Wyznanie babci: „Kocham wnuki, ale nie będę wypruwać dla nich żył. Chcę zasmakować życia”
Zbliża się Dzień Babci i Dziadka, a ja już wiem, co dostanę – laurki, słodkości, może piosenkę wyuczoną w przedszkolu. I ja to naprawdę doceniam. Tylko coraz częściej myślę o tym, że za tym świętem kryje się coś jeszcze – oczekiwanie, że babcia zawsze będzie dostępna, dyspozycyjna i gotowa poświęcić wszystko. A ja chciałabym być traktowana jak człowiek, nie jak instytucja.
Uwielbiam być babcią, ale to nie jest cała moja tożsamość Mam troje wnucząt – pięcioletnie bliźniaczki i jedenastoletniego wnuka. Kocham ich nad życie. Uwielbiam ich śmiech, opowieści, spontaniczność, ich spojrzenie na świat. Bycie babcią dało mi ogrom radości i poczucie sensu, którego wcześniej nie znałam. Ale jestem też kobietą tuż przed siedemdziesiątką, która wciąż ma energię, ciekawość świata i własne marzenia. Chodzę na jogę, uczę się języka, mam przyjaciółki, z którymi lubię wyjść na kawę, czasem po prostu posiedzieć w ciszy z książką. I coraz częściej mam wrażenie, że to kogoś dziwi. Jakby rola babci miała przykryć wszystko inne. Laurki są miłe, ale nie zastąpią szacunku Nie zrozumcie mnie źle – wierszyki recytowane drżącym głosem i krzywo wycięte serduszka wzruszają mnie do łez. Tylko że po Dniu Babci często przychodzi codzienność. Telefony z pytaniem, czy mogę odebrać dzieci, bo coś wypadło. Albo czy zostanę z nimi „na chwilę”, która trwa cały weekend. Coraz rzadziej pada pytanie, czy mam czas. Coraz częściej jest założenie, że skoro jestem babcią, to powinnam się dostosować. A ja czasem mam plany. Czasem nie mam siły. Czasem po prostu nie chcę. I to też powinno być w porządku. Babcia też ma prawo powiedzieć „nie” Nie chcę wypruwać sobie żył, żeby spełniać oczekiwania wszystkich dookoła. Nie chcę być tą „zawsze dostępną”, bo wiem, jak łatwo wtedy zatracić siebie. Przez lata byłam matką, pracownicą, żoną. Teraz wreszcie mam przestrzeń, by być sobą – i nie chcę z niej rezygnować. Kocham wnuki, ale miłość nie polega na ciągłym poświęcaniu się. Polega też na uczciwości – wobec siebie i innych. Chcę spędzać z nimi czas, który jest wspólną przyjemnością, a nie obowiązkiem wpisanym w kalendarz. Dzień Babci to piękne święto. Tylko marzy mi się, byśmy przestali widzieć w babciach wyłącznie pomoc domową i darmowe nianie. Jesteśmy ludźmi z historią, pasjami i planami. A laurka smakuje najlepiej wtedy, gdy idzie w parze z prawdziwym szacunkiem. Zobacz także: Nie każda babcia cieszy się z wnuków, ale teściowa posunęła się za daleko. Synkowi pękło serce
Jak pozbyć się bólu u dziecka? Teściowa ma na to „cudowną” metodę
„Odebraliśmy synka od babci, a on śmierdział jak apteka. Teściowa powiedziała, że pomogła mu po swojemu. Tylko że to nie był ani syrop, ani okład” – pisze do nas Klaudia. Bo choć wakacyjne wsparcie babci brzmi jak ratunek, czasem kończy się nerwami i trudną rozmową.
Klaudia i jej mąż pracują, więc w czasie wakacji czteroletni synek codziennie jeździ do babci. Na pozór układ idealny: dziecko zaopiekowane, a na zdalnej cisza i spokój. Wszyscy zadowoleni. Tyle że nie na długo. – W piątek wieczorem, kiedy odbieraliśmy małego, teściowa z uśmiechem powiedziała: „Trochę marudził, że bolą go nóżki, ale już jest lepiej – pomogłam mu”. Myślałam, że chodzi o syrop, który zostawiłam w kosmetyczce – pisze Klaudia. – Ale wystarczyło go powąchać, żeby zrozumieć, że było zupełnie inaczej. Starsza pani znalazła w łazience „sprawdzony, domowy środek” i zadziałała po swojemu. Bo „kiedyś się tak robiło”. Bo „nikomu nic się nie stało”. Bo „to zawsze pomagało”. – Zamarłam. Mój mąż też stał jak wmurowany. Wróciliśmy do domu i do końca wieczoru nie byliśmy w stanie mówić o niczym innym – relacjonuje Klaudia. Stary sposób na bolące nóżki. „Bo kiedyś to działało” Teściowa Klaudii to ciepła, zaangażowana babcia. Kocha wnuka i nie odmawia pomocy. Ale jak wiele osób z jej pokolenia — ufa dawnym sposobom. Syrop z cebuli, ziemniak na zatoki, kleik na żołądek. A teraz – kolejny „domowy patent” na dziecięce dolegliwości. – Gdy następnego dnia spokojnie próbowałam porozmawiać, usłyszałam, że jestem przewrażliwiona. Że za bardzo panikuję. Że dziś to dzieci „ciągle coś mają”, a kiedyś nikt nie robił z tego tragedii – pisze Klaudia. – A ja przecież nie chcę wojny. Chcę tylko wiedzieć, co się dzieje z moim dzieckiem. I żeby nikt nie robił niczego bez naszej zgody. A co, jeśli by to wypił? Klaudia nie chce dramatyzować, ale wciąż nie może przestać o tym myśleć. – A co, jeśli wypiłby ten spirytus przez przypadek? Albo gdyby dostał wysypki albo poparzeń? – pyta Klaudia. – Niby „nic się nie stało”, ale to był czysty przypadek. I nie chcę sprawdzać, co mogłoby się wydarzyć następnym razem. Skonsultowała sprawę z pediatrą, który potwierdził: niektóre środki, choć popularne w przeszłości, dziś są uznawane za niebezpieczne. I powinny być stosowane tylko w porozumieniu z lekarzem – i rodzicami. – Nie przesadzam. Po prostu chcę mieć wpływ na to, co dzieje się z moim dzieckiem. Pomoc babci czy niebezpieczna samowolka? Klaudia przyznaje, że ta sytuacja ją przerosła. – Doceniam, że teściowa pomaga. Ale czuję się zignorowana. Nie chcę zabierać dziecka od babci, nie chcę awantury. Ale nie mogę też udawać, że nic się nie stało. Bo to nie była drobna pomyłka — to było przekroczenie granicy. W liście do redakcji pisze wprost: – Chcę, żeby mój syn miał kontakt z babcią. Naprawdę. Ale chcę też czuć spokój, kiedy zostawiam go pod czyjąś opieką. Nie chcę się zastanawiać, co tym razem ktoś mu posmaruje albo poda. A Wy – co powiedziałybyście teściowej? Przemilczałybyście sprawę czy postawiły jasno granicę? Piszcie do nas: redakcja@mamotoja.pl. Zobacz też: Robimy to 3 razy w tygodniu. Rodzice pukają się w czoło: „U nas codziennie”
Piękne cytaty o wnukach: wzruszające i prawdziwe słowa
Te piękne cytaty o wnukach doskonale opisują relacje dziadków z wnuczętami. Wielu autorów podkreśla wyjątkowe znaczenie wnuków w życiu babć i dziadków... Sprawdź, który z cytatów najbardziej chwyci cię za serce.
Każdy, kto doczekał się wnuków, odkrywa w sobie pokłady nieznanej dotąd miłości. Cytaty, które publikujemy, przede wszystkim dotyczą właśnie tego pięknego uczucia. Spis treści: Piękne cytaty o wnukach Wzruszające cytaty o wnukach Zabawne cytaty o wnuczkach Piękne cytaty o wnukach Czasem to właśnie cytaty najpiękniej potrafią oddać nasze emocje. Poniżej znajdziesz słowa, które bardzo trafnie opisują, jak dziadkowie widzą swoje wnuczęta. Dzieci to jedno. Ale dopiero z wnukami przychodzi poczucie jeszcze większego sensu i spełnienia. Jeżeli dzieci nadają sens naszej egzystencji, to wnuki są jego potwierdzeniem. H. Mankell *** Dzieci są czasem dobre, czasem złe, ale wnuki są nadzwyczajne. Autor nieznany *** Każdy musi mieć dostęp zarówno do dziadków, jak i wnuków, aby być w pełni człowiekiem. M. Mead *** Najcenniejsze klejnoty, jakie babcie mogą mieć na szyi, to ramiona swych wnuków. Autor nieznany Wzruszające cytaty o wnukach Gdy mowa o wnukach, czasem bardzo trudno ukryć wzruszenie. Przeczytaj cytaty, od których może zakręcić się w oku niejedna łezka. Wnuk to cud wielu miłości. (autor nieznany) *** Zdarzają się ojcowie, którzy nie kochają swoich dzieci; ale nie ma dziadka, który by nie uwielbiał swojego wnuka. W. Hugo *** Wnuki to kropki, które łączą linie z pokolenia na pokolenie. L. Wyse *** Doskonała miłość czasem nie przychodzi, aż do pojawienia się pierwszego wnuka. Przysłowie walijskie *** Moje wnuki może nie mają wszystkiego, czego chcą na tym świecie, ale mają dziadków, którzy kochają je bardziej niż cokolwiek innego na tym świecie. Autor nieznany *** Nie zmieniłbym swoich wnuków dla świata. Ale zmieniłbym na lepsze świat dla moich wnuków. Autor nieznany *** Matka staje się prawdziwą babcią w dniu, w którym przestaje zauważać okropne rzeczy, które robią jej dzieci, ponieważ jest tak oczarowana wspaniałymi rzeczami, które robią jej wnuki. L. Wyse *** Mówi się, że rewolucja pożera swoje dzieci. Co gorsza, pożera też swoje wnuki. A. Majewski Zabawne cytaty o wnuczkach Przede wszystkim jednak wnukowie to wielka radość. To wnuczęta sprawiają, że dziadkowie nagle wpadają w świetny humor i potrafią mieć do samych siebie dystans, jak nigdy dotąd. Dlatego wśród cytatów o wnukach nie mogło zabraknąć tych zabawnych. Jedyną rzeczą lepszą od posiadania dzieci jest posiadanie wnuków. Autor nieznany *** Zawdy starsze ludzie mają swoje delicje we wnuczętach. Deotyma *** Wnuki to nagroda za przetrwanie ze swoimi dziećmi. Autor nieznany *** Ludzie na starość dziecinnieją, by znaleźć wspólny język z wnukami. A. Majewski Zobacz także: Cytaty o wartościach w życiu, którymi warto się kierować Cytaty o rodzeństwie, czyli o przyjaciołach na całe życie Cytaty o przyjaźni na dobre i złe dni
„Teściowie nie dzwonią i nie interesują się wnukami. A potem pretensje, że za rzadko je widują! To ja mam do nich wydzwaniać i jeździć?” [LIST DO REDAKCJI]
Moja teściowa ostatnio przeszła samą siebie. Gdybym wiedziała, że urządzi taką dramę, to w życiu nie organizowalibyśmy ostatniego grilla. Ale nie wiedziałam… Dlatego pomyśleliśmy z mężem, że dobrze będzie spotkać się w rodzinnym gronie. W ogrodzie, zanim przyjdą chłodne dni.
