Dysortografia: co ją powoduje, jak się objawia, orzeczenie o dysortografii
Dysortografia to zaburzenie polegające na nieumiejętności pisania bez błędów ortograficznych przy jednoczesnej znajomości zasad pisania. Objawia się myleniem liter w wyrazach, pomijaniem ich i pisaniem tak, jak się słyszy. Zdiagnozowana dysortografia może i powinna być leczona.
Dysortografia jest zaburzeniem objawiającym się niepoprawnym pisaniem pod względem ortograficznym. Dziecko zna zasady ortografii, natomiast na skutek zakłóceń percepcji słuchowo-wzrokowej nie potrafi pisać bez błędów. Dysortografia, obok dysleksji i dysgrafii, bywa przyczyną poważnych problemów w szkole. Wyjaśniamy, czy dysortografia to choroba, a także, jakie są jej przyczyny i objawy. Podpowiadamy również, gdzie udać się z dzieckiem, by sprawdzić czy ma dysortografię. Spis treści: Dysortografia – co to jest? Przyczyny dysortografii Dysortografia – objawy Diagnozowanie dysortografii Leczenie dysortografii –ćwiczenia dla dzieci Dysortografia – co to jest? Według definicji dysortografia to zaburzenie, które objawia się ponadprzeciętną trudnością w nauce i stosowaniu zasad ortografii. Pojawia się na skutek niewykształconej w pełni świadomości fonetycznej. Dziecko nie rozróżnia tego, że słowa wymawiane są inaczej, a ich graficzny zapis wygląda inaczej, dlatego pisząc, popełnia błędy. O wiele trudniej też przychodzi mu nauka języków obcych. Wielu rodziców zastanawia się, czy dysortografia to choroba. Jest to specyficzne zaburzenie, które ujawnia się w dzieciństwie, w pierwszych latach nauki. Dysortografia może występować u dziecka równolegle z <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/co-to-jest-dysleksja-i-jak-sobie-z-nia-radzic-29726-r1/">dysleksją i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/dysgrafia-przyczyny-objawy-i-leczenie-problemow-z-pisaniem-u-dzieci-30071-r1/">dysgrafią lub niezależnie od nich. Bywa również zaburzeniem towarzyszącym wadom wymowy. Przyczyny dysortografii Powodów, dla których dziecko nie jest w stanie pisać bez błędów ortograficznych, może być wiele. Uważa się, że źródłem dysortografii najczęściej są mikrouszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego powstałe jeszcze w życiu płodowym. Inne możliwe przyczyny dysortografii: opóźnienie w rozwoju centralnego układu nerwowego; powikłania powstałe podczas porodu; uszkodzenia struktur korowych powstałe już po narodzinach. Dysortografia – objawy Rodzic może przypuszczać, że dziecko ma dysortografię, jeżeli pojawiają się u niego problemy z poprawnym pisaniem. Nie dotyczą one jedynie popełniania błędów ortograficznych. Objawy dysortografii: problem z rozróżnianiem głosek opozycyjnych, np. dźwięcznych i bezdźwięcznych; mylenie wyrazów, które różnią się tylko jedną cechą dystynktywną, dziecko pisze np. „ś” zamiast „sz”, „ż” zamiast „dż”; przestawianie w pisanych wyrazach głosek i sylab, pomijanie liter lub dodawanie takich, których w wyrazie nie ma; łączenie przyimków z rzeczownikami, pisanie np. „wsklepie”, zamiast „w sklepie”; popełnianie typowych błędów ortograficzne, mylenie „ó” z „u”, „ch” z „h”, itd. Diagnozowanie dysortografii Aby sprawdzić, czy dziecko ma dysortografię, należy udać się z nim do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Tam zostanie przeprowadzone badanie diagnostyczne Jeżeli diagnoza się potwierdzi, wówczas dziecko otrzyma z poradni orzeczenie o dysortografii i może rozpocząć leczenie tego zaburzenia. Warto postarać się o uzyskanie zaświadczenia o dysortografii, ponieważ jeżeli dziecko faktycznie ma trudność z poprawnym pisaniem, a nie zostanie zdiagnozowane, może mieć poważne problemy w szkole i być ocenianie nierównomiernie do swoich możliwości. Najlepiej jest zbadać dziecko w kierunku tego zaburzenia już w pierwszych latach szkolnych. Wtedy uzyskanie prawidłowej diagnozy jest nie tylko szybsze niż u starszego dziecka, ale także łatwiejsze. Poza tym, jeżeli dysortografia zostanie stwierdzona u dziecka w 2 lub 3 klasie szkoły podstawowej i w tym wieku rozpoczyna się praca nad zmniejszeniem jej objawów, możliwe jest uzyskanie o wiele lepszych efektów. Leczenie dysortografii – ćwiczenia dla dzieci Dziecko cierpiące na dysortografię często pisze tak, jak słyszy, dlatego nie wie, kiedy powinno być np. „ż”, a kiedy „rz”. Ma także problem z literowaniem, bo kiedy słyszy głoskę „t”, zapisuje ją „te”, a nie „t”. Ćwiczenia korygujące to zaburzenie powinny opierać się na trenowaniu różnic między głoskami, literami i sylabami. Ponieważ dziecko z dysgrafią ma słabą pamięć wzrokową, warto też wykonywać z nim zadania na poprawę tej pamięci. Pomocne jest też: rozwiązywanie łamigłówek, krzyżówek i rebusów; uczenie się zasad ortografii w formie piosenek i wierszyków; czytanie książek, magazynów, komiksów (dziecko ma wtedy kontakt z językiem pisanym i łatwiej mu zapamiętać, jak zapisywane są różne wyrazy); Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/psychotesty-i-quizy/test-na-dysleksj-dla-dzieci-1030-r4/">Test na dysleksję dla dzieci online! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/opoznienia-w-rozwoju-mowy-dziecka-skad-sie-biora-wyjasnia-logopeda-20255-r1/">Opóźniony rozwój mowy - przyczyny [WYWIAD Z EKSPERTEM] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/opoznienia-w-rozwoju-mowy-dziecka-skad-sie-biora-wyjasnia-logopeda-20255-r1/">​Jak przygotować dziecko do nauki pisania?
Co to jest dysleksja: rodzaje, objawy i przyczyny dysleksji oraz jak ją leczyć
Dysleksja coraz częściej jest rozpoznawana wśród uczniów. Ale co tak naprawdę oznacza to zaburzenie? Dysleksja to specyficzne trudności w uczeniu się. Dotyczą one czytania, pisania, a także liczenia. Sprawdź, jakie są objawy dysleksji i jak należy ją leczyć.
