecież nawet w dorosłym życiu. Tylko dlatego, że inne dziecko chce się bawić czymś, co ma nasze dziecko, nie znaczy, że musimy się tej chęci i chceniu poddawać. Dlaczego niezmuszanie dzieci do dzielenia się jest takie ważne? Nikt z dorosłych nie oddaje niczego innym dorosłym, tylko dlatego, że tamci tego chcą. Niemal w żadnej sytuacji. To niedorzeczne. Oddajemy nasz telefon obcym, tylko dlatego, że chcą się nim pobawić? Nie! Dlaczego to takie ważne? Dlatego, że jeśli taki przekaz będziemy fundować naszym dzieciom przez cały czas i niemal przez całe dzieciństwo, na każdym kroku, w dorosłym życiu mogą nie potrafić powiedzieć nie, po prostu się tego nie nauczą. Nie będą potrafiły też walczyć o swoje. Nie będą wiedzieć jak stawiać granice i jak dbać o siebie. Nie możemy uczyć dzieci, że ich potrzeby są nieważne i że zawsze powinny być na drugim miejscu. Nie możemy, jako rodzice, zmuszać dzieci do takich poświęceń. Nie zmuszajcie dzieci do dzielenia się, tylko dlatego, że inne dzieci chcą im odebrać zabawkę. Źródło: scarrymommy.com Zobacz też: Uwaga! Obcy! Jak nauczyć dziecko uważności? [WIDEO] 9 rzeczy, którymi absolutnie nie można się dzielić! Zabawki dla niemowląt i dzieci na bangla.pl
Katarzyna Zielińska przyznaje, że dla dziecka całkiem "straciła głowę". Znacie to? [WIDEO]
Aktorka przyznaje, że mały Henio owinął ją sobie wokół palca. Rozumiecie, co ma na myśli?
Aktorka Katarzyna Zielińska jest uważana za rozsądną gwiazdę. Nie kaprysi, nie opowiada w wywiadach zbyt dużo na temat swojego życia osobistego. Natomiast zapytana o swojego synka, opowiedziała bardzo szczerze o swoim największym błędzie wychowawczym. Konsekwenty jest tata, ja całkiem straciłam głowę - mówi aktorka - Konsekwentną stroną w wychowaniu jest mój mąż, ja niestety dałam się Henrykowi owinąć wokół palca i zupełnie nie mam pojęcia jak z tego teraz wybrnąć - mówi z żartem Katarzyna Zielińska, aktorka. - Więc na razie będę rozpieszczać, póki jest mały a potem będę płakać jak będzie miał 18 lat i będzie wychodził z domu - śmieje się aktorka. A poważnie rozpieszczam, ale na tyle, na ile jest to zgodne z podstawowymi zasadami wychowawczymi. Gwiazda zapytana o to, czy wychowując dziecko korzysta z poradników, mówi: - Teraz nie, czytałam, jak byłam w ciąży, teraz kieruję się sercem - mówi aktorka. I przyznaje: - Słucham też rad babci, czyli mojej mamy. Jej podpowiedzi bardzo się sprawdzają, ale przede wszystko muszą być zgodne z tym, co podpowiada mi serce. Źródło: Party.pl Polecamy: Gderaj mamo, ile wlezie dla dobra dziecka Najważniejsze w wychowaniu dziecka są 3 rzeczy Kara i konsekwencja w wychowaniu dziecka [WIDEO]
"Zabroniłam dziecku oglądać Świnkę Peppę i stało się coś niesamowitego!"
Jedna z mam zabroniła dziecku oglądać bajkę o przygodach Świnki Peppy i całkowicie zadziwiło ją to, co się wydarzyło potem. Po co w ogóle zabraniać dziecku oglądać „Świnkę Peppę”? Czy podjęłybyście takie wyzwanie?
Nie krytykuj innych rodziców póki nie będziesz mieć własnych dzieci Bardzo łatwo ferować wyroki i oceniać innych rodziców zanim ma się własne dzieci. Pamiętam sama, zanim zostałam matką, z jaką łatwością krytykowałam w myślach i za plecami poczynania znajomych rodziców, którzy mieli rozbrykane i niegrzeczne – jak mi się wydawało wtedy - dzieci. A jak krzywo patrzyłam na te wszystkie matki, które pozwalały dzieciom oglądać telewizję bez ograniczeń! Wszystko się zmieniło, kiedy sama zostałam mamą. Biję się w pierś, nic nie wiedziałam o życiu. Przeczytaj także: Eksperci ostrzegają: Świnka Peppa szkodzi dzieciom! Piła kawę z koleżanką, a dzieci sadzała przed telewizorem. Z ciasteczkami! Tak samo opisuje to jedna z blogerek, Annie Ridout, na babycentre.co.uk. Obserwowała znajomą z dwójką dzieci. Kiedy piły kawę w jej kuchni, koleżanka sadzała dzieci przed telewizorem z ciasteczkami, żeby je czymś zająć i żeby nie przeszkadzały w rozmowie. Przysięgała sobie wtedy, że nigdy nie da własnemu dziecku ciasteczka, ani nie będzie pozwalać na oglądanie takiej ilości telewizji… Kiedy mama jest chora lub musi się zająć drugim dzieckiem... Nawet mamy, którym przez około 2 lata udawało się unikać oglądania z dziećmi telewizji, w końcu stają przed takim dylematem. Najpierw udaje się jakoś zajmować dzieci kreatywnymi zabawami - ciastoliną, wyprawami do parku i na place zabaw, zwiedzaniem kawiarni czy restauracji z kącikami dla dzieci (to raczej w dużych miastach), ale przychodzi taki dzień… Chociażby wtedy, kiedy spodziewają się drugiego dziecka, muszą się nim zająć albo je po prostu nakarmić piersią lub budzą się rano tak chore, że ledwo trzymają się na nogach. Wtedy wyjście z domu lub jakakolwiek inna aktywność jest ponad siły zwykłej kobiety. Wówczas nie pozostaje nic innego jak włączyć dziecku jakąś bajeczkę. Sprawdź też: 7 powodów, dla których rodzice nie cierpią Świnki Peppy Tak też było w przypadku Annie Ridout. Właśnie kiedy choroba zwaliła ją z nóg włączyła 2-letniej córeczce Joni bajkę o Śwince Peppie. I niemal natychmiast dziecko ją pokochało. Tak to już bywa z tą "straszną" Świnką Peppą... "Świnka Peppa" stałym punktem rozkładu dnia mamy i córeczki I każdego ranka, przez cały czas jak była chora, sadzała córeczkę przed TV, żeby ją czymś zająć, a sama mogła w tym czasie odrobinę odpocząć. Dziecko było zachwycone zwierzęcymi postaciami i ich nieskomplikowanymi przygodami. Potem tak jakoś się też stało, że mama zaczęła "puszczać" dziecku odcinki „Peppki” także wtedy, gdy chciała przygotować obiad, a gdy mała była znudzona zabawkami w pubie czy restauracji – włączała jej bajeczkę na telefonie. I coraz bardziej obie przyzwyczajały się do tego, że Peppka i jej przygody są integralną częścią ich życia. Życia córeczki i życia matki. Znacie to? Tak to właśnie działa. Bardzo łatwo się uzależnić od takiej prostej pomocy i uspokajacza. Pogorszenie zachowania córki pod wpływem telewizji Okazało się, że coraz trudniej było odciągnąć córeczkę od ekranu i coraz trudniej czymś innym zainteresować. Córeczka niechętnie dołączała do wspólnego obiadu czy kolacji odciągnięta od Świnki Peppy i jednocześnie była w podłym nastroju. Stawała się coraz bardziej nieposłuszna, bezczelna i to wcale nie w zabawny czy łobuziarski sposób. Kiedy Annie wyzdrowiała nie chciała już od samego rana polegać na niańce-telewizorze więc zdecydowała, że koniec z tym. fot. Fotolia Jak zabronić dziecku oglądania "Świnki Peppy"? Właśnie tak, po prostu! Kiedy córeczka następnym razem poprosiła o oglądanie Peppy, powiedziała nie. Po prostu. Córka wyglądała na zdenerwowaną i zapytała dlaczego. Wyjaśniła jej, że za każdym razem, kiedy ogląda telewizję to powoduje, że ma zły nastrój. Powiedziała też, że jeśli oglądanie Peppy powoduje jej zły humor, będzie lepiej dla wszystkich, żeby nie oglądała tej bajeczki. A zamiast tego mogą zrobić wspólnie coś fajnego, np. coś ugotować albo narysować. Jak dziewczynka zareagowała na zakaz? Zadziwiające i daje do myślenia! Ku jej zaskoczeniu, córka nie zaczęła się awanturować, ani kłócić. Razem poszły do kuchni, wyciągnęły jakieś kartki, naklejki, farbki i zrobiły coś kreatywnego. Córeczka odkryła zabawki, które wcześniej odłożyła na bok, mama nauczyła ją jak robić ciasto bananowe, jej tata zabrał ją do ogrodu i wspólnie zgrabili, pozbierali liście. Dziecku nagle się przypomniało, że są jeszcze inne zajęcia, które lubi i które sprawiają, że czuje się szczęśliwsze. Właściwie o wiele bardziej szczęśliwe, niż przed telewizorem. fot. Fotolia Nikt nie nazwał tego wprost „szlabanem na telewizję”, ale w praktyce to właśnie było to. Córeczka stała się szczęśliwsza, chętniej uczestniczyła we wspólnych posiłkach i - co najciekawsze - nie poprosiła ani razu, żeby oglądać telewizję. Tak jakby sama wiedziała, że to oglądanie telewizji nie jest zbyt korzystne dla niej i jej rozwoju. Podejmiecie to wyzwanie? Zabronicie dziecku oglądać telewizję? Ta historia dała mi naprawdę do myślenia… Czy to nie jest przypadkiem tak, że nam rodzicom trochę się nie chce wymyślać innych zajęć dla dzieci? Zwłaszcza wtedy, kiedy już przyzwyczajamy się, że oglądanie bajeczki to stały punkt dnia? I że dziecko wcale by aż tak strasznie nie protestowało, gdyby nie włączać mu bajeczki? Czy podjęłybyście takie wyzwanie? Zabroniłybyście oglądać dziecku „Świnkę Peppę” (lub inną ulubioną bajkę)? Co by się wtedy stało? Blogerka Annie dodaje, że od tamtego czasu Peppka powróciła do ich życia! Ale dzieje się to wyłącznie okazjonalnie, na telefonie, kiedy karmi piersią nowo narodzone niemowlę. Teraz córeczka rozumie, że to nie jest coś co dzieje się codziennie o określonej godzinie. To tylko okazjonalne oglądanie. Źródło: babycentre.co.uk Zobacz także: Bajki dla dzieci - hity naszego dzieciństwa Czy oglądanie telewizji jest zagrożeniem?
W ten sposób krzywdzisz dziecko. Dlaczego wciąż to robisz?
Nie ma rodziców idealnych. Każda kochająca mama robi czasem coś, co krzywdzi jej dziecko... Jakich zachowań należy unikać, aby wychować szczęśliwe dziecko?
Chociaż każda mama kocha swoje dziecko najbardziej na świecie, czasem je krzywdzi, zupełnie nieświadomie. Ile z tych rzeczy tobie zdarza się robić? W jaki sposób krzywdzisz dziecko, być może nawet o tym nie wiedząc? 1. Kiedy mówisz "nie płacz" Pozwól dziecku wyrażać uczucia. Stwórz mu dom, w którym będzie mogło być sobą, ze wszystkimi radościami, ale również lękami. Płacz nie jest niczym złym. Sama dobrze wiesz, że płacz ma czasem oczyszczającą moc. Nie powielaj stereotypów, każdy może płakać, zarówno chłopcy, jak i dziewczynki! 2. Kiedy nie słuchasz Maluch potrzebuje uwagi i pełnego zaangażowania rodzica. Jeśli udajesz, że słuchasz, a myślisz o tym, co ugotować na obiad, czy zapłaciłaś już rachunki i że zapomniałaś wysłać ważnego maila, nie dajesz dziecku komfortu, którego oczekuje. Tylko skupiając uwagę na dziecku, możesz je lepiej poznać. Im lepszy kontakt zbudujesz z dzieckiem w pierwszych latach życia, tym łatwiej będzie się wam rozmawiało w przyszłości. 3. Kiedy krytykujesz Wymagania rodziców rzadko pokrywają się z rzeczywistymi umiejętnościami i zdolnościami dziecka. Twoje dziecko naprawdę się stara i robi wszystko, żeby cię zadowolić. Nie pozwól mu pomyśleć ani przez chwilę, że nie jest wystarczająco dobre. Nikt nie jest doskonały, ty też nie. Nie musisz stosować systemu nagród i kar, po prostu bądź przy dziecku i wspieraj je w nauce nowych rzeczy i odkrywaniu indywidualności. 4. Kiedy mówisz, co jest dla dziewczynek, a co dla chłopców Dzieci są o wiele bardziej tolerancyjne i otwarte niż dorośli. To rodzice wymuszają na maluchach podążanie wobec utartych schematów, dziewczynkom kupują różowe sukienki i lalki, chłopcom samochody i zestawy małego chemika. Pozwól dziecku odkryć, kim jest. To my, dorośli, wymyśliliśmy, że są rzeczy, których "nie wypada" lub "nie wolno". 5. Kiedy wymuszasz okazywanie uczuć Warto nauczyć malucha mówić o uczuciach. Powinien wiedzieć, że może ci ufać i że może z tobą porozmawiać o wszystkim. Rodzice mają jednak skłonność do robienia z dzieci pacynek, którymi mogą sterować. Dziecko może nie mieć ochoty na obcałowywanie cioci, której nawet nie zna, więc nie mów mu "no daj cioci buziaczka" (tym bardziej nie powinna tego robić ciocia!). Maluch to osobna jednostka i może decydować o swoim ciele. Nie naruszaj jego przestrzeni osobistej. 6. Kiedy porównujesz do innych "Dlaczego nie możesz być jak swoja starsza siostra?", "Adaś już dawno to umie", "Inne dzieci będą się z ciebie śmiać, że tego nie umiesz" – te zdania mogą wyrządzić dziecku ogromną krzywdę. Każdy maluch jest wyjątkowy i rozwija się we własnym tempie. Każdy z nas jest inny – mamy różne talenty, w różnym stopniu przyswajamy wiedzę, uczymy się języków czy inaczej walczymy z własnymi lękami. Nie próbuj motywować dziecka poprzez porównywanie go do innych – to może przynieść odwrotny skutek. 7. Kiedy nie wybaczasz Dziecko doskonale wyczuwa twoje emocje i wie, kiedy jesteś o coś zła. Jeśli zrobi coś wbrew twojej woli lub będzie niegrzeczne, wyjaśnij mu, co zrobiło źle, ale nie wracaj do tego tematu. Pamiętaj, że "każdy popełnia błędy", "nikt nie jest idealny", a "jutro nadejdzie nowy dzień". Twoje dziecko z pewnością wyciągnęło lekcję po rozmowie z tobą, nie musisz obarczać go poczuciem winy. 8. Kiedy krzyczysz Nikt z nas nie lubi krzyku – krzyk wzbudza lęk i zmniejsza poczucie bezpieczeństwa. Są sytuacje, kiedy trudno się powstrzymać i automatycznie podnosi się głos, należy jednak z tym walczyć. Krzyk może być dla dziecka tak samo krzywdzący, jak klaps. Zaburza poczucie bezpieczeństwa, wzbudza w dziecku strach, a nawet poczucie winy. Dziecko nie powinno się bać rodzica! 9. Kiedy bijesz Nigdy nie podnoś ręki na swoje dziecko. Stosowanie przemocy wobec dziecka (fizycznej, ale również psychicznej) to najgorszy sposób wychowywania. Każde dziecko potrzebuje azylu, miejsca, w którym będzie się czuło bezpieczne i kochane. Takim miejscem powinien być dom. Strach przed powrotem do domu i przed własnymi rodzicami może mieć ogromny wpływ na przyszłość dziecka, jego kontakty z innymi ludźmi i zachowanie w stosunku do własnej rodziny. Które z tych rzeczy zdarza ci się robić najczęściej? Czytaj także: 10 zdań, które krzywdzą dziecko
Przez tych 7 etapów muszą przejść wszyscy rodzice!
Trudno wychować dziecko bez zaliczenia tych „baz”. To drabinka, po której dzieci wchodzą w dorosłe życie.
Każdy kolejny rok życia dziecka, to kolejne wyzwania. Niektóre etapy są trudniejsze, inne bardziej zabawne. Trudno jednak pominąć tych 7 tematów, które nieodzownie wiążą się z dziećmi. 1. Zmęczenie i brak snu To najtrudniejszy, pierwszy etap, gdy maluszek zawita w Waszym domku. Nocne wstawanie, by nakarmić dziecko, przewijanie, niepokój związany z niepewnością, czy poradzimy sobie jako rodzice, sprawia, że wielu rodziców ma poczucie bycia "zombie". Oczywiście jest to żartobliwe określenie, ale gdy zapyta się młodą mamę, o czym marzy – często mówi – godzince snu, albo chwili dla siebie. Czytaj: Budzisz się zmęczona? Sprawdź dlaczego i co możesz z tym zrobić? 2. Dziecko zaczyna chodzić Ten etap rzeczywiście jest tak samo trudny, jak pierwszy. Maluch niezwykle ciekawy świata potrafi dać rodzicom nieźle w kość. Uwaga i koncentracja na tym, czego dotyka, gdzie idzie i co wkłada do buzi, jest ogromnie męcząca fizycznie. Zabezpieczanie całego domu przed dzieckiem powoduje, że nasz umysł i zmysł przewidywania przyszłości, pracuje na zwiększonych obrotach, często ulegając przeciążeniu ;-). Nie zapominajmy, że jest to także cudowny okres, pokazywanie nowych rzeczy i widok zaskoczonej i zachwyconej miny dziecka – bezcenny. Czytaj: Bezpieczeństwo dziecka w domu i poza nim 3. Dziecko mówi... za dużo! Najpierw martwimy się, że dziecko jeszcze nie mówi, potem, że mówi za mało, a na koniec, że mówi za dużo... Nie martwcie się, to okres przejściowy. Gdy dziecko przeistoczy się w nastolatka, znowu będzie mówić monosylabami, a wy będziecie marzyć, by chciało z Wami porozmawiać o otaczającym świecie i pytać Was o zdanie. 4. Kłamstwa Przyjdzie taki dzień, że złapiemy dziecko na kłamstwie. To trudna sprawa świadcząca o tym, że maluch wszedł na inny etap i zaczyna zdawać sobie sprawę, że istnieje coś takiego jak kombinowanie i mijanie się z prawdą. Musimy wiedzieć wtedy jak zareagować, by dziecko zrozumiało, że kłamstwo ma krótkie nogi. 5. „A mama Moniki jej pozwala...” O tak, to wytyczanie granic. Kto komu i na ile pozwala? Wiele starć Was czeka, by wypracować kompromis. Nie sugerujcie się innymi rodzicami, to ich decyzje, a Wy postępujcie wedle Waszego uznania. 6. Nastolatek w domu Jesteśmy z Wami... To trudny czas zarówno dla Was, jak i dla dzieci, które stoją w obliczu trudnych wyzwań. Starajmy się zrozumieć, że ich zachowanie, niezdecydowanie, bunt, czy burczenie pod nosem, wynika zarówno z hormonów, jak i prób odnalezienia swojego miejsca w szkole i w domu. 7. „Mamo, potrzebuję kasy...” No tak, to etap ostatni przed nami, zanim nasze dziecko wkroczy w dorosłe życie :-) Na którym etapie jesteście, a które macie już za sobą? Czytaj także: Między słowami, o tym co "mówi" do dziecka nasza twarz i ciało źródło: scarrymommy
Sekret, o którym rodzice nie mówią głośno...
Tak szczerze jeszcze nie było! Ta mama przerywa milczenie i mówi o tym, co rodzice czują, ale czego nie mówią!
Kłamstwa, mity, niedomówienia. Rodzice dzielą się na tych, którzy patrzą na wychowywanie dzieci przez różowe okulary, a nawet jak tak nie jest, to wszystkim dokoła mówią jakie wspaniałe jest życie z dziećmi. Drudzy z kolei ciągle narzekają na swoje pociechy, na problemy wychowawcze, na zmęczenie, niewyspanie się, niezadowolenie. Najlepiej byłoby, gdyby wypośrodkować spostrzeżenia rodziców i zarówno zachować umiar w narzekaniu, jak i nie przechwalać za bardzo, nie dostrzegając żadnych problemów. To, co łączy wszystkich rodziców, a do czego nie zawsze się przyznają to jedna myśl. Posłuchajcie tej mamy, której zwierzenia znaleźliśmy na stronie scarymommy: „Mam dość udawania. Mówię dość milczeniu rodziców! Jestem zmęczona sekretami. Nikt nie chce tego powiedzieć głośno, ale każdy rodzic tak myśli – "Nie mam pojęcia co mam robić!", " Nie mam pojęcia czy robię dobrze"! Jestem wykształconą osobą, do macierzyństwa przygotowywałam się długo. Czytałam książki, oglądałam filmy, teoretycznie byłam przygotowana. Aż do pewnego dnia, kiedy godzinami zastanawiałam się co robić. Po przeczytaniu wielu artykułów, rozmowie z rodziną i koleżankami, debatach z mężem, mogłam zaufać tylko swojej intuicji. Ale – czy robię dobrze dla swojego dziecka? Tego nie wiedziałam. Tak jest przy każdej sprawie. Pierś czy butelka? Łóżeczko, czy kołyska? Szczepić, czy nie, a jak tak, to które szczepionki wybrać? Nagradzać, czy nie? Jakie kary stosować? Ile czasu mogą spędzać dzieci przed ekranem? Jakie buty, jakie zajęcia dodatkowe, czy pomagać w odrabianiu lekcji? Rodzice boją się do tego przyznać, stąd biorą się te wszystko wiedzące mamuśki, które swoją "wiedzą" na siłę próbują uszczęśliwić cały świat. Stąd, gdy zadajemy pytanie sypie się na nas fala hejtu, bo inni robią inaczej, więc lepiej, niż my. Nie bójmy się przyznać, że czegoś nie wiemy. Rodzice powinni się wspierać, być dla siebie oparciem, a nie oceniać siebie i udawać, że wiedzą wszystko najlepiej”. Czy czujecie podobnie, że rodzice nie są ze sobą szczerzy? Czy też czasem nie wiecie, co macie zrobić i jak poradzić sobie z problemem? Piszcie o tym! Czytaj także: Sprawdź, jak nauczyć dziecko odpowiedzialności źródło: scarymommy
Masz wrażenie, że gdy twoje dziecko jest z dziadkami, zachowuje się zupełnie inaczej?
Mówi się, że dziadkowie są od rozpieszczania wnucząt. Niestety, w większości przypadków to "rozpieszczanie" oznaczania działanie wbrew twoim zasadom... Oto krótki poradnik dla dziadków, dzięki któremu ty będziesz spokojna, a twoje dziecko szczęśliwe. Drodzy Dziadkowie: Nie podważajcie autorytetu rodziców. Mama stara się ze wszystkich sił, żeby dać dziecku to, czego potrzebuje. Niestety, przychodzi moment, kiedy każda mama przestaje być koleżanką, a staje się rodzicem: zaczyna wymagać. Jeśli mama ustaliła pewne zasady, nie przekonujcie dziecka, że nie musi ich przestrzegać. Jesteście z maluchem raz na jakiś czas, mama spędza z nim każdy dzień. Spróbujcie znaleźć kompromis. Godzina snu to świętość. Rodzice miesiącami walczą o utrzymanie rytmu dnia, dzięki któremu ani oni, ani dziecko nie przypominają zombie. Jeśli malec każdego dnia kładzie się spać o 20, niech tak będzie tym razem. Zaburzanie rytmu dnia nie jest dla niego dobre. Nie będziecie lepszymi dziadkami, pozwalając na dodatkową godzinkę zabawy. Przestrzegajcie zasad. Nie bądźcie zbyt surowi ("bo was wychowano inaczej") lub zbyt pobłażliwi. To naprawdę łatwe: nie zmuszajcie dziecka, żeby zjadło 2-daniowy obiad do końca, bo inaczej nie będzie mogło się bawić, ale pamiętajcie też, żeby do obiadu zjadło warzywa. Prezentami nie kupicie miłości dziecka. Maluch nie potrzebuje 4 ciężarówek, 30 przytulanek i 17 opakowań puzzli. Dzieci kochają was za czas spędzony z wami, wspólną zabawę, wasze opowiadania i najlepsze na świecie domowe ciastka. Kolejna zabawka to powód do kłótni z mamą dziecka (która potrzebuje jeszcze jednego pokoju dziecięcego, tylko na zabawki), nie sposób na zdobycie uczuć malca. Czekoladki i czipsy trzymajcie poza zasięgiem dzieci. Jeśli rodzice starają się, żeby maluch jadł na co dzień zdrowe posiłki, zjedzenie paczki chrupek, batonika i żelek skończy się bólem brzucha. Wspólne lepienie pierogów albo pieczenie ciasteczek może być świetną zabawą. Maluch zje pyszne, domowe jedzenie, a przy tym spędzi z wami czas w wyjątkowy sposób. Nie podejmujcie decyzji z dzieckiem. Jeśli chcecie zabrać malucha na weekend w góry, najpierw zapytajcie mamy czy nie ma innych planów. Nie obrażajcie się, jeśli w wybrany przez was weekend malec idzie na urodziny kolegi z przedszkola. Nikt nie chce oglądać łez malucha, gdy dowiaduje się, że wycieczka, o której tyle mu opowiadaliście, się nie odbędzie. Jak to wygląda w waszych domach? Czy macie czasem wrażenie, że dziadkowie nie do końca przestrzegają ustalonych zasad? Czytaj także: Jacy są współcześni dziadkowie?
