Dorota Zawadzka nie wytrzymała! Uprzedza: „Zrobię publiczną drakę. Matki, co z Wami?”
Dorota Zawadzka uprzedza, że jeśli jeszcze raz zobaczy tę skandaliczną reakcję matek, zrobi publiczną drakę. Psycholożce chodzi o to, jak zachowują się mamy, gdy dziecko wywróci się i płacze…
Na swoim profilu na Facebooku Dorota Zawadzka opublikowała wymowny wpis. Nie ma żadnych wątpliwości, co sądzi na temat karania dzieci za potykanie się, przewracanie i płacz… Dorota Zawadzka: „Tak NIE WOLNO” Wiele wskazuje na to, że to naprawdę pierwsze i ostatnie ostrzeżenie ze strony oburzonej psycholożki. „Jeśli jeszcze raz spotkam matkę, która w momencie, gdy jej małe dziecko się potknie i przewróci, i często płacze – uderzy je za to, to zdobię jej publicznie drakę” – napisała Dorota Zawadzka. Nie ma wątpliwości, że takie zachowanie matek jest karygodne i niedopuszczalne. Psycholożka podkreśla, że niniejszym wpisem chce powiedzieć na ucho każdej matce, która bije dziecko za to, że się potknęło, przewróciło, płacze, że: „tak NIE WOLNO. Że proszę, by tak nie robiła”. „Ludzie, matki, co z wami?” Dorota Zawadzka dodaje, że jeśli chodzi o tego typu sytuacje, nie ma mowy o żadnych usprawiedliwieniach. „Tylko dziś widziałam dwie takie sytuacje. Ludzie, matki, co z wami? I nie piszcie mi tu żadnych usprawiedliwień, że matka też ma prawo do nerwów, że dziecko pewnie robi, co chce, że wyrwałam z kontekstu. Wrrr”. W komentarzach trudno o głos rodzica, który próbowałby tłumaczyć klapsy za dziecięce potknięcia. „Trzeba sprzedać kopa za karę” Osoby komentujące wpis Doroty Zawadzkiej nie kryją oburzenia. Wśród komentarzy pojawiły się nawet propozycje, jak można ukarać mamę, która wyżywa się na dziecku za jego problemy z chodzeniem czy płacz. Choć nie są to odpowiednie reakcje – przemoc rodzi przemoc, nie należy jej stosować! – widać, że wpis psycholożki wywołał emocje wśród internautek: „Szok. Trzeba jej podstawić nogę i jak się przewróci, to sprzedać kopa za karę. Skąd się biorą tacy ludzie?”; „Mam nadzieję, że na starość, jak ta matka upadnie, jej dziecko ją podniesie i kopnie w d…! Przecież uczyło się od najlepszej! Wstyd, jak tak można”; „W takich sytuacjach zastanawiam się, co robi z dzieckiem w domu, jeśli publicznie postępuje w ten sposób. I żeby było sprawiedliwie, nie tylko matki, ale ojcowie i babcie też (dziadków nie widziałam)”. Przemoc NIGDY nie jest rozwiązaniem, a reakcja Doroty Zawadzkiej jest całkowicie zrozumiała. Dziecko potrzebuje bliskości, opieki i wsparcia rodzica, nie krzyku czy, co gorsza, klapsa. Tak, klaps to bicie, a bicie to przemoc. Źródło: FB/Dorota Zawadzka Piszemy też o: „Moje dziecko zachowuje się jak dzikus. Wstydzę się, więc na urlopie unikam knajp” [LIST DO REDAKCJI] Nauczyciele w przedszkolu znęcali się nad dziećmi. Jest akt oskarżenia Urodziło się dziecko z czterema rękoma i czterema nogami
Dorota Zawadzka ostrzega przed takim nazywaniem narządów płciowych: „Nie róbcie tego dzieciom”
Superniania wywołała spore poruszenie, zwracając rodzicom uwagę na infantylne słownictwo, jakiego używają do określania narządów płciowych. Okazuje się jednak, że wiele mam ma trudności w posługiwaniu się medycznymi nazwami, i to nie tylko w rozmowach z dziećmi.
Dorota Zawadzka przytoczyła anonimowy post pewnej mamy: kobieta prosiła o pomoc w znalezieniu odpowiedniej książki o anatomii człowieka dla dzieci. Problem w tym, że sama narządy płciowe córki nazywała „kaczuszką”... Dorota Zawadzka: „Nie róbcie tego dzieciom!” Wielu rodziców czuje opór, by swobodnie rozmawiać z dziećmi na temat anatomii czy dojrzewania. Dyskusja pod postem Superniani pokazuje to dobitnie – większość ma nawet kłopot z właściwym nazwaniem narządów płciowych! Wymyślają śmieszne zdrobnienia, jakby chcieli zamaskować albo uciąć temat. Mama z postu Doroty Zawadzkiej szukała książkowej pomocy dla 5-letniej córki, ale sama nie potrafiła użyć innego określenia na narządy płciowe niż „kaczuszka”. I choć wiele mam nie widzi w tym problemu, Dorota Zawadzka apeluje: „Ludzie, błagam, nie róbcie tego dzieciom. To nie jest kaczuszka, muszelka, myszka, pipunia, pipulka, cipciusia, pusia, siuśka, kuciapka, psipsiusia, biedronka, bułeczka, różyczka, dzidzia... Ani wacuś, patyczek, siusiak, siosiorek, pindolek, wróbelek, ptaszek, psikuś, robak. Ani "przednia pupa" czy "miejsce tam na dole"”. I dodaje: „Dobrze jest, gdy intymny język stosowany w domu jest stosowany zamiennie z nazewnictwem medycznym”. Dlaczego to ważne, by używać zwyczajnych określeń, jak srom, pochwa, penis? Bo dzięki temu dzieci zdobywają fachową wiedzę na temat swojego ciała. Nie wpaja się im poczucia wstydu. Nie wyrosną z nich infantylni dorośli, którzy wstydzą się wizyty u lekarza, a na określenie własnych narządów płciowych znają tylko zdrobnienia lub przekleństwa... Piszemy też o: Magdalena Stępień: "Jestem zastraszana przez byłego partnera" Mikołaj Krawczyk nie płaci alimentów na swoich synów. Suma zaległości szokuje! Bydgoszcz: 5-letni Ukrainiec bez opieki na placu zabaw. Interweniowała policja
Jak reagować na trudne emocje dziecka? Podpowiada Dorota Zawadzka! [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Lęki, frustracje, histeryczny płacz maluchów, rzucanie przedmiotami czy odmawianie jedzenia? O trudnych emocjach u dzieci i rodziców opowiadała podczas liveczatu na fejsbukowym kanale Mamo, To Ja Dorota Zawadzka – psycholożka i ambasadorka akcji Miasteczko Zmysłów.
Umiejętność dostrzeżenia każdych emocji u dziecka jest niezwykle istotna. O tyle, o ile z reguły nie mamy problemu z tymi pozytywnymi, o tyle kłopotliwe często stają się emocje trudne – płacz, krzyk, histeria. Co wtedy zrobić? Jak reagować? Na pytania rodziców odpowiedziała Dorota Zawadzka. Co dziecku nie jest w smak? Nikt z nas nie lubi być ograniczany. Dzieci również. To dlatego najmłodsi nie przepadają za zdaniami, które rozpoczynają się od słowa „nie”. Zakazy w świecie dzieci często rodzą frustracje i wywołują silny płacz. Czy jednak da się wychować szczęśliwe dziecko, nie fundując mu pewnych norm? Czy reguły są potrzebne? Jak podkreśla Dorota Zawadzka – dziecko potrzebuje pewnych granic, pewnych ram. Musimy jednak pamiętać, że te granice nie zawsze stawiamy my. Czasem robi to rodzic, a czasem dziecko. To nie my zawsze mamy rację. Należy pozwolić dziecku testować swoje granice, dając mu możliwość nauki samodzielności. Z drugiej jednak strony maluch potrzebuje poczucia bezpieczeństwa. Musi mieć świadomość, że ktoś dorosły jest w stanie podjąć za mnie decyzję – wyjaśnia Zawadzka. Czy odwrócenie uwagi od tego, co dzieje się z dzieckiem, które przeżywa właśnie trudne emocje, jest właściwe? Jak zaznaczyła nasza ekspertka, kiedyś praktykowano taką metodę. Dziś na szczęście psycholodzy wiedzą już, że nie jest to dobra droga i nie zawsze się sprawdza. – To rodzic na podstawie swoich obserwacji powinien ocenić sytuację – mówi Zawadzka. – Oczywiście zdarzają się sytuacje, kiedy odwrócenie uwagi pomoże. Ale jeśli dziecko przeżywa pewne emocje, a my nie reagujemy na nie, to maluch często odbiera to jako komunikat: „Moje emocje nie są ważne, moja mama je ignoruje”. Nie powinno tak być. Lepiej jest powiedzieć dziecku, że widzimy i rozumiemy, co czuje. Dobrze jest nazwać emocje i dać je przeżyć w dziecięcy sposób, nawet jeśli czasem potrzeba rzucić się na ziemię i popłakać. Należy też ofiarować swoje wsparcie – wyjaśnia Zawadzka. Czy krzyk dziecka to wymuszanie pewnych zachowań na dorosłych? W trakcie liveczatu padło pytanie o manipulację. Czy półtoraroczne dziecko manipuluje rodzicem płacząc? Nasza ekspertka odpowiada zdecydowanie – dzieci niczego nie wymuszają. One mają swoje potrzeby i pokazują je w bardzo różny sposób. Zadaniem rodziców jest zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa. Gdy czegoś chce, należy się do niego zwrócić, porozmawiać o tym, czego od nas oczekuje. To daje maluchowi komunikat, że jest dla nas ważny, nawet jeśli z różnych powodów nie możemy danej potrzeby spełnić – tłumaczy psycholożka. Rodzice pytali również o to, jak reagować na agresywne zachowania dziecka, ataki histerii w miejscach publicznych, wrzaski czy rzucanie przedmiotami. Chcesz wiedzieć więcej? Cały liveczat można ponownie obejrzeć również na naszym fanpage'u >>> TUTAJ Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Pomaganie ma cudowną moc – mówi Dorota Zawadzka, Superniania i... wolontariuszka WOŚP [WYWIAD]
Osoba, która pomaga, zmienia świat i... siebie. O magicznej sile niesienia pomocy rozmawiam z Supernianią, czyli psycholożką Dorotą Zawadzką, która kwestowała w naszym sztabie podczas trzech Finałów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.
