Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-09-07T11:34:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Dzieci myślą, że będę ich darmową niańką i pomocą domową. Nie mają pojęcia, że w sanatorium poznałam miłość swojego życia i znów rozkwitłam”
items: „Teściowa miała odebrać Leona z przedszkola. Zamiast mojego kochanego synka, przyprowadziła do domu jakieś obce dziecko”
items: Jej synowie wrócili z wakacji u dziadków jacyś inni. „Nie sądziłam, że będę nasyłać policję na własnego teścia”
items: Babcia znowu wrzuciła zdjęcie wnuka na Facebooka. Jak to ukrócić bez awantury przy niedzielnym obiedzie?
items: „Dziadkowie zabrali Piotrusia nad jezioro, by nacieszył się wakacjami przed 1 września. Do domu wrócili sami”
items: „Myślałam, że wychowałam córkę na porządną kobietę, a ona ani myśli o założeniu rodziny. W jej mieszkaniu czułam się jak stary mebel”
items: Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
items: „Babcia zabrała Lenkę i Łucję do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale do domu wróciła tylko z jedną wnuczką. Nigdy się z tym nie pogodzę”
items: „Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
items: Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
items: „W parku podeszła do mnie obca dziewczynka. ‘Uratuj mnie’, poprosiła, i zaczęła uciekać. To dzięki niej dziś mam wnuczkę”
items: „Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”
items: „Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
items: „Córka kazała mi wracać z sanatorium. Zamiast szukać na starość amorów, mam zająć się wnukami, bo to mój obowiązek”
items: „Marzyłam o drugim wnuku, a nie wiedziałam, że już go mam. Przy okazji remontu starego pokoju syna odkryłam skrywaną przez lata tajemnicę”
items: „Teściowie zabrali Zuzię na spacer do lasu, ale wieczorem wrócili sami, z koszyczkiem jagód. Nie wybaczę im tego”
items: „Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy”
items: Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
items: Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
items: „Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
items: „Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
items: „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
items: „Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
items: „Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
items: Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”

„Dzieci myślą, że będę ich darmową niańką i pomocą domową. Nie mają pojęcia, że w sanatorium poznałam miłość swojego życia i znów rozkwitłam”
type: item
date: 2026-09-07T11:33:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Całe życie poświęciłam rodzinie, lecz wyjazd do sanatorium uświadomił mi, że mam prawo do własnego szczęścia. Kiedy powiedziałam 'nie', wybuchła awantura.”
encoded: Od kiedy przeszłam na emeryturę, moje życie całkowicie podporządkowałam rodzinie. Wydawało mi się, że to naturalne – skoro córka i jej mąż pracują, a ja mam „wolny” czas, powinnam przejąć większość obowiązków. Rano wstawałam wcześniej niż wszyscy, żeby przygotować śniadanie dla Antosia. Córka zostawiała go u mnie tuż po szóstej, a sama pędziła do pracy. Potem odprowadzałam go do przedszkola, robiłam zakupy, gotowałam obiad i już szykowałam się na odbiór Zosi ze szkoły. Wieczorem pomagałam jej przy lekcjach, a kiedy dzieci odbierały swoje pociechy, zostawałam jeszcze chwilę, żeby posprzątać kuchnię i zrobić pranie. Każdy dzień wyglądał podobnie. Z czasem zaczęłam odczuwać coraz większe zmęczenie. Często bolały mnie plecy, czasem łapałam się na tym, że zapominam, po co weszłam do pokoju. O spotkaniach z koleżankami mogłam zapomnieć – zawsze ktoś czegoś ode mnie potrzebował. Nawet książki, które kiedyś tak kochałam, zaczęły zbierać kurz na półce. Moje życie toczyło się według grafiku dzieci i wnuków. Przez wiele lat nie widziałam w tym nic złego – kochałam ich i chciałam być potrzebna. Ale powoli czułam, jak znikam. Wyjazd do Nałęczowa Przełomem był moment, gdy dostałam skierowanie do sanatorium w Nałęczowie. Na początku miałam wyrzuty sumienia. Myślałam: „Jak oni sobie poradzą beze mnie? Przecież Antoś przyzwyczaił się do mojej obecności, Zosia liczy na moją pomoc…”. Jednak lekarz nalegał, żebym zadbała o siebie. Kiedy powiedziałam dzieciom o wyjeździe, ich reakcje nie były entuzjastyczne. – Mamo, a kto odbierze dzieci? – zmartwiła się córka. – Przecież nie mamy nikogo innego! – Zosia ma próbę generalną przed występem! – dodała rozżalona. Przez kilka dni tłumaczyłam, że muszę pomyśleć o sobie. W końcu z niechęcią się zgodzili, ale miałam poczucie, że robię coś egoistycznego. Spakowałam walizkę, kupiłam nową książkę i pojechałam do Nałęczowa. Pierwsze dni były dla mnie szokiem. Nagle nikt mnie nie potrzebował, nikt nie dzwonił z pytaniami. Rano długo leżałam w łóżku, p…

zadowolona-z-zycia-seniorka-3bf354a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowa miała odebrać Leona z przedszkola. Zamiast mojego kochanego synka, przyprowadziła do domu jakieś obce dziecko”
type: item
date: 2026-09-02T11:33:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: przedszkole
description: „Kiedyś Leon był oazą spokoju. Odkąd teściowa zaczęła go odbierać z przedszkola, w naszym domu wybuchają ciągłe awantury. Zaczęłam podejrzewać najgorsze.”
encoded: Zawsze uważałam, że mamy ogromne szczęście. Gdy wróciłam do pracy po urlopie macierzyńskim, wszystko jakoś się układało – mogliśmy z Markiem na zmianę odbierać Leona z przedszkola, nawet jeśli czasami musieliśmy się nieźle nagimnastykować z godzinami pracy. Ale kiedy dostałam awans i zmieniłam pracę na bardziej wymagającą, nagle wszystko się posypało. Pracowałam dłużej, a wyjście wcześniej po syna stało się praktycznie niemożliwe. Wynajęcie niani na zaledwie dwie godziny dziennie wydawało się trudne i kosztowne. Wtedy z pomocą przyszła Danuta, moja teściowa. – Przecież jestem na emeryturze, nudzę się w domu – powiedziała, popijając herbatę w naszym salonie. – Będę go odbierać, pójdziemy na spacer, a potem przyprowadzę go do was albo wy odbierzecie go ode mnie. To żaden problem. Byłam jej niesamowicie wdzięczna. Leon miał cztery lata i zawsze był pogodnym, spokojnym chłopcem. Lubił układać klocki, rysować i słuchać bajek. Oczywiście, jak każde dziecko, miał swoje gorsze dni, ale ogólnie rzecz biorąc, wychowywanie go było dla nas czystą radością. Danuta wydawała się idealnym rozwiązaniem. Znała go, kochała, a on przepadał za swoją babcią. Początkowo wszystko układało się wspaniale. Wracaliśmy z pracy, a Leon był już w domu, wybiegany i radosny. Teściowa uśmiechała się ciepło, opowiadała o tym, jak wspaniale spędzili czas, po czym wracała do siebie. Jednak po mniej więcej miesiącu tej sielanki zaczęłam zauważać niepokojące zmiany w zachowaniu mojego syna. Zmiana, której nie potrafiłam zrozumieć Zaczęło się od drobiazgów. Któregoś popołudnia podałam mu obiad. Zrobiłam jego ulubione naleśniki z serem, licząc na to, że sprawię mu przyjemność po długim dniu w przedszkolu. Kiedy postawiłam przed nim talerz, Leon spojrzał na niego, a jego twarz wykrzywiła się w grymasie złości. – Nie chcę tego! – krzyknął, odpychając talerz tak mocno, że naleśnik zsunął się na stół. – Kochanie, przecież to twoje ulubione – powiedziałam spokojnie, choć w środku poczułam ukłucie irytacji. Była…

