Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-11T13:57:14.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
items: „Babcia zabrała Lenkę i Łucję do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale do domu wróciła tylko z jedną wnuczką. Nigdy się z tym nie pogodzę”
items: „Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
items: Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
items: „W parku podeszła do mnie obca dziewczynka. ‘Uratuj mnie’, poprosiła, i zaczęła uciekać. To dzięki niej dziś mam wnuczkę”
items: „Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”
items: „Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
items: „Córka kazała mi wracać z sanatorium. Zamiast szukać na starość amorów, mam zająć się wnukami, bo to mój obowiązek”
items: „Marzyłam o drugim wnuku, a nie wiedziałam, że już go mam. Przy okazji remontu starego pokoju syna odkryłam skrywaną przez lata tajemnicę”
items: „Teściowie zabrali Zuzię na spacer do lasu, ale wieczorem wrócili sami, z koszyczkiem jagód. Nie wybaczę im tego”
items: „Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy”
items: Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
items: Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
items: „Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
items: „Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
items: „Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
items: „Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
items: „Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
items: Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
items: „Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
items: „Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
items: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
items: „Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
items: „Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
items: „Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”

Pokolenie X to kiepscy rodzice, ale cudowni dziadkowie. „Na syna działała tylko twarda ręka, ale wnuczka to aniołek. Nieba jej uchylę”
type: item
date: 2026-08-16T10:15:12.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wychowanie
description: To jedna z tych obserwacji, które regularnie wracają w rozmowach rodziców. Dziadkowie, którzy kiedyś byli wymagający, oszczędni w okazywaniu emocji i przekonani, że „dzieci i ryby głosu nie mają”, dziś potrafią godzinami bawić się z wnukami, piec z nimi ciasta i cierpliwie tłumaczyć świat.
encoded: Oczywiście nie dotyczy to wszystkich rodzin. Trudno też wrzucać całe pokolenie do jednego worka. Jednak wielu dorosłych przyznaje, że z niedowierzaniem obserwuje przemianę swoich rodziców. „Na własnych dzieciach chciałam wszystko zrobić idealnie” Barbara, 58-letnia babcia sześcioletniej Zosi, przyznaje, że dziś sama widzi, jak bardzo zmieniło się jej podejście. – Kiedy wychowywałam syna, wydawało mi się, że dobra matka musi być przede wszystkim konsekwentna. Było dużo obowiązków, pracy, stresu. Czasy też były inne. Nie zastanawialiśmy się nad emocjami dzieci tak jak dziś. Nie ukrywa, że czasem jest jej przykro, gdy syn żartuje z jej przemiany. – Śmieje się, że dla niego miałam ciągle zakazy, a wnuczce pozwalam piec naleśniki i malować farbami pół kuchni. Może coś w tym jest. Na syna wydawało mi się, że działa tylko twarda ręka. Dziś wiem, że wiele rzeczy zrobiłabym inaczej. Wnuczka jest moim oczkiem w głowie. Nieba bym jej uchyliła. „Kim są ci ludzie?” Taką zmianę zauważyła również pani Aleksandra, mama ośmioletniego Antka. – Kiedy byłam mała, tata był bardzo surowy. Nie pamiętam, żeby bawił się ze mną na podłodze czy czytał mi książki. Zawsze był zmęczony albo zajęty. Dziś trudno jej uwierzyć, że to ten sam człowiek. – Mój syn przyjeżdża do dziadków i od rana do wieczora budują razem karmniki, jeżdżą na rowerach, grają w planszówki. Tata ma dla niego tyle cierpliwości, że czasem patrzę na nich i myślę: „Kim są ci ludzie?”. Nie ma jednak do rodziców żalu. – Bardziej cieszę się, że mój syn ma takich dziadków. Może po prostu kiedyś nie umieli być innymi rodzicami. „Szkoda, że mnie tego zabrakło” Nie wszystkie dorosłe dzieci potrafią jednak patrzeć na tę zmianę bez emocji. – Kocham moją mamę i wiem, że jest cudowną babcią. Ale czasami zwyczajnie boli mnie, kiedy widzę, ile ciepła daje mojej córce – przyznaje Marta, mama pięcioletniej Hani. Jak mówi, w jej domu dominowały dyscyplina i wysokie wymagania. – Za czwórkę było pytanie, dlaczego nie piątka. Za płacz słyszałam,…

