Ile powinno ważyć 2-letnie dziecko? Jaki wzrost dwulatka jest w normie?
To, ile powinno ważyć 2-letnie dziecko i jaki powinno mieć wzrost, odczytuje się na specjalnych wykresach. Norma zawsze zawarta jest w pewnym przedziale, bo dzieci są różne i rosną we własnym tempie. Warto kontrolować, czy dziecko prawidłowo rośnie i przybiera na wadze, bo odchylenia od normy mogą wskazywać na kłopoty zdrowotne.
To, ile powinno ważyć 2-letnie dziecko, zależy od wielu czynników, m.in. predyspozycji genetycznych, stanu zdrowia, sposobu odżywiana. Norma wzrostu i wagi zawsze podawana jest jako przedział wartości, w którym wzrost i masa ciała dziecka powinny się „zmieścić”. Do oceny, czy maluch rośnie i przybiera na wadze prawidłowo, służą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/siatki-centylowe/">siatki centylowe. Poniżej podajemy normy, jakie wyznaczają dla dwuletniego dziecka. Spis treści: Waga dziecka w 2. roku życia – normy Niedowaga 2-letniego dziecka Nadwaga 2-letniego dziecka Ile powinno mieć wzrostu 2-letnie dziecko Waga i wzrost 2-latka – kiedy po pomoc do lekarza? Waga dziecka w 2. roku życia – normy Norma masy ciała dla dziewczynek w wieku 2-lat mieści się w przedziale 9,8-13,5 kg, w przypadku chłopców: 10,5-14,1 kg. Przedziały te zawierają się między 10 i 90 centyl. To tak zwana szeroka norma. Większość dziewczynek w tym wieku waży 10,6-12,5 kg, chłopców – 11,3-13,1 kg – to przedziały wyznaczone przez 25 i 75 centyl, czyli wąska norma. W okolicach 2. urodzin dziecko przybiera na wadze ok. 200 g miesięcznie. To niedużo. W tym wieku mogą zdarzyć się miesiące przestoju, gdy waga nie drgnie ani o gram, zwłaszcza w okresie jesiennych i zimowych przeziębień. Po powrocie dziecka do zdrowia apetyt zwykle rośnie, a wraz z nim i waga. Jeśli dziecko jest prawidłowo żywione, nie ma powodów do zmartwień. Waga urodzeniowa Zakres wagi dla 2-letniego dziecka jest dość duży. Ma związek z wagą urodzeniową. Dzieci z małą wagą urodzeniową w pierwszych miesiącach życia przybierają na wadze szybciej niż ich duzi rówieśnicy. Ale w wieku 2 lat prawdopodobnie będą od nich nieco lżejsi. Od konkretnej liczby kilogramów ważniejszy jest w miarę równomierny przyrost masy ciała. Niedowaga 2-letniego dziecka Waga poniżej 10. centyla jest poniżej normy. Poniżej 3. centyla mówimy o skrajnej niedowadze. Zawsze warto skonsultować z lekarzem wyniki, które odbiegają od normy. Mogą one wskazywać na problemy trawienne lub chorobę. Jeżeli natomiast spadek wagi nastąpił po wprowadzeniu nowych pokarmów, może to świadczyć o nietolerancji jakiegoś składnika pokarmowego, np. glutenu lub nawet celiakii. To powód do rozmowy z pediatrą. W tym okresie wiele dzieci zaczyna jeść mniej niż dotychczas. Jest to częściowo spowodowane mniejszym zapotrzebowaniem i mniejszym niż dotychczas wzrostem. Jeżeli uważasz, że twoje dziecko jest po prostu niejadkiem, nie walcz z nim, ale spróbuj sprytnych sposobów jak zachęcić dziecko do jedzenia, np. zrezygnuj z przekąsek i podawaj małe, kolorowe porcje. Nadwaga 2-letniego dziecka Waga powyżej 90 centyla wskazuje na nadwagę, ale nie tylko wtedy. Jeśli dziecko jest niskiego wzrostu, np. mieści jego wzrost mieści się między 10 a 25 centylem, a jego waga jest powyżej 75 centyla – najprawdopodobniej także ma nadwagę. Na nadwagę wskazuje też wzrost poniżej 50 centyla i waga powyżej 90 centyla. O tym, czy dziecko ma nadwagę, decyduje proporcja wagi do wzrostu – to najlepiej oceni lekarz. Jeżeli przyrost wagi twojego dziecka jest od urodzenia równomierny i, mimo dużej liczby kilogramów, pediatra nie widział w tym nic niepokojącego, widocznie dziecko ma takie predyspozycje genetyczne. Jeżeli natomiast dziecko zaczęło gwałtownie przybierać na wadze po wprowadzeniu stałych pokarmów, powinnaś przyjrzeć się jadłospisowi malucha. Pamiętaj, że tak małemu dziecku nie podaje się gazowanych, kolorowych napojów, a jego jadłospis powinien być urozmaicony i zawierać przetwory zbożowe, warzywa, owoce, i produkty wysokobiałkowe (mięso, nabiał, rośliny strączkowe). Pamiętaj, żeby samodzielnie nie odchudzać pulchnego dziecka! Ograniczanie mu na własną rękę pożywienia w tym wieku pozbawi go ważnych składników odżywczych, co może prowadzić do zaburzeń rozwoju i apetytu w przyszłości. Ile powinno mieć wzrostu 2-letnie dziecko Dwuletnia dziewczynka powinna mieć od 81 do 92 cm, a dwuletni chłopiec – od 84 do 95 cm. To norma wyznaczona przez 10 i 90 centyl. Większość dziewczynek mieści się jednak ze swoim wzrostem w tym wieku w przedziale między 84 a 88,5 cm, czyli między 25 a 75 centylem. Jeśli chodzi o chłopców w wieku 2 lat, to większość z nich ma wzrost między 85,8 a 89,9 cm (przedział wyznaczony przez 25 i 75 centyl). Waga i wzrost 2-latka – kiedy po pomoc do lekarza? Idź z dzieckiem do pediatry, jeżeli maluch nagle zaczyna tracić na wadze. Skontaktuj się z lekarzem także wtedy, gdy dziecko znacznie odstaje od norm dla jego wieku – zarówno w przypadku zbyt niskiej, jak i zbyt wysokiej wagi. Lekarz oceni, czy jest to powód do niepokoju, czy cecha indywidualna twojego dziecka. Jeśli chodzi o wzrost, to konsultacji lekarza wymaga wzrost poniżej 10 i powyżej 90 centyla. Na wizytę trzeba się też umówić, jeżeli dziecko nagle „spada” lub „wyskakuje w górę” na siatce centylowej, co może, choć nie musi, wskazywać na zaburzenia wzrostu. Przeczytaj też: Pr<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zdrowie/prawidlowa-waga-i-wzrost-dziecka-normy-dla-wieku-dziecka-38856-r1/">awidłowa waga i wzrost dziecka – tabele <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/czy-dziecko-rosnie-prawidlowo-normy-wzrostu-i-wagi-po-1-roku-zycia-1941-r22/">Do kiedy dziecko rośnie? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/noworodek/noworodek-waga-i-wzrost-noworodka-4473-r1/">Waga i wzrost noworodka
24 miesiąc życia - 2 lata skończone. Co nowego w rozwoju dziecka?
W 24 miesiącu życia twoje dziecko potrafi już nieźle mówić i bardziej niż dotąd interesuje się rówieśnikami. Chodzi bardzo pewnie, a jego ręce są coraz sprawniejsze. Teraz kiedy skończyło 2 lata, będzie cię zaskakiwać szybkim rozwojem intelektualnym. Sprawdź, co jeszcze potrafi po 2. urodzinach.
Spis treści: Rozwój fizyczny w 24 miesiącu życia Rozwój emocjonalny w 24 miesiącu życia Rozwój intelektualny w 24 miesiącu życia Co może niepokoić w 24 miesiącu życia? Rozwój fizyczny Zastanawiasz się, cóż to za mały komandos czołga się w twoim domu pod kuchennymi krzesłami, przeciska się między szafkami i skacze po łóżkach? Niepokoisz się, że twoje dziecko jest nadpobudliwe? Spokojnie: prawidłowo rozwijający się dwulatek tryska energią i nie potrafi nawet chwili usiedzieć w miejscu. Jego skoki i tańce świadczą o znakomitej koordynacji ruchowej. Dwuletnie dziecko chodzi wyprostowane i pewnie stawia kroczki. Ramiona trzyma po bokach ciała, stopy są blisko siebie. Rączki 24 miesięcznego dziecka są już bardzo sprawne: malec nie tylko pewnie utrzymuje w ręku łyżkę lub widelec i panuje nad ściskanymi w łapkach kredkami, ale także potrafi sam włączyć lampkę, nakręcić samochód, stukać paluszkami w pojedyncze klawisze klawiatury. Koordynacja „oko-ręka" jest już na tyle dobra, że smyk potrafi narysować kółeczko-buzię, a wewnątrz niego wstawić dwie małe kropeczki-oczka. Malec potrafi też robić balonik z nadętych policzków, „dzióbek" z warg, a podczas puszczania całusków głośno cmoka (te ćwiczenia są bardzo pomocne podczas nauki mowy). Rady dla rodziców: Regularnie mierz malucha. Koniecznie zapisuj wyniki pomiarów. Sprawdź na siatkach centylowych czy twoje dziecko prawidłowo rośnie Proś dziecko o pomoc w domowych porządkach. Niech układa swoje zabawki, wkłada łyżki do szuflady ze sztućcami, nakrywa do stołu, ściera kurze... To nie tylko coraz poważniejsza pomoc w domu, ale i znakomite ćwiczenia dla rąk i całego ciała. Nie każ dziecku spać więcej niż potrzebuje. 24 miesięczne dziecko potrzebuje mniej snu niż jeszcze kilka miesięcy temu. Popołudniowa, półtoragodzinna drzemka i mniej więcej dziesięcio-, jedenastogodzinny sen w nocy w zupełności wystarczą większości dwulatków, by czuły się wyspany. Każde dziecko jest jednak inne, więc twoje może potrzebować więcej snu. Sprawdź ile snu potrzebuje dziecko Rozwój emocjonalny Choć 24 miesięczne dziecko chętnie bawi się w udawanie dorosłego, jego uwaga nie skupia się już wyłącznie na świecie rodziców. Dwulatek zaczyna interesować się rówieśnikami. Z etapu zabawy równoległej (czyli bawienia się „obok" innych dzieci) przechodzi w okres wspólnych działań. Choć nadal trudno mu rozstać się ze swoimi zabawkami, powoli zaczyna uczyć się, że dzielenie się przynosi również korzyści. Zaciekawienie tym, co robią inne dzieci, idzie w parze z życzliwością do wszystkich ludzi. Choć dziecko nadal przeżywa gwałtowne napady złości i zmiany nastroju, w dobrych chwilach chętnie rozdaje całusy, jest przyjazny i ufny. Niestety, nie zawsze wszystko idzie gładko: koniec drugiego roku to okres, kiedy w nocy mogą rozpocząć się koszmary senne. Dziecko może budzić się z krzykiem, histerycznie płakać, po przebudzeniu drżeć ze strachu. Nocne koszmary są najprawdopodobniej spowodowane nieumiejętnością przetworzenia tego wszystkiego, co zostało przez dziecko zaobserwowane podczas dnia, i być może służą rozładowaniu napięcia nerwowego. Rady dla rodziców: Dbaj o to, by dziecko miało dużo okazji do spotykania innych dzieci. Zabieraj je na plac zabaw, do klubów dla dzieci, zapraszaj do domu znajomych z potomstwem. Ucz dziecko czekania na swoją kolej. To trudne, ale bardzo ważne. Przyzwyczajaj je, że nie wszystko można dostać natychmiast. Rozmawiajcie o tym, jak minął dzień. Codziennie przed zaśnięciem rozmawiajcie o tym, co zdarzyło się wam podczas całego dnia. Opowiadajcie o miłych chwilach, ale też nie przemilczajcie przykrych. Dzięki temu maluch ma szansę poukładać sobie wszystko w głowie. Mówiąc do ciebie i słuchając swoich i twoich opowieści, dziecko uspokaja się, pozbywa się frustracji i napięcia emocjonalnego. Rozwój intelektualny 24 miesięczne dziecko bawi się z rozmachem i wyobraźnią. Potrafi już bawić się w gry symboliczne: maluje ludzkie twarze, buduje zamek dla lalki lub garaż na samochody, otwiera w klockowej budowli drzwi i wprowadza przezeń małych, plastikowych mieszkańców. Świadczy to nie tylko o jego wyobraźni, ale również o zdolności obserwacji świata. Dwulatek w swoich zabawach naśladuje zachowania dorosłych: w jego grach lalki mogą płakać, przytulać się do siebie przytulać i całować ze sobą. Ważną umiejętnością, jaką nabywa dwulatek w tym okresie jest udawanie. Tupiąc głośno pantofelkami mamy, maluch wyobraża sobie, że jest tak dorosły jak ona, a mówiąc niższym głosem, udaje tatę. Dziecko w tym wieku z zapałem układa puzzle. Znając wzór obrazka, potrafi samodzielnie połączyć kilka najbardziej charakterystycznych elementów np. te, które przedstawiają twarz. 24 miesięczne dziecko dobrze kojarzy fakty i przewiduje następstwa. Słysząc dźwięk dzwonka do drzwi, oczekuje gości, kąpiel i kolacja zapowiadają rychłe pójście spać, umalowane usta mamy zwiastują jej nieubłagane wyjście. Dwulatek może znać już nawet ponad 100 słów. Buduje proste zdania, zaczyna rozumieć przymiotniki i przysłówki. Rozumie przeciwieństwa: „ładne-brzydkie”, „dobre-złe”. Ma także coraz lepszą pamięć: potrafi już przypomnieć sobie wydarzenia z przeszłości. Sprawdź co zapamięta twoje dziecko Rady dla rodziców: Zachęcaj dziecko do samodzielnej zabawy. W wieku dwóch lat może bawić się samo nawet kilkanaście minut. Samodzielna zabawa wzmacnia pewność siebie i uruchamia wyobraźnię. Nie znikaj mu jednak całkowicie z oczu. Możesz w tym czasie czytać książkę lub wykonywać drobne, domowe prace. Gdy się z nim bawisz, daj z siebie wszystko. Gdy po kilkunastu minutach dziecko zacznie domagać się twojego współudziału, zaangażuj się całkowicie w zabawę. Dzięki temu dziecko będzie wiedziało, że jest ważne i że teraz poświęcasz mu czas całkowicie. Rób dziecku przyjemności. I nie, nie chodzi o zabawki, tylko o twój czas i zaangażowanie. Czas pędzi naprawdę szybko. Sama zobacz: twoje dziecko dopiero się urodziło a lada dzień zdmuchnie z tortu dwie świeczki. Zanim się obejrzysz, będzie po maturze! Poznaj 3 proste zabawy logopedyczne dla dwulatka View Ediplayer on the source website Co może niepokoić? Drobna budowa. Wzrost i waga dziecka w dużej mierze zależą od genów. Jeśli rodzice są filigranowi i niewysocy, ich dziecko nie wyrośnie raczej na wielkoluda. Jeśli dziecko jest na granicy normy (można to sprawdzić na siatkach centylowych), ale dobrze się rozwija, systematycznie przybiera na wadze i rośnie, a pediatra nie widzi powodu do niepokoju, nie ma sensu się tym martwić. Strach przed lekarzem. 24 miesięczne dziecko ma już dobrą pamięć, dlatego może bać się lekarza, który - zdaniem dziecka - robił ostatnio dziwne rzeczy: badał stetoskopem, zaglądał do buzi itd. Baw się z maluchem w badanie misia i lalki, pokazuj mu proste książeczki na ten temat, obiecaj jakąś przyjemność po wizycie, np. pójście na plac zabaw czy nadmuchanie balonika. Nigdy nie strasz lekarzem i nie oszukuj, że nie będzie bolało. Staraj się, by podczas wizyty w gabinecie malec czuł twoje wsparcie (posadź go na swoich kolanach, trzymaj za rękę). Niechęć do warzyw. Jeśli dziecko nie chce tknąć papryki, ze wstrętem odwraca się od sałaty i uważa, że surówki jada się za karę, najwyższy czas to zmienić. Im później się za to zabierzesz, tym będzie ci trudniej. Sprawdź jak zachęcić dziecko do jedzenia warzyw. View Ediplayer on the source website Co cię może zainteresować: Dobra i zła dieta. Rozmowa o błędach w żywieniu dzieci Na kogo wyrośnie twoje dziecko Wychowanie bezstresowe - tak czy nie Bilans dwulatka Pierwszy rowerek biegowy - sprawdź opinie!
15 pomysłów na zabawy dla 2-latka: edukacyjne, plastyczne, sensoryczne, wyciszające i ruchowe.
Jakie zabawy dla dwulatka są najlepsze? Takie, które przyniosą najwięcej frajdy zarówno maluchom jak i bawiącym się z nimi dorosłym! Wybierając zabawy, warto pamiętać, że malec już sporo rozumie i uwielbia się bawić, choć jeszcze nie potrafi skupić się na danej czynności zbyt długo. Przedstawiamy pomysły na zabawy dla dwulatka w domu i na dworze.