Dysleksję najczęściej stwierdza się u uczniów, którzy, mimo stosowania standardowych metod nauczania i przeciętnego lub wyższego poziomu inteligencji, nie są w stanie nauczyć się płynnie czytać i poprawnie pisać czy liczyć. Choć dysleksji nie da się wyeliminować – dyslektykiem jest się całe życie, to można znacznie łagodzić objawy tego zaburzenia. Dlatego tak bardzo istotna jest wczesna diagnoza. Im wcześniej dziecko rozpocznie terapię, tym lepsze będą jej efekty w przyszłości, a kłopoty z nauką mniejsze. Rodzaje dysleksji Pojęcia dysleksja używa się w dwóch znaczeniach. Pierwsze, częściej stosowane, to pojęcie bardzo ogólne, oznaczające problemy z nauką obejmujące kilka obszarów: dysleksję właściwą – trudności z czytaniem, dysgrafię – trudności w opanowaniu pożądanego, to znaczy czytelnego poziomu graficznego pisma, dysortografię – trudności z opanowaniem poprawnej pisowni (w tym błędy ortograficzne), dyskalkulię – trudności z nauką matematyki (rozpoznawaniem cyfr, znaków i symboli). Drugie znaczenie jest wąskie i oznacza trudności w nauce czytania. Dziecko myli podobnie wyglądające litery (p – b – d, g – p, w – m, n – u, e – c, h – k), przestawia głoski, pomija litery, sylaby, wyrazy, czyta tylko początek wyrazu, a resztę zgaduje, a tempo jego czytania jest bardzo wolne. Objawy dysleksji Pierwsze mogą pojawić się już w niemowlęctwie lub w wieku przedszkolnym. Zaobserwowano bowiem, że dyslektycy: rzadko raczkują, później zaczynają chodzić, później od innych dzieci zaczynają mówić (mają <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/opoznienia-w-rozwoju-mowy-dziecka-skad-sie-biora-wyjasnia-logopeda-20255-r1/">problemy z rozwojem mowy), mniej sprawnie budują konstrukcje z klocków i układają puzzle, niechętnie rysują, malują, mylą kierunki, np. prawą stronę z lewą. W wieku przedszkolnym objawami dysleksji mogą być problemy z koncentracją i uczeniem się na pamięć np. tekstów wierszyków czy piosenek dla dzieci. Wszystkie te objawy oczywiście nie muszą zwiastować dysleksji, ale dziecko, u którego występują, warto od początku obserwować w pierwszych latach szkoły. Kolejne objawy dysleksji najłatwiej zaobserwować w pierwszych klasach nauki szkolnej. Mały dyslektyk, mimo usilnych starań i ćwiczeń, może nie nauczyć się ładnie pisać – jego charakter pisma będzie wydawał się niedbały, niestaranny, a literki będą „spadały’’ lub uciekały w górę z linijek. Bardzo często dysleksja uniemożliwia dziecku nauczenie się pisania poprawnie pod względem ortografii, przy czym błędy nie muszą zawsze pojawiać się w tych samych wyrazach. Następnym objawem dysleksji jest bardzo wolne i niepewne czytanie, przekręcanie wyrazów, brak umiejętności dzielenia wyrazów na sylaby, a na dodatek dyslektycy mogą mieć problemy ze zrozumieniem tego, co czytają. Bardzo ważne jest szybkie postawienie diagnozy, co oszczędzi dziecku stresu – często dyslektycy są posądzani o lenistwo, brak ćwiczeń, nieprzykładanie się do pisania i czytania. A to nieprawda! Oni po prostu nie są w stanie tego robić poprawnie. Dysleksja rozwojowa Gdy u dziecka diagnozuje się dysleksję (w tym szerszym pojęciu), następuje to ok. 10. roku życia, a dziecko wcześniej wykazywało wczesne objawy zaburzenia, mówi się o dysleksji rozwojowej. Dysleksja rozwojowa są to specyficzne trudności w nauce czytania i pisania. Poza wymienionymi wyżej wczesnymi objawami, u dziecka z dysleksją rozwojową pojawiają się też w wieku przedszkolnym trudności z samoobsługą, np. zapinaniem guzików, wiązaniem sznurowadeł, dziecko nie lubi rysować (a jak już to robi, to jego rysunki są niedbałe i pozbawione szczegółów). Dysleksję rozwojową może sugerować także obniżona sprawność fizyczna: nieporadne bieganie, kłopoty z nauką jazdy na rowerze, trudności z chwytaniem piłki. Dysleksja: jak ją leczyć? Wczesne wprowadzenie terapii pozwala zmniejszyć trudności w nauce w przyszłości. Dlatego, chociaż dysleksję diagnozuje się dopiero ok. 10. roku życia, to po zauważeniu wymienionych wyżej trudności, należy rozpocząć terapię. Jeśli u dziecka w wieku szkolnym podejrzewana jest dysleksja – doświadczony nauczyciel powinien to bez trudu ocenić – dziecko kierowane jest do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Badania diagnostyczne obejmują badania psychologiczne, pedagogiczne, logopedyczne oraz konsultację medyczną z lekarzami różnych specjalności głównie: okulisty, laryngologa, foniatry, audiologa, ortodonty i neurologa-psychiatry dziecięcego. Na tej podstawie potwierdza się lub wyklucza dysleksję. Po potwierdzeniu dysleksji dziecko otrzymuje opinię, którą należy przedstawić w szkole. Dzięki niej uczeń z dysleksją nie będzie musiał mierzyć się z takimi samymi wymaganiami, jakie stawia się dzieciom bez tego zaburzenia. Przestanie być oceniany na podstawie tego, jak czyta i pisze, będzie miał więcej czasu na rozwiązywanie zadań i przepisywanie z tablicy. Leczenie dysleksji polega na zmniejszaniu deficytów, a więc na poprawianiu sprawności ciała, koordynacji oko-ręka, na usprawnianiu małej motoryki oraz na treningu czytania, pisania, liczenia i zapamiętywania oraz koncentracji. Zajęcia tego typu prowadzą psychologowie. Czy dysleksja to choroba? O dysleksji najczęściej nie mówi się jak o chorobie. Raczej określa się ją jako zaburzenie rozwojowe. Oznacza to, iż opisywane trudności występują od początku nauki szkolnej, w odróżnieniu od dysleksji nabytej, tj. utraty już opanowanej umiejętności czytania i pisania, zwykle przez osoby dorosłe po przebytym uszkodzeniu mózgu. Do tej pory nie ustalono jednoznacznie, jakie są przyczyny dysleksji. Podejrzewa się, że może być wywołana zmianami w jednym z genów oraz nieco inną niż u innych ludzi pracą mózgu podczas wykonywania prostych zadań językowych. Dysleksję stwierdza się obecnie nawet u 10-15 proc. uczniów, z czego u 3-5 proc. nasilenie tego zaburzenia określane jest jako duże. Aż cztery razy częściej diagnozowana jest u chłopców niż u dziewczynek. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/psychotesty-i-quizy/test-na-dysleksj-dla-dzieci-1030-r4/">Test na dysleksję (online) Jak przygotować dziecko do nauki pisania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">Spektrum autyzmu: objawy, zachowanie, zabawki dla autystycznego dziecka
Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne: w czym pomogą dziecku
Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne prowadzone są w przedszkolach, szkołach i poradniach pedagogicznych. Ich celem jest korygowanie i kompensowanie rozwojowych zaburzeń psychoruchowych u dzieci. Zaburzenia te mogą być głównym powodem niepowodzeń dziecka w nauce i funkcjonowaniu w grupie.
Zajęcia korekcyjno-kompensacyjne są jednym z elementów terapii pedagogicznej. Ich celem jest rozwijanie u dziecka funkcji intelektualnych i społecznych. Terapia prowadzona jest przez doświadczonego pedagoga lub nauczyciela z przygotowaniem do terapii pedagogicznej i może mieć postać zajęć indywidualnych lub prowadzonych w niewielkich grupach (najlepiej do 5 osób). Największą skuteczność mają zajęcia realizowane w zespole dzieci dobranych pod względem wieku i zaburzeń rozwojowych. Dla kogo przeznaczone są zajęcia korekcyjno-kompensacyjne? Na terapię pedagogiczną kierowane są dzieci, u których zaobserwowano lub stwierdzono: brak samodzielności, nasiloną nieśmiałość, kłopoty z koncentracją, dysleksję rozwojową (dysleksję, dysortografię lub dysgrafię), zaburzenia funkcji ruchowych, wzrokowych, słuchowych. Zaburzenia te mogą uniemożliwiać lub utrudniać dzieciom opanowanie podstawowych umiejętności, np. czytania, pisania, liczenia, nawiązywania relacji z rówieśnikami. Najczęściej o problemach dziecka informują rodziców nauczyciele w przedszkolu lub szkole i polecają im udział dziecka w zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych. Warto posłuchać takiej dobrej rady, gdyż są to osoby doświadczone i odpowiednio wyszkolone. Potrafią na podstawie wielu różnych objawów, pozornie niezwiązanych z problemem dziecka, wcześnie wychwycić, że ma ono zaburzenia rozwojowe, które mogą w przyszłości bardzo utrudniać mu życie. Skorygowanie lub skompensowanie tych zaburzeń jest niezbędne do tego, aby dziecko miało szansę dalej prawidłowo się rozwijać i uczyć. Niektórzy rodzice sami obserwują, że ich dzieci mają problemy i zgłaszają się do poradni pedagogicznych po pomoc, są to jednak rzadsze przypadki. Korzyści z zajęć korekcyjno-kompensacyjnych Każde dziecko biorące w nich udział zostaje najpierw dokładnie zdiagnozowane, dzięki czemu pedagog czy nauczyciel dostosowuje program zajęć do jego indywidualnych potrzeb. Terapia ma postać ćwiczeń ruchowych i/lub intelektualnych, podczas których dziecko kształtuje nowe umiejętności i nadrabia braki rozwojowe. W ramach zajęć odbywają się ćwiczenia: logicznego myślenia i pamięci, koncentracji i spostrzegawczości, sprawności ruchowej, w tym sprawności manualnych, integracji percepcyjno-motorycznej, sprawności słuchowej, samokontroli, sprawności wzrokowej wraz z orientacją w przestrzeni, umiejętności czytania, pisania, liczenia. Udział dziecka w tego typu zajęciach korekcyjno-kompensacyjnych daje dobre rezultaty, dzięki czemu jest ono w stanie nadrobić zaległości, lepiej i szybciej się uczyć oraz lepiej funkcjonować w środowisku rówieśniczym. Dzieci stają się pewniejsze siebie, spokojniejsze, mają więcej chęci do działania i podejmowania wyzwań, znają też zasady zdrowej konkurencji. Skuteczność zajęć korekcyjno-kompensacyjnych Warunkiem tego, aby zajęcia korekcyjno-kompensacyjne odniosły dobry skutek, jest współpraca rodziców z osobą prowadzącą terapię. Chodzi o to, aby rodzice zrozumieli przyczyny problemów dziecka i brali aktywny udział w ich rozwiązywaniu. Oznacza to m.in. wykonywanie z dzieckiem polecanych przez terapeutę ćwiczeń oraz zadań domowych. Rozmowa z pedagogiem bardzo często pozwala rodzicom zrozumieć przyczynę niepowodzeń dziecka w nauce lub kontaktach z rówieśnikami. Daje im też poczucie, że ich dziecko nie jest gorsze, a jedynie potrzebuje trochę czasu, aby „dogonić’’ rówieśników w różnych umiejętnościach. Specjalista podpowie też, jak wspierać córkę czy syna na co dzień, czego wymagać, a czego nie, aby nie stresować siebie i dziecka i dać mu niezbędne wsparcie. Sprawdź też: Nauka czytania – pierwszy krok do sukcesu Zabawy rozwijające sprawność manualną dzieci Na czym polega terapia integracji sensorycznej
Metoda Warnkego, czyli jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce
Metoda Warnkego pozwala wykrywać i zmniejszać deficyty u dzieci z dysleksją. U jej podstaw leży założenie, że lepsze efekty w nauce osiąga się, gdy angażuje się w nią wiele różnych zmysłów. W Polsce stosowana jest od 2010 roku.