babcia-z-pokolenia-X-z-wnuczka-435a5b5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Babcia zabrała Lenkę i Łucję do lasu w poszukiwaniu grzybów, ale do domu wróciła tylko z jedną wnuczką. Nigdy się z tym nie pogodzę”
type: item
date: 2026-08-15T14:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Stałam w przedpokoju i czułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg – a to, co powiedziała mi później moja starsza córka, zmieniło wszystko, co myślałam o teściowej”.
encoded: Przyjechaliśmy do teściowej na tydzień, jak co roku w lipcu. Alina mieszka w starym domu na skraju lasu. Drewniany ganek pamięta jeszcze czasy jej rodziców, w ogrodzie rosną maliny, a huśtawka skrzypi dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy przyjechałam tu pierwszy raz, jeszcze jako dziewczyna Daniela. Dziewczynki uwielbiały to miejsce. Lena miała sześć lat, Łucja cztery. Już od kilku tygodni pytały, kiedy wreszcie pojedziemy do babci na grzyby, bo w lesie zawsze można znaleźć prawdziwki większe od dłoni. My z Danielem liczyliśmy na kilka spokojniejszych dni. Bez przedszkola, pracy i ciągłego patrzenia na zegarek. Miał być odpoczynek. Czwartego dnia po obiedzie Alina wyciągnęła z szafy wiklinowy koszyk. – Chodźcie, dziewczynki. Pójdziemy zobaczyć, czy po ostatnich deszczach nie wyrosły grzyby. – Mogę iść? – zapiszczała Łucja. – Ja też! – Lena już wkładała kalosze. Daniel odbierał właśnie ważny telefon służbowy. Ja zostałam w kuchni, żeby posprzątać po obiedzie. – Dołączymy za chwilę – powiedziałam. – Wy idźcie przodem. Alina uśmiechnęła się. – Przecież to tylko kawałek lasu. Za pół godziny będziemy z powrotem. Patrzyłam jeszcze przez okno, jak cała trójka znika za bramką. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że za niecałe pół godziny wrócą... tylko we dwie. Do domu wróciły tylko we dwie Usłyszałam trzask furtki. Otarłam ręce o ścierkę i wyszłam do przedpokoju. Najpierw zobaczyłam Lenę. Płakała. Potem Alinę. Była blada jak ściana. Rozejrzałam się odruchowo. – A gdzie Łucja? Teściowa otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. – Alina? – Nie... nie ma jej. Poczułam, jak wszystko wokół przestaje istnieć. – Co znaczy „nie ma jej”? Daniel wybiegł z pokoju. – Co się dzieje? – Łucja została w lesie... – wyszeptała Alina. – Co?! – Szukałam jej... nie mogłam znaleźć... wróciłam po was. Nie pamiętam nawet, jak wybiegłam z domu. Pamiętam tylko, że biegłam przed siebie, krzycząc imię córki. – Łucja! Daniel pobiegł drugą ścieżką. Alina została z Leną przy domu. Dziewczynka …