Jak zająć dwuletnie dziecko, by nie czuło się znudzone siedzeniem w domu? Możliwości jest wiele. Przedstawiamy zabawy dla dwulatka, które z łatwością można zorganizować i w domu, i na dworze. Nie tylko sprawią frajdę wszystkim domownikom, ale również przyczynią się do lepszego rozwoju dziecka. Wśród naszych propozycji znajdziesz zarówno zabawy edukacyjne, jak i ruchowe, stymulujące rozwój zmysłów (sensoryczne) oraz wyciszające. Jakie zabawy okażą się ulubionymi dla twojego dwulatka? Oto nasze pomysły na zabawy, które zawierają elementy kreatywne, plastyczne, edukacyjne, ruchowe, manualne, a w efekcie rozwijają dziecięcą samodzielność i wiedzę. 15 pomysłów na zabawy dla dwulatka Zabawa w zwierzątko Układanie wzorów ze sznurka Zabawa sensoryczna ciastoliną (i nie tylko!) Zabawa w zgadywanki Zabawa dla 2-latka: domowe porządki Malowanie farbami z dwulatkiem Grzechotki domowe Budujemy wieżę Bańki mydlane Ence pence: w której ręce? Czego brakuje? Poszukiwanie skarbu (zabawa w ciemno-zimno) Zabawy z piłką (lub balonem) Mini tor przeszkód Ciasto czekoladowe (przykład zabawy wyciszającej) Zabawa w zwierzątko Dzieci w wieku dwóch lat mają niespożyte pokłady energii. Idealnym rozwiązaniem są dla nich zabawy ruchowe – warto spędzić na nich możliwie dużo czasu. Nie dość, że pozwalają pozbyć się nadmiaru energii i poczucia nudy, to jeszcze doskonale wpływają na rozwój fizyczny dziecka, ponieważ kształtują prawidłową postawę i wzmacniają mięśnie. Jedną z prostszych zabaw ruchowych dla dwulatka, do których nie potrzebujecie niczego poza kawałkiem wolnej podłogi lub skrawka trawnika, jest zabawa w udawanie zwierzątek. Rodzic podaje nazwę zwierzęcia, a dziecko udaje, że nim jest, porusza się w odpowiedni sposób i wydaje typowe dla niego dźwięki (na początku warto samemu pokazać dziecku, jak może poruszać się koń, żółw, mucha czy żaba). Możecie też utrudnić zabawę i wymyślić, że dziecko na dany znak zamienia się w jedno konkretne zwierzę, a w międzyczasie np. biega lub tańczy. Układanie wzorów ze sznurka Ćwiczenie koordynacji ręka-oko, spostrzegawczości i precyzji jest bardzo ważne dla prawidłowego rozwoju dziecka. Jedną z takich zabaw, które wspierają te aspekty rozwojowe, jest układanie sznurka zgodnie z wzorem. Do zabawy potrzebne będą dwa sznurki tej samej długości (mogą to być sznurówki). Rodzic układa na podłodze sznurek w wymyślony wzór, a następnie dziecko próbuje swój sznurek ułożyć podobnie. Pamiętajmy przy tym, by były to nieskomplikowane wzory, np. kółko, wężyk, prosta linia. Jeśli dziecko radzi sobie z takimi wzorami, można podnieść poziom trudności, np. układając litery, na początek L, C, I, U, O, a później trudniejsze, np. M, W, K, Z. Zabawa sensoryczna ciastoliną (i nie tylko!) Ciastolina jest bezpieczną masą plastyczną, na opakowaniach widnieją nawet informacje, że nadaje się dla dzieci powyżej 2 lat. W dodatku jest miękka i plastyczna, dlatego zabawa nią jest naprawdę przyjemna. Zamiast iść do sklepu, można <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/domowa-ciastolina-latwy-i-tani-przepis-na-wysmienita-zabawe-28012-r1/">zrobić ciastolinę samodzielnie albo przygotować dziecku inną, równie atrakcyjną masę – <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/masa-solna-przepis-i-nie-tylko-18795-r1/">masę solną lub <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/masa-porcelanowa-prosty-przepis-na-swietna-zabawe-z-dzieckiem-27901-r1/">masę porcelanową. Lepienie z ciastoliny lub innych mas poprzez to, że dziecko ugniata je, formuje, coś z nich wyciska, wykrawa, jest niezwykle ważne w kształtowaniu zdolności manualnych. Nie bójcie się bałaganu, sprzątanie po zabawie zajmie naprawdę chwilę, a korzyści z tego zajęcia są nie do przecenienia. Takie zabawy sensoryczne dla 2-latka zaprocentują w przyszłości! Zabawa edukacyjna: zgadywanki Dbając o poszerzanie słownictwa dziecka, warto jak najczęściej z nim rozmawiać, śpiewać, czytać albo... wspólnie rozwiązywać zagadki. Oczywiście – takie zgadywanki, które są dostosowane do wieku malucha. Rozwiązywanie zagadek to świetna zabawa edukacyjna dla dwulatka i sposób na połączenie miłego z pożytecznym. Dobrym pomysłem jest zabawa w odgadywanie, co druga osoba ma na myśli. Rodzic mówi: „moim czujnym okiem szpiega widzę coś koloru... (i tu podaje barwę)”, a dziecko musi zgadnąć, co rodzic może widzieć w tym kolorze. Oczywiście zamiana ról jest jak najbardziej wskazana. Czy taka zabawa spodoba się dwulatkowi? Z pewnością! Nie wymaga też specjalnych przygotowań, a w dodatku będzie idealną rozrywką podczas spaceru lub w drodze do sklepu. Zabawa dla 2-latka: domowe porządki Czynności, które wydają nam się przykrym obowiązkiem i rutyną, dla dwulatków są doskonałą zabawą. Dlatego zachęcamy, by maluchy uczestniczyły w wykonywaniu domowych obowiązków. Oczywiście dwulatek nie ugotuje sam obiadu ani nie wyprasuje ubrań, ale może podawać mokre rzeczy z prania, gdy wieszacie je na suszarkach, a nawet próbować samemu wywieszać skarpetki. Poza tym fajnie jest włączać nawet tak małe dziecko w przygotowywanie posiłków. Może samo smarować masłem chleb, jeśli dacie mu odpowiedni nieostry, zaokrąglony nóż. Może mieszać produkty w misce i robić wiele drobnych czynności, które będą dla niego ciekawe, a wam pozwolą na ugotowanie obiadu czy zrobienie kolacji bez frustracji, że dziecko znowu marudzi, bo nie potrafi się sobą zająć. Malowanie farbami z dwulatkiem Dwuletnie dziecko będzie zachwycone, jeśli spędzicie czas na malowaniu farbami. Zamiast pędzla, możecie użyć palca, całych dłoni, stóp, pieczątek z ziemniaka. Zabawy plastyczne rozwijają wyobraźnię dwulatka, kreatywność, a także dają masę radości. Dziecko w ten sposób ćwiczy także sprawność manualną. Zabawy plastyczne przyczyniają się do harmonijnego rozwoju osobowości dziecka, ponieważ łączą ze sobą procesy motoryczne, poznawcze i emocjonalne. Jeśli macie własne podwórko i kawałek chodnika – możecie bawić się w malowanie farbami właśnie po nim. To idealna opcja na lato, gdy szkoda tracić piękną pogodę na siedzenie w domu. W internecie można znaleźć specjalne farby kredowe do malowania po chodniku. Grzechotki domowe Co powiesz na zabawę edukacyjną dla dwulatka, która pozwoli maluchowi rozwijać zmysł słuchu i świetnie się przy tym bawić? Nawet jeśli macie dużo grzechotek lub zabawek wydających dźwięki – warto wypróbować pomysł z grzechotkami-instrumentami domowej roboty. By wyczarować domowe grzechotki potrzebujesz małych plastikowych butelek z zakrętkami i… rozmaitości, które należy do nich wsypać, by wydawały różne dźwięki. Można wykorzystać np.: kaszę gryczaną (jęczmienną, jaglaną), groch (soczewicę czerwoną, fasolę), piasek, ziarenka kawy, inne rzeczy, które będą wydawać dźwięki. By jeszcze bardziej urozmaicić zabawę – do jednej lub dwóch butelek można wlać wodę i brokat). Obserwacja jak wzburzone, połyskujące drobinki z każdą chwilą opadają na dno butelki – może okazać się wyciszającą zabawą po pełnym emocji „koncercie” grzechotek. Uwaga: zadbajmy o to, by butelki były naprawdę dobrze zakręcone. Chodzi nie tylko o potencjalny bałagan, ale przede wszystkim o bezpieczeństwo malucha. Budujemy i burzymy wieże Ciekawym pomysłem na zabawę dla dwulatka jest też budowanie wież. Budowle możecie wznosić nie tylko z klocków ale też np. z plastikowych opakowań po serkach czy jogurtach. Jedno jest pewne – powstawanie nawet najbardziej efektownej wieży nie może się równać z emocjami, które towarzyszą… jej burzeniu! Do wznoszenia wieży (ścianki, zamku, itd.) potrzeba nie lada koncentracji, dlatego warto zaangażować malucha w stawianiu elementów jeden na drugi. Pamiętając, że prawdziwa biegłość w tym zakresie przyjdzie z czasem. Bańki mydlane A gdyby tak urządzić spektakl z baniek mydlanych? Jeśli maluch jeszcze nie miał okazji przekonać się jak fascynujące są tęczowe, delikatne bańki – koniecznie mu je pokaż. Bańki możecie puszczać zarówno w domu jak i na zewnątrz. Maluch może po prostu je obserwować, łapać je lub… próbować samodzielnie je puszczać. To świetne ćwiczenie oddechowe i jednocześnie jedna z ulubionych zabaw dzieci. Ence pence: w której ręce? To niezwykłe, jak bardzo maluchy uwielbiają tę zabawę. Wystarczy przedmiot, który da się ukryć w zamkniętej dłoni (klocek, chrupek, mała piłeczka, koralik, pierścionek), by rozpocząć całe pasmo zgadywanek: ence pence w której ręce? Uwaga: w przypadku maluchów zabawa z małymi przedmiotami wymaga od nas, dorosłych, szczególnej ostrożności. Uważajmy, by dziecko – zainteresowane chowanym przedmiotem – nawet nie próbowało wkładać przedmiotu do buzi czy noska. Czego brakuje? „Czego brakuje?” To zabawa edukacyjna dla dwulatka, która pozwoli nam trenować dziecięcą koncentrację oraz pamięć. Wystarczy wybrać trzy lub cztery przedmioty i położyć je obok siebie na stoliku lub podłodze. Prosimy dziecko, by dobrze się przyjrzało, bo za chwilę jeden z przedmiotów zniknie a jego zadaniem będzie powiedzieć „czego brakuje”. Kiedy maluch zamyka oczy lub odwraca się – zabieramy wybraną rzecz. Potem można zamienić się rolami – niech dziecko teraz zabierze któryś z przedmiotów, a ty zgadnij, której z rzeczy brakuje. Poszukiwanie skarbu (zabawa w ciemno-zimno) Wymieniając zabawy dla dwulatka warto wspomnieć również o zabawie w poszukiwanie przedmiotów ukrytych w domu lub w ogrodzie lub parku. Kiedy pociecha zbliża się do miejsca, w którym schowany jest przedmiot – wystarczy „zwiększać temperaturę” za pomocą słów: ciepło, cieplej, oj jak cieplutko, gorąco, jeszcze goręcej… (a kiedy się oddala – mówić: chłodniej, jeszcze chłodniej, mróz). Potem można zamienić się rolami i poprosić dziecko, by tym razem ono ukryło gdzieś rzecz, której będziesz szukać (oczywiście przy pomocy wskazówek ciepło-zimno). Zabawy z piłką (lub balonem) Bardzo ważną rolę w prawidłowym rozwoju dwulatka pełnią zabawy ruchowe. Dlatego warto pokazywać dziecku różnego rodzaju aktywności, by spośród propozycji wybierać ulubione gry i zabawy. Jednym z „pewniaków” może okazać się zabawa w turlanie i/lub rzucanie piłki (do siebie lub do celu, w charakterze którego świetnie sprawdzi się np. kosz na pranie). Sporo chłopców i dziewczynek lubi też bawić się piłką kopiąc ją przed sobą. Do zabawy można wykorzystać piłki różnej wielkości oraz… kolorowe balony. Mini tor przeszkód Możemy również urządzić maluchowi minitor przeszkód, których rolę mogą pełnić: stos poduszek (na który trzeba się wspiąć), sznurek położony na podłodze (po którym trzeba przejść), piłka (którą trzeba okrążyć), tunel (pod którym trzeba się przeczołgać, może być to np. umocowany nad podłogą ręcznik lub kocyk), itp. Podczas zabawy w ogrodzie, parku lub w lesie – inspiracją do „przeszkód” niech będą: naturalne ukształtowanie terenu, pnie drzew, kamienie czy gałązki (które trzeba przeskoczyć). Ciasto czekoladowe (przykład zabawy wyciszającej dla dwulatka) Wieczorem najlepszym pomysłem mogą okazać się zabawy wyciszające. Przykładem propozycji takiej zabawy dla dwulatka jest „ciasto czekoladowe” (zwłaszcza w przypadku małych łasuchów, ale nie tylko). To ciasto jest trochę inne niż prawdziwe, ponieważ rolę jajek, cukru i mąki odgrywają miękkie poduszki i kocyki. Wszystkie składniki trzeba najpierw dokładnie wymieszać, a potem uformować w kształt, który chcemy, by miało nasze ciasto (kwadrat, prostokąt, koło a może serce?). Następnie najważniejsze: polewa czekoladowa! Niech maluch położy się na „cieście”, a ty delikatnie „rozsmaruj” tę słodką czekoladę. Zarówno z wierzchu, jak i po bokach ciasta. Potem wyobrażamy sobie, że tortownica z ciastem trafia do ciepłego piecyka, z którego należy ciasto wyjąć i… ostudzić np. dmuchaniem. Potem zostało już tylko pokroić ciasto za pomocą dłoni. Inną propozycją zabawy wyciszającej może być wieczorne rysowanie na pleckach dziecka tego, w co będziecie się bawić jutro... Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/sensoplastyka-co-to-jest-i-pomysly-na-sensoplastyczne-zabawy-32191-r1/">Sensoplastyka – na czym polega, pomysły na zabawy sensoplastyczne <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/zabawy-dla-3-latka-pomysly-na-kreatywne-zabawy-dla-przedszkolakow-28745-r1/">Zabawy dla 3-latka: 12 kreatywnych propozycji <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/nie-chce-wychowac-lenia-domowe-obowiazki-dla-rocznego-i-2-letniego-dziecka-19796-r1/">Obowiązki domowe roczniaka i dwulatka
Dziecko Julii Rosnowskiej płakało na klatce. Sąsiadka upokorzyła aktorkę
Julia Rosnowska musiała ostatnio stawić czoło sąsiadce, która nazwała ją niemądrą… Wszystko zaczęło się od tego, że sąsiadka głośno klaskała w dłonie, ale wcale nie były to brawa dla aktorki. Kobieta uznała, że w ten sposób uda jej się uciszyć płaczące dziecko Julii Rosnowskiej.
Julia Rosnowska, znana m.in. z takich seriali jak „Julia”, „Plebania” czy „Drogi wolności”, podzieliła się z fanami przykrą historią. Ciężarna aktorka długo szykowała się na spacer ze swoim dwuletnim dzieckiem. Maluch płakał, mimo że jego mama starała się opanować sytuację tak, jak umiała najlepiej – przytulaniem i spokojną rozmową. Wtedy do akcji wkroczyła sąsiadka… Sąsiadka upokorzyła Julię Rosnowską przy jej dziecku Zbulwersowana aktorka opisała na Instagramie, jak sąsiadka głośnym klaskaniem próbowała uciszyć dziecko. „I mówi doń, że ma nie płakać. Ja spokojnie mówię, że proszę, żeby nie klaskała. Nie potrzebujemy pomocy. Dajemy sobie radę i to, co robi, nie pomaga” – relacjonowała Julia Rosnowska. Sąsiadce wyraźnie nie spodobało się, że aktorka tak zareagowała na jej „pomoc”, i nazwała ją „niemądrą”. W dodatku, kiedy dziecko się uspokoiło, była przekonana, że to wyłącznie dzięki jej klaskaniu… Julia Rosnowska postanowiła być asertywna do bólu Po powrocie ze spaceru aktorka wysłała do sąsiadki wiadomość. „Bardzo grzecznie wyjaśniłam sytuację i uprzejmie poprosiłam, żeby powstrzymała się od oceniania mojej inteligencji, najlepiej w ogóle, a zwłaszcza przy dziecku”. Julia Rosnowska przyznaje, że cała sytuacja kosztowała ją naprawdę dużo energii, ale jest z siebie dumna. Przykro jej tylko, że zamiast skupić całą uwagę na płaczącym dziecku, musiała wdawać się w rozmowę na klatce schodowej. W ten sposób jasno dała do zrozumienia, że nie życzy sobie wtrącania się w jej metody wychowawcze, bo wie, co robi. I dotyczy to nie tylko metod uspokajania płaczącego dwulatka. Jakiś czas temu Julia Rosnowska obwieściła światu, że nie zamierza określać tożsamości płciowej swej pociechy: „Nigdzie na moich social mediach nigdy nie podałam płci. Staram się o dziecku pisać neutralnie i byłoby miło, gdyby autorzy tych newsów uszanowali moją decyzję. Moje postanowienie o nieużywaniu publicznie płci wynika po prostu z poszanowania prywatności mojego dziecka. Z tego samego powodu nie używam na Instagramie imienia i nie pokazuję twarzy”. W ostatnim wpisie trzyma się tego postanowienia. Widać to chociażby po sformułowaniu „doń” zamiast „do niej” lub „do niego”… Zobacz także: Nauczycielka skarciła mamę za niezdrową zawartość śniadaniówki „Córka faszerowała syna cukrem i dziwiła się, że mały jest niejadkiem. Ferie u babci nauczyły go, jak się je schabowe” "Mamusie nie zawsze mają czas dla swoich dzieci". A co panią to obchodzi?
Wałcz: 2-letni chłopiec chodził po parapecie na 3 piętrze!