Dorota Zawadzka została wolontariuszką Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, bo jak sama twierdzi, pomaganie jest jej filozofią życiową. Uważa także, że do pomocy warto zachęcać już najmłodsze dzieci. W tym wywiadzie udzielonym nam w 2019 roku wyjaśnia, dlaczego wspiera WOŚP i radzi, jak nauczyć dziecko empatii i wpoić mu chęć pomagania potrzebującym. W naszym wydawnictwie już od kilku lat zakładamy przed Finałem sztab WOŚP. Gdy zaprosiliśmy Cię do udziału, Ty natychmiast zgodziłaś się zostać wolontariuszką. Dlaczego? Dorota Zawadzka: - Prawda jest taka, że jestem wolontariuszką w bardzo wielu miejscach i często pomagam potrzebującym. Ale rzeczywiście nie robiłam tego jeszcze w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Do tej pory nikt mnie nie zaprosił do udziału w Finale, a sama jakoś nigdy na to się nie zdobyłam, choć zawsze wrzucałam pieniądze do puszek. Żeby było ciekawiej, w tym roku dostałam dwa zaproszenia – od was i ze sztabu w Irlandii. Jednak, ponieważ unikam latania, wybór był dla mnie prosty. Teraz jestem szalenie podekscytowana i czekam z niecierpliwością na 13 stycznia. [W 2021 roku 29. Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy odbędzie się 31 stycznia - przyp. red.] Co daje pomaganie? Dlaczego warto to robić? Oprócz takiego oczywistego powodu, że dzięki temu osoby wymagające pomocy mają szansę ją otrzymać. - Nie chcę na to pytanie odpowiadać za wszystkich. Dlatego powiem w swoim imieniu. Mój zawód polega na pomaganiu, więc to trochę moja misja. Niesienie pomocy jest też moją filozofią, czymś, bez czego nie potrafiłabym żyć. Dzięki temu czuję się osobą potrzebną – mogę zrobić coś dobrego, uczestniczyć w czymś ważnym, potrzebnym. Jestem otwarta na ludzi, uważna – dostrzegam tych, których łatwo przeoczyć. A oni często wymagają pomocy, choć boją się czy wstydzą o nią poprosić. Tak naprawdę trudno opisać w kilku słowach, co daje pomaganie. Bo na to składa się wiele pozytywnych emocji, choćby radość, gdy ktoś się uśmiechnie, kiedy pomoc otrzyma. Pomagam na przykład starszym ludziom w domu opieki, odwiedzam oddziały, gdzie leżą chore dzieci, czytam dzieciom, od pięciu lat podczas wakacji prowadzę własną, społeczną i charytatywną akcję edukacyjną – te wszystkie wolontariackie działania wpływają doskonale na moje samopoczucie. Czuję się wtedy wyższa, mądrzejsza, szczuplejsza, to podnosi moją samoocenę. Oczywiście żart, bo przecież nie pomagam ze względu na to, ale to taki świetny efekt uboczny. Wydaje się, że pomagać mogą ci, którzy czegoś mają w nadmiarze albo przynajmniej nie potrzebują pomocy. Tymczasem do naszego sztabu zgłosiły dzieci z Instytutu Głuchoniemych w Warszawie. Będą wolontariuszami, choć same także wymagają pomocy. Bo pomagać może każdy! Trzeba tylko chcieć. A przy tym pamiętać, że liczy się każdy gest, każda rzecz czy złotówka. Dla nas może to być drobiazg, a dla tego, kto pomocy potrzebuje, ten mały gest jest kosmosem. Czyli pomaganie jest proste? Tak, choć wymaga wysiłku, dania czegoś od siebie. Poświęcenia swojego czasu, talentu, emocji, umiejętności albo pieniędzy (to najprostsze). Jeśli ktoś nie ofiarowuje nic swojego, to nie można tego nazwać pomocą. I tego powinno się uczyć dzieci. Jak to zrobić? I kiedy zacząć? Najlepiej zacząć od samego początku. Bo pomagać przecież można mamie, tacie, babci, rodzeństwu. Ta pomoc na początku dotyczy drobnych spraw, np. podania mamie książki, sprzątania zabawek, przygotowania posiłku itd. Potem warto dziecku pokazać, że pomagać można na różne sposoby, czyli np. zabrać kilkulatka do schroniska dla psów, by wyprowadzić je na spacer. Albo kupić koce i zawieźć je do schroniska. Pomaganie to dzielenie się. Ważna jest regularność i stałość, czyli jeśli zobowiązujemy się do wyprowadzania psów na spacery, to robimy to np. co weekend, a nie raz „od wielkiego dzwonu” i tyle. Pamiętajmy także, by pokazać dziecku, że pomaganie jest przyjemne, że daje dużo radości, np. kiedy odwiedzamy schronisko, zwróćmy uwagę dziecka na to, jak zwierzęta na nasz widok się cieszą. Rozmawiajmy o dobrych emocjach. Pomagajmy w kilka osób, to wzmacnia efekt zarówno pomocy, jak i dobrego samopoczucia – buduje charakter. Zobacz też: Pomaganie – jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe? Co jeszcze jest ważne w nauce pomagania? Uwrażliwienie dziecka na innych. Bo przecież pomóc można dopiero wtedy, gdy dostrzeże się potrzebujących pomocy. Zobaczy się ich potrzeby. Może sąsiadka nie może dźwigać i trzeba jej robić zakupy? Może kolega jest kiepski z matematyki i trzeba mu wytłumaczyć zadania tekstowe? Może niewidomego trzeba przeprowadzić przez ulicę? Tym wszystkim ludziom można pomóc, trzeba jednak najpierw ich zobaczyć i o nich pomyśleć. Kiedy odwiedzam różne szkoły, często namawiam uczniów, by zajrzeli do serwisu Marzycielskiej Poczty i napisali list do chorego dziecka. To drobiazg, ale chore dziecko jest szczęśliwe, dostając taki list. Bo wie, że ktoś o nim pomyślał. To pomyślenie o kimś jest niezwykle istotne. Umiejętności pomagania powinniśmy zatem uczyć dziecko od początku. Ale dlaczego ta nauka jest tak ważna? Bo w każdych warunkach: czy to w szkole, w pracy czy w domu powinniśmy umieć pomocy udzielać. Po to, by tworzyć głębokie, prawdziwe relacje z innymi ludźmi. Wrażliwość na innych, to niezwykle ważna kompetencja społeczna. Co więcej, powinniśmy uczyć dzieci także umiejętności proszenia o pomoc i jej przyjmowania. Często ludzie się wstydzą, gdy o nią proszą, krępują się, kiedy ją otrzymują. A to zupełnie niepotrzebne. Nie ma ludzi, którym nigdy nie trzeba pomagać, czasem każdy z nas jest w potrzebie. I nie ma w tym nic wstydliwego, niestosownego. Zdarza się, że mówimy: „Trzeba mu pomóc, bo on jest biedny, gorszy, słaby”. To nieprawda! Pomagamy, bo on w tym momencie swojego życia potrzebuje pomocy. Jutro my możemy być w jakiejś sytuacji, która tej pomocy wymaga. I to nie jest wstyd. Choćby wczoraj oglądałam reportaż o człowieku, który przez lata był alkoholikiem. Udało mu się wyjść z nałogu, dostał mieszkanie socjalne i teraz pomaga innym alkoholikom zerwać z piciem. On wie, że zmiany są możliwe, ale potrzebna jest pomocna dłoń. Trzeba umieć ją podać. A co jeśli dziecko nie chce pomagać innym? Nie znam takich dzieci. Wręcz przeciwnie. Myślę, że pomaganie, podobnie jak empatia, jest wrodzoną cechą wszystkich ludzi. Dzieci są wrażliwe na innych, zawsze są chętne do pomocy. To dorośli w nich tę chęć czasami zabijają. Mówią: „Zostaw, to na pewno jakiś pijak”, a dziecko nad leżącym się pochyli. Oczywiście może się zdarzyć, że dziecko nie chce z nami np. pojechać do schroniska, bo jest uzależnione od komputera i z pokoju w ogóle mogłoby nie wychodzić. Ale to już zupełnie inny problem. Nie dotyczy on braku chęci pomagania. To co robić, by nie zniechęcić dziecka? Dziecko, podobnie zresztą jak dorosły, powinno widzieć efekt swojej pomocy lub o tym efekcie się dowiedzieć, np. że oddając część swoich zabawek do domu dziecka, ucieszy inne dzieci. Powinno także zostać zauważone, docenione. To wzmacnia efekt. Warto również, by usłyszało słowa podziękowania. Może niekoniecznie od obdarowanego, ale od kogoś, kto wspierał. Parę lat temu przygotowałam ze znajomymi paczki świąteczne dla dzieci znajdujących się w specjalnym ośrodku szkolno-wychowawczym. Wszystkie dzieci dostały to, o co poprosiły w listach: m.in. wózki dla lalek, worki bokserskie, kosmetyki, telefony komórkowe. Wszystko było inicjatywą prywatną. Taką naszą „szlachetną paczką”, tyle że dla dzieci w instytucji. Dzieciaki były przeszczęśliwe. I nikt z nas nigdy potem nawet kartki świątecznej nie dostał od personelu ośrodka. Oczywiście nie żałuję, że to zrobiłam, ale jednak było mi przykro. A jeśli ja, dorosła, tak się poczułam, to jak musi się w podobnej sytuacji czuć dziecko? Ono chce wiedzieć, że przyniosło radość. Jeśli będziemy dbać o to, by dzieci widziały efekt swojej pomocy i mogły się poczuć z tego powodu szczęśliwe, będą pomagać. Dlaczego ludzie tak czekają na Finał WOŚP? Bo od Jurka dostają taką dawkę pozytywnych emocji, podziękowań, energii, że im się chce. Wiedzą, że warto. Także zimą, w mróz, w niedzielę niehandlową. Warto wyjść i wrzucić do puszki pieniążek. Aby dostać serduszko, porozmawiać z wolontariuszami, pośmiać się i czuć dobro. Na tym polega ten fenomen. Czyli w dniu Finału wychodzimy wszyscy z dziećmi na spacer? Oczywiście. I wrzucając pieniądze do puszki, tłumaczymy im, że w ten sposób pomagamy innym dzieciom. Bo potrzebują naszej pomocy. Zobacz też: Dlaczego nasza redakcja angażuje się w Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy? Nie ma focha, jest radocha! 7 faktów o WOŚP Rodzice w szpitalu będą spać w fotelach
Wyczuwamy pismo nosem, czyli jak nie przeoczyć, że maluch ma problemy? [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Podczas kolejnego spotkania w ramach akcji Miasteczko Zmysłów rozmowa była o… węchu. Dosłownie, a więc o zapachach i towarzyszącym im wspomnieniach, ale także o zachowaniach. O tym, jak „wyczuć” malucha, zrozumieć go, rozgryźć co go trapi, gdy niekoniecznie chce lub nie umie nam o tym powiedzieć. Wszystkie te wątpliwości rozwiewała Dorota Zawadzka – psycholożka i ambasadorka akcji Miasteczko Zmysłów.
Tym razem na tapet wzięto zmysł węchu. – Zmysł węchu rozwija się dosyć wcześnie, jeszcze w życiu płodowym malucha. Gdy noworodek przychodzi na świat, to poznaje go właśnie przede wszystkim przez zapach – rozpoczęła spotkanie Dorota Zawadzka. – Dzieci są bardzo wrażliwe na zapachy, dlatego warto być ostrożnym, jeśli chodzi o eksperymenty zapachowe w domu – dodała ekspertka. Pachnie, czy nie pachnie? Podczas spotkania padło wiele pytań o… jedzenie. Nie bez powodu – jak wyjaśniła ekspertka, zmysł smaku i węchu są ściśle ze sobą związane. Rodzice pytali, jak postępować z maluchem, któremu każde danie brzydko pachnie i jak zapachem regulować nastroje, emocje i zachowania. – Badania wykazały, że w pokoju dziecięcym bardzo dobrze sprawdza się delikatny zapach róży – mówiła Zawadzka. Podkreśliła jednak, żeby uważać na olejki zapachowe, kadzidełka i świece. Powinny być bezpieczne dla malucha i nie drażnić małych nosków. – Część z nich jest wyciszających, cześć z nich pobudzających. Należy na to zwrócić uwagę – zakończyła ekspertka. Nie do końca o zapachu W myśl powiedzenia o wyczuwaniu pisma nosem, uczestnicy liveczatu pytali obecną w studiu Dorotę Zawadzką o zachowania dzieci – czy można nauczyć się ich wyczuwania właśnie. Ekspertka podkreśliła, że niezwykle ważna jest obserwacja dziecka. – Jakie są jego potrzeby, jak ono się czuje, jak ono funkcjonuje i jakie ma emocje w danym momencie – to jest niezła szkoła dla rodzica. Ale to wiąże się także z naszymi uczuciami. Z tym, jak jesteśmy uważni na dziecko, na co jesteśmy wrażliwi, co chcemy zobaczyć. Zdarza się czasami, że rodzice przegapiają czasem takie rzeczy, uważając, że coś jest w porządku. Zawsze namawiam i przypominam: sięgajmy po książki o rozwoju człowieka, czyli o tym, czego oczekiwać i na co zwracać uwagę – tłumaczyła psycholożka. CAŁOŚĆ DO OBEJRZENIA RÓWNIEŻ NA NASZYM FANPAGE >>> TUTAJ Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Czy uszy mogą zwiędnąć? [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Rodzice uroczych, jeszcze niemówiących maluchów czekają niecierpliwie na pierwsze „mama”. A z czasem… kto z nas nie marzył o zabawie w „króla ciszy”? Miasteczko Zmysłów odwiedziła jego ambasadorka, Dorota Zawadzka, która tym razem odpowiadała na pytania związane ze zmysłem słuchu.
Wielu rodziców przedszkolaków ma na swoim koncie doświadczenia związane z przynoszeniem do domu wyrazów – jak to się mówi – od których uszy więdną. Maluchy czasem powtarzają je bez zrozumienia. Lub (co gorsza) pytają nas wprost o znaczenie brzydkich, zasłyszanych gdzieś w przestrzeni słów. Co robić? Jak reagować? Czy puszczać brzydkie wyrazy mimo uszu? Jak podkreśliła ekspertka, to dorośli nadają znaczenie temu, co maluch mówi. – Gdy nasze dziecko przychodzi do domu i powtarza słowa, które zasłyszało w szkole, przedszkolu czy na podwórku, to patrzy, jak my na nie reagujemy – mówiła Zawadzka. – Jeżeli robimy to nadmiernie, wówczas dla dziecka jest to sygnał, że dane słowo jest „ważne”. I wie, że może użyć go w sytuacji, w której na przykład chce zwrócić na siebie uwagę – dodała ekspertka. Psycholożka zaznaczyła, że bardzo często dzieci nie rozumieją znaczenia danego słowa – może dla nich fajnie brzmieć, lub zostać przypisane do określonych sytuacji. – Wówczas ważne jest, by móc wytłumaczyć dziecku, że w naszym domu tak się nie mówi. A jeśli się mówi, to niestety musimy się pogodzić z tym, że młody człowiek również może takich wyrazów używać – tłumaczyła Zawadzka. Słuchać i słyszeć dziecko W trakcie liveczatu padło wiele pytań o to, jak nauczyć się słuchać dziecko. Jak podkreśliła psycholożka – ważne jest, by nie tylko słuchać, ale też słyszeć malucha. – Słowa słowami, ale należy zwracać uwagę na to, o czym dziecko chciało nam opowiedzieć i jaką treść chciało nam przekazać – mówiła ekspertka. – Gdy dziecko informuje nas, że nie lubi przedszkola, ważne jest, byśmy usłyszeli nie tylko, że go nie lubi, ale coś więcej. Być może to, że czuje się nielubiane w grupie dzieci. Słyszenie potrzeb dziecka i zaspokajanie ich oraz zwracanie uwagi na punkt widzenia dziecka, jest niezwykle istotne – tłumaczyła psycholożka. Rodzice pytali również o rozwój zmysłu słuchu, grające zabawki i kreatywne pomysły na wspólne muzykowanie (nie tylko) w domu. Nie zabrakło także „polecajek” książkowych. Cały liveczat można ponownie obejrzeć na naszym fanpage >>> TUTAJ Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Jak sprawić, by rozstania z rodzicem były łatwiejsze? [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
„Czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal…?”. Maluchy w wieku przedszkolnym z pewnością nie zgodziłyby się z tym powiedzeniem! Niewiele jest dla nich momentów równie trudnych, jak pożegnania z mamą czy inną bliską osobą... O trudnej sztuce rozstań, o tym jak uczyć malucha samodzielności i radzić sobie również z własnymi trudnymi emocjami opowiadała podczas liveczatu na fejsbukowym kanale Mamo, To Ja Dorota Zawadzka – psycholożka i ambasadorka akcji Miasteczko Zmysłów.