babcia-z-wnukami-w-lesie-1d0ecf3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Myślałam, że na starość będę otoczona gromadką wnuków. Zamiast tego dzieci zamknęły mnie w domu starców, a wnuki znam tylko ze zdjęć”
type: item
date: 2026-08-14T14:15:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Przez miesiące myślałam, że moje wnuki mnie ignorują. Prawda okazała się dużo bardziej bolesna.”
encoded: Od kiedy Piotr przewiózł mnie do Domu Spokojnej Starości „Pod Kasztanami”, dni zaczęłam mierzyć nie godzinami, a odwiedzinami syna. Z córką, Izabelą, nie mam kontaktu już od dwóch lat, choć wiem, że dokłada się do mojego pobytu tutaj. Piotr przychodził raz w miesiącu, czasem raz na dwa, zawsze w pośpiechu, zawsze z tą samą wymówką o korkach i pracy. Nie miałam mu tego za złe – dorosłe dzieci mają swoje życie, a ja nauczyłam się czekać. To czekanie miało sens, bo zawsze przygotowywałam coś dla wnuków. Drobne rzeczy – ręcznie robione zakładki do książek dla Zosi, samodzielnie sklejane modele samolotów dla Antka, listy pisane starannym, nieco już drżącym pismem, w których opowiadałam im o swoim dzieciństwie, o ogrodzie, w którym się wychowałam, o psie, którego miałam jako dziewczynka. Chciałam, żeby wiedziały, skąd pochodzą, nawet jeśli nie mogę być przy nich każdego dnia. Zaczęłam zauważać, że coś jest nie tak Piotr zawsze zabierał paczuszki z uśmiechem, mówił „dziękuję, mamo, na pewno się ucieszą” i wychodził. Nigdy nie przynosił odpowiedzi. Zosia miała jedenaście lat, Antek dziewięć – w tym wieku dzieci piszą, rysują, chcą się odwzajemnić. A ja nie dostawałam nic. Tłumaczyłam to sobie, że są zajęte szkołą, że moje pisanie jest passé, że dzisiejsze dzieci wolą rozmawiać przez ekrany. Ale gdzieś w środku czułam niepokój, którego nie umiałam nazwać. Przełom nastąpił zupełnie przypadkowo. Pani Halina, która mieszka w pokoju po sąsiedzku, ma córkę pracującą w tej samej firmie co Piotr. Podczas jednej z rozmów przy stole w jadalni wspomniała, że widziała mojego syna na parkingu firmowym, jak wyjmował z bagażnika jakieś pakunki i wkładał je do kontenera na odzież używaną. Powiedziała to bez złej intencji, myślała, że robi porządki. Ale ja od razu wiedziałam, o czym mówi – papier, w który pakowałam prezenty, miał charakterystyczny wzór w niebieskie jaskółki. Kupowałam go od lat w tym samym sklepiku papierniczym. Nigdy nie zapomnę tego uczucia w żołądku Nie mogłam spać tej n…