Wałcz, al. Tysiąclecia, 14 października tuż po godzinie 11. Przypadkowy świadek zobaczył, jak po parapecie zewnętrznym na trzecim piętrze drepcze małe dziecko. Mężczyzna wezwał policję i nagrał mrożący krew w żyłach filmik.
Świadek zdarzenia przyznaje, że już po kilkunastu sekundach matka zorientowała się w sytuacji i zabrała dziecko z parapetu. Jednak zarówno filmujący to zajście, jak i inni, którzy widzieli malucha, zdążyli na dobre się przerazić. O mały kroczek od tragedii Lepiej nie myśleć, co mogłoby się stać, gdyby dwulatek został na parapecie chwilę dłużej. Upadek z tak dużej wysokości oznaczałby dramat rozegrany na oczach Wałczan. Dzięki interwencji matki najgorszym, do czego mogło dojść, jest ewentualne przeziębienie – chłopiec miał na sobie tylko bluzeczkę z krótkim rękawem i spodenki. Chwila nieuwagi matki Policjanci, którzy pojawili się w mieszkaniu chłopca, nie stwierdzili niczego niepokojącego. Po rozmowie z matką chłopca ustalili, że była trzeźwa. Oprócz dwulatka miała pod opieką jeszcze jedno dziecko. – To była chwila nieuwagi matki – mówi asp. Beata Budzyń z Komendy Powiatowej Policji w Wałczu. Niemniej jednak policja będzie prowadzić w tej sprawie postępowanie wyjaśniające. Zobacz także: „Po zmarłym Albercie została mi tylko córeczka, jej przyrodnia siostra i jego była. Tworzymy dziwną, ale zgraną rodzinę” „Grzegorz zmuszał mnie do 3. ciąży, a ja miałam dość macierzyństwa. Nie dam ponownie wpakować się w pieluchy” „Wychowałem syna samotnie, bo jego matka od nas uciekła. Teraz po latach chce mi go odebrać... Po moim trupie”
Joanna Moro nie może odstawić od piersi 2-letniej córki i pyta: „Macie jakieś wskazówki w tym temacie?”
Joanna Moro na swoim instagramowym profilu poprosiła mamy o podzielenie się doświadczeniami związanymi z odstawianiem dziecka od piersi. Wpis opatrzyła bardzo osobistym zdjęciem z profesjonalnej sesji, na którym karmi swoją 2-letnią córkę Ewę.
Aktorka znana m.in. z ról w serialach „Blondynka” czy „Anna German” jest matką trójki dzieci. Jej tegoroczny występ w Sopocie jak i wpis na temat sytuacji w Afganistanie wywołały falę internetowej krytyki. Post na temat odstawienia dziecka od piersi spotkał się natomiast z bardzo ciepłym przyjęciem... Joanna Moro karmi piersią 2-letnią córkę Aktorka przyznała, że choć akcję odzwyczajania córki od karmienia piersią rozpoczęła już dawno, to „na razie cyc powraca”. Jako matka trójki dzieci podkreśla też, że karmienie piersią to temat bardzo indywidualny. Jeśli zapytamy, jak długo karmić dziecko piersią, to żadna odpowiedź nie będzie ani dobra, ani zła. „Wierzę w to, że my, mamy, same wiemy najlepiej, co jest dla naszych dzieci najlepsze” – stwierdziła Joanna Moro. Zapytała również o doświadczenia innych mam związane z odstawieniem dziecka od piersi. I wskazówki, które mogłaby wykorzystać... Aktorka otrzymała ciepłe przyjęcie i… garść porad Wpis Joanny Moro wywołał sporo pozytywnych emocji. Nie zabrakło również wskazówek, o które prosiła: „Karmiłam 2,5 roku. Wieczorem zakleiłam plastrami piersi i powiedziałam synowi, że cycy chore i że mleczko jest w butelce. Jako że nie pił nigdy (ani razu) z butelki – posmakował i powiedział, że ble. Następnego dnia na drzemkę i wieczorem zrobiłam tak samo. Zasypianie co prawda wydłużyło się z 10 min do 40 min, ale udało się od pierwszego razu”; „Ja drugie karmiłam za długo, równe 2 lata. Odstawiłam z dnia na dzień, bo byłam tak wyczerpana, że dostałam pierwszego ataku paniki i wpadłam w nerwicę. Nie mówię, że bezpośrednio KP na to wpłynęło, ale na pewno się przyczyniło. Także gdybym mogła cofnąć czas, odstawiłabym wcześniej, po roku”; „Córeczka ma 2,5 roku i jeszcze do spania przytula się i doi pierś. Ale nie czuję z tego powodu jakiegoś zmęczenia a radość, że dziecko potrzebuje mamy tak długo” – pisały obserwatorki aktorki. Kiedy Wy odstawiłyście dzieci od piersi? Zobacz także: Przeziębienie a karmienie piersią: co na przeziębienie podczas laktacji, leki, kiedy odstawić dziecko? 5 pytań o karmienie piersią Karmienie noworodka: podstawowe zasady karmienia piersią
Zabawy z półtorarocznym dzieckiem – 8 pomysłów
Oto propozycje zabaw dla półtorarocznego dziecka, które pozwolą kreatywnie spędzać czas z dzieckiem w domu lub zapewnią wspaniała rozrywkę podczas przyjęcia z udziałem innych maluchów. Zobacz, jak można bawić się z maluchem, który ma więcej niż rok, a mniej niż dwa lata.
Wielu rodziców ma problem, w co się bawić z półtorarocznym dzieckiem. Tymczasem maluchowi w tym wieku naprawdę niewiele trzeba, aby zaangażować się we wspólne, proste aktywności. Poniżej znajdziesz propozycje ciekawych zabaw, które wzbudzą zainteresowanie dziecka powyżej roku. Może włączyć się w nie cała rodziną (ze starszym rodzeństwem włącznie). Nadają się również do zorganizowania czasu kilkorgu dzieciom, które znajdą się pod twoją opieką. Spis treści: Trzy kreatywne zabawy dla 1,5 rocznego dziecka Baloniku nasz malutki Ciepło-zimno Parada strażacka Superbohater Zespół muzyczny Trzy kreatywne zabawy dla 1,5 rocznego dziecka Dzieci zwykle mają mnóstwo zabawek, z których większość ma jasno określony sposób użycia. Warto zatem stwarzać maluchowi okazję do kreatywnego działania. Poświęć trochę czasu i przygotuj, najlepiej razem z dzieckiem, akcesoria do kreatywnych zabaw. Nietypowe klocki. Zbierz różne opakowania: kartony po butach, kartony po mleku, plastikowe kubeczki po serkach czy jogurtach. Kubeczki muszą być czyste, a kartony warto pomalować, aby były barwne i bardziej atrakcyjne. Pozwól maluchowi budować z tych „klocków”. Na początku możesz podsunąć mu kilka pomysłów i pokazać, jak się bawić. Barwne kręgle. Zbierz kilka plastikowych butelek o pojemności 1,5 litra. Następnie przygotuj barwne płyny – np. mieszaj wodę z barwnikami spożywczymi. Ponalewaj do butelek barwną wodę tak, aby każda butelka zawierała płyn w innym kolorze. Teraz można rozstawiać butelki na podłodze lub trawie, dać dziecku piłkę i prosić, aby celowało nią w butelkę z określonym kolorem płynu, albo wywróciło nią jak najwięcej butelek. Tunel lub tor przeszkód. Z dostępnych w domu przedmiotów zbuduj tor przeszkód dla dziecka. Poustawiaj krzesła, poduszki, jednorazowe talerzyki. Przykryj krzesła kocem, aby powstał tunel. Następnie wytłumacz dziecku, jak ma pokonać każdą przeszkodę. Niech maluch przeciska się, przechodzi pod i nad przeszkodami, turla się, chodzi na paluszkach i rzuca do celu. Nie zapomnij o nagrodach za zaangażowanie! W ramach kreatywnych zabaw dla półtorarocznego dziecka maluch może także: budować z klocków, lepić z plasteliny, modeliny, masy solnej nauczyć się, jak zrobić gluta i bawić się nim bawić się piłką, najlepiej na zewnątrz. Każda z zabaw może mieć formę konkursu (na najlepszą budowlę, figurkę z plasteliny itp.). 2. „Baloniku nasz malutki” Idealna rozrywka dla półtorarocznego dziecka – niewymagająca i sprawiająca masę radości zabawa ruchowa, w którą można bawić się w domu! Uczestnicy chwytają się za ręce, aby zrobić koło, i mówią wierszyk: Baloniku nasz malutki rośnij duży, okrąglutki. Balon rośnie, że aż strach przerwał miarę, no i trach! Podczas recytowania wierszyka dzieci i rodzice coraz bardziej poszerzają koło, aby na końcu je przerwać – puszczając ręce i przewracając się na ziemię tam, gdzie stali. Zabawa wymaga bezpiecznego miejsca. Przypilnuj, aby w jej trakcie nikt nie wszedł na dzieci z ciepłym napojem czy potrawą. Upewnij się, że w otoczeniu nie znajduje się nic ostrego (np. mebel o ostrych kantach, szklany stolika), na co dzieci mogłyby się przewrócić. 3. Zabawa w chowanego, czyli „w ciepło-zimno” Schowaj przedmiot, wybierz dziecko, które będzie go szukało (przedmiot może być od razu nagrodą) i zawołaj wraz z innymi uczestnikami zabawy: „ciepło, cieplej”, gdy dziecko zbliża się do przedmiotu lub „zimno, zimniej”, kiedy się od niego oddala. Krzyknijcie „gorąco!” jak go znajdzie. 4. Zabawa „Parada Strażacka” Wiele dzieci uwielbia wielkie, czerwone i głośne samochody strażackie i z radością weźmie udział w zabawie im poświęconej. Strażackie przyjęcie ma taką zaletę, że jest odpowiednie zarówno dla maluchów powyżej roku, jak i dla starszych dzieci. Będziesz potrzebować czerwonych czapek strażackich (wiele sklepów z akcesoriami na przyjęcia ma je w swoim asortymencie) lub po prostu czerwonych czapeczek. Szukaj takich, które będą pasowały na dziecięce główki i nie spadną podczas zabawy na oczy. Zatrudnij rodziców i starsze dzieci do dzwonienia w dzwonki, wymachiwania czapkami i trąbienia. Zabawa może odbyć się na podwórku lub w pokoju (zależy od tego, jak entuzjastyczni są jej uczestnicy). 5. Zabawa „Superbohater” Przygotowanie zabawy jest proste, a wspomnienia z niej wspaniałe. Poproś rodziców, aby ubrali dzieci w strój wybranego bohatera. Każdy może sfotografować się z przebranym dzieckiem (najlepiej sprawdza się tu polaroid); dzieci pozują same lub w grupach, a ze zdjęć powstaje pamiątkowa galeria (możemy przypiąć je klamerkami na rozciągniętym przez pokój sznurku). Na zakończenie zabawy każde dziecko otrzymuje swoje zdjęcie, aby móc zabrać je na pamiątkę do domu. 6. Zabawa „Zespół muzyczny” Ten pomysł niesie ze sobą konieczność robienia hałasu. Upewnij się więc, że uprzedziłaś (lub zaprosiłaś) sąsiadów. Dzieci uwielbiają muzykę i lubią grać. Na wszelki wypadek przygotuj podwójną liczbę popularnych instrumentów, takich jak bębenek, tamburyn, grzechotki, cymbałki. Niech dzieci najpierw oswoją się ze swoimi instrumentami, a potem mogą urządzić koncert przed publicznością. Włącz jakąś muzykę, aby zachęcić małych wykonawców do zabawy. Czytaj też: Najlepsze zabawy ruchowe dla dzieci Zabawy dla dzieci na dworze Zabawki drewniane na roczek
Dwulatek uwięził rodziców na balkonie. Interweniowali strażacy
W Biłgoraju (woj. lubelskie) na balkonie na drugim piętrze utknęli małżonkowie. Zamknęło ich tam dwuletnie dziecko znajdujące się w mieszkaniu. Rodzice nie zdołali się samodzielnie wydostać. Konieczna była pomoc strażaków.
Nie był to pierwszy raz w tym roku, gdy w województwie lubelskim służby musiały pomagać dorosłemu uwięzionemu przez małe dziecko na balkonie. Wcześniej we Włodawie dwulatek zamknął na nim mamę, która machając do przechodniów wzywała pomocy z czwartego piętra. Z kolei w Felinie dwulatek zatrzasnął na balkonie własną babcię. Chwila nieuwagi i rodzice w potrzasku Ostatni przypadek z Biłgoraja to małżeństwo. Mężczyzna pracował na balkonie i poprosił żonę, aby przyniosła mu elementy, które chciał na nim zamontować. Gdy kobieta wyszła na balkon, dwulatek pchnął drzwi balkonowe, które się zatrzasnęły. Para nie była w stanie skłonić dziecka do otwarcia drzwi i nie zdołała wrócić do mieszkania. Wezwano straż pożarną, która otworzyła okno i przez nie udało się wejść do środka oraz otworzyć balkon. Dzięki temu nie trzeba było wyważać drzwi wejściowych do mieszkania. Balkon to zagrożenie dla dziecka Nie tylko maluch może na niego wyjść i z niego spaść, jeśli balkon nie będzie odpowiednio zabezpieczony, ale jak widać, może też uwięzić na nim osobę, pod opieką której się znajduje. Wtedy dziecko zostaje samo w domu, co też nie jest dla niego bezpieczne. Dlatego każdy rodzić, który wychowuje malucha w mieszkaniu z balkonem, musi zawczasu pomyśleć o tym, jak uniknąć tego typu zagrożeń. Przed niekontrolowanym otwarciem balkonu chronią klamki z zamkami (na kluczyk). Można bronić dziecku dostępu do otwartego balkonu, montując w jego progu barierki z pionowymi szczeblami. Z kolei barierka balkonowa powinna być tak skonstruowana, aby malec nie zdołał się przecisnąć między jej elementami. Na balkonie nie powinno być żadnych przedmiotów, po których malec mógłby się wspiąć na barierkę. Ważne jest też, aby podłoga balkonu nie była śliska – na kafle można położyć np. sztuczną trawę. Z kolei przed niekontrolowanym zatrzaśnięciem drzwi może uchronić dowolny przedmiot umieszczony tak, aby uniemożliwić im domknięcie. View Burdaffi on the source website Źródło: rmf24.pl Zobacz też: Urodziła w samochodzie, bo lekarz odesłał ją do domu Bezpłatne leki nie tylko na czas ciąży? Jest nowy projekt Szokujący manicure niemowlaka – mama zrobiła mu TAKIE paznokcie
Hulajnoga dla dwulatka: trójkołowa, balansowa czy 3w1? A może lepiej rowerek?
Hulajnoga dla dwulatka powinna mieć trzy koła. Hulajnoga trójkołowa zwiększa bezpieczeństwo dziecka, bo pomaga utrzymać równowagę. Do wyboru są hulajnogi z dwoma kołami z przodu lub z tyłu oraz takie, które bez trudu można zmienić w chodzik, rowerek lub wygodny dla rodzica pchacz. Jeśli nie wiesz, jaką hulajnogę kupić dla dwulatka, polecamy ranking: od prostych hulajnóg za mniej niż 100 zł do luksusowych pojazdów 3w1 z rowerkiem.