Umiejętność rozstań z mamą, tatą czy inną bliską dla dziecka osobą jest niezwykle ważne dla jego rozwoju. Jak podkreśla Dorota Zawadzka – to, jak będą przebiegały na początku naszego życia, może rzutować na nasze reakcje w późniejszym życiu, nawet w tym dorosłym – tłumaczyła ekspertka. Dlaczego rozstania są takie trudne? Zawadzka wyjaśniła, że osoba dorosła zaspokaja wszystkie potrzeby dziecka i zapewnia mu poczucie bezpieczeństwa. Dlatego gdy znika z pola widzenia malucha, on ma prawo czuć się zagubiony, niepewny. – Dziecko na początku nie rozumie, że jak osoba czy rzecz znika z pola widzenia, to ta osoba wróci, a rzecz istnieje, mimo że jej nie widzi – mówiła psycholożka. Zawadzka podkreśliła, że niezwykle ważne jest mówienie dziecku prawdy oraz precyzyjne określanie, kiedy wrócimy. – Pamiętajmy jednak, że dzieci nie mają poczucia czasu – podkreślała ekspertka. Jak więc przygotować malucha na rozstanie? – Wiem, że rodzice nie lubią tego słowa, ale wszystko zależy od treningu, czy też ćwiczeń. Czyli polecam zabawy w „a kuku” czy takie, że mama wychodzi na chwilę do drugiego pokoju, potem za drzwi, a później ktoś inny zostaje z dzieckiem, a my zaczynamy chodzić do klubiku. Najlepiej zaczynać od takich właśnie „kilkuminutówek” – podpowiadała rodzicom ambasadorka akcji i podkreślała, że emocje są zaraźliwe – Jeśli my się denerwujemy, to dziecko również się boi i denerwuje, bo ono współodczuwa nasze emocje. Nasz spokój i nasza gotowość bardzo dziecku pomaga – doradzała. Jak przygotować dziecko na pierwsze dłuższe rozstanie? Dorota Zawadzka wielokrotnie podkreślała, jak ważne są te małe, pojedyncze i powoli stawiane „kroczki” przygotowujące – zarówno dziecko, jak i rodzica, na to, co nastąpi. – Dobrze jest popracować z dzieckiem na poziomie zabawy. Bawimy się misiami, pacynkami, samochodzikami, pociągami i chowamy je do pudełek. Rozmawiamy w ten sposób o podróżach, zostawianiu ich, zostawaniu gdzieś. Projektujemy różne scenariusze – radziła psycholożka. Mamy pytały także o sytuację odwrotną, czyli co robić, gdy maluch nie chce wyjść od babci i wracać do domu. Dorota Zawadzka zdradziła także, jak pomóc maluchowi w tęsknocie i jak przemycić „coś”, gdy nie można zabierać do przedszkola własnych zabawek. Zapraszamy do oglądania! CAŁOŚĆ DO OBEJRZENIA RÓWNIEŻ NA NASZYM FANPAGE >>> TUTAJ Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dorota Zawadzka inspiruje: 3 pomysły na zabawy wzrokowe, które podbiją serca dzieciaków!
Mądre i świadome wspieranie zmysłu wzroku jest niezwykle ważne dla wszechstronnego rozwoju dziecka. Można go ćwiczyć już z maluszkami, pokazując im kontrastowe książeczki czy zabawki. Jak jednak bawić się ze starszakami, by nie tylko spędzić fajnie czas, ale również trenować oczy?
Wzrok jest tym zmysłem, który pozwala nam oglądać i poznawać świat. Patrząc, zapamiętujemy układ przedmiotów, kolory, kształty, a to jest niezwykle ważne nie tylko w rozwoju, ale i w rozumieniu świata jako całości. Spostrzeganie świata, a co za tym idzie poznawanie go, pomaga w funkcjonowaniu, nie tylko poznawczym, ale przede wszystkim społecznym i emocjonalnym. Dzięki takim zabawom wspieramy wszechstronny rozwój dziecka. wyjaśnia Dorota Zawadzka, psycholożka, ekspertka akcji „Miasteczko Zmysłów”. Dlatego, jak podkreśla Zawadzka, w zabawy wykorzystujące zmysł wzroku – najważniejszy zmysł w poprawnym funkcjonowaniu – warto bawić się regularnie. Jak rozwijać zmysł wzroku? Podstawą będą zabawy stanowiące jednocześnie trening zmysłu wzroku. 1: Wyszukiwanie Może być to wyszukiwanie literek lub – jeśli dziecko potrafi już czytać – wyrazów… wszędzie. W tabelce z literami, w gazetach, na ulicach. Dobrą zabawą będzie też rysowanie, lepienie lub układanie liter – pisanych i drukowanych. Możecie wykorzystać choćby literki z gry Scrabble. radzi ekspertka. Po tę zabawę można śmiało sięgnąć z młodszą pociechą. Wystarczy jedynie ją nieco zmodyfikować. Jeśli maluch jeszcze nie czyta, pobawcie się w wyszukiwanie elementów na obrazkach w książeczkach. Może być to na przykład takie polecenie: znajdź 5 niebieskich owoców lub dwa czerwone auta. Możecie także „znajdować” interesujące rzeczy w swoim otoczeniu. 2: Odtwarzanie Nie ma chyba wśród nas nikogo, kto nie znałby i sam w dzieciństwie nie rysował szlaczków. To doskonały trening motoryki małej i wprawka przed nauką pisania literek, cyferek i nie tylko… Odtwarzanie wzorów, w tym najprostsze szlaczki, stanowić będą świetny wstęp do nauki kodowania w przyszłości. twierdzi psycholożka. Szlaczki można przygotować dziecku samodzielnie, kupić w kolorowych książeczkach lub znaleźć w internecie w wersji do druku. Ważne jest, by dostosowywać je do wieku i umiejętności malucha. Z czasem możemy proponować dziecku coraz mniejsze i bardziej skomplikowane, a nawet tematyczne! 3: Zabawy trójwymiarowe Ciekawą atrakcją będzie budowanie z klocków trójwymiarowej konstrukcji na wzór płaskiego rysunku. podpowiada Zawadzka. Może być to „konstrukcja” podpatrzona w książce, lub rysunek, który przygotujecie wspólnie przed zabawą klockami. Fantastycznym ćwiczeniem wzrokowym są wszystkie rzeczy kolorowe (kredki, farby) i zabawa np. mieszanie kolorów. Możecie w ten sposób potrenować oczy właśnie przygotowując wspomniany obrazek. Gotowi na wspólną zabawę? Od czego zaczniecie? Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dorota Zawadzka inspiruje: jak ćwiczyć nosek malucha, czyli 3 pomysły na zabawy rozwijające zmysł węchu
Zapach dociera do naszego nosa i… wkrótce bezpośrednio do mózgu. Węch jest zatem tym zmysłem, którego nie jesteśmy w stanie kontrolować. Niektóre aromaty są dla nas wręcz urzekające, inne odbieramy niekoniecznie przyjemnie. Ponieważ jednak węch jest szalenie ważnym zmysłem, warto wspierać sprawność małego noska. Dorota Zawadzka podpowiada, jak to robić.
Węch, podobnie jak każdy inny zmysł, można ćwiczyć. I warto to robić, bo o ile zamkniemy oczy, żeby nie widzieć, czy zatkamy uszy, by nie słyszeć, to w świecie zapachów w pewien sposób jesteśmy zanurzeni nieustannie. Jak kształtować dziecięcą wrażliwość na zapachy? Najlepiej robić to w formie zabawy. Na przykład podczas wspólnego gotowania posiłków czy jedzenia. Ale istnieją też aktywności skoncentrowane na ćwiczeniu nosa niekoniecznie przy okazji posiłków. 1: Pachnące pojemniczki Umieść sześć pachnących, jadalnych elementów w małych pojemnikach. Specjalnie wybierz potrawy i przyprawy o mocnych aromatach. Użyj plasterka cytryny, fusów z kawy, czarnego pieprzu, cebuli, kolendry i cynamonu. Nałóż maluchowi opaskę na oczy – niech spróbuje rozpoznać, co pachnie. Po odgadnięciu pozwól dziecku dotknąć i posmakować. wyjaśnia Dorota Zawadzka, psycholożka, ekspertka akcji „Miasteczko Zmysłów”. Tę zabawę można również wykorzystać podczas czasu spędzanego z młodszymi pociechami. Wówczas warto wprowadzić ułatwienie – niech dziecko najpierw dotknie zawartości pojemniczków. 2: Malowanie przyprawionym jogurtem To zabawa, która niekoniecznie przypadnie do gustu miłośnikom czystości. Niemniej jest na to sposób! Wystarczy kilka małych, kolorowych naczynek. Do łyżeczki jogurtu dodaj pachnącą przyprawę. Taką miksturą możecie wykonać „prace plastyczne”, a potem je wąchać. Można ich także spróbować! mówi Zawadzka. Możecie także pobawić się w dekorowanie ciast lub ciasteczek. Wówczas taka zapachowa zabawa będzie równocześnie ciekawym treningiem wzrokowym oraz ćwiczeniem motoryki małej. 3: Zabawa z wyobraźnią W tę zabawę możecie bawić się… zawsze i wszędzie! Nawet podczas spaceru lub podróży samochodem. Poszukajcie odpowiedzi na pytania: jak pachnie deszcz, jak pachnie lato? Jak pachną wakacje? Jak pachną święta? podpowiada ekspertka. Szukajcie wokół siebie zapachów. Zacznijcie już teraz… Materiał powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dorota Zawadzka inspiruje: trzy pyszne zabawy smakowe
Maluch jeszcze w brzuchu mamy uczy się rozpoznawania smaków. Połyka wody płodowe, do których przenikają cząsteczki tego, co je mama. Jeśli więc w diecie ciężarnej nie brakuje owoców i warzyw, jest spora szansa, że na etapie rozszerzanie diety maluch nie będzie krzywił się na brokuły i fasolkę. Jak jednak zachęcać dzieci do próbowania nowych smaków na późniejszym etapie?
Nie od wczoraj wiadomo, że maluchy najchętniej uczą się i poznają nowe rzeczy poprzez obserwację. Naśladują nas, rodziców, niemal we wszystkich obszarach życia. Jeśli więc zależy nam na tym, by maluch spróbował nowej potrawy… jedzmy ją przy nim my sami. Jedzenie bowiem nie tylko ma zaspokajać nasz głód, ale również sprawiać przyjemność! Ćwiczenia oparte na zabawach smakiem (często w połączeniu z zapachem) rozwijają wrażliwość, pozwalają stać się smakoszem. Każdy z nas ma swoje ulubione smaki, a jedzenie jako funkcja społeczna jest bardzo ważne. mówi Dorota Zawadzka, psycholożka, ekspertka akcji „Miasteczko Zmysłów” Jak zatem bawić się smakiem, by rozwijać ten zmysł? Niezwykle ważne jest, abyśmy bawili się wspólnie z dziećmi. Taka beztroska perspektywa może sprawić, że i my inaczej spojrzymy na pewne grupy pokarmów… 1: Czy smak ma kolor? Stwórzcie razem z dzieckiem zeszyt obserwacji. Piszcie w nim, co jecie. Zastanówcie się – czy smak ma kolor? Jak smakuje zielony w różnych produktach, a jak żółty? mówi Zawadzka. Możecie też przygotowywać tematyczne posiłki. Na przykład wtorek będzie dniem czerwonych kolacji, a czwartek – zielonych śniadań. To także ciekawy sposób na przemycenie do diety malucha… koktajli! 2: Eksperymentatorium Pod tym pojęciem kryją się wszystkie zabawy związane z jedzeniem. Mieszanie faktur, łączenie smaków, sprawdzanie, czy wszystko do siebie pasuje. My, dorośli, mówimy o kuchni typu fusion. Dzieci z kolei zwyczajnie testują, co się stanie, gdy jabłko połączą z czekoladą i miętą… 3: Naturalne smaki Bardzo często na nasz stół trafia jedzenie w nieprzetworzonej formie, jak choćby surowe lub lekko podgotowane warzywa. Te smaki zna większość z nas. A gdyby tak sprawdzić smaki, które występują w przyrodzie, ale niekoniecznie w przydomowym ogródku lub na bazarku? Weźcie na tapet jadalne kwiaty, smak przypraw, smaki warzyw, ziemi, popiołu... Sprawdźcie, czy wszystko ma smak? I jaki? podpowiada ekspertka. Elementem tej zabawy może być także własna uprawa. Może pomidorki koktajlowe w doniczce na parapecie? Albo rukola w skrzynkach na balkonie? Pysznie, prawda? Od czego zaczniecie? Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dorota Zawadzka inspiruje: 3 pomysły na zabawy rozwijające zmysł słuchu
Słuch jest tym zmysłem, który rozwija się jako pierwszy, około 8. tygodnia ciąży. Już wtedy wielu rodziców czyta maluchom, śpiewa kołysanki i puszcza gotowe nagrania. To samo warto robić, gdy maluch jest już na świecie. W ten sposób przyzwyczaja się do tembru naszego głosu i tempa, w którym mówimy. Ale dźwiękiem można się również fantastycznie bawić…
Zabawy słuchowe z maluchami dają cały wachlarz możliwości rozwojowych. To nie tylko słuchanie muzyki, śpiew czy taniec. To również… eksperymenty! Jedne z najprzyjemniejszych eksperymentów naukowych z dziećmi to te dotyczące nauki o dźwięku, wykorzystujące przedmioty codziennego użytku, aby go… ożywić. wyjaśnia Dorota Zawadzka, psycholożka i ekspertka akcji „Miasteczko Zmysłów” Jak rozwijać zmysł słuchu? Najprostszym i najbardziej skutecznym sposobem będzie… wspólna zabawa. W co się bawić z maluchem, by wspierać jego uszy? 1: Zabawy z instrumentami Nie chodzi tylko o rozpoznawanie poszczególnych instrumentów. Zabawą jest też tworzenie muzyki. Budowanie prostych instrumentów i odtwarzanie melodii i rytmów. Można grać dłońmi na blacie lub wykorzystać drewniane łyżki kuchenne i garnki. tłumaczy ekspertka. Fajną, wspólną zabawą jest również budowanie instrumentów muzycznych. Aby zrobić te najprostsze, wystarczą dwie plastikowe buteleczki oraz wypełniacze: ryż, soczewica, lub kolorowe koraliki. Sprawdźcie, jakie dźwięki wydaje każda z butelek osobno. Czy te odgłosy się czymś różnią? I jak – jesteście gotowi na mały koncert? 2: Papierowy kubek i telefon sznurkowy Telefon z papierowym kubkiem, uwielbiany przez dzieci projekt, to znacznie więcej niż zabawny i staromodny sposób komunikacji. Pokazuje, jak fale dźwiękowe mogą przemieszczać się przez strunę i zamieniać się z powrotem w słyszalny dźwięk na przeciwległym końcu. mówi psycholożka. Zobaczcie, co się stanie, gdy sznurek nie będzie odpowiednio naciągnięty. Czy wówczas będziecie się dobrze słyszeć? 3: Zobacz dźwięk Wibracje dźwiękowe rozchodzą się w powietrzu, wodzie, a nawet w ciałach stałych, ale nie można zobaczyć fal. Co by było, gdybyśmy mogli zobaczyć fale w inny sposób? Ten eksperyment z dźwiękiem sprawia, że staje się on bardziej widoczny. Potrzebna będzie folia aluminiowa, cukier lub ryż i głośnik… podpowiada Zawadzka. Zacznijcie od rozłożenia na folii przygotowanych ziarenek. Następnie połóżcie głośnik obok i włączcie go. Fala dźwiękowa przesunie to, co rozsypane na folii. Zobaczcie, co się wydarzy, gdy muzyka zagra nieco głośniej. I czy tempo utworu ma znaczenie? Czas zamienić się w słuch… Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dorota Zawadzka inspiruje: Niezwykłe pomysły na 3 zabawy dotykowe
Zmysł dotyku jest tym, który pozwala nam zorientować się w przestrzeni i lepiej rozumieć świat. Dlatego tak ważne w życiu każdego malucha są zabawy ruchowe i sportowe. Pomagają ćwiczyć równowagę, uczą dziecko tego, co może zrobić ze swoim ciałem w przestrzeni. Niemniej istotny jest też trening motoryki małej.