Zaprosiliśmy teściów i moich rodziców, a także nasze rodzeństwo z dziećmi. Postaraliśmy się, by niczego nie zabrakło ani do jedzenia, ani do picia. Humory dopisywały nam od rana, więc wszystko wskazywało na to, że będzie naprawdę fajnie. Dzieci też się cieszyły… Rodzinne spotkanie i rodzinna drama Zaczęło się miło: powitania, zachwyty nad nakrytym stołem… Dzieci zaczęły się ładnie bawić. Co jakiś czas przybiegały do stołu, przy którym siedzieli dorośli. Kubuś i Janek bardzo lubią moich rodziców (mieszkamy w jednym domu, rodzice na dole – my na górze). Różnica w podejściu moich synów do dziadków faktycznie była widoczna… Do rodziców męża mieli dystans. Ale jak mogło być inaczej, skoro widują się kilka razy w roku, podczas gdy z moimi rodzicami widzą się codziennie? W pewnym momencie teściowa zaczęła pochlipywać. Pierwsze co przyszło mi do głowy to to, że stało się coś złego. Że zaraz powie nam o jakiejś chorobie swojej lub teścia. Jedzenie stanęło mi w gardle, bo niedawno matka koleżanki robiła badania i okazało się, że ma raka szyjki macicy z przerzutami do płuc. – Mamo, co się stało? – mąż pierwszy odzyskał głos (bo jego też z początku zatkało). – Jest mi… tak... bardzo… – teściowa nie mogła złapać powietrza. – Tak bardzo przykro, że… własne wnuczki… nas… nie lubią… nie znają… Na te słowa oniemiałam. Podobnie mąż, jego brat z żoną i moja siostra z mężem. Awantura na pół ulicy Po chwili ciszy, przerywanej cichym (jeszcze) szlochem teściowej, ktoś zapytał: „Ale jak to?”. I wtedy zaczęło się na całego. Jej smutek zmienił się we wściekłość. Zaczęła krzyczeć, że jest izolowana od własnych wnuków. Że ich nie widuje, nie może patrzeć, jak rosną. Że chłopcy (moi synowie) traktują ich (teściów) jak obcych ludzi. Że co ona takiego zrobiła, że zasłużyła na takie traktowanie. Że od samego początku robiłam wszystko, by ją odsunąć od swoich dzieci… A Paweł (mój mąż) też nie lepszy. Teść siedział ze wzrokiem wbitym w kaszankę i nie odzywał się ani słowem. A teściowa wstała i zarządziła, że wyjeżdżają. Paweł próbował jakoś ją uspokoić, przekonać, żeby została, ale na nic. Zaczęła krzyczeć, że my tu mamy własne grono, że oni są tu zbędni. Kątem oka widziałam, że sąsiedzi starają się udawać, że nic nie słyszą… Po południu wszyscy krzątali się lub odpoczywali przed domami. I przy okazji trafił im się pokaz histerii mojej teściowej… To nie moja wina Kiedy pojechali, rozmawialiśmy o całej tej sytuacji i zgodnie doszliśmy do wniosku, że teściowa mocno przesadziła. Fakt, że z teściami widujemy się rzadko. Ale czy to wyłącznie nasza wina? Mamy dwoje dzieci i pracujemy, w wolnych chwilach lubimy i mamy prawo spotkać się ze znajomymi. Teściowie są na emeryturze. Mieszkają godzinę drogi od nas. Mogą przyjechać i spędzać czas z wnukami do woli. Choćby wtedy, gdy my pracujemy (zdalnie, z domu). Nikt im nigdy nie ograniczał kontaktu z wnukami. Wręcz przeciwnie – to ja często miałam wrażenie, że teściowa nie jest zainteresowana angażowaniem jej w sprawy mojej rodziny. Widywaliśmy się 2-3 razy w roku, ale sądziłam, że właśnie taka opcja teściom odpowiada. Kiedy chłopcy się rodzili, teściowa jeszcze pracowała. Nie miała wtedy czasu. Ciekawe, jak sama przy dwójce małych dzieci i pracy dbała o relacje z własną teściową i teściem… Tak czy inaczej, nawet jak przeszła na emeryturę, nie zaczęła częściej bywać czy nawet dzwonić. A wystarczyło powiedzieć: „Aniu, teraz wreszcie mogę i chcę pobyć z wnukami”. Ale nic takiego nie powiedziała ani nie dała do zrozumienia… Zawsze to my wychodziliśmy z inicjatywą spotkań. To oni nie dzwonią i nie interesują się wnukami. A potem pretensje, że za rzadko je widują! To ja mam do nich wiecznie wydzwaniać i jeździć? Chciała zmian na lepsze? Mimo że nie czuję się winna, dużo myślę na temat tej sytuacji. Moi synowie pewnie kiedyś będą mieli żony (lub partnerki) i dzieci… Teściowa dała mi dobrą lekcję tego, jak nie zachowywać się wobec przyszłych rodzin moich synów. Nie wiem, czy sama będę dobrą teściową, ale jednego jestem pewna: zawsze zastanowię się dziesięć razy, zanim coś powiem lub zrobię. I nigdy nie będę występować w roli ofiary. Mam też nadzieję, że mój mąż okaże się lepszym dziadkiem i teściem niż jego ojciec. Który wszystko ma gdzieś i najchętniej cały czas siedziałby na rybach. Albo pod pantoflem swojej żony. Swoim zachowaniem podczas ostatniej wizyty teściowa wystraszyła dzieci. Moi synowie nie mieli pojęcia, co się dzieje, że babcia płacze i krzyczy. Jeśli chciała coś zmienić na lepsze w swoich relacjach z wnukami – to chyba swoją histerią wywołała odwrotny skutek. Marta Od Redakcji: Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Nie wierzył, że poród boli, więc podłączyła go do symulatora. Szybko zmienił zdanie Krzysztof Ibisz wspiera żonę przed porodem, korzystając z rad douli Chłopiec bał się obciąć swoje długie włosy, myśląc, że „tata nie pozna go z nieba”
„Dziadkowie zaproponowali wakacje jednemu z moich dzieci. Co mam zrobić z drugim?” [LIST DO REDAKCJI]
Moi rodzice mają swoje lata, więc doceniam, że w ogóle chce im się zajmować wnukami. Ale jak można było wpaść na pomysł, żeby na wakacje na wieś pojechało tylko jedno z moich dzieci? Dla mnie to żadna pomoc, przecież i tak nie odpocznę. No i co mam powiedzieć drugiej córce?
„Moi rodzice zawsze byli bardzo zaangażowani w pomoc przy moich dzieciach. Mogłam na nich liczyć, kiedy dzieci chorowały. Moja mama zajmowała się nawet młodszą Kornelką, kiedy ja musiałam wrócić do pracy. Tak było do czasu, bo w końcu zdrowie zaczęło im szwankować. Mama ma kłopoty z kręgosłupem, a tata niedawno przeszedł operację serca. Mimo wszystko zupełnie nie rozumiem ich postępowania. Zbliżają się wakacje, rodzice mają piękną i dużą działkę za miastem. To właściwie wieś, niedaleko są rzeka i las. Wymarzone miejsce na wakacje dla dzieci! Moje córeczki są już w takim wieku, że bez problemu nocują poza domem, zwłaszcza z ukochanymi dziadkami. Myślałam, że rodzice mnie odciążą i wezmą dziewczynki do siebie na działkę, chociaż na dwa tygodnie, w końcu sami spędzają tam całe lato. Co im szkodzi?! Ale nie, najpierw stanowczo odmówili, tłumacząc się swoim słabym zdrowiem, a potem mama powiedziała, że mogą wziąć tylko starszą Marysię, która ma 7 lat, bo ona już więcej rzeczy zrobi dookoła siebie. Kornelka ma 4 lata, więc jak stwierdziła mama, trzeba jej we wszystkim pomagać i bardziej pilnować, a ona nie ma na to siły. Szczerze mówiąc, przeżyłam szok! Jak można było coś takiego wymyślić? Przecież mi to w niczym nie pomoże, i tak będę musiała zajmować się młodszą córką i w ogóle nie odpocznę. A naprawdę liczyłam na przynajmniej dwa tygodnie wolnego w wakacje. Poza tym co mam powiedzieć Kornelce? Że babcia nie chce jej na działce i pojedzie tylko Marysia? A Marysia z kim niby ma się tam bawić i co ma robić sama? Rodzice postawili mnie i mojego męża w bardzo niezręcznej sytuacji, nie mówiąc już o dzieciach. Zawiodłam się. Od żadnej z koleżanek ani znajomych nie słyszałam, żeby dziadkowie w ten sposób stawiali sprawę wakacji z wnukami. Ale może się mylę?”. Ewelina Zobacz też: "Moja kuzynka chciała ogłosić swoją ciążę podczas mojego baby shower. Wyprosiłam ją" „Kocham swojego ciotecznego brata. Jak mężczyznę. Kiedy widzę, jak moja córka bawi się ze swoim ciotecznym bratem – boję się, że historia się powtórzy” Sąd uznał, że są za starzy, by opiekować się własnym dzieckiem
9-latek uratował dziadka przed utonięciem w jeziorze. Dokładnie wiedział, co robić
Gdyby nie 9-letni Szymon, mogłoby dojść do tragedii. Na szczęście chłopiec nie stracił zimnej krwi i doskonale wiedział, co trzeba robić… Dzięki temu jego dziadek Janusz nie utopił się w lodowatym jeziorze.
Tej zimy chłopiec spędzał z bliskimi ferie na Mazurach. Pewnego dnia jego dziadek poszedł na pomost – zobaczył lodową krę, którą chciał odepchnąć za pomocą piki. W pewnym momencie pika przebiła krę, a pan Janusz runął do wody. Głębokość sięgała tam 2,5 metra! Gdyby nie wnuczek… Jak podaje „Tygodnik Ostrołęcki”, pomost jest bardzo długi, wszystko to działo się około 30 metrów od brzegu. „Poleciałem do przodu, uderzyłem głową w krę i wpadłem do wody. Próbowałem wspiąć się na y-bom, ale bezskutecznie. Za drugim razem było jeszcze gorzej, nie miałem siły się podciągnąć. Próbowałem wspiąć się na taflę lodu, ale załamała się pode mną i znów zakryła mnie woda” – opowiada pan Janusz. Wtedy Szymon chwycił za szczotkę na długim kiju i podał ją dziadkowi. Dzięki temu mężczyzna mógł wydostać się z jeziora. Zaraz potem szybko rozebrał dziadka z mokrych ubrań. „Byłem tak zmęczony, że nie miałem siły stanąć na nogach. Wnuk pomógł mi zdjąć ciężką od wody kurtkę i ciężkie, myśliwskie spodnie. Gdybym był sam, po prostu trzymałbym się y-bomu. Dopóki nie straciłbym sił…” – mówi dziadek Szymona. Brawo, Szymon! W środę (22 lutego) szkołę w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie w III klasie uczy się Szymon, odwiedzili burmistrz miasta i dyrektor wydziału oświaty. Szymon był zaskoczony, ale nie krył radości. Nie obyło się bez gratulacji i upominków. Dzięki temu o bohaterstwie chłopca dowiedzieli się wszyscy jego koledzy i koleżanki. Brawo, Szymon! źródło: Tygodnik Ostrołęcki Piszemy też o: Wypadek na terenie żłobka. Ofiarą jest dwulatka Zamknęły dwulatkę w sali i poszły do domu. Matka chce pozwać żłobek Pijana matka leżała pod blokiem, w domu zostawiła głodne niemowlę
Jakie prawa mają babcia i dziadek wobec wnuków?
Dziadkowie nie zastanawiają się, jakie mają prawa do wnucząt aż do czasu, gdy ich kontakty z wnukami zostaną z jakiegoś powodu ograniczone. Często dzieje się tak po rozwodzie rodziców dziecka. Niestety prawa dziadków wobec wnuków nie są zagwarantowane z automatu.
Prawa babci i dziadka do wnuka lub wnuczki czasami musi usankcjonować sąd. Dzieje się tak wyłącznie na wniosek dziadków. Prawo nie określa, w jakim wymiarze dziadkowie mogą widywać swoje wnuki. Jeśli z jakiegoś powodu ich kontakty są ograniczane, trzeba wystąpić do sądu i ustalić warunki widywania się z wnukami. Sąd Najwyższy potwierdził, że dziadkowie mają pełne prawo do uregulowania swoich kontaktów z wnukami. Spis treści: Prawa dziadków wobec wnuków Czy można zabronić dziadkom kontaktu z wnukami? Ustalenie kontaktów dziadków z wnukami – droga prawna Prawa dziadków wobec wnuków Na mocy przepisów zawartych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym (art. 113), dziadkowie i wnuki mają prawo, a także obowiązek wzajemnego utrzymywania kontaktów. Zatem na pytanie, czy dziadkowie mają prawo widywać wnuka, odpowiedź może być tylko jedna: tak, dziadkowie mają takie prawo. Warto jednak wiedzieć, że w szczególnych przypadkach sąd może te kontakty ograniczyć lub całkowicie ich zakazać. Średnio dwoje na troje babć i dziadków opiekuje się wnukami, mają więc z nimi regularny kontakt. Gdy rodzice się rozwiodą, czasem kontakty te są przez jednego z rodziców ograniczane lub całkowicie uniemożliwiane. Jeśli do tego dochodzi, cierpią nie tylko dziadkowie, ale przede wszystkim dzieci. Spragniony kontaktu z nimi dziadek lub babcia, powinni wystąpić do sądu o ustalenie prawa do widywania się z wnukami. Zwykle krok ten podejmuje się po nieudanej próbie uregulowania kontaktów z wnukami, czyli po próbie rozmowy i dokonania ustaleń z rodzicami. Wniosek o ustalenie prawa do kontaktu z wnukami składa się w sądzie rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania wnuków. We wniosku do sądu trzeba jasno określić, w jakim zakresie dziadkowie domagają się kontaktów z wnukami – jak często, w jakich godzinach (dotyczy to także kontaktów telefonicznych). W drugiej części wniosku trzeba go uzasadnić, czyli podać, że np. jedno z rodziców dzieci uniemożliwia kontakty z dziadkami, że wcześniej dzieci były stałymi bywalcami domu babci czy dziadków, że łączyły ich bliskie relacje z wnukami. Czy można zabronić dziadkom kontaktu z wnukami? Prawo dziadków do kontaktów z wnukami nie jest prawem bezwzględnym. Oznacza, że w pewnych sytuacjach może być ograniczane. Kontakty dziadków z wnukami mogą zostać ograniczone lub zakazane ze względu na dobro dziecka. Całkowity zakaz kontaktów może orzec sąd. Trzeba w tym celu przeprowadzić postępowanie, w którym musi zostać udowodnione, że utrzymywanie takich kontaktów poważnie zagraża dobru dziecka lub je znacząco ogranicza. W praktyce oznacza to np. że dziadkowie dają wnukom zły przykład, np. notorycznie spożywają alkohol w dużych ilościach albo narkotyzują się, czy też popełniają przestępstwa. Powód do orzeczenia całkowitego zakazu kontaktu dziadków z wnukami musi być naprawdę poważny, a nie błahy. Ustalenie kontaktów dziadków z wnukami – droga prawna Jak już stwierdziliśmy, aby ustalić kontakty dziadków z wnukami, dziadkowie muszą złożyć wniosek do sądu rejonowego w miejscu zamieszkania wnuka czy wnuków. Zanim sąd podejmie decyzję, przesłucha dziadków, rodziców i same dzieci, aby ustalić, co leży w ich najlepszym interesie. Sąd zbada, jakie relacje łączą dziadków i wnuki, jak wyglądały ich dotychczasowe kontakty, jakie są możliwości stron związane z odwiedzinami czy transportem dzieci, jakie są życzenia dziecka w tej sprawie (o ile dziecko jest wystarczająco dojrzałe). Sąd bierze to wszystko pod uwagę, a także to, o co dokładnie wnioskowali dziadkowie. Na tej podstawie wydaje orzeczenie określające warunki kontaktów dziadków z wnukami. Nie ma żadnej reguły, która mówiłaby o tym, jak często mają się odbywać kontakty dziadków z wnukami. Istnieje bowiem wiele okoliczności, które sąd weźmie pod uwagę podczas wydawania orzeczenia. Zobacz także: Czy babcia ma prawo zajmować się wnukami? Jak budować więź dziecka z dziadkami Czy to prawda, że wnuki kocha się bardziej od własnych dzieci?
Babcia Plus: rząd zapłaci dziadkom za opiekę nad wnukami nawet 3000 zł?