Hulajnoga dla dwulatka to dobry pomysł, bo dziecko w tym wieku naprawdę bez problemu opanuje jazdę na takim pojeździe. Dla dwulatka jazda na hulajnodze to nauka nowej umiejętności, trening równowagi, koordynacji ruchowej oraz wielka frajda. A dla rodzica ulga – maluch będzie samodzielnie pokonywał większe dystanse. Nie bez znaczenia jest jednak decyzja, jaką hulajnogę kupisz dla dwulatka. Jeśli dziecko dopiero uczy się jeździć, koniecznie wybierz trójkołową. A jeśli nie możesz się zdecydować: hulajnoga czy rowerek, kup model 3w1. Hulajnoga dla dwulatka: Jaką hulajnogę dla dwulatka kupić? Hulajnoga dla dwulatka: trójkołowa czy dwukołowa? Dwa koła z przodu czy z tyłu? Hulajnoga dla dwulatka: ranking Hulajnoga grająca i świecąca Hulajnoga balansowa Hulajnoga trójkołowa Hulajnoga dwukołowa z dużymi kołami Hulajnoga balansowa ze światełkami LED Hulajnoga 3w1 Hulajnoga Mini Micro Deluxe 2w1 Jaką hulajnogę dla dwulatka kupić? Hulajnoga dla dwulatka to dla niektórych rodziców obowiązkowo kilka pojazdów w jednym. Niewątpliwie zakup hulajnogi wielofunkcyjnej ma zalety: jeden wydatek, a maluch ma do dyspozycji hulajnogę, jeździk, rowerek biegowy lub rowerek trzykołowy. Wygodne, prawda? I wcale nie trzeba wydać na to majątku! Warto jednak pamiętać, że zwykle hulajnogi jednofunkcyjne są trwalsze i lepiej się na nich jeździ. Jeśli stoisz przed wyborem: hulajnoga czy rowerek dla dwulatka, najlepiej kup... oba pojazdy. Zacznij od hulajnogi, jeśli dziecko będzie poruszać się głównie po prostych drogach. Rowerek biegowy zaś kupcie na przejażdżki po trudniejszym terenie, np. po polnej drodze albo lesie. Poobserwuj, co dziecku bardziej odpowiada. Zarówno hulajnoga, jak i rowerek to mnóstwo korzyści dla rozwoju motorycznego malucha. Hulajnoga trójkołowa czy dwukołowa dla dwulatka? Do nauki jazdy zdecydowanie lepsza jest hulajnoga trójkołowa – dużo łatwiej utrzymać na niej równowagę, podobnie na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/rowerek-trojkolowy-wybor-pierwszego-roweru-4510-r3/">rowerku trójkołowym. Jest więc bezpieczniejsza dla malucha. Trzeba jednak pamiętać, że trójkołowy pojazd może być mniej skrętny od dwukołowego. Jaką hulajnogę dla dwulatka wybrać? Dwukołowa – poradzi sobie na niej sprawny dwulatek. Trzykołowa – idealna dla przeciętnie sprawnego lub młodszego dziecka. Hulajnoga dla dwulatka: dwa koła z przodu czy z tyłu? Dla utrzymania równowagi nie ma to większego znaczenia – i tu, i tu są trzy punkty podparcia. Jednak sposób skręcania różni się w obu tych typach hulajnóg. Gdy dwa koła znajdują się z tyłu, łatwiej jest skręcać kierownicę. W przypadku dwóch kół z przodu jest to trudniejsze. Dlatego na hulajnodze trójkołowej z dwoma kołami z przodu zmiana kierunku jazdy odbywa się poprzez balansowanie ciałem. Pamiętaj więc, że: Dwulatek bez problemu nauczy się jeździć na hulajnodze trójkołowej z jednym kołem z przodu. Jeśli kupujesz hulajnogę dla młodszego dziecka albo twój maluch ma jeszcze problem z utrzymaniem równowagi, wybierz pojazd z dwoma kołami z przodu. Hulajnoga dla dwulatka: ranking Hulajnoga dla dzieci może kosztować niewiele − wtedy będzie to pojazd na krótkie wycieczki od czasu do czasu. Droższy i bardziej solidny model hulajnogi balansowej polecamy dla dwulatka, który często pokonuje dłuższe odcinki i potrzebuje wytrzymałego sprzętu. Wymagającym przyda się z kolei hulajnoga, która może także zastąpić rowerek − z siedziskiem albo rączką dla rodzica, oraz hulajnoga z dużymi kołami do jazdy po nierównym terenie. Grająca i świecąca hulajnoga dla dwulatka Hulajnoga nadaje się dla dwulatka i starszych dzieci w wieku do 6 lat. Dostępna w dwóch kolorach: różowym i granatowym. Ma dwa koła z tyłu i jedno nieco większe (20 cm) z przodu – wszystkie świecą się w czasie jazdy. Zalety: koszyczek na drobiazgi hamulec tylny antypoślizgowe uchwyty View Burdaffi on the source website Lekka i tania hulajnoga balansowa dla dwulatka Hulajnoga ma skrętne przednie koła, a sterowanie nią polega na przenoszeniu ciężaru ciała. Jest stabilna, bo posiada nisko osadzony podest. Naciśnięcie tylnego błotnika działa jak hamulec. Podczas jazdy koła się świecą. Zalety: leciutka składana niedroga View Burdaffi on the source website Hulajnoga trójkołowa dla dwulatka W cenie jest trójkołowa hulajnoga, kask i ochraniacze. Z przodu znajduje się większe koło (15 cm), a z tyłu dwa mniejsze (12 cm). Materiał, z jakiego zostały wykonane, skutecznie pochłania drgania. Podest jest kolorowy i ma powłokę antypoślizgową. Zalety: płynna regulacja wysokości kierownicy wykonana z bardzo dobrych materiałów składana View Burdaffi on the source website Hulajnoga z dużymi kołami dla dwulatka Hulajnoga dla dwulatka Bike Kicker Ybike na bardzo dużych gumowych kołach. Podest umieszczony nisko, co ułatwia utrzymywanie równowagi. Rozmiar kół (średnica aż 22 cm) umożliwia jazdę także po mniej równym terenie. Rama została wykonana z aluminium, ale widelec kierownicy z plastiku. Kierownica nie ma regulacji wysokości, dlatego pojazd przeznaczony jest dla dzieci o wzroście do 110 cm (2-4 lata). Zalety: oryginalny wygląd duże koła – możliwość jazdy w terenie View Burdaffi on the source website Hulajnoga balansowa ze światełkami LED dla dwulatka Hulajnoga przeznaczona dla dzieci od 3. roku życia, ale sprawny dwulatek też sobie na niej poradzi. Zabawka ma dość szerokie kauczukowe koła na bardzo dobrych łożyskach. Podczas jazdy koła się świecą (LED), podświetlony od spodu jest też podest. Zalety: antypoślizgowa platforma duży zakres regulacji wysokości uchwytu kierownicy View Burdaffi on the source website Hulajnoga 3w1 dla dwulatka Może pełnić funkcję hulajnogi, jeździka oraz samodzielnego rowerka biegowego (wyprofilowane siedzisko). We wszystkich modyfikacjach pojazd ma dwa koła z przodu i jedno z tyłu. Regulowana wysokość kierownicy hulajnogi pełni też rolę rączki dla rodzica. Hulajnoga ma hamulec tylny i świecące przednie koła. Zalety: kauczukowe koła regulowana wysokość kierownicy (79-100 cm) solidna konstrukcja wielofunkcyjna View Burdaffi on the source website Hulajnoga Mini Micro Deluxe dla dwulatka Hulajnoga balansowa specjalnie dopasowana do budowy ciała dzieci. Bardzo solidna konstrukcja pozwala przekształcić hulajnogę w chodzik (dla dzieci od 1. roku życia). Ma regulowaną wysokość siedziska i kierownicy, trzy koła z przodu i jedno mniejsze z hamulcem z tyłu. Zalety: bardzo trwała bardzo wygodne antypoślizgowe uchwyty łatwa w prowadzeniu View Burdaffi on the source website Zobacz też: Rowerki biegowe: na roczek, dla dwulatka i trójkołowe [RANKING 2021] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/fotelik-czy-przyczepka-na-rower-dla-malego-dziecka-1382-r22/">Fotelik rowerowy czy przyczepka? To zależy od wieku (i budżetu) <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/foteliki-rowerowe-i-rowerki-dla-dzieci-wady-po-kontroli-inspekcji-handlowej-29417-r1/">Dramatyczne wyniki kontroli rowerków i fotelików. UOKIK: te produkty nie nadają się dla dzieci!
Rowerek biegowy – od kiedy zacząć, do ilu lat korzystać?
W jakim wieku musi być dziecko, aby mogło jeździć na rowerku biegowym? Czy rowerek biegowy dla roczniaka to dobry pomysł? A może lepiej poczekać z tym zakupem, aż dziecko skończy dwa lub trzy lata? Wyjaśniamy, od kiedy dzieci mogą korzystać z rowerka biegowego bez szkody dla swojego rozwoju i od ilu lat powinny jeździć na zwykłym rowerze.
Rowerek biegowy idealnie nadaje się jako pierwszy rower dla najmłodszych dzieci. Brak pedałów sprawia, że bez specjalnego przygotowywania i długiego ćwiczenia dziecko może od razu wsiąść na rower i cieszyć się swobodną jazdą. W zasadzie jedyną umiejętnością, jaką powinien wykazać się maluch, kiedy wsiada na rowerek bez pedałów, jest umiejętność chodzenia. Znaczenie ma jednak to, w jakim stopniu jest ona opanowana. Liczy się również nastawienie dziecka. Rowerek biegowy – od kiedy? Rowerki biegowe są polecane od 18 miesiąca życia dla dzieci, które umieją już chodzić. Warto pamiętać, że maluchy nabywają umiejętność stawiania pierwszych kroków w różnym czasie – niektóre w wieku 11 miesięcy, inne dopiero gdy mają prawie półtora roku (18 miesiąc życia to górna granica normy, kiedy dziecko powinno zacząć chodzić). Na to, kiedy rowerek biegowy pojawi się w życiu twojego dziecka, powinno zatem wpływać tempo jego rozwoju ruchowego. Wielu rodziców rozważa zakup rowerka biegowego dla rocznego dziecka. Jeśli twój maluch niedawno miał pierwsze urodziny i dopiero uczy się stawiać pierwsze kroki, lepiej wstrzymać się kilka miesięcy z tą decyzją. Rowerek bez pedałów nie jest sprzętem do nauki chodzenia. Aby jazda na nim służyła rozwojowi dziecka, powinno ono korzystać z niego wtedy, kiedy jest gotowe – czyli sprawnie chodzi i nie ma problemu z utrzymaniem równowagi i dodatkowo – co bardzo ważne – jest zainteresowane jazdą na rowerku (nigdy nie należy dziecka do niej zmuszać). Rowerek biegowy od 2 lat Najczęściej z rowerków biegowych korzystają dwulatki. Dzieci w tym wieku nie tylko sprawnie chodzą, ale też chętnie biegają, zatem rowerek biegowy jest dla nich idealnym rozwiązaniem. Wielką zaletą tego typu rowerków jest to, że przyspieszają naukę utrzymywania równowagi. To kluczowa umiejętność podczas jazdy na rowerze. Gdy dziecko ją opanuje, szybko nauczy się pedałować. Na zwykłym rowerze musi ćwiczyć obie czynności naraz, co jest o wiele trudniejsze (za każdą z nich odpowiada inny obszar mózgu). Czytaj także: Najpopularniejsze modele rowerków biegowych dla dwulatka. ​Rowerek biegowy musi być zawsze dostosowany do wzrostu dziecka, a dokładnie do długości jego nóg – gdy dziecko siedzi na siodełku, powinno mieć wyprostowane nogi i całymi stopami dotykać ziemi, kierownica powinna znajdować się w takiej odległości od siodełka, aby dziecko siedziało wygodnie lekko pochylone, to pozwala pchać rower do przodu. View Burdaffi on the source website Kiedy rowerek biegowy zmienić na większy? Dziecko szybko rośnie – rowerek bez pedałów kupiony dla dwulatka zwykle staje się za mały, kiedy dziecko osiąga wiek 3-4 lat. Część trzylatków potrzebuje kolejnego większego rowerka biegowego albo innego roweru, który ma wsparcie w postaci dodatkowych bocznych kółek lub roweru trzykołowego. Niektóre dzieci przesiadają się jednak z rowerka biegowego prosto na zwykły rower – szybko uczą się pedałowania i dobrze radzą sobie z jazdą bez podparcia. View Burdaffi on the source website Czytaj także: Ranking rowerków biegowych dla dzieci Rowerek biegowy – do ilu lat? Nie ma przeszkód, aby na rowerze biegowym jeździło dziecko w wieku 3-4 lat, a nawet starsze. Dłuższe korzystanie z rowerka biegowego sprawdza się w przypadku dzieci z opóźnieniami ruchowymi lub u maluchów mniej śmiałych, którym trudność sprawia akceptowanie nowości. Rowerek biegowy może służyć dziecku nawet do 5-7 roku życia. Pięciolatki zwykle wolą jazdę na zwykłym rowerze, ale jeśli sobie z nią nie radzą, nadal mogą korzystać z rowerka biegowego. Dzieci w wieku 7-8 lat mają już na tyle rozwinięty zmysł równowagi, aby bez problemów jeździć na zwykłym rowerze bez podpierania się stopami czy bocznymi kółkami. Mają również na tyle rozwiniętą koordynację ruchową, aby jednocześnie kręcić pedałami i kierować rowerem. Dłuższa jazda na dopasowanym do wzrostu rowerku biegowym jest korzystniejsza dla dziecka. Rowerek bez pedałów lepiej niż rowery z bocznymi kółkami sprawdza się na nierównych drogach (jest mniejsze ryzyko wywrotki) i dobrze uczy utrzymywania równowagi – pozwala opanować umiejętność przechylania się podczas jazdy na zakrętach (rowery z dodatkowymi kółkami bocznymi to uniemożliwiają). Jeśli dziecko „wyrasta” już z rowerka biegowego, lepiej zaoferować mu zwykły rower z kijkiem z tyłu, niż rowerek z dodatkowymi kółkami. Zobacz także: Jak nauczyć dziecko jeździć na rowerze (biegowym lub zwykłym) Rowerki trójkołowe dla dzieci (biegowe i składane dla rocznego dziecka) Czy warto kupić dziecku hulajnogę?
Ile trwa bunt dwulatka i... kiedy się wreszcie skończy?
Bunt dwulatka trwa zazwyczaj kilka tygodni, choć u niektórych może się przedłużyć do nawet do kilku miesięcy. Ten etap muszą przejść wszystkie dzieci. U jednych bunt zaczyna się wcześniej, a u innych nieco później.
Bunt dwulatka to jeden z najtrudniejszych okresów zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. Warto jednak wiedzieć, że jest to najważniejszy etap w rozwoju psychicznym malucha i na szczęście nie będzie trwał wiecznie. Wiele zależy od dziecka, jego charakteru, potrzeb, a także podejścia rodziców. Bunt najczęściej trwa około kilku tygodni, ale u niektórych dwulatków może przedłużyć się nawet do kilku miesięcy. Spis treści: Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Bunt czy złe zachowanie? Czy bunt dwulatka minie? Kiedy warto udać się do psychologa? Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Sposób na bunt dwulatka Bunt dwulatka - kiedy się zaczyna? Zdaniem psychologów dzieci przechodzą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-7-sposobow-na-zbuntowaneg-dwulatka-6469-r1/">bunt dwulatka między 18. a 26. miesiącem życia. Wiele jednak zależy od samego maluszka, który może wejść w ten etap kilka tygodni wcześniej (nawet w okolicy pierwszych urodzin) lub kilka tygodni później. Co ciekawsze dzieci mogą przechodzić bunt z różnym nasileniem, np. dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. Może się także zdarzyć, że dziecko przejdzie ten okres bez większych zamian w zachowaniu. Nie bez znaczenia jest to, jak rodzice podchodzą do zbuntowanego dwulatka. Bunt czy złe zachowanie? Wielu rodziców zastanawia się, czy to już zaczął się ten słynny bunt dwulatka, czy też maluch „po prostu” źle się zachowuje. Charakterystyczne dla tego okresu są przede wszystkim protesty, upór, a ukochanym słowem jest „nie”. Maluch dąży do samodzielności na każdym kroku: sam chce jeść, sam chce myć zęby, sam wkładać buty itd., jednocześnie często nie ma wprawy i łatwo się denerwuje, gdy mu nie wychodzi. Pojawia się rozczarowanie i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/bunt-dwulatka-lek-na-atak-histerii-6104-r1/">wybuchy złości. Czy bunt dwulatka minie? Wiele osób nie wierzy w bunt dwulatka i twierdzi, że to tylko tłumaczenie złego zachowania dziecka, które wcale nie mija z wiekiem. Tymczasem warto wiedzieć, że dziecko rozwija się skokowo i tak jak na początku życia maluch przechodził <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/rozwoj-stop-dziecka-i-nauka-chodzenia-7474-r1/">skoki rozwojowe (które mogłaś odczuć bardziej lub mniej), tak teraz będziesz mogła dostrzec fale buntów. O buncie dwulatka mówi się najwięcej, bo to pierwszy taki okres u dynamicznie rozwijającego się dziecka, jednak nie ostatni. Rozwój dziecka przebiega jako sinusoida, więc w mniejszym lub większym stopniu bunty będą się pojawiały co kilka-kilkanaście miesięcy. Eksperci wyróżniają bunt dwuipółlatka, trzylatka, czterolatka i sześciolatka. Na każdym etapie maluch buntuje się nieco inaczej, ale nadal chodzi o niezależność i silną potrzebę wyrażania siebie. Kiedy warto udać się do psychologa? Do specjalisty warto się udać zawsze, gdy masz jakieś wątpliwości. Psycholog jest w stanie ocenić, czy zachowanie dziecka powinno cię martwić, a także podpowie, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/sposoby-na-bunt-dwulatka-5992-r1/">jak postępować ze zbuntowanym dwulatkiem. Z całą pewnością dla dziecka skrajne zachowania nie są dobre. Jeśli dziecko twoim zdaniem jest zbyt agresywne, łatwo wpada w szał i nic nie jest w stanie go powstrzymać, nie słucha rodziców, jeśli pojawiły się dziwne zachowania, których nie rozumiesz np. kiwanie się czy wyrywanie włosów, jeśli masz wrażenie, że nie wiesz, jak pomóc własnemu dziecku - koniecznie udaj się do psychologa. Powinnaś też wiedzieć, że brak buntu nie jest dobry. Brak sprzeciwów może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Niegdyś głównie próbowano „łamać charakter” małego buntownika, dziś specjaliści radzą, by ten niezwykle ważny okres w życiu dziecka przetrwać w zupełnie inny sposób. Bunt dwulatka - jak długo trwa i kiedy się skończy? Bunt dwulatka najczęściej trwa kilka tygodni, choć u niektórych dzieci nawet kilka miesięcy. Kiedyś to minie, jednak pojawi się kolejny bunt, a po nim następny i jeszcze jeden, ale właśnie na tym polega dojrzewanie. Jeśli uświadomisz sobie, jak wielkie zmiany rozwojowe zachodzą w dziecku, będzie ci łatwiej znaleźć złoty środek. Tak jak byłaś dumna, gdy maluszek siadał, raczkował i stawiał pierwsze kroki, bądź dumna, że próbuje zaznaczyć swoją autonomię. Tak jak próbowałaś mu pomóc wtedy, pomóż i teraz. Przede wszystkim chodzi o to, by się „dogadać” i nie musi to być wcale takie trudne. Uzbrój się w cierpliwość, pamiętaj także o empatii i szacunku, które maluchom się należą. Sposób na bunt dwulatka Przede wszystkim dla dziecka skrajności nie są niczym dobrym. Tak więc zarówno musztrowanie dwulatka, jak i zupełne pobłażanie, nie sprawdzą się. Więc co począć? Dzieci potrzebują granic. Jedną z metod, którą polecają specjaliści, są tzw. małe wybory. Chodzi o to, by okresie buntu dwulatka dać dziecku jak najwięcej przestrzeni do podejmowania własnych decyzji. Szaleństwo? Rozwydrzony maluch rządzi? Nic z tych rzeczy! Dając dziecku dwie opcje do wyboru (z których każda usatysfakcjonuje też ciebie), dajesz maluchowi możliwość decydowania o sobie. Rób to jak najczęściej, np. dając do wyboru bluzeczkę, buty, posiłek itp. Zamiast walki z dzieckiem, które nie chce założyć bluzy, będziesz miała dwulatka, który dumnie podejmuje decyzję o kolorze bluzy, którą z chęcią założy. Ważne, by rzeczy do wyboru było niewiele, 2-3 wystarczą. Zobacz także: Bunt dwulatka – 7 sposobów na nieznośne zachowanie dziecka Jak postępować z małym buntownikiem? [ŚCIĄGAWKA] 5 oznak, że dwulatek rozwija się prawidłowo
Prezent dla dwulatka - 10 najlepszych i w dobrej cenie zabawek pod choinkę [Przegląd]
Prezenty dla dwulatka dają duże możliwości popisu, gdyż maluch bardzo garnie się do dalszego odkrywania świata. Z takimi prezentami nie będzie mu nudno!