seniorka-w-domu-spokojnej-starosci-9a3245d.jpg
width: 1600
height: 1200

Syn błagał, by zabrała go od dziadków. „Gdy powiedział, co babcia każe mu robić wieczorami, od razu wsiadłam w auto”
type: item
date: 2026-08-13T06:12:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: religia
description: Nasza czytelniczka była przekonana, że jej syn świetnie bawi się u dziadków. Kiedy zadzwonił, płakał i błagał, żeby po niego przyjechała. Dopiero po chwili wyznał, co od kilku wieczorów działo się w domu babci.
encoded: Na redakcyjną skrzynkę trafiają listy o kłótniach z teściami, dziadkami czy wychowaniu dzieci. Ten poruszył nas szczególnie, bo nie dotyczył złośliwości ani prezentów, lecz granic, których – zdaniem naszej czytelniczki – nie powinno przekraczać się nawet w imię najlepszych intencji. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu od 8-letniego syna. To miały być zwykłe wakacje u dziadków Mój syn ma osiem lat. Razem z mężem nie jesteśmy osobami wierzącymi. Świadomie podjęliśmy decyzję, że nie ochrzcimy naszego dziecka i nie będziemy wychowywać go w żadnej religii. Uznaliśmy, że kiedy dorośnie, sam zdecyduje, czy chce wierzyć i jaką drogą chce pójść. Moi rodzice doskonale o tym wiedzą, chociaż nigdy się z tym nie pogodzili. Na początku sierpnia syn pojechał do nich na kilka dni. To nie był pierwszy taki wyjazd. Dziadkowie mieszkają na wsi, mają ogród, psa, huśtawkę i mnóstwo czasu dla wnuka. Byłam spokojna, bo wydawało mi się, że mimo różnicy poglądów potrafimy wzajemnie szanować swoje wybory. „Mamo, nie chcę już tu spać” Syn zadzwonił do mnie czwartego dnia, wieczorem. Od razu usłyszałam, że coś jest nie tak. Mówił cicho, jakby bał się, że ktoś go usłyszy. Powiedział tylko: „Mamo, możesz po mnie przyjechać? Nie chcę już tu spać”. Zaczęłam dopytywać, czy coś się stało, czy pokłócił się z dziadkiem, czy może źle się czuje. Dopiero po chwili wyznał prawdę, aż zaczęły mi się trząść ręce ze złości. Okazało się, że babcia codziennie przed snem każe mu klękać przy łóżku i odmawiać pacierz. Powiedział, że kiedy mówi, iż nie umie, babcia uczy go kolejnych modlitw i tłumaczy, że bez tego „Pan Bóg będzie smutny”. Najbardziej ścisnęło mnie za serce, gdy usłyszałam jego kolejne zdanie: „Ja nie chcę robić czegoś, czego ty i tata nie robicie”. Nie zastanawiałam się ani chwili. Wsiadłam do samochodu i pojechałam po syna, choć do rodziców mam prawie dwie godziny drogi. To nie chodzi o modlitwę Mama była oburzona. Powiedziała, że robi to dla jego dobra i że kiedyś nam jeszcze podziękuję. Tłu…

chlopiec-chce-wrocic-od-dziadkow-do-domu-94146bf.jpg
width: 1600
height: 1200

„W parku podeszła do mnie obca dziewczynka. ‘Uratuj mnie’, poprosiła, i zaczęła uciekać. To dzięki niej dziś mam wnuczkę”
type: item
date: 2026-08-11T14:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Nie sądziłem, że jedno deszczowe południe odmieni całe moje samotne życie”.
encoded: Deszcz zaczął siąpić nagle, choć jeszcze rano niebo było niebieściutkie. Siedziałem na ławce w parku, jak co czwartek, z książką, którą czytałem już trzeci tydzień, bo wolałem obserwować ludzi niż strony. To był mój rytuał od czasu, gdy przeszedłem na emeryturę – ławka, termos z herbatą i spokój, którego wcześniej nie miałem czasu docenić. Właśnie odłożyłem książkę do torby i zacząłem rozkładać parasol, kiedy usłyszałem tupot małych stópek i zdyszany głos. – Uratuj mnie, proszę! Uratuj! – zawołało w moją stronę to małe stworzenie i zaczęło biec przed siebie. Była to dziewczynka, może pięcio-, sześcioletnia, z małymi warkoczykami, które zaczęły nasiąkać deszczem. – Oczywiście, że uratuję, wróć tu – powiedziałem, przesuwając się, żeby zrobić jej miejsce. – A gdzie twoja mama? Mała podbiegła i stanęła obok mnie pod dużym, kolorowym parasolem. – Szuka mnie. Powiedziałam jej, że pobiegnę do przodu, bo lubię deszcz, ale teraz jest za duży. Znajoma twarz z przeszłości Nie musiałem długo czekać. Po chwili zobaczyłem kobietę biegnącą przez alejkę, z torbą przewieszoną przez ramię i wyrazem paniki na twarzy, który zmienił się w ulgę, gdy zobaczyła córkę. – Zosia! Ile razy mam ci powtarzać, żebyś nie biegała sama… Zatrzymała się przy ławce, żeby złapać oddech, i wtedy nasze oczy się spotkały. Coś w jej twarzy wydało mi się znane – ten sposób, w jaki marszczyła brwi, kiedy się martwiła. – Pan Andrzej? – powiedziała z niedowierzaniem, przyglądając mi się uważnie. – To pan bywał u nas w domu, kiedy byłam dzieckiem, prawda? Przychodził pan z żoną na kawę do mojej mamy. Zająknąłem się, próbując dopasować twarz dorosłej kobiety do obrazu dziewczynki z dawnych lat. – Ania? Mała Ania Kowalczyk? Twoja mama, Krystyna, była moją koleżanką z pracy przez wiele lat. Nie widziałem was chyba od… – Piętnastu lat, jakoś tak – dokończyła, siadając na skraju ławki, bo deszcz nie ustępował. – Nigdy bym się nie spodziewała, że wpadnę na pana tutaj. Pamiętałem teraz wyraźniej – niedzielne obiady u K…