„Babcia plus” to nowy pomysł rządu po programach 500 plus i 300 plus. Jeśli wejdzie on w życie, babcie i dziadkowie, którzy opiekują się wnukami, otrzymają specjalny zasiłek.
Nowy program rządu o roboczej nazwie „Babcia plus” miałby odciążyć młodych rodziców. Oni wróciliby do pracy, a dziadkowie, którzy zajęliby się maluchami, dostaliby od państwa specjalny zasiłek. Program „Babcia plus”: nawet 3000 zł zasiłku dla dziadków Urzędnicy z resortu rodziny analizują strategie prorodzinne na Węgrzech. Tam już od dawna obowiązuje podobny program. „Ciekawymi rozwiązaniami, realizowanymi już na Węgrzech, są m.in. wprowadzenie opieki dla dziadków, świadczenia, które pozwalają dziadkom przejąć opiekę nad dziećmi w okresie od pierwszego do trzeciego roku życia, aby rodzice mogli dokonać wyboru, czy rzeczywiście mama wraca do pracy, czy korzysta z rozwiązania instytucjonalnego” – tłumaczyła w Polskim Radiu minister Marlena Maląg. Na Węgrzech wygląda to tak, że mama, która pójdzie do pracy, może przekazać swój zasiłek na babcię lud dziadka, którzy będą opiekować się jej dziećmi. Kwota zasiłku uzależniona jest od pensji rodzica, ale wynosi maksymalnie ok. 3000 zł miesięcznie. Jak tłumaczyła szefowa resortu rodziny, dziadkowie nie mogą łączyć zasiłku z pracą lub emeryturą. Marlena Maląg zwróciła też uwagę na opodatkowanie matek. Podkreślała, że podobnie jak na Węgrzech, kobiety mogłyby go uniknąć. „W polityce podatkowej Węgier kobiety, które urodziły co najmniej czworo dzieci, są zwolnione z podatku w swojej pracy zawodowej” – dodała. Co sądzicie o tym pomyśle? Zobacz też: Mama 4 Plus: emerytura tylko dla niepracujących mam. Co z pracującymi? Żadne 500 plus nie pokryje tego, ile pieniędzy wydasz na dziecko Urodzić jedno, dwójkę czy trójkę dzieci? Co się najbardziej opłaca?
„Nie chcemy należeć do Kościoła, a babcia w tajemnicy uczy nasze dziecko pacierzy” [LIST DO REDAKCJI]
„Mamy swoje powody, aby nie wychowywać dzieci w duchu katolickim. Zarówno ja, jak i mąż, mamy bardzo silne przekonania na ten temat. Ale teściowie nie mogą zaakceptować naszego wyboru i potajemnie wpajają dziecku nauki Kościoła. Co robić?" - pyta nasza czytelniczka.
Jedna z czytelniczek przesłała do nas list z rozterką na temat wychowania w wierze. W jej rodzinie pojawił się konflikt dotyczący nieuczestniczenia dziecka w życiu Kościoła. Jak ta sprawa wygląda u was i co mogłybyście doradzić autorce (która prosiła o zachowanie anonimowości)? Jeśli również chcecie podzielić się swoimi historiami, bądź poprosić o poradę, piszcie na: redakcja@mamotoja.pl. LIST: „Nie chcemy być częścią Kościoła. Czemu dziadkowie tego nie rozumieją?” „Mamy z mężem jedno dziecko – 7-letnią córkę. Mieszkamy w rodzinnej miejscowości męża, to nieduże miasto, dlatego kwestia ateizmu i odłączania się od Kościoła jest tu nadal bardzo kontrowersyjna. Mąż jest nauczycielem w szkole średniej, a ja pracuję jako bibliotekarka. Od dobrych kilku lat bardzo nie podoba nam się wpływ Kościoła Katolickiego na nasze społeczeństwo. Jesteśmy przerażeni historiami o przypadkach pedofilii i tym, w jaki sposób duchowni tuszują podobne skandale. Coraz częściej pojawiają się także historie o brutalnych nadużyciach władzy i autorytetu ze strony księży i sióstr zakonnych – zwłaszcza wobec bezbronnych dzieci. Już w wieku nastoletnim, zarówno ja, jak i mój mąż, doszliśmy do wniosku, że jesteśmy ateistami. Nie wierzymy w Boga, nie chcemy być częścią Kościoła. Jednak moi teściowie, którzy mieszkają w tym samym mieście, co my, są bardzo głęboko wierzący. Nie mam nic przeciwko temu, ale zaczęli teraz wpajać „swoje zasady” mojej córeczce, która często spędza z nimi czas. Teściowa codziennie chodzi do kościoła, prosiliśmy ją więc, żeby nie zabierała ze sobą córki. Kilka razy zrobiła to potajemnie, do czego dziecko przyznało nam się w domu, ale postanowiliśmy odpuścić. Teraz jednak dowiadujemy się, że regularnie uczy małą pacierza i innych modlitw i każe jej je recytować! Powiedziała jej też, że jeśli zje czekoladę w Wielki Post, to pójdzie do piekła. Nie chcę, żeby straszyła moje dziecko takimi zabobonami. Staramy się wychować córkę na dobrego i empatycznego człowieka, chcemy, żeby umiała rozróżniać dobro od zła, ale nie potrzebujemy do tego grzmiącego księdza znad ambony. Wszystkie próby nawiązania rozmowy kończą się zgryźliwymi, a nawet obraźliwymi komentarzami: słyszymy, że jesteśmy bezbożnikami, nie mamy zasad i nic nie wiemy o życiu. Co mamy zrobić?” Zobacz też: Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? (Przecież dziadek często tak robi!) "Powinnaś być wdzięczna, że pomagam ci przy dziecku" – list taty Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko?
„Teściowie nie chcą zajmować się wnukami, bo mówią, że jest pandemia. Dlaczego są takimi egoistami?" [LIST DO REDAKCJI]
„A ja mam już dość. Żadnej pomocy, męża ciągle nie ma, poza tym jest maminsynkiem i nie postawi się mamusi. Przecież ta pandemia to dla nich tylko wymówka, bo im się nie chce i myślą tylko o sobie!".
Otrzymałyśmy list od naszej czytelniczki, który zdecydowałyśmy się opublikować, bo porusza ważną i aktualną dla wielu mam kwestię. Co powiedziałybyście autorce (prosiła o zachowanie anonimowości)? Czy u was też tak to wygląda? Kto ma tu rację? Jeśli jest też coś innego, o czym chciałybyście do nas napisać, piszcie na adres: redakcja@mamotoja.pl. Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami, zasłaniają się pandemią (list) „Mam 18-miesięcznego synka i 2,5-letnią córkę. Siedzę z nimi w domu. Mojego męża ciągle nie ma, bo jeździ na tirach. Ja chciałabym pójść do pracy, pewnie na kasę, bo taka praca jest w moim mieście. Ciągle brakuje pieniędzy, a też chciałabym czasami porozmawiać z kimś innym niż dzieci i coś sobie kupić. Nikt mi nie pomaga, bo moi rodzice mieszkają daleko, a teściowie mówią, że boją się koronawirusa i nie chcą zająć się wnukami. Nawet chciałam im je zaprowadzić na kilka godzin, ale też odmówili. Bo pandemia jest. A ja mam już dość. Żadnej pomocy, męża ciągle nie ma, poza tym jest maminsynkiem i nie postawi się mamusi. Przecież ta pandemia to dla nich tylko wymówka, bo im się nie chce i są myślą tylko o sobie! Ale i tak prosiłam męża, żeby porozmawiał ze swoją mamą. Jest jej oczkiem w głowie, pomyślałam, że może jemu uda się przekonać teściową. Zrobiłam dobrą kolację, opowiedziałam, co mi leży na sercu, a on wysłuchał, przytulił... ale wiem, że nic z tego nie będzie. Niestety wciąż stawia mamusię na pierwszym miejscu, więc na pewno się jej nic nie powie. Jeśli zacznę naciskać, skończy się awanturą, a wtedy już naprawdę nie będę miała z kim pogadać w domu. Zostanie mi tylko paplanie do dzieci. Mam już dosyć, jak im wytłumaczyć, że są egoistami i że dziadkowie są od tego, żeby pomagać?" Zobacz także: Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko? „Droga zmęczona mamo, musisz mnie wysłuchać..." – ten list podbija internet! „Powinnaś być wdzięczna, że pomagam ci przy dziecku" – list taty
Śmieszne teksty babć i dziadków – 5 kultowych powiedzonek
Każdy z nas przynajmniej raz w życiu usłyszał zdanie "Zjedz mięso, zostaw ziemniaczki"... Dziadkowie słyną z wielu zabawnych powiedzonek, które urosły już do miana kultowych!
Zabawne powiedzonka dziadków bawią całe pokolenia wnucząt. W naszym rankingu wygrały te najpopularniejsze, które słyszy się w bardzo wielu domach: od „porad dietetycznych” aż po przesądy matrymonialne! 5 kultowych powiedzonek babć i dziadków Poniżej przedstawiamy pięć najczęściej słyszanych tekstów naszych ukochanych seniorów. Czy wasi też je powtarzali? 1. Nie siadaj na rogu, bo zostaniesz starą panną/starym kawalerem Dziadkowie znani są ze szczególnej troski o stan cywilny swoich wnucząt, dlatego posadzenie wnuczka lub wnuczki na rogu stołu jest absolutnie niewybaczalne! Zgodnie z dawnym przesądem, osoby siedzące w tym miejscu nie doczekają się nigdy ślubu, a przecież to byłoby dla dziadków prawdziwym koszmarem… 2. Zjedz mięso, zostaw ziemniaczki To kultowe powiedzonko, które każdy z nas usłyszał przynajmniej raz na obiedzie u dziadków. Kiedy wnuczkowi nie dopisuje apetyt, babcie zawsze proszą, aby „przynajmniej zjadł mięso”. Uważa się, że jest ono znacznie bardziej pożywne i na dłużej dostarczy dziecku energii niż węglowodany proste w postaci ziemniaków – i jest w tym wiele racji, dlatego warto czasem zaufać dietetycznej wiedzy babci! 3. Kurtka na wacie/Niech to dunder świśnie To wyjątkowo zabawne sformułowania, których mój dziadek (a nawet i prababcia!) używali jako zastępstwa dla przekleństw. „Kurtka na wacie” znalazła się kiedyś nawet w zestawieniu katolickich przekleństw dozwolonych dla osób wierzących. Może warto więc zastąpić nimi niecenzuralne słowa, które z czasem zasłyszy i powtórzy maluch? 4. Za moich czasów… Dziadkowie często lubią wspominać dawne czasy. Przyzwyczajeni do zupełnie innych reguł i realiów, często z rozrzewnieniem cofają się do własnej młodości. Babcia i dziadek, którzy wychowywali się z mniejszą dostępnością technologii czy infrastruktury, często uważają, że dzieciom jest dziś „za łatwo”. To zupełnie normalne – należy jednak pamiętać, że każde pokolenie ma swoje ułatwienia, jak i utrudnienia. Opowieści z dzieciństwa lub młodości dziadków mogą być jednak niezwykle cenne – nie tylko uczą dziecka historii, ale także dają mu perspektywę i pokazują, że świat dynamicznie się zmienia. 5. Jak się nudzisz to się rozbierz i popilnuj ubrania Wszystkie babcie na pewno wielokrotnie usłyszały zdanie „Babciu, nudzę się”. Co tu jeszcze wymyślić, kiedy wokół pełno książeczek, bajek, klocków i innych zabawek? Przekonane, że nuda wnuczków bierze się ze zbyt wielu możliwości wyboru, doradzały zawsze rozebranie się i pilnowanie swojego ubrania… po czym ubawione własnym dowcipem śmiały się z zdezorientowanego dziecka! Brzmi znajomo? Znacie jeszcze jakieś zabawne powiedzonka seniorów? A może wasi dziadkowie mieli jakieś swoje, zupełnie oryginalne? Możecie je wpisać do kartki z życzeniami z okazji Dnia Babci i Dziadka - na pewno się uśmieją! Zobacz też: Kosze prezentowe dla babci i dziadka: zestawy herbat, miodów i czekolad od 30 zł Książki o babci i dziadku – 12 wyjątkowych pozycji Zabawy na Dzień Babci i Dziadka –​ ruchowe, integracyjne, konkursy [10 PROPOZYCJI]
Wnuki są dumne z babci i dziadka, zgadnij dlaczego!
Nie przypominają już klasycznych dziadków i to bardzo pasuje twoim dzieciom. Co takiego ma w sobie babcia z dziadkiem, czego nie masz ty, rodzicu?