babcia-z-wnukiem-po-powrocie-z-przedszkola-b154110.jpg
width: 1600
height: 1200

Jej synowie wrócili z wakacji u dziadków jacyś inni. „Nie sądziłam, że będę nasyłać policję na własnego teścia”
type: item
date: 2026-08-31T06:12:53.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wakacje
subject: wychowanie
description: Dwa tygodnie wystarczyły, żeby po powrocie synów ich mama zaczęła podejrzewać, że podczas wakacji wydarzyło się coś, o czym dziadkowie jej nie powiedzieli. Chłopcy zachowywali się inaczej, a każde kolejne pytanie tylko bardziej ją intrygowało. W końcu postanowiła rozmówić się z teściem.
encoded: Na redakcyjną skrzynkę trafiają historie rodziców, którzy czasami są zaskoczeni zachowaniem własnych dzieci. Najczęściej piszą o trudnych sytuacjach, ale tym razem powód zdziwienia był wyjątkowo pozytywny. Pewna mama nie mogła uwierzyć, że jej dwaj synowie, którzy przed wyjazdem byli prawdziwymi urwisami, po dwóch tygodniach u dziadków wrócili spokojniejsi, bardziej samodzielni i znacznie bardziej skłonni do współpracy. „To były dwa tygodnie bez marudzenia” Moi synowie mają 7 i 9 lat i naprawdę są świetnymi dzieciakami, ale wychowanie ich czasami przypomina sport ekstremalny. Potrafią pokłócić się o absolutnie wszystko, a najprostsze polecenie, takie jak odłożenie butów na miejsce czy posprzątanie klocków, potrafi skończyć się negocjacjami na poziomie międzynarodowego szczytu. Oczywiście żartuję, ale czasami naprawdę brakowało mi już pomysłów, jak do nich dotrzeć. W tym roku pojechali na dwa tygodnie do moich teściów. Dziadkowie mieszkają poza miastem i mają duży dom z ogrodem, więc chłopcy uwielbiają tam jeździć. Ja z mężem zostaliśmy w domu i przez pierwsze dni cieszyłam się, że mam trochę spokoju, chociaż oczywiście cały czas za nimi tęskniłam. Kiedy po nich pojechaliśmy, byłam przekonana, że wrócą zmęczeni, opaleni i pełni historii. I rzeczywiście tacy byli, ale szybko zauważyłam coś jeszcze. „Nagle sami wiedzieli, co mają zrobić” Pierwszego dnia po powrocie poprosiłam starszego syna, żeby zaniósł swoje rzeczy do pokoju. Zrobił to bez żadnego „zaraz”, „nie chce mi się” ani „a dlaczego ja?”. Stałam w przedpokoju i patrzyłam na niego z niedowierzaniem. Potem młodszy sam odniósł kubek do kuchni. Wieczorem obaj bez przypominania przygotowali ubrania na następny dzień, a kiedy poprosiłam ich o posprzątanie pokoju, zrobili to razem, zamiast przez pół godziny kłócić się o to, który z nich powinien podnieść samochodzik leżący na podłodze. Pomyślałam sobie, że może to tylko pierwsze dwa dni i zaraz wszystko wróci do normy. Minął tydzień, a oni nadal byli zdecydowanie spo…

wnuk-z-dziadkiem-f63930c.jpg
width: 1600
height: 1200

Babcia znowu wrzuciła zdjęcie wnuka na Facebooka. Jak to ukrócić bez awantury przy niedzielnym obiedzie?
type: item
date: 2026-08-27T19:08:54.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: bezpieczeństwo w Internecie
subject: dziadkowie i wnuki
description: Pierwszy dzień szkoły, urodziny, wakacje u dziadków – to momenty, w których telefon babci robi się gorący, a zdjęcie dziecka trafia na Facebooka szybciej, niż zdążysz powiedzieć „poczekaj”. Jeśli czujesz niepokój, gdy wizerunek Twojego dziecka krąży bez Twojej zgody, masz do tego pełne prawo – i konkretne zdania, które możesz powiedzieć, żeby to zmienić bez rodzinnej wojny.
encoded: Wrzesień to szczyt publikowania zdjęć „pierwszy dzień szkoły” – i naturalnie także szczyt momentów, w których babcia, dziadek czy znajomi publikują fotografie dziecka bez pytania. Dla nich to duma i miłość. Dla Ciebie – utrata kontroli nad tym, gdzie i jak długo wizerunek Twojego dziecka będzie krążył w sieci. Czyj właściwie jest ten wizerunek Urząd Ochrony Danych Osobowych wprost wskazuje, że wizerunek jest daną osobową i dobrem osobistym, a w przypadku dzieci wymaga szczególnej ostrożności. W poradniku „Wizerunek dziecka w internecie. Publikować czy nie?”, przygotowanym wspólnie z Fundacją Orange, UODO wymienia realne ryzyka publikowania zdjęć nieletnich: cyberprzemoc, prześmiewcze memy, krzywdzące deepfake'i, kradzież cyfrowej tożsamości, a w skrajnych przypadkach – wykorzystanie zdjęć na forach osób o skłonnościach pedofilskich. To nie są argumenty „na wyrost” – to lista, którą urząd publikuje oficjalnie. Z materiałów UODO wynika też, że zgodę na rozpowszechnianie wizerunku dziecka powinni wyrazić rodzice lub opiekunowie sprawujący władzę rodzicielską – i że taką zgodę można wycofać w dowolnym momencie. To ważne zdanie do zapamiętania, jeśli rodzina odpowie „przecież już się zgodziłaś”. Zdanie, które otwiera rozmowę, zamiast ją zamykać Najtrudniejszy jest pierwszy komunikat. Zamiast zarzutu, zacznij od uznania intencji drugiej osoby – to rozbraja obronę, zanim się pojawi: „Bardzo się cieszę, że tak kibicujesz Zosi i chcesz się nią pochwalić – ale umówmy się, że jej zdjęcia zostają w rodzinnym czacie, dobrze?” „Wiem, że robisz to z miłości, ale wolimy sami decydować, co z jej zdjęć trafia do internetu. Możesz mi je wysłać, a ja się nimi pochwalę, kiedy i jak zechcę” „Zanim coś wrzucisz, wyślij mi to najpierw – dla mnie to naprawdę ważne, nie chodzi o brak zaufania” Do znajomych po urodzinach czy wyjściu grupowym możesz napisać wprost: „Super, że macie te zdjęcia! Możecie wrzucać wspólne fotki, ale proszę, przytnijcie kadr tak, żeby nie było widać buzi X”. Co zrob…

babcia-z-telefonem-1-8a900e0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie zabrali Piotrusia nad jezioro, by nacieszył się wakacjami przed 1 września. Do domu wrócili sami”
type: item
date: 2026-08-27T14:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Mieli tylko pojechać nad wodę i wrócić na kolację. Kiedy rodzice wysiedli z auta sami, w ułamku sekundy wyobraziłam sobie najgorsze.”
encoded: To miała być jedna z tych leniwych, spokojnych sobót, ostatnich przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Moi rodzice zaoferowali, że zabiorą mojego sześcioletniego synka, Piotrusia, nad pobliskie jezioro. Dla nich to była okazja do spędzenia czasu z ukochanym wnukiem, a dla mnie – rzadki luksus kilku godzin ciszy. Dla Piotrusia ostatni oddech przed rozpoczęciem zerówki. Mogłam w spokoju posprzątać mieszkanie, wziąć długi prysznic bez pukania do drzwi i po prostu pobyć sama ze swoimi myślami. Zgodziłam się bez wahania. Piotruś uwielbiał wodę, a moi rodzice zawsze byli niezwykle ostrożni. Pamiętam, jak rano pakowałam mu mały plecaczek: ręcznik w dinozaury, krem z wysokim filtrem, ulubione kąpielówki i bidon z wodą. Tata założył mu na głowę czapkę z daszkiem, a mama trzymała go za rączkę, gdy schodzili po schodach. Piotruś odwrócił się jeszcze na półpiętrze i pomachał mi radośnie. – Bawcie się dobrze! – krzyknęłam za nimi. – I wracajcie przed siódmą, zrobię na kolację naleśniki! – Jasne, kochanie, nie martw się o nic! – odkrzyknęła mama, a jej głos odbił się echem na klatce schodowej. Zamknęłam drzwi i odetchnęłam z ulgą. Przez pierwsze kilka godzin wszystko szło zgodnie z planem. Posprzątałam salon, wstawiłam pranie, a potem usiadłam z książką na balkonie. Telefon odłożyłam na kuchenny blat, żeby nic mnie nie rozpraszało. Chciałam chociaż na chwilę odciąć się od ciągłych powiadomień, wiadomości i e-maili z pracy. To był mój czas. Nie miałam pojęcia, jak bardzo ta decyzja o wyciszeniu telefonu wpłynie na to, co miało się wydarzyć kilka godzin później. Cisza, która zwiastowała najgorsze Około wpół do siódmej zaczęłam przygotowywać ciasto na naleśniki. Piotruś uwielbiał te z dżemem truskawkowym, a ja lubiłam patrzeć, jak pałaszuje je z uśmiechem, brudząc sobie przy tym całą buzię. W kuchni unosił się słodki zapach wanilii, a z radia cicho płynęła spokojna muzyka. Spojrzałam na zegarek. Za chwilę powinni być. Jezioro znajdowało się zaledwie dwadzieścia minut drogi od nas…

dziadek-z-wnukiem-nad-jeziorem-ef055d9.jpg
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że wychowałam córkę na porządną kobietę, a ona ani myśli o założeniu rodziny. W jej mieszkaniu czułam się jak stary mebel”
type: item
date: 2026-08-26T14:15:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: mama
subject: prawdziwe historie
description: „Przyjechałam do córki z nadzieją na bliskość, a znalazłam się w sterylnym mieszkaniu, gdzie nie było miejsca na wspomnienia ani na mnie.”
encoded: Pociąg wjechał na peron przed czasem, więc miałam chwilę, żeby się rozejrzeć. Wielkie miasto zawsze mnie przytłaczało – szklane wieżowce, tłum ludzi idących szybko, jakby wszyscy się gdzieś spóźniali. Olga czekała na mnie przy wejściu, w prostym szarym płaszczu, z telefonem w ręku. Uściskałyśmy się krótko, jak dwie znajome, które widziały się tydzień temu, choć minęło osiem miesięcy. – Mamo, cieszę się, że przyjechałaś – powiedziała, biorąc moją walizkę. – Tylko uprzedzam, u mnie jest inaczej niż u ciebie w domu. Nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo inaczej. Mieszkanie jak z magazynu Apartament Olgi znajdował się na piętnastym piętrze nowego budynku z widokiem na rzekę. Wszystko było białe, szare albo beżowe. Żadnych obrazków, żadnych zdjęć w ramkach, żadnych pamiątek. Na ścianie w salonie wisiał jeden duży obraz – abstrakcyjna plama w odcieniach szarości, kupiona, jak się później dowiedziałam, bo „pasowała kolorystycznie do wnętrza”. – Ładnie tu – powiedziałam, chociaż czułam się jak w poczekalni u dentysty. – Prawda? Minimalizm to wolność, mamo. Mniej przedmiotów, mniej myślenia o przedmiotach. Szukałam wzrokiem czegoś znanego – choćby jednej fotografii z jej dzieciństwa, z czasów, gdy razem piekłyśmy sernik na Boże Narodzenie, gdy tata jeszcze żył i uczył ją jeździć na rowerze. Nic. Zapytałam wprost, gdzie są albumy, które jej wysłałam kilka lat temu. – Są w szafie, w pudle. Nie mam miejsca na wystawianie rzeczy, które tylko zbierają pył. Coś się we mnie ścisnęło, ale nie powiedziałam nic więcej. Pomyślałam, że może to tylko taki etap, moda na porządek, który z czasem minie. Rozłożyłam swoje rzeczy w pokoju gościnnym, który był tak pusty, że echo odbijało się od ścian. Nawet ręcznik w łazience był idealnie złożony w kwadracik, jakby ktoś przygotowywał ten dom na wizytę fotografa, a nie matki. Rozmowa przy kawie, która zmieniła wszystko Drugiego dnia usiadłyśmy na wysokich stołkach w kuchni, pijąc kawę z filiżanek bez uszek, bo „tak jest bardziej elegancko”. Zapytał…