Zobaczcie nasze pomysły na ciekawe zabawki dla dwulatka! Pobudzają wyobraźnię, zdolność myślenia i uczą samodzielności. Wybierz najlepszy upominek dla swojego malucha! Spis treści: Zasady kupowania prezentów Zanim kupisz prezent - sprawdź! Prezenty dla dwulatka: 1. Drewniany domek dla lalek, 158 zł 2. Lalka bobas, 25,57 zł 3. Garaż-parking, 74 zł 4. Kasa sklepowa, 44,90 zł 5. Domek interaktywny, 69,99 zł 6. Autka z figurkami z Psiego Patrolu, 39,90 zł 7. Skoczek krówka, 35,99 zł 8. Pociąg ze zwierzątkami, 99,90 zł 9. Koparka jeździk, 60,48 zł 10. Sprzęt AGD 79,90 zł Zasady kupowania prezentów <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rozwoj-dziecka-kalendarz/miesiac-24-r6/">Dwuletnie dziecko ma już bardzo sprawne rączki, którymi potrafi majstrować przy najmniejszych nawet elementach. Ma też znakomicie rozwiniętą koordynację ruchową, a bieganie i skakanie to czynności, które wykonuje przy każdej możliwej okazji. Potrafi malować ludzkie twarze, budować zamek dla lalki lub garaż na samochody, otwierać w klockowej budowli drzwi i ustawić w jej środku plastikowych mieszkańców. Świadczy to nie tylko o jego wyobraźni, ale również o zdolności obserwacji świata. Dlatego wybierając dla dwulatka prezenty pod bożonarodzeniową choinkę, warto wybrać zabawki, które będą idealnie rozwijały i pogłębiały nabyte umiejętności. W szczególności chodzi o poszerzanie zdolności manualnych, ruchowych oraz uczących logicznego myślenia i koncentracji. Najlepsze dla dwulatka zabawki: rozwijają sprawność oko-ręka - <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/zakupy/klocki-dla-dzieci-drewniane-czy-tradycyjne-porownanie-26675-r1/">klocki, krążki do ustawiania w wieże, puzzle o dużych i łatwych do ułożenia elementach, pojemniki z otworami o różnych kształtach, pogłębiają rozwój motoryczny - huśtawki, jeździki, piłki różnych rozmiarów, zabawki do pchania i ciągnięcia, pobudzają wyobraźnię dziecka - zabawki-sprzęty domowe (koszyk na zakupy, telefon), lalki i dom z mebelkami, samochody, samoloty, pluszowe zwierzęta, książeczki ze sztywnymi stronami, pobudzają twórczość malucha - kredki, flamastry, plastelina, modelina, ciastolina, masa solna, farbki do malowania rękoma rozwijają społecznie dziecko - sprzęty kuchenne w postaci zabawek (lodówka, naczynia, kuchenka, piekarnik, sztućce, odkurzacz, telewizor), kasa sklepowa, zestawy "mały stolarz", "mały mechanik", rozwijają zdolności muzyczne dziecka - magnetofon z nagraniami dla dzieci, cymbałki, bębenek, tamburyno, flet. Zanim kupisz prezent - sprawdź! W trosce o malucha wybieraj zabawki: bez ostrych krawędzi, nieposiadające drobnych elementów, które maluch mógłby oderwać, połknąć lub wsadzić sobie np. do nosa, bez małych otworów, w których mógłby utknąć palec, mające materiał łatwy do wyczyszczenia, podane są w nich nazwa i adres producenta, importera lub dystrybutora, mające atesty, jest podany wiek dziecka, dla którego jest przeznaczona zabawka. 1. Drewniany domek dla lalek, 158 zł <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/domki-dla-dzieci-do-zabawy-gdzie-kupic-na-co-zwracac-uwage-26244-r1/">Domek dla lalek to wspaniały prezent, o którym marzy większość małych dziewczynek. Ten model jest drewniany, trzypiętrowy i umeblowany. Wygląda jak prawdziwa stylowa rezydencja. Wielkość domku i mebelków są idealnie dopasowane do lalek o wysokości do 18 cm. View Burdaffi on the source website 2. Lalka bobas, 25,57 zł Dwulatki mają zazwyczaj silną potrzebę opiekowania się. Wbrew opiegowej opinii chłopcy również lubią bawić się lalkami, wozić je w wózkach i myć, dlatego pozwalajmy im na to. Ten model lalki bobasa po naciśnięciu brzuszka wypowiada słowa mama, tata, płacze lub śmieje się. Czapkę oraz ubranko można ściągnąć. Wielkość<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/lalka-typu-bobas-z-funkcjami-czy-interaktywna-podpowiadamy-praktyczne-wskazowki-26547-r1/"> lalki - 30 cm. Dostępna w kolorze różowym i niebieskim. View Burdaffi on the source website 3. Garaż-parking, 74 zł Ten 3-poziomowy garaż posiada: 2 autka, stację benzynową, myjnię samochodową, serwis naprawczy, windę. View Burdaffi on the source website 4. Kasa sklepowa, 44,90 zł Dzieci uwielbiają się bawić w sklep. Kasa ma wiele funkcji interaktywnych - wydaje dźwięki skanowania, ma efekty świetlne oraz prawdziwy kalkulator. Szuflada kasy otwiera się za pomocą przycisku i posiada miejsce na monety oraz banknoty. Ma też karty płatnicze. View Burdaffi on the source website 5. Domek interaktywny, 69,99 zł Taki domek zachwyci każdego malucha. To wiele godzin świetnej zabawy i edukacji w jednym. Zabawka pomaga w poznaniu zasad logicznego myślenia, rozwoju wzroku, słuchu i wyobraźni. Domek posiada: 11 otworów do umieszczania kolorowych klocków, 6 klocków - zwierzęta, pianinko, wygrywające pojedyncze dźwięki oraz całe melodie, wysuwany na sznurku kluczyk, korbkę do zwijania sznurka od klucza, otwierane i zamykane na kluczyk drzwi, kolorowe liczydło, obrotowe klocki z zadaniami matematycznymi. View Burdaffi on the source website 6. Autka z figurkami z Psiego Patrolu, 39,90 zł Zestaw sześciu pojazdów z figurkami - bohaterami bajki Psi Patrol. To kanadyjsko-amerykański serial animowany dla dzieci, opowiadający o przygodach siedmiu szczeniąt (Chase, Marshall, Rubble, Rocky, Zuma, Skye, Everest), którym przewodzi dziesięcioletni chłopiec o imieniu Ryder. Samochody posiadają napęd - wysatrczy je pociągnąć do tyłu i puścić, a zaczną jechać. Podczas zabawy dziecko ćwiczy: rozróżnianie kształtów, kolorów i dźwięków, zdolności manualno-ruchowe, rozwiązywanie prostych zadań matematycznych, rozpoznawanie różnych materiałów (guma, plastik, sznurek). View Burdaffi on the source website 7. Skoczek krówka, 35,99 zł Nie ma dziecka, które nie lubiłoby skakać. Maluch może na nim brykać zarówno w domu, jak i w ogrodzie. Rozwija równowagę, wspomaga koordynację rąk i nóg oraz wzmacnia kręgosłup dziecka. Jest bardzo łatwy w użyciu - wystarczy wyjąć wentyl i go napompować. Dostępny w trzech kolorach. View Burdaffi on the source website 8. Pociąg ze zwierzątkami, 99,90 zł Pociąg składa się z pięciu zwierzątek. Są to: słoń ze zjeżdżalnią zamiast trąby, krokodyl z ruchomą szczęką, lew z otwieraną paszczą, żyrafa ze zginaną szyją, ptak. Klocki można sortować według koloru i tworzyć z nich poszczególne zwierzątka. View Burdaffi on the source website 9. Koparka jeździk, 60,48 zł To wręcz rekonstrukcja prawdziwej koparki, posiada: wielofunkcyjną ruchomą łyżkę, obrotową kabinę, uchwyty, którymi można sterować ramię i łychę. Koparka może być używana jako jeździk. Rozwija motorykę dziecka, sprawność ruchową oraz mięśnie nóżek. View Burdaffi on the source website 10. Sprzęt AGD 79,90 zł Dzieci uwielbiają bawić się w dom. Naśladują swoich rodziców w sprzątaniu, prasowaniu i pozostałych pracach domowych. To świetny sposób nauczenia malucha dbania o swój pokój oraz rozwijania takich cech jak odpowiedzialność, pracowitość i sumienność. Zestaw zawiera: żelazko - jest wyposażone w spryskiwacz, wystarczy do zbiornika wlać wodę i nacisnąć przycisk, pralkę - po wciśnięciu różowego guzika pralka zaczyna grać wesołą melodię, świecą się 3 diody oraz kręci bęben, maszynę do szycia - posiada efekt poruszania "igły" (bezpiecznej, plastikowej), odkurzacz - wydaje dźwięk imitujący pracę prawdziwego odkurzacza oraz delikatnie wsysa powietrze, potrafi wciągnąć dołączone do zestawu kuleczki styropianu. View Burdaffi on the source website Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/czy-dwulatek-musi-koniecznie-spac-w-ciagu-dnia-2685-r1/">Czy dwulatek musi koniecznie spać w ciągu dnia? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/rozwoj-mowy-dwulatka-kiedy-dziecko-musi-isc-do-logopedy-1868-r1/">Jak mówi dwulatek? Sprawdź, czy twoje dziecko powinno pójść do logopedy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/co-powinien-umie-2-latek-czy-dwulatek-rozwija-si-prawidowo-test-1020-r4/">Co musi umieć dwulatek? - test
Jak wybrać łóżko dla dwulatka? [Poradnik dla rodziców]
Dwuletnie dziecko nie musi już spać z rodzicami! Z kolei łóżeczko, w którym spało jako niemowlę, jest już nieco dla niego za małe. Poza tym dwulatek czuje się już "duży" i z pewnością nowe, "dorosłe" łóżko zachęci go do podejmowania prób samodzielnego spania. Oto kilka porad, jak wybrać łózko odpowiednie dla dziecka, które wyrosło już z niemowlęctwa.
Zakup nowego łóżka do pokoju dziecięcego to często spory wydatek. Dlatego przed wyciągnięciem karty kredytowej warto się upewnić, że wybrany mebel spełni swoją funkcję. Łóżko dla dwulatka nie musi być wyjątkowe, malec może spać na zwykłym tapczanie dla dorosłych, ale w kilku przypadkach, warto jednak zastanowić się nad kupnem innego mebla. Jakiego? Podpowiedzi poniżej. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Sprawdź, czy twoje dziecko rozwija się prawidłowo Czytaj więcej Mały wiercipięta Jeśli znasz swoje dziecko na tyle, by wiedzieć, że w nocy często zmienia pozycję i robi to czasami dość gwałtownie, pomyśl o kupnie niewysokiego łóżka. Upadek z małej wysokości nie powinien przyczynić się do żadnego urazu. Jeśli jednak zdecydujesz się na wyższe łóżko dla dwulatka, zamocuj na jego brzegu barierkę – niektóre meble są w nią wyposażone. Ostatecznie można zastawić bok łóżka oparciami krzeseł, przez które przewiesisz miękki koc. Samotność to nie jego żywioł Bardzo często dwulatek odstawiany od małżeńskiego łoża rodziców broni się przed zasypianiem w samotności. Jeśli twój maluch ma nieco starsze rodzeństwo, możesz "wykorzystać" brata lub siostrę dwulatka do tego, aby było jego nocnym kompanem. Wystarczy kupić łóżko z wysuwanym dodatkowym miejscem do spania. W dzień taki mebel nie zajmuje dużo miejsca, a w nocy twoje młodsze dziecko będzie miało obok siebie brata lub siostrę. Niezłym pomysłem jest też zakup łóżka piętrowego. Co prawda wtedy rodzeństwo nie będzie tuż obok, ale powyżej malucha. Jednak sama świadomość, że bliska mu osoba jest niemal na wyciągnięcie ręki, często wystarcza maluchowi do tego, aby był spokojniejszy. Zachęcające łóżeczko Twój dwuletni synek z pewnością pokocha łóżko-autko, a córeczka – np. łóżeczko księżniczki. Takie stylizowane łóżka to co prawda zwykle nieco większy wydatek, ale jeśli dysponujesz pieniędzmi, warto się nad nimi zastanowić. Mają one dodatkowe elementy, które upodabniają dziecięce łóżeczka do samochodów czy domków lub mają np. stelaż na baldachim itp. Na rynku są też łóżeczka o tradycyjnym kształcie, ale z dziecięcymi zdobieniami, które z pewnością spodobają się malcowi i zachęcą go do podejmowania prób samodzielnego zasypiania we własnym pokoju i łóżku. Superpraktycznie Bardzo często dziecięce łóżko za dnia staje się miejscem zabaw. W takiej sytuacji warto na dzień chować gdzieś pościel, a materac przykrywać kocem i poduszkami. Dlatego dobrym rozwiązaniem są łóżka z szufladami na pościel, która za dnia się nie kurzy. Na noc można do nich schować kocyk i poduszki, którymi za dnia okrywasz i dekorujesz łóżeczko. Na czym będzie dziecku wygodniej? Jeśli zastanawiasz się nad wyborem między tapczanem a łóżkiem, postaw na łóżko. Różnica między nimi w komforcie spania dziecka może być naprawdę duża. Najczęściej materace do łóżeczek są wykonane z nieco lepszej jakości pianki niż pianka, która stanowi wypełnienie tapczanu. Możesz także oddzielnie kupić ramę łóżka i dobrać do niej dobrej jakości materac. Takie łóżko dla dwulatka będzie naprawdę komfortowe i zminimalizujesz ryzyko, że będzie budził się w nocy, bo będzie mu niewygodnie. Drewniane czy metalowe? Jeśli stawiasz na naturalność, kup łózko drewniane. Pamiętaj jednak, że te zrobione z drewna sosnowego są w większym stopniu narażone na uszkodzenia – ten rodzaj drewna jest dość miękki. Wszelkie uderzenia pozostawią na ramie ślad. Trwalsze, ale i droższe, są np. łóżka bukowe. Niezależnie od rodzaju drewna, koniecznie sprawdź, jakie lakiery czy farby zostały użyte do jego pomalowania – powinny to być preparaty nietoksyczne, bezpieczne dla dzieci. W przypadku zakupu mebla z płyt drewnopochodnych trzeba upewnić się, że użyte do jego produkcji kleje nie zaszkodzą twojemu synowi czy córce. Z kolei łóżka metalowe mają niewątpliwie jedną zaletę – większą trwałość. A może rosnące z dzieckiem? Niewątpliwie łóżeczko dla dwulatka nie musi mieć długości takiej jak łóżko dla dorosłych. Mniejsze będzie przytulniejsze i zajmie mniej miejsca w dziecięcym pokoju. Jednak prędzej czy później, dziecko z niego wyrośnie. Dlatego warto rozważyć zakup mebla, który z czasem można wydłużyć. Jednak wtedy warto pamiętać, że jego wygląd nie powinien być za bardzo dziecięcy – nastolatek nie będzie chciał spać w łóżku udekorowanym infantylnymi misiami... Z kolei dwulatek z pewnością uzna za atrakcyjne takie superdziecięce zdobienia. View Burdaffi on the source website Przeczytaj także: Najlepsze zabawki dla dwulatka i trzylatka Bunt dwulatka – o co tu chodzi i jak go przetrwać W co się bawić z dwulatkiem?
Co zamiast "kupy", "tyłka", "pupska" i innych jeszcze gorszych wyrazów?
Twoje kilkuletnie dziecko z lubością powtarza w kółko „kupa, kupa, kupa, kupa” i nie chce przestać? Albo wyrzuca z siebie jeszcze gorsze wyrazy i to w najmniej odpowiednim momencie? Jak sobie z tym radzić? Zabraniać, strofować, krzyczeć?