Dotyk jest „używany” przez nas – i przez maluchy, oczywiście – właściwie non stop. Dzięki niemu się czujemy bezpieczni, komunikujemy się, rozumiemy lepiej otoczenie. Do rozwijania dotyku szalenie przyda się m.in. trenowanie motoryki małej. Termin ten odnosi się do precyzyjnych ruchów rąk, takich jak chwytanie, manipulowanie przedmiotami, a później także bardziej skomplikowanych czynności, np. zawiązywania butów, rysowania czy pisania. Przydatnymi akcesoriami w ćwiczeniach motoryki małej będą między innymi plastelina, wydzieranki czy małe figurki. Ugniatanie, lepienie, wycinanie – to wszystko doskonałe ćwiczenia dla małych rączek. Jak rozwijać zmysł wzroku? Wraz z Dorotą Zawadzką, psycholożką i ekspertką „Miasteczka Zmysłów” polecamy 3 świetne zabawy: 1: Ukryte skarby Potrzebne będzie tekturowe pudełko o średniej wielkości lub woreczek, do którego włożymy różne przedmioty. Mogą to być drobiazgi znalezione w domu: bransoletka, spinka do włosów, łyżeczka do herbaty lub kamyk. Zadaniem dziecka jest rozpoznawanie schowanych zabawek bez kontroli wzroku. Gdy dziecko włoży rękę do dziurki i znajdzie zabawkę, jego zadaniem niech będzie opisanie przedmiotu. Możemy zadawać dodatkowe pytania, np.: czy to jest miękkie? A może zimne? Możemy też poprosić o znalezienie konkretnego elementu, np. guzika. wyjaśnia Zawadzka. Maluszkowi zaproponujmy wybranie zabawki z dostępnych w pudełku wraz z użyciem zmysłu wzroku – niech patrzy, co wybiera i próbuje opisać daną rzecz. Nie bójmy się modyfikować zabawy, biorąc pod uwagę wiek dziecka, jego zainteresowania i dostępność zabawek w domu. 2: Zabawy sensoryczne To choćby ścieżka sensoryczna dla dłoni i stóp, ułożona z patyczków, kawałków tkanin lub kamyczków. Malec pokonuje ją z zasłoniętymi oczami. Ciekawym pomysłem jest też zabawa „Czym cię drapię”? Weźmy różne materiały delikatnie dotykajmy nimi plecków malucha. Niech będą to choćby klamerki do bielizny, piórko, papier ścierny, folia aluminiowa, gumka do włosów, czy wata. Zadaniem dziecka będzie je rozpoznać. tłumaczy ekspertka. Później zamieńcie się rolami. Może okazać się, że ta zabawa to całkiem niezły masaż! 3: Rozpoznawanie bodźców Pokazujmy dzieciom zestawienia kontrastowe, np. ciepło-zimno, mokro-sucho, miękko-sztywno. Szukajmy też kontrastów w przyrodzie. Należy pamiętać, że zabawy i aktywności rozwijające zmysł dotyku, to nie tylko te, w trakcie których my dotykamy poszczególnych przedmiotów. To także bycie dotykanym – głaskanie, przytulanie, smyranie… Maluchy uwielbiają takie zabawy. One dają im również poczucie bezpieczeństwa. radzi psycholożka. Zmysł dotyku jest niebywale ważny w rozwoju człowieka, mówi się nawet, że dotyk działa jak „emocjonalna szczepionka”, bo daje nam poczucie bezpieczeństwa i dobre emocje. Badania pokazują, że pobudzanie zmysłu dotyku, czyli regularne przytulanie czy głaskanie, aktywuje produkcję hormonu szczęścia, czyli serotoniny. Pobudza również produkcję dopaminy, która obniża poziom kortyzolu, a co za tym idzie redukuje napięcia, stres, ból. Od której zabawy dotykowej zaczniecie? Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dorota Zawadzka o zakatarzonych dzieciach w żłobku: „Dla mnie to nie do pomyślenia”
Dorota Zawadzka poruszyła na swoim facebookowym profilu kolejny kontrowersyjny temat dotyczący wychowania dzieci. Tym razem zamieściła list od dyrektorki żłobka, w którym ta skarży się na zachowanie nieodpowiedzialnych rodziców. Komentarz psycholożki mówi sam za siebie.
„Od kilku dni prowadzę niemal wojnę z rodzicami, którzy przyprowadzają dzieci z zielonym gilem, kaszlem takim, że dziecko zjeść obiadu nie może. Dziś wzywaliśmy karetkę do malucha, bo stracił przytomność” – pisze dyrektorka żłobka w liście, który cytuje Dorota Zawadzka. Dyrektorka jest zmęczona zachowaniem rodziców Jak przyznaje, nie wie już, jak rozmawiać z rodzicami, żeby „przestali się targować o zdrowie własnych dzieci”. Jest zmęczona zachowaniem nieodpowiedzialnych rodziców. Ma dość tłumaczenia, że panuje na świecie pandemia, a dzieci z katarem, kaszlem, biegunką czy innym objawem choroby powinny zostać w domu. Dorota Zawadzka nie ma wątpliwości, że działając w ten sposób, nigdy nie wyjdziemy z pandemii. Jak pisze na swoim fanpage’u, Główny Inspektorat Sanitarny nie odpuści obostrzeń w żłobkach, więc ponownie będzie problem z adaptacją we wrześniu. „Dla mnie to nie do pomyślenia… Szczególnie teraz” – dodała Superniania. Rodzice są podzieleni W komentarzach pod postem rozpętała się prawdziwa burza. Jedni internauci przyznają rację psycholożce, inni uważają, że sprawa nie jest taka oczywista. „Ja zawsze powtarzam też w placówkach, do których uczęszczają moje dzieci, że jeśli opiekunka widzi, że dziecko jest chore, nie powinna wpuszczać go do placówki. Jeśli raz czy drugi rodzic będzie musiał wracać z dzieckiem do domu, to może mu wylecą z głowy głupie pomysły”. „Nie teraz, a NIGDY dziecko w takim stanie gdziekolwiek nie powinno być, tak jak i dorosły czy nastolatek. Wystarczy się wczuć w malucha, jak źle się czuje, gdzie powinien być i gdzie by się czuł i mógł kurować najlepiej”. „Prócz pandemii są jeszcze takie choroby jak alergia, astma, gdzie dziecko będzie kaszleć i smarkać. I nie na powodów, żeby siedziało odizolowane w domu”. „Są lekkie objawy infekcji, z którymi dzieci normalnie się bawią i dobrze się czują, mimo kataru. Niektórzy rodzice mają przysłowiowy nóż na gardle – nie mają z kim zostawić dziecka, a muszą iść do pracy”. A wy, po której jesteście stronie? Zobacz też: Ile kosztuje żłobek w 2021 roku – ceny w placówkach prywatnych i państwowych Żłobek czynny 24 godziny, 7 dni w tygodniu. Świetny pomysł czy patologia? Czy prywatny żłobek to zawsze dobry wybór?
Dorota Zawadzka przeżyła chwile grozy na placu zabaw: „Oczy dookoła głowy!”
Dorota Zawadzka bawiła się z wnuczką na osiedlowym placu zabaw. Traf chciał, że akurat w tym samym czasie w okolicy zgubiło się dziecko! Superniania nie straciła zimnej krwi i ruszyła na poszukiwanie dziewczynki. A przy okazji udzieliła cennej lekcji jej babci.
Dorota Zawadzka opisała na Facebooku historię, która mrozi krew w żyłach! Babcia pewnej kilkulatki miała szczęście, że straciła dziewczynkę z oczu akurat wtedy, gdy w pobliżu przebywała Superniania wraz ze swoją wnuczką. Dorota Zawadzka: trzęsły mi się nogi Psycholożka spędzała beztrosko czas z wnuczką, gdy zarówno ją, jak i inne mamy na placu zabaw postawił na nogi krzyk jednej z babć: kobieta wołała wnuczkę, której nigdzie nie było widać. Wszyscy rozbiegli się po pobliskich alejkach i ruszyli na poszukiwania. Szczęśliwie złożyło się, że to właśnie Dorota Zawadzka razem z wnuczką szybko odnalazły zgubioną dziewczynkę. Dziecko stało na klatce schodowej, trzęsąc się i płacząc. Superniania wiedziała, jak pomóc maluchowi: przedstawiła się i powiedziała, że zabierze ją z powrotem na plac zabaw. Po kilku chwilach musiała także uspokajać przerażoną babcię dziewczynki, która zamierzała... nakrzyczeć na przestraszone dziecko. Mimo że i Dorocie Zawadzkiej udzieliło się zdenerwowanie, to na spokojnie wyjaśniła opiekunce, że to nie wina dziecka, że się zgubiło. „Babcia biegnie i zaczyna/próbuje krzyczeć na dziecko. Przerywam jej, mówiąc, żeby się nie ważyła krzyczeć, bo to nie dziecka wina! Mówię dziewczynce znowu, że świetnie sobie poradziła, że jest dzielna i że wszystko już dobrze. Mała się uśmiecha. Lekko. Babci mówię, by oddychała”. I babcia, i wnuczka mogą mówić o wielkim szczęściu. A Dorotę Zawadzką niezmiennie podziwiamy za przytomność umysłu i jak zwykle niezawodne rady. I za Supernianią przypominamy: miejcie zawsze oczy dookoła głowy! Zobacz też: Widzę, czyli webinar o wzroku dziecka z Dorotą Zawadzką Co zrobić, żeby dziecko nie zgubiło się na wakacjach w tłumie Jak zadbać o bezpieczeństwo dziecka w sieci?
Słyszą, ale nie słuchają… jak rozmawiać z dziećmi? [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Dlaczego do maluchów nie zawsze trafia to, co mówimy? I jak to się ma do rozwoju zmysłu słuchu i rozwoju dziecka ogólnie? To tylko niektóre zagadnienia poruszone podczas liveczatu na fanpage’u MamoToJa. Na pytania odpowiadała psycholog, Dorota Zawadzka. Rozmowa o słuchu zamykała cykl spotkań z ekspertką w ramach akcji Miasteczko Zmysłów.
Dorota Zawadzka rozpoczęła spotkanie od podkreślenia, jak istotne jest sprawdzanie samego narządu słuchu od samego początku. – Dzięki WOŚP wszystkie maluchy mają zagwarantowane badania przesiewowe słuchu. Dzięki nim wiemy, czy nasz maluch słyszy, czyli czy jego zmysł słuchu prawidłowo odbiera bodźce z otoczenia – mówiła ekspertka. Słyszy, ale nie słucha Wielu z nas – rodziców pewnie zauważyło, że wielokrotne powtarzanie nie działa na nasze pociechy. Podobny skutek ma podnoszenie głosu – też nie przynosi efektu. – Rodzice podkreślają, że widzą, jak maluchy wsłuchują się w ich głos, po czym robią to, co robiły do tej pory, nie reagując na komunikat, który został do nich wysłany – mówiła Zawadzka. – To jest największy problem rodziców. A jednocześnie, co się z nim wiąże, to fakt, że rodzice nie wytrzymują tego napięcia. Zaczynają się denerwować, tracą cierpliwość, bo chcieliby, aby dzieci wykonywały ich polecenia szybko. A ja przypominam, że dzieci nie rozumieją dwóch słów: szybko i czystko – tłumaczyła ekspertka. Pytania przesyłane przez rodziców, zarówno na forum, jak i w wiadomościach prywatnych do prowadzącej spotkanie redaktorki Mamo, To Ja koncentrowały się wokół tego zagadnienia – jak formułować komunikaty, aby były skuteczne i docierały do dzieci oraz… jak nie tracić cierpliwości, jeśli maluchy nie od razu wykonują rodzicielskie polecenia. Obejrzyj liveczat i zobacz, o co jeszcze pytali ekspertkę rodzice w czasie jego trwania! –Musimy dziecku dać czas na to, żeby ono usłyszało, w takim znaczeniu, żeby przyswoiło te informacje, a następnie podjęło decyzję co z tym zrobić. Zwykle my rodzice właśnie tego czasu na podjęcie decyzji nie dajemy – wyjaśniała Zawadzka. – Mamy niestety taką tendencję, że chcemy, aby dziecko było podporządkowane i żeby nie dyskutowało. Warto w tym miejscu zatem postawić pytanie: kogo my w ten sposób wychowujemy? Kogoś, kto ślepo i bezrefleksyjnie będzie wykonywał polecenia. A przecież nie chcecie takich ludzi wychowywać! – apelowała psycholog. Informujmy i używajmy argumentów – Dziecko ma nie być posłuszne, ma być rozumne – to zdanie Dorota Zawadzka podkreśliła kilkakrotnie. Tłumaczyła jednocześnie, że istotna jest perspektywa i zwróciła uwagę, że my, rodzice, często nie uwzględniamy punktu widzenia dziecka. A być może maluch akurat robi coś ważnego ze swojej perspektywy, np. buduje wieżę z klocków lub rysuje szlaczki. – My, dorośli, mamy w głowie jakiś nasz własny plan – kontynuowała ekspertka – i chcielibyśmy, żeby świat podlegał naszym wpływom. Ale tak nie jest – warto odpuścić i wyluzować! Mamy pytały również o różnicę między posłuszeństwem a partnerstwem, asertywność i stawianie granic, a także o to, jak swoje oczekiwania zestawić z tym, czego i jak chcą dzieci oraz jak się tej współpracy nauczyć. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Wspomnienia zamknięte w zapachu, czyli wszystko o najmniej poznanym zmyśle [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Zapachy otaczają nas z każdej strony – niektóre są przyjemne, inne mniej. Wszystkie jednak są ważne, bo coś dla nas oznaczają. O zmyśle węchu, pięknych aromatach i wspomnieniach w nich zawartych mówiła podczas liveczatu na fanpage’u MamoToJa psycholog, Dorota Zawadzka. Spotkanie było kolejnym wydarzeniem organizowanym w ramach akcji Miasteczko Zmysłów.