starsza-kobieta-w-fotelu-3e4f204.png
width: 1600
height: 1200

Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
type: item
date: 2026-08-16T10:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wychowanie
description: To jedna z tych obserwacji, które regularnie wracają w rozmowach rodziców. Dziadkowie, którzy kiedyś byli wymagający, oszczędni w okazywaniu emocji i przekonani, że „dzieci i ryby głosu nie mają”, dziś potrafią godzinami bawić się z wnukami, piec z nimi ciasta i cierpliwie tłumaczyć świat.
encoded: Oczywiście nie dotyczy to wszystkich rodzin. Trudno też wrzucać całe pokolenie do jednego worka. Jednak wielu dorosłych przyznaje, że z niedowierzaniem obserwuje przemianę swoich rodziców. „Na własnych dzieciach chciałam wszystko zrobić idealnie” Barbara, 58-letnia babcia sześcioletniej Zosi, przyznaje, że dziś sama widzi, jak bardzo zmieniło się jej podejście. – Kiedy wychowywałam syna, wydawało mi się, że dobra matka musi być przede wszystkim konsekwentna. Było dużo obowiązków, pracy, stresu. Czasy też były inne. Nie zastanawialiśmy się nad emocjami dzieci tak jak dziś. Nie ukrywa, że czasem jest jej przykro, gdy syn żartuje z jej przemiany. – Śmieje się, że dla niego miałam ciągle zakazy, a wnuczce pozwalam piec naleśniki i malować farbami pół kuchni. Może coś w tym jest. Na syna wydawało mi się, że działa tylko twarda ręka. Dziś wiem, że wiele rzeczy zrobiłabym inaczej. Wnuczka jest moim oczkiem w głowie. Nieba bym jej uchyliła. „Kim są ci ludzie?” Taką zmianę zauważyła również pani Aleksandra, mama ośmioletniego Antka. – Kiedy byłam mała, tata był bardzo surowy. Nie pamiętam, żeby bawił się ze mną na podłodze czy czytał mi książki. Zawsze był zmęczony albo zajęty. Dziś trudno jej uwierzyć, że to ten sam człowiek. – Mój syn przyjeżdża do dziadków i od rana do wieczora budują razem karmniki, jeżdżą na rowerach, grają w planszówki. Tata ma dla niego tyle cierpliwości, że czasem patrzę na nich i myślę: „Kim są ci ludzie?”. Nie ma jednak do rodziców żalu. – Bardziej cieszę się, że mój syn ma takich dziadków. Może po prostu kiedyś nie umieli być innymi rodzicami. „Szkoda, że mnie tego zabrakło” Nie wszystkie dorosłe dzieci potrafią jednak patrzeć na tę zmianę bez emocji. – Kocham moją mamę i wiem, że jest cudowną babcią. Ale czasami zwyczajnie boli mnie, kiedy widzę, ile ciepła daje mojej córce – przyznaje Marta, mama pięcioletniej Hani. Jak mówi, w jej domu dominowały dyscyplina i wysokie wymagania. – Za czwórkę było pytanie, dlaczego nie piątka. Za płacz słyszałam,…

babcia-z-pokolenia-X-z-wnuczka-435a5b5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Babcia zabrała Lenkę i Łucję do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale do domu wróciła tylko z jedną wnuczką. Nigdy się z tym nie pogodzę”
type: item
date: 2026-08-15T14:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Stałam w przedpokoju i czułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg – a to, co powiedziała mi później moja starsza córka, zmieniło wszystko, co myślałam o teściowej”.
encoded: Przyjechaliśmy do teściowej na tydzień, jak co roku w lipcu. Alina mieszka w starym domu na skraju lasu. Drewniany ganek pamięta jeszcze czasy jej rodziców, w ogrodzie rosną maliny, a huśtawka skrzypi dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy przyjechałam tu pierwszy raz, jeszcze jako dziewczyna Daniela. Dziewczynki uwielbiały to miejsce. Lena miała sześć lat, Łucja cztery. Już od kilku tygodni pytały, kiedy wreszcie pojedziemy do babci na grzyby, bo w lesie zawsze można znaleźć prawdziwki większe od dłoni. My z Danielem liczyliśmy na kilka spokojniejszych dni. Bez przedszkola, pracy i ciągłego patrzenia na zegarek. Miał być odpoczynek. Czwartego dnia po obiedzie Alina wyciągnęła z szafy wiklinowy koszyk. – Chodźcie, dziewczynki. Pójdziemy zobaczyć, czy po ostatnich deszczach nie wyrosły grzyby. – Mogę iść? – zapiszczała Łucja. – Ja też! – Lena już wkładała kalosze. Daniel odbierał właśnie ważny telefon służbowy. Ja zostałam w kuchni, żeby posprzątać po obiedzie. – Dołączymy za chwilę – powiedziałam. – Wy idźcie przodem. Alina uśmiechnęła się. – Przecież to tylko kawałek lasu. Za pół godziny będziemy z powrotem. Patrzyłam jeszcze przez okno, jak cała trójka znika za bramką. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że za niecałe pół godziny wrócą... tylko we dwie. Do domu wróciły tylko we dwie Usłyszałam trzask furtki. Otarłam ręce o ścierkę i wyszłam do przedpokoju. Najpierw zobaczyłam Lenę. Płakała. Potem Alinę. Była blada jak ściana. Rozejrzałam się odruchowo. – A gdzie Łucja? Teściowa otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. – Alina? – Nie... nie ma jej. Poczułam, jak wszystko wokół przestaje istnieć. – Co znaczy „nie ma jej”? Daniel wybiegł z pokoju. – Co się dzieje? – Łucja została w lesie... – wyszeptała Alina. – Co?! – Szukałam jej... nie mogłam znaleźć... wróciłam po was. Nie pamiętam nawet, jak wybiegłam z domu. Pamiętam tylko, że biegłam przed siebie, krzycząc imię córki. – Łucja! Daniel pobiegł drugą ścieżką. Alina została z Leną przy domu. Dziewczynka …

babcia-z-wnukami-w-lesie-1d0ecf3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
type: item
date: 2026-08-14T14:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Przez miesiące myślałam, że moje wnuki mnie ignorują. Prawda okazała się dużo bardziej bolesna.”
encoded: Od kiedy Piotr przewiózł mnie do Domu Spokojnej Starości „Pod Kasztanami”, dni zaczęłam mierzyć nie godzinami, a odwiedzinami syna. Z córką, Izabelą, nie mam kontaktu już od dwóch lat, choć wiem, że dokłada się do mojego pobytu tutaj. Piotr przychodził raz w miesiącu, czasem raz na dwa, zawsze w pośpiechu, zawsze z tą samą wymówką o korkach i pracy. Nie miałam mu tego za złe – dorosłe dzieci mają swoje życie, a ja nauczyłam się czekać. To czekanie miało sens, bo zawsze przygotowywałam coś dla wnuków. Drobne rzeczy – ręcznie robione zakładki do książek dla Zosi, samodzielnie sklejane modele samolotów dla Antka, listy pisane starannym, nieco już drżącym pismem, w których opowiadałam im o swoim dzieciństwie, o ogrodzie, w którym się wychowałam, o psie, którego miałam jako dziewczynka. Chciałam, żeby wiedziały, skąd pochodzą, nawet jeśli nie mogę być przy nich każdego dnia. Zaczęłam zauważać, że coś jest nie tak Piotr zawsze zabierał paczuszki z uśmiechem, mówił „dziękuję, mamo, na pewno się ucieszą” i wychodził. Nigdy nie przynosił odpowiedzi. Zosia miała jedenaście lat, Antek dziewięć – w tym wieku dzieci piszą, rysują, chcą się odwzajemnić. A ja nie dostawałam nic. Tłumaczyłam to sobie, że są zajęte szkołą, że moje pisanie jest passé, że dzisiejsze dzieci wolą rozmawiać przez ekrany. Ale gdzieś w środku czułam niepokój, którego nie umiałam nazwać. Przełom nastąpił zupełnie przypadkowo. Pani Halina, która mieszka w pokoju po sąsiedzku, ma córkę pracującą w tej samej firmie co Piotr. Podczas jednej z rozmów przy stole w jadalni wspomniała, że widziała mojego syna na parkingu firmowym, jak wyjmował z bagażnika jakieś pakunki i wkładał je do kontenera na odzież używaną. Powiedziała to bez złej intencji, myślała, że robi porządki. Ale ja od razu wiedziałam, o czym mówi – papier, w który pakowałam prezenty, miał charakterystyczny wzór w niebieskie jaskółki. Kupowałam go od lat w tym samym sklepiku papierniczym. Nigdy nie zapomnę tego uczucia w żołądku Nie mogłam spać tej n…