Jak reagować, gdy dziecko jest zafascynowane tematem kupy, siusiaków i innych nietypowych lub nawet tzw. brzydkich wyrazów? I czy w ogóle reagować? Anita Janeczek-Romanowska, psycholog dziecięcy, autorka bloga o rodzicielstwie bliskości, świadomych wyborach i psychologii dziecka - bycblizej.pl, opisała pewien sprawdzony na własnej córce sposób. Kupa, siusiaki i inne jeszcze gorsze słowa - co z tym ma począć biedny rodzic? Psycholożka jest przeciwna kazaniom i morałom oraz zabranianiu dziecku mówienia o kupie i innych tego typu sprawach. Zamiast tego poleca zabawę w blublablul. Na czym ona polega? Przeczytajcie jej facebookowy wpis, a wszystko stanie się jasne. "- Kupa, kupa, kupa, kupa - śpiewała dzisiaj rano nasza córka przy śniadaniu. Znacie to pewnie? Kupa, siku, dupa, tyłek, albo jeszcze "gorzej" - ulubione słowa dzieci 4+. A wiecie, co mogą wtedy zrobić dorośli? Albo co często robią? Kazania i morały. "Że tak nie mówimy, bo to nieładnie" albo, nawet językiem osobistym, że nie chcemy, żeby dziecko tak mówiło. A wiecie, co można zrobić jeszcze? Na pewno wiecie, jeśli czytaliście "Rodzicielstwo przez zabawę" Cohena. I ja też to zrobiłam. - Kupa, kupa, mów sobie kupa, ile tylko chcesz, ale jak powiesz blublabul, to chyba oszaleję - powiedziałam udając przerażoną. - Blublabul, blublabul - zaczęła moja córka - blublabul, blublabul! - O nieeee, zaraz oszaleję! - Blublabul, blublabul - powtarzała i śmiała się w głos - Oszaleję zaraz! - krzyczałam udając napad szału - Blublabul, blublabul - krzyczała i uciekała z piskiem radości. Trwało to jeszcze trochę i dało nam obu mnóstwo frajdy :) Pamiętajcie, psycholog poleca - blublablul (i wszystkie dziwaczne twory językowe) zamiast kupy, tyłka, dupska i wszystkiego tego, co mają w swoim repertuarze czterolatki i starsze dzieci, a co szczególnie lubią mówić w najmniej odpowiednich momentach ;) P.S. Pamiętajcie też, że kluczem jest dostrojenie takiej zabawy do dziecka i sytuacji. Nie jest tak, że to są złe słowa albo zakazane. Nie jest tak, że taka zabawa jest po to, żeby tych słów w ogóle nie było. One są naturalne i nie ma co czynić z nich tabu. Sami poznacie, kiedy dziecko się nim bawi i nas do tej zabawy zaprasza, a kiedy może ona stać się obśmianiem albo tworzyć ukryte zakazy." Kupa to bardzo ważna sprawa i etap w rozwoju dziecka Pod postem na fan page'u bycblizej.pl rozgorzała ciekawa dyskusja, w której wzięli udział świadomi rodzice, a także psychologowie dziecięcy, którzy czytają bloga. Wśród nich psycholog dziecięcy Agnieszka Stein napisała: "Kupa to bardzo ważna sprawa, pomaga oswoić własne ciało. Dużo dorosłych było za tę fazę krytykowanych i karconych i teraz mają trudności. Czasem widzę, że rodzicom nawet słowo kupa przez gardło nie przechodzi. Faceci brzydzą się kupy. Kobiety ze strachu, że zrobią kupę w czasie porodu decydują się na cesarskie cięcie... Myślę że zabawa jest fajna jak tej kupy jest czasem za dużo ale to nie jest sposób, żeby jej nie było wcale." Zobacz też: Urodziło Ci się dziecko? Posadź drzewo i wyślij nam zdjęcie! Anita Janeczek-Romanowska, autorka bloga, podkreśla, że tu nie chodzi o to, żeby zabronić dziecku mówienia o kupie i tym podobnych sprawach, tylko kiedy już tego jest za dużo (a czasami można już mieć dość, prawda?) wejść z nim w inną zabawę słowami, a nie zabraniać i strofować. Sprawdź także: Książki, poradniki i czasopisma dla mam na bangla.pl Jestem załamana jako matka 2-latki... W poście jest mowa o dziecku w wieku 4+, a moja ponad 2-letnia córka już wpadła w taki „kupowy”zachwyt więc nie wiem czy nie powinnam się załamać jako matka ;) Choć „kupa” i podobne tematy nie są w naszym domu tabu (może właśnie dlatego to się tak szybko zaczęło!), czasami nie sposób nie zareagować w ogóle, np. w miejscach publicznych. Rzeczywiście jest tak, że im bardziej na takie fascynacje językowe zwracam uwagę, tym bardziej córkę to… zachęca do kontynuacji zabawy i testuje w ten sposób moją cierpliwość, sprawdza reakcje. Wręcz chce tym wywołać jakąś reakcję u mnie. Czy u was jest podobnie? Przechodzicie z waszym dzieckiem etap fascynacji „kupą” i podobnymi tematami czy macie to już za sobą? Co sądzicie o zabawie w blublablul? Zadziała?
10 kamieni milowych w 2 roku życia: ileż twoje dziecko wtedy osiągnie!
Do 2. urodzin twoje dziecko nauczy się tak wiele, że aż trudno w to uwierzyć. Nie tylko będzie bardziej samodzielne i mobilne, ale też zacznie podkreślać swoją indywidualność. Przemiana z niemowlaka w dziecko jest fascynująca – przekonasz się sama!
2 rok życia dziecka to czas pełen zaskoczeń i zdobywania nowych umiejętności. W okresie niemowlęcym twoje dziecko musiało się nauczyć wielu rzeczy, ale kamienie milowe w rozwoju, które czekają je przed 2 urodzinami, wcale nie ustępują pola tym, które zdobywało zanim skończyło roczek. Jest ich tak wiele, że nie sposób je wszystkie wymienić, ale spójrz, co najprawdopodobniej osiągnie twoje dziecko w 2 roku życia. Pamiętaj jednak, że dzieci rozwijają się we własnym tempie, może się więc okazać, że twoje dziecko osiągnie kolejne etapy rozwoju wcześniej lub później i niekoniecznie oznacza to, że dzieje się coś nieprawidłowego. Gdyby coś cię mimo wszystko martwiło, porozmawiaj z jego lekarzem. Rozwój dziecka w 2 roku życia: chodzenie Niektóre dzieci stawiają pierwsze kroki jeszcze przed 1. urodzinami, ale wiele dzieci opanowuje sztukę samodzielnego chodzenia w pierwszych miesiącach 2. roku życia. Pierwsze kroki dziecka to moment przełomowy i wyczekiwany przez rodziców, oznacza on jednak także zupełnie nowy wymiar pilnowania dziecka, by nie naraziło się na niebezpieczeństwo – jeszcze przyjdzie ci zatęsknić za czasami, kiedy twoje dziecko spokojnie bawiło się na macie edukacyjnej! Bieganie i wspinanie się Nawet nie zdążysz przyzwyczaić się do tego, że twoje dziecko zaczęło chodzić, a ono będzie już biegać, skakać i wspinać się. Po wszystkim! Kanapa stanie się ulubionym meblem twojego dziecka – ale nie będzie na niej leżeć i odpoczywać, wykorzysta ją jako najwspanialszą ściankę wspinaczkową na świecie! Jeśli jeszcze tego nie zrobiłaś, to dobry moment, żeby przymocować do ściany regały i komody – one też będą kusić do wspinaczki! Schody! Jeśli masz w domu schody, jesteś z jednej strony uratowana – twoje dziecko nie będzie potrzebować innej rozrywki, niż ciągłe wchodzenie i schodzenie ze schodów, a z drugiej strony należą ci się wyrazy współczucia – będziesz spędzać większość doby asekurując swoje dziecko podczas zdobywania kolejnych stopni. Koordynacja oko-ręka W 2. roku życia twoje dziecko będzie ćwiczyć koordynację oko-ręka. To czas budowania wież, zabawy w przesypywanie przedmiotów z jednego pojemnika w drugi i pierwszych rysunków. Możesz to wykorzystać, angażując dziecko w różne aktywności wymagające rozwijania tych umiejętności. Potęga wyobraźni W drugim półroczu twoje dziecko będzie silnie polegać na swojej wyobraźni – zauważysz to podczas jego zabaw. Jeszcze moment, a w życiu dziecka pojawią się wyimaginowani przyjaciele! Poznawanie otoczenia Zanim twoje dziecko zdmuchnie 2 świeczki na urodzinowym torcie, nauczy się rozpoznawać wiele przedmiotów w swoim otoczeniu, dopasowywać nazwy do obrazków w książkach, a czasem nawet wypowiadać ich nazwy. Pierwsze słowa To czas rozwoju mowy. W drugim roku życia niektóre dzieci nauczą się dobrze mówić, niektórym przyjdzie jeszcze trochę poczekać na swobodną umiejętność wysławiania się. Przed 2 urodzinami twoje dziecko będzie jednak najprawdopodobniej umiało powiedzieć około 50 słów i będzie budowało proste dwu- lub kilkuwyrazowe wypowiedzi. Naśladowanie W tym czasie twoje dziecko zacznie cię naśladować i powtarzać różne słowa, które mówisz – to potrzebne do rozwoju mowy. Niektóre próby będą naprawdę zabawne, warto to zapisywać, żeby w przyszłości powspominać z rozrzewnieniem ten uroczy okres w rozwoju dziecka. Kolory i kształty W tym okresie twoje dziecko może zacząć rozpoznawać kolory i kształty, dobrą zabawką będzie sorter. Twoje dziecko będzie najprawdopodobniej lubiło bawić się klockami, będzie też w zabawie naśladować dorosłych, np. karmiąc lalki. Indywidualizm W okresie poprzedzającym 2. urodziny twoje dziecko będzie demonstrowało coraz więcej oznak samodzielności i indywidualizmu. Nic dziwnego – świat jest taki fascynujący, a ono tyle się nauczyło! To też moment na bunt dwulatka... Bądź gotowa i ćwicz cierpliwość już teraz! Zobacz też: Kalendarz rozwoju w 2 roku życia dziecka Jak przetrwać z dwulatkiem i nie zwariować? 10 rad dla rodziców Rozwój dziecka do 2. roku życia - najważniejsze etapy
Jak spędzić dzień z małym dzieckiem? Plan dnia dla mam
Stały rozkład dnia to korzyści dla mamy i dziecka. Jak zorganizować swój dzień z dzieckiem, żeby uniknąć chaosu?
Plan dnia to ważna sprawa w wychowywaniu małych dzieci. Dzieci potrzebują rutyny. Nie bójmy się powtarzalnego planu dnia, rutyna ma zły wydźwięk tylko dla dorosłych, dzieciom przewidywalność daje poczucie bezpieczeństwa i spokój. A spokojne dziecko, jak doskonale wiemy, to udany dzień! Jeśli więc zajmujesz się dzieckiem przez cały dzień i nie pracujesz zawodowo, daj się przekonać, że zorganizowany rozkład dnia to korzystne rozwiązanie dla Ciebie i dziecka. Zaplanowanie sposobu, w jaki będziecie spędzać ze sobą dzień, pozwoli ci znaleźć czas dla dziecka, domu i – a jakże! - siebie. Trzymając się ustalonego planu, będziesz mniej zmęczona, łatwiej będzie ci też zajmować się dzieckiem Przykładowy plan dnia dziecka i mamy Poniżej znajdziesz przykładowy rozkład dnia z małym dzieckiem – potraktuj go jako wskazówkę i dostosuj do potrzeb swoich i swojego dziecka. Zauważ, że w planie dnia uwzględniliśmy dwa wyjścia na dwór – to ważne, żeby dziecko przebywało dużo na świeżym powietrzu, także kiedy na dworze jest zimno – w ten sposób wzmacnia odporność i w efekcie będzie mniej chorowało, dlatego nie rezygnuj ze spacerów i wypraw na plac zabaw czy do parku. W tym czasie ty możesz ogarnąć też kilka spraw: zrobić zakupy spożywcze czy odebrać list z poczty. Przykładowy plan dnia dla mamy z dzieckiem może wyglądać tak: 7.00 Pobudka – śniadanie, ubieranie, poranna toaleta 8.00 Sprzątanie – ścielenie łóżek, sprzątanie ze stołu, włączenie prania, interakcje z dzieckiem 9.00 zabawa 10.00 drugie śniadanie, sprzątanie zabawek 11.00 wyjście na spacer 12.00 przygotowanie obiadu, zabawa dla dziecka 13.00 obiad + sprzątanie po obiedzie 14.00 drzemka + czas dla mamy: odpoczynek, rozwieszenie prania itd. 15.00 spacer/plac zabaw / zabawa w domu w razie niepogody 16.00 powrót do domu, spokojna zabawa, podwieczorek 17.00 przygotowania do kolacji, dziecko: zabawa 17.45 wspólne sprzątanie zabawek 18.00 kolacja 18.30 czytanie książek 19.00 kąpiel 19.30 pora spać! 20.00 sprzątnięcie kuchni po kolacji i miły czas dla siebie i męża Nic się nie da zrobić w domu, kiedy mamy dziecko? Zajmując się małym dzieckiem, narzekamy często, że nie możemy niczego zrobić w spokoju. "Nie da się posprzątać i spokojnie przygotować obiadu, bo dziecko chce ciągle ze mną być, a jak tylko spuszczę go z oka, to są kłopoty!" - skarży się niejedna mama. To prawda, bywa trudno. Jeśli jednak podczas prac domowych i przygotowywania posiłków, dziecko będzie przebywać z tobą w tym samym pokoju i dasz mu zabawki, kredki albo zaangażujesz w pomoc (na miarę jego możliwości), będzie łatwiej. Jestem złą mamą, bo nie zajmuję się dzieckiem przez cały czas? Czasami mamy wyrzuty sumienia, że zajmujemy się sprzątaniem, gotowaniem lub sobą (!) zamiast dzieckiem. Nie daj się wpędzić w takie myślenie! Nikt nie oczekuje od ciebie, że będziesz zajmować się wyłącznie dzieckiem przez każdą minutę dnia. To niezwykle ważne także dla dziecka, żeby miało czas na samodzielną zabawę i żeby poprzez obserwację nauczyło się, że są różne obowiązki, które trzeba wypełnić i że każdy czasami musi zrobić coś dla innych lub dla siebie. Często budzimy się za późno: nasze dziecko ma kilka lat, a my płaczemy, że ani przez chwilę nie potrafi pobawić się samo. Tego problemu raczej nie mają mamy, które od początku, zajmując się dziećmi, stwarzały im sprzyjające warunki do samodzielnej zabawy, podczas gdy one zajmowały się sprawami związanymi z domem czy robiły coś dla siebie. Jeśli twoje dziecko bawi się spokojnie, usiądź z ulubionym magazynem czy książką. Będziesz miała chwilę dla siebie, a twoje dziecko nauczy się, że mamusia też potrzebuje swojej dorosłej "zabawy" i naprawdę nie będziesz przez to gorszą mamą! Znajdując regularnie czas na coś, co sprawia przyjemność tylko tobie, unikniesz w przyszłości zmęczenia i frustracji. Zobacz też: 6 wymówek, by nie mieć czasu dla siebie Kiedy spać, kochać się, pracować? Testujemy ekspercki plan dnia Zarządzanie czasem: poradnik dla młodej mamy
Chciałabym, żeby moje dziecko było gwiazdą, a nie trzymało się z boku!
Mam ją wypychać i zmuszać by była gwiazdą podwórka, czy pozwolić obserwować z daleka?
"No idź, pobaw się z dziećmi" – mówi z nadzieją, choć wie, że znowu będzie siedzieć na moich kolanach, lub cichutko siedzieć z boku. Posłuchajcie dylematów tej mamy! "One nie zmuszały swoich dzieci" "Wczoraj byłam z córką na czytaniu bajek w miejskiej bibliotece. Byłyśmy miesiąc temu, ale moja 2 latka nie chciała wziąć udziału. Postanowiłam spróbować ponownie. Większość dzieci pobiegła do pani czytającej książeczkę, by być jak najbliżej. Usiadły dokoła i z zaciekawieniem słuchały. Gdy zaczęło się wspólne śpiewanie, dzieci wzięły się za ręce i kołysząc się bawiły się razem. Patrzyłam na te dzieci i ich mamy. One wcale nie zmuszały ich do tego, dzieci same chciały być w centrum wydarzeń. Moja córka nie jest taka jak inne dzieci. Ona woli wszystko oglądać z daleka. Nie chce uczestniczyć w takich zabawach. Zawsze siada z boku, albo na końcu. Nie chce podawać dzieciom dłoni, nie tworzy z nimi kółka. Ona patrzy, analizuje. Jest częścią imprezy, ale... trzyma się z boku, a ja nie wiem jak na to zareagować. Mam ochotę wypchnąć ją na środek koła i powiedzieć - baw się, bądź gwiazdą! Śpiewaj najgłośniej z wszystkich dzieci! Ale wiem, że to będzie zmuszanie jej do tego. Nie chcę żeby czuła presję, że ma robić coś wbrew sobie, by zadowolić mnie, czy kogokolwiek innego. "Przestałam ją zmuszać" Wiem, że będzie to dla niej złe, bo próbowałam już to robić. Zmuszałam by bawiła się z dziećmi, a ona płakała i patrzyła na mnie błagalnie. Dziś już tego nie robię. Moja córka siedzi sobie z boku i podchodzi na tyle blisko, ile sama zdecyduje. Widzę, że kiedy jej nie zmuszam, czuje moją obecność i akceptację, otwiera się coraz bardziej. Zaczyna śpiewać, klaskać, wchodzić w relacje z dziećmi. Powolutku... Okazuje się, że to jest najlepsza metoda." Zmuszanie dzieci do zachowań przez nas oczekiwanych, nie przynosi nigdy dobrych rezultatów. Dzieci jeszcze bardziej okopują się w swoim strachu, lęku, bezbronności. Jeżeli poczują, że mają nasze wsparcie, jeżeli poczują się bezpiecznie, na pewno będą odważniejsze. Trzeba po prostu cierpliwości i czasu. Twoje dziecko to gwiazda, czy raczej spokojny obserwator? Zobacz także: Dziecięce strachy - traktuj je poważnie! źródło: scarymommy
Ignoruję swoje dziecko i oboje dobrze na tym wychodzimy
To prawda, że małe dziecko nie potrafi jeszcze samo ugotować sobie obiadu, a niekiedy nawet skorzystać z toalety. Mimo to, jako jego główna opiekunka, mama może mieć czasami dosyć ciągłych próśb, jęków i marudzenia. Ty nie masz?