Zaimponować wnukom nie jest łatwo. No ale dziadek lub babcia śmigający na smartfonach to już zupełnie inny poziom. To robi wrażenie! Ale nie tylko z tego powodu dziadkowie mają dobre relacje z wnukami. Są dużo głębsze sprawy. Zobacz, dlaczego nigdy nie będziesz mieć takiej więzi ze swoim dzieckiem. Chyba że się zestarzejesz... Dziadkowie to nowi nastolatkowie "Świadomość, że babcia czy dziadek są sprawni technologicznie, może być dla wnuka powodem do dumy" - mówi psycholog z Uniwersytetu SWPS w Sopocie i Nauczyciel Roku 2018 Przemysław Staroń. Jak podkreślił, współcześni dziadkowie nie potrzebują pomocy, aby korzystać z dobrodziejstw techniki i nawet telefony dotykowe nie są dla nich szczególnym wyzwaniem. Senior is a new teen – senior to nowy nastolatek – takie określenie zaczyna być używane w stosunku do dziadków. "To zdanie jest więcej niż prawdziwe" - mówi Staroń. Popularność Bogumiły Bodziarek, zwanej Babcią Playstation, która podbiła YouTube’a dzięki faktowi, że jest emerytką grającą na konsoli, stanowi przedmiot zachwytu dzieci mieszkających na jej osiedlu. Akceptacja bez żadnego "ale" Okazuje się, że dzieci z dziadkami łatwiej dogadają się, ponieważ mają podobny stosunek do rzeczywistości i po prostu, aż tak się nią nie przejmują. "Młody człowiek jeszcze nie tkwi w garniturze poprawnej do bólu dorosłości, a senior - już w nim nie tkwi" - wyjaśnił psycholog. - Może dlatego wielu z nas wspomina to niezwykłe porozumienie, wyrażające się w pozwalaniu przez dziadków wnukom na późniejsze chodzenie spać i jedzenie słodyczy wieczorem. Nie wynika to z tego, że dziadkowie chcą godzić w autorytet rodziców. Po prostu suma doświadczeń i mądrość życiowa właśnie pozwala im widzieć szczeliny w myśleniu swoich własnych dzieci - opisuje Staroń. W ten sposób powstaje szczególna więź między dziadkami a wnukami, polegająca przede wszystkim na akceptacji. W przeciwieństwie do rodziców nie stawiają aż tak wysoko poprzeczki. "Dziadkowie, którzy odchowali własne dzieci, w stosunku do wnuków są często bardziej pobłażliwi, cierpliwsi, bardziej wyrozumiali, co dla dziecka jest niezwykle ważne" - powiedział psycholog. W efekcie powstaje ciepła relacja, w której dziecko odwzajemnia się podobną postawą. "Lubimy tych, którzy nas lubią" - podkreślił Staroń. Przy dziadkach dzieci czują się ważne To powoduje, że wnuki chętnie pomagają dziadkom w opanowaniu nowinek technologicznych. - Możliwość wejścia w rolę osoby kompetentnej - w którą tak rzadko dziecko ma możliwość wchodzić - jest dla niego czymś bardzo przyjemnym i cennym rozwojowo – mówi Staroń. Ale współcześni dziadkowie aż tak bardzo nie potrzebują pomocy i sami świetnie sobie radzą z nowymi technologiami i obecnością w mediach społecznościowych. To z jednej strony powód do dumy, ale z drugiej strony przyczyna czasami lekkiego zażenowania. - Dostają (wnuki - przyp.red.) na Whatsapp łańcuszki od babć przekonanych, że jeśli wyśle się do 10 osób serduszko WOŚP, to zrobi się coś dobrego – opowiada psycholog. Ale ogólnie jest to bardzo dobra symbioza. Dlaczego? Bo dziadkowie i dzieci nie dążą do ideału. - Jak do tej pory idealności nie stwierdzono u żadnego dziecka, u żadnego nastolatka, i żadnego człowieka. I dlatego człowiek daje się kochać. Bo z całą tą swoją nieidealnością - jest prawdziwy i autentyczny. Tak jak babcia i dziadek. I tak jak wnuki – podsumował psycholog. Czy wasi dziadkowie też są tacy nowocześni? Mają dla swoich wnuków więcej wyrozumiałości od was? Napiszcie w komentarzach. Źródło: mat. prasowe SWPS Zobacz też: Jak kochają dziadkowie – trzy historie Laurki na Dzień Babci i Dziadka do druku – kolorowanki Prezent na Dzień Babci: świecznik ze słoika. Zobacz, jak zrobić!
Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? (Przecież dziadek często tak robi!)
Babcia w kuchni, lepiąca pierogi i która zawsze ma czas dla swoich wnucząt to już przeszłość? Czy taki sielankowy obrazek w dzisiejszych czasach powoli przestaje istnieć? Rola dziadków we współczesnym świecie właśnie ulega zmianie. To dobrze, czy nie i jaki ma to wpływ na nasze dzieci?
Moja babcia Bogusia zawsze dużo gotowała i spędzała mnóstwo czasu w kuchni. Tak też okazywała najbliższym swoje uczucia. Przez jedzenie. Wnuczęta były dla niej zawsze na pierwszym miejscu. To wynikało jednak z jej charakteru. Lubiła gotować, siedzieć w domu, nie miała zbyt wielu pozadomowych zajęć. Nie przepadała za spotkaniami z ludźmi. Była gotowa do największych poświęceń dla rodziny. Jej mama, a moja prababcia Matylda, wcale taka uległa i pokorna nie była. Lubiła karty, towarzystwo i papierosy. Obie jednak wyrastały w czasach, które od kobiety wymagały tego, by zajmowała się domem, mężem i dziećmi. I koniec, bo tak przystoi, i tak musi być. Czy ma się do tego zdolności, czy się to lubi, czy nie. Moja mama jest dokładnie taka sama jak babcia. I ja mam to gdzieś zakodowane chyba w genach. Próbowałam nie zachowywać się jak nadopiekuńcza i poświęcająca się dzieciom matrona, jednak to samo przyszło, nie wiem skąd i objawiło się całkowicie, gdy urodziłam swoją córkę. Zwłaszcza na początku — spychałam swoje potrzeby na dalszy plan, bo dziecko jest przecież najważniejsze. Nie wszystkie kobiety chcą się poświęcać dla dzieci Znam jednak kilka współczesnych babć, które wcale nie garną się do opieki nad wnuczętami. Czy to normalne, że wolą spędzać czas na zakupach i długo pracują zawodowo? Wieczorami umawiają się na dancingi z koleżankami i lubią wyjeżdżać na wycieczki ze znajomymi. Chodzą do kosmetyczki, fryzjera, na masaż! Za to jednak też odpowiada charakter człowieka, a nie to, jaką rolę odgrywa w rodzinie. Te babcie od zawsze były czynne i nie potrafiły długo usiedzieć w jednym miejscu. Odchowały dzieci i teraz mają czas dla siebie. Wnuki owszem: tak, kochają, ale wystarczają im na chwilę. Nie potrzebują ich widzieć codziennie i na pewno nie wtedy, gdy są zmęczone lub mają ochotę robić coś innego. Ania, lat 37, rozumie, że dziadkowie nie mogą i nie muszą non stop opiekować się wnukami: "Ja mam to szczęście, że moja mama i tata aż się rwą do pomocy nad córeczką. Co piątek przyjeżdżają do nas i wspólnie opiekują się „młodą”. I raz w tygodniu to dla nich odpowiednio dużo czasu, bo na więcej nie mieliby siły. Nie daliby rady opiekować się małym dzieckiem przez cały tydzień zamiast niani. I ja to rozumiem, mają prawo chcieć odpocząć. Nie mówiąc już o tym, że zapewne by ją totalnie rozpieścili. Ojciec mojego partnera też rwie się do kontaktów z wnuczką, tylko za bardzo nie wie, jak się nią opiekować, ale zawsze chętnie zabiera ją na spacer." Jeszcze do niedawna sama takie aktywne babcie potępiałam w duszy. Jak to? Nie chce się opiekować? Przecież musi zajmować się swoimi wnukami. Wychodzi na piwo, jedzie do sanatorium? Nie ma serca? Nie kocha wnucząt? Jednak jak tak naprawdę szczerze pomyślałam o sobie, okazało się, że i ja wcale nie zawsze mam ochotę na opiekę czy zabawę z dzieckiem. A już z nie swoim to w ogóle! Zwyczajnie wolę czasem pooglądać serial, iść na zakupy lub spotkać się z przyjaciółkami. Odpocząć. Dlaczego więc się dziwię, że i babcie mają tak samo? Joanna, lat 42, też przyznaje się do tego, że nie chce, na starość całego swojego czasu poświęcać wnukom: "Uważam, że babcie i dziadkowie nie mają obowiązku opiekować się wnukami. Mają prawo do swojego życia, pasji i odpoczynku. Wychowali swoje dzieci, a nasze dzieci to nasza odpowiedzialność, a nie dziadków. Wspaniale, jeśli chcą pomagać, ale najważniejsze jest po prostu to, żeby dawali wnukom miłość. Powiem więcej: mam nadzieję, że moje dzieci nie będą ode mnie w przyszłości wymagać opieki nad wnukami, poza tymi chwilami, kiedy sama będę chciała to robić. Babcie moich dzieci mieszkają w innych miastach, więc chociażby z tego powodu nie opiekowały się wnukami tak często, jak przywykliśmy do tego w tradycyjnym modelu rodziny wielopokoleniowej. Nie zmienia to jednak faktu, że obie starały się pomóc w miarę swoich możliwości. Każda z nich pomieszkiwała nawet z nami w okresach, kiedy inna forma opieki nad dziećmi była niemożliwa. Dziadkowie to inna sprawa – teść umarł, kiedy dzieci były maleńkie, a wcześniej bardzo chorował. Mój ojciec nigdy nie był typem opiekuna, za to chętnie rozpieszcza wnuki prezentami, opowieściami i zabieraniem ich na wydarzenia sportowe." Babcie nie są robotami! Bywa, że rodzice nie wyobrażają sobie w ogóle, by babcia nie pomagała przy dzieciach. Znam rodzinę, w której obarczają mamę opieką nad dwójką małych dzieci. Niestety jej zdrowie i siły już na to nie pozwalają. Nikt tego nie widzi, bo tak musi być, bo babcia zawsze pomoże, a od czego innego jest? Co ma innego do roboty? A ona w imię poświęcenia, poczucia, że jest potrzebna, a także miłości, nie potrafi odmówić swoim dzieciom tej pomocy. Z pewnością to nie jest w porządku. Gdzie jest napisane, że babcia musi poświęcać cały swój wolny czas, nawet gdy już jest na emeryturze, na dzieci swoich dzieci? Własne już wychowała, a teraz ma dopiero chwilę dla siebie, na realizację tego, co zawsze chciała robić, na odpoczynek, na przyjemności. Nie wszystkie babcie muszą lubić dzieci, co innego urodzić i wychować własne, co innego musieć pilnować i bawić się z „obcymi” dziećmi. Zwłaszcza gdy siły już nie te, co kiedyś. Nie zawsze dziadkowie spotykają się ze zrozumieniem ze strony rodziców, a gdy postawią sprawę jasno, że nie będą się opiekować wnuczętami, są oceniani jednoznacznie. Dorota, lat 31, nie potępia, ale też nie pochwala takiego podejścia. Wychowywana była inaczej i wzorem jest dla niej mama. Tak mówi o swoich rodzicach i ich relacji z wnuczętami: "Moja mama jest tym typem człowieka, który bardzo się poświęca dla swoich dzieci i z wnukami jest dokładnie to samo. Była przez 10 lat opiekunką, świetnie zna nowe wytyczne i jest bardzo otwarta na nasze metody wychowawcze. Ma także swoje doświadczenie, z którego chętnie korzystam, w końcu oprócz nas odchowała 5 dzieci. Z chęcią zabiera wnuki do siebie, jak to mówi „by rodzice mieli dla siebie czas”. Sama nie miała takiej możliwości i wie, jak bardzo jest to potrzebne. Dzieci chętnie do niej jeżdżą i zostają na weekendy. Bez względu czy to długa, czy krótka wizyta zarówno babcia, jak i dziadek „lądują” na podłodze i bawią się z dziećmi. Maluchy są w centrum uwagi. Tata ma podobnie, zawsze chętnie się z nami bawił i się nami zajmował, to samo jest z wnukami. Dzieci zawsze czekają na szalone podwórkowe zabawy z dziadkiem. Z teściową jest zupełnie inaczej. Kiedy jej dzieci wyszły z domu, poczuła w końcu wolność i teraz nie ma czasu dla wnucząt. Woli realizację własnych planów i chyba nie brakuje jej wcale kontaktu z dziećmi. Nie rozumie nowych trendów w wychowaniu. Uważa, że jej metody sprzed 30 lat są jedyne i słuszne, nie szanuje naszego zdania. Uważa, że długie karmienie piersią, kangurowanie, czy chustowanie to dziwactwa i głupoty. To sprawia, że nie mamy do niej w pełni zaufania w opiece nad dzieckiem. Potrafi robić coś wbrew nam, np. podała chleb 3-miesięcznemu dziecku bez naszej zgody. Nie chciała brać na ręce, nie chciała przewijać i nigdy nie zasugerowała, by zostawić dziecko pod jej opieką. Poproszona zrobi to, ale z wielkim trudem i oporem. Nawet podczas krótkich wizyt nie widać radości. Najlepiej, by dziecko oglądało TV lub samo się bawiło i nie przeszkadzało dorosłym. Z teściem jest bardzo podobnie, ale ma jeszcze więcej do powiedzenia na temat wychowania — wie wszystko najlepiej.​ Oczywiście babcia (tak samo zresztą, jak dziadek) ma prawo nie chcieć opiekować się wnukami i rzadko je widywać, ale… to dla mnie dość dziwne zachowanie. Nie chodzi mi o to, że musi się opiekować dzieckiem, ale brak spontanicznej radości na widok wnucząt nie jest miły. Mężowi jest bardzo przykro, szczególnie że widzi dużą różnicę między tym, jak dziadkowie podchodzą do jego dzieci." Kobieta ma zawsze gorzej? Dr Marta Majorczyk, pedagog i doradca rodzinny w rozmowie z mamotoja.pl, podkreśla, że społeczna rola babci i dziadka właśnie ulega zmianie. Współcześni dziadkowie nie chcą grać wyłącznie roli rodzinnej babci i dziadka. Często też nie widzą siebie na starość jak tych „wiekowych dziadków”. Długo chcą być młodzi, mają masę swoich zajęć, rozrywek, do których nie zawsze pasuje niańczenie dzieci. Agata (54 l.) tak mówi o relacji z rodzicami i teściami: "Moja mama opiekowała się wnukami na tyle, w jakim stopniu mogła, bo dzieli nas niestety odległość ponad 200 km. Cały czas ma wyrzuty, ze za mało pomogła mi w wychowywaniu dzieci, w porównaniu z moją siostrą, z którą mieszka w tej samej miejscowości. Za to moja teściowa w życiu nie poświęcała się moim dzieciom. Tragedia! Zawsze tylko słyszałam, jak mama męża denerwuje się takimi sytuacjami, jak bardzo spala się w opiece nad wnukami. Jakimś cudem potrafiła prowadzić równolegle życie towarzyskie. Gdy dzieci były bardzo małe, dosyć mocno to przeżywałam, na szczęście teraz patrzę na to z dystansem. Mimo wszystko uważam, że babcia może nie chcieć opiekować się swoimi wnukami. W tej sprawie nic nie można narzucać. Mój ojciec i teść niestety nie angażowali się w ogóle w opiekę nad wnukami. Myślę, że wynikało to w ogóle ze specyfiki ich charakteru, byli to dosyć zamknięci w sobie mężczyźni, nie łatwo nawiązujący głębsze relacje z dziećmi." Zobacz też: Jak wzmacniać więź, gdy dziadkowie mieszkają daleko? Najczęściej to charakter człowieka ma decydujące znaczenie, jeśli chodzi o rodzaj więzi, którą buduje z wnukami, a także wzorzec relacji, który był już wcześniej wypracowany z własnymi dziećmi. Czasami warto też sobie postawić sobie uczciwie pytanie: czy tak samo postrzegamy i oceniamy opiekę dziadków i babci nad wnukami? Czy tak samo negatywnie patrzymy na dziadka, który nie zajmuje się lub niezbyt aktywnie uczestniczy w życiu naszych dzieci? Czy tylko babcię oceniamy? Eliza, lat 28, zupełnie inaczej postrzega rolę babci i dziadka: "U nas to właśnie dziadek jest tym, który najwięcej czasu spędza z wnukami. Chodzi na plac zabaw, odbiera ze żłobka i przedszkola, bawi się, gotuje zupę itp. Każdą wolną chwilę chce spędzać z dziećmi. Babcia zawsze rządziła i teraz też zarządza dziadkiem i jego czasem. Każe mu wracać do domu i coś robić albo ją gdzieś zawieźć. Kocha wnuki, ale nie ma potrzeby spędzać z nimi każdej chwili. Poza tym szybko się męczy, a jak jest zmęczona to widać. Często wysyła dziadka, żeby pobawił się z wnukami. A sama w tym czasie sobie odpoczywa po prostu. Kiedyś mnie to złościło, ale teraz już nie. Chyba dojrzałam, też czasami chcę po prostu odpocząć, a nie 24 na dobę bawić się lalkami czy klockami. To chyba normalne jednak." Czasy się zmieniają, a wraz z nimi nasze postrzeganie oraz realizacja ról rodzinnych. A może jednak nie? Jakie jest wasze zdanie na ten temat? Czy babcie mogą nie chcieć opiekować się swoimi wnukami?