seniorka-w-domu-spokojnej-starosci-9a3245d.jpg
width: 1600
height: 1200

Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
type: item
date: 2026-08-13T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: religia
description: Nasza czytelniczka była przekonana, że jej syn świetnie bawi się u dziadków. Kiedy zadzwonił, płakał i błagał, żeby po niego przyjechała. Dopiero po chwili wyznał, co od kilku wieczorów działo się w domu babci.
encoded: Na redakcyjną skrzynkę trafiają listy o kłótniach z teściami, dziadkami czy wychowaniu dzieci. Ten poruszył nas szczególnie, bo nie dotyczył złośliwości ani prezentów, lecz granic, których – zdaniem naszej czytelniczki – nie powinno przekraczać się nawet w imię najlepszych intencji. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu od 8-letniego syna. To miały być zwykłe wakacje u dziadków Mój syn ma osiem lat. Razem z mężem nie jesteśmy osobami wierzącymi. Świadomie podjęliśmy decyzję, że nie ochrzcimy naszego dziecka i nie będziemy wychowywać go w żadnej religii. Uznaliśmy, że kiedy dorośnie, sam zdecyduje, czy chce wierzyć i jaką drogą chce pójść. Moi rodzice doskonale o tym wiedzą, chociaż nigdy się z tym nie pogodzili. Na początku sierpnia syn pojechał do nich na kilka dni. To nie był pierwszy taki wyjazd. Dziadkowie mieszkają na wsi, mają ogród, psa, huśtawkę i mnóstwo czasu dla wnuka. Byłam spokojna, bo wydawało mi się, że mimo różnicy poglądów potrafimy wzajemnie szanować swoje wybory. „Mamo, nie chcę już tu spać” Syn zadzwonił do mnie czwartego dnia, wieczorem. Od razu usłyszałam, że coś jest nie tak. Mówił cicho, jakby bał się, że ktoś go usłyszy. Powiedział tylko: „Mamo, możesz po mnie przyjechać? Nie chcę już tu spać”. Zaczęłam dopytywać, czy coś się stało, czy pokłócił się z dziadkiem, czy może źle się czuje. Dopiero po chwili wyznał prawdę, aż zaczęły mi się trząść ręce ze złości. Okazało się, że babcia codziennie przed snem każe mu klękać przy łóżku i odmawiać pacierz. Powiedział, że kiedy mówi, iż nie umie, babcia uczy go kolejnych modlitw i tłumaczy, że bez tego „Pan Bóg będzie smutny”. Najbardziej ścisnęło mnie za serce, gdy usłyszałam jego kolejne zdanie: „Ja nie chcę robić czegoś, czego ty i tata nie robicie”. Nie zastanawiałam się ani chwili. Wsiadłam do samochodu i pojechałam po syna, choć do rodziców mam prawie dwie godziny drogi. To nie chodzi o modlitwę Mama była oburzona. Powiedziała, że robi to dla jego dobra i że kiedyś nam jeszcze podziękuję. Tłu…

chlopiec-chce-wrocic-od-dziadkow-do-domu-94146bf.jpg
width: 1600
height: 1200

„W parku podeszła do mnie obca dziewczynka. ‘Uratuj mnie’, poprosiła, i zaczęła uciekać. To dzięki niej dziś mam wnuczkę”
type: item
date: 2026-08-11T14:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Nie sądziłem, że jedno deszczowe południe odmieni całe moje samotne życie”.
encoded: Deszcz zaczął siąpić nagle, choć jeszcze rano niebo było niebieściutkie. Siedziałem na ławce w parku, jak co czwartek, z książką, którą czytałem już trzeci tydzień, bo wolałem obserwować ludzi niż strony. To był mój rytuał od czasu, gdy przeszedłem na emeryturę – ławka, termos z herbatą i spokój, którego wcześniej nie miałem czasu docenić. Właśnie odłożyłem książkę do torby i zacząłem rozkładać parasol, kiedy usłyszałem tupot małych stópek i zdyszany głos. – Uratuj mnie, proszę! Uratuj! – zawołało w moją stronę to małe stworzenie i zaczęło biec przed siebie. Była to dziewczynka, może pięcio-, sześcioletnia, z małymi warkoczykami, które zaczęły nasiąkać deszczem. – Oczywiście, że uratuję, wróć tu – powiedziałem, przesuwając się, żeby zrobić jej miejsce. – A gdzie twoja mama? Mała podbiegła i stanęła obok mnie pod dużym, kolorowym parasolem. – Szuka mnie. Powiedziałam jej, że pobiegnę do przodu, bo lubię deszcz, ale teraz jest za duży. Znajoma twarz z przeszłości Nie musiałem długo czekać. Po chwili zobaczyłem kobietę biegnącą przez alejkę, z torbą przewieszoną przez ramię i wyrazem paniki na twarzy, który zmienił się w ulgę, gdy zobaczyła córkę. – Zosia! Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie biegała sama… Zatrzymała się przy ławce, żeby złapać oddech, i wtedy nasze oczy się spotkały. Coś w jej twarzy wydało mi się znane – ten sposób, w jaki marszczyła brwi, kiedy się martwiła. – Pan Andrzej? – powiedziała z niedowierzaniem, przyglądając mi się uważnie. – To pan bywał u nas w domu, kiedy byłam dzieckiem, prawda? Przychodził pan z żoną na kawę do mojej mamy. Zająknąłem się, próbując dopasować twarz dorosłej kobiety do obrazu dziewczynki z dawnych lat. – Ania? Mała Ania Kowalczyk? Twoja mama, Krystyna, była moją koleżanką z pracy przez wiele lat. Nie widziałem was chyba od… – Piętnastu lat, jakoś tak – dokończyła, siadając na skraju ławki, bo deszcz nie ustępował. – Nigdy bym się nie spodziewała, że wpadnę na pana tutaj. Pamiętałem teraz wyraźniej – niedzielne obiady u K…

dziewczynka-uciekajaca-przed-deszczem-db6005b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”
type: item
date: 2026-08-10T11:33:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy wróciłam do pustego domu, pomyślałam o najgorszym. Nie sądziłam, że moi rodzice wykorzystają moje dzieci, żeby naprawić coś, co zatruwało naszą rodzinę od dziesięciu lat”.
encoded: Wróciłam do domu wcześniej, niż planowałam. Chciałam zrobić dzieciom niespodziankę – kupiłam po drodze ich ulubione bułki z serkiem i pomyślałam, że może zjemy razem podwieczorek na działce. Domek był zamknięty na cztery spusty, nie słyszałam śmiechu ani pisków. Zawołałam Antosia i Zuzię, ale odpowiedziała mi tylko cisza, w której słyszałam własny puls. Wygrzebałam z torby zapasowy klucz i weszłam do środka. Na kuchennym stole leżała karteczka od mojej mamy: „Wzięliśmy dzieci na kilka dni, nie martw się, wszystko dobrze”. Bez adresu. Bez numeru telefonu, pod którym mogłabym się dowiedzieć czegoś więcej, bo mama, jak zawsze, zostawiła swój telefon w domu, „bo się rozładował”. Zadzwoniłam do teściów, do sąsiadki, do wszystkich, którzy mogli wiedzieć, gdzie są moi rodzice z moimi dzieci. Nikt nie miał pojęcia. Poczułam, jak strach ściska mi gardło – nie strach o bezpieczeństwo dzieci, bo znałam swoich rodziców i wiedziałam, że nie zrobiliby nic nieodpowiedzialnego, ale strach przed tym, co ta cisza mogła oznaczać. Telefon, który wszystko zmienił Po dwóch godzinach szukania zadzwoniła moja siostra, Ola. Powiedziała, że rodzice zabrali dzieci do cioci Ireny. – Ireny? – powtórzyłam, jakbym usłyszała imię z jakiejś zupełnie innej historii. – Tej Ireny, z którą mama nie rozmawia od dziesięciu lat? – Tej samej – odpowiedziała Ola cicho. – Podobno mama postanowiła, że czas to skończyć. Ciocia Irena to była siostra mojej mamy, z którą poróżniły się dawno temu, jeszcze zanim urodziłam Antosia. Nikt nigdy do końca nie wyjaśnił mi przyczyny tej kłótni – wiedziałam tylko, że chodziło o spadek po babci i o słowa, które nie powinny paść między siostrami. Od tamtej pory ciocia Irena była w naszej rodzinie tematem tabu, imieniem, którego się nie wypowiadało przy wigilijnym stole. Pojechałam tam bez zastanowienia, z sercem walącym jak młotem. Adres znalazłam u Oli. Kiedyś wysyłała ciotce kartkę świąteczną, zanim to wszystko się popsuło. Dom pachnący ciastem drożdżowym Gdy wjechałam na …