– Zapachy są bardzo ważne, chociaż zmysł węchu przez bardzo długi czas był uznawany jako mało ważny – rozpoczęła spotkanie Dorota Zawadzka. – Ponieważ uznawano, że nie ma większego znaczenia to nie za bardzo go badano. Gdy jednak zrozumiano jak się to dzieje, że czujemy zapach i rozpoznajemy bodźce zapachowe, to stwierdzono, że zmysł węchu jest tak samo wrażliwy i selektywny jak zmysł wzroku – dodała ekspertka. Wpływ zapachu na zachowanie Białe piżmo, olejek herbaciany czy dzika róża – każdy z tych aromatów może inaczej oddziaływać na nasze samopoczucie. Lawenda wycisza i uspokaja, cytrusy ożywiają i dodają energii. Czy to prawda? – Najnowsze badania wskazują, że do spania najlepszy jest olejek różany – wyjaśniła Dorota Zawadzka i dodała, że dla niej osobiście jest to drażniący zapach. Podkreśliła, że to co dla jednych z nas jest przyjemne, dla innych być nie musi. – Na pewno należy unikać zapachów drażniących, takich, które powodują pokasływanie lub łzawienie – dodała ambasadorka Miasteczka Zmysłów. Obejrzyj liveczat i zobacz o co jeszcze pytali ekspertkę rodzice w czasie jego trwania! Zapach, podobnie jak dźwięk i światło powinny być używane w umiarze. Zwłaszcza jeśli chodzi o małe dzieci. W czasie spotkania wyraźnie wybrzmiało, że niezwykle ważne jest nie tylko poznawanie zapachów (również przez zabawę!), ale i uwrażliwianie się na ich istnienie i doświadczanie ich razem z dziećmi. Zapach a inne zmysły Wiele pytań, które zadawali rodzice w czasie spotkania z psycholog, dotyczyło… jedzenia. Nie bez powodu – jak wyjaśniła ekspertka, zmysł smaku i węchu są ściśle ze sobą związane. Rodzice pytali, jak postępować z maluchem, któremu każde danie „śmierdzi”, co robić, gdy zmysł węchu jest tym dominującym i ewidentnie przeszkadza w codziennym funkcjonowaniu oraz czy jest jakiś sposób na sprawdzenie, czy działa on prawidłowo u dziecka. – Bardzo bym chciała, żebyśmy pamiętali, że zmysł węchu jest niezwykle ważny dla człowieka, zwłaszcza że silnie wiąże się ze zmysłem smaku – wyjaśniła psycholog. –Jeżeli mówimy o dziecku, to zadbajmy, by go nie przestymulowywać, ograniczyć chemię w postaci odświeżaczy powietrza i niezwykle uważać na… świeczki. Są takie, których nie powinno się zapalać przy dzieciach – dodała ekspertka. Nos nie do przecenienia Należy pamiętać, że zmysł zapachu może wpływać na nasze zachowanie, samopoczucie, informować, że coś nam dolega lub coś nam grozi. Ale z drugiej strony nasze przeżycia estetyczne i źródło przeżyć w ogóle jest bardzo silnie związane z zapachem. Poproszona o podsumowanie spotkania psycholog odwołała się do zapachu… siana! – Kiedy przypomnimy sobie ulubione zapachy, to przypomnimy sobie od razu miejsca napotkania ich i ludzi, którzy tam byli. Uruchamiamy w ten sposób lawinę wspomnień – zakończyła spotkanie Zawadzka. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Dlaczego zabawa jest tak istotna w życiu dziecka? [LIVECZAT z ekspertem]
„Mamo, pobawimy się?” – te słowa podczas pandemii w polskich domach słychać bardzo często. Co konkretnie zaproponować maluchom, aby nie tylko miały z tego frajdę, ale też zyskiwały w tym czasie nowe umiejętności? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i dowiedz się, jaką rolę w życiu dziecka pełni zabawa!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, szukaliśmy odpowiedzi na pytanie, dlaczego zabawa jest tak istotna w życiu małego człowieka. W jaki sposób dziecko uczy się poprzez zabawę? Jakie konkretnie aktywności korzystnie wpływają na jego rozwój? Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Czy zabawa faktycznie jest ważna w życiu dziecka? – Musimy zdać sobie sprawę, że dzieciństwo to najważniejszy okres w życiu człowieka, w którym poznajemy świat poprzez zabawę. Właśnie na nim budujemy to wszystko, co potem dzieje się z nami w całym życiu. W związku z tym zabawa, czyli ta podstawowa forma aktywności, powinna być dostępna dla dziecka. Zauważmy, że już kilkumiesięczne dziecko chętnie się bawi – na początku swoim ciałem, później poprzez oglądanie zabawek, a następnie przez ich testowanie – zaczyna z nich tworzyć. Dopiero około 3. lat dziecko zaczyna bawić się z rówieśnikami – podkreśliła podczas spotkania psycholog, Dorota Zawadzka. Ekspertka zwróciła również uwagę na to, że rodzice w trakcie zabawy często są potrzebni maluchowi, gdyż dorosły m.in. tłumaczy czy pokazuje jej zasady. Jednak dlaczego zabawa jest istotna w rozwoju dziecka? Specjalistka podkreśliła, że m.in. jest to czas zdobywania wiedzy o świecie i relacjach międzyludzki. Ponadto to właśnie zabawa pomaga zyskać doświadczenia, rozwijać emocje, a także jest superważna, gdyż angażuje energię i kreatywność malucha. Tym samym powinna zajmować w jego życiu ważne miejsce. Czym można się bawić? Warto wybierać zabawki, które umożliwiają aktywność na różne sposoby. Chodzi o to, by dziecko nie mogło się nimi bawić tylko na ten jeden sposób z instrukcji, a pobudziło swoją wyobraźnię i tworzyło własne scenariusze tej aktywności. Dlatego też tak chętnie dzieci bawią się np. butelką uzupełnioną kaszą czy garnkami kuchennymi. Pozwólmy im na to i obserwujmy, gdyż nierzadko potrafią tworzyć niezłe cuda! W co bawić się z dziećmi szkolnymi z klas 1-3? – Warto mieć w domu różne gry planszowe. Można przy tym pamiętać, aby wymieniać się nimi między sobą, co zapewnia między nimi większy wybór. Świetnym rozwiązaniem jest również układanie klocków, które są ponadczasową i wszechstronną zabawką. Warto też decydować się na takie zabawy, które dają maluchom kompetencje przydatne na późniejszych etapach życia. I tak przydatne są zabawy w role, przy czym powinny być bardziej zaawansowane niż te w okresie przedszkolnym, czyli np. gdy bawimy się w restaurację, to nie tylko przygotowujemy potrawy, ale też musimy ją zaopatrzyć, robimy listę zakupów, a dopiero potem tworzymy menu i gotujemy dania. W tym wieku należy też pamiętać o zabawach ruchowych – ta aktywność jest niezwykle ważna u dzieci. Warto pokazać uczniom zabawy, które cieszyły też rodziców np. skakanie przez skakankę czy w gumę. Na tym etapie potrzebne są też zabawy muzyczne, które mogą polegać np. na tworzeniu instrumentów i sprawdzaniu, jakie dźwięki wydają. A co najważniejsze – jeśli rodzicom brakuje pomysłu na zorganizowanie ciekawej zabawy, warto spytać dziecko, co chciałoby robić. Ono naprawdę jest świetną inspiracją! Zabawa z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości A gdyby tak… ożywić zabawki? W trakcie liveczatu padło pytanie o elektronikę i gry. Rozwiązaniem, które pokochali rodzice jest aplikacja Applaydu. Rozszerzona rzeczywistość przenosi użytkowników do świata, w którym królują ożywione zabawki z Kinder Niespodzianki. Mechanizm aplikacji pozwala na rozszerzenie rzeczywistości i sprawia, że zabawki mogą zagościć również w domowej dżungli. Każdą zabawkę można bowiem zeskanować i odblokować jako postać w grze. Aplikacja zawiera 11 mini-gier, które są kierowane przede wszystkim dla dzieci w wieku od czterech do dziewięciu lat. Zostały zaprojektowane tak, by podczas gdy maluch korzysta z aplikacji sam, rodzice mogli być pewni, że zostały wdrożone odpowiednie zabezpieczenia gwarantujące dzieciom bezpieczną zabawę. Applaydu jest wolne od reklam i zakupów. Ma również wbudowaną funkcję kontroli rodzicielskiej, opcję raportowania aktywności i możliwość wyboru poziomu trudności. W procesie tworzenia aplikacji uczestniczyli eksperci z Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Oksfordzkiego, zapewniając twórcom naukowe wsparcie. Dzięki temu gry wykorzystują i rozwijają umiejętności poznawcze, w tym z zakresu matematyki, zdolności motorycznych, czytania i pisania oraz zapamiętywania. Aplikację Applaydu można teraz pobrać za darmo ze sklepów AppStore lub Google Play. Jest ona kompatybilna ze wszystkimi urządzeniami z systemem Android i iOS. WIĘCEJ O APLIKACJI MOŻESZ PRZECZYTAĆ >>> TUTAJ Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat!
Kontakt wzrokowy w komunikacji z dzieckiem. Co nam daje? [LIVECZAT Z EKSPERTEM]
Jak chronić wzrok dziecka? A rozwijać go? Czy zawsze rozmawiając z malcem powinniśmy prosić, by nam patrzył prosto w oczy? W Miasteczku Zmysłów nie ma złych pytań! Na wszystkie odpowiedziała podczas fejsbukowego liveczatu ekspertka Dorota Zawadzka. Sprawdź, co chciały o wiedzieć o wzroku nasze użytkowniczki i... dzięki temu poszerz również własną wiedzę!
Kolejne spotkanie na fanpejdżu Mamo, To Ja FB z ekspertką akcji Miasteczko Zmysłów dotyczyło zmysłu wzroku. Młodzi rodzice mogli na żywo zadawać pytania o jego rozwój, ochronę czy możliwości stymulacji. Dorota Zawadzka odpowiadała na nie przez ponad 40 minut. Oczy duszy czy po prostu jeden ze zmysłów? – Wzrok to oczy duszy, jak to się mówi – zaczęła ekspertka. Dzięki kontaktowi wzrokowemu nawiązujemy relację z drugim człowiekiem. My patrzymy na dziecko, dziecko patrzy na nas, ono dostrzega nasz uśmiech i potem nam na ten uśmiech odpowiada swoim pierwszym uśmiechem społecznym... To wszystko dzieje się pod kontrolą wzroku. Ale też – dodaje Dorota Zawadzka – pod kontrolą wzroku nasze dziecko zaczyna się bawić. Ogląda swoje rączki, poznaje swoje ciało, bierze coraz więcej różnych rzeczy w dłonie. Warto pamiętać, że na początku swoje życia dziecko nie widzi wyraźnie – widzi najlepiej na 20-30 cm, czyli np. twarz mamy karmiącej je piersią. Obejrzyj nasz liveczat i sprawdź, jak rozwija się wzrok dziecka od narodzin do wieku przedszkolnego, nasza ekspertka świetnie to przedstawiła! Najciekawsze pytania? Popatrzcie! Czy zabawka, np. miś, powinien mieć wszystkie kolory tęczy czy być w barwie naturalnej, takiej, jaką ma w rzeczywistości? Zdaniem naszej ekspertki, zabawka może mieć wiele różnych barw, warto jednak, by dziecko wiedziało, jaki kolor ma dane zwierzę czy rzecz naprawdę. Przestrzegała przed zabawkami, które przypominają trochę takie postacie, trochę inne, a w sumie nie wiadomo, co przedstawiają, jednocześnie nie będąc postaciami fantastycznymi. Dorota Zawadzka z dużym zaniepokojeniem wspominała kwestię spędzania przez dzieci dużych ilości czasu przed ekranami telefonów, tabletów czy komputerów. Prosiła, by zwracać uwagę również na odpowiednią odległość monitorów od oczu – zbyt mała psuje wzrok! Takie słowa szczególnie teraz, w okresie pandemii, są ważną przypominajką... Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Zabawa i jej rola w rozwoju dziecka [WEBINAR 6.]
Za nami już ostatni z 6 webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem”, prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o tym, dlaczego zabawa jest istotna dla prawidłowego rozwoju dziecka, a także, co warto o niej wiedzieć, by była nie tylko rozwojowa, ale również ciekawa.