Zanim ocenicie mnie jako nieodpowiedzialną opiekunkę i najgorszą matkę na świecie, posłuchajcie. Moje dziecko ma niewiele ponad 2 latka (trudny czas!), a ja ignoruję je z "odległości" jednego pokoju, no góra pokoju i kuchni. Dzień w dzień moje dziecko chce jednej rzeczy – żebym się zajmowała tylko nim. To bardzo przyjemne uczucie być tak popularną i pożądaną osobą, ale po nieskończonej ilości próśb, żądań i jęków, przestaje tak bardzo cieszyć. W zasadzie w ogóle nie cieszy. Dlatego w okolicach późnego poranka zazwyczaj orientuję się, że moje poczucie zen gdzieś wyparowało, a zamiast niego mam ręce pełne zdekompletowanych klocków duplo. Gdy frustracja narasta, coraz bardziej zniecierpliwiona zaczynam odburkiwać “zaraz", “za minutkę!". Zmienia się ton głosu, westchnienie goni westchnienie "przecież masz tyle zabawek", "tylko skończę zmywać/ubierać się/odpisywać na mejla". Dziecko naturalnie nie daje za wygraną, tylko marudzi coraz bardziej, przyprawiając mnie o głębsze i głębsze poczucie winy. Może i jestem fatalną matką. Może moje dziecko odczytuje moje wypowiedzi jako sygnał "mamusia nie chce spędzać z tobą czasu, nie jesteś dla niej aż taka ważna". Jak każdy rodzic, chcę żeby moje dzieci czuły się kochane i były szczęśliwe. Ale przy drugim dziecku odkryłam, że moja rola na tym polu jest ograniczona. Owszem, mogę dawać im bardzo wiele (nieskończenie wręcz!) dowodów mojej głębokiej miłości do nich, ale poczucie szczęścia jest już indywidualną sprawą. Ja im tego szczęścia nie wszczepię. Kiedy więc moja 2-latka ciągnie mnie za rękę, jęcząc "mamusiu, pobaw się ze mną", tak naprawdę chce czegoś innego. Chce, żebym ja ją zabawiła, upewniła w poczuciu wyjątkowości i żebym ja podała jej szczęście na tacy. Gdy starszy brat inicjuje zabawy, 2-letnia siostra się w nie włącza, naśladując go. Ona nie potrafi jeszcze wymyślać własnych zabaw, nie jest do tego przyzwyczajona. A gdy zostaje ze mną w domu, oczekuje, że to ja wymyślę jej zajęcie. Ale któregoś dnia, gdy już odczytałam wszystkie ulubione książeczki mojej córki (po raz setny), postanowiłam zająć się swoimi sprawami, a ją zignorować. Stanowczo oświadczyłam dziecku, że od tej chwili może mi pomóc przy wieszaniu prania, albo zająć się sobą. Na początku była naburmuszona ale po chwili stało się coś wspaniałego! Po 5 minutach, kiedy byłam pochłonięta własnymi zajęciami, odkryłam, że córka bawi się sama swoimi miśkami. I nie chodziło tylko o to, że dała mi spokój, ale o to, że ta zabawa sprawiała jej przyjemność – przyjemność, którą osiągnęła sama. Może jednak nie jestem aż taką najgorszą matką. Czytaj też: 5 rzeczy, których warto nauczyć dzieci, dopóki są małe
Jak przetrwać z 2-latkiem i nie zwariować. 10 rad dla wkurzonych rodziców
Dzieci potrafią dać rodzicom w kość, ale małe dzieci są w tym prawdziwymi mistrzami. Gdy czasami masz wrażenie, że jesteś zakładnikiem własnego dziecka… prawdopodobnie tak właśnie jest. Dlatego przeczytaj nasze wskazówki dla wkurzonych rodziców.
Bez względu na to, czy bunt dwulatka macie już za sobą, czy właśnie jesteście w trakcie, małe dziecko potrafi być… wymagające. Prawdopodobnie jeszcze nie mówi dość dobrze, żeby w 100 proc. skutecznie się z tobą komunikować, ale jest już na tyle sprawne fizycznie, że chętnie wspina się na każde ogrodzenie, ucieka w stronę placu zabaw, gdy tylko jakiś zamajaczy mu na horyzoncie i za nic w świecie nie chce wsiąść do wózka. Oczywiście ma też własne zdanie na każdy temat i sprowadza się ono do jednego słowa „nie”. Ubieranie się, jedzenie, kąpiele, które dotąd przebiegały raczej pokojowo nagle zamieniły się w przedmiot gorących dyskusji i rękoczynów? Zabawki poukładane ładnie na półkach to teraz tylko mgliste wspomnienie? Skąd my to znamy! Rady dla rodziców dwulatka Na szczęście przed nami byli już inni rodzice, którzy przetrwali ten uroczy czas w życiu swoich dzieci. Posłuchajcie sprawdzonych rad, które i wam pozwolą w jako takim zdrowiu psychicznym znieść kilka nadchodzących miesięcy: 1. Do diabła z butami! Utrzymanie butów na nogach 2-latka jest tak samo wykonalne jak przekonanie kota, żeby nosił kozaczki. Dopóki nie ma siarczystych mrozów, niech dziecko biega w piaskownicy na bosaka, zwłaszcza, kiedy widzi, że inne dzieci też są bez butów. Śmiało możesz też nie kupować mu kapci – i tak ich nie nałoży. 2. Codzienna kąpiel nie jest obowiązkowa. Wystarczy umyć dziecku buzię, ręce i pupę. Reszta może poczekać do następnego wieczoru. Być może jutro pójdzie łatwiej? 3. Przebieranie małego dziecka i pilnowanie, żeby było czyste to zajęcie dla hobbystów albo ludzi, którzy mają dwie idealne nianie. Prawdziwi rodzice wiedzą, że dziecko wybrudzi się minutę po tym, jak ubiorą go w czyste rzeczy. 4. Jeśli położysz dziecko 2 godziny później niż zwykle, wstanie 2 godziny wcześniej niż zwykle. Gdyby ktoś nie wiedział… 5. Jeśli masz ambicję i chcesz kupić dziecku piękny i drogi prezent np. na urodziny, pamiętaj, że ono jak na złość nie zwróci na niego uwagi, za to chętnie będzie się bawić pudełkiem albo wstążką. Możesz zaoszczędzić sobie czasu i pieniędzy i po prostu podarować mu pudełko. 6. Gdy tylko twój 2-latek nauczy się otwierać drzwi, zapomnij o prywatności nawet w łazience. Jeżeli zniesiesz krzyki, jakby go ktoś odzierał ze skóry, możesz się zamknąć od środka. Wtedy musisz się jednak liczyć z tym, że wkrótce sam to powtórzy i zamknie się od środka. 7. 2-latek się nigdy nie męczy, a zajmowanie się nim to twój fitness. 8. Czyszczenie fotelika samochodowego małego dziecka to syzyfowe prace. Masz 2 wyjścia: albo nie dajesz dziecku picia ani jedzenia w samochodzie (może z wyjątkiem niewielkich ilości wody) albo dajesz mu wszystko, co chcesz i czekasz, aż wyrośnie z fotelika i wtedy spalisz ufajdany sprzęt, śmiejąc się w głos. 9. Z małym dzieckiem wszelkie sklepy omijaj szerokim łukiem, jeżeli nie chcesz skończyć awanturując się dziko o paczkę żelków na środku alejki. Jedzenie kupuj online albo w nocy, kiedy dziecko już śpi. 10. Negocjacje z małym dzieckiem nie mają sensu. Czytaj też: Jak być szczęśliwą mamą zbuntowanego dwulatka?
Między słowami - o tym, co "mówi" do dziecka nasza twarz i ciało
Nasz uśmiech i miły gest znaczą dla dziecka więcej niż tysiąc słów. Co czuje maluch, gdy mama ma kamienną twarz a tata z nerwów zaciska szczęki? O komunikacji pozawerbalnej rozmawiamy z Tomaszem Kuźmiczem, psychologiem z uniwersytetu SWPS.
Mówimy dzieciom: "Kocham cię", „Trzeba być miłym dla innych”, „Nie ma się czego bać”, jednak słowa nie są jedynymi komunikatami, jakie do nich kierujemy. W jaki sposób "mówimy" do dzieci poprzez mimikę i gesty? Co się dzieje wówczas, gdy dziecko co innego słyszy, a co innego widzi? Zapytaliśmy o to Tomasza Kuźmicza, psychologa dziecięcego z Akademickiego Centrum Psychoterapii i Rozwoju Uniwersytetu SWPS. Co jest dla dziecka ważniejsze: to, co do niego mówimy, czy to, co może odczytać z naszej twarzy lub ciała (uśmiech, jego brak, to czy jesteśmy spięci lub rozluźnieni itd)? Tomasz Kuźmicz, psycholog: Z mnóstwa badań prowadzonych z udziałem dzieci w różnym wieku wynika, że kluczowy jest kontakt pozawerbalny, a więc to co po nas widać, a nie to, co słychać. Dotyczy to zwłaszcza dzieci, które jeszcze nie mówią. To, w jaki sposób rodzic się wobec dziecka zachowuje, jak na nie reaguje i jak wyraża emocje, tworzy między malcem a opiekunem podstawową relację – więź. Rodzaj tej więzi ma wpływ na rozwój (np. budowanie podstawowych przekonań o świecie i ludziach) i funkcjonowanie dziecka. Czy to oznacza, że jeśli np. nie uśmiechamy się do dziecka, ono także nie będzie się uśmiechać? To nie takie proste, jednak to, czy się do malucha uśmiechamy, czy nie, ma ogromne znaczenie. Wielokrotnie badano dzieci mam, które cierpiały na depresję poporodową, objawiającą się m.in. zahamowaniem emocjonalnym, mniejszą ekspresją, niepokojem. Badane maluchy uśmiechały się rzadziej niż inne, częściej płakały, były bardziej skore do wyrażania frustracji czy niezadowolenia. Przejęły emocje swoich mam. Oczywiście to nie oznacza, że jeśli nie uśmiechamy się do dziecka, to koniec i że ono już nigdy nie będzie tego robić. Wpłynie na to wiele innych rzeczy, m.in. temperament samego malucha, to jak wobec dziecka zachowują się pozostali opiekunowie etc. Nie ma jednak wątpliwości, że cała sfera pozawerbalna, tzn. mimika, gesty, transfer emocji (czyli wzajemne zarażanie się stanami emocjonalnymi) jest dla jego rozwoju bardzo ważna. Przeczytaj także: Depresja poporodowa - można ją pokonać! Mama nie ma wpływu na to, czy ma depresję poporodową czy nie. Czy to oznacza, że w takiej sytuacji rola taty, który może "zarazić" dziecko pozytywnymi emocjami jest szczególnie ważna? Tak, zdecydowanie, zwłaszcza, że jego zaangażowanie jest potrzebne, by zwiększyć szansę na wyjście mamy z depresji. Dużo się mówi o unikalnej więzi mama-dziecko, ale więź dziecka z ojcem jest równie ważna, silna i wartościowa, o ile ojciec będzie ją oczywiście budował. Przeprowadzono kiedyś głośny eksperyment o nazwie "Kamienna twarz". Na czym polegał i co z niego wynika? Podczas tego eksperymentu badano, jak dziecko reaguje na zachowanie opiekuna (mamy). Na początku dorosły uśmiechał się do malucha, zaczepiał go itd., a on odpowiadał mu tym samym. Gdy twarz dorosłego przestała cokolwiek wyrażać, przepływ emocjonalny między nim a dzieckiem został odcięty. Dziecko było zdezorientowane. Początkowo próbowało przywrócić kontakt, potem denerwowało się, wreszcie wycofywało z relacji, traciło zainteresowanie kontaktem. Nagłe zahamowanie przepływu emocji było dla niego niepokojące, trudne do zniesienia. Mówi się wręcz o tym, że taka sytuacja jest bardziej bolesna niż fizyczna nieobecność opiekuna. Wniosek? To właśnie wymiana emocjonalna, a nie fakt, czy opiekun jest w pobliżu, czy nie, jest najważniejsza. Eksperyment "Kamienna twarz" – Zobacz, co się dzieje, gdy mama przestaje reagować na zaczepki dziecka: View oEmbed on the source website Dlaczego ta wymiana emocjonalna jest taka ważna? Bliski dorosły (jego zachowanie, mimika) to dla dziecka najważniejsze źródło informacji. Malec patrzy na niego i w ten sposób dowiaduje się, np. tego, czy jest bezpieczny albo jak ma postąpić. Doskonale to widać np. wówczas, gdy się przewróci. Zanim zacznie płakać, patrzy na opiekuna, sprawdza jego reakcję, tak jakby pytało: „Stało mi się coś?”. Podobnie jest przy innych okazjach... Dlatego tak ważne jest, by mały człowiek mógł ufać dużemu, by ten duży był dla niego przewidywalny i by nie wprowadzał go w błąd. Skoro kamienna twarz rodzica jest tak dezorientująca dla dziecka, to co się dzieje wtedy, gdy nasz wyraz twarzy jest nieobecny, bo np. z trudem oderwaliśmy wzrok od smarftona? W takiej sytuacji dziecko również może być zdezorientowane. Nasza uwaga jest dla niego nagrodą. Jeśli często patrzymy na nie nieuważnie, dziecku nie jest przyjemnie. Dowiaduje się wówczas, że to, jak się zachowuje, nie ma znaczenia. To trochę jak z zadawanym automatycznie pytaniem "Jak tam w szkole?". Co można na nie odpowiedzieć poza rzuceniem (także na odczepnego) "Dobrze"? Przeczytaj także: Co czuje dziecko, gdy ciągle używasz przy nim telefonu? A co się dzieje w głowie dziecka, gdy mówimy mu: „Nie ma się czego bać”, a równocześnie jesteśmy spięci i widać po naszej twarzy, że jest inaczej? Jeżeli rodzic jest spięty (i np. ze zdenerwowania zaciska szczęki), dziecko także takie będzie, niezależnie od tego, co od niego usłyszy. To widać np. podczas pierwszych dni w przedszkolu. Gdy opiekun jest pełen wątpliwości, nie radzi sobie z własnymi emocjami, dziecko także się boi. Najbardziej niepokojąca jest jednak sama niespójność komunikatów, to, że co innego słychać, a co innego widać. Co jeszcze może wyniknąć z takiej niespójności? Możemy nieświadomie nauczyć dziecko, że są tematy tabu, takie, których lepiej nie poruszać. Tak się dzieje np. wówczas, gdy rodzic ma jakiś problem, jest zdenerwowany albo płacze, ale na pytanie malca odpowiada, że nic mu nie jest. Dziecko uczy się wtedy, że nie wolno pytać. To bardzo szkodliwa sytuacja. Maluch nie rozumie, co się dzieje, nie może nic zrobić, a przecież widzi, że rodzic cierpi. Czy poprzez gesty albo mimikę możemy niechcący przekazać dziecku coś, czego wcale byśmy nie chcieli, np. nasze uprzedzenia? Oczywiście. Szereg badań potwierdza, że czasem co innego deklarujemy, a co innego wynika z naszego zachowania. Mowa o tzw. utajonych postawach. Możemy np. mówić dziecku o tym, że trzeba szanować wszystkich, niezależnie od statusu, koloru skóry i wyglądu, ale niewiele z tego wyniknie, jeśli sami innych nie szanujemy. Nasza prawdziwa postawa ujawni się w mimice, gestach, tonie głosu. Jeśli chcemy wpoić maluchom jakieś wartości i nauczyć je jakiegoś sposobu postępowania, musimy sami mieć te wartości i według nich postępować. Dzieci uczą się obserwują nas i naśladując. I robią to od momentu urodzenia. Kiedy jeszcze robimy zamieszanie w głowie dziecka? Np. wtedy gdy maluch pokazuje komuś język albo przeklina, a my – choć mówimy, że nie wolno tak robić – nie możemy opanować śmiechu. To oznacza dla dziecka jedno: „Wolno tak robić, tacie się spodobało”. W takich sytuacjach warto sobie zadać pytanie: „Czy takie zachowanie będzie dla mnie równie zabawne, gdy moja pociecha powtórzy je mając nie 2, a 5 czy 10 lat?” A co z gestami? Jeden gest, np. przytulenie, wzięcie za rękę czy skierowany w górę kciuk, może czasem znaczyć więcej niż 1000 słów. Gesty, mowa naszego ciała są równie ważne jak mimika. Polecamy także: Mamo, tato, zrobimy coś razem? O wspólnym spędzaniu czasu
Dziecięca moda – mamy nerwów szkoda, czyli jak nie ubierać dzieci
Oj lubią się ubrać ci nasi milusińscy, lubią. Gorzej, że te stroje nijak nie pasują do obrazka "śliczna 2-latka" i "śliczny 6-latek", które sobie wyobrażałam. Właśnie tyle mogę: wyobrażać sobie. Oni i tak ubiorą się po swojemu i zawsze wybiorą styl "bezdomne dziecko".