Dziadku! Chodź do mnie, przy mnie nie zestarzejesz się tak szybko!
Badania pokazują, że jest związek między długością życia dziadków, a tym, czy zajmują się wnukami. Czy zachęci to współczesnych dziadków do częstszych spotkań z waszymi dziećmi?
Czas spędzony z wnukami może dać dużo więcej nic myślimy. Najnowsze badania dowodzą, że wydłuża się w ten sposób życie starszych ludzi. Do takich wniosków doszli naukowcy z Berlińskiego Studium Starzenia, po przeanalizowaniu stanu zdrowia ponad 500 osób w wieku co najmniej 70 lat. Badania opublikowało czasopismo naukowe "Evolution and Human Behavior". Chcesz, aby Twoi rodzice żyli dłużej? Daj im dzieci Seniorzy, którzy opiekowali się wnukami, mieli znacznie mniejsze ryzyko śmierci przez najbliższe 20 lat niż ci dziadkowie, którzy nie spędzali czasu z wnukami. "Istnieje związek pomiędzy zapewnieniem tej opieki a zmniejszeniem stresu, tak jak znamy związek między stresem a wyższym ryzykiem śmierci" - powiedział dr Ronan Factora z Cleveland Clinic w Stanach Zjednoczonych. Badania pokazały, że opieka nad wnukami zmniejsza stres. Z kolei inne badanie przeprowadzone przez australijskich naukowców wykazało, że sprawowaniem od czasu do czasu opieki nad wnukami, może faktycznie zapobiec chorobie Alzheimera. Chodzi o to, że zwiększa się potencjał mózgu i zmniejsza się ryzyko depresji. Dziadku ruszaj się! Ale chodzi nie tylko o zmniejszenie napięcia nerwowego. Opieka nad maluchem wymaga niezłej kondycji fizycznej, czasami trzeba się mocno nabiegać, aby nadążyć za dzieckiem. I o to właśnie chodzi! Wysiłek fizyczny opóźnia starzenie. "Chcesz pozostać aktywny fizycznie; chcesz pozostać zaangażowanym społecznie, chcesz cały czas poznawać nowe rzeczy - gdyż wszystkie te rzeczy pozwalają ci dobrze się zestarzeć" – tłumaczy dr Factora. Ale jak to w życiu ze wszystkim potrzebny jest umiar. Lekarz podkreślił, że poświęcenie zbyt dużej ilości energii na opiekę nad wnukiem może w rzeczywistości podnieść poziom stresu i przynieść odwrotny efekt. Dlatego warto podkreślić, że badania przeprowadzono wyłącznie na tych dziadkach, którzy „z doskoku” opiekowali się wnuczętami, nie zaś takimi, którzy np. opiekują się codziennie maluchami swoich dzieci. Co sądzicie o tych badaniach? Przyznam się, że przemawiają do mnie. Z własnego doświadczenia zauważyłam, że kontakt dziadków z moimi dziećmi daje zawsze im spory zastrzyk energii. Szkoda tylko, że tak rzadko mają ochotę na taki koktajl energetyczny. Może wyniki tych badań coś zmienią? To problem wielu współczesnych rodziców, że dziadkowie albo mieszkają bardzo daleko, albo są nadal bardzo aktywni zawodowo i nie ma szans na częstsze spotkania. A szkoda, bo wszystkim wyszłoby to na zdrowie! A jak jest u was z opieką nad dziećmi? Wasi rodzice często spędzają czas z wnukami. Napiszcie w komentarzach. Źródło: runwonder.com, miamiherald.com, rd.com Zobacz też: Zdystansowani, zaangażowani, towarzyscy. Współcześni dziadkowie 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją Co sądzisz o teściowych? [SONDA ULICZNA]
Zdystansowani, zaangażowani, towarzyscy. Współcześni dziadkowie
Przyglądamy się współczesnym dziadkom: czy są tacy sami jak w czasach naszego dzieciństwa? A może się zmienili?
- Współczesna babcia to moja mama – twierdzi Magda, mieszkanka Warszawy. – Ma bliską więź z wnuczką, ale tylko podczas świąt i odwiedzin. Nie ma mowy o tym, żeby moja mama była też opiekunką dla wnuczki – ma za wiele swoich spraw na głowie i bardzo narzeka, kiedy musi z nich zrezygnować. Woli też, żeby mówić do niej po imieniu, a nie per "babcia" – opowiada. Czy mama Magdy jest typową współczesną babcią? Tak. Nie. A może typową babcią jest teściowa Tomka, która zajmuje się jego córeczką na co dzień, kiedy on i jego żona są w pracy i pełni rolę drugiej mamy? Tak. Nie. - Społeczna rola babci i dziadka zmienia się – uważa dr Marta Majorczyk, pedagog i doradca rodzinny. - Współcześni seniorzy nie ograniczają się tylko do realizacji ról rodzinnych, sami też nie postrzegają swojej starości w kategorii "babci" i "dziadka". Nie wiek, ale wydarzenia, w których uczestniczymy, stawiają nas przed wyborem, czy podejmę nową rolę czy będę jej unikał. Zatem zdarzyć się może, że mimo narodzin wnuków, babcią czy dziadkiem się nie jest, bo nie podejmuje się realizacji społecznych oczekiwań. Jest się babcią lub dziadkiem w znaczeniu prawnym i społecznym, ale nie w sensie mentalnościowym, nie na poziomie rodzinnym – wyjaśnia. Współcześni dziadkowie – jacy są? To, jakimi dziadkami będą twoi rodzice dla twojego dziecka zależy od wielu czynników – nie tylko tych społecznych, ich postrzegania roli dziadków poprzez pryzmat doświadczeń z własnego domu rodzinnego, ale też od tego, na ile ty – jako rodzic – im pozwolisz i jakie masz wobec nich oczekiwania. Rozwój więzi między dziadkami a wnukami to proces, który wymaga zaangażowania wszystkich stron. - Pomyślność w tej roli zależy od wielu elementów: od naszego miejsca w życiu rodziny, relacji między nami a własnymi dziećmi, wykształcenia i zawodu, aktywności życiowej, zdrowia, stosunku do starości, postrzegania siebie jako osoby użytecznej – wylicza dr Majorczyk. - Moje dzieci mają skrajnie różnych dziadków – opowiada Agnieszka z Krakowa. – Moja mama jest babcią typu: "kocham cię, wnusiu, nad życie i dlatego będę cię karmić pysznym rosołkiem, ale nie będę się z tobą bawić, bo będę zajęta gotowaniem zupki dla ciebie". Mój tata to z kolei dziadek, który wprowadzi swoje wnuki w świat sportu, historii, a w przyszłości pewnie i polityki, ale nie zajmie się nimi na zasadzie podania śniadania czy położenia do łóżeczek. Rodzice męża też są zupełnie różni – babcia bardzo kochająca i nadopiekuńcza, ale na co dzień bezradna, dziadek raczej nieobecny. 3 typy współczesnych dziadków Zdaniem dr Marty Majorczyk można mówić o 3 sposobach realizacji współczesnej roli dziadków i 3 typach związku dziadkowie-wnukowie: dziadkowie zdystansowani: - Widują wnuki stosunkowo rzadko i mają niewielki, bezpośredni wpływ na ich życie. Zdystansowanie może być efektem fizycznego i/lub emocjonalnego oddalenia. Dziadków o chłodnym, pełnym dystansu stosunku do wnuków, zajętych przede wszystkim swoimi sprawami, jest według A. J. Cherlin i F. F. Furstenberg (za: Bee, 2004) ok. 29 procent. Tacy dziadkowie są zwykle bardziej skoncentrowani na sobie, swoim zdrowiu, karierze, własnych przyjemnościach niż na trosce o młodsze pokolenia - tłumaczy dr Majorczyk. Mama Magdy pasowałaby do tego typu. dziadkowie zaangażowani: - Podejmują się współwychowywania wnuków i są aktywnie zaangażowani w stałą opiekę nad nimi, nierzadko zastępując zajętych pracą rodziców. Takie związki szczególnie często występują w wielopokoleniowych rodzinach zamieszkujących wspólnie, jest ich ok. 16 % - wyjaśnia pedagog. Teściowa Tomka to idealny przykład babci zaangażowanej. dziadkowie towarzyscy: - Budują ciepłe relacje ze swoimi wnuczętami - mówi dr Majorczyk. - Kochają oni wnuki, poświęcają im dużo czasu, często je rozpieszczają, ale nie podejmują związanych z opieką nad dziećmi obowiązków, nie zastępują rodziców. Rola dziadków, choć ważna dla nich nie jest jedyną i centralną, na której budują swoje życie. Starają się zachować korzystną dla rozwoju swojego i wnuków równowagę między troską o siebie a troską o młodsze pokolenia. Tacy “dziadkowie-towarzysze" stanowią najliczniejszą grupę, ok. 55 procent populacji dziadków – wyjaśnia. Dziadkowie dzieci Agnieszki pasowaliby (poza dziadkiem nieobecnym) do tego opisu. A do której grupy zaliczają się dziadkowie twojego dziecka? jakie są kontakty między dziadkami, rodzicami i wnukami w waszej rodzinie? Napisz nam o tym w komentarzu! Konsultacja: dr Marta Majorczyk, nauczyciel akademicki, współautorka kierunku "Edukacja prorozwojowa" w Collegium Da Vinci w Poznaniu, doradca rodzinny w poradni psychologiczno-pedagogicznej SWPS Zobacz też: Przegląd preparatów na pamięć, koncentrację i energię Zobacz też: Laurki na Dzień Babci i Dziadka do druku Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko? Na czym polega fenomen dziadków?
Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko?
Coraz częściej zdarza się, że wychowujemy dzieci z dala od dziadków. Zapytaliśmy eksperta. jak utrzymywać w takiej sytuacji bliskie relacje między wnukami a dziadkami.