Zabawa, czyli spontaniczna i przyjemna forma spędzania czasu, na początku odbywa się w samotności. Niemowlęta najchętniej bawią się własnym ciałem, dlatego też często widzimy, jak wkładają rączki bądź nóżki do buzi. Dopiero później, około 1-2. roku życia dzieci bawią się równolegle, czyli obok siebie, a następnie zaczynają się zauważać. Właśnie wtedy pojawiają się powszechne i trudne do rozwiązania spory o zabawki, bo dziecko myśli, że każda w polu widzenia jest jego. W przedszkolu dzieci bawią się już wspólnie, bo wtedy maluch odkrywa, że z rówieśnikami też można ciekawie spędzić czas. Kolejnym etapem jest zabawa zespołowa, w której bierze udział duża grupa dzieci. Przy tym warto pamiętać, że po pokonaniu wszystkich etapów zabawy, ta początkowa, czyli samotna, nadal odgrywa ważną rolę w rozwoju. Różne rodzaje zabaw Zabawy rozwijają się i rosną razem z dzieckiem. Maluchy zaczynają zawsze od zabawy manipulacyjnej, czyli takiej, która polega na potrząsaniu, oglądaniu, dotykaniu oraz innych, podstawowych czynnościach, które można wykonywać m.in. z grzechotką, gryzakami, małymi zabawkami, czy własnymi rączkami, nóżkami itp. Kolejnym rodzajem zabawy jest ta konstrukcyjna, czyli po zapoznaniu się z zabawkami, brzdąc zaczyna konstruować (m.in. układa, tworzy budowle). Później są zabawy tematyczne i tak dziecko zaczyna się bawić m.in. w dom, sklep, lekarza, strażaka oraz odgrywa inne, zaobserwowane w życiu codziennym role. Właśnie dzięki nim odwzorowuje to, co widzi. Równolegle do nich można zaobserwować zainteresowanie zabawami rytmiczno-ruchowymi z wykorzystaniem muzyki i własnego ciała. Ciekawym rodzajem bardziej zaawansowanej zabawy jest zabawa badawcza, która pozwala m.in. na eksperymentowanie, pobudzanie wyobraźni, a także rozumienie zależności, które później przydadzą się w szkole np. na matematyce, przyrodzie czy fizyce. Najbardziej złożone są zabawy dydaktyczne, które zwykle sprawdzają się już u dzieci w wieku szkolnym. W nich mamy tezę, próbujemy ją obalić lub udowodnić, robimy badanie w grupie itp. Dlaczego zabawa jest ważna dla dziecka? To właśnie dzięki niej maluch w przyszłości może wykonywać bardziej złożone zadania edukacyjne, co przekłada się m.in. na sukces szkolny. Ponadto wiele zabaw oraz zabawek wspiera rozwój języka, rozwój poznawczy i umiejętności motoryczne. Pomagają one także w rozwijaniu i ulepszaniu pamięci oraz w zdobywaniu doświadczeń sensorycznych (np. gorący, zimny, lepki, suchy, cichy, głośny…). Warto pamiętać, że właśnie dzięki niej maluch może rozwijać się emocjonalnie i społecznie. To właśnie ona wspiera rozwój umiejętności rozwiązywania problemów, pozwala opanować umiejętność owocnego wchodzenia w interakcje społeczne, a także ułatwia dziecku uspokojenie się i pozbycie się frustracji. Nowoczesne zabawy… z tabletem lub smartfonem Korzystanie z nich jest znakiem czasu i nie należy tego zabraniać dzieciom. Najlepiej, żeby maluchy do ukończenia 3. roku życia z nich nie korzystały, jednak później, warto je stopniowo wprowadzać. Należy przede wszystkim wziąć pod uwagę nie czas, jaki dziecko spędza przed ekranami, a to, po co ono z nich korzysta, bo mogą np. czytać, szukać informacji, grać w gry edukacyjne, co oznacza, że nie zawsze trafiają w niebezpieczne, niedostosowane do dzieci, wirtualne miejsca. Jak powinna wyglądać zabawa dziecka przed ekranem? 1. Nie zostawiaj dziecka samego z tabletem lub smartfonem. 2. Pokaż mu zabawy z tzw. rozszerzoną rzeczywistością (augmented reality), czyli takie, które łączą świat wirtualny z naszym bezpośrednim otoczeniem. 3. Szukajcie bezpiecznych i ambitnych aplikacji, które nie będą tylko „hipnotyzowały” dziecka przed ekranem, ale staną się punktem wyjścia i zachętą do zabawy w realnym świecie. Mobilna i darmowa aplikacja Applaydu Poprzez rozszerzoną rzeczywistość przenosi ona użytkowników do zabawnego świata wyobraźni, w którym królują ożywione zabawki z Kinder Niespodzianki. Współtworzyli ją pedagodzy z Uniwersytetu Oksfordzkiego i jest przeznaczona jest dla dzieci w wieku 4-9 lat. Dlaczego warto pokazać ją dziecku? zawiera gry, historyjki interaktywne i wiele innych atrakcji oferuje nowe, pochłaniające możliwości przeżywania i doświadczania pobudza wyobraźnię dzieci stymuluje zdolność do uczenia się nowych rzeczy posiada bezpieczne i kontrolowane środowisko, wolne od reklam i zakupów w aplikacji ma funkcje kontroli rodzicielskiej, takie jak raportowanie aktywności i możliwość wyboru poziomu trudności została zaprojektowana w taki sposób, aby mogła być używana przez całą rodzinę
Co warto wiedzieć o dotyku i jak go rozwijać u dziecka? [LIVECZAT z ekspertem]
Dotyk ma wiele odcieni. Bitwy rodzeństwa, przytulanie i głaskanie, wyrażanie wielkiej sympatii i miłości – możemy nim powiedzieć wszystko! Dlaczego ten zmysł jest tak ważny? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji Miasteczka Zmysłów i dowiedz się o nim więcej.
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozmawialiśmy o zmyśle dotyku i o wszystkim, co z nim związane. Warto pamiętać, że to właśnie on pozwala wydzielać hormony szczęścia, daje zadowolenie i poprawia samopoczucie. Oprócz tego dotyk buduje więź i zbliża nas do siebie. Dlatego też już od pierwszych chwil życia dziecka, warto pamiętać, by stymulować ten zmysł, a także zwracać uwagę na to, czy nie pojawia się w związku z nim nic niepokojącego. Ekspertka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Dlaczego dotyk jest ważny? Zmysł ten, podobnie jak pozostałe, kształtuje się już w życiu płodowym – pojawia się około 6.-8. tygodnia ciąży. Na początku wrażliwa jest tylko twarz, a dopiero około 14. tygodnia ciąży ta wrażliwość dotyczy już całego ciała. Po urodzeniu to właśnie zmysł dotyku jest zmysłem dominującym i właśnie dzięki niemu niemowlę czerpie wiedzę o świecie. Jest to możliwe na dwa sposoby – zarówno wtedy, gdy to rodzice dotykają maluszka, jak i wtedy, gdy robi to on samodzielnie. Warto pamiętać, że zmysł ten ma ogromny wpływ na rozwój psychofizyczny dziecka, czyli na jego ogólne funkcjonowanie. Dzięki dotykowi możemy nie tylko komunikować się z otoczeniem, ale także określać strukturę przedmiotów, odczuwać temperaturę i ból, a także, co ważne – umożliwia budować więź. To właśnie dotyk sprawia, że nie tylko czujemy przyjemność, ale także możemy czuć się bezpiecznie, gdyż pomaga poradzić sobie z bólem i relaksuje. Skoro jest taki ważny, dlaczego niektórzy go nie lubią? Dotyk powinien nieść miłość, troskę, cierpliwość, uważność i to wszystko, co jest związane z budowaniem relacji. Wtedy sprawia nam przyjemność i czujemy się dobrze. Jednak nie jest tak zawsze. Są dzieci, a także dorośli, którzy np. mają nadwrażliwość dotykową i wtedy nie sprawia im on przyjemności... W takich sytuacjach maluchy wzdrygają się, odpychają, a czasami nawet reagują agresywnie. Warto wtedy zwrócić na to uwagę i sprawdzić, z czego to wynika, a także, czy nie jest związane z zaburzeniami sensorycznymi. Przy czym trzeba pamiętać, że niektóre osoby takie po prostu są i zwyczajnie nie lubią się często przytulać. U nich bardzo dużą uwagę należy zwracać na to, by nie przekraczać ich granicy dotyku – takim maluchom należy pozwolić, by same decydowały o tym, czy chcą być dotykane w danej chwili, czy nie. Z kolei są też osoby, które lubią przytulanie. Inne natomiast są zwolennikami mocnego przyciskania, co ma miejsce np. u dzieci urodzonych poprzez cesarskie cięcie. Dzieci, jak i później dorośli, różnią się od siebie, dlatego, jeśli nie zostaną potwierdzone żadne zaburzenia sensoryczne, trzeba zaakceptować tę odmienność. Radosny wymiar dotyku – łaskotanie Chociaż jest ono zwykle kojarzone z czasem zabawy, to nie zawsze jest postrzegane tak pozytywnie. Należy zwracać uwagę, by nie łaskotać szczególnie małych dzieci. Niemowlęta nie powinny być dotykane gwałtownie. U noworodków i niemowląt urodzonych przedwcześnie należy unikać tej aktywności i pamiętać, by dotyk był raczej delikatny. Jest to istotne, gdy w tym okresie nadmierny lub gwałtowny może nawet boleć maluszka. Z kolei u starszych dzieci np. przedszkolaków warto pamiętać, by nie przesadzać z łaskotkami. Chodzi o to, by w szaleństwie zabawy zawsze słyszeć „nie” dziecka, kiedy prosi, aby zrobić przerwę lub w ogóle nie ma już chęci kontynuować aktywności. W takiej sytuacji dorośli muszą szanować decyzje malucha, a jeśli prosi o dalszą zabawę, to wznowić ją do momentu, gdy nie pojawi się ponownie „nie”. Gdy maluch unika dotyku… Kiedy warto udać się do specjalisty? Nadwrażliwość to nadmierna reakcja na dostarczony bodziec. Jeśli maluch czuje, że dotyk nie sprawia mu przyjemności, a wręcz nawet odczuwa ból, bardzo możliwe, że jej doświadcza. W tym przypadku może dotyczyć różnych kwestii i tak np. dziecko może nie chcieć się ubierać, gdyż wiele materiałów i ubrań je drażni, może reagować nadmiernie na podawanie dłoni na przywitanie czy uścisk, nie chce czesać włosów lub obcinać paznokci itp. W takich sytuacjach warto pójść do specjalisty. I jak podkreśliła ekspertka – lepiej pójść wcześniej i zapytać, niż coś przegapić. Tego typu sytuacje wymagają po pierwsze dokładnego sprawdzenia, czyli zdiagnozowania. Czasami na dalszych etapach wymaga to specjalistycznych działań i wycelowanej, spersonalizowanej terapii. Nierzadko jest to proces długi i związany z ogromem pracy, jaką należy wykonać, jednak jest to niezwykle potrzebne dziecku, by mogło prawidłowo się rozwijać i funkcjonować. Trzeba pamiętać, by nie zmuszać do niczego dziecka, a uzbroić się w cierpliwość i przede wszystkim zrozumieć dziecko i to, co przeżywa. Dorota Zawadzka podkreśliła, że jeśli np. dziecko ma nadwrażliwość dotykową i nie chce się ubierać, to warto je wspierać i np. pozwolić mu chodzić w luźnych rzeczach, wycinać metki, zwracać uwagę na materiały itd. Nie wolno w żadnym wypadku ubierać dziecka na siłę. Bo ono nie robi tego na złość, ono po prostu źle odczytuje bodziec, który w rezultacie może odczuwać nawet jako ból. A przecież nie chcemy, aby dziecko bolało... Trzeba to zrozumieć i wspierać maluszka. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Czuję, czyli… jak rozwijać zmysły: smaku, węchu i dotyku? [WEBINAR 4.]
Za nami czwarty z 6 bezpłatnych webinarów dla rodziców, organizowanych w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i prowadzonych przez Dorotę Zawadzką. Tym razem ekspertka opowiadała o trzech zmysłach, które pozwalają… czuć świat! Dowiedz się, w jaki sposób rozwijać smak, węch i dotyk u przedszkolaka.