babcia-z-wnuczka-na-dzialce-d9151a0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
type: item
date: 2026-08-06T11:33:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
description: „Polcia i Bartuś mieli zostać ze mną dwa tygodnie, a skończyło się na tym, że niańczyłam ich przez całe wakacje. Musiałam sprzedać łańcuszek po mamie, żeby wykarmić wnuki, bo syn i synowa byli zbyt zajęci, żeby zrobić mi przelew.”
encoded: Dwa tygodnie. Kiedy synowa Sandra i mój syn Sławek postawili przede mną walizki dzieci i powiedzieli, że jadą odetchnąć po ciężkim roku, obiecali, że to tylko na dwa tygodnie. Pamiętam, jak się uśmiechałam, przytulałam Polę i Bartusia, mówiłam, że będzie super, że babcia da radę. W końcu to moje wnuki, życia bez nich sobie nie wyobrażam. Problem zaczął się tuż po tym, jak Sławek i Sandra wrócili do Polski. Bo kiedy wrócili, opaleni i wypoczęci, okazało się, że dzieci wcale nie wracają do domu na dobre. Zostały u mnie. Najpierw na weekend, „bo trzeba nadrobić w pracy”, potem na tydzień, „bo mamy zaległości po urlopie”, a potem to już się nie kończyło. Telefon z lotniska i cisza, która trwała tygodniami Sławek zadzwonił z lotniska, jeszcze zanim wezwał taksówkę do domu. – Mamo, dzieciaki mogłyby jeszcze u ciebie zostać na parę dni? Mam takie zaległości w pracy, że głowa mała. Powiedziałam, że oczywiście, że dam radę. Bo co miałam powiedzieć? Że mam sześćdziesiąt siedem lat i emeryturę, która nie rozciąga się jak guma? Moja emerytura to dwa tysiące trzysta złotych. Brzmi jak liczba z jakiegoś raportu, a nie z życia, ale to jest moje życie. Rachunki, leki, jedzenie – wszystko z tego trzeba wykroić. A teraz do tego dwie głodne buzie, przyzwyczajone do tego, co miały w domu. Minął tydzień. Potem drugi. Sławek i Sandra interesowali się dziećmi, nie powiem, ale ani myśleli je stąd zabierać. Siedziałam w kuchni, Pola płakała, bo Bartuś zabrał jej pilota od telewizora, a ja mieszałam zupę z resztek, próbując wyciągnąć z niej coś na obiad dla trojga. Łańcuszek po mamie i jajka od pani Krysi Pieniążki zaczęły się kończyć. Bartuś prosił o nowy zestaw klocków, bo „wszyscy na placu zabaw mają”, a ja musiałam mu powiedzieć, że babcia teraz nie ma pieniędzy. Wstyd mi było przed własnym wnukiem. Ale ten wstyd zaczynał się zamieniać w coś innego. Sprzedałam złoty łańcuszek po mamie w lombardzie, licząc, że w przyszłym miesiącu go odkupię. Odkładałam mniejsze porcje dla siebie, żeby dz…

babcia-oczekuje-zaplaty-za-opieke-nad-wnukami-3d2596a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka kazała mi wracać z sanatorium. Zamiast szukać na starość amorów, mam zająć się wnukami, bo to mój obowiązek”
type: item
date: 2026-08-05T11:33:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Anetka powiedziała, że flirtowanie w moim wieku jest niesmaczne, a zadaniem babci jest rozpieszczać wnuki, zamiast szlajać się po uzdrowiskach. Kiedy ja po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję...”
encoded: Ciechocinek pachniał solą i mokrymi liśćmi, kiedy szłam alejką parkową obok Edwarda. Miał na sobie ten swój szary płaszcz, zawsze starannie wyprasowany, i mówił coś o operze, którą widział w Warszawie dwadzieścia lat temu. Śmiałam się głośniej, niż powinnam, ale nie mogłam się powstrzymać. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio ktoś tak uważnie mnie słuchał. – Pani Irenko, a pani zawsze taka wesoła, czy to zasługa tego powietrza? – zapytał, podając mi ramię przy wejściu na most. – To zasługa wyśmienitego towarzystwa, panie Edwardzie – odpowiedziałam i sama się zdziwiłam, jak łatwo mi to wyszło. Minęły dwa tygodnie od mojego przyjazdu do sanatorium. Miałam zabiegi na stawy, kąpiele borowinowe, spokojne popołudnia w czytelni. Ale prawdą jest, że najbardziej czekałam na te spacery o siedemnastej, kiedy słońce robiło się już łagodne, a Edward czekał na mnie przy tężniach z dwoma kawami w papierowych kubkach. Telefon, który wszystko zepsuł Telefon zadzwonił w środę, tuż po obiedzie. Byłam jeszcze w sukience, którą kupiłam sobie w miejscowym sklepiku – granatową, w drobne grochy, zupełnie niepodobną do tego, co nosiłam przez ostatnie lata. – Mamo, co to za historie mi ludzie opowiadają? – usłyszałam głos Anety, ostry jak zawsze, kiedy była zestresowana. – Jakie historie, kochanie? – Pani Basia z blokowiska widziała cię na zdjęciu jakiejś znajomej z Ciechocinka. Chodzisz pod rączkę z jakimś mężczyzną. Mamo, ty masz sześćdziesiąt pięć lat. Zamilkłam. Serce mi przyspieszyło, jakby złapano mnie na czymś zakazanym, choć przecież nic złego nie robiłam. – Aneta, to tylko spacery. Poznałam sympatycznego pana, wdowca, rozmawiamy, na imię ma... – Nie interesuje mnie, jak się nazywa. Interesuje mnie to, że wyglądasz jak nastolatka na potańcówce, a ja tu mam dwoje dzieci i pracę, która mnie wykańcza. Potrzebuję cię w domu, mamo. Nie szlajającą się w uzdrowisku i flirtującą z obcymi mężczyznami. Słowa „szlajanie się” i „flirt” zabolały. Poczułam, że policzki mi płoną ze wstydu, chociaż nie ro…

seniorka-w-sanatorium-152a32b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Marzyłam o drugim wnuku, a nie wiedziałam, że już go mam. Przy okazji remontu starego pokoju syna odkryłam skrywaną przez lata tajemnicę”
type: item
date: 2026-08-03T11:33:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Marzyłam o drugim wnuku, a najlepiej wnuczce... Nie wiedziałam, że od dziesięciu lat już ją mam, a mój syn ukrywał to nawet przed własną żoną”.
encoded: Deska w pokoju syna zawsze skrzypiała, odkąd pamiętam. Piotr, kiedy jeszcze mieszkał z nami, mówił, że to jego alarm – wie, kiedy wchodzę do pokoju, bo podłoga mnie zdradza. Śmiałam się z tego. Teraz, gdy stałam tam sama, z młotkiem w ręku, workiem na gruz i stertą listów, to skrzypienie nabrało zupełnie nowego znaczenia. Postanowiłam odnowić ten pokój, bo od dziesięciu lat stał zamknięty jak muzeum. Syn dawno wyprowadził się do Warszawy, skończył tam studia, poznał Agnieszkę, ożenił się. Mają teraz synka, Nikosia, który za miesiąc skończy trzy lata. Uwielbiam tego chłopca, ale od jakiegoś czasu łapię się na tym, że marzę o drugim wnuku. Najlepiej wnuczce. Mówiłam o tym Piotrowi więcej niż raz, choć on zawsze zbywał to śmiechem: „Mamo, dajcie nam czas”. Chciałam zrobić z tego starego pokoju coś nowego. Może pokój dla gości, może miejsce, gdzie Nikoś mógłby spać, kiedy przyjeżdżają. Nie wiedziałam, że pod podłogą czeka na mnie coś, co zmieni wszystko, o czym myślałam, że wiem o swoim synu. Deska, która zdradziła długo skrywany sekret naszej rodziny Kiedy podnosiłam starą wykładzinę, jedna z desek podłogowych ruszyła się bardziej, niż powinna. Uklękłam, wsunęłam palce w szczelinę i poczułam coś, co nie było drewnem. Wyciągnęłam plastikową torebkę, taką, do jakiej pakuje się kanapki, tylko postarzałą, pożółkłą. W środku niej były listy. Sporo listów, związanych sznurkiem. Usiadłam na podłodze, mimo że kolana już nie te, i rozwiązałam sznurek. Pierwszy list zaczynał się słowami: „Piotrek, nie wiem, czy to do Ciebie kiedyś dotrze, ale musiałam to napisać...”. Poczułam, jak serce mi przyspiesza, choć jeszcze nie wiedziałam czemu. Autorka listów podpisywała się jako Kasia. Pamiętałam to imię – była dziewczyną Piotra w liceum, chodzili ze sobą przez ostatnią klasę. Rozstali się, jak mi się wtedy wydawało, cicho i bez dramatów, akurat kiedy Piotr zdawał maturę i szykował się do wyjazdu na studia do Warszawy. Czytałam dalej. „Wiem, że boisz się powiedzieć mamie. Wiem, że masz…