Wiecie, jak to jest, gdy wszystkie dobre chęci rodzica trafiają w próżnię? Ja naprawdę się starałam. Chciałam, żeby moje dzieci wyglądały ładnie nie tylko na zdjęciach, ale na co dzień. Chciałam, żeby od małego miały dobry gust. W pewnym momencie wydatki na ich stroje znacznie przewyższyły wydatki na moje własne sukienki i buty. Teraz sobie myślę, że byłam po prostu głupia. Trzeba było ubrać ich w cokolwiek, a sobie nie żałować. Moje sukienki przynajmniej doczekałyby się użycia. Moje dzieci jakoś nie są przekonane do nowości. Syn od 3 lat bez ustanku chodzi w bluzie z pingwinami z Madagaskaru, z czego od 1,5 roku jest na niego za mała. Pół królestwa temu, kto ją odbierze temu elegantowi! Córka z kolei chce nosić wyłącznie ogrodniczki po kuzynce i wyłącznie tył naprzód, a do tego najzwyklejsze obuwie dziecięce. Ale od początku. Nadzieja matką matki Mając do dyspozycji małego chłopca i małą dziewczynkę, zacierałam ręce, że ich sobie poubieram. Będą chodzić słodcy jak laleczki – tak sobie myślałam. Syn, czyli starsza laleczka, dopóki był mały, dawał się ubierać w zasadzie we wszystko, o ile tylko nie trwało to zbyt długo (powiedzmy, do 7 sekund). Skąd miałam wiedzieć, że wkrótce mu przejdzie? Miałam dla niego tyle pięknych rzeczy: wełniane sweterki, skórzane sandałki – takie w starym stylu – sztruksowe ogrodniczki i bluzeczki w biało-granatowe pasy. Spodenki w granacie, czerwieni lub szarości. Pikowane płaszczyki, koszule w kratkę. Pełen szyk! Przebieranki trwały to do momentu, gdy poszedł do przedszkola i rozejrzał się po kolegach. Wiecie, gdzie wtedy trafił ten mój szyk? Właśnie tam. Bo modny przedszkolak wcale nie chodzi w koszulach, sztruksie ani gustownych sandałkach, tylko w dresie i jarzeniowej bluzce z namalowanym potworem. W tym chodzi, mamo! Matka dobra rada Wiedząc, jaki los spotka te moje płaszczyki i ogrodniczki (marny, oj marny!), powiedziałabym sobie samej sprzed lat: daj sobie spokój! Przedszkolakowi dobrze jest kupić najtańszy dres i dużo łat na zapas. Bo przedszkolak, droga ja sprzed lat, nie siedzi spokojnie na ławce w parku, pozując jak do przedwojennej fotografii. Przedszkolak chce zjeżdżać ze zjeżdżalni, zbudować z kumplami rakietę z błota i patyków, czołgać się po dywanie, a do tego 3 razy dziennie wywali się na hulajnodze. Jeśli dodać do tego wytworny płaszczyk, równanie będzie na minusie. Matka drugiej szansy Miałam nadzieję, że z córką pójdzie lepiej. Mam pisać, jak to się skończyło? Dobra, napiszę. Najpierw szło nieźle, bo, wiadomo, była mała. Mogłam ją sobie stroić od rana do wieczora. Aż w pewnym momencie córka nauczyła się biegać i nagle zabrakło jej czasu na niektóre rzeczy – przede wszystkim ubieranie się. A właściwie, to ubieranie się ją nawet interesowało – pod pewnym warunkiem: że mogła to robić sama i że mogła nakładać ubrania starszego brata, zwłaszcza strój piłkarski. Miałam więc syna w za małej bluzie z pingwinami i córkę w za wielkim stroju piłkarskim. Wyglądali jak przebierańcy. Tymczasem nowiutkie ubrania leżały w szafie ułożone w równą kosteczkę. Przez pewien czas przebierałam, negocjowałam, tłumaczyłam. Ale przestałam. Syn się tylko obrażał i miałam szczęście, jeśli w odwecie za moje zakazy nie wyciągał czegoś gorszego niż te pingwiny, np. skórzanej kamizeli z urwanymi guzikami. Córka walczyła jak lwica o swoje wybory, czyli strój piłkarski brata lub ogrodniczki kuzynki. Aż pomyślałam: niech chodzą w czym chcą! Może się nic nie zgadzać: wzory, kolory, wszystko mi jedno. Wyglądają jak pajace, ale jeśli oni są zadowoleni, to ja też (pracuję nad tym)! Czytaj też: Mama na wyprzedaży
Nie chcę wychować lenia! Domowe obowiązki dla rocznego i 2-letniego dziecka
Znasz to powiedzenie "czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał"? Jest prawdziwe! Warto uczyć dzieci pomagania w domu już od 1. roku życia. Zobacz, jakie zadania możesz powierzyć rocznemu i 2-letniemu dziecku.
Od kiedy dziecko może pomagać w domu? Wydaje ci się, że rok lub dwa to za wcześnie na pierwsze domowe obowiązki? Wszyscy eksperci są zgodni, że dzieciom należy pozwalać włączać się w zajęcia, jakie wykonuje mama czy tata. Może z początku nie warto nazywać ich "obowiązkami domowymi", tylko np. "pomaganiem rodzicom". Dziecko naprawdę widzi i zapamiętuje, co robią jego rodzice i rodzeństwo i... chce robić to samo. Dla takiego malucha zamiatanie czy podlewanie kwiatków to nie są przykre "obowiązki", tylko nowa, świetna zabawa. Jeżeli właśnie tak potraktujesz kwestię dbania o dom razem z dzieckiem, znacznie ułatwisz sobie sprawę. Na początku dziecko rzeczywiście będzie bardziej przeszkadzać i brudzić niż pomagać, ale z czasem nauczy się wykonywać zadania jak należy. Na początku nie oczekuj od dziecka, że zawsze wykona swoje zadanie na tip-top. W tym wieku ważniejsze jest, żeby po prostu zaczęło się uczyć. Przede wszystkim, dziecko od samego początku będzie uczyć się, że dom to ważne miejsce, o które należy dbać i to wspólnie. Nauczy się też, że to także jego miejsce. Dlatego nie zniechęcaj dziecka i pozwól mu włączyć się w obowiązki. Przykładowe zadania, które można powierzyć rocznemu dziecku W przypadku rocznego dziecka powinny to być naprawdę bardzo proste rzeczy. Nawet jeżeli dziecko jeszcze nie chodzi lub chodzi słabo, na pewno dobrze już chwyta i przestawia rzeczy w mieszkaniu. Niech do jego obowiązków należą zadania spod znaku "odkładania na miejsce": Odstawianie na miejsce bucików Odkładanie na miejsce książeczek Sprzątanie zabawek wieczorem - wrzucanie ich np. do pudła, wkładanie do szafki Wyrzucanie pieluchy do kosza (dzieci, które już chodzą; jeżeli jest łatwy i bezpieczny dostęp do kosza na śmieci) Najpierw pokaż dziecku, jak powinno daną rzecz zrobić, a gdy wykona twoje polecenie, pochwal je głośno. Przykładowe zadania, które można powierzyć 2-letniemu dziecku Dwulatek rozumie już naprawdę dużo. To znaczy, że można od niego też trochę więcej wymagać. Do powyższej listy "obowiązków" śmiało możesz dopisać takie zadania: Wycieranie swojego stoliczka po posiłku (np. chusteczką dla niemowląt) – nie denerwuj się, że dziecko zrobi to niedokładnie, ważne, że zacznie wyrabiać taki nawyk Wkładanie swoich ubrań do kosza na pranie Pomaganie w kuchni, np. mieszanie, wykrawanie szklanką ciasta na pierogi, wsypywanie do miski itd. Pomoc przy rozpakowaniu zakupów (lekkie rzeczy) Pamiętaj, żeby za każde wykonane zadanie pochwalić dziecko! Czytaj też: Czy włączać dziecko w prace domowe? Jak to zrobić mądrze?
Niesamowite! Ten 2-latek rozpoznaje znaki drogowe
2-letni Szymon został gwiazdą Ośrodka Szkolenia Kierowców Mobile. Zobacz filmik, na którym dziecko rozpoznaje znaki drogowe!
Chłopiec jeszcze nie mówi wyraźnie, ale jego wiedza o zasadach ruchu drogowego jest imponująca. Widać, że to dziecko jest bystre i ma świetną pamięć. Wielu rodziców może się pochwalić takimi dziećmi, jednak bardzo rzadko się zdarza, żeby aż taki maluch potrafił zapamiętać tak abstrakcyjne informacje, jak znaki drogowe. Szymon nie tylko to umie, ale w dodatku udziela poprawnych odpowiedzi i to naprawdę szybko! Nie myślcie sobie, że chodzi o proste rzeczy, jak np. znak "Stop". Chłopiec poprawnie nazywa znaki takie, jak np. zakaz postoju, droga z pierwszeństwem przejazdu, zwężenie drogi czy zakaz wyprzedzania. Zobacz filmik: View oEmbed on the source website Czytaj też: ">Jak dobrze pamiętasz zabawy z dzieciństwa? Quiz
Dlaczego dwulatek rośnie wolniej niż niemowlę? Kiedy zacznie mówić? Skąd się biorą ataki furii? Jakie zabawki wspierają rozwój w 2 roku życia?
W ciągu 1 roku życia twoje dziecko nauczyło się bardzo ważnych rzeczy: panowania nad własnym ciałem i porozumiewania się z innymi. Teraz, w 2 roku życia, będzie doskonalić te umiejętności i uczyć się nowych rzeczy. Co może cię zainteresować lub zaniepokoić? Odpowiadamy na pytania, które zadajecie w listach i e-mailach. 1. Czy w drugim roku życia moje dziecko będzie wyrastać z ubranek tak szybko, jak dotąd? Nie, teraz będzie wyrastać z ubranek zdecydowanie wolniej. Przez dwanaście najbliższych miesięcy przybierze na wadze „tylko” mniej więcej 2 kg i urośnie mniej więcej 12 cm. 2. Mój synek jest bardzo sprawny fizycznie, ale martwię się o jego rozwój intelektualny: jest tak ruchliwy, że nie ma czasu się uczyć niczego innego! Powinnam się martwić? Absolutnie nie ma powodu do zmartwienia. Rozwój psychiczny i fizyczny są ze sobą ściśle powiązane. Im bardziej malec jest ciekaw świata, tym większą ma motywację do nauki chodzenia, biegania, precyzyjnego manipulowania przedmiotami itd. A im sprawniej to wszystko robi, tym większy staje się jego świat, a więc jest w nim więcej rzeczy, które warto poznać. 3. Zauważyłam, że moja Oliwia chodzi na placach. Czy to źle? Jeśli potrafi stać i chodzić, opierając się na całych stopach, można się tym nie przejmować – wspina się na paluszki, bo lubi eksperymentować. Jeżeli jednak robi to przez cały czas, a stópkę trudno jej ustawić w prawidłowej pozycji, trzeba iść do lekarza. W grę mogą wchodzić problemy neurologiczne powodujące przykurcz ścięgna Achillesa. O dalszym postępowaniu zadecydują ortopeda i neurolog. Maluszkom pomaga też wchodzenie pod górkę, ponieważ podczas wspinania ścięgno się rozciąga. 4. Moja córeczka zna już kilka słów. Kiedy zacznie składać je w zdania? Prawdopodobnie zacznie to robić w okolicach drugich urodzin, choć niektóre dzieci uczą się tego wcześniej. Pierwsze zdania będą bardzo proste, np. „Mama da” (czyli „Mamo, podaj mi tego misia”). Zobacz także: Rozwój mowy w 2 roku życia 5. Co mogę zrobić, by maluch szybko nauczył się mówić? Nie wszystko zależy od ciebie (każdy malec ma własny „harmonogram”), jednak możesz zrobić naprawdę wiele. Rozmawiaj z nim i cierpliwie go słuchaj. Zwracaj się do niego wyraźnie, nie zniekształcaj wyrazów, nie mów w stylu: „dzicia cie psipsi”. Nie pozwalaj maluszkowi przesiadywać przed telewizorem, bo będzie się skupiał głównie na tym, co widzi. Dbaj również o jego słuch. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do tego, czy malec dobrze słyszy, idź z nim do laryngologa lub audiologa, bo nawet minimalny ubytek słuchu może zaburzyć prawidłowy rozwój mowy. 6. Słyszałam, że ataki furii są normalnym etapem rozwoju dwulatka. Skąd się biorą? Dzieci w tym wieku złoszczą się, bo mają wiele powodów. Nie potrafią czekać i nie umieją przekazać słowami tego, co im się kłębi w głowach. Trudno im znieść to, że z jednej strony chcą być niezależne i stawiać na swoim, a z drugiej – pragną naszej akceptacji. To, że bunt dwulatka jest zjawiskiem normalnym, nie oznacza jednak, iż trzeba się zgadzać na wszelkie jego przejawy. Twój malec musi się nauczyć, co wolno, a czego nie. Wprowadź jasne zasady, np. że nie wolno nikogo bić, kopać czy gryźć. Polecamy: Bunt dwulatka. Sprawdź jakie skutki może mieć twoja reakcja na złe zachowanie 7. Czy dwulatkowi warto już czytać książki? Oczywiście! Zachęcaj dziecko także do samodzielnego przeglądania książeczek. Zabawa w oglądanie obrazków prawdopodobnie zaowocuje sympatią do czytania w późniejszym wieku. 8. Moja mama twierdzi, że dziecko, które ma więcej niż rok, jest już w stanie korzystać z nocnika. Ma rację? Nie. Większość maluchów dopiero pod koniec drugiego lub na początku trzeciego roku życia potrafi skojarzyć uczucie parcia na pęcherz z potrzebą zrobienia siusiu. Dopiero gdy dziecko pojmie, że obie te sprawy mają ze sobą związek, ma sens uczenie go korzystania z nocnika. Skąd będziesz wiedzieć, że twoja pociecha jest gotowa na rozstanie z pieluszką? Obserwuj ją. Jeśli zauważysz, że siusia „raz a dobrze” (moczy pieluszkę rzadziej, za to mocniej) i że czuje, gdy to robi (podczas siusiania robi miny, chowa się za drzwiami, kuca itd.), możesz wybrać się z nim do sklepu na poszukiwanie ładnego nocniczka. 9. Jakie zabawki wspierają rozwój dziecka w 2 roku życia? Dwulatkowi przydadzą się m.in. zabawki na lince i kółkach (takie, które można za sobą ciągnąć), piłka, pluszaki. W drugim półroczu warto mu kupić trzykołowy rowerek z dużymi pedałami. Przeczytaj: Najlepsze zabawki dwa 2 i 3 latka 10. Mój synek zaczął niedawno chodzić, a teraz znów raczkuje. Czy to powód do zmartwienia? Nie. Zdarza się, że bolesny upadek lub zniecierpliwienie niepowodzeniami w chodzeniu sprawia, że dziecko znów zaczyna biegać na czworakach. Nie trzeba na siłę skłaniać je do ponownych prób nauki chodzenia. Lepiej poczekać, aż uraz minie, a maluch zapomni o przykrych doświadczeniach. 11. Moja córeczka dotyka wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu jej rąk. Niektóre rzeczy niszczy. Robi to złośliwie? Nie. Fakt, że dziecko dotyka wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu jego rąk, rzeczywiście może być denerwujący, ale ono nie robi tego, by cię rozzłościć. Twoja córeczka jest inteligentna i ciekawa świata. Bada przedmioty na wszystkie możliwe sposoby (włącznie z lizaniem i wkładaniem ich do buzi) po to, by sprawdzić ich właściwości i gromadzić wiedzę o otoczeniu. Zniszczenia, jakich maluch może dokonywać w tym okresie, wynikają z jego naturalnej ciekawości („Co się stanie, jeśli...?”) oraz tego, że nie jest też w stanie pohamować impulsów, które każą mu chwytać, ściskać, trącać itd. Nie zabraniaj córeczce eksperymentów, to właśnie dzięki nim się uczy. Pilnuj jednak, by nie zrobiła sobie krzywdy i nie zrujnowała domu. Pochowaj cenne przedmioty. 12. Antoś najbardziej lubi się bawić tym, co nie jest zabawką, np. pilotem do telewizora, naczyniami, pudełkami. Pozwalać mu na to? Tak. Pamiętaj jednak, że to, czym bawi się malec, musi być przede wszystkim bezpieczne: żaden element nie może się urwać ani odłamać (dziecko mogłoby go wziąć do buzi i połknąć). 13. Moja 13-miesięczna córeczka chce się bawić tylko ze mną. Inni mogliby nie istnieć. Czy to normalne? Tak. Faworyzowanie mamy jest w tym wieku rzeczą naturalną i powszechną – za kilka lat nadejdzie okres fascynacji siłą i pomysłowością taty. Jednak choć niechęć trzynastomiesięcznego dziecka do zabawy bez mamy jest zjawiskiem normalnym, nie ustawaj w zachęcaniu córeczki do spędzania czasu także z innymi osobami, np. tatą czy babcią. 14. Mój synek bardzo rozpacza, gdy wychodzę z domu. Co robić? To normalne, że małe dziecko boi się rozstań z ukochaną mamą. Musi jednak do nich przywyknąć i zrozumieć, że wychodząc z domu, nie znikasz na zawsze. Jeśli dotąd cały czas byłaś z dzieckiem, zacznij stopniowo przyzwyczajać je do tego, że czasem opiekuje się nim ktoś inny. Nigdy nie znikaj bez pożegnania, nawet jeśli będzie to oznaczało konieczność zmierzenia się z wybuchem płaczu. 15. Czy 16-miesięczne dziecko potrzebuje zabaw z kolegami? Tak. Stwarzaj mu jak najwięcej możliwości nawiązywania kontaktów z innymi dziećmi, jednak nie oczekuj, że od razu zacznie się z nimi bawić. Na początku będzie je traktować trochę jak duże zabawki, które można odepchnąć albo wyjąć im z rąk wiaderko czy łopatkę. Będzie się bawić nie z nimi, a obok nich. To zupełnie normalne. Z czasem to się zmieni, jednak by tak się stało, maluch musi zrozumieć, kim są te zabawne istoty, które czasem widuje. Zobacz także: Kalendarz 2 roku życia
Mamo dwulatka - tych przedmiotów zapragniesz!
Poznaj gadżety, które ułatwiają życie z małym dzieckiem. Zobacz, co warto kupić mając w domu dwulatka.