Coraz więcej z nas mieszka poza granicami Polski lub wyprowadziło się z dala od rodzinnej miejscowości, zakładając rodziny i wychowując dzieci z dala od dziadków. Sami najczęściej dorastaliśmy jednak blisko babci i dziadka, często tworząc z nimi bliskie relacje i obdarzając ich miłością porównywalną tej, którą odczuwaliśmy w stosunku do rodziców. To babcie najczęściej były najcieplejszymi i najbardziej kochającymi osobami na świecie, a dziadkowie potrafili rozbawić jak nikt inny i zafascynować opowieściami, którym nie sprostałby żaden tata świata. Nasze dzieci, z racji dużej odległości, nie mają możliwości budowania więzi z dziadkami w ten sam sposób, co my. Nawet jeśli chcielibyśmy, żeby było inaczej, nie zawsze jest to możliwe. Pozostaje tęsknota i budowanie relacji na odległość. Jak to zrobić najlepiej, kiedy dzielą nas tysiące kilometrów? Zapytaliśmy o to dr Martę Majorczyk, doradcę rodzinnego i pedagoga. Kiedy babcia i dziadek mieszkają daleko Sytuacja, w której dziecko widuje dziadków kilka razy w roku (albo rzadziej), nie należy do rzadkości. Co możemy zrobić, żeby dziecko, pomimo odległości, poznało babcię i dziadka i pokochało ich? Jak ulżyć dziadkom w tęsknocie za wnukiem? - Według mnie odległość nie powinna być przeszkodą dla dobrego kontaktu wnuków z dziadkami – twierdzi dr Marta Majorczyk. - Zdecydowanie, budowanie relacji z kimś, kto fizycznie jest daleko ode mnie jest trudniejsze, bo wymaga większego zaangażowania obu stron, ale dla chcącego nic trudnego – przekonuje. Jak utrzymywać relację na odległość z dziadkami O relację między dzieckiem a dziadkami, którzy mieszkają daleko, musimy zadbać my – rodzice. Na szczęście współczesne czasy, dzięki nowoczesnej technologii, są wyjątkowo sprzyjające kontaktom na odległość i warto to wykorzystać do utrzymywania kontaktów dziecka z dziadkami. - Moja mama mieszka we Włoszech, a druga babcia w mieście oddalonym o 400 km od naszego - opowiada Kasia, mama 8-letniego Franka i 6-letniej Łucji. - Z "polską babcią" dzieci widują się ok. raz w miesiącu, jeździmy do niej, a z "włoską babcią" widują się właściwie tylko przez Skype i bardzo za nią tęsknią, a ona za nimi chyba jeszcze bardziej - mówi ze smutkiem Kasia. Dr Majorczyk radzi nam, jak utrzymać bliskie relacje z dziadkami, którzy mieszkają daleko: Wizyty - raz w miesiącu, jeśli mieszkamy w kraju, co najmniej dwa razy do roku, jeśli mieszkamy poza granicami. Rozmowy telefoniczne z dziadkami - dzieci lubią rozmawiać przez telefon, przy każdej okazji starajmy dziecko zachęcać do rozmowy z dziadkiem/babcią przez telefon, a stanie się to rutyną. Rozmowy przez Skype - regularne rozmawianie z możliwością oglądania dziadków zdecydowanie pomaga w utrzymywaniu bliskiej relacji z wnukami. Wspólne oglądanie z dzieckiem zdjęć, na których są dziadkowie - rozmawianie o nich pozwala wnukom lepiej poznać dziadków. Założenie konta na darmowym serwisie do przechowywania i publikowania zdjęć i udostępnienie go dziadkom - dzięki temu będą oni mogli podglądać co dzieje się z wnukiem, jak rośnie. Prowadzenie prywatnego bloga, na którym rodzice mogą opisywać to, co zrobiła wnuczka, gdzie była z rodzicami. Słuchanie przez dziecko przeczytanej przez dziadka/babcię bajki nagranej na płycie CD. Wzajemne obdarowywanie się prezentami - czekanie na paczkę od dziadków jest ekscytującym przeżyciem dla dziecka. Spędzanie wakacji razem z dziadkami. Musimy pamiętać, że technologia nie zastąpi bezpośredniego kontaktu wnuków z dziadkami, ale zdecydowanie ułatwi podtrzymywanie kontaktu, kiedy jesteśmy daleko. Wie o tym doskonale Iwona i jej dziecko - mieszkają w Australii, ale utrzymują codzienny kontakt z babcią, która każdego wieczora czyta wnuczkowi książki przez Skype. - To niesamowite, ale Pawełek naprawdę wsłuchuje się zafascynowany i czeka na wieczorne czytanie - opowiada Iwona. - Razem ustalają, co będą czytać następnego dnia, kiedy już skończą książkę. Wydaje mi się, że mają naprawdę bliski kontakt, pomimo tej ogromnej odległości. Czy Twoje dziecko mieszka daleko od dziadków? Jak to u Was wygląda? Napisz nam o tym w komentarzu. Konsultacja: dr Marta Majorczyk, nauczyciel akademicki, współautorka kierunku "Edukacja prorozwojowa" w Collegium Da Vinci w Poznaniu, doradca rodzinny w poradni psychologiczno-pedagogicznej SWPS Zobacz też: Laurki na Dzień Babci i Dziadka do druku Jaki prezent na Dzień Babci? Na czym polega fenomen dziadków?
Masz wrażenie, że gdy twoje dziecko jest z dziadkami, zachowuje się zupełnie inaczej?
Mówi się, że dziadkowie są od rozpieszczania wnucząt. Niestety, w większości przypadków to "rozpieszczanie" oznaczania działanie wbrew twoim zasadom... Oto krótki poradnik dla dziadków, dzięki któremu ty będziesz spokojna, a twoje dziecko szczęśliwe. Drodzy Dziadkowie: Nie podważajcie autorytetu rodziców. Mama stara się ze wszystkich sił, żeby dać dziecku to, czego potrzebuje. Niestety, przychodzi moment, kiedy każda mama przestaje być koleżanką, a staje się rodzicem: zaczyna wymagać. Jeśli mama ustaliła pewne zasady, nie przekonujcie dziecka, że nie musi ich przestrzegać. Jesteście z maluchem raz na jakiś czas, mama spędza z nim każdy dzień. Spróbujcie znaleźć kompromis. Godzina snu to świętość. Rodzice miesiącami walczą o utrzymanie rytmu dnia, dzięki któremu ani oni, ani dziecko nie przypominają zombie. Jeśli malec każdego dnia kładzie się spać o 20, niech tak będzie tym razem. Zaburzanie rytmu dnia nie jest dla niego dobre. Nie będziecie lepszymi dziadkami, pozwalając na dodatkową godzinkę zabawy. Przestrzegajcie zasad. Nie bądźcie zbyt surowi ("bo was wychowano inaczej") lub zbyt pobłażliwi. To naprawdę łatwe: nie zmuszajcie dziecka, żeby zjadło 2-daniowy obiad do końca, bo inaczej nie będzie mogło się bawić, ale pamiętajcie też, żeby do obiadu zjadło warzywa. Prezentami nie kupicie miłości dziecka. Maluch nie potrzebuje 4 ciężarówek, 30 przytulanek i 17 opakowań puzzli. Dzieci kochają was za czas spędzony z wami, wspólną zabawę, wasze opowiadania i najlepsze na świecie domowe ciastka. Kolejna zabawka to powód do kłótni z mamą dziecka (która potrzebuje jeszcze jednego pokoju dziecięcego, tylko na zabawki), nie sposób na zdobycie uczuć malca. Czekoladki i czipsy trzymajcie poza zasięgiem dzieci. Jeśli rodzice starają się, żeby maluch jadł na co dzień zdrowe posiłki, zjedzenie paczki chrupek, batonika i żelek skończy się bólem brzucha. Wspólne lepienie pierogów albo pieczenie ciasteczek może być świetną zabawą. Maluch zje pyszne, domowe jedzenie, a przy tym spędzi z wami czas w wyjątkowy sposób. Nie podejmujcie decyzji z dzieckiem. Jeśli chcecie zabrać malucha na weekend w góry, najpierw zapytajcie mamy czy nie ma innych planów. Nie obrażajcie się, jeśli w wybrany przez was weekend malec idzie na urodziny kolegi z przedszkola. Nikt nie chce oglądać łez malucha, gdy dowiaduje się, że wycieczka, o której tyle mu opowiadaliście, się nie odbędzie. Jak to wygląda w waszych domach? Czy macie czasem wrażenie, że dziadkowie nie do końca przestrzegają ustalonych zasad? Czytaj także: Jacy są współcześni dziadkowie?
7 rzeczy, o których wiedzą tylko mamy mieszkające z dala od rodziny
Stało się: wychowujesz dziecko z daleka od swoich bliskich. I chociaż na co dzień jest ci dobrze, czasami zdarza się, że poczujesz ukłucie żalu w sercu. Dlaczego?
Fajnie jest mieć babcię pod ręką albo wychowywać dziecko w wielopokoleniowej rodzinie. Współczesne czasy nie ułatwiają jednak tego zadania, bo często wyprowadzamy się z rodzinnych miejscowości – czy to w poszukiwaniu pracy, czy znajdując miłość swojego życia w odległym mieście, czy też po prostu nie wracając do domu po studiach. Wychowywanie dzieci z dala od rodziny przebiega inaczej, niż kiedy w pobliżu są dziadkowie, ciocie, kuzynki... Oto 9 rzeczy, o których może opowiedzieć każda mama mieszkająca z dala od rodziny: Zazdrościsz koleżankom Trudno nie odczuć ukłucia zazdrości, kiedy koleżanka wzdycha, że znowu musi w niedzielę iść na obiad do mamy albo proponuje wieczorne wyjście, bo jej dzieckiem zaopiekuje się teściowa. Jeśli nie masz rodziny w swoim miejscu zamieszkania, możesz polegać wyłącznie na partnerze i płatnych opiekunkach, rzadziej przyjaciołach. A wtedy spontaniczne wyjście odpada, każde wychodne dla ciebie oznacza planowanie z wyprzedzeniem. Omijają cię ważne wydarzenia W porządku: pojedziesz na ślub brata, nawet jeśli oznaczałoby to przejechanie pół globu, ale na Gwiazdkę już niekoniecznie zapukasz do drzwi rodzinnego domu, jeśli mieszkasz za granicą. Nawet jeśli mieszkacie w Polsce, ale dzieli was kilkaset kilometrów, będą was omijać urodziny siostrzeńców, weekendowe grille u brata i niedzielne obiady u babci. Żal tego. Przedszkolne imprezy dla dziadków bywają smutne Jak wytłumaczyć dziecku, dlaczego jego dziadek nie przyjdzie na występ z okazji Dnia Dziadka, a dziadkowie innych dzieci oklaskują ich przedstawienie ze łzami w oczach? Dlaczego jedna babcia przyjeżdża odebrać laurkę, a drugiej nie ma? To jest trudne dla wszystkich: dla dziecka, ciebie, dziadków. Dzieci wychowują się z dala od bliskich Nawet jeśli staracie się widywać tak często, jak to możliwe i korzystacie z dobrodziejstw nowoczesnej technologii, i tak masz poczucie, że dziecko wychowuje się z dala od rodziny i jest ci z tego powodu smutno. Nawet jeśli jesteś szczęśliwa w swoim miejscu zamieszkania, te uczucia pojawiają się od czasu do czasu. To naturalne. Musisz wysłuchiwać skarg babci Twoja mama płacze w słuchawkę, że tęskni za wnukami albo że nie przyjedziecie na święta. Czujesz się winna i wiesz, że ona ma do ciebie o to żal. Nawet jeśli racjonalnie potrafisz sobie wytłumaczyć, że nie powinnaś się tak czuć, że taka jest kolej rzeczy, bywa ci z tego powodu przykro. Co by było, gdyby...? Masz fajny dom, super pracę, wspaniałą rodzinę i kochasz miasto, w którym mieszkasz, ale czasami zastanawiasz się, jak mieszkałoby się w mieście rodzinnym, blisko rodziców, starych przyjaciół, znajomych kątów. Czy byłoby jeszcze lepiej? Czy twoje dziecko byłoby szczęśliwsze bliżej dziadków i kuzynów? No i czy tobie nie byłoby łatwiej...? A co zrobisz, kiedy któreś z twoich rodziców zachoruje? Jak sprostasz opiece? To trudne tematy, z którymi musi zmierzyć się każdy, kto mieszka z dala od bliskich. Lubisz swoją wolność Jeśli jesteś szczęśliwa w swoim miejscu zamieszkania, przez większość czasu nie trapią cię jednak rozterki. Lubisz tę swoją wolność, doceniasz to, że nikt się nie wtrąca, nie ma oczekiwań (tak, tych związanych z niedzielnymi obiadami również), nikt nie wpada bez zapowiedzi – widzisz wiele zalet takiej sytuacji. Aż o czasu, kiedy poczujesz znowu ukłucie w sercu z powodu tęsknoty, nieobecności, miłości. Życie. Zobacz też: 10 niespodziewanych korzyści z bycia mamą Kurs przetrwania w 5 krokach: jak być mamą i nie zwariować?
Matka Polka to jest głupia... - felieton matki
Najpierw miesiącami marzy, żeby ktoś zabrał od niej dzieci, choćby na 5 minut. Aż w końcu nadchodzi lato i pociechy jadą na 2 tygodnie do babci. Matka Polka na drugi dzień usycha z tęsknoty, zamiast pędzić na tańce, gubiąc po drodze buty z radości.