Podczas treningu metodą Warnkego dziecko angażuje słuch, wzrok i aparat ruchu. Ćwiczenia są indywidualnie dostosowywane do możliwości małego pacjenta, a utworzenie planu działania poprzedzone jest precyzyjną, czternastostopniową diagnozą. Metoda Warnkego pomaga nie tylko dyslektykom, ale i dzieciom i dorosłym z problemami logopedycznymi czy neurologicznymi. Spis treści: Kto skorzysta na metodzie Warnkego Trening metodą Warnkego Efekty metody Warnkego Kto skorzysta na metodzie Warnkego Metoda ta jest przeznaczona dla dzieci od 6. roku życia oraz dla osób dorosłych. Stosuje się ją, aby niwelować: trudności w nauce, trudności w nauce pisania i czytania, objawy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/co-to-jest-dysleksja-i-jak-sobie-z-nia-radzic-29726-r1/">dysleksji, wady wymowy, problemy z lateralizacją, kłopoty wynikające z przebytego uszkodzenia mózgu (np. po udarze), niedosłuch wynikający ze starzenia się. Trening metodą Warnkego Zadania dobiera się do wykrytych w procesie diagnozy problemów. Ćwiczenia mają na celu poprawę automatyzacji przetwarzania słuchowego, wzrokowego i motorycznego, a także automatyzacji koordynacji półkul mózgowych. Dziecko, u którego stosuje się metodę Warnkego, zyskuje umiejętność sprawniejszego odbierania i przetwarzania informacji podawanych w postaci słownej, pisemnej, poprawia się u niego koordynacja wzrokowo-ruchowa, precyzja ruchu i równowaga. Zaletą metody Warnkego jest też to, że pozwala na precyzyjne zapisywanie i analizowanie uzyskiwanych efektów oraz tworzenie podsumowań postępów dziecka dla rodziców i nauczycieli. Pojedynczy trening trwa zwykle 60 minut, a taki połączony z pisaniem – 90 minut. W tym czasie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/dyslektyk-jakie-ma-problemy-i-jak-mu-pomoc-29745-r1/">dyslektyk czy pacjent z innymi problemami korzysta w nowoczesnego sprzętu audio i biofeedback, a same zajęcia mogą przypominać grę w gry. Pierwszy etap terapii polega na cotygodniowych spotkaniach z terapeutą oraz ćwiczeniach domowych. Trwa on od dwóch do czterech miesięcy. Po tym czasie zajęcia odbywają się wyłącznie z terapeutą. Ten etap trwa najczęściej tyle miesięcy, ile dziecko ma lat. Efekty metody Warnkego Metoda Warnkego ma solidne podstawy naukowe, a jej skuteczność została udowodniona badaniami. W jednym z nich wykazano, że już trening trwający cztery miesiące przynosi spektakularne efekty – redukcja błędów w pisowni wyniosła po tym czasie aż 42,6 proc. Jako przykład sukcesu metody Warnkego przywołuje się często dziewczynkę, która na początku roku szkolnego miała duże problemy z nauką, w tym z czytaniem. Po podjęciu terapii na koniec roku uzyskała świadectwo z czerwonym paskiem i przeczytała samodzielnie Hobbita. Sprawdź też: Jak wygląda test na dysleksję? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/spektrum-autyzmu-rodzaje-i-objawy-zaburzen-autystycznych-26835-r1/">To trzeba wiedzieć o spektrum autyzmu Jak przygotować dziecko do nauki pisania
Dyslektyk – jakie ma problemy i jak mu pomóc
Dyslektyk to dziecko lub dorosły, u którego stwierdzono zaburzenia związane z pisaniem i czytaniem, utrudniające naukę i codzienne życie. Tylko wsparcie nauczycieli i rodziców pozwala dyslektykowi skutecznie się uczyć i budować pewność siebie.
Dyslektyk ma co najmniej przeciętną inteligencję. Nie ma schorzeń neurologicznych, wad wzroku i słuchu, nie wychowuje się w trudnym środowisku, czyli nie stwierdza się u niego czynników, które utrudniałyby czytanie i pisanie. Mimo to dyslektyk nie potrafi płynnie czytać, brzydko pisze i popełnia błędy ortograficzne. Może mieć też kłopoty z nauką matematyki. Spis treści: Co to jest dysleksja Mózg dyslektyka Jak dyslektyk widzi tekst Jak czyta dyslektyk Pismo dyslektyka Jak pracować z dyslektykiem Co to jest dysleksja <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/co-to-jest-dysleksja-i-jak-sobie-z-nia-radzic-29726-r1/">Dysleksja to zaburzenie rozwojowe polegające na trudnościach z nauką czytania i pisania. Diagnozowana jest zazwyczaj u dzieci w normie intelektualnej, w wieku szkolnym, które pomimo standardowych metod nauczania, nie mogą nauczyć się pisać i czytać. Mózg dyslektyka Naukowcy odkryli, że mózg dyslektyka pracuje inaczej niż osoby zdrowej. Główny problem polega na tym, że gorzej adaptuje się do powtarzających się bodźców. To, co dla zwykłego mózgu po pierwszym kontakcie z informacją staje się oczywiste, dla mózgu dyslektyka może za każdym razem wydawać się nowe. Jak to lepiej wytłumaczyć? Spójrz na obrazek poniżej. Co widzisz? Po chwili dostrzeżesz, że jest tam pies – dalmatyńczyk, biały w czarne cętki. Od chwili, gdy go zauważysz, za każdym razem, gdy spojrzysz na ten obrazek, będziesz od razu widzieć dalmatyńczyka. Dzieje się tak dlatego, że twój mózg się adaptuje, czyli przyzwyczaja do powtarzających się bodźców. Mózg dyslektyka tak nie działa. On za każdym razem, gdy będzie spotykał się z poznanymi wcześniej informacjami, będzie przetwarzał je od nowa. To tak, jakby spoglądając na taki obrazek, musiał za każdym razem od nowa znajdować na nim psa. Na podobnej zasadzie działa ludzki mózg podczas pisania i czytania – przyzwyczaja się do wyglądu wyrazów, dzięki czemu ręka pisze je automatycznie, a usta automatycznie wymawiają czytany tekst. Tak dochodzimy do biegłości w pisaniu i czytaniu, a tego właśnie mózg dyslektyka nie umie zrobić. Jak dyslektyk widzi tekst Jedno jest pewne – zupełnie inaczej niż człowiek bez objawów dysleksji. Dla dyslektyka czytanie to męka. Tekst wydaje się żywy, litery się ruszają, ciężko je złożyć w sensownie brzmiące wyrazy, a co dopiero zebrać całość w konkretną informację. O tym, jak dyslektyk widzi tekst, opowiedziała Ally, uczennica szkoły podstawowej, bohaterka książki, „Ryba na drzewie" autorstwa Lyndy Mullaly Hunt. „Wyciągam książkę i otwieram ją, ale litery wiją się i tańczą. Jak inni mogą czytać litery, które się poruszają?’’ „Dla mnie czytanie przypomina sytuację, kiedy coś wypadło mi z ręki; gorączkowo próbuję to złapać, a kiedy jestem już pewna, że to mam, ucieka mi.’’ „Wpatruję się w litery, przyglądam się, jak tańczą i poruszają na jaskrawej białej kartce. Oczy mnie pieką, a głowa boli.’’ „Po prostu składam razem garść liter, które nie mają sensu, i nawet ja o tym wiem.’’ Chcesz przez chwilę poczuć się jak dyslektyk? Wejdź na stronę pokazującą, <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://geon.github.io/programming/2016/03/03/dsxyliea" rel="nofollow noopener" target="_blank">jak dyslektyk może widzieć tekst. Jak czyta dyslektyk Mówiąc w skrócie: źle. I właśnie dlatego dzieci z dysleksją unikają czytania, a zwłaszcza głośnego. Dyslektyk czyta wolno, popełnia błędy przy wymawianiu tekstu – np. zamienia kolejność liter, przekręca wyrazy, źle intonuje czytane zdania, ma problemy ze zrozumieniem tego, co czyta, bo tak się koncentruje na wymawianiu wyrazów, że już nie może odebrać treści. Zamiast czytać wyrazy, dyslektyk zgaduje ich brzmienie i opuszcza całe wiersze tekstu. Pismo dyslektyka Już na pierwszy rzut oka pismo dyslektyka wygląda inaczej niż osoby zdrowej – jest niestaranne, krzywe, nie trzyma się linijek, mimo że dyslektyk przykłada się do tego, żeby pisać jak najlepiej. Ma on też problemy z: rozróżnianiem podobnych do siebie liter, np. b-d, b-p, d-g, u-n, ł-l, poprawnym stosowaniem końcówek: -ą, -on i -om, stosowaniem zmiękczeń i drobnymi elementami liter (ogonki w ę, ą, kreseczki w ó, ź, ń), poprawną pisownią – gubi litery, przestawia je, utrzymaniem poprawnego szyku zdania; podczas dyktanda przestawia kolejność wyrazów, ortografią – myli ó-u, rz-ż, ch-h, szybkim pisaniem, rozróżnianiem i stosowaniem znaków matematycznych i symboli. Jak pracować z dyslektykiem Dyslektyk to wyzwanie zarówno dla rodziców, jak i nauczycieli. Bez odpowiedniego podejścia, dziecko z dysleksją będzie czuło się gorsze, nie będzie w stanie wykorzystać potencjału swojego intelektu, będzie niesprawiedliwie oceniane i niesłusznie krytykowane. Dlatego opracowuje się wytyczne, które pozwalają stworzyć dyslektykom warunki umożliwiające im lepsze funkcjonowanie w szkole i skuteczniejszą naukę. Najważniejsze jest zrozumienie problemu i uwierzenie, że problemy w czytaniu i pisaniu nie wynikają z lenistwa czy niestaranności dziecka. Druga sprawa to cierpliwość, jaką po prostu muszą wykazać się rodzice i nauczyciele. Dla tych drugich powstają poradniki i wytyczne, jak pracować z dyslektykiem. Obejmują one szereg zaleceń, wśród których znajdują się m.in.: konieczność angażowania wielu zmysłów dziecka w naukę (stosowanie środków audiowizualnych, dotykanie modeli i eksponatów, ćwiczenia wzrokowo-ruchowe związane z przekazywanymi treściami), zamiana części sprawdzianów z formy pisemnej na ustną, podział testów pisemnych na kilka etapów, dostosowanie arkuszy testowych do możliwości percepcyjnych dziecka (muszą być bardziej przejrzyste, np., jedno zadanie na jednej kartce), w pracach pisemnych należy oceniać wartość merytoryczną, a nie pismo i pisownię wyrazów, nie należy rygorystycznie oceniać sposobu prowadzenia zeszytów i koncentrować się nie na krytyce, ale na tym, co dziecku udaje się osiągnąć – jednym słowem chwalić, a nie krytykować. Jak pracować z dyslektykiem – rady dla rodziców Bardzo ważna jest współpraca z nauczycielem. W przypadku podejrzenia, że dziecko może mieć dysleksję, trzeba domagać się skierowania na test na dysleksję, czyli specjalne badania wykonywane w poradni psychologiczno-pedagogicznej. W razie problemów nieocenionym źródłem pomocy i wiedzy są oddziały terenowe Polskiego Towarzystwa Dysleksji, znajdujące się we wszystkich miastach wojewódzkich. Odrabianie lekcji z dyslektykiem Początkowo warto z dzieckiem odrabiać lekcje, ale go w tym nie wyręczać – po prostu czuwać przy nim, służąc radą i pomocą. Dobrym pomysłem jest namówienie dziecka na wykonywanie zadań najpierw w brudnopisie, a potem przepisywaniu ich na czysto do zeszytu. Stopniowo trzeba zwiększać ilość czasu, jaki dziecko pracuje w samotności, aby ostatecznie je usamodzielnić. Wspomaganie nauki czytania dziecka z dysleksją Do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/psychologia/jak-uczyc-dziecko-czytania-najlepsze-metody-4425-r1/">nauki czytania trzeba dziecku podsuwać interesujące je lektury, zaczynając od bardzo krótkich, np. broszur. Zawsze po tym, jak dyslektyk przeczyta tekst, dobrze jest z nim porozmawiać o treści. Trzeba też małemu dyslektykowi pokazać, że czytanie to praktyczna umiejętność, która przydaje się np. do wyszukiwania ciekawych informacji. W starszych klasach lektury czytane można wspomagać audiobookami – dziecko jednocześnie słucha tekstu i śledzi go wzrokiem w książce. Wspomaganie nauki pisania dyslektyka Najlepiej w porozumieniu z terapeutą, bo dyslektyk wymaga pomocy terapeutycznej, ustalić, jakie ćwiczenia powinno wykonywać dziecko. Bardzo często zacząć należy od wytrenowania poprawnego chwytu ołówka czy długopisu, a dopiero później skupiać się na precyzji ruchu ręki i kreśleniu odpowiednich kształtów,<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/gry-i-zabawy/szlaczki-do-druku-16484-r1/"> rysowaniu szlaczków. Budowanie pewności siebie małego dyslektyka Zanim dziecku zostanie postawiona diagnoza, najprawdopodobniej zdąży zniechęcić się do nauki i utraci część pewności siebie. Zadaniem rodziców jest uzmysłowienie synowi czy córce, że to nie jego/jej wina, że ma kłopoty z nauką. Dziecko musi być w pełni akceptowane i wspierane. Poznanie dziecka, jego zainteresowań i zdolności, zazwyczaj bardzo pomaga, bo pozwala udowodnić dyslektykowi, że jest równie wartościowy jak ludzie bez dysleksji. Źródło: kreatywnapedagogika.pl, szkolnictwo.pl, Bogdanowicz M. (1994). O dysleksji czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu - odpowiedzi na pytania rodziców i nauczycieli. Wydawnictwo Popularnonaukowe LINEA, Lubin, wyborcza.pl Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/psychotesty-i-quizy/test-na-dysleksj-dla-dzieci-1030-r4/">Test na dysleksję (online) Jak przygotować dziecko do nauki pisania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/metoda-warnkego-czyli-jak-pomoc-dziecku-z-trudnosciami-w-nauce-29746-r1/">Metoda Warnkego, czyli jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce
Dysleksja - 5 ważnych pytań, które zadają sobie rodzice
O dysleksji ostatnio dużo się mówi, ale wielu rodziców narzeka na brak rzetelnych informacji. Czym jest dysleksja, komu grozi, jakie objawy powinny zaniepokoić?
Dysleksja - sprawdź, czy grozi twojemu dziecku
Dysleksję diagnozuje się w wieku szkolnym, ale już kilka lat wcześniej możesz sprawdzić, czy twoje dziecko jest nią zagrożone. Możesz mu pomóc!
Dysleksję czyli specyficzne trudności z czytaniem, pisaniem i liczeniem, ma co dziesiąty uczeń. Jej ciężką postać stwierdza się u dwojga na każdą setkę dzieci. Pięciokrotnie częściej przydarza się ona chłopcom. Nie do końca wiadomo dlaczego tak jest. Kłopoty dyslektyków nie mają nic wspólnego z ich inteligencją i zdolnościami, lecz są wynikiem zakłóceń spostrzegania wzrokowego, słuchowego, koncentracji, uwagi, pamięci itd. Można być ponadprzeciętnie inteligentnym, twórczym i mieć bogatą wyobraźnię a mimo wszystko nie radzić sobie z rzeczami, które innym przychodzą bez większego trudu, np. z czytaniem, pisaniem czy liczeniem. Dysleksja nie jest chorobą ani kalectwem. Dysleksja nie ma nic wspólnego z lenistwem. Dysleksję miało wielu sławnych ludzi m.in. Albert Einstein i Leonardo da Vinci. Dysleksja to po prostu coś, nad czym trzeba popracować. Ćwiczenia przynoszą znakomite efekty. Dysleksję diagnozuje się u ośmio-, dziewięciolatków, jednak to, że dziecko może być obarczone ryzykiem dysleksji, można podejrzewać jeszcze zanim pójdzie szkoły, a nawet zanim zostanie przedszkolakiem. Kto jest najbardziej narażony na dysleksję? Szczególnie uważnie trzeba przyglądać się dziecku z ciąży zagrożonej, takiemu, które miało problem z przyjściem na świat oraz temu, które w okresie niemowlęcym rozwijało się ruchowo z opóźnieniem lub w sposób nietypowy (np. nie raczkowało, zaczęło chodzić później lub zdecydowanie wcześniej niż rówieśnicy, miało obniżone albo zbyt wysokie napięcie mięśniowe lub inne minimalne nieprawidłowości neurologiczne). Uwagi wymaga również malec, który w wieku dwóch, trzech lat gorzej niż rówieśnicy radzi sobie z układaniem klocków, prostych układanek, jest niezdarny, za mało lub nadmiernie ruchliwy, ma problemy z koncentrowaniem uwagi, późno zaczął rysować. Co może wskazywać na zagrożenie dysleksją? Według prof. Marty Bogdanowicz, znanej polskiej specjalistki od dysleksji, można podejrzewać, że dziecko w wieku przedszkolnym jest w grupie ryzyka, jeśli: Jest mniej sprawne fizycznie od rówieśników. Kiepsko sobie radzi w zabawach ruchowych: czasem ich po prostu nie lubi, a czasem uczestniczy w nich chętnie, ale np biega wolniej niż koledzy i częściej się przewraca. Nie lubi się wspinać po drabinkach albo robi to nieporadnie. Ma kłopoty z utrzymaniem równowagi (np. podczas chodzenia po krawężnikach). Nauka jazdy na trzykołowym rowerku lub hulajnodze (a w zerówce – na dwukołowym rowerze, nartach, łyżwach, rolkach) przychodzi mu z dużym trudem. Zdarza się również i tak, że malec w zasadzie robi to samo, co rówieśnicy (biega, skacze, wspina się itd.), ale wszystko wychodzi mu jakoś inaczej, mało zgrabnie. Ma kłopoty z samoobsługą. Ubieranie się (a zwłaszcza zapinanie guzików, w zerówce także wiązanie butów), jedzenie i tym podobne czynności sprawiają mu ogromny kłopot. Unika zabaw wymagających precyzji, np. nawlekania korali, budowania z klocków. Nieporadnie rysuje. W wieku 3. lat nie potrafi narysować zamkniętego koła, w wieku 4. lat – krzyża, w wieku 5. lat kwadratu, w wieku 6-7 lat – rombu i szlaczków w liniach. Jego rysunki są nieporadne. Ma kłopoty z budowaniem i rysowaniem według wzoru. Ma problemy z mówieniem. Np. rozwój jego mowy jest opóźniony, ma trudności z budowaniem wypowiedzi, używa głównie równoważników zdań, ma niewielki zasób słownictwa. Nieprawidłowo wymawia wiele głosek, bardzo często przekręca wyrazy (lomokotywa, lejeń). Ma kłopot z zapamiętywaniem wierszyków, nazw, zwłaszcza sekwencji takich jak poniedziałek – wtorek – środa itd. Do 3.- 4. roku życia nie zdecydowało się, którą ręką rysuje, je itp. czyli która ręka jest dominująca, a która wspomagająca. Pod koniec wieku przedszkolnego nie potrafi wskazać u siebie prawej i lewej ręki, nogi, oka, ucha itp. W zerówce bardzo często pisze cyfry i litery od prawej do lewej, pisze je odwrotnie, tzn. tak, że np. "B" ma brzuszki z lewej strony. Pamiętaj: ryzyko dysleksji to jeszcze nie dysleksja! Poza tym nawet jeśli twój przedszkolak rzeczywiście jest w grupie ryzyka, jest jeszcze mnóstwo czasu, by mu pomóc zanim pójdzie do szkoły. Im wcześniej zacznie się ćwiczenia, tym większa szansa na dobre rezultaty. Przeczytaj, jak pomóc dziecku zagrożonemu dysleksją. Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog, Poradnia Psychologiczno-Padagogiczna nr 5 we Wrocławiu.
Dysleksja - na czym polega i czy da się jej uniknąć
W szkołach jest coraz więcej dyslektyków - na czym polega dysleksja i czy możecie jej uniknąć?
Twoje dziecko nie cierpi rysować, nie potrafi dogonić grających w berka kolegów? Sprawdź, czy to może oznaczać, że będzie dyslektykiem. A jeśli tak – pomóż mu już teraz.
Czym właściwie jest dysleksja? W szerszym rozumieniu są to specyficzne trudności w nauce czytania i pisania u dzieci o normalnym poziomie rozwoju umysłowego. Dysleksję ma co dziesiąty uczeń (ciężką stwierdza się u 2% dzieci, średnią u 10- 15%). Pięciokrotnie częściej przydarza się ona chłopcom. Nie do końca wiadomo, dlaczego. Zdolne, ale z kłopotami – Problemy dyslektyków nie mają nic wspólnego z ich inteligencją i zdolnościami. Są wynikiem zakłóceń spostrzegania wzrokowego, słuchowego, koncentracji, uwagi, pamięci – tłumaczy Anna Marczewska Stręk, psycholog z Poradni Psychologiczno-Padagogicznej nr 5 we Wrocławiu. – Można być więc bardzo bystrym, twórczym, mieć bogatą wyobraźnię i mimo to nie radzić sobie z rzeczami, które innym przychodzą bez trudu. Dysleksja nie jest chorobą ani kalectwem. Nie ma też nic wspólnego z lenistwem. To po prostu coś, nad czym trzeba popracować. Problem może mieć podłoże genetyczne (czyli być dziedziczny), ale mają nań wpływ także inne czynniki, np. przebieg ciąży i porodu. Jego przyczyny nie są jednak do końca znane. Czytaj też: Rozwój trzylatka - 5 dowodów, że przebiega prawidłowo Dysleksja, dysgrafia, dysortografia? Terminu „dysleksja” używa się też w węższym znaczeniu, określając nim wyłącznie kłopoty z nauką czytania. Dziecko nie może zapamiętać liter lub, gdy je już pozna, ma problemy ze złożeniem ich w słowa (czyta, głoskując). Gdy już składa słowa, czyta wolniej, nie robi tego płynnie i popełnia dużo błędów. Gdy wreszcie czyta, słabo rozumie tekst, co mu przeszkadza w nauce i w tym, żeby czytanie polubić. Są jeszcze i inne „dys”: ► DYSGRAFIA – trudności z pisaniem. Malec robi to brzydko i z trudem (litery są niekształtne, mało czytelne, nie mieszczą się w linijkach), więc pisze powoli i nie nadąża za kolegami z klasy. ► DYSORTOGRAFIA – trudności z poprawną pisownią. Ten problem dotyczy starszych dzieci, zwykle tych, które miały problemy z nauką czytania i pisania. Może wyglądać różnie: dziecko zjada litery, przestawia je, zamienia, nie kończy słowa. Popełnia błędy ortograficzne, choć zna reguły. Gdy się zastanowi, pisze dobrze, ale gdy skupi się nad treścią lub zdenerwuje, to samo słowo może napisać z błędem. ► DYSKALKULIA – trudności w operowaniu liczbami. Występuje rzadziej niż dysleksja. Dziecko o prawidłowym poziomie inteligencji nie rozumie matematyki, nie wie, czy trzeba dodać, czy odjąć, myli się w najprostszych obliczeniach itp. ► DYSPRAKSJA – trudności w planowaniu i wykonywaniu czynności ruchowych, kłopoty z nabywaniem nowych. Malec z trudem zapina guziki, wiąże sznurowadła, posługuje się sztućcami, ma także kłopoty z nauką jazdy na rowerze – bo „nie czuje” swojego ciała w przestrzeni. Kiedyś takie dzieci nazywano po prostu niezdarami. Niestety, trudności tego rodzaju często występują razem. Diagnoza dysleksji Dysleksję można stwierdzić dopiero u ośmio-, dziewięciolatka. Jednak, że coś się święci, widać sporo wcześniej. – Ryzyko dysleksji można podejrzewać, jeszcze zanim smyk pójdzie szkoły, a nawet nim zostanie przedszkolakiem – podkreśla psycholog. [CMS_PAGE_BREAK] Objawy dysleksji Według prof. Marty Bogdanowicz, znanej specjalistki od dysleksji, jest wiele oznak, że przedszkolak należy do grupy ryzyka. • Mała sprawność fizyczna. Malec kiepsko sobie radzi w zabawach ruchowych. Czasem ich nie lubi, czasami uczestniczy w nich chętnie, ale np. biega wolniej niż koledzy i częściej się przewraca, nieporadnie wspina się po drabinkach, ma kłopoty z utrzymaniem równowagi (np. podczas chodzenia po krawężnikach), później niż inni i ze znacznie większym trudem uczy się jazdy na trzykołowym rowerku (a w zerówce – na dwukołowym rowerze, nartach, łyżwach). – Zdarza się, że dziecko w zasadzie robi to samo, co rówieśnicy, ale wszystko wychodzi mu jakoś inaczej, mało zgrabnie – mówi Anna Marczewska-Stręk. • Kłopoty z samoobsługą, czyli ubieraniem się (zapinaniem guzików, a w zerówce także z wiązaniem butów) i jedzeniem. • Nieporadne rysowanie. Jeśli trzylatek nie umie narysować zamkniętego koła, czterolatek – krzyża, w wieku pięciu lat dziecko nie rysuje kwadratu, w wieku sześciu, siedmiu – szlaczków w liniach, a jego rysunki są nieporadne, warto mu się przyjrzeć. Charakterystyczne jest też unikanie zabaw wymagających precyzji (nawlekania koralików, budowania z klocków). • Trudności z mówieniem. Rozwój mowy jest opóźniony, dziecko z trudem buduje wypowiedzi, używa równoważników zdań, ma niewielki zasób słów, nieprawidłowo wymawia głoski, przekręca wyrazy. Kiepsko zapamiętuje wierszyki, nazwy oraz sekwencje typu: poniedziałek, wtorek itd. • Opóźniona lateralizacja. Tzn. czterolatek wciąż nie zdecydował, którą ręką rysuje, je – prawą czy lewą. Pod koniec wieku przedszkolnego nie potrafi wskazać u siebie prawej i lewej ręki, nogi, oka, ucha. W zerówce często pisze od prawej strony do lewej i odwraca literki, tzn. np. „B” ma brzuszki z lewej strony. Szczególnie uważnie trzeba też obserwować dziecko, które urodziło się po ciąży zagrożonej i po porodzie z problemami, wcześniaka, a także malca, który jako niemowlę rozwijał się ruchowo z opóźnieniem lub nietypowo (np. nie raczkował, zaczął chodzić później albo zdecydowanie wcześniej niż rówieśnicy, miał obniżone bądź wzmożone napięcie mięśniowe lub inne nieprawidłowości neurologiczne). Czytaj też: 3 domowe eksperymenty, dzięki którym dziecko pokocha nauki ścisłe Jak pracować z dyslektykiem? Ryzyko dysleksji to jeszcze nie dysleksja! Nawet jeśli twój przedszkolak wydaje się nią zagrożony, macie czas, by mu pomóc, zanim pójdzie do szkoły. Im wcześniej rozpocznie się ćwiczenia, tym większa szansa na dobre rezultaty. Co może pomóc? • Wizyta u psychologa. Sprawdzi on, czy maluch ma problem, i podpowie co dalej. Czasem dziecko dostaje do domu listę ćwiczeń do wykonania, niekiedy jest kierowane na specjalistyczne zajęcia (np. z kinezjologii, integracji sensorycznej) lub do logopedy czy neurologa. Możesz się zgłosić do poradni psychologiczno-pedagogicznej, której podlega wasze przedszkole. Jeśli malec do niego nie chodzi, pójdź z nim do poradni, która obsługuje wasz rejon (o adres pytaj w najbliższym przedszkolu). Nie potrzebujesz skierowania, ale musisz się liczyć z oczekiwaniem na wolny termin. • Ćwiczenia. Jeśli psycholog zaleci ćwiczenia, dziecko musi wykonywać je systematycznie. Staraj się „sprzedać” je w atrakcyjnej formie: bawcie się, dawajcie sobie zadania na zmianę. • Zabawy ruchowe. Wychodźcie często na plac zabaw. Maluch powinien dużo biegać, wspinać się na drabinki, jeździć na rowerze. W zimie zabieraj go na ślizgawkę na łyżwy i do sali zabaw. Pozwalaj na szaleństwa w domu: niech skacze po łóżku, wspina się na oparcie sofy, czołga pod krzesłami. Nie każ mu chodzić grzecznie koło ciebie, jeśli woli iść po krawężniku albo podjeździe dla wózków – on wie, co robi, taka spontaniczna aktywność to najlepsza terapia. • Zajęcia poprawiające koordynację, pływanie, taniec. Bawcie się w to, co wymaga określonej sekwencji ruchów. Świetne są wierszyki i piosenki wymagające rytmicznego klaskania lub pokazywania czegoś. • Samodzielność. Nie wyręczaj dziecka. Nie ubieraj go, nie karm, nie zapinaj za niego guzików. Niech ma okazję ćwiczyć paluszki. Nawet jeśli to dla ciebie trudne, cierpliwie czekaj, aż poradzi sobie z zadaniem. Pokazuj, jak coś zrobić. Chwal, gdy się z czymś upora. • Pomaganie mamie. Proś smyka o pomoc w codziennych sprawach. Niech zbiera rozsypane przypadkiem monety, układa sztućce, rozpakowuje zakupy, lepi kluski, przypina pranie klamerkami do sznurka. [CMS_PAGE_BREAK] Rodzice dyslektyka Problemem u dzieci, które mają rozmaite trudności, bywa brak wiary we własne możliwości i podejście w stylu: „I tak mi się nie uda”. Jeśli chcesz, by twoja pociecha w siebie wierzyła, to: • Nie udawaj, że problemu nie ma. Nie wmawiaj dziecku, że np. jest mistrzem w rysowaniu, bo poczuje się oszukane. I tak zauważy, że rysuje gorzej niż rówieśnicy. Lepiej uświadom mu, że ludzie są różni, mają różne talenty i rozmaite kłopoty. • Pokaż mu, w czym jest dobre. Może wymyśla fantastyczne historie albo potrafi pięknie śpiewać? • Okazuj miłość. Niech wie, że je kochasz niezależnie od tego, jak radzi sobie z rysowaniem i wiązaniem bucików. • Dodawaj otuchy. Doceniaj trud, a nie tylko efekty. Podkreślaj nawet drobne sukcesy. Pokazuj postępy. Nie krytykuj, nigdy nie obrażaj, nie używaj słów „gamoń”, „niezdara” itp. • Nie porównuj z innymi dziećmi. To w niczym nie pomaga, a może maluszka nieźle zestresować i obniżyć jego poczucie własnej wartości. Ćwiczenia dla dzieci z dysleksją - nie musza być nudne! Zagrożonego dysleksją dziecka nie trzeba zmuszać do katorżniczej pracy. Ćwiczenia powinny przypominać zabawę. Oto kilka przykładów: - szermierka papierowymi tubami (np. po ręcznikach kuchennych ), - rzucanie do kosza kulkami z papieru, - wydzieranie kształtów z papieru kolorowego, - wycinanie, robienie papierowych zwierzątek (origami), - rysowanie kół ręką w powietrzu, - rysowanie kredą po asfalcie, - układanie puzzli, - wsłuchiwanie się w różne odgłosy i odgadywanie ich źródła. Specjalistyczne ćwiczenia powinien zlecić specjalista. Ich dobór zależy od rodzaju trudności. Niezależnie od tego każde dziecko z grupy ryzyka powinno uczestniczyć w zabawach ruchowych, bo taki trening pobudza układ nerwowy i ułatwia uczenie się, choć oczywiście go nie zastąpi. – To jest tak: nawet jeśli malec będzie się huśtał trzy godziny dziennie, nie nauczy się literek, jeśli mu się ich nie pokaże. Ale dzięki huśtaniu i innym zabawom nauczy się ich szybciej – tłumaczy psycholog. Znani dyslektycy Daniel Radcliffe wcielający się w postać Harry’ego Pottera ma dyspraksję (czyli trudności w wykonywaniu i planowaniu czynności ruchowych). Mimo ćwiczeń do dziś nie potrafi np. zawiązać sobie butów. Wyręczają go w tym inni, co bulwarówki i internetowe serwisy plotkarskie uznały za przejaw próżności. UWAGA: W mediach pojawiła się informacja, że jego dyspraksja się pogłębia. Wieści te wydają się mało wiarygodne. Dyspraksja rozwojowa – ta o której piszemy – nie postępuje, za to może się cofnąć dzięki ćwiczeniom. Dysleksję i kłopoty pokrewne miało wielu sławnych ludzi: Hans Christian Andersen, Albert Einstein, Agata Christie, Winston Churchill, Walt Disney, Pablo Picasso, Leonardo da Vinci. Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog, Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 5 we Wrocławiu.
Twój przedszkolak nie lubi układanek i jak ognia unika rysowania? Ciągle coś potrąca, nie może dogonić kolegów? Sprawdź, czy nie grozi mu dysleksja.
Kiedyś nikt sobie nie zawracał głowy dysleksją. Gdy jakiś uczeń dukał czytanki, pisał „gołomp na dahó”, uznawano, że jest mało zdolny. Taki malec musiał mieć wiele uporu, by przekonać innych, ile jest wart. Na szczęście dziś wiadomo, że trudności z czytaniem czy pisaniem nie mają nic wspólnego z inteligencją, lecz są wynikiem zaburzeń spostrzegania wzrokowego, słuchowego, koncentracji... Czytaj też: Rozwój trzylatka - 5 dowodów, że przebiega prawidłowo Obserwuj dziecko Dysleksję stwierdza się dopiero u ośmiolatków (wcześniej mówi się o ryzyku dysleksji), jednak już wcześniej można zauważyć, że coś się święci. Według prof. Marty Bogdanowicz, specjalistki od dysleksji, możesz podejrzewać, że twój przedszkolak jest w grupie ryzyka, jeśli: • Jest mniej sprawny fizycznie od rówieśników. Robi wrażenie niezdarnego, kiepsko sobie radzi w zabawach ruchowych, słabo biega, nieporadnie wspina się po drabinkach, ma problem z utrzymaniem równowagi (np. podczas chodzenia po krawężniku), nauką jazdy na trzykołowym rowerku albo hulajnodze. • Ma mało sprawne rączki. Zapinanie guzików, ubieranie się sprawiają mu spory kłopot. Nie lubi zabaw wymagających precyzji, np. nawlekania korali, budowania z klocków. • Nie lubi rysować i robi to gorzej niż rówieśnicy. Jego rysunki są nieporadne, ma kłopoty z rysowaniem według wzoru. • Ma problemy z mówieniem. Używa głównie równoważników zdań, ma niewielki zasób słownictwa. Nieprawidłowo wymawia wiele głosek, często przekręca wyrazy (lomokotywa, lejeń). • Nie zdecydował się na prawą lub lewą rękę. Powinien to zrobić do trzeciego roku życia. Pod koniec wieku przedszkolnego nie potrafi wskazać prawej ręki. W zerówce cyfry i litery pisze odwrotnie, tzn. tak, że np. „B” ma brzuszki z lewej strony. Tak naprawdę to, że dziecko jest obarczone ryzykiem dysleksji, można podejrzewać wcześniej. Częściej taki problem mają maluchy, których rodzice mieli dysleksję, te, których mamy miały kłopoty z ciążą. Uważnie trzeba przyglądać się dziecku, które w okresie niemowlęcym rozwijało się ruchowo z opóźnieniem lub nietypowo (np. nie raczkowało), miało obniżone albo zbyt wysokie napięcie mięśniowe. Jak pomóc dziecku Ryzyko dysleksji to jeszcze nie dysleksja i nawet, jeśli twój malec ma problemy, jest na tyle mały, że można mu pomóc. I jeszcze jedno: dysleksja to nie tragedia. Może jednak utrudnić życie. Dlatego: • Idź z dzieckiem do psychologa, który sprawdzi, czy malec ma problem, a w razie potrzeby skieruje na zajęcia (np. z kinezjologii albo integracji sensorycznej) lub do innego specjalisty (np. logopedy, neurologa). O adres poradni psychologiczno-pedagogicznej zapytaj w przedszkolu. • Zapewnij dziecku dużo ruchu. Wspinanie się na drabinki, bieganie, chodzenie po krawężnikach, huśtanie się, skakanie po dmuchanych zamkach itd. – to najlepsza, naturalna terapia. • Nie wyręczaj dziecka. Nie ubieraj go, nie zapinaj za nie guzików. Dzięki czynnościom samoobsługowym ćwiczy paluszki. • Zapisz malca na zajęcia poprawiające koordynację. Na przykład pływanie albo taniec. Pamiętaj, że nawet robiąc to wszystko (systematycznie!) nie masz gwarancji, że problem zniknie. Pewne jest jednak to, że im wcześniej się zacznie, tym lepiej. Czytaj też: Co powinien umieć kilkulatek? Sprawdź! Skąd się biorą kłopoty z pisaniem? Dysleksja to specyficzne trudności w nauce czytania i pisania u dzieci, które mają normalny poziom inteligencji, są zadbane i dobrze uczone. Jej przyczyny nie są do końca zbadane. Wiadomo, że jest dziedziczna (a więc ma podłoże genetyczne), ale to nie wszystko: na jej rozwój może mieć wpływ wiele czynników, m.in. przebieg ciąży i porodu. Taki problem ma co dziesiąty uczeń (pięciokrotnie częściej przydarza się chłopcom). W węższym rozumieniu dysleksja to kłopoty z czytaniem. Konsultacja: Anna Marczewska-Stręk, psycholog. Rozmawiaj z mamami przedszkolaków na forum!
Turlanie po dywanie i inne zabawy ruchowe - 15 zabaw, które wspierają rozwój dziecka
Podpowiadamy, w co się bawić z dzieckiem, by wspierać jego rozwój i samemu mieć z tego radość.
Zabawy ruchowe mają mnóstwo zalet. Nie tylko rozwijają mięśnie i poprawiają kondycję dziecka, ale także przyczyniają się do rozwoju jego mózgu. Dają poczucie siły i pewności siebie, a przy okazji uczą wielu ważnych rzeczy. Wspólne baraszkowanie z rodzicami buduje również zaufanie i poczucie bezpieczeństwa dziecka. W dodatku dzieci je uwielbiają. Przeczytaj jak wspierać rozwój fizyczny dziecka W co się bawić z dzieckiem? Zabawy ruchowe budujące zaufanie i poczucie bezpieczeństwa Jedną z ulubionych zabaw ruchowych małego dziecka jest baraszkowanie z rodzicami. Maluchy uwielbiają wchodzić na plecy tacie, skakać na kolanach mamy, być całowane i łaskotane. Weronika Sherborn, autorka koncepcji „Ruchu rozwijającego” wyjaśnia, że podczas beztroskich zabaw dziecko nie tylko spala nadmiar energii, ćwiczy zwinność ruchów i świetnie się bawi, ale także doświadcza własnej siły, uczy się zaufania do dorosłego i doznaje poczucie bycia kochanym. Takie baraszkowanie możesz wzbogacić o ciekawe zabawy: 1. Koń na biegunach Posadź maluszka na swoich udach tak by jego plecy dotykały twojego brzucha. Zacznij lekko bujać się razem z nim do przodu i do tyłu a potem stopniowo coraz bardziej wychylaj się w tył tak, by w końcowej fazie stopy dziecka były wysoko nad jego głową. Wesoło śpiewaj w rytm huśtania: np. „buu-ju, buu-ju” lub „raaaz-dwa, „raaz-dwa”– to przy okazji świetna wprawka do nauki liczenia. 2. Ciągnięcie za nogi Gdy dziecko leży na plecach chwyć je za kostki i „ciągnij” po śliskiej podłodze uważając, by nie uderzyło się w główkę. By było bezpieczniej pod tułów i głowę malucha możesz podłożyć koc. Ciągnąc wykonuj szerokie ślizgi na bok. Możesz przy okazji śpiewać „Jedzie pociąg z daleka”. To będzie dla was świetna, budująca więź zabawa. 3. Przygniatanie Gdy dziecko leży na brzuchu lekko połóż się na nim w poprzek jego ciała i zachęć, by próbowało się spod ciebie wyczołgać. Przygniatanie powinno być delikatne, ale też na tyle mocne, by dziecko musiało włożyć trochę energii, by się uwolnić. Dzięki temu doświadczy poczucia własnej siły i będzie miało ogromną satysfakcję. Przeczytaj jak wygląda dzień z dziecięcych marzeń Zabawy ruchowe rozwijające mózg dziecka Niewiele jest dzieci, które nie lubią się huśtać, kręcić w kółko, wirować wokół własnej osi. Takie zabawy pobudzają swój mózg do rozwoju. Dzieje się tak dlatego, że w czasie wirowania, turlania czy huśtania stymulowany jest układ przedsionkowy , który odgrywa znaczącą rolę w rozwoju koordynacji ruchowej i równowagi, pośrednio warunkuje dobrą koncentrację, a tym samym zdolność uczenia się. W co możesz bawić się z dzieckiem? 