zszokowana-tesciowa-aa7dbdf.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowie zabrali Zuzię na spacer do lasu, ale wieczorem wrócili sami, z koszyczkiem jagód. Nie wybaczę im tego”
type: item
date: 2026-08-02T14:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Stanęłam przed domem i zobaczyłam, jak wracają z lasu – we dwoje, z koszykiem leśnych jagód. Zuzi nie było nigdzie w zasięgu wzroku, a ja poczułam, jak serce podchodzi mi do gardła i ziemia usuwa się spod stóp.”
encoded: Stoję przed domem i widzę ich już z daleka – teściową i teścia idących ścieżką prowadzącą do lasu. Czuję, że coś jest nie tak, choć nie potrafię jeszcze tego nazwać. Idą sami. Zofia niesie koszyk pełen jagód, Zenon rozgląda się nerwowo na boki. Zuzi nigdzie nie widać. Serce podskakuje mi do gardła. Zabrali Zuzię do lasu na jagody – to była ich wspólna wyprawa, umówiona jeszcze wczoraj wieczorem przy kolacji. Tata się chwalił, że znają dobre miejsce nad potokiem, mama pakowała Zuzi gumowce do plecaka i powtarzała, że będą pilnować jej jak oka w głowie. A teraz wracają z pełnym koszykiem, ale bez wnuczki. Zbiegam ze schodów tak szybko, że potykam się o próg i ledwie utrzymuję równowagę. – Gdzie Zuzia?! – krzyczę, jeszcze zanim dochodzę do bramy. Mama zatrzymuje się w pół kroku, patrzy na mnie zdziwiona, jakby nie do końca rozumiała powagę sytuacji. – Spokojnie, Agusiu... – Jak mam być spokojna?! Gdzie jest moje dziecko?! Głos mi się łamie. W głowie mam już najgorsze scenariusze – moje dziecko, które zgubiło się w lesie, a teraz jest tam samo, przestraszone, wołające o pomoc, a nikt go nie słyszy. Zofia i Zenon mają siedemdziesiąt parę lat, kochają Zuzię nad życie, ale czasem zapominają, jak szybko pięciolatka może zniknąć z pola widzenia. Sekunda paniki, która trwa wieczność Teść próbuje coś powiedzieć, unosi rękę, jakby chciał mnie zatrzymać, ale ja już nie słucham. W głowie mam tylko jedno – Zuzia została bez opieki, coś się stało, coś najgorszego na świecie. – Mówiliście, że będziecie jej pilnować! – wyrzucam z siebie, głos mi drży, czuję, jak łzy same napływają do oczu. – Jak mogliście ją zgubić?! – Agnieszka, ale... – Nie ma żadnego „ale”! Gdzie ona jest?! Stoję na środku podwórka, ręce mi się trzęsą, sięgam po telefon, żeby zadzwonić na policję, do Bartka, do kogokolwiek, kto powie mi, że moja córka jest bezpieczna. W tej sekundzie jestem gotowa zrobić wszystko. Mama otwiera usta, żeby coś wyjaśnić, ale nie zdąża dokończyć. Z boku, od strony sadu, słyszę śmiech.…

dziadek-z-wnuczka-e873da3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy”
type: item
date: 2026-08-02T11:33:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Chciałam dobrze. A usłyszałam, że żyję w innym świecie i nie mam prawa oceniać jej życia”.
encoded: Zupa jeszcze parowała, kiedy powiedziałam to, co siedziało mi w głowie od dobrych paru tygodni. – Anka, a wy nie myślicie czasem o drugim? Henio już ma trzy latka, samotność mu nie służy, zobacz, jakie oczka ma smutne, jak się tak musi sam bawić klockami... Nie zdążyłam nawet dokończyć, jak łyżka z brzękiem wylądowała na talerzu. Wybuch przy stole – Mamo. Serio. – Anna spojrzała na mnie tak, jakbym powiedziała coś w obcym języku. – Ty wiesz, ile kosztuje teraz wyprawka do żłobka? Wiesz, jaką mamy ratę kredytu? Bo ja ci powiem – prawie dwa tysiące. Dwa tysiące, mamo. A Marek w każdej chwili może stracić robotę, bo firma zwalnia ludzi, ale ty se wyobrażasz, że my tak sobie, ho ho, zrobimy drugie dziecko, bo babci się nudzi bez wnuków? Jej głos się łamał, a ręce trzęsły się tak, że aż odłożyła sztućce. – Ty żyjesz w jakimś innym świecie, mamo. U was było inaczej. Tata miał pracę na cały etat przez trzydzieści lat, mieszkanie dostaliście od zakładu, a ja teraz nie wiem, czy w ogóle będę miała pracę za rok. Nie wiem, czy stąd, z tego mieszkania, nie będziemy się musieli wyprowadzać, jak tak to będzie wyglądać. Henio, który siedział w swoim krzesełku, spojrzał na matkę, potem na mnie, i zacisnął usta, jakby czuł, że coś się wisi w powietrzu. Ja siedziałam z łyżką w ręku i czułam, jak mi twarz płonie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie oczekiwałam, że taka niewinna uwaga wywoła lawinę. – Powiedziałam to z troski – wymamrotałam. – Nie chciałam cię obrażać. – Nie chciałaś mnie obrażać, tylko powiedziałaś mi, że jestem złą matką, bo nie daję Heniowi rodzeństwa. Tak to zabrzmiało, mamo. Dokładnie tak. Cisza, która boli bardziej niż krzyk Marek wstał od stołu, powiedział coś o tym, że pójdzie z Heniem na podwórko, i wyszedł, zabierając ze sobą małego. Zostałyśmy same, a cisza między nami była tak głęboka, że słyszałam tylko tykanie zegara na ścianie w kuchni. – Aniu, ja nie chciałam wywoływać kłótni. – Ale ty nigdy nie chcesz, mamo, a zawsze wywołujesz. Za każdym razem jak pr…

smutna-starsza-kobieta-ae4a742.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
type: item
date: 2026-08-02T10:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
description: Dziadkowie chcą przytulić wnuka, dać buziaka w czoło, ponosić go na rękach. Dla wielu rodzin to zupełnie naturalne gesty. Są jednak mamy, które przyznają, że w takich sytuacjach czują narastający niepokój, złość, a czasem nawet zazdrość.
encoded: Na stronie „Mamy Mamom” pojawiło się anonimowe wyznanie młodej mamy, która opisała emocje towarzyszące wizytom u dziadków. Choć – jak sama podkreśla – zarówno jej rodzice, jak i teściowie bardzo kochają wnuka i chcą dla niego jak najlepiej, ona sama nie potrafi czerpać z tych spotkań spokoju. „Mam problem z wizytami u teściów oraz rodziców – wszyscy kochają wnuka i chcą dla niego najlepiej. Jednak ja odczuwam dużo negatywnych emocji, jak tylko zrobią coś nie po mojej myśli”. Autorka wymienia sytuacje, które wywołują w niej największy dyskomfort. Przeszkadza jej, gdy dziadkowie całują dziecko w główkę lub stópki, biorą je na ręce bez pytania albo odchodzą z nim w inny kąt pokoju. „Skręca mnie w środku, że dziecko znika mi z pola widzenia, że jest traktowane, noszone, zabawiane inaczej niż uważam za słuszne”. Jednocześnie kobieta zdaje sobie sprawę, że jej reakcje mogą wydawać się przesadzone. „Sama nie wiem, z czego to wynika, może jakaś niepewność, zazdrość, że dziecko u nich jest grzeczniejsze itp.” „Miałam dokładnie tak samo” Pod wpisem szybko pojawiły się setki komentarzy. Co ciekawe, wiele kobiet nie oceniało autorki, ale przyznało, że doskonale zna podobne emocje: „A ja to rozumiem, miałam tak przez pierwszy rok mojego dziecka. Skręcało mnie, jak teściowa robiła cokolwiek z moim dzieckiem, mimo tego, że robiła wszystko z czystej miłości i nigdy w życiu córki nie skrzywdziła. Po prostu tak było i tyle. Od męża słuchałam, że przesadzam, a mi przeszkadzało to strasznie”. Niektóre mamy zwracały uwagę, że szczególnie w pierwszych miesiącach po porodzie silna potrzeba kontrolowania otoczenia dziecka może mieć związek z ogromnymi zmianami hormonalnymi, zmęczeniem i naturalnym instynktem opiekuńczym. Pojawiały się jednak również głosy zachęcające autorkę do rozmowy ze specjalistą, jeśli takie emocje utrzymują się długo i zaczynają utrudniać codzienne funkcjonowanie lub relacje z bliskimi. A może to po prostu kwestia granic? W dyskusji nie zabrakło też komentarzy osób, …