Potrafimy rozróżnić kilka smaków, ponad trylion zapachów, a do tego czujemy m.in. dotyk, ból i temperaturę. Możemy chłonąć świat na wiele sposobów, a wszystko dzięki trzem, wymienionym wcześniej zmysłom. I tak np. zapach wyczujemy nawet, gdy jego źródło jest daleko. Z kolei, by poczuć dotyk i smak, bodźce muszą być blisko. W przypadku dotyku odbieramy je poprzez receptory znajdujące się na skórze, a w przypadku smaku – możemy rozpoznać go, gdy cząsteczki jedzenia rozpuszczą się w cieczy (np. w ślinie). W związku z tym, aby dziecko właściwie odczuwało, czyli rozpoznawało i reagowało na bodźce z zewnątrz, warto zadbać o rozwój tych zmysłów jak najwcześniej. Kilka ważnych kwestii dotyczących smaku Aby poczuć smak, konieczna jest reakcja jedzenia ze śliną, dlatego też należy jeść wolno. W trakcie spotkania ekspertka podkreśliła, że mówiąc o zmyśle smaku, nie można nie wspomnieć o tym, jak dzieci jedzą… a także, jak to postrzegają rodzice. Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, że dziecko ma prawo do niejedzenia. Może odmówić nawet wtedy, gdy ugotowano danie, które zwykle lubi. Bo istotne jest nie tylko to, by pozwolić dzieciom eksperymentować ze smakami, ale także, by... odmawiać jedzenia. Aby rozwijać w dziecku smak, warto pokazywać mu dania z kuchni świata, niecodzienne przyprawy, a także sposoby ich podania. Maluch musi mieć szanse, aby podjąć próbę zjedzenia nowej rzeczy, dlatego można np. bawić się w szwedzki stół. Dziecko może samo wybrać składniki i łączyć je jak tylko mu się podoba. Warto także do 2 r.ż. pozwolić bawić się jedzeniem. Ekspertka podkreśliła, że dziecko poznaje wtedy nie tylko smak, ale również jego fakturę i barwę, a to według kucharzy sposób, który pozwala wychować smakosza! Przy tym należy pamiętać, by niezależnie od tego, jak bardzo zależy nam na rozwoju smaku u dziecka, nie zmuszać go do jedzenia. Jest to bardzo ważne, gdyż może prowadzić do poważnych zaburzeń odżywiania. Czy to czujesz? Czyli o smaku słów kilka Świat zapachów to kolejna przestrzeń, którą warto pokazywać dzieciom. Co ciekawe, przygodę z tym zmysłem maluchy rozpoczęły już w ciąży. Będąc w brzuchu mamy czuły zapach wód płodowych, które przenoszą zapach i smak jedzenia spożywanego przez mamę. Warto rozwijać ten zmysł u dzieci, gdyż rozbudza on także smak. Oprócz tego właśnie on sprawia, że łączymy zapachy z konkretnymi wydarzeniami, dzięki czemu mamy w pamięci nie tylko obrazy wspomnień, ale też z łatwością kojarzymy je z zapachami. Zmysł ten jest także potrzebny do tego, by ostrzec nas przed niebezpieczeństwem np. ulatniającym się gazem z kuchenki. Aby go rozwijać, jak najczęściej wąchajcie z przedszkolakiem kwiaty, przyprawy, perfumy i nastawcie się pozytywnie na różnorodność zapachową. Co warto wiedzieć o zmyśle dotyku? Przede wszystkim to, że dotyk to bodziec, który odczuwamy poprzez skórę. To ona jest naszym największym narządem zmysłu oraz organem w ogóle. Dotyk pozwala nam odczuwać ciepło, zimno, ból czy łaskotanie, a doświadczenia te możemy kategoryzować jako przyjemne lub nieprzyjemne. Dlaczego jest ważny? Gdyż pozwala nie tylko na dotykanie, które zwykle jako pierwsze kojarzy nam się z tym zmysłem. Warto zdać sobie sprawę, że to dzięki niemu możemy określić kształt, ciężar, konsystencję czy strukturę. Ponadto to właśnie dzięki niemu komunikujemy się z otoczeniem, a organizm pozwala poprzez receptory w skórze sterować procesami zachodzącymi w organizmie. Dotyk to również intymny sposób komunikacji. To dzięki niemu budujemy więź. Nie bez powodu przytulamy się do siebie, trzymamy za ręce. Oprócz tego, że czujemy wtedy przyjemność, czujemy się też bezpiecznie. Siła dotyku jest tak duża, że pomaga radzić sobie z lękami, uśmierza ból, a także pozwala się wyciszyć i zrelaksować. Rozwijając ten zmysł u dzieci, warto podkreślić, że nie można przestymulować dziecka np. poprzez przytulanie, głaskanie, czy trzymanie za rękę. Warto przy tym jednak zawsze pamiętać, by siła dotyku była dopasowana do maluszka. Należy być także czujnym na zaburzenia sensoryczne. Dzieci mogą wtedy być uwrażliwione i odczuwać ból, gdy obcina im się włosy lub paznokcie, nie lubią nosić jakiegoś ubrania lub wręcz przeciwnie – być mniej wrażliwe i np. potrafią włożyć rękę do bardzo gorącej wody lub szczypać czy drapać się i nie odczuwać bólu.
Jak okiełznać lęk, złość i… inne, trudne emocje? [LIVECZAT z ekspertem]
Dlaczego moje dziecko wpada w histerię? Czy medytacja dla dzieci pomaga je wyciszyć? To tylko niektóre z pytań nurtujących rodziców przedszkolaków… Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i zrozum lepiej emocje malucha!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, staraliśmy się znaleźć metody na to, by oswoić emocje i zachowania, które z nich wynikają. Ekspertka opowiadała o tym, jaką rolę w tym wszystkim odgrywają zmysły oraz co jest pomocne, by przedszkolak łatwiej nazywał to, co czuje… Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co jest postawą panowania nad emocjami i zachowaniem? Rodzice małych dzieci na początku powinni przede wszystkim uświadomić sobie to, że nie wiedzą one, czym są emocje, a także nie potrafią ich nazwać. Ponadto nie potrafią ich zaobserwować nie tylko u siebie, ale także u innych. Dlatego też należy zdać sobie sprawę, w jak trudnej sytuacji znajduje się taki maluch – jest bombardowany informacjami z zewnątrz przy pomocy zmysłów, a także od wewnątrz, gdy szaleją w nim emocje będące odpowiedzią na różne sytuacje, z którymi się styka. To wszystko sprawia, że na początku wyjątkowo ciężko mu funkcjonować i rozróżnić, co można, a czego nie, a także, jakie polecenia są ważne, a jakie mniej istotne. Dopiero, gdy rodzice wyjaśnią, jak działają emocje i pokażą, jak z nich właściwie korzystać, maluch będzie powoli uczył się, jak je wyrażać. Zadanie nie jest jednak proste, bo dziecko uczy się poprzez przykład… Ekspertka zwróciła uwagę, że nierzadko również rodzice nie potrafią prawidłowo wyrażać emocji. A przecież maluchy się nam przyglądają i czerpią wiedzę od najbliższych. Bunt w miejscu publicznym. Jak mu zaradzić? Częstym i bardzo trudnym dla rodziców momentem jest nagła histeria dziecka. Trzeba pamiętać, że jeśli wpada w nią np. w sklepie lub parku i reaguje autoagresją, czyli np. drapie skórę do krwi, wyrywa sobie włosy bądź uderza głową o posadzkę, trzeba zareagować fizycznie i przytrzymać je w taki sposób, by nie zrobiło sobie krzywdy. Autoagresja może być bardzo niebezpieczna, dlatego konieczne są tu zdecydowane sposoby. Jeśli jednak bunt polega na tym, że maluch siada na podłodze, wymachuje rękami i krzyczy, że nigdzie nie pójdzie, to trzeba mu pozwolić się wyzłościć. Rodzic powinien wtedy być obok niego i poinformować malucha, że rozumie jego zdenerwowanie. Ekspertka podkreśliła, że chociaż jest to trudne, to dziecko ma prawo również do tych emocji i należy nauczyć je właściwie je przeżywać. Co jest w tym istotne? Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, by strategie reakcji wypracowywać w domu. Zwykle jest tak, że w histerie wpadają one nie tylko w miejscach publicznych, ale również w domowej przestrzeni. Tym samym bardzo ważne jest, by właśnie wtedy szukać sposobów, które pomogą maluchowi w tej sytuacji i później stosować je również podczas histerii w sklepie, parku itd. „Dlaczego moje dziecko bije inne dzieci?” Jedna z mam podzieliła się problemem, w którym opisała, że jej przedszkolak bije inne dzieci w sytuacji, gdy chce np. dostać zabawkę, którą akurat bawi się jego kolega. Co można wtedy zrobić? Nasza ekspertka zwróciła uwagę, aby w takich sytuacjach postawić się na miejscu dziecka i spojrzeć na nią jego oczami. Maluch zauważył, że taka strategia sprawia, że osiąga swój cel. Chociaż nie jest akceptowana społecznie, to jednak jest skuteczna. Co za tym idzie, nawet jeśli rodzic tłumaczy, że tak nie wolno, bo krzywdzi innych itd., do dziecka to nie dociera, bo przecież osiąga to, co chce. Aby wybrnąć z takiej sytuacji konieczne jest zatem nie tłumaczenie, a pokazanie konkretnych strategii działania. Rodzic w takiej sytuacji powinien powiedzieć przedszkolakowi, że skuteczne mogą okazać się słowa takie jak: „Podoba mi się Twoja zabawka, dlatego chce się nią pobawić. Mogę?” albo zwyczajnie poprosić „Czy mogę pobawić się twoją zabawką?” Oczywiście może być tak, że to będzie nieskuteczne, dlatego warto pokazać dziecku, że wtedy może udać się o pomoc do osoby dorosłej. Problem z emocjami? Postaw na gimnastykę zmysłów Żyjemy obecnie w trudnym czasie. Trzeba podkreślić, że pandemia wpływa nie tylko na dorosłych, ale też na dzieci. Dlatego nasze emocje mogą być teraz wzburzone i jeszcze skuteczniej musimy szukać sposobów, by umiejętnie nad nimi panować i móc się wyciszyć. Wśród skutecznych są np. książki, zarówno te dla rodziców, jak i dla dzieci, a jedną z nich jest np. „SELF-REF” Stuarta Shankera. Stanowi ona świetną pomocą dla dorosłych i zawiera triki, które pomagają dzieciom się samoregulować. Pomocna jest także medytacja dla dzieci, która ma formę relaksujących gier i zabaw. Można także spróbować treningu kognitywnego, potocznie nazywanego nurobikiem lub fitnessem mózgu, który polega na różnych ćwiczeniach i aktywnościach angażujących wszystkie zmysły, co też korzystnie wpływa na oswajanie emocji i zachowań, które z nich wynikają. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat!
O niejadkach i wojnach nad talerzem… [LIVECZAT z ekspertem]
Czy moje dziecko jest niejadkiem? Czy maluch powinien jeść już widelcem i nożem? Rodzice mają wiele pytań i kłopotów w związku z jedzeniem dziecka… Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji Miasteczko Zmysłów i rozwiej swoje wątpliwości!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozłożyliśmy na czynniki pierwsze zmysł smaku, czyli ten zmysł, który szczególnie młodym rodzicom przysparza najwięcej pytań i wątpliwości. Każda z nas, mam, i każdy tata marzy o tym, by maluch uwielbiał warzywa, chętnie poznawał nowe smaki i żeby raz na zawsze skończyły się wojny nad talerzem… Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Rodzice, cierpliwości! Nie ma złotej metody na to, by każde dziecko jadło wszystko, o każdej porze, którą sugeruje mu mama lub tata i tyle, ile mu się podaje. Maluchy, podobnie jak dorośli, mają swoje upodobania, a także humory, dziwne zachowania i fanaberie. Dlatego też opiekunowie, którzy dostrzegają u brzdąca problemy z jedzeniem i często nazywają swoją pociechę tzw. niejadkiem, powinni… uzbroić się w cierpliwość. Nie jest to proste, jednak jest to jedyna droga, by zrozumieć potrzeby małego brzuszka. Odczarujmy „niejadka” Podczas liveczatu Dorota Zawadzka podkreśliła, że niejadki nie istnieją. Bo jeśli się nad tym zastanowić, to kim jest „niejadek”? Zwykle mówimy tak na malucha, który nie je, kiedy rodzic chce, tego co mama lub tata chce i ile chcą. Możemy jednak inaczej spojrzeć na kwestie jedzenia pociechy, jeśli uświadomimy sobie, że dziecko ma żołądek wielkości swojej piąstki. Tym samym jego wewnętrzna cześć dłoni odzwierciedla wielkość standardowego posiłku, który zjada. Tak na to patrząc, wcale nie jest to duże danie, prawda? Niestety, bardzo często staramy się, by dziecko zjadło więcej niż faktycznie jest w stanie. Oczywiście zdarzają się dzieci, które nie jedzą praktycznie nic, co się im przygotuje. Jednak czy jest tak, że faktycznie nie zjadają w ciągu dnia dosłownie NIC? Prowadząc obserwacje bardzo często można zauważyć, że dziecko tu zje trochę banana, tam bułkę, później trochę ugotowanego makaronu itd. I jeśli to wszystko spiszemy w rozliczeniu tygodniowym, można zauważyć, że jednak je całkiem sporo, ale nie podczas posiłków… Ekspertka radzi, by w takich przypadkach, chociaż trudno to zrozumieć dorosłym, warto na to jednak dzieciom pozwolić. Dorota Zawadzka podkreśliła również, że rozumie obawy rodziców, którzy zastanawiają się, czy te problemy z jedzeniem nie są np. zaburzeniami odżywiania. Jednak zaznaczyła, że chociaż oczywiście również wśród małych dzieci istnieje taka grupa, to stanowią one mniej niż 1% wszystkich maluszków. Kilka zasad jedzeniowych dla rodziców i malucha Przede wszystkim pamiętaj o tym, by dziecko miało prawo wybierać, kiedy je, co i ile. Niech to będzie jego przygoda ze smakami! Pozwól dziecku bawić się jedzeniem, powinno go dotykać, sprawdzać fakturę i jeść palcami, jeśli lubi – jest naprawdę dużo czasu na wprowadzenie widelca i noża. Warto też pamiętać, że dzieci jedzą oczami, uszami i nosem. Każde danie musi zatem dobrze wyglądać, pachnieć i… fajnie się nazywać. Np. dzieci około 1-2. roku życia uwielbiają jeść wszystko, co jest białe. Dorosłym może się to wydawać dziwne, ale właśnie takie są wtedy upodobania maluchów i z czasem one mijają. To ważne, bo rozszerzając dietę, należy brać pod uwagę takie małe fantazje. Istotne jest także to, by nie robić z jedzenia sytuacji stresowej. Dlatego też zadbaj o to, by dzieci od początku jadły z domownikami przy stole. Jedzenie nie powinno być czymś dziwnym, a zwykłą czynnością, którą robi się wspólnie. Babcia, wnuk i jedzenie… Podczas spotkania Dorota Zawadzka zauważyła, że częstym problemem jest wmuszanie w dzieci jedzenia przez babcie. Warto jednak wziąć sprawy w swoje ręce i w takiej sytuacji wyjaśnić spokojnie, że jako rodzice pozwalacie maluchowi wybierać, co je, kiedy chce i ile. Przy czym warto podkreślić również, że lepiej jest, gdy z dwojga złego dziecko je mniej niż więcej. Jest to istotne, bo to właśnie dzieci z nadwagą i otyłością mają najtrudniej w grupie rówieśniczej… Nie pozwalajmy również na szantaże w stylu: jeśli coś zjesz, to coś ci kupię/zrobię itd. A co jeśli dziecko chce być wege, bo np. uwielbia zwierzęta? Chociaż zdarza się, że w takiej sytuacji rodzice mogą być zdecydowanie na nie, to warto jednak rozważyć propozycję dziecka, bez względu na to, czy wynika z miłości do zwierząt, czy też upodobań smakowych. Należy jednak pamiętać, że maluchy i starsze dzieci mogą być na diecie roślinnej, jednak tylko pod warunkiem, że rodzice potrafią ją świadomie zbilansować ich jadłospis. Tylko wtedy taki sposób żywienia może być dla dziecka dobry i nie naraża go na niedobory lub choroby. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Co by tu poczytać dziecku? Sprawdź podpowiedzi Doroty Zawadzkiej
Jakie książki dla dzieci poleca doświadczona psycholożka? Co sama czyta sobie przed snem? I czy audiobooki to to samo, co lektura czytana przez mamę, tatę lub babcię? Sprawdźcie!