Chciałabym, żeby moje dziecko było gwiazdą, a nie trzymało się z boku!
Mam ją wypychać i zmuszać by była gwiazdą podwórka, czy pozwolić obserwować z daleka?
"No idź, pobaw się z dziećmi" – mówi z nadzieją, choć wie, że znowu będzie siedzieć na moich kolanach, lub cichutko siedzieć z boku. Posłuchajcie dylematów tej mamy! "One nie zmuszały swoich dzieci" "Wczoraj byłam z córką na czytaniu bajek w miejskiej bibliotece. Byłyśmy miesiąc temu, ale moja 2 latka nie chciała wziąć udziału. Postanowiłam spróbować ponownie. Większość dzieci pobiegła do pani czytającej książeczkę, by być jak najbliżej. Usiadły dokoła i z zaciekawieniem słuchały. Gdy zaczęło się wspólne śpiewanie, dzieci wzięły się za ręce i kołysząc się bawiły się razem. Patrzyłam na te dzieci i ich mamy. One wcale nie zmuszały ich do tego, dzieci same chciały być w centrum wydarzeń. Moja córka nie jest taka jak inne dzieci. Ona woli wszystko oglądać z daleka. Nie chce uczestniczyć w takich zabawach. Zawsze siada z boku, albo na końcu. Nie chce podawać dzieciom dłoni, nie tworzy z nimi kółka. Ona patrzy, analizuje. Jest częścią imprezy, ale... trzyma się z boku, a ja nie wiem jak na to zareagować. Mam ochotę wypchnąć ją na środek koła i powiedzieć - baw się, bądź gwiazdą! Śpiewaj najgłośniej z wszystkich dzieci! Ale wiem, że to będzie zmuszanie jej do tego. Nie chcę żeby czuła presję, że ma robić coś wbrew sobie, by zadowolić mnie, czy kogokolwiek innego. "Przestałam ją zmuszać" Wiem, że będzie to dla niej złe, bo próbowałam już to robić. Zmuszałam by bawiła się z dziećmi, a ona płakała i patrzyła na mnie błagalnie. Dziś już tego nie robię. Moja córka siedzi sobie z boku i podchodzi na tyle blisko, ile sama zdecyduje. Widzę, że kiedy jej nie zmuszam, czuje moją obecność i akceptację, otwiera się coraz bardziej. Zaczyna śpiewać, klaskać, wchodzić w relacje z dziećmi. Powolutku... Okazuje się, że to jest najlepsza metoda." Zmuszanie dzieci do zachowań przez nas oczekiwanych, nie przynosi nigdy dobrych rezultatów. Dzieci jeszcze bardziej okopują się w swoim strachu, lęku, bezbronności. Jeżeli poczują, że mają nasze wsparcie, jeżeli poczują się bezpiecznie, na pewno będą odważniejsze. Trzeba po prostu cierpliwości i czasu. Twoje dziecko to gwiazda, czy raczej spokojny obserwator? Zobacz także: Dziecięce strachy - traktuj je poważnie! źródło: scarymommy