babcia-z-niemowleciem-na-rekach-c72d5e0.jpg
width: 1600
height: 1200

Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
type: item
date: 2026-07-31T19:08:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: list do redakcji
subject: wakacje
description: „Córka powiedziała, że to tylko kilka zasad. Kiedy przeczytałam kartkę, usiadłam przy stole i przez chwilę nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje u babci dla wielu dzieci są synonimem swobody, przygód i odrobiny pobłażliwości. Coraz częściej jednak dziadkowie słyszą od rodziców szczegółowe wskazówki dotyczące opieki nad wnukami. Nasza czytelniczka przyznaje, że lista, którą otrzymała od córki przed dwutygodniowym pobytem sześcioletniej Klary, mocno ją zaskoczyła. „Chciałam po prostu pobyć z wnuczką” Dzień dobry, mam 63 lata i od dawna czekałam, aż Klara będzie na tyle duża, by spędzić u mnie część wakacji. Gdy córka zapytała, czy zaopiekuję się nią przez dwa tygodnie, bardzo się ucieszyłam. Przygotowałam pokój, kupiłam farby, kredki i zaplanowałam wycieczki do lasu oraz nad jezioro. Byłam przekonana, że jedynym problemem będzie to, czy wnuczka nie zatęskni za rodzicami. Dzień przed przyjazdem córka wręczyła mi kartkę. Powiedziała, że spisała najważniejsze zasady. Na liście było kilkanaście punktów: żadnych lodów po godzinie 16, maksymalnie 20 minut bajek dziennie, zakaz chodzenia boso po trawie, codzienne ćwiczenia z angielskiego i obowiązkowe zasypianie o 19.30. Do tego dokładny jadłospis i prośba, żebym codziennie wysyłała zdjęcia wszystkich posiłków. „Zrobiło mi się żal Klary” Nie obraziłam się. Rozumiem, że dziś rodzice mają inne podejście niż my kiedyś. Zrobiło mi się jednak żal Klarci. Wakacje u babci powinny być czasem odpoczynku i wspólnej radości, a nie kolejnym projektem do realizacji według harmonogramu. Porozmawiałam z córką spokojnie. Ustaliłyśmy, które zasady są naprawdę ważne, a gdzie możemy sobie pozwolić na trochę luzu. Klara przyjechała, a my spędziłyśmy wspaniałe dwa tygodnie. Były lody, wieczorne czytanie książek i spacery boso po trawie. Dziś myślę, że córka nie chciała mnie kontrolować. Po prostu bardzo się stara być dobrą mamą. Mam jednak nadzieję, że pozwoli też swojej córce być po prostu dzieckiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzice mają prawo ustalać zasady dotyczące swoich dzieci, a dziadkowie – własne granice związane z opieką. Przed dłuższym pob…

babcia-z-wnuczka-1e6b45e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
type: item
date: 2026-07-28T11:33:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że odpoczynek mi się należy. Nie przypuszczałam, że tak wiele się zmieni, gdy postawię córce jasne granice...”
encoded: Zawsze byłam tą babcią, która jest gotowa pomóc na każde zawołanie. Kiedy Lidka dzwoniła w środku tygodnia, żebym odebrała dzieci z przedszkola, rzucałam wszystko i pędziłam autobusem przez pół miasta. Byłam dumna, że mogę być dla niej wsparciem, choć czasem zmęczenie dawało mi się we znaki. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Poczułam, że nie jestem już w stanie dalej udźwignąć wszystkiego sama. Zmęczenie, którego nie da się zignorować Ostatnie miesiące były dla mnie trudne. Kręgosłup coraz częściej dawał o sobie znać, a poranki zaczynałam od proszków i ćwiczeń rozciągających. Każda kolejna prośba Lidki o pomoc wzbudzała we mnie coraz większy niepokój. Bałam się, że któregoś dnia naprawdę nie dam rady podnieść dzieci, pobawić się z nimi, czy nawet wyjść na spacer. Wiedziałam, że muszę postawić granicę, choć serce mi się krajało na samą myśl o tym. Przez lata słuchałam rad psychologów – „zadbaj o siebie, naucz się mówić nie, stawiaj granice” – ale kiedy przyszło do konkretów, okazało się, że to wcale nie jest takie proste. Pewnego popołudnia, kiedy Lidka zadzwoniła z pytaniem, czy mogę zostać z dziećmi w weekend, poczułam, jak narasta we mnie napięcie. Chciałam się zgodzić, jak zawsze, ale coś mnie powstrzymało. – Lidka, nie mogę. Naprawdę nie dam rady. Mój kręgosłup już odmawia posłuszeństwa – powiedziałam, czując w gardle gulę. – Mamo, proszę cię, to tylko dwa dni. Z Markiem mamy rocznicę, wykupiliśmy weekend w spa... Ty zawsze byłaś z dziećmi! – jej głos drżał od emocji. – Wiem, ale ja już nie mogę. Po ostatnim weekendzie przez trzy dni leżałam z bólu. Może pomyślicie o niani? Stać was na to, a ja naprawdę już nie wyrabiam. Zapadła cisza. Wiedziałam, że jest rozczarowana, ale nie mogłam inaczej. – Niani? – powtórzyła chłodno. – No dobrze. Jak wolisz. Rozłączyła się. Zostałam sama z poczuciem winy i lękiem, co będzie dalej. Dwa tygodnie ciszy Nie spodziewałam się, że ta rozmowa tak bardzo zmieni nasze relacje. Lidka zamilkła. Nie odbierała moich telefonów, na wi…

zasmucona-babcia-607b76e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
type: item
date: 2026-07-24T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Pojechałam do sanatorium z obowiązku, spodziewając się kolejnej porcji narzekań. To, co tam zobaczyłam, całkowicie zburzyło mój obraz teściowej jako cierpiącej wdowy.”
encoded: Droga do Ciechocinka mijała nam spokojnie, choć w głowie układałam sobie najczarniejsze scenariusze. Zbyszek prowadził, a z tyłu nasz siedmioletni syn, Antoś, oglądał świat przez okno. Jechaliśmy w odwiedziny do mojej teściowej, Ireny, która od dwóch tygodni przebywała w sanatorium. Irena to kobieta, z którą zawsze miałam trudne relacje. Po śmierci jej męża, a mojego teścia, te relacje jeszcze bardziej się ochłodziły. Zbyszek był jej jedynym synem, a ona po prostu nie potrafiła odnaleźć się w samotności. Każdy telefon od niej to była litania narzekań, żalów i pretensji o to, że jesteśmy zapracowani, że nie mamy dla niej czasu, że jest opuszczona i samotna. Zgodziłam się na ten wyjazd z ciężkim sercem, tylko po to, żeby Zbyszek miał poczucie, że dbamy o jego matkę. – Myślisz, że będzie znowu narzekać na jedzenie? – zapytał Zbyszek, przerywając moje rozmyślania. – Z pewnością. Przecież tam podają chleb, który nie smakuje jak ten z jej ulubionej piekarni, a zupa jest zawsze za mało słona – odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się z przymusem. Antoś z tyłu zaśmiał się. – Babcia mówiła przez telefon, że poznała fajną koleżankę! – rzucił wesoło. Fajną koleżankę? Zdziwiłam się, bo Irena rzadko nawiązywała nowe znajomości. Raczej trzymała ludzi na dystans, uważając, że nikt nie jest w stanie zrozumieć jej straty i bólu. Ten pokój skrywał więcej, niż się spodziewałam Dotarliśmy na miejsce wczesnym popołudniem. Budynek sanatorium robił wrażenie – otoczony starymi drzewami, z pięknym, zadbanym ogrodem. Znaleźliśmy pokój Ireny. Zbyszek zapukał, a po chwili usłyszeliśmy znajomy głos: – Proszę! Weszliśmy do środka. Irena siedziała przy stoliku, przeglądając jakąś gazetę. Wyglądała... inaczej. Zazwyczaj ubierała się w ciemne, stonowane kolory, a jej twarz rzadko zdobił uśmiech. Teraz miała na sobie jasną, kwiecistą bluzkę, a jej włosy były starannie ułożone. – O, jesteście! – powiedziała, wstając i uśmiechając się do nas. – Nie spodziewałam się was tak wcześnie. Przywitaliśmy się. …

babcia-z-wnukiem-na-lawce-w-sanatorium-84998ce.jpg
width: 1600
height: 1200

„Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
type: item
date: 2026-07-19T19:08:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że stworzymy kochającą, wielopokoleniową rodzinę. Szybko jednak okazało się, że dla syna i synowej jestem tylko darmową opcją, dzięki której mogą oszczędzać, ignorując całkowicie moje potrzeby i spokój.”
encoded: Kiedy Janek i Marta zapytali, czy mogliby na jakiś czas wprowadzić się do mojego domu po narodzinach małego Antosia, poczułam prawdziwą radość. Zawsze marzyłam o domu pełnym życia, gwarze rozmów i dziecięcym śmiechu. Mój dom jest spory, odkąd mąż zmarł kilka lat temu, było mi w nim trochę zbyt pusto, a oni musieliby gnieździć się z małym w kawalerce. Pomyślałam, że to wspaniała okazja, by zacieśnić nasze więzi, pomóc im w tych pierwszych, trudnych miesiącach z noworodkiem i po prostu nacieszyć się byciem babcią. Oni dobrze zarabiają, nic by się nie stało, gdyby przez miesiąc czy dwa opłacali tamto puste mieszkanie. Zgodziłam się od razu. Przygotowałam dla nich całe piętro – dwa duże pokoje i osobną łazienkę. Wydałam sporo oszczędności na odświeżenie ścian i zakup nowych mebli, żeby czuli się komfortowo. Janek zawsze był moim oczkiem w głowie, a Marta wydawała się miłą, choć trochę zdystansowaną osobą. Wierzyłam, że wspólne mieszkanie nas zbliży. Pierwsze zgrzyty Początki były naprawdę obiecujące. Antoś to cudowne dziecko, a ja starałam się być wsparciem, nie narzucając się zbytnio. Gotowałam obiady, prałam, sprzątałam – wszystko po to, by młodzi rodzice mogli odpocząć. Jednak z biegiem tygodni zaczęłam zauważać drobne, ale irytujące zmiany. Marta zaczęła traktować mnie coraz bardziej jak darmową pomoc domową, a nie jak gospodynię. Nie pytała, czy mogłabym zająć się małym, po prostu stawiała mnie przed faktem dokonanym. – Mamo, my z Jankiem wyskoczymy na miasto, zrobisz małemu butelkę za godzinę, dobra? – rzuciła pewnego popołudnia, nawet nie czekając na moją odpowiedź, tylko łapiąc torebkę i wychodząc z domu. Zostawałam z Antosiem, czując lekkie ukłucie irytacji. Oczywiście, uwielbiałam wnuka, ale miałam też swoje plany, swoje życie, o które nikt już nie pytał. Zaczęli też zamawiać drogie jedzenie na dowóz, nie proponując mi nigdy poczęstunku, choć ja codziennie stawałam na rzęsach, by w lodówce było pełno domowego jedzenia. Przypadkowa rozmowa Któregoś wieczoru, ki…

smutna-babcia-po-odkryciu-prawdy-b8562cf.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
type: item
date: 2026-07-18T19:08:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje
description: „Miałam mieć cztery tygodnie świętego spokoju. Okazało się, że moja teściowa postanowiła wykorzystać ten czas, by pokazać mi, jak beznadziejną jestem matką”.
encoded: Lipiec miał być dla mnie i dla mojego męża, Tomka, miesiącem oddechu. Po intensywnym roku pełnym pracy, przedszkolnych infekcji, awantur o niezjedzone warzywa i chronicznego niedosypiania, perspektywa czterech tygodni wolności wydawała się niemal jak wygrana na loterii. Tomek sam zaproponował, żebyśmy wysłali naszą sześcioletnią Zuzię i czteroletniego Kubę do jego mamy. Danuta mieszkała na wsi, miała duży dom, ogród, a co najważniejsze – była emerytką, która ciągle narzekała, że rzadko widuje wnuki. – Odpoczniesz, kochanie – mówił Tomek, kiedy pakowałam walizki maluchów. – Mama świetnie sobie poradzi. Przecież wychowała mnie i mojego brata, a my jesteśmy w miarę normalni, prawda? Uśmiechnęłam się wtedy. Miałam pewne obawy, bo z Danutą zawsze miałyśmy trochę inne podejście do życia. Ja wierzyłam w rozmowę z dziećmi, tłumaczenie emocji, dawanie im wyboru i wyznaczanie granic bez podnoszenia głosu. Danuta z kolei była zwolenniczką „twardej ręki”, chociaż odkąd na świecie pojawiły się jej wnuki, trochę złagodniała. Tak przynajmniej myślałam. Zuzia i Kuba wyjechali w pierwszą sobotę lipca. Kiedy auto Tomka zniknęło za zakrętem, poczułam mieszankę ulgi i pustki. Przez pierwsze dni dzwoniłam codziennie, ale Danuta zawsze mówiła, że dzieci świetnie się bawią, są grzeczne i żebym się nie martwiła. Postanowiłam w końcu wyluzować. Umówiłam się z koleżankami na wino, nadrobiłam seriale, poszłam do fryzjera. Sielanka trwała do drugiego weekendu, kiedy zorientowałam się, że Zuzia zapomniała swojego ulubionego kocyka, bez którego podobno nie mogła zasnąć. Tomek był na szkoleniu w innym mieście, więc postanowiłam sama pojechać do teściowej w niedzielę rano, żeby zrobić niespodziankę. Czego oczy nie widzą... Podróż autem zajęła mi dwie godziny. Chciałam, żeby dzieciaki miały prawdziwą niespodziankę, więc zaparkowałam przy pobliskim lasku, może 10 minut od domu teściowej. Szłam wolno, delektując się ciepłym, letnim porankiem. Kiedy doszłam do jej furtki, zauważyłam, że jest otwarta. …

dzieci-na-wsi-38aa1d1.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
type: item
date: 2026-07-15T19:08:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: wakacje
description: „Myślałam, że zafunduję im miłe wakacje, a sobie chwilę spokoju od ciągłego biegania za dziećmi. Gdy usłyszałam, co mój teść mówi przez telefon, poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. Trzydzieści lat małżeństwa miało zakończyć się w najmniej oczekiwanym momencie.”
encoded: Od miesięcy marzyłam o wyjeździe nad morze. Trójka dzieci, praca na pełen etat, dom na głowie – byłam wykończona. Mój mąż, Tomek, zasugerował, żebyśmy zabrali jego rodziców, Krystynę i Ryszarda. „Pomogą przy chłopakach, a my w końcu trochę odetchniemy” – mówił. Pomysł wydawał się sensowny. Teściowie byli na emeryturze, mieli sporo wolnego czasu, a z wnukami zawsze świetnie się dogadywali. Zgodziłam się, mając przed oczami wizję porannej kawy na tarasie w ciszy, podczas gdy dziadkowie budują zamki z piasku z naszymi synami. Wynajęliśmy spory dom na obrzeżach Łeby, z dala od zgiełku i tłumów. Pierwsze dwa dni upłynęły w miarę spokojnie. Krystyna gotowała obiady, Ryszard zabierał dzieciaki na długie spacery po plaży. Zaczynałam wierzyć, że ten wyjazd to był strzał w dziesiątkę. Jednak trzeciego dnia coś zaczęło się psuć. Zauważyłam, że teściowie rzadko ze sobą rozmawiają. Unikali kontaktu wzrokowego, a jeśli już musieli coś ustalić, robili to zdawkowo, niemal chłodno. Zrzucałam to na karb zmęczenia podróżą i zmianą klimatu, ale w głębi duszy czułam, że coś jest nie tak. Przypadkowa rozmowa Czwartego dnia rano zeszłam na dół, żeby zrobić sobie kawę. Dom jeszcze spał. Wyszłam na taras, żeby nacieszyć się chwilą ciszy. Wtedy usłyszałam głos Ryszarda dobiegający z ogrodu. Rozmawiał przez telefon. Chciałam się wycofać, żeby mu nie przeszkadzać, ale kilka słów przykuło moją uwagę. – Tak, zgadza się. Cena jest ostateczna. Zależy nam na czasie – mówił przyciszonym, ale stanowczym głosem. – Krystyna już się spakowała w myślach. Chcemy to zamknąć przed końcem lata. Rozwód to tylko formalność, ale dom musi być sprzedany wcześniej. Zamarłam. Kubek z kawą omal nie wypadł mi z rąk. Rozwód? Sprzedaż domu? O czym on mówi? Byli małżeństwem od ponad trzydziestu lat. Zawsze wydawali się zgraną, spokojną parą. Nigdy nie słyszałam, żeby się kłócili, nigdy nie narzekali na siebie. Czułam, jak serce zaczyna mi bić szybciej. Co powinnam zrobić? Powiedzieć Tomkowi? Skonfrontować się z teściem?…

dziadkowie-z-wnuczka-nad-morzem-53d4711.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
type: item
date: 2026-07-14T13:15:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wakacje
description: Jeszcze niedawno babcia kojarzyła się z osobą, która zawsze miała czas dla wnucząt – odbierała je z przedszkola, gotowała obiadki i ratowała rodziców w kryzysowych sytuacjach. Dziś coraz więcej mam i ojców przyznaje z rozczarowaniem: „Moi rodzice kochają wnuki, ale nie chcą się nimi zajmować”. Czy rzeczywiście współcześni dziadkowie stali się mniej rodzinni, czy po prostu świat zmienił się tak bardzo, że ich rola wygląda dziś zupełnie inaczej?
encoded: Mama i twórczyni internetowa @ma.ma.planuje zamieściła na Instagramie rolkę poruszającą ciekawy problem: dziadków, którzy nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. Kobieta opowiada o swoich doświadczeniach, gdy jako dziecko w każde wakacje, ferie, święta czy nawet weekendy spędzała czas ze swoimi dziadkami. Dziś coś się zmieniło, a coraz częściej słyszy się o dziadkach, którzy świadomie rezygnują z bawienia wnucząt. „Rozumiem Wasze rozgoryczenie, bo moja mama pracuje, ona za bardzo mi nie pomoże, nie weźmie wolnego, żeby przesiedzieć z dziećmi całe wakacje. Widzę też, że ona nie ma tej cierpliwości do dzieci. Moi teściowie również pracują, ale oni też bardziej lubią dzieci tylko na zdjęciach” – opowiada instagramerka. W dalszej części filmu pyta: skoro zdecydowaliśmy się na dzieci, dlaczego mamy pretensje do własnych rodziców, że nie chcą się zajmować naszymi dziećmi? Przecież swoje – nas – już odchowali. To dlaczego dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje? Przede wszystkim: nie zawsze jest tak, że nie chcą. Czasem nie mogą, choć bardzo by chcieli. Nie da się jednak ukryć, że współcześni dziadkowie często nie angażują się w opiekę nad wnukami tak intensywnie jak poprzednie pokolenia. Jedną z najważniejszych przyczyn jest zmiana stylu życia – dzisiejsi 60-latkowie i 70-latkowie są często nadal aktywni zawodowo, mają własne plany, pasje i potrzeby. Wiele osób zostaje dziadkami później niż kiedyś, więc w momencie narodzin wnuków nadal pracują i są pełni energii, ale niekoniecznie chcą całkowicie podporządkować swoje życie rodzinnej pomocy. Zmieniła się też mentalność – coraz więcej osób uważa, że wychowanie dzieci jest przede wszystkim zadaniem rodziców, a dziadkowie mogą wspierać, towarzyszyć. Dla części z nich emerytura czy okres przed emeryturą to pierwszy moment od wielu lat, kiedy mogą skupić się na sobie, podróżach, zdrowiu i odpoczynku. Na mniejsze zaangażowanie dziadków wpływają także inne czynniki: obowiązki zawodowe – wiele osób pracuje znacznie dłu…

babcia-z-wnukiem-w-wakacje-b3bb86d.jpg
width: 1600
height: 1200