Lato to bardzo przyjemna pora roku. Nawet matki to przyznają. Nie żeby jakoś szczególnie doceniały kwiaty, miękki wiatr albo zachody słońca nad Wisłą, ale już takie walory pogody, jak to, że dzie cku wystarczy tylko jedna warstwa ubrań zamiast siedmiu i że spodenki letnie są tańsze od zimowych – owszem, tak. No więc jest lato, wszyscy pojechali na urlopy, a my z koleżanką siedzimy w pracowniczej stołówce. Jest tak cicho, że słychać każde skrobnięcie łyżki. Apetyt jakoś nam nie dopisuje. Obie prawie zanurzyłyśmy nosy w zimnej zupie i wspominamy. Nie, nie wakacje, bo jeszcze nawet nie zdążyłyśmy wyjechać z miasta. Wspominamy wszystkie śmieszne rzeczy, które ostatnio zrobiły nasze dzieci – a to, że Jasio próbował się przejechać na jamniku sąsiadów, a że Wioletka wrzuciła garść jagód do świeżego prania, a Michaś nie wyjął kanapki ze szkolnego tornistra i wszystko spleśniało. No, bardzo śmieszne – zwłaszcza nam było wesoło, kiedy to wszystko się działo i próbowałyśmy dopierać jagodowe plamy z letnich sukienek. Teraz nic nie dopieramy i jest nam z tego powodu smutno. Bo my jesteśmy Matki Polki. Matki zatroskane, że dzieci pojechały do dziadków i być może tęsknią za domem albo – co gorsza – świetnie się bawią bez nas. W teorii też mogłybyśmy się tak bawić, bez nich. W końcu tyle miesięcy na to czekałyśmy, ale chyba nam się to czekanie nazbyt przeciągnęło, bo już nie wiemy co i jak. Człowiek bezdzietny nie ma takich dylematów, po prostu wychodzi z pracy i idzie sobie zagrać w siatkówkę albo wypić piwo z kumplem. Ale nie my. Matka-Polka–Chwilowo-Bezdzietna jest jak w letargu, czas jej się rozmywa. Za dużo go jest po prostu. Przecież dotąd po pracy biegłyśmy na złamanie karku zmienić opiekunkę, odebrać dziatwę z przedszkola, ze szkoły, potem na judo, na angielski, na plac zabaw. Szybko: zakupy, kolacja, kąpiel, książeczki, zamówić pieluchy przez internet, spakować plecak na jutro, paść jak ścięta kłoda. A teraz nic. Dzieci na wakacjach, nie wiadomo, co robić. My się z koleżanką – Matką Polką dobrze rozumiemy. My już odwykłyśmy od ludzkich odruchów, znamy tylko matczyne. No więc siedzimy we dwie i myślimy, co by tu. I nagle pojawia się znakomity pomysł, żeby pojechać do dzieci, trochę je odwiedzić. Tylko na chwilkę, zerknąć choć przez dziurkę od klucza, czy dobrze się mają, przytulić odrobinę, powdychać zapach małych plecków. To chyba nie zaszkodzi? Zgadzamy się, że to bardzo dobry pomysł. Postanowione, w piątek jedziemy! Apetyt od razu nam wraca. W piątek jedziemy do dzieci Po pracy szybciutko wsiadam w pociąg, podróż dłuży się niemiłosiernie, jeszcze 100 tys. kilometrów do miasta B. Piszę do koleżanki dojechałaś?. Wciąż nie dojechała, ale wzajemnie zapewniamy się, jak bardzo nam się spieszy do naszych dzieci. Mam książkę, ale poczytać nie mogę, bo co chwila sprawdzam, czy na pewno wzięłam ze sobą bardzo kosztowne upominki dla syna i córki. No przecież wzięłam, zajmują tyle miejsca w torbie, że nie starczyło mi już na tusz do rzęs. Tusz jedzie w kieszeni kurtki, ale to nic nie szkodzi, bo zaraz zobaczę moich milusińskich. Czego się nie robi dla dzieci, prawda? Czego się nie robi dla dzieci Jak się okazuje, spokojnie można nie robić wielu rzeczy, ale o tym zaraz. Najpierw muszę wejść do domu dziadków. Dzwonię, otwiera syn i z miejsca informuje mnie, że jego siostra rano zrobiła śmierdzącą kupę i że on sobie tego nie życzy, a poza tym czy mu coś przywiozłam? No pewnie, że przywiozłam, daj całusa synku! Daje takiego na szybko i zaraz domaga się prezentu. Nie tak to sobie wyobrażałam. Może z córką pójdzie lepiej. Znajduję ją w piaskownicy – jak zawsze półgołą. Córka jest młodsza, więc bardzo cieszy się na mój widok i z tej radości wsypuje mi 2 garści piachu za sukienkę. Nic nie szkodzi, i tak jest już podniszczona ze względu na plamy z jagód. Próbuję postawić dziecko na ziemi, ale się nie daje, więc krążę po ogrodzie z córką na rękach, podskakując to na jednej to na drugiej nodze w nadziei, że część piasku wyleci sama. Mamo, podskocz jeszcze raz tak śmiesznie – syn nagle wyłania się zza krzaka, a w ręku dzierży iPada, którego musiał zwędzić dziadkowi – bo ja cię filmuję. Tak być nie może! Jedno dziecko stawiam na trawie, drugiemu zabieram iPada, na co oboje wybuchają płaczem. Żeby rozwiązać sytuację, wyjmuję z torby drugi prezent i daję córce. Plan odwrócenia ich uwagi powiódł się połowicznie, bo córka faktycznie zajęła się nową zabawką, ale syn dalej płacze i też domaga się prezentu. Ale jak to? Przecież ty już swój dostałeś – dziwię się, tak jakbym dopiero teraz zetknęła się z dziecięcą logiką. No tak, pamięć złotej rybki... Pośród tych lamentów i piachu po raz pierwszy pojawia się myśl, że może lepiej było zostać w domu i się nie denerwować. Na razie nie wypowiadam jej głośno, bo przecież dopiero przyjechałam, przecież jeszcze będzie cudownie. Niestety, dzieci mają inne plany i sprowadzają się one do tego, żeby nie dać mi spokoju ani przez sekundę. W sobotę leje, więc głównie próbuję ubrać córkę i nie dać się sfilmować znudzonemu synowi, a w niedzielę na odwrót: próbuję nie dać się sfilmować synowi i ubrać córkę. Ganiamy się tak po całym domu, a dziadkowie patrzą na to zniesmaczeni. Kiedy wykończona siadam do obiadu, babcia stanowczo oświadcza, że tak dalej być nie może, że świetnie sobie radzili beze mnie i że mam wsiąść do najbliższego pociągu i wracać do siebie. Jest mi trochę przykro, ale zaraz dzwoni moja koleżanka. Brzmi jakoś dziwnie, ledwo dyszy, ale pyta, czy w poniedziałek pójdziemy na siatkówkę i piwo. Pójdziemy. I ani słowa o dzieciach. Na wypadek, gdybyście też zapomniały, co i jak: Bądź dobrą matką, zrób coś dla siebie Przy mnie moje dzieci zachowują się 100 razy gorzej niż zawsze i ja się z tego cieszę! Czy mamie wolno spełniać marzenia? Ja to zrobiłam i nie żałuję
Nareszcie! Moje dzieci są już na tyle duże, że mogą zostać na weekend u dziadków. Pakujemy z mężem walizki i wyruszamy do innego miasta. Mamy zamiar porządnie wypocząć i wreszcie się wyspać. Nie byliśmy nigdzie sami od ponad dwóch lat, należy nam się odrobina oddechu!
Marzyłam o tej chwili, odkąd moja córka zaczęła raczkować. Wtedy wydawało mi się, że ten upragniony moment nigdy nie nadejdzie. Jednak, wiele miesięcy później, kiedy zamykałam za sobą drzwi domu moich rodziców, z którymi zostawiłam dzieci, nie byłam już taka pewna siebie. Starszy syn zostawał tam już bez nas, ale maleńka J. jeszcze nigdy. Co gorsza, ja jeszcze nigdy nie zostawałam bez niej dłużej niż kilka godzin. Co innego wyjście do pracy, a co innego pełne dwa dni bez żadnego z dzieci. W tamtej chwili naprawdę nie wiedziałam, kto gorzej zniesie rozłąkę. Telefony, telefony Dzwonić do mamy zaczęłam już z pociągu. Czy zjadły śniadanie? Czy nie tęsknią? Czy dobrze się mają? Co robią? CZY NIE TĘSKNIĄ? Bo ja tęskniłam. Albo raczej czułam się dziwnie bez spacerówki i doczepionego do niej prędkonogiego sześciolatka. Trochę jak więzień nagle wypuszczony na wolność, poczułam się przytłoczona ogromem swobody. Mogę się zajmować tym, czym ja chcę? Naprawdę mogę przeczytać całą gazetę i nikt nie będzie za nią szarpał wrzeszcząc "am! am!"? Po godzinie jazdy i pięciu kontrolnych telefonach nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Tyle czasu tylko dla siebie miałam ostatnio chyba na studiach. Zamiast słodko go przebimbać, ja cały czas myślałam o dzieciach. Mój matczyny autopilot był tak silny, że dziwię się, że z przyzwyczajenia nie zaczęłam przewijać któregoś z współpasażerów. Zanim dojechaliśmy na miejsce, moja mama przestała odbierać ode mnie telefony... Gdy nie ma dzieci Okazało się, że poza rodzicielstwem istnieje świat! Ludzie, którzy go zamieszkują mają wiele powodów do zadowolenia. Chodzą do kina, do restauracji, mogą wychodzić i wracać do domu bez względu na pory cudzej drzemki. Niektórzy czytają książki w kawiarni, inni robią zakupy, jeszcze inni po prostu spokojnie spacerują po mieście. W ten jeden weekend byliśmy tacy, jak oni. To uczucie było wspaniałe, po prostu nie do opisania! Kiedy już przestałam wydzwaniać do dzieci, zaczęłam sobie przypominać rozkosze życia osoby dorosłej. Zaczęłam od długiej kąpieli w czystej hotelowej łazience. W końcu mogłam poświęcić na własną toaletę tyle czasu, ile chciałam. Potem poszliśmy z mężem na obiad i nikt nie zabierał mi niczego z talerza. Co więcej, mogłam wreszcie nałożyć z tej okazji ładną sukienkę. I wiecie co? Po obiedzie wciąż była czysta! Tego wieczoru byliśmy jeszcze na koncercie, piliśmy piwo W BARZE, jechaliśmy taksówką. Życie jest piękne! Śpij kochanie, śpij A najlepsze z tego wszystkiego było to, że w końcu mogliśmy się wyspać. Nie od dziś wiadomo, że rodzice małych dzieci nie mają weekendów. Kto nie wstaje w sobotę i niedzielę o 7 rano lub wcześniej, niech się lepiej nie odzywa! Ale w ten jeden weekend my też odpoczywaliśmy. Nie wstaliśmy o 7 ani o 8 ani nawet o 9 rano! Odsypialiśmy długie miesiące budzenia się w nocy i zbyt wczesnych śniadań (nie chcę parówki, zrób mi omlet!). Zostawiliśmy w hotelowym łóżku zmęczenie wielu, wielu nieprzespanych nocy, przez które przechodzą wszyscy rodzice gorączkujących, ząbkujących, niespokojnych dzieci. Było bosko! To już jest koniec W pełni zrelaksowani stawiliśmy się w niedzielę po południu u dziadków. Ich sterylny zazwyczaj dom wyglądał jak po przejściu huraganu. Nasz błogostan też nie trwał długo. Dzieci obskoczyły nas jeszcze zanim zdążyliśmy zdjąć kurtki. Mamo, kiedy pójdziemy na lodowisko? – krzyczał syn, podczas, gdy córka wspinała się po mojej nodze. Zanim ich spakowaliśmy i dojechaliśmy do domu, miałam wrażenie, jakby ten weekend nigdy się nie wydarzył. Może tylko go sobie wyśniłam? Tak czy inaczej, był wspaniały!
"Nie wiem, czy lubi ze mną być, ale musi!". Wnuki mówią o dziadkach – chwyta za serce!
Ten film powstał jako hołd złożony Babciom i Dziadkom. Zobacz, za co wnuki kochają swoich dziadków i zainspiruj się!
Dzień Babci i Dziadka to Ich święto. Jeden raz w roku uczcijmy ludzi, którzy obdarzają nas całą swoją miłością! Nie wychowują nas, nie karzą i wszystko wybaczają. Poświęcają nam mnóstwo czasu, zabierają na wakacje. Dziadkowie bardzo się cieszą ze swoich wnuków, nawet gdy włazimy im na głowę. Jaki jest najlepszy prezent z okazji ich święta? Nasza pamięć! Może z tej okazji nakręcisz własny film z życzeniami? To będzie pamiątka na lata! Dziadkowie opiekują się nami, gdy jesteśmy mali. Karmią zupą. Czytają nam książki. Zabierają do parku. Po prostu są. Zobacz uroczy film nakręcony z okazji Dnia Babci i Dziadka! View oEmbed on the source website Czytaj też: Dzień Babci i Dziadka - kolorowanki do druku
Babcia i dziadek – prawdopodobnie dwie najbardziej kochane przez dzieci osoby w rodzinie zaraz po mamie i tacie. Dlaczego maluchy tak uwielbiają przebywać z dziadkami i co daje im kontakt z nimi?
Pamiętasz ze swojego dzieciństwa chwile spędzane u dziadków? Święta, weekendy, wakacje? Prawdopodobnie nadal nie zapomniałaś tej ulotnej magii czasu spędzonego z babcią i dziadkiem. Teraz twoja pociecha nie może doczekać się kolejnej wizyty u dziadków? Doskonale! Bo kontakt z dziadkami wspiera rozwój dziecka i przynosi korzyści obu stronom. Co daje dziecku kontakt z dziadkami? Dlaczego maluchy tak bardzo lubią spędzać czas z babcią i dziadkiem? Oto kilka powodów: Dziadkowie kochają bezwarunkowo – i czasem – w przeciwieństwie do mamy i taty – potrafią przymknąć oko na małe wybryki. Gdy maluch jest smutny, wie, że u babci czeka pyszna szarlotka, która z pewnością poprawi mu humor, a gdy nabroi – dziadek na pewno weźmie go w obronę. Dziadkowie są zazwyczaj zachwyceni wszystkim, co wiąże się z ich wnukiem – każdym namalowanym „dziełem sztuki”, każdym występem w szkole czy przedszkolu, każdym wypowiedzianym słowem czy uśmiechem i podchodzą do tego bezkrytycznie. Takie podejście (oczywiście w umiarze) podnosi samoocenę dziecka oraz daje mu poczucie, że jest ważne i kochane. Dziadkowie mają czas dla dziecka – u babci i dziadka zazwyczaj czas płynie wolniej. Jest chwila na zabawę, wspólny spacer czy lody. Dziadkowie, jeśli nie są już aktywni zawodowo, najczęściej mogą poświęcić wnukom więcej czasu i chętnie to robią. A który malec nie lubi, gdy cała uwaga dorosłych jest skupiona właśnie na nim? Dziadkowie uczą tradycji – jak dawniej ubierano choinkę, co kiedyś wkładano do święconki i jak wygląda drzewo genealogiczne waszej rodziny? Tego wszystkiego maluch dowie się od babci i dziadka, a takie wspólne odkrywanie przeszłości jest dla dziecka fascynującą przygodą. Dziadkowie kształtują wrażliwość dziecka – babcia prosi wnuka o pomoc przy lepieniu pierogów, a może maluch pomaga dziadkowi zbudować karmnik albo nową skrzynkę na narzędzia? Takie wspólne prace kształtują wrażliwość dziecka, sprawiają, że czuje się ważne i potrzebne, a także samo zaczyna dostrzegać potrzeby ludzi wokół. Bardzo możliwe więc, że gdy maluch zobaczy, że sprzątasz, zapyta: „Pomóc ci, mamo?”. Uczą tego, czego ty nie potrafisz – przyznaj, na pewno są takie rzeczy, których ani ty, ani twój partner nie potraficie, za to wasi rodzice są w tym mistrzami. Lepienie pierogów, szydełkowanie, majsterkowanie, a może wędkowanie? To tylko niektóre rzeczy, jakich babcia i dziadek mogą nauczyć wnuków, a każda z nich jest dla malucha nowa, dzięki czemu interesująca. Dziadkowie też zyskują Korzyści z kontaktu dziadków z wnukami są obopólne – zyskują nie tylko maluchy, ale także seniorzy. Co takiego? Poczucie, że są kochani i potrzebni, uśmiech i pozytywne emocje, które rodzą się podczas kontaktu z ukochanym wnukiem. Babcia i dziadek cieszą się, że mają komu przekazać rodzinne tradycje, nauczyć tego, co sami potrafią, opowiadać historie ze swojej młodości, kiedy „wszystko było inaczej”. Mogą także nauczyć się od swoich wnuków nowych umiejętności – gdy maluch podrośnie z pewnością chętnie pokaże dziadkom, jak grać w najnowszą grę, korzystać z Internetu czy założyć konto na portalu społecznościowym i odnaleźć znajomych ze szkolnych czasów. Jeśli dziadkowie chętnie przebywają z wnukami, korzystaj z tego, ale nie nadużywaj. Rodzice mogą oczywiście pomagać Ci w opiece nad dzieckiem, a ich wsparcie z pewnością będzie bezcenne tuż po porodzie, zwłaszcza jeśli to twoje pierwsze dziecko. W końcu któż lepiej pokaże ci, jak zmienić pieluszkę czy wykąpać noworodka niż mama, która jeszcze tak niedawno opiekowała się tobą? Pamiętaj jednak, że babcia i dziadek wcale nie muszą opiekować się wnukiem, kiedy ty i twój partner jesteście w pracy, a tym bardziej nie możesz oczekiwać, że z tego powodu zrezygnują z własnej aktywności zawodowej czy życia towarzyskiego. Dlatego relacje z babcią i dziadkiem warto ułożyć sobie zaraz po pojawieniu się na świecie nowego członka rodziny, by maluch z relacji z dziadkami odnosił same korzyści. Zajrzyj też na: www.dada.pl
Nawet jeżeli nie mieszkają pod jednym dachem z wnukami, babcia i dziadek pełnią w życiu maluchów bardzo ważną rolę.