Co ostatnio przeczytała Dorota Zawadzka kobieta i psycholożka, a co Dorota Zawadzka – babcia? Jestem czytaczką. Tak. Nie czytelniczką, bo to banalne. Ja jestem czytaczką, tak jak się jest badaczką. Czytam by wiedzieć więcej, zrozumieć więcej i poczuć więcej. Czytam więc w zasadzie wszystko, co wpadnie mi w ręce. Lubię wierzyć, że nie ma złych książek, one po prostu nie trafiają w swój czas w naszej przestrzeni. Jeśli to nie ich czas, to mają u mnie półkę „drugiej szansy”. Zwykle już po dwóch rozdziałach (po około 50 stronach) wiem, czy książkę przeczytam, czy trafi do poczekalni. Wracam do niej za jakiś – bliżej nieokreślony - czas. A co ostatnio czytałam? W grudniu Sarah McCoy „Córkę piekarza”, Kristin Hannah „Odległe brzegi” i „Zakłamane życie dorosłych” Eleny Ferrante. Wszystkie trzy autorki mają u mnie swoje półki i przeczytałam już wszystko, co do tej pory wydano w Polsce. Równolegle mam za sobą lekturę, najgłośniejszego chyba reportażu śledczego ostatnich lat, czyli „Wojnę o szczepionki. Jak doktor Wakefield oszukał świat” Briana Deera. A że bycie babcią zobowiązuje, to przeczytałam wnuczce wszystkie Kicie Kocie Anity Głowińskiej oraz sobie biografię Marii Montessori. „Historia aktualna”. Zapytałam, co przeczytałaś, bo co napisałaś, to wiem…:) „Tata Amelki” to dowcipna, ciepła książka z opowiadaniami dla przedszkolaków, która bardzo spodobała się mojej córeczce! Bardzo mi miło to słyszeć, że „Tata Amelki” ci się spodobał. Napisałam i wydałam sama swoją pierwszą, ale obiecuję już, że nie ostatnią książkę dla dzieci. To prawdziwe historie z mojego życia, opowiadające o różnych pomysłach mojego synka Andrzeja. Obecnie taty mojej wnuczki Amelki. Nie ma tam moralizatorstwa i pouczania, jest tylko i aż przygoda. Te wspomnienia zostały spisane kilka lat temu, gdy dowiedziałam się, że będę babcią. Chciałam wnuczce zrobić prezent, opisując jej tatę, gdy był małym chłopcem. Potem jakoś dużo się działo i o tym zapomniałam – dopiero pandemia wyzwoliła energię do wydania debiutanckiej książeczki dla przedszkolaków. Wspólnie z mężem z założyliśmy wydawnictwo o wdzięcznej nazwie „Różowy jeż”, znalazłam świetną ilustratorkę na fb, potem osobę która książkę złożyła oraz drukarnię. Wszystko tymi rękami. Założyłam też zbiórkę społeczną, by uzyskać wsparcie na wydanie i… udało się. I pochwalę się, że pierwszy nakład już jest u dzieci, a my szykujemy się na dodruk. Jestem dumna niebywale. Dodam, że z pierwszego nakładu 100 egzemplarzy rozesłaliśmy do szpitali, domów dziecka i w inne miejsca pomagające dzieciom wskazane przez darczyńców. Książki, książki… Według statystyk coraz mniej czytamy my, dorośli, jak zatem mądrze zaszczepić miłość do nich u dzieci? Bo zalety czytania są przecież nie do przecenienia… Wcale nie jest trudno wychować miłośnika książek. Trzeba po prostu wcześnie zacząć, być przykładem i wykazywać się konsekwencją. Z początku to, co czytamy dziecku nie ma większego znaczenia. Ważne, by robić to codziennie. Dzięki regularnemu czytaniu maluch oswaja się z naszym głosem, rytmem tekstu i brzmieniem poszczególnych słów. Gdy dziecko podrośnie, warto zwracać uwagę na szatę edytorską – wybierać książki bogato ilustrowane i te o zróżnicowanej teksturze, by pobudzać zmysły małego czytelnika. Gdy zauważycie, że są książki, które dziecko czyta chętniej niż inne – uszanujcie to. Podpytujcie, co w danych pozycjach je zainteresowało i starajcie się podsuwać więcej podobnych książek. To kilka podstaw na początek. Przedszkolakowi lub uczniowi po prostu warto czytać głośno i szukać ciekawych, nowoczesnych książek. Brać udział w zajęciach w bibliotekach i targach książek. Zaprzyjaźnić się z blogami czytelniczymi. Czytanie nie ma wad. Ma same zalety. A nie, przepraszam ma jedną – uzależnia! Nie dopuśćcie do tego, by w domu sięgnięcie po książkę uznane zostało przez dziecko za przykry obowiązek. A audiobooki? Czy jesteś ich zwolenniczką? Długo nie mogłam się przekonać do audiobooków. Ale teraz bardzo je lubię. W czasach przed pandemią, zawsze słuchaliśmy ich w trasie. Jeździliśmy BARDZO dużo po Polsce na wykłady, spotkania, szkolenia, i dzięki temu ilość książek mamy niejako podwójną, bo gdy jedziemy na drugi koniec kraju, to książki same się nam czytają. Mam ulubione głosy lektorów i tak naprawdę często wybieram właśnie według lektora. W telefonie zainstalowałam wszystkie aplikacje z audiobookami i choć ta rozrywka nie jest tania, uważam, że to świetnie wydane pieniądze. Polecam audiobooki każdemu. Jeśli chodzi o dzieci, wolę, gdy czytają im rodzice, ale od czasu do czasu można wykorzystać i audiobook, właśnie będąc w drodze. Nastolatki? Super! Niech słuchają! Odsłuchanie lektury, na początku z patrzeniem w papierową, pomoże przebrnąć przez trudy niezbyt przystającej do współczesnego życia lektury. Książka to fantastyczny pomysł na uruchomienie wyobraźni. Tak, audiobooki są świetne jako ułatwienie przy lekturach szkolnych, potwierdzam... I w przypadku maluchów na pewno lepsze niż puszczanie bez kontroli bajek na tablecie czy z telewizji… Włączasz telewizję czy telefon – wyłączasz dziecko. W przypadku książki – odwrotnie. Poza tym słowo BAJKA wzięłabym w tym przypadku w duży cudzysłów, ale to temat na inną rozmowę. Czy masz listę książek, które na pewno przeczytasz swoim wnukom? Podzielisz się nią z naszymi czytelnikami? Gdy dowiedziałam się, że zostanę babcią po raz pierwszy, postanowiłam skompletować swojej wnuczce biblioteczkę. Raz w miesiącu kupowałam książkę, którą moim zdaniem powinna mieć. To samo zrobiłam także dla swojego wnuczka. I powiem ci, że te biblioteczki bardzo niewiele się różnią. Oto biblioteczka Amelki. Dzieci z Bullerbyn, Astrid Lindgren Baśnie, których nie czytano dziewczynkom, Myriam Sayalero Brzechwa dzieciom. Dzieła wszystkie. Bajki, Jan Brzechwa Gwiaździsta noc Vincenta i inne opowieści. Historia sztuki dla dzieci, Michael Bird Historia obrazów dla dzieci, David Hockney, Martin Gayford Czarnoksiężnik z Archipelagu, Ursula K. Le Guin Kubuś Puchatek, A.A. Milne Karolcia, Maria Kruger Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham, Sam McBratney Król Maciuś Pierwszy, Janusz Korczak Oczywiście, teraz kupuję obojgu dużo książek i widzę, że rodzice moich wnucząt bardzo dbają o to, by dzieci były blisko książek. Zarówno Amelka jak i Staś wyrastają na czytaczy. Jak babcia. Moje książkowe hity dla dzieci są zapewne podobne do wyborów czytelników, ale trzy książki chciałam polecić szczególnie: Baśnie, których nie czytano dziewczynkom, Myriam Sayalero – motto tej książki można by sprowadzić do jednego zdania: „Kobiety pragną wolności, by móc o sobie decydować”. Ta książka to zbiór kilkunastu baśni ludowych z całego świata, łączy je postać głównej bohaterki – zawsze jest to silna, sprytna i inteligentna kobieta. Bohaterki baśni potrafią sobie świetnie radzić i podejmują mądre i odpowiedzialne decyzje. Tak należy wychowywać współczesne dziewczynki. Gwiaździsta noc Vincenta i inne opowieści. Historia sztuki dla dzieci, Michael Bird – ta książka urzekła mnie. Po prostu. To niezwykłe kompendium wiedzy o sztuce i jej najważniejszych twórcach. 300 stron i 40 tysięcy lat historii ludzkiej twórczości. Wspólnie z dzieckiem poznajemy najsłynniejsze dzieła i artystów, którzy je stworzyli. Książka jest przeznaczona dla najmłodszego czytelnika. Niebywale działa na jego wyobraźnię i wzmacnia potrzebę tworzenia własnych dzieł. Król Maciuś Pierwszy, Janusz Korczak – tak jak większość dziewczynek marzy, by zostać księżniczką, wielu chłopców marzy o byciu królem. Dziesięcioletni Maciuś, bohater Korczaka musiał szybko dojrzeć, by po śmierci ojca zasiąść na tronie swojego kraju i zmierzyć się z problemami dorosłych. Książka pokazuje smutny los dziecka postawionego przed problemami, które go przerastają. Pokazuje jednocześnie dziecięcy, naiwny i szczery sposób pojmowania świata. To historia o przyjaźni, odpowiedzialności klęsce i smutku - rzeczach, o których nie bardzo chcemy rozmawiać z dziećmi. A jednak czasem powinniśmy Bardzo dziękuję, Dorota, za rozmowę, czekamy zatem na twoje kolejne książki! View Ediplayer on the source website
Cieszy każdy ze zmysłów… i nie tylko! 5 nieoczywistych powodów, dla których kochamy Kinder Niespodziankę [WIDEO]
Nie ma chyba osoby, która nie znałaby czekoladowego jajka z niespodzianką. Smakołyk wymyślony prawie pół wieku temu, w Polsce pojawił się po raz pierwszy w 1993 roku i od razu zyskał sympatię kilku pokoleń konsumentów. Ale… Kinder Niespodzianka to nie tylko czekolada i zabawka.
Smakuje wyjątkowo, pachnie niezwykle przyjemnie, każdy z nas potrząsa opakowaniem, żeby posłuchać, co jest w środku, a następnie otwiera, dotyka i ogląda zabawkę. Oprócz tego jednak, że słodycz cieszy każdy z naszych zmysłów, jest więcej powodów, dla których Kinder Niespodziankę kochają zarówno dzieci, jak i dorośli. Jakie? Oto 5 z nich! 1. Uczy dzieci cieszyć się z drobiazgów My, dorośli, uwielbiamy sprawiać dzieciom radość. Nie ma jednak potrzeby każdorazowo obdarowywać malucha dużymi i drogimi upominkami. Dziecko cieszy się przede wszystkim z tego, że jest z nami blisko, że się do nas przytula i z nami bawi. Dlatego nie doradzam każdorazowo przynosić dziecku dużych prezentów. Wystarczy uśmiech, buziak, duuuuży przytulas i jakiś drobiazgmówi psycholog, Dorota Zawadzka. 2. Jest niespodzianką – czy ktoś ich nie lubi? Nigdy nie wiemy, jaka zabawka czeka na nas w środku. Element zaskoczenia jest tym, co chyba fascynuje każdego z nas. 3. Zabawki są różnorodne i uniwersalne Niezależnie od tego, co znajduje się w środku, zabawki pozwalają na realizację różnych scenariuszy zabaw i… wplatanie postaci z Kinder Niespodzianek do innych aktywności. Niespodzianki mogą być widownią podczas naszych występów, towarzyszyć pluszakom podczas zabawy w przedszkole, czy zamieszkać w krainie zbudowanej z klocków. Zabawki pomagają nam przegadać z dzieckiem wiele codziennych sytuacji – takich, które mogą być dla malucha trudne. Wielu malcom łatwiej mówić o swoich problemach głosem trzymanej w ręku żyrafy niż swoim tłumaczy psycholog, Dorota Zawadzka. 4. Sprawdzi się jako upominek Zwłaszcza gdy udajemy się w odwiedziny do domu, w którym jest dziecko, lubimy mieć jakiś drobiazg dla malucha. Nikt z nas nie przepada za odwiedzinami z tzw. pustą ręką. 5. To coś więcej niż zabawka i czekolada Aplikacja ApplayDu poprzez rozszerzoną rzeczywistość przenosi użytkowników do zabawnego świata wyobraźni, w którym królują ożywione zabawki z Kinder Niespodzianki. Zaproponowane w aplikacji gry, występujące w nich postacie i prezentowane opowieści są przemyślane i zbudowane tak, aby pobudzać wyobraźnię dzieci i stymulować ich zdolność do uczenia się nowych rzeczy. Więcej na temat aplikacji ApplayDu możecie przeczytać >>> TUTAJ A wy – za co kochacie Kinder Niespodziankę? Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka