„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
„Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam jeszcze, co wydarzy się później. Kilka dni po ich przyjeździe do Krynicy Morskiej pojawili się tam wieloletni przyjaciele moich teściów. Przyjechali ze swoją wnuczką, sześcioletnią Hanią. Dziewczynki ponoć od razu się polubiły. Julka opowiadała później, że razem budowały zamki z piasku, bawiły się na placu zabaw i wieczorami wymyślały różne zabawy. Cieszyłam się, że poznała kogoś nowego i że dobrze spędza czas. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam, że ta znajomość stanie się powodem całej awantury. „Mieli ją przywieźć do domu” Z góry było ustalone, że są w Krynicy tydzień. My kilka dni po ich powrocie mieliśmy jechać do Turcji na wczasy, więc wszystko było ustalone. Miałam jeszcze mieć czas na zrobienie prania itd. Tego dnia przygotowałam obiad, czekałam na córkę. W pewnym momencie zobaczyłam samochód teściów pod domem. Wyszli sami. Pomyślałam, że może Julka śpi w aucie. Podeszłam bliżej. Samochód był pusty. Zapytałam: „Gdzie jest Julka?”. Teściowa odpowiedziała spokojnie: „Została jeszcze kilka dni nad morzem”. Do dziś pamiętam, jak zareagowałam. Jak serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. „Podjęli decyzję za mnie” Okazało się, że ci znajomi teściów zostawali jeszcze kilka dni w Krynicy i zaproponowali, żeby Julka została razem z Hanią. Dziewczynki bardzo się ze sobą zżyły, a teściowie uznali, że szkoda przerywać im zabawę. Tylko że nikt nie zapytał mnie, czy się na to zgadzam. Nikt nie zadzwonił. Nikt nie powiedział: „Mamy taki pomysł, co ty na to?”. Po prostu zdecydowali. Zaczęłam wtedy na nich krzyczeć, zaczęłam płakać, no jak szalona się zachowywałam. Prawie się osunęłam na ziemię, resztki energii wpakowałam w ustanie o własnych siłach. A teściowa tylko powtarzała: „Nie przesadzaj. Ona jest szczęśliwa. Przecież nic złego się nie dzieje”. Tylko że dla mnie właśnie coś się wydarzyło. Znowu poczułam, że moje zdanie jako mamy nie ma dla nich większego znaczenia. Wiem, że wiele osób powie: „Przecież Julce nic się nie stało, była z dziadkami, miała świetną zabawę”. Ale tak naprawdę została z obcymi dla mnie ludźmi. Więc chodzi o bezpieczeństwo, a chodzi też o granice. O ustalenia. Najbardziej boli mnie to, że ta sytuacja wpisuje się w coś, co trwa od lat. Oni często uważają, że wiedzą lepiej ode mnie, bo wychowali własne dzieci. Wszystko się dobrze skończyło, pojechaliśmy po Julkę następnego dnia i potem się szykowaliśmy na Turcję, ale i tak najadłam się tyle strachu, że nikt tego nie zrozumie, kto tego nie przeżył. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Relacja dziadków z wnukami może być niezwykle cenna, a wspólne wyjazdy często budują wyjątkową więź. Jednocześnie bliskość nie oznacza przejęcia roli rodziców – to oni ustalają najważniejsze zasady i podejmują decyzje dotyczące dziecka. W sytuacjach takich jak przedłużenie wyjazdu czy zmiana wcześniejszych ustaleń kluczowa jest rozmowa i zgoda rodziców. Nawet jeśli intencją dziadków jest sprawienie dziecku radości, działanie bez porozumienia może zostać odebrane jako przekroczenie granic. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią” „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
„Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
Przez lata trudno było mi zrozumieć moich teściów. Oboje mieli świetne emerytury, oszczędności i piękny dom, a mimo to nigdy nie zaproponowali, że kupią wnukom rower, dołożą się do kolonii czy choćby wręczą dzieciom pieniądze na urodziny. Kiedy znajomi opowiadali, jak ich rodzice wspierają młode rodziny, czułam ukłucie zazdrości. Dopiero przypadkowo odkryłam, gdzie naprawdę trafiają ich pieniądze. I wtedy zrobiło mi się zwyczajnie głupio.
Nie oczekiwałam, że teściowie będą utrzymywać nasze dzieci. Nigdy. Razem z mężem pracowaliśmy, radziliśmy sobie i nie prosiliśmy nikogo o pomoc. Bolało mnie jednak coś innego. Na każde urodziny wnuki dostawały książkę, czekoladę albo własnoręcznie upieczone ciasto. – Babciu, a zegarek? – zapytał kiedyś nasz Kuba, kiedy skończył osiem lat. Większość dzieci w jego klasie miała już wypasione smartwatche. Teściowa pogłaskała go po głowie. – Może kiedyś, kochanie. Tymczasem wiedziałam, że pieniędzy im nie brakuje. Mieli dwa samochody, co roku wyjeżdżali na kilka tygodni do uzdrowisk, a teść od lat inwestował na giełdzie. Czasem aż trudno było mi zrozumieć ich sposób myślenia. – Naprawdę nie mogliby raz na jakiś czas trochę bardziej rozpieszczać wnuków? – zapytałam kiedyś męża. Wzruszył ramionami. – To ich pieniądze. Wszystko zmienił zwykły niedzielny obiad Jak co tydzień spotkaliśmy się u teściów. Po obiedzie pomagałam teściowej sprzątać ze stołu. Otworzyłam szufladę, żeby schować serwetki, i przypadkiem zobaczyłam gruby segregator. Na okładce widniał napis: „Fundusz rodzinny”. Nie ukrywam – zaciekawiło mnie to. Kiedy teściowa wyszła do spiżarni, nieświadomie otworzyłam segregator. W środku były przelewy. Dziesiątki. A może setki. Na niemałe kwoty. Nazwy fundacji, hospicjów, domów dziecka, schronisk dla zwierząt. Zamarłam. W tej samej chwili usłyszałam za sobą spokojny głos. – Widzę, że znalazłaś naszą małą tajemnicę. Odwróciłam się speszona. Byłam przekonana, że wydają pieniądze tylko na siebie – Przepraszam... Nie chciałam podglądać. Teściowa tylko się uśmiechnęła. – Nic się nie stało. Usiadłyśmy przy stole. – Wiesz... wiele osób myśli, że jesteśmy skąpi. Spuściłam wzrok. Przecież ja też tak myślałam. – Co miesiąc odkładamy część emerytur i oszczędności. Od lat wspieramy kilka miejsc. Nie lubimy o tym mówić. – Dlaczego? – Bo pomaganie przestaje być pomaganiem, kiedy robi się z niego przedstawienie. Przez chwilę milczałam. – A wnuki? Teściowa uśmiechnęła się ciepło. – Wnuki mają rodziców, którzy świetnie sobie radzą. My chcieliśmy pomagać tam, gdzie naprawdę często nie ma już nikogo. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Największe zaskoczenie czekało mnie chwilę później Do kuchni wszedł teść. – Haniu, pokaż jej jeszcze drugą teczkę. Spojrzałam pytająco. Teściowa wyjęła z szafki cienką kopertę. W środku znajdowały się umowy lokat i wyciągi z konta. – To oszczędności dla wnuków. – Jakie oszczędności? – Odkąd urodziło się każde z nich, co miesiąc odkładamy niewielką kwotę. Nie chcieliśmy kupować kolejnych zabawek, które po miesiącu trafią do piwnicy. Wolimy dać im coś, co naprawdę przyda się, kiedy będą dorośli. Patrzyłam na dokumenty w kompletnej ciszy. – Chcemy wręczyć im te pieniądze na studia, pierwsze mieszkanie albo wtedy, gdy będą zaczynać dorosłe życie – dodał teść. – Jeszcze o tym nie wiedzą. I dobrze. W drodze do domu długo milczałam Mąż spojrzał na mnie i od razu zauważył, że coś się zmieniło. – O czym rozmawiałyście? Westchnęłam. – Chyba przez kilka lat bardzo źle ich oceniałam. Opowiedziałam mu o segregatorach i rozmowie z jego rodzicami. – Wiedziałeś? Uśmiechnął się. – Wiedziałem tylko o oszczędnościach dla dzieci. O fundacjach nie miałem pojęcia. Od tamtej niedzieli inaczej patrzę na teściów. Nadal nie kupują wnukom drogich prezentów i raczej się to nie zmieni. Za to wiem, że ich dobroć po prostu nie jest na pokaz. A ja zrozumiałam coś bardzo ważnego. Nie zawsze można ocenić człowieka po tym, ile wydaje przy rodzinnych spotkaniach. Czasem największe serce bije zupełnie po cichu. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Teściowa od miesięcy prosiła nas o pożyczki. Gdy przypadkiem zobaczyłam jej zdjęcia z uzdrowiska, aż mnie zamurowało” „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z jednej strony wiem, że nie mają obowiązku zajmować się naszymi dziećmi. Naprawdę to rozumiem. Z drugiej strony trudno mi pogodzić się z myślą, że wolą spędzić dwa tygodnie w hotelu z drinkiem niż tydzień z własnymi wnukami, które przez cały rok pytają, kiedy znowu do nich pojadą. „Może to ja żyję dawnymi wyobrażeniami?” Najbardziej jest mi przykro, kiedy dzieci pytają, dlaczego w tym roku nie pojadą do babci i dziadka. Nie potrafię powiedzieć: „Bo wybrali Egipt”. Mówię, że mają swoje plany i może uda się spotkać później. Coraz częściej słyszę, że dzisiejsi dziadkowie są inni niż kiedyś. Chcą podróżować, rozwijać swoje pasje, korzystać z emerytury i nie podporządkowywać życia rodzinie. Może rzeczywiście tak powinno być. Tylko że ja pamiętam własnych dziadków zupełnie inaczej. Wakacje z wnukami były dla nich świętem, a nie przykrym obowiązkiem, z którego trzeba się wykręcić. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Ten list pokazuje dylemat, z którym mierzy się dziś wiele rodzin. Rodzice często liczą na pomoc dziadków podczas wakacji, bo pogodzenie pracy z dwumiesięczną przerwą od szkoły bywa ogromnym wyzwaniem. Jednocześnie dziadkowie mają prawo decydować o swoim czasie i nie są zobowiązani do zapewniania opieki nad wnukami. Najtrudniejsze wydaje się znalezienie równowagi między tymi dwoma perspektywami. Z jednej strony trudno dziwić się rodzicom, którzy czują rozczarowanie, gdy długo planowana pomoc nagle okazuje się niemożliwa. Z drugiej – coraz więcej seniorów chce aktywnie korzystać z emerytury i realizować własne marzenia. Być może najważniejsze jest to, aby takie oczekiwania i plany omawiać z odpowiednim wyprzedzeniem, zanim pojawią się wzajemne pretensje i poczucie zawodu. Zobacz także: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Gołębiewskiego, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję” „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura” „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
„Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
Kiedy moi rodzice zaproponowali, że zabiorą sześcioletnią Lilkę na tydzień do Mikołajek, ucieszyłam się, że córka przeżyje prawdziwe wakacje. Codziennie wysyłali zdjęcia z basenu, placów zabaw i rejsów po jeziorze, więc byłam spokojna. W dniu ich powrotu czekałam przed domem z obiadem. Nie spodziewałam się, że z samochodu wysiądą tylko oni, a z bagażnika wyjmą... pustą walizkę.
Lilka od tygodni odliczała dni do wyjazdu. – Mamusiu, podobno tam są zjeżdżalnie większe niż w naszym aquaparku! – opowiadała podekscytowana. Moi rodzice byli równie szczęśliwi. – Zostaw ją nam. Wy odpoczniecie od codzienności, a my nacieszymy się wnuczką – przekonywała mama. Zgodziliśmy się bez wahania. Wiedziałam, że Lilka jest z nimi bezpieczna. Codziennie dostawałam zdjęcia. Raz budowali zamki z piasku nad jeziorem, innym razem jedli gofry, pływali w basenie albo karmili kaczki. Córka promieniała. Czekałam na Lilkę, a z auta wysiedli tylko rodzice W dniu powrotu ugotowałam jej ulubiony rosół i naleśniki z serem. Co chwilę wyglądałam przez okno. Kiedy samochód wreszcie wjechał na podjazd, od razu wybiegłam przed dom. Najpierw wysiadł tata. Potem mama. Rozejrzałam się. – Gdzie jest Lilka? – zapytałam od razu. Rodzice wymienili spojrzenia. – Kochanie... spokojnie... Nie byłam spokojna. Tata otworzył bagażnik. Wyciągnął dziecięcą walizkę. Była podejrzanie lekka. – Co się dzieje? – głos zaczął mi drżeć. – Najpierw wejdźmy do domu... – Nie! Gdzie jest moje dziecko?! Usłyszałam odpowiedź, której kompletnie się nie spodziewałam Mama westchnęła. – Lilka została u Helenki i Tadzia. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Helena i Tadeusz to moi teściowie, którzy mieszkają na Mazurach. – Jak to... została? – Wracaliśmy z tych Mikołajek no i wstąpiliśmy do nich, niespodziankę im zrobiliśmy. Tak się ucieszyli na jej widok, że zaproponowali, żeby została jeszcze kilka dni. Patrzyłam na nich z niedowierzaniem. – I zgodziliście się... bez pytania mnie? – Lilka bardzo chciała... – Ma sześć lat! To nie ona podejmuje takie decyzje! Mama próbowała mnie uspokoić. – Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. – Niespodziankę?! Od pięciu minut jestem przekonana, że coś się stało mojemu dziecku! Tata podrapał się po głowie. – Rzeczy zostały u Helenki, bo są brudne. Przyjechaliśmy tylko po kilka nowych kompletów ubrań i sandały. Zaraz wracamy. Spojrzałam na pustą walizkę. Nagle wszystko zaczęło do mnie docierać. Byłam bardziej zła niż przestraszona Nie krzyczałam już. Usiadłam tylko ciężko na krześle. – Naprawdę uważaliście, że to dobry pomysł? Mama spuściła wzrok. – Nie pomyśleliśmy... – Właśnie. Nie pomyśleliście, że jestem jej mamą. Że chciałabym wiedzieć, gdzie śpi moje dziecko. W tym momencie zadzwonił telefon. Na ekranie pojawił się napis: Lilka. – Mamusiu! – usłyszałam radosny głos. – Wiesz co? Dziadek Tadziu zrobił mi huśtawkę z opony! I mogę karmić kury! Mogę zostać jeszcze troszeczkę? Mimowolnie się uśmiechnęłam. – Kochanie, możesz. Ale następnym razem ktoś najpierw zapyta o zgodę mamę, dobrze? – Dobrze! Od tamtej pory obowiązuje jedna zasada Rodzice jeszcze tego samego dnia pojechali z powrotem na Mazury, zabierając Lilce świeże ubrania i ulubionego misia. Ja zostałam w domu z mieszanką ulgi i złości. Wieczorem zadzwoniła teściowa. – Przepraszam. Naprawdę chciałyśmy sprawić Lilce radość. Zupełnie nie pomyślałam, jak to będzie wyglądało z twojej perspektywy. – Wiem, mamo. Tylko już nigdy więcej nie róbcie takich niespodzianek. Kilka dni później sama pojechałam odebrać córkę. Była szczęśliwa, opalona i zachwycona dodatkowymi wakacjami u drugich dziadków. Do dziś śmiejemy się z tej historii, ale jedno się nie zmieniło. Moi rodzice wiedzą już, że nawet najpiękniejsza niespodzianka przestaje nią być, jeśli mama przez kilka minut jest przekonana, że wydarzyło się coś złego. A ja do dziś pamiętam widok tej pustej walizki. I chyba już zawsze będzie mnie przyprawiał o szybsze bicie serca. Zobacz także: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Gdy po 7 latach starań zaszłam w ciążę, teściowa mi nie uwierzyła. Uznała, że zmyślam i udaję, bo za dobrze wyglądam” „Teściowie balują na Santorini, a my klepiemy biedę z 3 dzieci. Powinni nam pomóc z kredytem, zamiast wydawać na głupoty”
„Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
Kiedy mój 10-letni syn Kuba wrócił z tygodniowego pobytu u dziadków na wsi, wydawał się odrobinę dojrzalszy. Był opalony, uśmiechnięty i bez przerwy opowiadał o traktorze, warzywniku i psie sąsiadów. Dopiero wieczorem, gdy wyciągałam jego ubrania do prania, z kieszeni spodenek zaczęły wypadać banknoty. Byłam przekonana, że ktoś posunął się o krok za daleko.
Od kilku lat obowiązywała u nas ta sama tradycja. Zaraz po zakończeniu roku szkolnego Kuba jechał na tydzień do moich rodziców. Mieszkali na wsi, mieli duży ogród, sad, kilka kur. Sąsiad miał psa, który był dla Kuby największą atrakcją. Dla mnie i mojego męża był to też moment, żeby spokojnie popracować. Oboje pracowaliśmy na pełen etat, a urlop mieliśmy dopiero w sierpniu. Wiedzieliśmy, że u dziadków Kuba nie będzie się nudził. – Nie siedzi tam z telefonem? – zapytałam mamę pierwszego dnia. – Telefon? – zaśmiała się. – On nie ma nawet czasu o nim pamiętać. Z ojcem od rana coś budują, potem podlewają pomidory, a po obiedzie jeżdżą rowerami nad staw. Brzmiało idealnie. Codziennie dostawałam zdjęcia. Kuba z taczką pełną jabłek. Kuba z konewką większą od siebie. Kuba trzymający ogromną cukinię i śmiejący się do aparatu. Patrzyłam na te fotografie z uśmiechem. Cieszyłam się, że choć przez chwilę może przeżyć dzieciństwo trochę inne niż między blokami i ekranami. Nie wiedziałam, że dziadek miał wobec tych wakacji jeszcze jeden plan. Banknoty wysypywały się z kieszeni jeden po drugim Po tygodniu pojechaliśmy po Kubę. Już w samochodzie nie przestawał opowiadać. – Mamo, umiem już odpalić kosiarkę! I dziadek nauczył mnie wiązać pomidory! A wiesz, ile ziemniaków wykopaliśmy? – Spokojnie – śmiał się mój mąż. – Opowiesz wszystko po kolei. Wieczorem wrzucałam jego rzeczy do prania. Najpierw wyciągnęłam z kieszeni spodenek zwinięty banknot. Pięćdziesiąt złotych. Pomyślałam, że pewnie dostał od babci na lody. Potem z drugiej kieszeni wypadły dwie dwudziestki. Z bluzy kolejne sto złotych. Na końcu z małej kieszonki w plecaku wyjęłam kopertę. W środku było jeszcze dwieście pięćdziesiąt złotych. Usiadłam na łóżku. – Tomek! – zawołałam męża. Przyszedł po chwili. – Co się stało? Pokazałam mu zawartość koperty. – Wiedziałeś o tym? Pokręcił głową. – Skąd on ma tyle pieniędzy? Policzyliśmy wszystko. Pięćset czterdzieści złotych. Jak na dziesięciolatka była to ogromna kwota. Nie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam Zawołałam Kubę. – Kochanie, skąd masz te pieniądze? Spojrzał na mnie zaskoczony. – Od dziadka. – Za co? – No... za pracę. Zmarszczyłam czoło. – Jaką pracę? – Normalną. Mówił o tym z taką swobodą, jakby to było oczywiste. – Plewiłem marchewkę. Zbierałem ogórki. Podlewałem warzywa. Pomagałem naprawić płot. Myłem skrzynki. A raz nawet przez dwie godziny zbieraliśmy wiśnie. Spojrzałam na męża. – Dziadek powiedział, że każda praca ma swoją wartość – ciągnął Kuba. – Jak zrobię coś porządnie, to należy mi się wynagrodzenie. Poczułam, jak narasta we mnie złość. – Synku, idź się wykąpać. Muszę porozmawiać z dziadkiem. Mama odebrała po drugim sygnale. – Wszystko dobrze? – zapytała pogodnie. – Chciałabym porozmawiać z tatą. Po chwili usłyszałam jego głos. – No, córcia? – Tato... możesz mi powiedzieć, dlaczego dałeś Kubie ponad pięćset złotych? Po drugiej stronie zapadła cisza. – Bo sobie zapracował. – Ma dziesięć lat! – Właśnie dlatego. Dawno tak się nie pokłóciliśmy – Tato, on przyjechał do was na wakacje, a nie do pracy! – Nie przesadzaj. – Nie przesadzam! Za chwilę będzie uważał, że za każde wyniesienie śmieci w domu też należy mu się pięćdziesiąt złotych. Dziadek westchnął. – Anka, ty naprawdę myślisz, że kupuję sobie jego miłość? – A nie? – Nie. – To jak mam to rozumieć? Przez chwilę milczał. – Kiedy miałem dziesięć lat, dziadek płacił mi za każdą pracę w gospodarstwie. Nie dlatego, że musiał. Chciał, żebym zrozumiał, że pieniądze nie biorą się z bankomatu. Pokręciłam głową, choć mnie nie widział. – Czasy się zmieniły. – Owszem. I właśnie dlatego dzieci jeszcze bardziej powinny wiedzieć, ile wysiłku kosztuje zarobienie jednej złotówki. – Ale pięćset złotych? – Nie dawałem mu pieniędzy za siedzenie na ławce. Pracował codziennie po kilka godzin. Sam chciał pomagać. Ani razu go nie zmuszałem. Byłam jednak zbyt zdenerwowana, żeby to przyjąć. – Powinieneś był zapytać nas o zgodę. – Tu masz rację – odpowiedział spokojnie. – To był mój błąd. Najbardziej zaskoczył mnie sam Kuba Następnego dnia usiedliśmy z nim przy śniadaniu. – Wiesz, że dziadek nie musi płacić ci za pomoc? – zapytałam. Kuba skinął głową. – Wiem. – To dlaczego brałeś te pieniądze? Spojrzał na mnie z takim spokojem, jakiego się nie spodziewałam. – Bo dziadek powiedział, że mam zdecydować, co z nimi zrobię. – I co postanowiłeś? Pobiegł do swojego pokoju. Po chwili wrócił z kartką. Na górze wielkimi literami napisał: „ROWER GÓRSKI – 1800 zł”. Pod spodem widniały kolejne liczby. – Dziadek powiedział, że jak wydam wszystko od razu na chipsy i gry, to za tydzień nic nie będę miał. Ale jak będę odkładał, to za rok sam kupię sobie rower. Powiedział, że wtedy będę z niego bardziej dumny. Spojrzałam na męża. On tylko wzruszył ramionami. – Wiesz... chyba jest w tym trochę sensu. Dopiero później zrozumiałam, o co naprawdę chodziło Kilka dni później pojechaliśmy do moich rodziców. Usiedliśmy wszyscy przy stole. – Tato – zaczęłam spokojniej. – Nadal uważam, że powinieneś był z nami to ustalić. – Wiem – odpowiedział od razu. – Przepraszam. – Ale proszę cię też o jedno. Nie rób z Kuby pracownika. Dziadek uśmiechnął się. – Nigdy bym tego nie zrobił. Po chwili wstał i przyniósł mały zeszyt. Na każdej stronie były zapisane daty. „Podlanie całego ogrodu – 15 zł”. „Pomoc przy zbiorze wiśni – 30 zł”. „Naprawa grządek – 20 zł”. Na końcu ostatniej kartki widniał jeden dopisek. „Połowę odkładamy na konto oszczędnościowe. Drugą połowę Kuba może wydać według własnego planu.” – Konto? – zdziwiłam się. – Założyłem je razem z nim za zgodą babci – odparł dziadek. – Nie chciałem, żeby nauczył się wydawać wszystko od razu. Patrzyłam na ten zeszyt i czułam, jak powoli opadają emocje. Nadal uważałam, że rodzice powinni wcześniej z nami porozmawiać. Takie decyzje nie powinny zapadać ponad głowami rodziców. Jednocześnie po raz pierwszy zobaczyłam, że dla mojego taty te pieniądze nigdy nie były sposobem na zdobycie wdzięczności wnuka. Chciał nauczyć go czegoś, czego – jego zdaniem – coraz trudniej nauczyć dzieci we współczesnym świecie: że każda złotówka ma swoją historię i że satysfakcja z kupienia czegoś za własne, uczciwie zarobione pieniądze smakuje zupełnie inaczej. A Kuba? Do dziś prowadzi swój zeszyt oszczędności. I choć rower kupiliśmy mu wspólnie kilka miesięcy później, najbardziej dumny był z tego, że sporą część pieniędzy dołożył z własnej „wakacyjnej wypłaty”. Czytaj także: „Nie wyrabiam już przy dzieciach, a mąż nalega na trzecie. Tłumaczy, że kiedyś kobiety rodziły co rok, więc ja też dam radę” „Myśleliśmy, że babcia odpoczywa w Kołobrzegu. Gdy sprawdziłam grafik jej zabiegów w sanatorium, spłonęłam ze wstydu. Przecież to seniorka!” „Teściowie zabrali Ignasia nad jezioro, bo w mieście nie dało się oddychać. Gdy wieczorem podjechali pod dom z pustym fotelikiem, skamieniałam”
„Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
Trochę już chodzę po tym świecie, ale tak ciekawskiego i wszędobylskiego dziecka jak moja wnusia nigdy nie spotkałam.
Elizka przyjechała do nas na czas przeprowadzki i remontu nowego mieszkania. – Skarbie, wrócimy po ciebie, jak tylko się urządzimy – moja córka powtarzała chyba setny raz. – Będę codziennie telefonowała. – Ja też – zapewnił zięć. – Odmaluję twój pokój, na jaki kolor zechcesz, tylko błagam, nie rozrabiaj. – Na różowo – poprosiła Elizka. Żegnając się z rodzicami, miała łzy w oczach, ale nie płakała, z mojej wnusi jest twarda dziewuszka. – Umowa stoi – Julian przytulił córeczkę, Ewa objęła ich oboje i tak trwali, jakby żegnali się na zawsze. Córka i zięć dostali pracę w szpitalu wojewódzkim, przeprowadzali się do innego miasta, musieli znaleźć i urządzić nowe mieszkanie, a na razie mieszkali kątem u znajomych. To nie były warunki dla dziecka, zaproponowałam, żeby mała spędziła ten czas u nas. Słuchała opowieści Tadka z wypiekami na policzkach Wyszłam cicho z pokoju, zostawiając ich samych, zaraz za drzwiami natknęłam się na Tadka, chrząkał i pokasływał, starając się ukryć wzruszenie. Nie znosił pożegnań. Bardzo kochał wnuczkę i pozwalał jej na wszystko, to ja nakazywałam i zakazywałam, biegałam po wsi, szukając Elizki, tłumaczyłam jej, że powinna trzymać się blisko domu. Jakbym grochem o ścianę rzucała, przylepa kiwała głową, a potem robiła, co chciała, bo przecież dziadek powiedział, że na wsi powinna mieć więcej swobody. Córki nie trzymałam pod spódnicą, ale z Elizką było inaczej, tak rezolutnego i wszędobylskiego dziecka nigdy nie spotkałam, trudno było za nią nadążyć, dlatego nie czułam się pewnie, gdy znikała mi z oczu. – Nie będzie się u nas nudzić? – zastanawiał się głośno Tadek. Udałam, że nie dosłyszałam. Co poradzę, że we wsi nie ma dzieci w wieku Elizki? Pozostawał telewizor, gry i towarzystwo dziadków. A! Zapomniałabym o psie. – Co zrobimy z tym kundlem? – myśli Tadka podążały podobnym torem. Uważał, że miejsce psa jest na dworze, jednak za skarby świata nie powiedziałby tego wnuczce, więc jej ulubieniec miał zamieszkać na pokojach. – Przyzwyczaisz się – pocieszyłam jego i siebie. Łzawe pożegnanie dobiegło końca, córka i zięć wreszcie zaczęli zbierać się do wyjazdu. – Chodź, kochanie, zerwiemy trochę truskawek na podwieczorek – zagadywałam, kierując wnuczkę do ogrodu, żeby ją czymś zająć. Elizka zbierała przez chwilę owoce, trochę pomilczała, a potem spytała. – Co teraz będziemy robić, babciu? – Pójdziemy na spacer, zobaczysz, co zmieniło się we wsi od czasu, jak byłaś tu ostatnio. Tadeusz! Idziemy się przejść! – zawołała męża. – Ja nie idę, nóg na loterii nie wygrałem – odkrzyknął zrzędliwie. – Dziadku! – zawołała z pretensją Elizka, równie głośno jak on. Tadeusz nie potrafił oprzeć się wnuczce, poszliśmy razem nad wodę. Rzeka rozlewała się szeroko, działkowicze i miejscowi chętnie tu pływali. – Super tu jest – Elizka zatańczyła w miejscu, pies podskakiwał jak piłka, prawie dosięgając jej twarzy. – A ten czego chce? – Aportować! Znajdę mu patyk. Po chwili Reksio pokazał, że świetnie pływa. Elizka rzucała mu kije, on skakał do wody, wyławiał je i tak w kółko. Oboje dobrze się bawili. – Czyje to działki? – Elizka rozejrzała ciekawie się po zabudowanym domkami terenie. – Grzelaka – zaśmiał się cokolwiek ironicznie Tadeusz. – Nie opowiadaj głupot dziecku, jeszcze komu powtórzy – zgasiłam go. – Łąka, na której stoją działki, kiedyś była własnością Grzelaka – poprawił się Tadek. Wiedział, że na ten temat nie można żartować, na wsi plotki rozchodzą się błyskawicznie. Gdyby Elizka coś przypadkowo chlapnęła, Grzelak zerwałby z nami wszelkie stosunki, jak przedtem z synem. – Gospodarz był z niego zawołany, dbał o ziemię, a na tej łące wypasał bydło. Szykował schedę dla syna, a Kuba się na niego wypiął. – Ej! Uważaj na słowa! – fuknęłam. – Grzelak tak mówi. Chciał na syna przepisać gospodarstwo, satysfakcję mieć, że porządek został zachowany. Z ojca na syna, tak powinno być, ale Kubę pociągnęło życie w mieście. Wyjechał, znalazł pracę, zakochał się w dziewczynie i wracać na ojcowiznę nie chciał. Grzelak nie tracił nadziei, myślał, że jak syn się ożeni, ustatkuje, to rozum odzyska i zrozumie, co odrzuca. Wesele młodym wyprawił jak się patrzy, trzy dni się bawiliśmy. – A potem Grzelak pożarł się z młodymi, wyrzucił ich z domu i zakazał pokazywać mu się na oczy – wtrąciłam swoje trzy grosze. – Dowiedział się, że syn jednak na wieś nie wróci. Złość do synowej miał za to, że Kubę od ziemi odciągnęła, mówił, że gdyby nie ona, dziedzica by miał, a gospodarstwo nie poszłoby w obce ręce. – A poszło? – nie wiem, ile zrozumiała Elizka, ale słuchała uważnie, wlepiając wzrok w dziadka. – Grzelak ziemi nikomu by nie sprzedał, pracował, ile mógł, sam, bez pomocy syna. Najemnych brał i jakoś udawało mu się wszystko obrobić, ale z czasem stracił zdrowie i musiał pomyśleć o innym rozwiązaniu. Oddał ziemię za emeryturę i wtedy znów spotkał się z synem. Musiał rozliczyć się z nim ze spadku po matce Kuby, a była to właśnie ta łąka, na którą patrzysz, Elizko. Kuba ucieszył się, że ojciec rękę do zgody wyciąga, chciał się pojednać, żonę zostawił w domu, żeby nie wchodziła Grzelakowi w oczy i nie przypominała o dawnej złości. Już prawie dopiął swego, udobruchał ojca i wtedy ten spytał, co zrobi z łąką. Kuba odparł szczerze, że sprzeda, bo bydła przecież wypasał nie będzie. Grzelak znów wyrzucił go z domu i zakazał wracać, dopóki nie zmądrzeje. Liczył na to, że syn się przestraszy, dopiero jak zobaczył, że na jego łące powstają działki rekreacyjne, zrozumiał, że przegrał. Nigdy Kubie nie wybaczył, że łąka poszła w obce ręce. Grzelak bardzo się przejął zaginięciem Elizki – Była dla niego ważniejsza niż rodzony syn – sarknęłam. – Teraz jest tak, że Grzelak nie chce go widzieć, zaparł się. Kuba pokazuje się czasem we wsi, zachodzi do nas, żeby dowiedzieć się, co u ojca i czy czego nie potrzebuje – dokończył Tadek. Do domu wróciliśmy późno, Elizka szła w milczeniu, nie zwracając uwagi na zaczepki niezmordowanego Reksia. Myślałam, że się zmęczyła, ale bardzo się myliłam. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu, gdzieś pobiegła. Byłam pewna, że do sąsiadów, Elizka potrafiła się wkręcić na oglądanie prosiaczków czy królików, ubiegłego lata siedziała na kominach godzinami. Wyszłam na drogę i natychmiast zobaczyłam moją zgubę. Prowadził ją Grzelak. – Kręciła się koło domu, wygoniłem, ale wróciła i schowała się w stajni – warknął. – Skaranie boskie z tym dzieciakiem, pilnuj jej, Danka, niech nie łazi po moim obejściu. – Ubyłoby ci, jakbyś pozwolił dziecku przejechać się na swojej kobyle? – ujęłam się pod boki. Elizka przegięła, ale to nie znaczyło, że miał prawo tak potraktować moją wnuczkę. Grzelak mruknął coś pod nosem, odwrócił się i odszedł. Długo za nim patrzyłam. – Całkiem mu rozum odjęło z tej zgryzoty, kiedyś był inny. A co ty, moja panno, robiłaś w jego stajni? – Rozglądałam się. Elizka uśmiechnęła się rozbrajająco, od razu stopniało mi serce. Co tam Grzelak i jego pretensje! Później z nią porozmawiam, teraz niech się bawi. Pobiegła do domu z nieodstępującym jej psem. Kiedy weszłam na podwórko, stała z dziadkiem i jeszcze kimś. – Kuba! – ucieszyłam się, witając syna Grzelaka. – U ojca wszystko w porządku, zły jak dawniej, właśnie objechał mnie za niedopilnowanie Elizki. – Czemu mnie to nie dziwi? – wzruszył ramionami chłopak. – Ale ja z czym innym przyjechałem. Pomóżcie mi przekonać ojca, żeby poddał się operacji biodra. Uparty jest, nie chce słyszeć o szpitalu. Elizka bawiła się z psem na podłodze, nie przypuszczałam, że uważnie wszystkiego słucha... Mała uwielbiała Grzelaka. Nie miała towarzystwa, więc znalazła sobie zajęcie, ale obiekt jej zainteresowania nie był zadowolony, szczególnie kiedy Elizka nabrała zwyczaju czajenia się w jego ogrodzie. Na drzewie, o czym doniósł mi wściekły Grzelak, przyprowadzając winowajczynię. – Zdradził mnie Reksio, jakby dał się wciągnąć na gałąź, Grzelak nigdy by mnie nie odkrył – Elizka doskonaliła plan. – Nie wolno ci tam chodzić, jakbyś się czuła, gdyby ktoś cię podglądał, siedząc na drzewie? – zapytałam. Elizka zastanowiła się gruntownie. – Ja wiem... Jakby był miły, mogłabym się z nim pobawić. Nudziła się, było widać, że za chwilę coś wykombinuje, a ja zlekceważyłam sygnały i nie dopilnowałam jej. Jakiś czas później Elizka zaginęła. Las u nas nieduży, można czapką go nakryć, zgubić się w nim nie sposób, ale jest jeszcze rozlewisko. Tadeusz zawiadomił sąsiadów i wszyscy zgromadziliśmy się na brzegu. – Trzeba przeszukać, ale jak? – usłyszałam czyjś głos. – Może nic się nie wydarzyło – usłyszałam zachrypnięty z emocji bas Grzelaka. – Nie jest taka jak inne dzieciaki, to festdziewuszka. A poza tym, gdzie jest jej pies? W wodzie ich nie ma, trzeba szukać gdzie indziej – powtarzał zaciekle. Rozeszliśmy się szukać na brzegu i w lesie, ale ciągle myślałam o rozlewisku... Zmierzchało już, kiedy zobaczyłam Grzelaka na koniu. Chodził z trudem, lecz ciągle dobrze trzymał się na grzbiecie, poganiał wiekową kobyłkę, zmuszając ją do leniwego truchtu. – Sprawdzę w Olszynce, mała gdzieś musi przecież być. Ty idź do domu, żeby nie przestraszyła się, jak wróci i zobaczy, że nikogo nie ma – rozkazał mi, jakby to o jego wnuczkę chodziło. Olszynka leżała za laskiem, dobrych kilka kilometrów dalej, Elizka nie zdołałaby zawędrować tak daleko na własnych nogach. Zresztą, po co miałaby to robić? Nie znała tam nikogo. Na stare lata sąsiad zażądał od syna komputera Wieczór ciągnął się w nieskończoność, zapaliłam wszystkie światła, żeby Elizka znalazła drogę do domu, i czekałam. W końcu postanowiłam porzucić posterunek, wyszłam na drogę. Usłyszałam powolne człapanie konia i wesoły, kochany głos. Elizka! Ściągnęłam ją z kobyłki Grzelaka, obejrzałam ze wszystkich stron. Była cała i zdrowa. – Bawiła się z dziećmi w Olszynce – Grzelak udzielał wyjaśnień. – Zabrała się z chłopakami przejeżdżającymi furką przez nasz bród, podwieźli ją. – Pojadę teraz do Tadka, trzeba przerwać poszukiwania. Popędził kobyłkę i zniknął. Rano poszliśmy całą rodziną podziękować mu, nie chciał słuchać, ale był całkiem miły. Elizka nie zrezygnowała z jego towarzystwa, tyle że teraz robiła to jawnie i za przyzwoleniem. Często można było ich zobaczyć siedzących na ławeczce przed domem Grzelaka – ona gadała jak najęta, a on słuchał i prawie się nie odzywał, ale wyglądał na zadowolonego. Ewa i Julian pośpieszyli się z remontem i pewnego dnia przyjechali po jedynaczkę. Elizka pożegnała się grzecznie z Grzelakiem, obiecując, że będzie do niego wysyłać maile. Niedługo potem wpadł do nas Kuba. – Jak pragnę zdrowia, nie wiecie, co się dzieje z ojcem? Zadzwonił do mnie! Był całkiem miły, jakby nic między nami nie zaszło, czy to znaczy, że przebaczył mi sprzedaż łąki? Prosił, żebym pojechał z nim kupić komputer, bo musi mieć elektroniczną pocztę, czeka na ważny list. Rozumiecie coś z tego? Ojciec na stare lata ma zamiar uczyć się obsługi komputera? – Nauczysz go, będziecie mieli czas, żeby na nowo się ze sobą zaprzyjaźnić – powiedział ciepło Tadek. – Twój stary jest uparty, ale można do niego trafić, bierz przykład z Elizki, nie rezygnuj, nachodź go, aż się podda. Tylko nie podglądaj go z drzewa, nie lubi! Grzelak miesiącami wytrwale dziobał jednym palcem w klawiaturę, korespondencja kwitła. Pisał nie tylko do Elizki, ale także do syna. Kuba nie popuścił, ciągle do niego przyjeżdżał, a jak zobaczył, że ojciec zmiękł, przywiózł żonę i dzieci. Dwóch smyków bez reszty zawładnęło Grzelakiem, żeby za nimi nadążyć, zdecydował się na operację biodra. Czeka teraz na zabieg i jest dobrej myśli. – Elizka przyjeżdża – zawiadomiłam go pewnego dnia. – Nie napisała? – Ano nie. – Pewnie zapomniała, wiesz, jaka ona jest roztrzepana. Będzie jutro. Kupując rano pieczywo, zobaczyłam siedzącego na ławce Grzelaka. – Od świtu tak czeka, jak chleb odbierałam, już tkwił na posterunku – Krysia ze sklepu uśmiechnęła się porozumiewawczo. – Boi się, że przegapi przyjazd Elizki. Zaczekałam i ja, rzadka to okazja zobaczyć na własne oczy wzruszonego Grzelaka, nie mogłam tego przegapić. – Skąd pan wiedział? To miała być niespodzianka! – z samochodu wypadła Elizka, a za nią łaciaty wulkan energii. Grzelak wstał, dopiero teraz zobaczyłam, że jest ubrany jak do kościoła. – Zapraszam do mojego domu na poczęstunek – powiedział uroczyście, chrząkając z zakłopotaniem. – Rodzina do mnie przyjechała. Krysia i ja zamarłyśmy. Co za zmiany! – Wiesz, Elizka, mam dwóch wnuków, na pewno się polubicie. Zostaną u mnie kilka dni, pierwszy raz tak długo – dokończył Grzelak. Spojrzałam wesoło na Krysię i spytałam półgłosem: – Mamy jeszcze we wsi jakieś niezałatwione sprawy? Elizka przyjechała, jeśli się będzie nudzić, chętnie się nimi zajmie. Danuta Czytaj także: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes” „Teściowa nie pozwalała nam wchodzić do jednego pokoju. Gdy przypadkiem zobaczyłam, co tam skrywa, długo nie mogłam dojść do siebie”
„Córka codziennie prosi, żebym zajęła się wnukami, chociaż pracuje z domu. Nie wie, że gdyby nie Jonasz, w lodówce miałabym światło i parówki”
Najtrudniej było mi przyznać się przed samą sobą, że zaczynam nie dawać rady. Kochałam wnuki ponad wszystko, ale z każdym tygodniem coraz bardziej czułam, że dla własnej córki przestałam być mamą, a stałam się darmową opiekunką. Nigdy nie powiedziałam jej, że z mojej emerytury coraz częściej zostawało tak niewiele, że przed kolejnymi zakupami otwierałam lodówkę z lękiem. Gdyby nie Jonasz, pewnie długo jeszcze udawałabym, że wszystko jest w porządku.
Od śmierci mojego męża minęły 4 lata. Przyzwyczaiłam się do samotności, choć nie przyszło mi to łatwo. Ratowały mnie spacery, książki i spotkania z Jonaszem – dawnym kolegą z liceum, który po latach odezwał się do mnie przez przypadek. Znalazł mnie na Facebooku. Oboje zostaliśmy sami i szybko okazało się, że dobrze nam się razem rozmawia. Nie planowaliśmy wspólnego życia, ale świadomość, że ktoś na mnie czeka z kawą i dobrym słowem, bardzo mi pomagała. Moja córka Agata mieszka zaledwie kilka ulic dalej. Pracuje z domu i wychowuje dwójkę dzieci – siedmioletniego Franka i pięcioletnią Zosię. Kiedy dostała możliwość pracy zdalnej, wszyscy byliśmy przekonani, że będzie jej łatwiej pogodzić obowiązki zawodowe z życiem rodzinnym. Szybko okazało się jednak, że niemal każdego ranka dzwonił telefon. – Mamo, możesz dziś przyjść, zabrać do siebie dzieciaki? Mam ważne spotkania i dzieci będą mi przeszkadzały. – O której mam być? – Najlepiej za pół godziny. Jesteś niezastąpiona. Za każdym razem słyszałam to ostatnie zdanie i za każdym razem odkładałam swoje plany. Nie zastanawiałam się nad tym, czy mam ochotę, czy jestem zmęczona. Wsiadałam w autobus, żeby podjechać ten jeden przystanek, albo szłam pieszo, pakowałam wnuki i spędzałam z nimi praktycznie cały dzień. Coraz częściej wyjmowałam pieniądze z własnego portfela Jeśli zajmowałam się dzieciakami na miejscu, Agata zawsze zostawiała pełną lodówkę. Problem zaczynał się wtedy, gdy wychodziliśmy z domu i szliśmy do mnie albo gdzieś do parku czy na plac zabaw. W upalne dni Franek marzył o zimnej lemoniadzie, Zosia prosiła o lody, a po drodze zawsze pojawiało się coś, co sprawiało dzieciom radość – świeże truskawki, kolorowe kredy, bańki mydlane czy mała książeczka z naklejkami. – Babciu, kupisz? Proszę... – pytała Zosia, patrząc na mnie z takim uśmiechem, że trudno było odmówić. Nigdy nie chciałam, żeby wnuki czuły, że babcia liczy każdą złotówkę. Płaciłam więc z własnej emerytury i tłumaczyłam sobie, że przecież to tylko kilka złotych. Dopiero pod koniec miesiąca zauważyłam, że tych „kilku złotych” uzbierało się kilkaset. Nie miałam odwagi powiedzieć córce, że zaczyna mi brakować pieniędzy. Wstydziłam się. Byłam przekonana, że dobra matka powinna pomagać dzieciom, a nie wystawiać im rachunki. Pewnego wieczoru otworzyłam lodówkę. Na półce leżała paczka parówek, kawałek sera i masło. Patrzyłam na to wszystko przez dłuższą chwilę i pomyślałam, że gdyby nie kilka słoików z przetworami, które zrobiłam jesienią, nie miałabym właściwie z czego ugotować obiadu. Jonasz od razu zauważył, że coś jest nie tak Następnego dnia spotkałam się z Jonaszem. Umówiliśmy się na kawę w małej cukierni, do której często chodziliśmy po spacerze. Ledwo usiadłam przy stoliku, spojrzał na mnie uważnie i od razu zapytał, czy coś się wydarzyło. – Wyglądasz na bardzo zmęczoną. Powiesz mi wreszcie, co cię gryzie? Przez chwilę próbowałam się uśmiechać i udawać, że wszystko jest w porządku. W końcu jednak opowiedziałam mu o codziennym pilnowaniu wnuków, o zakupach, których nikt mi nie zwracał, i o tym, że zaczęłam oszczędzać na własnym jedzeniu. Jonasz słuchał mnie w milczeniu. Nie przerywał ani razu. Dopiero kiedy skończyłam, wyjął z portfela kilka banknotów i położył je obok mojej filiżanki. – Weź je. – Nie mogę. To byłoby nie w porządku. – Janka, nie pożyczam ci tych pieniędzy dlatego, że jesteś biedna. Pożyczam ci je dlatego, że nie chcę, żebyś wybierała między obiadem dla siebie a lodami dla wnuków. Poczułam, że oczy zachodzą mi łzami. Nikt od bardzo dawna nie zapytał mnie, czy sama czegoś potrzebuję. Po raz pierwszy powiedziałam córce prawdę Kilka dni później Agata znowu zadzwoniła. – Mamo, możesz przyjść jutro? Mam bardzo napięty dzień. Tym razem, zamiast od razu się zgodzić, poprosiłam ją, żeby po pracy przyszła do mnie na herbatę. Usiadłyśmy przy kuchennym stole. Długo nie wiedziałam, jak zacząć, ale w końcu powiedziałam wszystko. Opowiedziałam jej, ile czasu spędzam z dziećmi, ile wydaję na ich drobne przyjemności i jak wyglądała moja lodówka pod koniec miesiąca. – Dlaczego wcześniej nic nie mówiłaś? – zapytała cicho. – Bo nie chciałam, żebyś pomyślała, że wypominam ci własne wnuki. – Mamo, ja naprawdę nie zdawałam sobie z tego sprawy. Westchnęłam i uśmiechnęłam się smutno. – Wiesz, kto jako pierwszy zauważył, że coś jest nie tak? – Kto? – Jonasz. To on pożyczył mi pieniądze, żebym mogła spokojnie zrobić zakupy. Córka spuściła wzrok. Przez dłuższą chwilę obracała kubek w dłoniach, a potem powiedziała coś, czego nie słyszałam od niej od bardzo dawna. – Przepraszam, mamo. Chyba tak bardzo przyzwyczaiłam się do tego, że zawsze jesteś, iż przestałam się zastanawiać, ile cię to kosztuje. Dziś nadal pomagam, ale na innych zasadach Od tamtej rozmowy minęło już trochę czasu i wiele się zmieniło. Nadal opiekuję się Frankiem i Zosią, bo uwielbiam patrzeć, jak dorastają. Różnica polega na tym, że córka już nie zakłada, że jestem do dyspozycji każdego dnia. Zawsze najpierw pyta, czy mam czas i ochotę, a kiedy zostawia dzieci pod moją opieką, daje mi pieniądze na wspólne wyjścia albo sama przygotowuje wszystko, czego mogą potrzebować. Najbardziej cieszy mnie jednak coś zupełnie innego. Kilka razy w tygodniu spotykam się z Jonaszem i nikt już nie pyta, czy mogę z tego zrezygnować, bo trzeba przypilnować wnuków. Moja córka w końcu zrozumiała, że babcia też ma prawo mieć własne życie, swoich przyjaciół i zwykłą, ludzką potrzebę, żeby ktoś zatroszczył się czasem również o nią. Czytaj także: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa” „Moja matka zaszła w ciążę w tym samym czasie co ja. Byłam wściekła. Miała mi pomagać, a nie sama siedzieć w pieluchach” „Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
„Dzieci wróciły od dziadków odmienione. Opowieści o zwyczajach teścia mnie zmroziły: codziennie o 18 wyjmował czerwony notes”
Tydzień u dziadków miał być dla dzieci początkiem wakacji i okazją do odpoczynku. Kiedy jednak wróciły do domu, ich mama zauważyła, że zachowują się zupełnie inaczej. Najbardziej zaskoczyła ją historia o czerwonym notesie teścia. Choć kobieta uważa jego metody za przesadzone, nie ukrywa, że efekty dają jej do myślenia.
Niektóre rodzinne zwyczaje potrafią budzić skrajne emocje. To, co dla jednych jest nauką odpowiedzialności, inni odbierają jako niepotrzebną musztrę. Taką historię opisała w liście do naszej redakcji jedna z naszych czytelniczek. Jej dzieci spędziły część wakacji u dziadków i wróciły z zupełnie nowymi nawykami. Problem w tym, że za tymi zmianami stoi metoda, której sama nigdy nie zaakceptowałaby we własnym domu. „O 18 wyciągał czerwony notes. Myślałam, że dzieci żartują” Szanowna Redakcjo, muszę się komuś wygadać, bo sama już nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Moje dzieci, 8 i 10 lat, spędziły dwa tygodnie u dziadków. To nie pierwszy raz, więc nie spodziewałam się żadnych niespodzianek. Owszem, wiedziałam, że teść jest człowiekiem starej daty. Wszystko musi być poukładane, punktualne i zrobione „jak należy”. Ale dopiero teraz dzieci opowiedziały mi, jak naprawdę wyglądały tamte dni. Przez cały pobyt dzieci ani razu nie wspomniały o tym, co działo się każdego popołudnia. Teść też słowem się nie zająknął. Dopiero kilka dni po powrocie córka się wygadała. Zapytałam o szczegóły. Dzieci spojrzały po sobie, jakby zastanawiały się, czy w ogóle powinny o tym opowiadać. Okazało się, że codziennie punktualnie o 18 teść siadał przy stole i wyjmował mały czerwony notes. Dosłownie. Czerwony zeszycik, w którym miał rozpisane obowiązki na każdy dzień. Potem po kolei odczytywał: łóżko pościelone? Pokój posprzątany? Brudne ubrania wrzucone do kosza? Naczynia po śniadaniu odniesione? Podlane pomidory? Nakarmiony pies? Dzieci mówiły „tak” albo „nie”, a on stawiał przy każdym punkcie znaczek. Przyznam szczerze, że aż mnie zmroziło. Pomyślałam sobie: serio? Wakacje i takie wojskowe klimaty? „Miałam pretensje do teścia. A potem wydarzyło się coś dziwnego” Byłam zła. Nawet powiedziałam mężowi, że jego ojciec przesadza i że dzieci powinny odpoczywać, a nie być rozliczane z każdej drobnej rzeczy. Ale później wróciliśmy do normalnego życia i zaczęłam zauważać coś, czego kompletnie się nie spodziewałam: moja córka rano sama ścieli łóżko. Bez przypominania. Syn po obiedzie bierze swój talerz i wkłada go do zmywarki. Oboje zaczęli odkładać buty na miejsce, wrzucać brudne ubrania do kosza i sprzątać po sobie biurko. Co najdziwniejsze – nikt im o tym nie przypomina. Do tej pory każde takie polecenie kończyło się pięcioma prośbami, obrażaniem się albo negocjacjami. A teraz po prostu to robią. „Nie podoba mi się jego metoda. Ale może problem jest gdzie indziej?” Nie ukrywam, że mam z tym ogromny problem. Nadal uważam, że ten czerwony notes to przesada. Nie wyobrażam sobie codziennych odpraw i odhaczania wykonanych zadań jak w wojsku. Dzieciństwo nie powinno tak wyglądać. Ale z drugiej strony... patrzę na swoje dzieci i widzę, że stały się bardziej samodzielne przez dwa tygodnie niż przez ostatnie dwa lata. Wtedy przyszła do mnie bardzo niewygodna myśl: może to nie teść przesadza? Może to ja za bardzo odpuszczałam? Może przez ciągłe wyręczanie, przypominanie i robienie wszystkiego za dzieci sama wychowałam je na mało samodzielne. Nie zamierzam kupować czerwonego notesu ani urządzać codziennych odpraw o osiemnastej. Ale pierwszy raz od dawna zaczęłam się zastanawiać, czy czasem nie mylimy bycia dobrym rodzicem z robieniem za dzieci wszystkiego. Nie sądziłam, że kiedykolwiek to napiszę, ale chyba muszę przyznać, że w tej staromodnej metodzie mojego teścia jest coś, co działa. Komentarz redakcji Historia naszej czytelniczki pokazuje, że między zdrową dyscypliną a przesadną kontrolą bywa bardzo cienka granica. Trudno jednoznacznie pochwalić metodę dziadka, który rozlicza wnuki z obowiązków przy pomocy notesu. Z drugiej strony trudno też nie zauważyć efektów. Dzieci wróciły bardziej samodzielne, odpowiedzialne i zaczęły wykonywać codzienne obowiązki bez przypominania. Być może nie chodzi więc o sam czerwony notes, ale o konsekwencję. Wielu rodziców przyznaje, że w codziennym pośpiechu łatwiej zrobić coś za dziecko, niż cierpliwie uczyć je samodzielności. Ta historia pokazuje, że czasem warto zatrzymać się i zadać sobie pytanie, czy pomagając dzieciom, nie odbieramy im okazji do nauczenia się odpowiedzialności. Zobacz także: Dziadkowie powinni zabrać dzieci na całe wakacje? „To ich obowiązek. Przecież i tak nie pracują”
„Po weekendzie z wnuczkami marzyłam o wyjeździe do sanatorium. Dzisiejsze dzieci nie mają szacunku do starszych”
Czy sześciolatka i dziewięciolatka mogą być niewychowane? A może to dorośli ponoszą odpowiedzialność za to, jak dzieci traktują innych ludzi? Do naszej redakcji napisała babcia, która po ostatnim weekendzie spędzonym z wnuczkami nie kryje rozczarowania.
Do naszej redakcji napisała pani Teresa, emerytowana księgowa i babcia dwóch dziewczynek w wieku 6 i 9 lat. Kobieta przyznaje, że zawsze z radością czeka na spotkania z wnuczkami, ale ostatnia wizyta skłoniła ją do gorzkich refleksji. „Dziewczynki robią tylko to, czego zostały nauczone” Mam dwie cudowne wnuczki. Jedna ma sześć lat, druga dziewięć. Są zdrowe, inteligentne i pełne energii. Nie piszę tego listu po to, żeby je krytykować. Prawda jest taka, że dzieci robią tylko to, czego zostały nauczone. Po ostatnim weekendzie spędzonym razem zrozumiałam jednak, jak bardzo zmieniło się wychowanie. Dziewczynki przyjechały do mnie na trzy dni, długi weekend. Cieszyłam się jak dziecko. Przygotowałam dla nich pokój, kupiłam ulubione przekąski, zaplanowałam wspólne pieczenie ciastek. Już po kilku godzinach byłam wykończona. Nie dlatego, że dzieci były głośne. Dzieci mają prawo być głośne. Problem polegał na czymś innym. Przez cały weekend praktycznie niczego nie usłyszałam bez przypominania. „Dzień dobry”, „proszę”, „dziękuję”, „czy mogę pomóc?” – wszystko trzeba było wyciągać z nich siłą. Kiedy podałam obiad, dziewięciolatka zapytała tylko, czy nie mam czegoś innego. Sześciolatka zostawiła talerz na stole i pobiegła się bawić. Żadna nawet nie pomyślała, żeby odnieść naczynia czy zapytać, czy w czymś pomóc. I wiecie co? Nie obwiniam ich. „Rodzice wyręczają dzieci we wszystkim” Mam wrażenie, że dzisiejsi rodzice tak bardzo chcą ułatwić dzieciom życie, że zapomnieli nauczyć je podstawowych rzeczy. Widzę to nie tylko u swoich wnuczek. Widzę to wszędzie. Dzieci nie sprzątają po sobie, bo zrobi to mama. Nie odnoszą naczyń, bo zrobi to tata. Nie muszą pamiętać o dobrych manierach, bo nikt nie zwraca na to uwagi. Kiedy zwróciłam wnuczce uwagę, żeby powiedziała „dziękuję”, spojrzała na mnie zdziwiona, jakbym wymagała czegoś niezwykłego. Najbardziej zabolało mnie jednak coś innego. Kiedy później wspomniałam córce, że dziewczynki mogłyby pomagać w drobnych obowiązkach, usłyszałam, że są jeszcze za małe i mają być dziećmi. Tylko że ja nie oczekuję, że sześciolatka będzie myła okna, a dziewięciolatka gotowała obiady. Chodzi o proste rzeczy. O szacunek. O kulturę. O zauważenie, że ktoś poświęca dla nich swój czas i siły. „Za kilka lat będzie już za późno” Po tym weekendzie naprawdę czułam się zmęczona. Nie przez dzieci, ale przez poczucie bezradności. Mam wrażenie, że coraz więcej rodziców wychowuje dzieci w przekonaniu, że wszystko im się należy. Że świat ma się do nich dostosować. Że nie muszą liczyć się z innymi ludźmi. A potem wszyscy dziwią się, że młodzież nie szanuje nauczycieli, starszych osób czy innych autorytetów. Szacunku nie uczy się nagle w wieku piętnastu lat. Tego uczy się sześciolatka, która mówi „dziękuję” za obiad. Tego uczy się dziewięciolatka, która zapyta babcię, czy pomóc jej posprzątać po wspólnym pieczeniu ciastek. Dlatego nie mam pretensji do swoich wnuczek. One są jeszcze dziećmi. Mam pretensje do dorosłych, którzy uznali, że wychowanie można odłożyć na później. Bo obawiam się, że za kilka lat będzie już za późno. Zobacz także: Pokolenie rodziców-pionków. Babcia nie wytrzymała: „Dzieci nimi rządzą. Scena w kościele mną wstrząsnęła&#8221;
„Chciałam podrzucić teściowej Stasia na długi weekend, wyjechać z mężem. Ta zołza wypaliła, że jedzie do uzdrowiska”
Miał być romantyczny wyjazd we dwoje. Pierwszy od czterech lat. Wszystko było już niemal zaplanowane, kiedy teściowa oznajmiła, że na długi weekend, ten z Bożym Ciałem, ma własne plany. „Jadę do uzdrowiska” – usłyszałam. I aż mnie zatkało.
Nie pamiętam już, kiedy ostatnio byłam sama z mężem dłużej niż kilka godzin. Odkąd na świecie pojawił się Staś, całe nasze życie kręci się wokół przedszkola, chorób, zakupów, gotowania i codziennej logistyki. Kocham mojego synka nad życie, ale nie będę udawać, że rodzicielstwo nie bywa wyczerpujące. Dlatego od tygodni czekałam na czerwcówkę. Cztery dni wolnego wydawały się idealną okazją, żeby wreszcie pobyć razem. Tylko ja i mój mąż. Bez zabawek walających się po pokoju, bez bajek puszczanych od świtu i bez nocnego wędrowania czterolatka do naszego łóżka. Byłam przekonana, że organizacja opieki nie będzie problemem. Teściowa mieszka w tym samym mieście, jest już na emeryturze i często powtarza, że Staś jest całym jej światem. Nie spodziewałam się więc żadnych komplikacji. Jak bardzo się myliłam. „Kochana, mnie też należy się odpoczynek” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, czy mogłaby zostać ze Stasiem przez długi weekend, nawet się nie zawahała. – Nie dam rady. Jadę z koleżanką do uzdrowiska pod Krakowem – oznajmiła. Myślałam, że źle usłyszałam. – Ale na cały weekend? – dopytałam. – Tak. Cztery dni. Już wszystko zarezerwowane. Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Siedziałam z telefonem przy uchu i czułam, jak narasta we mnie złość. Naprawdę? Wnuk przegrywa z wyjazdem do uzdrowiska? Najbardziej zabolało mnie jednak to, że teściowa nie sprawiała nawet wrażenia zakłopotanej. Nie próbowała szukać rozwiązania, nie zaproponowała choćby jednego dnia pomocy. Po prostu poinformowała mnie o swojej decyzji. Jakby to było całkowicie normalne. A co z naszymi planami? Od tamtej rozmowy nie mogę przestać o tym myśleć. Mąż twierdzi, że przesadzam. – Mama ma prawo żyć po swojemu – powtarza. Łatwo mu mówić. To nie on od tygodni przeglądał oferty pensjonatów i planował wspólny wyjazd. To nie on marzył o tym, żeby choć przez chwilę poczuć się jak para, a nie tylko rodzice. Teraz siedzę i zastanawiam się, co dalej. Czy odwoływać wszystko? Czy szukać opiekunki na ostatnią chwilę? A może pogodzić się z tym, że kolejny raz nasze plany przegrały z cudzymi? Wiem, że wiele osób powie, że babcia nie ma obowiązku opiekować się wnukiem. Teoretycznie mają rację. Ale czy naprawdę proszę o tak wiele? Nie oczekuję codziennej pomocy ani regularnego odbierania dziecka z przedszkola. Chciałam tylko jednego długiego weekendu. Tymczasem moja teściowa uznała, że ważniejsze są spacery po uzdrowisku i pogaduszki z koleżanką. Może jestem niesprawiedliwa. Może rzeczywiście należy jej się odpoczynek. Ale dziś trudno mi spojrzeć na to w ten sposób. Dziś widzę tylko kobietę, która bez mrugnięcia okiem przekreśliła moje jedyne plany na czerwiec i zostawiła mnie z poczuciem, że dla niej potrzeby własnej rodziny wcale nie są najważniejsze. Zobacz także: Teściowa groziła wnuczce karą za niezjedzenie obiadu. Matka: „1 zdaniem ustawiłam ją do pionu”
„Teściowa powiedziała, że nie jest naszą służącą i nie zajmie się dziećmi w majówkę. Przesadziła na całej linii”
Marzyłam o tych trzech dniach tylko dla nas. Bez pośpiechu, bez codziennego chaosu, bez ciągłego „mamooo”, „tatooo”. Zamiast tego dostałam lekcję, której długo nie zapomnę – o tym, jak bardzo można się pomylić, licząc na własną rodzinę.
Mam dwójkę dzieci – pięcioletnią córkę i siedmioletniego syna. Jak każdy rodzic funkcjonuję w trybie ciągłego ogarniania: przedszkole, szkoła, zakupy, obowiązki, zajęcia dodatkowe, konkursy, katarki i to ciągłe zmęczenie. Kocham swoje dzieci, ale nie będę udawać – czasem człowiek potrzebuje zwykłej przerwy, chwili oddechu, momentu, w którym może znów poczuć się nie tylko rodzicem, ale też partnerem. Dlatego pomysł krótkiego wyjazdu na majówkę wydał mi się czymś zupełnie naturalnym. Trzy dni. Nic wielkiego, bez luksusów – po prostu pobyć razem, spokojnie porozmawiać, oderwać się od codzienności. Dla mnie było oczywiste, że w takiej sytuacji dzieci zostaną z babcią. Moja teściowa mieszka w tym samym mieście, jest na emeryturze, ma dobre relacje z wnukami. Dzieci ją lubią, często ją odwiedzamy, wszystko wydawało się zupełnie normalne. Dlatego zadzwoniłam do niej z przekonaniem, że to będzie formalność, szybkie ustalenie szczegółów i tyle. „Nie jestem waszą służącą” – zdanie, które wszystko zmieniło Nie spodziewałam się tego, co usłyszałam. Kiedy spokojnie zapytałam, czy mogłaby zostać z dziećmi na czas naszego wyjazdu, teściowa bez chwili zawahania się odpowiedziała: „Nie jestem waszą służącą”. To nie był żart ani emocjonalna reakcja – mówiła spokojnie, rzeczowo, jakby komunikowała coś oczywistego. Dodała, że ma swoje plany, że chce wyjechać ze znajomymi i nie zamierza ich zmieniać, bo my chcemy odpocząć. Podkreśliła też, że dzieci to nasza odpowiedzialność i powinniśmy sami sobie radzić. Siedziałam z telefonem w ręku i naprawdę przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony rozumiem, że każdy ma prawo do własnego życia, do planów, do odpoczynku. Z drugiej – trudno mi było pogodzić się z tym, w jaki sposób to zostało powiedziane. To zdanie zabrzmiało tak, jakby opieka nad własnymi wnukami była czymś poniżającym, jakbyśmy oczekiwali od niej czegoś nie na miejscu. Rodzina to nie tylko wygodne momenty Zawsze miałam w głowie obraz rodziny jako czegoś więcej niż okazjonalnych spotkań przy stole. Wydawało mi się oczywiste, że bliscy wspierają się wtedy, kiedy ktoś naprawdę tego potrzebuje. Nie proszę o codzienną pomoc, nie zostawiam dzieci co weekend, nie zrzucam na nią obowiązków. To miała być jednorazowa sytuacja, dwa dni w roku, które dla nas były ważne. Dlatego trudno mi zrozumieć, dlaczego w takiej chwili usłyszałam odmowę. I nie chodzi nawet o samą decyzję, ale o podejście. O to, że gdzieś zniknęło poczucie, że bycie babcią to nie tylko przyjemne momenty, prezenty i odwiedziny, ale też realna obecność w życiu wnuków. Dla mnie to zawsze było nierozerwalne. Może jestem naiwna, ale naprawdę wierzyłam, że babcia chce spędzać z nimi czas, że taka majówka to nie będzie dla niej przykry obowiązek, tylko coś naturalnego. Tymczasem poczułam, jakbyśmy prosili o przysługę, która przekracza granice. „To wasze dzieci” – i co dalej? Ostatecznie pewnie nigdzie nie pojedziemy. Nie mamy z kim zostawić dzieci, moi rodzice mieszkaja daleko i nie chcemy szukać przypadkowej opieki na ostatnią chwilę. Z zewnątrz można powiedzieć: nic wielkiego się nie stało, to tylko wyjazd. Ale dla mnie to nie jest tylko wyjazd. To zderzenie z rzeczywistością, w której nagle okazało się, że jesteśmy zdani wyłącznie na siebie. Że w sytuacji, która dla nas była ważna, nie mamy wsparcia, na które – być może naiwnie – liczyliśmy. I że słowa „to wasze dzieci” mogą zamknąć każdą rozmowę. Nie twierdzę, że teściowa nie ma prawa do własnego życia. Oczywiście, że ma. Ale ja też mam prawo czuć rozczarowanie i żal, kiedy słyszę, że opieka nad wnukami to dla niej coś, od czego chce się odciąć. Bo naprawdę wierzyłam, że rodzina to coś więcej niż wspólne święta i okazjonalne wizyty. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Głupie zasady synowej psują mi wnuczkę. Gdybym to ja zajmowała się Majeczką, byłaby złotym dzieckiem”
Wyznanie babci: „Kocham wnuki, ale nie będę wypruwać dla nich żył. Chcę zasmakować życia”
Zbliża się Dzień Babci i Dziadka, a ja już wiem, co dostanę – laurki, słodkości, może piosenkę wyuczoną w przedszkolu. I ja to naprawdę doceniam. Tylko coraz częściej myślę o tym, że za tym świętem kryje się coś jeszcze – oczekiwanie, że babcia zawsze będzie dostępna, dyspozycyjna i gotowa poświęcić wszystko. A ja chciałabym być traktowana jak człowiek, nie jak instytucja.
Uwielbiam być babcią, ale to nie jest cała moja tożsamość Mam troje wnucząt – pięcioletnie bliźniaczki i jedenastoletniego wnuka. Kocham ich nad życie. Uwielbiam ich śmiech, opowieści, spontaniczność, ich spojrzenie na świat. Bycie babcią dało mi ogrom radości i poczucie sensu, którego wcześniej nie znałam. Ale jestem też kobietą tuż przed siedemdziesiątką, która wciąż ma energię, ciekawość świata i własne marzenia. Chodzę na jogę, uczę się języka, mam przyjaciółki, z którymi lubię wyjść na kawę, czasem po prostu posiedzieć w ciszy z książką. I coraz częściej mam wrażenie, że to kogoś dziwi. Jakby rola babci miała przykryć wszystko inne. Laurki są miłe, ale nie zastąpią szacunku Nie zrozumcie mnie źle – wierszyki recytowane drżącym głosem i krzywo wycięte serduszka wzruszają mnie do łez. Tylko że po Dniu Babci często przychodzi codzienność. Telefony z pytaniem, czy mogę odebrać dzieci, bo coś wypadło. Albo czy zostanę z nimi „na chwilę”, która trwa cały weekend. Coraz rzadziej pada pytanie, czy mam czas. Coraz częściej jest założenie, że skoro jestem babcią, to powinnam się dostosować. A ja czasem mam plany. Czasem nie mam siły. Czasem po prostu nie chcę. I to też powinno być w porządku. Babcia też ma prawo powiedzieć „nie” Nie chcę wypruwać sobie żył, żeby spełniać oczekiwania wszystkich dookoła. Nie chcę być tą „zawsze dostępną”, bo wiem, jak łatwo wtedy zatracić siebie. Przez lata byłam matką, pracownicą, żoną. Teraz wreszcie mam przestrzeń, by być sobą – i nie chcę z niej rezygnować. Kocham wnuki, ale miłość nie polega na ciągłym poświęcaniu się. Polega też na uczciwości – wobec siebie i innych. Chcę spędzać z nimi czas, który jest wspólną przyjemnością, a nie obowiązkiem wpisanym w kalendarz. Dzień Babci to piękne święto. Tylko marzy mi się, byśmy przestali widzieć w babciach wyłącznie pomoc domową i darmowe nianie. Jesteśmy ludźmi z historią, pasjami i planami. A laurka smakuje najlepiej wtedy, gdy idzie w parze z prawdziwym szacunkiem. Zobacz także: Nie każda babcia cieszy się z wnuków, ale teściowa posunęła się za daleko. Synkowi pękło serce
Jak pozbyć się bólu u dziecka? Teściowa ma na to „cudowną” metodę
„Odebraliśmy synka od babci, a on śmierdział jak apteka. Teściowa powiedziała, że pomogła mu po swojemu. Tylko że to nie był ani syrop, ani okład” – pisze do nas Klaudia. Bo choć wakacyjne wsparcie babci brzmi jak ratunek, czasem kończy się nerwami i trudną rozmową.
Klaudia i jej mąż pracują, więc w czasie wakacji czteroletni synek codziennie jeździ do babci. Na pozór układ idealny: dziecko zaopiekowane, a na zdalnej cisza i spokój. Wszyscy zadowoleni. Tyle że nie na długo. – W piątek wieczorem, kiedy odbieraliśmy małego, teściowa z uśmiechem powiedziała: „Trochę marudził, że bolą go nóżki, ale już jest lepiej – pomogłam mu”. Myślałam, że chodzi o syrop, który zostawiłam w kosmetyczce – pisze Klaudia. – Ale wystarczyło go powąchać, żeby zrozumieć, że było zupełnie inaczej. Starsza pani znalazła w łazience „sprawdzony, domowy środek” i zadziałała po swojemu. Bo „kiedyś się tak robiło”. Bo „nikomu nic się nie stało”. Bo „to zawsze pomagało”. – Zamarłam. Mój mąż też stał jak wmurowany. Wróciliśmy do domu i do końca wieczoru nie byliśmy w stanie mówić o niczym innym – relacjonuje Klaudia. Stary sposób na bolące nóżki. „Bo kiedyś to działało” Teściowa Klaudii to ciepła, zaangażowana babcia. Kocha wnuka i nie odmawia pomocy. Ale jak wiele osób z jej pokolenia — ufa dawnym sposobom. Syrop z cebuli, ziemniak na zatoki, kleik na żołądek. A teraz – kolejny „domowy patent” na dziecięce dolegliwości. – Gdy następnego dnia spokojnie próbowałam porozmawiać, usłyszałam, że jestem przewrażliwiona. Że za bardzo panikuję. Że dziś to dzieci „ciągle coś mają”, a kiedyś nikt nie robił z tego tragedii – pisze Klaudia. – A ja przecież nie chcę wojny. Chcę tylko wiedzieć, co się dzieje z moim dzieckiem. I żeby nikt nie robił niczego bez naszej zgody. A co, jeśli by to wypił? Klaudia nie chce dramatyzować, ale wciąż nie może przestać o tym myśleć. – A co, jeśli wypiłby ten spirytus przez przypadek? Albo gdyby dostał wysypki albo poparzeń? – pyta Klaudia. – Niby „nic się nie stało”, ale to był czysty przypadek. I nie chcę sprawdzać, co mogłoby się wydarzyć następnym razem. Skonsultowała sprawę z pediatrą, który potwierdził: niektóre środki, choć popularne w przeszłości, dziś są uznawane za niebezpieczne. I powinny być stosowane tylko w porozumieniu z lekarzem – i rodzicami. – Nie przesadzam. Po prostu chcę mieć wpływ na to, co dzieje się z moim dzieckiem. Pomoc babci czy niebezpieczna samowolka? Klaudia przyznaje, że ta sytuacja ją przerosła. – Doceniam, że teściowa pomaga. Ale czuję się zignorowana. Nie chcę zabierać dziecka od babci, nie chcę awantury. Ale nie mogę też udawać, że nic się nie stało. Bo to nie była drobna pomyłka — to było przekroczenie granicy. W liście do redakcji pisze wprost: – Chcę, żeby mój syn miał kontakt z babcią. Naprawdę. Ale chcę też czuć spokój, kiedy zostawiam go pod czyjąś opieką. Nie chcę się zastanawiać, co tym razem ktoś mu posmaruje albo poda. A Wy – co powiedziałybyście teściowej? Przemilczałybyście sprawę czy postawiły jasno granicę? Piszcie do nas: redakcja@mamotoja.pl. Zobacz też: Robimy to 3 razy w tygodniu. Rodzice pukają się w czoło: „U nas codziennie”
Piękne cytaty o wnukach: wzruszające i prawdziwe słowa
Te piękne cytaty o wnukach doskonale opisują relacje dziadków z wnuczętami. Wielu autorów podkreśla wyjątkowe znaczenie wnuków w życiu babć i dziadków... Sprawdź, który z cytatów najbardziej chwyci cię za serce.
Każdy, kto doczekał się wnuków, odkrywa w sobie pokłady nieznanej dotąd miłości. Cytaty, które publikujemy, przede wszystkim dotyczą właśnie tego pięknego uczucia. Spis treści: Piękne cytaty o wnukach Wzruszające cytaty o wnukach Zabawne cytaty o wnuczkach Piękne cytaty o wnukach Czasem to właśnie cytaty najpiękniej potrafią oddać nasze emocje. Poniżej znajdziesz słowa, które bardzo trafnie opisują, jak dziadkowie widzą swoje wnuczęta. Dzieci to jedno. Ale dopiero z wnukami przychodzi poczucie jeszcze większego sensu i spełnienia. Jeżeli dzieci nadają sens naszej egzystencji, to wnuki są jego potwierdzeniem. H. Mankell *** Dzieci są czasem dobre, czasem złe, ale wnuki są nadzwyczajne. Autor nieznany *** Każdy musi mieć dostęp zarówno do dziadków, jak i wnuków, aby być w pełni człowiekiem. M. Mead *** Najcenniejsze klejnoty, jakie babcie mogą mieć na szyi, to ramiona swych wnuków. Autor nieznany Wzruszające cytaty o wnukach Gdy mowa o wnukach, czasem bardzo trudno ukryć wzruszenie. Przeczytaj cytaty, od których może zakręcić się w oku niejedna łezka. Wnuk to cud wielu miłości. (autor nieznany) *** Zdarzają się ojcowie, którzy nie kochają swoich dzieci; ale nie ma dziadka, który by nie uwielbiał swojego wnuka. W. Hugo *** Wnuki to kropki, które łączą linie z pokolenia na pokolenie. L. Wyse *** Doskonała miłość czasem nie przychodzi, aż do pojawienia się pierwszego wnuka. Przysłowie walijskie *** Moje wnuki może nie mają wszystkiego, czego chcą na tym świecie, ale mają dziadków, którzy kochają je bardziej niż cokolwiek innego na tym świecie. Autor nieznany *** Nie zmieniłbym swoich wnuków dla świata. Ale zmieniłbym na lepsze świat dla moich wnuków. Autor nieznany *** Matka staje się prawdziwą babcią w dniu, w którym przestaje zauważać okropne rzeczy, które robią jej dzieci, ponieważ jest tak oczarowana wspaniałymi rzeczami, które robią jej wnuki. L. Wyse *** Mówi się, że rewolucja pożera swoje dzieci. Co gorsza, pożera też swoje wnuki. A. Majewski Zabawne cytaty o wnuczkach Przede wszystkim jednak wnukowie to wielka radość. To wnuczęta sprawiają, że dziadkowie nagle wpadają w świetny humor i potrafią mieć do samych siebie dystans, jak nigdy dotąd. Dlatego wśród cytatów o wnukach nie mogło zabraknąć tych zabawnych. Jedyną rzeczą lepszą od posiadania dzieci jest posiadanie wnuków. Autor nieznany *** Zawdy starsze ludzie mają swoje delicje we wnuczętach. Deotyma *** Wnuki to nagroda za przetrwanie ze swoimi dziećmi. Autor nieznany *** Ludzie na starość dziecinnieją, by znaleźć wspólny język z wnukami. A. Majewski Zobacz także: Cytaty o wartościach w życiu, którymi warto się kierować Cytaty o rodzeństwie, czyli o przyjaciołach na całe życie Cytaty o przyjaźni na dobre i złe dni
„Teściowie nie dzwonią i nie interesują się wnukami. A potem pretensje, że za rzadko je widują! To ja mam do nich wydzwaniać i jeździć?” [LIST DO REDAKCJI]
Moja teściowa ostatnio przeszła samą siebie. Gdybym wiedziała, że urządzi taką dramę, to w życiu nie organizowalibyśmy ostatniego grilla. Ale nie wiedziałam… Dlatego pomyśleliśmy z mężem, że dobrze będzie spotkać się w rodzinnym gronie. W ogrodzie, zanim przyjdą chłodne dni.
Zaprosiliśmy teściów i moich rodziców, a także nasze rodzeństwo z dziećmi. Postaraliśmy się, by niczego nie zabrakło ani do jedzenia, ani do picia. Humory dopisywały nam od rana, więc wszystko wskazywało na to, że będzie naprawdę fajnie. Dzieci też się cieszyły… Rodzinne spotkanie i rodzinna drama Zaczęło się miło: powitania, zachwyty nad nakrytym stołem… Dzieci zaczęły się ładnie bawić. Co jakiś czas przybiegały do stołu, przy którym siedzieli dorośli. Kubuś i Janek bardzo lubią moich rodziców (mieszkamy w jednym domu, rodzice na dole – my na górze). Różnica w podejściu moich synów do dziadków faktycznie była widoczna… Do rodziców męża mieli dystans. Ale jak mogło być inaczej, skoro widują się kilka razy w roku, podczas gdy z moimi rodzicami widzą się codziennie? W pewnym momencie teściowa zaczęła pochlipywać. Pierwsze co przyszło mi do głowy to to, że stało się coś złego. Że zaraz powie nam o jakiejś chorobie swojej lub teścia. Jedzenie stanęło mi w gardle, bo niedawno matka koleżanki robiła badania i okazało się, że ma raka szyjki macicy z przerzutami do płuc. – Mamo, co się stało? – mąż pierwszy odzyskał głos (bo jego też z początku zatkało). – Jest mi… tak... bardzo… – teściowa nie mogła złapać powietrza. – Tak bardzo przykro, że… własne wnuczki… nas… nie lubią… nie znają… Na te słowa oniemiałam. Podobnie mąż, jego brat z żoną i moja siostra z mężem. Awantura na pół ulicy Po chwili ciszy, przerywanej cichym (jeszcze) szlochem teściowej, ktoś zapytał: „Ale jak to?”. I wtedy zaczęło się na całego. Jej smutek zmienił się we wściekłość. Zaczęła krzyczeć, że jest izolowana od własnych wnuków. Że ich nie widuje, nie może patrzeć, jak rosną. Że chłopcy (moi synowie) traktują ich (teściów) jak obcych ludzi. Że co ona takiego zrobiła, że zasłużyła na takie traktowanie. Że od samego początku robiłam wszystko, by ją odsunąć od swoich dzieci… A Paweł (mój mąż) też nie lepszy. Teść siedział ze wzrokiem wbitym w kaszankę i nie odzywał się ani słowem. A teściowa wstała i zarządziła, że wyjeżdżają. Paweł próbował jakoś ją uspokoić, przekonać, żeby została, ale na nic. Zaczęła krzyczeć, że my tu mamy własne grono, że oni są tu zbędni. Kątem oka widziałam, że sąsiedzi starają się udawać, że nic nie słyszą… Po południu wszyscy krzątali się lub odpoczywali przed domami. I przy okazji trafił im się pokaz histerii mojej teściowej… To nie moja wina Kiedy pojechali, rozmawialiśmy o całej tej sytuacji i zgodnie doszliśmy do wniosku, że teściowa mocno przesadziła. Fakt, że z teściami widujemy się rzadko. Ale czy to wyłącznie nasza wina? Mamy dwoje dzieci i pracujemy, w wolnych chwilach lubimy i mamy prawo spotkać się ze znajomymi. Teściowie są na emeryturze. Mieszkają godzinę drogi od nas. Mogą przyjechać i spędzać czas z wnukami do woli. Choćby wtedy, gdy my pracujemy (zdalnie, z domu). Nikt im nigdy nie ograniczał kontaktu z wnukami. Wręcz przeciwnie – to ja często miałam wrażenie, że teściowa nie jest zainteresowana angażowaniem jej w sprawy mojej rodziny. Widywaliśmy się 2-3 razy w roku, ale sądziłam, że właśnie taka opcja teściom odpowiada. Kiedy chłopcy się rodzili, teściowa jeszcze pracowała. Nie miała wtedy czasu. Ciekawe, jak sama przy dwójce małych dzieci i pracy dbała o relacje z własną teściową i teściem… Tak czy inaczej, nawet jak przeszła na emeryturę, nie zaczęła częściej bywać czy nawet dzwonić. A wystarczyło powiedzieć: „Aniu, teraz wreszcie mogę i chcę pobyć z wnukami”. Ale nic takiego nie powiedziała ani nie dała do zrozumienia… Zawsze to my wychodziliśmy z inicjatywą spotkań. To oni nie dzwonią i nie interesują się wnukami. A potem pretensje, że za rzadko je widują! To ja mam do nich wiecznie wydzwaniać i jeździć? Chciała zmian na lepsze? Mimo że nie czuję się winna, dużo myślę na temat tej sytuacji. Moi synowie pewnie kiedyś będą mieli żony (lub partnerki) i dzieci… Teściowa dała mi dobrą lekcję tego, jak nie zachowywać się wobec przyszłych rodzin moich synów. Nie wiem, czy sama będę dobrą teściową, ale jednego jestem pewna: zawsze zastanowię się dziesięć razy, zanim coś powiem lub zrobię. I nigdy nie będę występować w roli ofiary. Mam też nadzieję, że mój mąż okaże się lepszym dziadkiem i teściem niż jego ojciec. Który wszystko ma gdzieś i najchętniej cały czas siedziałby na rybach. Albo pod pantoflem swojej żony. Swoim zachowaniem podczas ostatniej wizyty teściowa wystraszyła dzieci. Moi synowie nie mieli pojęcia, co się dzieje, że babcia płacze i krzyczy. Jeśli chciała coś zmienić na lepsze w swoich relacjach z wnukami – to chyba swoją histerią wywołała odwrotny skutek. Marta Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Nie wierzył, że poród boli, więc podłączyła go do symulatora. Szybko zmienił zdanie Krzysztof Ibisz wspiera żonę przed porodem, korzystając z rad douli Chłopiec bał się obciąć swoje długie włosy, myśląc, że „tata nie pozna go z nieba”
„Dziadkowie zaproponowali wakacje jednemu z moich dzieci. Co mam zrobić z drugim?” [LIST DO REDAKCJI]
Moi rodzice mają swoje lata, więc doceniam, że w ogóle chce im się zajmować wnukami. Ale jak można było wpaść na pomysł, żeby na wakacje na wieś pojechało tylko jedno z moich dzieci? Dla mnie to żadna pomoc, przecież i tak nie odpocznę. No i co mam powiedzieć drugiej córce?
„Moi rodzice zawsze byli bardzo zaangażowani w pomoc przy moich dzieciach. Mogłam na nich liczyć, kiedy dzieci chorowały. Moja mama zajmowała się nawet młodszą Kornelką, kiedy ja musiałam wrócić do pracy. Tak było do czasu, bo w końcu zdrowie zaczęło im szwankować. Mama ma kłopoty z kręgosłupem, a tata niedawno przeszedł operację serca. Mimo wszystko zupełnie nie rozumiem ich postępowania. Zbliżają się wakacje, rodzice mają piękną i dużą działkę za miastem. To właściwie wieś, niedaleko są rzeka i las. Wymarzone miejsce na wakacje dla dzieci! Moje córeczki są już w takim wieku, że bez problemu nocują poza domem, zwłaszcza z ukochanymi dziadkami. Myślałam, że rodzice mnie odciążą i wezmą dziewczynki do siebie na działkę, chociaż na dwa tygodnie, w końcu sami spędzają tam całe lato. Co im szkodzi?! Ale nie, najpierw stanowczo odmówili, tłumacząc się swoim słabym zdrowiem, a potem mama powiedziała, że mogą wziąć tylko starszą Marysię, która ma 7 lat, bo ona już więcej rzeczy zrobi dookoła siebie. Kornelka ma 4 lata, więc jak stwierdziła mama, trzeba jej we wszystkim pomagać i bardziej pilnować, a ona nie ma na to siły. Szczerze mówiąc, przeżyłam szok! Jak można było coś takiego wymyślić? Przecież mi to w niczym nie pomoże, i tak będę musiała zajmować się młodszą córką i w ogóle nie odpocznę. A naprawdę liczyłam na przynajmniej dwa tygodnie wolnego w wakacje. Poza tym co mam powiedzieć Kornelce? Że babcia nie chce jej na działce i pojedzie tylko Marysia? A Marysia z kim niby ma się tam bawić i co ma robić sama? Rodzice postawili mnie i mojego męża w bardzo niezręcznej sytuacji, nie mówiąc już o dzieciach. Zawiodłam się. Od żadnej z koleżanek ani znajomych nie słyszałam, żeby dziadkowie w ten sposób stawiali sprawę wakacji z wnukami. Ale może się mylę?”. Ewelina Zobacz też: "Moja kuzynka chciała ogłosić swoją ciążę podczas mojego baby shower. Wyprosiłam ją" „Kocham swojego ciotecznego brata. Jak mężczyznę. Kiedy widzę, jak moja córka bawi się ze swoim ciotecznym bratem – boję się, że historia się powtórzy” Sąd uznał, że są za starzy, by opiekować się własnym dzieckiem
9-latek uratował dziadka przed utonięciem w jeziorze. Dokładnie wiedział, co robić
Gdyby nie 9-letni Szymon, mogłoby dojść do tragedii. Na szczęście chłopiec nie stracił zimnej krwi i doskonale wiedział, co trzeba robić… Dzięki temu jego dziadek Janusz nie utopił się w lodowatym jeziorze.
Tej zimy chłopiec spędzał z bliskimi ferie na Mazurach. Pewnego dnia jego dziadek poszedł na pomost – zobaczył lodową krę, którą chciał odepchnąć za pomocą piki. W pewnym momencie pika przebiła krę, a pan Janusz runął do wody. Głębokość sięgała tam 2,5 metra! Gdyby nie wnuczek… Jak podaje „Tygodnik Ostrołęcki”, pomost jest bardzo długi, wszystko to działo się około 30 metrów od brzegu. „Poleciałem do przodu, uderzyłem głową w krę i wpadłem do wody. Próbowałem wspiąć się na y-bom, ale bezskutecznie. Za drugim razem było jeszcze gorzej, nie miałem siły się podciągnąć. Próbowałem wspiąć się na taflę lodu, ale załamała się pode mną i znów zakryła mnie woda” – opowiada pan Janusz. Wtedy Szymon chwycił za szczotkę na długim kiju i podał ją dziadkowi. Dzięki temu mężczyzna mógł wydostać się z jeziora. Zaraz potem szybko rozebrał dziadka z mokrych ubrań. „Byłem tak zmęczony, że nie miałem siły stanąć na nogach. Wnuk pomógł mi zdjąć ciężką od wody kurtkę i ciężkie, myśliwskie spodnie. Gdybym był sam, po prostu trzymałbym się y-bomu. Dopóki nie straciłbym sił…” – mówi dziadek Szymona. Brawo, Szymon! W środę (22 lutego) szkołę w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie w III klasie uczy się Szymon, odwiedzili burmistrz miasta i dyrektor wydziału oświaty. Szymon był zaskoczony, ale nie krył radości. Nie obyło się bez gratulacji i upominków. Dzięki temu o bohaterstwie chłopca dowiedzieli się wszyscy jego koledzy i koleżanki. Brawo, Szymon! źródło: Tygodnik Ostrołęcki Piszemy też o: Wypadek na terenie żłobka. Ofiarą jest dwulatka Zamknęły dwulatkę w sali i poszły do domu. Matka chce pozwać żłobek Pijana matka leżała pod blokiem, w domu zostawiła głodne niemowlę
Jakie prawa mają babcia i dziadek wobec wnuków?
Dziadkowie nie zastanawiają się, jakie mają prawa do wnucząt aż do czasu, gdy ich kontakty z wnukami zostaną z jakiegoś powodu ograniczone. Często dzieje się tak po rozwodzie rodziców dziecka. Niestety prawa dziadków wobec wnuków nie są zagwarantowane z automatu.
Prawa babci i dziadka do wnuka lub wnuczki czasami musi usankcjonować sąd. Dzieje się tak wyłącznie na wniosek dziadków. Prawo nie określa, w jakim wymiarze dziadkowie mogą widywać swoje wnuki. Jeśli z jakiegoś powodu ich kontakty są ograniczane, trzeba wystąpić do sądu i ustalić warunki widywania się z wnukami. Sąd Najwyższy potwierdził, że dziadkowie mają pełne prawo do uregulowania swoich kontaktów z wnukami. Spis treści: Prawa dziadków wobec wnuków Czy można zabronić dziadkom kontaktu z wnukami? Ustalenie kontaktów dziadków z wnukami – droga prawna Prawa dziadków wobec wnuków Na mocy przepisów zawartych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym (art. 113), dziadkowie i wnuki mają prawo, a także obowiązek wzajemnego utrzymywania kontaktów. Zatem na pytanie, czy dziadkowie mają prawo widywać wnuka, odpowiedź może być tylko jedna: tak, dziadkowie mają takie prawo. Warto jednak wiedzieć, że w szczególnych przypadkach sąd może te kontakty ograniczyć lub całkowicie ich zakazać. Średnio dwoje na troje babć i dziadków opiekuje się wnukami, mają więc z nimi regularny kontakt. Gdy rodzice się rozwiodą, czasem kontakty te są przez jednego z rodziców ograniczane lub całkowicie uniemożliwiane. Jeśli do tego dochodzi, cierpią nie tylko dziadkowie, ale przede wszystkim dzieci. Spragniony kontaktu z nimi dziadek lub babcia, powinni wystąpić do sądu o ustalenie prawa do widywania się z wnukami. Zwykle krok ten podejmuje się po nieudanej próbie uregulowania kontaktów z wnukami, czyli po próbie rozmowy i dokonania ustaleń z rodzicami. Wniosek o ustalenie prawa do kontaktu z wnukami składa się w sądzie rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania wnuków. We wniosku do sądu trzeba jasno określić, w jakim zakresie dziadkowie domagają się kontaktów z wnukami – jak często, w jakich godzinach (dotyczy to także kontaktów telefonicznych). W drugiej części wniosku trzeba go uzasadnić, czyli podać, że np. jedno z rodziców dzieci uniemożliwia kontakty z dziadkami, że wcześniej dzieci były stałymi bywalcami domu babci czy dziadków, że łączyły ich bliskie relacje z wnukami. Czy można zabronić dziadkom kontaktu z wnukami? Prawo dziadków do kontaktów z wnukami nie jest prawem bezwzględnym. Oznacza, że w pewnych sytuacjach może być ograniczane. Kontakty dziadków z wnukami mogą zostać ograniczone lub zakazane ze względu na dobro dziecka. Całkowity zakaz kontaktów może orzec sąd. Trzeba w tym celu przeprowadzić postępowanie, w którym musi zostać udowodnione, że utrzymywanie takich kontaktów poważnie zagraża dobru dziecka lub je znacząco ogranicza. W praktyce oznacza to np. że dziadkowie dają wnukom zły przykład, np. notorycznie spożywają alkohol w dużych ilościach albo narkotyzują się, czy też popełniają przestępstwa. Powód do orzeczenia całkowitego zakazu kontaktu dziadków z wnukami musi być naprawdę poważny, a nie błahy. Ustalenie kontaktów dziadków z wnukami – droga prawna Jak już stwierdziliśmy, aby ustalić kontakty dziadków z wnukami, dziadkowie muszą złożyć wniosek do sądu rejonowego w miejscu zamieszkania wnuka czy wnuków. Zanim sąd podejmie decyzję, przesłucha dziadków, rodziców i same dzieci, aby ustalić, co leży w ich najlepszym interesie. Sąd zbada, jakie relacje łączą dziadków i wnuki, jak wyglądały ich dotychczasowe kontakty, jakie są możliwości stron związane z odwiedzinami czy transportem dzieci, jakie są życzenia dziecka w tej sprawie (o ile dziecko jest wystarczająco dojrzałe). Sąd bierze to wszystko pod uwagę, a także to, o co dokładnie wnioskowali dziadkowie. Na tej podstawie wydaje orzeczenie określające warunki kontaktów dziadków z wnukami. Nie ma żadnej reguły, która mówiłaby o tym, jak często mają się odbywać kontakty dziadków z wnukami. Istnieje bowiem wiele okoliczności, które sąd weźmie pod uwagę podczas wydawania orzeczenia. Zobacz także: Czy babcia ma prawo zajmować się wnukami? Jak budować więź dziecka z dziadkami Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej od własnych dzieci?
Babcia Plus: rząd zapłaci dziadkom za opiekę nad wnukami nawet 3000 zł?
„Babcia plus” to nowy pomysł rządu po programach 500 plus i 300 plus. Jeśli wejdzie on w życie, babcie i dziadkowie, którzy opiekują się wnukami, otrzymają specjalny zasiłek.
Nowy program rządu o roboczej nazwie „Babcia plus” miałby odciążyć młodych rodziców. Oni wróciliby do pracy, a dziadkowie, którzy zajęliby się maluchami, dostaliby od państwa specjalny zasiłek. Program „Babcia plus”: nawet 3000 zł zasiłku dla dziadków Urzędnicy z resortu rodziny analizują strategie prorodzinne na Węgrzech. Tam już od dawna obowiązuje podobny program. „Ciekawymi rozwiązaniami, realizowanymi już na Węgrzech, są m.in. wprowadzenie opieki dla dziadków, świadczenia, które pozwalają dziadkom przejąć opiekę nad dziećmi w okresie od pierwszego do trzeciego roku życia, aby rodzice mogli dokonać wyboru, czy rzeczywiście mama wraca do pracy, czy korzysta z rozwiązania instytucjonalnego” – tłumaczyła w Polskim Radiu minister Marlena Maląg. Na Węgrzech wygląda to tak, że mama, która pójdzie do pracy, może przekazać swój zasiłek na babcię lud dziadka, którzy będą opiekować się jej dziećmi. Kwota zasiłku uzależniona jest od pensji rodzica, ale wynosi maksymalnie ok. 3000 zł miesięcznie. Jak tłumaczyła szefowa resortu rodziny, dziadkowie nie mogą łączyć zasiłku z pracą lub emeryturą. Marlena Maląg zwróciła też uwagę na opodatkowanie matek. Podkreślała, że podobnie jak na Węgrzech, kobiety mogłyby go uniknąć. „W polityce podatkowej Węgier kobiety, które urodziły co najmniej czworo dzieci, są zwolnione z podatku w swojej pracy zawodowej” – dodała. Co sądzicie o tym pomyśle? Zobacz też: Mama 4 Plus: emerytura tylko dla niepracujących mam. Co z pracującymi? Żadne 500 plus nie pokryje tego, ile pieniędzy wydasz na dziecko Urodzić jedno, dwójkę czy trójkę dzieci? Co się najbardziej opłaca?
„Nie chcemy należeć do Kościoła, a babcia w tajemnicy uczy nasze dziecko pacierzy” [LIST DO REDAKCJI]
„Mamy swoje powody, aby nie wychowywać dzieci w duchu katolickim. Zarówno ja, jak i mąż, mamy bardzo silne przekonania na ten temat. Ale teściowie nie mogą zaakceptować naszego wyboru i potajemnie wpajają dziecku nauki Kościoła. Co robić?" - pyta nasza czytelniczka.
Jedna z czytelniczek przesłała do nas list z rozterką na temat wychowania w wierze. W jej rodzinie pojawił się konflikt dotyczący nieuczestniczenia dziecka w życiu Kościoła. Jak ta sprawa wygląda u was i co mogłybyście doradzić autorce (która prosiła o zachowanie anonimowości)? Jeśli również chcecie podzielić się swoimi historiami, bądź poprosić o poradę, piszcie na: redakcja@mamotoja.pl. LIST: „Nie chcemy być częścią Kościoła. Czemu dziadkowie tego nie rozumieją?” „Mamy z mężem jedno dziecko – 7-letnią córkę. Mieszkamy w rodzinnej miejscowości męża, to nieduże miasto, dlatego kwestia ateizmu i odłączania się od Kościoła jest tu nadal bardzo kontrowersyjna. Mąż jest nauczycielem w szkole średniej, a ja pracuję jako bibliotekarka. Od dobrych kilku lat bardzo nie podoba nam się wpływ Kościoła Katolickiego na nasze społeczeństwo. Jesteśmy przerażeni historiami o przypadkach pedofilii i tym, w jaki sposób duchowni tuszują podobne skandale. Coraz częściej pojawiają się także historie o brutalnych nadużyciach władzy i autorytetu ze strony księży i sióstr zakonnych – zwłaszcza wobec bezbronnych dzieci. Już w wieku nastoletnim, zarówno ja, jak i mój mąż, doszliśmy do wniosku, że jesteśmy ateistami. Nie wierzymy w Boga, nie chcemy być częścią Kościoła. Jednak moi teściowie, którzy mieszkają w tym samym mieście, co my, są bardzo głęboko wierzący. Nie mam nic przeciwko temu, ale zaczęli teraz wpajać „swoje zasady” mojej córeczce, która często spędza z nimi czas. Teściowa codziennie chodzi do kościoła, prosiliśmy ją więc, żeby nie zabierała ze sobą córki. Kilka razy zrobiła to potajemnie, do czego dziecko przyznało nam się w domu, ale postanowiliśmy odpuścić. Teraz jednak dowiadujemy się, że regularnie uczy małą pacierza i innych modlitw i każe jej je recytować! Powiedziała jej też, że jeśli zje czekoladę w Wielki Post, to pójdzie do piekła. Nie chcę, żeby straszyła moje dziecko takimi zabobonami. Staramy się wychować córkę na dobrego i empatycznego człowieka, chcemy, żeby umiała rozróżniać dobro od zła, ale nie potrzebujemy do tego grzmiącego księdza znad ambony. Wszystkie próby nawiązania rozmowy kończą się zgryźliwymi, a nawet obraźliwymi komentarzami: słyszymy, że jesteśmy bezbożnikami, nie mamy zasad i nic nie wiemy o życiu. Co mamy zrobić?” Zobacz też: Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? (Przecież dziadek często tak robi!) "Powinnaś być wdzięczna, że pomagam ci przy dziecku" – list taty Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko?
„Teściowie nie chcą zajmować się wnukami, bo mówią, że jest pandemia. Dlaczego są takimi egoistami?" [LIST DO REDAKCJI]
„A ja mam już dość. Żadnej pomocy, męża ciągle nie ma, poza tym jest maminsynkiem i nie postawi się mamusi. Przecież ta pandemia to dla nich tylko wymówka, bo im się nie chce i myślą tylko o sobie!".
Otrzymałyśmy list od naszej czytelniczki, który zdecydowałyśmy się opublikować, bo porusza ważną i aktualną dla wielu mam kwestię. Co powiedziałybyście autorce (prosiła o zachowanie anonimowości)? Czy u was też tak to wygląda? Kto ma tu rację? Jeśli jest też coś innego, o czym chciałybyście do nas napisać, piszcie na adres: redakcja@mamotoja.pl. Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami, zasłaniają się pandemią (list) „Mam 18-miesięcznego synka i 2,5-letnią córkę. Siedzę z nimi w domu. Mojego męża ciągle nie ma, bo jeździ na tirach. Ja chciałabym pójść do pracy, pewnie na kasę, bo taka praca jest w moim mieście. Ciągle brakuje pieniędzy, a też chciałabym czasami porozmawiać z kimś innym niż dzieci i coś sobie kupić. Nikt mi nie pomaga, bo moi rodzice mieszkają daleko, a teściowie mówią, że boją się koronawirusa i nie chcą zająć się wnukami. Nawet chciałam im je zaprowadzić na kilka godzin, ale też odmówili. Bo pandemia jest. A ja mam już dość. Żadnej pomocy, męża ciągle nie ma, poza tym jest maminsynkiem i nie postawi się mamusi. Przecież ta pandemia to dla nich tylko wymówka, bo im się nie chce i są myślą tylko o sobie! Ale i tak prosiłam męża, żeby porozmawiał ze swoją mamą. Jest jej oczkiem w głowie, pomyślałam, że może jemu uda się przekonać teściową. Zrobiłam dobrą kolację, opowiedziałam, co mi leży na sercu, a on wysłuchał, przytulił... ale wiem, że nic z tego nie będzie. Niestety wciąż stawia mamusię na pierwszym miejscu, więc na pewno się jej nic nie powie. Jeśli zacznę naciskać, skończy się awanturą, a wtedy już naprawdę nie będę miała z kim pogadać w domu. Zostanie mi tylko paplanie do dzieci. Mam już dosyć, jak im wytłumaczyć, że są egoistami i że dziadkowie są od tego, żeby pomagać?" Zobacz także: Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko? „Droga zmęczona mamo, musisz mnie wysłuchać..." – ten list podbija internet! „Powinnaś być wdzięczna, że pomagam ci przy dziecku" – list taty
Śmieszne teksty babć i dziadków – 5 kultowych powiedzonek
Każdy z nas przynajmniej raz w życiu usłyszał zdanie "Zjedz mięso, zostaw ziemniaczki"... Dziadkowie słyną z wielu zabawnych powiedzonek, które urosły już do miana kultowych!
Zabawne powiedzonka dziadków bawią całe pokolenia wnucząt. W naszym rankingu wygrały te najpopularniejsze, które słyszy się w bardzo wielu domach: od „porad dietetycznych” aż po przesądy matrymonialne! 5 kultowych powiedzonek babć i dziadków Poniżej przedstawiamy pięć najczęściej słyszanych tekstów naszych ukochanych seniorów. Czy wasi też je powtarzali? 1. Nie siadaj na rogu, bo zostaniesz starą panną/starym kawalerem Dziadkowie znani są ze szczególnej troski o stan cywilny swoich wnucząt, dlatego posadzenie wnuczka lub wnuczki na rogu stołu jest absolutnie niewybaczalne! Zgodnie z dawnym przesądem, osoby siedzące w tym miejscu nie doczekają się nigdy ślubu, a przecież to byłoby dla dziadków prawdziwym koszmarem… 2. Zjedz mięso, zostaw ziemniaczki To kultowe powiedzonko, które każdy z nas usłyszał przynajmniej raz na obiedzie u dziadków. Kiedy wnuczkowi nie dopisuje apetyt, babcie zawsze proszą, aby „przynajmniej zjadł mięso”. Uważa się, że jest ono znacznie bardziej pożywne i na dłużej dostarczy dziecku energii niż węglowodany proste w postaci ziemniaków – i jest w tym wiele racji, dlatego warto czasem zaufać dietetycznej wiedzy babci! 3. Kurtka na wacie/Niech to dunder świśnie To wyjątkowo zabawne sformułowania, których mój dziadek (a nawet i prababcia!) używali jako zastępstwa dla przekleństw. „Kurtka na wacie” znalazła się kiedyś nawet w zestawieniu katolickich przekleństw dozwolonych dla osób wierzących. Może warto więc zastąpić nimi niecenzuralne słowa, które z czasem zasłyszy i powtórzy maluch? 4. Za moich czasów… Dziadkowie często lubią wspominać dawne czasy. Przyzwyczajeni do zupełnie innych reguł i realiów, często z rozrzewnieniem cofają się do własnej młodości. Babcia i dziadek, którzy wychowywali się z mniejszą dostępnością technologii czy infrastruktury, często uważają, że dzieciom jest dziś „za łatwo”. To zupełnie normalne – należy jednak pamiętać, że każde pokolenie ma swoje ułatwienia, jak i utrudnienia. Opowieści z dzieciństwa lub młodości dziadków mogą być jednak niezwykle cenne – nie tylko uczą dziecka historii, ale także dają mu perspektywę i pokazują, że świat dynamicznie się zmienia. 5. Jak się nudzisz to się rozbierz i popilnuj ubrania Wszystkie babcie na pewno wielokrotnie usłyszały zdanie „Babciu, nudzę się”. Co tu jeszcze wymyślić, kiedy wokół pełno książeczek, bajek, klocków i innych zabawek? Przekonane, że nuda wnuczków bierze się ze zbyt wielu możliwości wyboru, doradzały zawsze rozebranie się i pilnowanie swojego ubrania… po czym ubawione własnym dowcipem śmiały się z zdezorientowanego dziecka! Brzmi znajomo? Znacie jeszcze jakieś zabawne powiedzonka seniorów? A może wasi dziadkowie mieli jakieś swoje, zupełnie oryginalne? Możecie je wpisać do kartki z życzeniami z okazji Dnia Babci i Dziadka - na pewno się uśmieją! Zobacz też: Kosze prezentowe dla babci i dziadka: zestawy herbat, miodów i czekolad od 30 zł Książki o babci i dziadku – 12 wyjątkowych pozycji Zabawy na Dzień Babci i Dziadka –​ ruchowe, integracyjne, konkursy [10 PROPOZYCJI]
Wnuki są dumne z babci i dziadka, zgadnij dlaczego!
Nie przypominają już klasycznych dziadków i to bardzo pasuje twoim dzieciom. Co takiego ma w sobie babcia z dziadkiem, czego nie masz ty, rodzicu?
Zaimponować wnukom nie jest łatwo. No ale dziadek lub babcia śmigający na smartfonach to już zupełnie inny poziom. To robi wrażenie! Ale nie tylko z tego powodu dziadkowie mają dobre relacje z wnukami. Są dużo głębsze sprawy. Zobacz, dlaczego nigdy nie będziesz mieć takiej więzi ze swoim dzieckiem. Chyba że się zestarzejesz... Dziadkowie to nowi nastolatkowie "Świadomość, że babcia czy dziadek są sprawni technologicznie, może być dla wnuka powodem do dumy" - mówi psycholog z Uniwersytetu SWPS w Sopocie i Nauczyciel Roku 2018 Przemysław Staroń. Jak podkreślił, współcześni dziadkowie nie potrzebują pomocy, aby korzystać z dobrodziejstw techniki i nawet telefony dotykowe nie są dla nich szczególnym wyzwaniem. Senior is a new teen – senior to nowy nastolatek – takie określenie zaczyna być używane w stosunku do dziadków. "To zdanie jest więcej niż prawdziwe" - mówi Staroń. Popularność Bogumiły Bodziarek, zwanej Babcią Playstation, która podbiła YouTube’a dzięki faktowi, że jest emerytką grającą na konsoli, stanowi przedmiot zachwytu dzieci mieszkających na jej osiedlu. Akceptacja bez żadnego "ale" Okazuje się, że dzieci z dziadkami łatwiej dogadają się, ponieważ mają podobny stosunek do rzeczywistości i po prostu, aż tak się nią nie przejmują. "Młody człowiek jeszcze nie tkwi w garniturze poprawnej do bólu dorosłości, a senior - już w nim nie tkwi" - wyjaśnił psycholog. - Może dlatego wielu z nas wspomina to niezwykłe porozumienie, wyrażające się w pozwalaniu przez dziadków wnukom na późniejsze chodzenie spać i jedzenie słodyczy wieczorem. Nie wynika to z tego, że dziadkowie chcą godzić w autorytet rodziców. Po prostu suma doświadczeń i mądrość życiowa właśnie pozwala im widzieć szczeliny w myśleniu swoich własnych dzieci - opisuje Staroń. W ten sposób powstaje szczególna więź między dziadkami a wnukami, polegająca przede wszystkim na akceptacji. W przeciwieństwie do rodziców nie stawiają aż tak wysoko poprzeczki. "Dziadkowie, którzy odchowali własne dzieci, w stosunku do wnuków są często bardziej pobłażliwi, cierpliwsi, bardziej wyrozumiali, co dla dziecka jest niezwykle ważne" - powiedział psycholog. W efekcie powstaje ciepła relacja, w której dziecko odwzajemnia się podobną postawą. "Lubimy tych, którzy nas lubią" - podkreślił Staroń. Przy dziadkach dzieci czują się ważne To powoduje, że wnuki chętnie pomagają dziadkom w opanowaniu nowinek technologicznych. - Możliwość wejścia w rolę osoby kompetentnej - w którą tak rzadko dziecko ma możliwość wchodzić - jest dla niego czymś bardzo przyjemnym i cennym rozwojowo – mówi Staroń. Ale współcześni dziadkowie aż tak bardzo nie potrzebują pomocy i sami świetnie sobie radzą z nowymi technologiami i obecnością w mediach społecznościowych. To z jednej strony powód do dumy, ale z drugiej strony przyczyna czasami lekkiego zażenowania. - Dostają (wnuki - przyp.red.) na Whatsapp łańcuszki od babć przekonanych, że jeśli wyśle się do 10 osób serduszko WOŚP, to zrobi się coś dobrego – opowiada psycholog. Ale ogólnie jest to bardzo dobra symbioza. Dlaczego? Bo dziadkowie i dzieci nie dążą do ideału. - Jak do tej pory idealności nie stwierdzono u żadnego dziecka, u żadnego nastolatka, i żadnego człowieka. I dlatego człowiek daje się kochać. Bo z całą tą swoją nieidealnością - jest prawdziwy i autentyczny. Tak jak babcia i dziadek. I tak jak wnuki – podsumował psycholog. Czy wasi dziadkowie też są tacy nowocześni? Mają dla swoich wnuków więcej wyrozumiałości od was? Napiszcie w komentarzach. Źródło: mat. prasowe SWPS Zobacz też: Jak kochają dziadkowie – trzy historie Laurki na Dzień Babci i Dziadka do druku – kolorowanki Prezent na Dzień Babci: świecznik ze słoika. Zobacz, jak zrobić!
Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? (Przecież dziadek często tak robi!)
Babcia w kuchni, lepiąca pierogi i która zawsze ma czas dla swoich wnucząt to już przeszłość? Czy taki sielankowy obrazek w dzisiejszych czasach powoli przestaje istnieć? Rola dziadków we współczesnym świecie właśnie ulega zmianie. To dobrze, czy nie i jaki ma to wpływ na nasze dzieci?
Moja babcia Bogusia zawsze dużo gotowała i spędzała mnóstwo czasu w kuchni. Tak też okazywała najbliższym swoje uczucia. Przez jedzenie. Wnuczęta były dla niej zawsze na pierwszym miejscu. To wynikało jednak z jej charakteru. Lubiła gotować, siedzieć w domu, nie miała zbyt wielu pozadomowych zajęć. Nie przepadała za spotkaniami z ludźmi. Była gotowa do największych poświęceń dla rodziny. Jej mama, a moja prababcia Matylda, wcale taka uległa i pokorna nie była. Lubiła karty, towarzystwo i papierosy. Obie jednak wyrastały w czasach, które od kobiety wymagały tego, by zajmowała się domem, mężem i dziećmi. I koniec, bo tak przystoi, i tak musi być. Czy ma się do tego zdolności, czy się to lubi, czy nie. Moja mama jest dokładnie taka sama jak babcia. I ja mam to gdzieś zakodowane chyba w genach. Próbowałam nie zachowywać się jak nadopiekuńcza i poświęcająca się dzieciom matrona, jednak to samo przyszło, nie wiem skąd i objawiło się całkowicie, gdy urodziłam swoją córkę. Zwłaszcza na początku — spychałam swoje potrzeby na dalszy plan, bo dziecko jest przecież najważniejsze. Nie wszystkie kobiety chcą się poświęcać dla dzieci Znam jednak kilka współczesnych babć, które wcale nie garną się do opieki nad wnuczętami. Czy to normalne, że wolą spędzać czas na zakupach i długo pracują zawodowo? Wieczorami umawiają się na dancingi z koleżankami i lubią wyjeżdżać na wycieczki ze znajomymi. Chodzą do kosmetyczki, fryzjera, na masaż! Za to jednak też odpowiada charakter człowieka, a nie to, jaką rolę odgrywa w rodzinie. Te babcie od zawsze były czynne i nie potrafiły długo usiedzieć w jednym miejscu. Odchowały dzieci i teraz mają czas dla siebie. Wnuki owszem: tak, kochają, ale wystarczają im na chwilę. Nie potrzebują ich widzieć codziennie i na pewno nie wtedy, gdy są zmęczone lub mają ochotę robić coś innego. Ania, lat 37, rozumie, że dziadkowie nie mogą i nie muszą non stop opiekować się wnukami: "Ja mam to szczęście, że moja mama i tata aż się rwą do pomocy nad córeczką. Co piątek przyjeżdżają do nas i wspólnie opiekują się „młodą”. I raz w tygodniu to dla nich odpowiednio dużo czasu, bo na więcej nie mieliby siły. Nie daliby rady opiekować się małym dzieckiem przez cały tydzień zamiast niani. I ja to rozumiem, mają prawo chcieć odpocząć. Nie mówiąc już o tym, że zapewne by ją totalnie rozpieścili. Ojciec mojego partnera też rwie się do kontaktów z wnuczką, tylko za bardzo nie wie, jak się nią opiekować, ale zawsze chętnie zabiera ją na spacer." Jeszcze do niedawna sama takie aktywne babcie potępiałam w duszy. Jak to? Nie chce się opiekować? Przecież musi zajmować się swoimi wnukami. Wychodzi na piwo, jedzie do sanatorium? Nie ma serca? Nie kocha wnucząt? Jednak jak tak naprawdę szczerze pomyślałam o sobie, okazało się, że i ja wcale nie zawsze mam ochotę na opiekę czy zabawę z dzieckiem. A już z nie swoim to w ogóle! Zwyczajnie wolę czasem pooglądać serial, iść na zakupy lub spotkać się z przyjaciółkami. Odpocząć. Dlaczego więc się dziwię, że i babcie mają tak samo? Joanna, lat 42, też przyznaje się do tego, że nie chce, na starość całego swojego czasu poświęcać wnukom: "Uważam, że babcie i dziadkowie nie mają obowiązku opiekować się wnukami. Mają prawo do swojego życia, pasji i odpoczynku. Wychowali swoje dzieci, a nasze dzieci to nasza odpowiedzialność, a nie dziadków. Wspaniale, jeśli chcą pomagać, ale najważniejsze jest po prostu to, żeby dawali wnukom miłość. Powiem więcej: mam nadzieję, że moje dzieci nie będą ode mnie w przyszłości wymagać opieki nad wnukami, poza tymi chwilami, kiedy sama będę chciała to robić. Babcie moich dzieci mieszkają w innych miastach, więc chociażby z tego powodu nie opiekowały się wnukami tak często, jak przywykliśmy do tego w tradycyjnym modelu rodziny wielopokoleniowej. Nie zmienia to jednak faktu, że obie starały się pomóc w miarę swoich możliwości. Każda z nich pomieszkiwała nawet z nami w okresach, kiedy inna forma opieki nad dziećmi była niemożliwa. Dziadkowie to inna sprawa – teść umarł, kiedy dzieci były maleńkie, a wcześniej bardzo chorował. Mój ojciec nigdy nie był typem opiekuna, za to chętnie rozpieszcza wnuki prezentami, opowieściami i zabieraniem ich na wydarzenia sportowe." Babcie nie są robotami! Bywa, że rodzice nie wyobrażają sobie w ogóle, by babcia nie pomagała przy dzieciach. Znam rodzinę, w której obarczają mamę opieką nad dwójką małych dzieci. Niestety jej zdrowie i siły już na to nie pozwalają. Nikt tego nie widzi, bo tak musi być, bo babcia zawsze pomoże, a od czego innego jest? Co ma innego do roboty? A ona w imię poświęcenia, poczucia, że jest potrzebna, a także miłości, nie potrafi odmówić swoim dzieciom tej pomocy. Z pewnością to nie jest w porządku. Gdzie jest napisane, że babcia musi poświęcać cały swój wolny czas, nawet gdy już jest na emeryturze, na dzieci swoich dzieci? Własne już wychowała, a teraz ma dopiero chwilę dla siebie, na realizację tego, co zawsze chciała robić, na odpoczynek, na przyjemności. Nie wszystkie babcie muszą lubić dzieci, co innego urodzić i wychować własne, co innego musieć pilnować i bawić się z „obcymi” dziećmi. Zwłaszcza gdy siły już nie te, co kiedyś. Nie zawsze dziadkowie spotykają się ze zrozumieniem ze strony rodziców, a gdy postawią sprawę jasno, że nie będą się opiekować wnuczętami, są oceniani jednoznacznie. Dorota, lat 31, nie potępia, ale też nie pochwala takiego podejścia. Wychowywana była inaczej i wzorem jest dla niej mama. Tak mówi o swoich rodzicach i ich relacji z wnuczętami: "Moja mama jest tym typem człowieka, który bardzo się poświęca dla swoich dzieci i z wnukami jest dokładnie to samo. Była przez 10 lat opiekunką, świetnie zna nowe wytyczne i jest bardzo otwarta na nasze metody wychowawcze. Ma także swoje doświadczenie, z którego chętnie korzystam, w końcu oprócz nas odchowała 5 dzieci. Z chęcią zabiera wnuki do siebie, jak to mówi „by rodzice mieli dla siebie czas”. Sama nie miała takiej możliwości i wie, jak bardzo jest to potrzebne. Dzieci chętnie do niej jeżdżą i zostają na weekendy. Bez względu czy to długa, czy krótka wizyta zarówno babcia, jak i dziadek „lądują” na podłodze i bawią się z dziećmi. Maluchy są w centrum uwagi. Tata ma podobnie, zawsze chętnie się z nami bawił i się nami zajmował, to samo jest z wnukami. Dzieci zawsze czekają na szalone podwórkowe zabawy z dziadkiem. Z teściową jest zupełnie inaczej. Kiedy jej dzieci wyszły z domu, poczuła w końcu wolność i teraz nie ma czasu dla wnucząt. Woli realizację własnych planów i chyba nie brakuje jej wcale kontaktu z dziećmi. Nie rozumie nowych trendów w wychowaniu. Uważa, że jej metody sprzed 30 lat są jedyne i słuszne, nie szanuje naszego zdania. Uważa, że długie karmienie piersią, kangurowanie, czy chustowanie to dziwactwa i głupoty. To sprawia, że nie mamy do niej w pełni zaufania w opiece nad dzieckiem. Potrafi robić coś wbrew nam, np. podała chleb 3-miesięcznemu dziecku bez naszej zgody. Nie chciała brać na ręce, nie chciała przewijać i nigdy nie zasugerowała, by zostawić dziecko pod jej opieką. Poproszona zrobi to, ale z wielkim trudem i oporem. Nawet podczas krótkich wizyt nie widać radości. Najlepiej, by dziecko oglądało TV lub samo się bawiło i nie przeszkadzało dorosłym. Z teściem jest bardzo podobnie, ale ma jeszcze więcej do powiedzenia na temat wychowania — wie wszystko najlepiej.​ Oczywiście babcia (tak samo zresztą, jak dziadek) ma prawo nie chcieć opiekować się wnukami i rzadko je widywać, ale… to dla mnie dość dziwne zachowanie. Nie chodzi mi o to, że musi się opiekować dzieckiem, ale brak spontanicznej radości na widok wnucząt nie jest miły. Mężowi jest bardzo przykro, szczególnie że widzi dużą różnicę między tym, jak dziadkowie podchodzą do jego dzieci." Kobieta ma zawsze gorzej? Dr Marta Majorczyk, pedagog i doradca rodzinny w rozmowie z mamotoja.pl, podkreśla, że społeczna rola babci i dziadka właśnie ulega zmianie. Współcześni dziadkowie nie chcą grać wyłącznie roli rodzinnej babci i dziadka. Często też nie widzą siebie na starość jak tych „wiekowych dziadków”. Długo chcą być młodzi, mają masę swoich zajęć, rozrywek, do których nie zawsze pasuje niańczenie dzieci. Agata (54 l.) tak mówi o relacji z rodzicami i teściami: "Moja mama opiekowała się wnukami na tyle, w jakim stopniu mogła, bo dzieli nas niestety odległość ponad 200 km. Cały czas ma wyrzuty, ze za mało pomogła mi w wychowywaniu dzieci, w porównaniu z moją siostrą, z którą mieszka w tej samej miejscowości. Za to moja teściowa w życiu nie poświęcała się moim dzieciom. Tragedia! Zawsze tylko słyszałam, jak mama męża denerwuje się takimi sytuacjami, jak bardzo spala się w opiece nad wnukami. Jakimś cudem potrafiła prowadzić równolegle życie towarzyskie. Gdy dzieci były bardzo małe, dosyć mocno to przeżywałam, na szczęście teraz patrzę na to z dystansem. Mimo wszystko uważam, że babcia może nie chcieć opiekować się swoimi wnukami. W tej sprawie nic nie można narzucać. Mój ojciec i teść niestety nie angażowali się w ogóle w opiekę nad wnukami. Myślę, że wynikało to w ogóle ze specyfiki ich charakteru, byli to dosyć zamknięci w sobie mężczyźni, nie łatwo nawiązujący głębsze relacje z dziećmi." Zobacz też: Jak wzmacniać więź, gdy dziadkowie mieszkają daleko? Najczęściej to charakter człowieka ma decydujące znaczenie, jeśli chodzi o rodzaj więzi, którą buduje z wnukami, a także wzorzec relacji, który był już wcześniej wypracowany z własnymi dziećmi. Czasami warto też sobie postawić sobie uczciwie pytanie: czy tak samo postrzegamy i oceniamy opiekę dziadków i babci nad wnukami? Czy tak samo negatywnie patrzymy na dziadka, który nie zajmuje się lub niezbyt aktywnie uczestniczy w życiu naszych dzieci? Czy tylko babcię oceniamy? Eliza, lat 28, zupełnie inaczej postrzega rolę babci i dziadka: "U nas to właśnie dziadek jest tym, który najwięcej czasu spędza z wnukami. Chodzi na plac zabaw, odbiera ze żłobka i przedszkola, bawi się, gotuje zupę itp. Każdą wolną chwilę chce spędzać z dziećmi. Babcia zawsze rządziła i teraz też zarządza dziadkiem i jego czasem. Każe mu wracać do domu i coś robić albo ją gdzieś zawieźć. Kocha wnuki, ale nie ma potrzeby spędzać z nimi każdej chwili. Poza tym szybko się męczy, a jak jest zmęczona to widać. Często wysyła dziadka, żeby pobawił się z wnukami. A sama w tym czasie sobie odpoczywa po prostu. Kiedyś mnie to złościło, ale teraz już nie. Chyba dojrzałam, też czasami chcę po prostu odpocząć, a nie 24 na dobę bawić się lalkami czy klockami. To chyba normalne jednak." Czasy się zmieniają, a wraz z nimi nasze postrzeganie oraz realizacja ról rodzinnych. A może jednak nie? Jakie jest wasze zdanie na ten temat? Czy babcie mogą nie chcieć opiekować się swoimi wnukami?
Dziadku! Chodź do mnie, przy mnie nie zestarzejesz się tak szybko!
Badania pokazują, że jest związek między długością życia dziadków, a tym, czy zajmują się wnukami. Czy zachęci to współczesnych dziadków do częstszych spotkań z waszymi dziećmi?
Czas spędzony z wnukami może dać dużo więcej nic myślimy. Najnowsze badania dowodzą, że wydłuża się w ten sposób życie starszych ludzi. Do takich wniosków doszli naukowcy z Berlińskiego Studium Starzenia, po przeanalizowaniu stanu zdrowia ponad 500 osób w wieku co najmniej 70 lat. Badania opublikowało czasopismo naukowe "Evolution and Human Behavior". Chcesz, aby Twoi rodzice żyli dłużej? Daj im dzieci Seniorzy, którzy opiekowali się wnukami, mieli znacznie mniejsze ryzyko śmierci przez najbliższe 20 lat niż ci dziadkowie, którzy nie spędzali czasu z wnukami. "Istnieje związek pomiędzy zapewnieniem tej opieki a zmniejszeniem stresu, tak jak znamy związek między stresem a wyższym ryzykiem śmierci" - powiedział dr Ronan Factora z Cleveland Clinic w Stanach Zjednoczonych. Badania pokazały, że opieka nad wnukami zmniejsza stres. Z kolei inne badanie przeprowadzone przez australijskich naukowców wykazało, że sprawowaniem od czasu do czasu opieki nad wnukami, może faktycznie zapobiec chorobie Alzheimera. Chodzi o to, że zwiększa się potencjał mózgu i zmniejsza się ryzyko depresji. Dziadku ruszaj się! Ale chodzi nie tylko o zmniejszenie napięcia nerwowego. Opieka nad maluchem wymaga niezłej kondycji fizycznej, czasami trzeba się mocno nabiegać, aby nadążyć za dzieckiem. I o to właśnie chodzi! Wysiłek fizyczny opóźnia starzenie. "Chcesz pozostać aktywny fizycznie; chcesz pozostać zaangażowanym społecznie, chcesz cały czas poznawać nowe rzeczy - gdyż wszystkie te rzeczy pozwalają ci dobrze się zestarzeć" – tłumaczy dr Factora. Ale jak to w życiu ze wszystkim potrzebny jest umiar. Lekarz podkreślił, że poświęcenie zbyt dużej ilości energii na opiekę nad wnukiem może w rzeczywistości podnieść poziom stresu i przynieść odwrotny efekt. Dlatego warto podkreślić, że badania przeprowadzono wyłącznie na tych dziadkach, którzy „z doskoku” opiekowali się wnuczętami, nie zaś takimi, którzy np. opiekują się codziennie maluchami swoich dzieci. Co sądzicie o tych badaniach? Przyznam się, że przemawiają do mnie. Z własnego doświadczenia zauważyłam, że kontakt dziadków z moimi dziećmi daje zawsze im spory zastrzyk energii. Szkoda tylko, że tak rzadko mają ochotę na taki koktajl energetyczny. Może wyniki tych badań coś zmienią? To problem wielu współczesnych rodziców, że dziadkowie albo mieszkają bardzo daleko, albo są nadal bardzo aktywni zawodowo i nie ma szans na częstsze spotkania. A szkoda, bo wszystkim wyszłoby to na zdrowie! A jak jest u was z opieką nad dziećmi? Wasi rodzice często spędzają czas z wnukami. Napiszcie w komentarzach. Źródło: runwonder.com, miamiherald.com, rd.com Zobacz też: Zdystansowani, zaangażowani, towarzyscy. Współcześni dziadkowie 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]