Najcieplejsze relacje z wnukami dziadkowie mają wtedy, gdy dzieci są w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym. Warto o tym pamiętać, bo korzyści, jakie odnoszą maluchy z takich kontaktów, są wyjątkowo cenne. Tworzą ciepłą, bezpieczną przystań Dzięki dziadkom maluchy dowiadują się, jak wygląda życie wolne od pośpiechu i nerwowości. Seniorzy (zwłaszcza ci, którzy nie są już aktywni zawodowo) mogą bowiem ofiarować to, czego zwykle brakuje rodzicom: czas. A wspólnie spędzane chwile to doskonała okazja nie tylko do czytania, gier i zabaw, ale także do cierpliwego wysłuchiwania dziecięcych zwierzeń. Aby jednak czas poświęcany wnukom nie był dla dziadków zbyt męczący, warto mieć kilka spraw na uwadze. Wskazówka dla ciebie: Pilnuj, aby dzieci nie wchodziły dziadkom na głowę. Pamiętaj, że nawet najukochańsza babcia nie zawsze ma ochotę kilka razy odgrzewać tę samą zupę, zbierać porozrzucane zabawki, znosić ciągłe kaprysy czy krzyki. Starszym rodzicom może też zwyczajnie brakować sił, żeby stale dyżurować przy twoich kochanych urwisach. Wtedy nie nalegaj. Poproś o pomoc siostrę czy przyjaciółkę, a dziadkom pozwól odpocząć i zawoź do nich wnuki np. tylko w weekendy. Darzą maluchy wielką bezinteresowną miłością Babcia i dziadek pozwalają wnukom na dużo więcej niż rodzice – kupują wymarzone zabawki, podsuwają łakocie, są tolerancyjni i wyrozumiali. To dlatego, gdy twoja mama ma przyjść z wizytą, dzieciaki są w siódmym niebie. Wiadomo, babcia będzie chwalić, dogadzać, rozpieszczać... Wskazówka dla ciebie: Jeśli nie mieszkacie razem z rodzicami, nie obawiaj się, że dziadkowie za bardzo rozpuszczą dzieciaki. Świat naprawdę się nie zawali, gdy maluchy czasem zjedzą czekoladkę przed obiadem, dostaną w prezencie kolejne autko czy lalkę. A babcia z pewnością będzie się cieszyć, że sprawiła wnukom frajdę. Pomagają zachować rodzinne tradycje Dziadkowie mogą opowiedzieć historie, których ty i mąż nie znacie lub nie pamiętacie. Choćby o tym, w co najbardziej lubiłaś się bawić, gdy byłaś w wieku swojej córeczki. Ale to nie wszystko! Babcia i dziadek przekazują też wnukom rodzinne tradycje, np. pilnują, żebyś na imieniny dostawała od maluchów pięknie namalowaną laurkę. Wskazówka dla ciebie: Zachęcaj dziadków, by dużo opowiadali o czasach swojej młodości. Niech maluchy dowiedzą się, co się wtedy nosiło i jakie panowały obyczaje. Dzieciaki uwielbiają takie historie! Rady dla superbabci Właśnie urodził ci się wnuk? Pomagając w opiece nad maleństwem, pamiętaj: ● Świat się zmienia. To, co zdawało egzamin przy wychowywaniu twoich dzieci, nie musi się sprawdzać przy wnuku. Pozwól więc rodzicom postępować po swojemu. ● Niczego nie musisz. Nawet gdy już nie pracujesz, wcale nie masz obowiązku być na każde zawołanie młodych rodziców. Ustal więc z nimi, ile czasu możesz poświęcić na pomoc, i tego się trzymaj. Polecamy: Mama i babcia – jak ułożyć wzajemne relacje
Zastanawiasz się, kiedy twoje dziecko może po raz pierwszy wyjechać bez rodziców? Odpowiedź jest prosta: gdy będzie na to gotowe!
Jeśli, tak jak większość mam, możesz wziąć urlop tylko na dwa tygodnie, a Twoi rodzice lub teściowie chcą latem zająć się dzieckiem, jesteś szczęściarą. Dzięki dziadkom dziecko będzie mieć dłuższe wakacje. I spędzi czas z ludźmi, którzy nie widzą poza nim świata! Kiedy zacząć? Część psychologów uważa, że malec, który nie ukończył jeszcze trzech lat, nie powinien rozstawać się na dłużej z rodzicami. Pierwsze lata życia dziecka to okres budowania więzi i poczucia bezpieczeństwa. Ok. szóstego-ósmego miesiąca pojawia się lęk przed rozstaniem z mamą i strach przed obcymi. Dziecko w tym wieku nie jest w stanie zrozumieć, że rozstanie jest tylko chwilowe. Czytaj też: wakacje z niemowlakiem Gdy ma półtora roku wchodzi w trudny okres zdobywania niezależności – często złości się wówczas bez powodu i bardzo potrzebuje wsparcia ze strony najbliższych. Z trzylatkiem jest już zupełnie inaczej – otwarty na nowe doświadczenia, nabiera ochoty na eksperymentowanie z nowymi sytuacjami i wchodzenie w bliskie relacje z innymi ludźmi. Poza tym można się z nim dogadać, wytłumaczyć mu, że wakacje to fajny wynalazek, a po nich wraca się do domu i wszystko jest po staremu. Czy to oznacza, że dziecko, które nie skończyło jeszcze trzech lat, absolutnie nie powinno wyjeżdżać bez rodziców? Nie! Dzieci są różne, różni są także dziadkowie. Jeśli Twoja pociecha jest mocno zżyta z babcią i dziadkiem i spędza z nimi dużo czasu, może wyjechać nawet jako niemowlę. Wiele zależy także od temperamentu. Dzieci nadpobudliwe albo nieśmiałe i lękliwe trudniej się dostosowują do nowej sytuacji niż ich pogodni, otwarci rówieśnicy Dziecko samo ci powie Na ogół dziecko po prostu samo daje znać, kiedy jest gotowe na wakacje bez mamy i taty. Jeśli lubi spędzać czas z dziadkami, chętnie zostaje u nich na noc albo wręcz samo się tego domaga, prawdopodobnie dorosło do kilkudniowego wyjazdu bez mamy i taty. Jeśli jednak maluch bardzo przeżywa każde Twoje wyjście – nawet na kilka godzin, na długie rozstanie może być jeszcze za wcześnie.[CMS_PAGE_BREAK] Nic na siłę Wysłanie na długie wczasy malca, który nie jest jeszcze na to gotowy, to zdecydowanie kiepski pomysł. Takie wakacje mogłyby być koszmarem i dla niego, i dla dziadków. Potraktowanie letniego wyjazdu jako okazji do tego, by nauczyć dziecko spędzania czasu bez mamy, też nie jest rozsądne. Po powrocie dziecko mogłoby być obrażone albo zacząć kurczowo trzymać się Twojej spódnicy. Taka sytuacja jest problemem także dla dziadków: nie tylko nie wypoczną, ale mogą czuć, że nie sprostali zadaniu i potraktować wakacje jak osobistą porażkę. Krok po kroku Zanim wyślesz dziecko na wakacje z dziadkami, postaraj się, by spędzało z nimi dużo czasu. Wyprawy do zoo albo kina, spacery po parku, spanie na babcinej kanapie cementują ich związek i działają jak szczepionka: maluch uodparnia się na rozstania z rodzicami, przekonuje się, że nie są niczym groźnym ani nieodwracalnym. Jeśli maluch nie chce zostawać u dziadków na noc, posuwaj się do przodu małymi kroczkami: niech spędzi z nimi dwie godziny, sześć, a dopiero po jakimś czasie noc. Staraj się, by miał z nimi ścisły kontakt i by oni uczestniczyli w jego życiu nie tylko od święta. Jeśli mieszkają daleko, może z nimi rozmawiać przez telefon, wysyłać im rysunki, rozmawiać o nich i oglądać ich zdjęcia. Najwyżej dwa tygodnie Pierwszy wyjazd bez rodziców nie powinien być zbyt długi: tydzień, góra dwa. Miesiąc to dla dziecka cała wieczność. Dziecko powinno wiedzieć, dokąd i po co jedzie, a także co Ty i tata będziecie robić w tym czasie. Musi także być pewne, że na pewno znowu Cię zobaczy – dla dziecka to wcale nie jest takie oczywiste. Warto być z malcem w kontakcie – rozmawiać z nim przez telefon, wysyłać mu pocztówki ze śmiesznym obrazkiem itd. Zdarza się, że po krótkiej rozmowie z mamą maluch się trochę rozkleja, ale na dłuższą metę to lepsze niż unikanie kontaktu – dziecko wie, że mama wciąż istnieje i myśli o nim. Jeśli jednak mały wczasowicz świetnie się bawi i wcale nie tęskni, a rozmowy z mamą wytrącają go z równowagi, lepiej z nich zrezygnować. Przed wyjazdem warto zapakować do jego torby ukochanego miśka – będzie się mógł do niego przytulić, gdy ogarnie go tęsknota. [CMS_PAGE_BREAK] Chcę do mamy Zdarza się, że mały wczasowicz domaga się powrotu do domu. Marudzenie przed zaśnięciem czy nawet łzy, które pojawiają się od czasu do czasu, nie są powodem do odwrotu. Babcia czy dziadek mogą wówczas przytulić malca, porozmawiać z nim o rodzicach, zadzwonić do nich i oddać słuchawkę dziecku, zaproponować zbieranie muszelek dla mamusi, kamyczków dla taty. Jeśli jednak maluch zaczyna chorować albo nie można się z nim porozumieć, nie ma sensu przeciągać rozstania. Takie objawy świadczą o tym, że dziecko znosi je bardzo źle. Tęsknota za rodzicami i poczucie zagrożenia może objawiać się też agresją i powtarzającymi się napadami złości. Kochani dziadkowie Dziadkowie kochają swoje wnuki tak, jak tylko oni potrafią. Chcieliby im nieba przychylić, dają sobie włazić na głowę, przekarmiają słodyczami, obsypują zabawkami. Boisz się, że podczas wakacji rozpuszczą Twoje dziecko? Oczywiście, że to zrobią, nie zmienisz tego ani groźbami, ani prośbami. Nie ma w tym jednak nic strasznego. Maluch nie zmieni się całkowicie tylko dlatego, że przez kilka czy kilkanaście dni mógł jeść codziennie krówki albo chodzić spać wedle własnego uznania. Dzieci są bystre i doskonale wiedzą, że nie przy każdym można sobie pozwalać na to samo. Nawet trzylatek rozumie, że babcię można naciągnąć na trzecie autko, a tatę – nie. Jeśli zachowanie dziadków bardzo Cię irytuje, a nie jesteś w stanie ani go zmienić, ani zaakceptować, rozważ, czy powierzenie im dziecka w ogóle ma sens. Jeśli nie jest aż tak źle, ustal zasady, których absolutnie nie mogą łamać (np. żadnych hamburgerów, coli itd.), wytłumacz, na czym Ci zależy (np. wolałabyś, żeby nie przesadzali ze słodyczami). Co do reszty, zostaw im wolną rękę. W końcu oni także wychowali dzieci i nie zrobili im przy tym żadnej strasznej krzywdy. Gdy boi się mama Zdarza się, że nie dzieci, ale... rodzice obawiają się osobno spędzanych wakacji. Twój maluch chce jechać z babcią na wieś, babcia jest zachwycona pomysłem, tymczasem Ty ociągasz się z decyzją i wynajdujesz setki pretekstów, żeby ten wyjazd na jakiś czas odłożyć? Ten lęk nie jest niczym dziwnym. Najprawdopodobniej masz po prostu tremę przed znalezieniem się w nowej dla Ciebie i dziecka sytuacji. Staraj się nie zarażać malucha swoim lękiem i życz mu dobrej zabawy. Jeśli zdecydujesz się go wypuścić spod swoich opiekuńczych skrzydeł, nie mów mu przez telefon, że bardzo za nim tęsknisz. Raczej wypytaj, czy widział już konika i czy jadł maliny. Czytaj też: z dziadkami na wakacje Beata Turska Konsultacja: Beata Płażewska, psycholog, Uniwersytet Wrocławski