4. Turlanie Jeśli Twój smyk nie opanował jeszcze tej sztuki, możesz mu w tym pomóc – gdy dziecko leży na plecach, połóż jego ramię lub udo w poprzek ciała i delikatnie za nie pociągnij. Bardziej sprawne maluchy można turlać po całym dywanie. Dzieci lubią być też turlane po ciele rodzica – usiądź na podłodze z dzieckiem leżącym w poprzek twoich ud i stocz je w dół do kostek i z powrotem w górę. Kładąc plecy na podłodze możesz toczyć malucha aż do swojego podbródka, a podnosząc tułów – znów stoczysz dziecko na swoje uda. Dużo przyjemności daje też dziecku zamiana rolami i turlanie mamy lub taty (przy ich dyskretnej pomocy). 5. Wirowanie Weź dziecko za jedną rękę i szybko obracaj dookoła swojej osi przez około 30 sekund. Odpocznijcie aż przestaniecie odczuwać zawroty głowy i znów kręć dziecko w tym samym co poprzednio kierunku (zmiana kierunku zmniejsza stymulację mózgu). Gdy maluch jeszcze kiepsko chodzi, wiruj trzymając go na rękach. Do tej zabawy świetnie pasuje wierszyk: „Tańcowały dwa Michały” („Tańcowały dwa Michały, jeden duży drugi mały, jak ten duży zaczął krążyć, to ten mały nie mógł zdążyć”) 6. Huśtawka Huśtawka zawieszona na framudze drzwi może stać się dla malucha najlepszą zabawką, ale bardzo dużą wartość ma też huśtanie dziecka na swoim ciele. Połóż się na plecach i unieś zgięte w kolanach nogi do góry. W tej pozycji połóż brzuch i nogi malucha na swoich podudziach trzymając je jednocześnie za ramiona. Teraz delikatnie podnoś i opuszczaj nogi huśtając na nich dziecko. [CMS_PAGE_BREAK] Zabawy ruchowe, które zapobiegają dysleksji Niewielu rodziców zdaje sobie sprawę, że aktywność fizyczna usprawnia pracę mózgu i ma ogromny wpływ na rozwój intelektualny ich dziecka. Dzieje się tak m.in. dlatego, że wykonywanie pewnych ruchów stymuluje mózg do tworzenia nowych połączeń między neuronami i do ich utrwalania. Dzięki temu informacje ze zmysłów mogą szybciej docierać do mózgu, współpraca między półkulami jest sprawniejsza, poprawia się koordynacja wzrokowo-ruchowa oraz mała i duża motoryka rąk niezbędna do rysowania i pisania. Baw się razem z dzieckiem uznanymi na całym świecie ćwiczeniami opracowanymi przez Paula Dennisona, a w przyszłości uniknie ono dysleksji, będzie mieć dobrą koncentrację i prawidłową koordynację. Oto kilka takich zabaw: 7. Leniwe ósemki To ćwiczenie stymuluje przede wszystkim rozwój komunikacji między półkulami mózgu, a to przyczynia się do szybkiego kojarzenia informacji i sprawnego myślenia. Polega na rysowaniu przewróconych ósemek (symbolu nieskończoności). Daj dziecku do rączki coś atrakcyjnego do pisania (gruby flamaster, kolorową mocno piszącą kredkę, kredę do tablicy), weź jego rączkę w swoją dłoń i na dużym kartonie lub tablicy rysujcie razem leżące ósemki. Koniecznie zawsze zaczynaj rysować od środka do góry, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Możecie też „rysować na sucho”, kreśląc ósemki w powietrzu albo narysować kredą wielką ósemkę na chodniku i biegać po namalowanej linii - pamiętając o odpowiednim kierunku. 8. Kotek i myszka Ta zabawa ma na celu zachęcanie dziecka do raczkowania, nawet jeśli ono już świetnie biega. Kiedy bowiem maluch raczkuje wykonuje ruchy naprzemienne, które uaktywniają jednocześnie prawą i lewą półkulę usprawniając przepływ informacji między nimi. Powiedz dziecku, że jesteś myszką, a ono kotkiem. Zapiszcz jak myszka „pii” i zachęć malucha, by idąc na czworakach kotek gonił myszkę. Przechodźcie pod stołem i dokoła krzeseł, a gdy kotek się zmęczy niech „na niby” napije się mleczka z miseczki i zrobi „koci grzbiet”. Sprawdź jak rozpoznać dysleksję u dziecka Zabawy ruchowe z piłką Już roczny maluch może świetnie bawić się piłką. Trzeba mu tylko pokazać, co z piłką można robić. Takie zabawy są bardzo cenne przede wszystkim dlatego, że usprawniają koordynację wzrokowo-ruchową, wymagają koncentracji uwagi i ćwiczą refleks, a poza tym jest przy nich dużo śmiechu. Jak można bawić się piłką? 9. Toczenie piłki po podłodze To propozycja dla najmłodszych dzieci. Siądźcie naprzeciwko siebie, na początku blisko, z nogami szeroko rozstawionymi. Potocz do dziecka lekką, dużą piłkę (dobra będzie plażowa) i zachęć by zrobiło to samo. Gdy maluch sobie nie radzi, usiądź za nim, weź jego rączki w swoje dłonie i wspólnie toczcie piłkę. 10. Przymiarka do ping-ponga Sprawny dwulatek będzie się świetnie bawił, jeśli dostanie dużą rakietkę i za jej pomocą będzie próbował toczyć piłkę po podłodze. Na twardej terakocie świetnie się sprawdza zestaw do ping-ponga – uderzona rakietką mała piłeczka śmiesznie się odbija od twardej nawierzchni i maluch ma dużo frajdy, gdy musi ją gonić. 11. Złap i rzuć Łapanie i rzucanie piłki to sztuka trudna do opanowania nawet dla dwulatka. Mimo to warto już wcześniej uczyć tego dziecko. Wybierz piłkę lekką i na tyle dużą, by łatwo było ją dziecku złapać. Twoja pociecha powinna stanąć z wyciągniętymi rączkami ok. 30 cm od ciebie. Delikatnie wrzuć piłkę w jej ramiona i zachęcaj, by mocno przytulała ją do siebie nie dając upaść. Chwal nawet nieudane próby i namawiaj, by teraz dziecko odrzuciło piłkę Tobie. 12. Gra w kręgle Ustaw w rzędzie kręgle (plastikowe butelki po napojach, wieże z klocków, plastikowe figurki zwierząt itp.) i pokaż dziecku, jak toczyć dużą gumową piłkę, by je przewrócić. Potem oddaj piłkę maluchowi i z entuzjazmem dopinguj go do zabawy. Namawiaj dziecko, by także ono starało się ustawiać kręgle. Sprawdź jakie zabawki powinno mieć każde dziecko Zabawy ruchowe z muzyką Ruch całego ciała w określonym rytmie wywołuje u dzieci poczucie harmonii, kształtuje wrażliwość na dźwięki. Maluchy nabierają świadomości własnego ciała, a przez to płynności i zwinności ruchów. Niektórym brzdącom wystarczy włączyć muzykę, by zaczęły podrygiwać, ale dobrze jest proponować im również bardziej złożone zabawy, na przykład takie: 13. Śmieszne kroki Gdy dziecko dobrze już opanowało sztukę chodzenia, zainteresuj go nowymi, śmiesznymi sposobami używania nóg. Pokaż, jak porusza się kaczuszka, jak chodzi bocian, a jak kica zajączek. Spróbujcie chodzenia wielkimi krokami i zupełnie malutkimi kroczkami. Twoje pomysły na pewno mu się spodobają. 14. Kółko graniaste Rytmiczne wyliczanki to wprawka do nauki liczenia, bo liczenie to przecież rytm! Weźcie się z dzieckiem za ręce i tańcząc śpiewajcie lub recytujcie znane wyliczanki w różnym rytmie – raz szybciej, raz wolniej. Maluchy uwielbiają na przykład zabawę w kółko graniaste, a zwłaszcza robienie „bęc” na podłogę („Kółko graniaste, czterokanciaste, kółko nam się połamało, cztery grosze kosztowało, a my wszyscy bęc”). 15. Bal lalek Przy wesołej muzyce urządźcie bal lalek i misiów. Ty weź jedną zabawkę, drugą daj dziecku i tańczcie w dowolny sposób. Kręćcie się w kółko, podskakujcie, podrzucajcie zabawki do góry, wymieniajcie się nimi i zapraszajcie do tańca inne pluszaki. Już wkrótce będzie to ulubiona rozrywka Twojego dziecka. Przeczytaj jak muzyka wspiera rozwój dziecka Gdzie jeszcze zanajdziesz pomysły na zabawy ruchowe dla dzieci? Opisy wielu ciekawych zabaw ruchowych dla dzieci znajdziesz w książkach. Oto te, które polecamy szczególnie: Weronika Sherborne: „Ruch rozwijający dla dzieci” Erich Ballinger: „Wesoła gimnastyka” Jackie Silberg: „Zabawy umysłowe dla dzieci os roku do trzech lat”