dziewczynka-uciekajaca-przed-deszczem-db6005b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie obiecali zająć się wnukami w wakacje i zabrać je na działkę. Gdy wróciłam z delegacji, zrozumiałam, czemu nie odbierali telefonów, a dom jest pusty”
type: item
date: 2026-08-10T11:33:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy wróciłam do pustego domu, pomyślałam o najgorszym. Nie sądziłam, że moi rodzice wykorzystają moje dzieci, żeby naprawić coś, co zatruwało naszą rodzinę od dziesięciu lat”.
encoded: Wróciłam do domu wcześniej, niż planowałam. Chciałam zrobić dzieciom niespodziankę – kupiłam po drodze ich ulubione bułki z serkiem i pomyślałam, że może zjemy razem podwieczorek na działce. Domek był zamknięty na cztery spusty, nie słyszałam śmiechu ani pisków. Zawołałam Antosia i Zuzię, ale odpowiedziała mi tylko cisza, w której słyszałam własny puls. Wygrzebałam z torby zapasowy klucz i weszłam do środka. Na kuchennym stole leżała karteczka od mojej mamy: „Wzięliśmy dzieci na kilka dni, nie martw się, wszystko dobrze”. Bez adresu. Bez numeru telefonu, pod którym mogłabym się dowiedzieć czegoś więcej, bo mama, jak zawsze, zostawiła swój telefon w domu, „bo się rozładował”. Zadzwoniłam do teściów, do sąsiadki, do wszystkich, którzy mogli wiedzieć, gdzie są moi rodzice z moimi dzieci. Nikt nie miał pojęcia. Poczułam, jak strach ściska mi gardło – nie strach o bezpieczeństwo dzieci, bo znałam swoich rodziców i wiedziałam, że nie zrobiliby nic nieodpowiedzialnego, ale strach przed tym, co ta cisza mogła oznaczać. Telefon, który wszystko zmienił Po dwóch godzinach szukania zadzwoniła moja siostra, Ola. Powiedziała, że rodzice zabrali dzieci do cioci Ireny. – Ireny? – powtórzyłam, jakbym usłyszała imię z jakiejś zupełnie innej historii. – Tej Ireny, z którą mama nie rozmawia od dziesięciu lat? – Tej samej – odpowiedziała Ola cicho. – Podobno mama postanowiła, że czas to skończyć. Ciocia Irena to była siostra mojej mamy, z którą poróżniły się dawno temu, jeszcze zanim urodziłam Antosia. Nikt nigdy do końca nie wyjaśnił mi przyczyny tej kłótni – wiedziałam tylko, że chodziło o spadek po babci i o słowa, które nie powinny paść między siostrami. Od tamtej pory ciocia Irena była w naszej rodzinie tematem tabu, imieniem, którego się nie wypowiadało przy wigilijnym stole. Pojechałam tam bez zastanowienia, z sercem walącym jak młotem. Adres znalazłam u Oli. Kiedyś wysyłała ciotce kartkę świąteczną, zanim to wszystko się popsuło. Dom pachnący ciastem drożdżowym Gdy wjechałam na …

babcia-z-wnuczka-na-dzialce-d9151a0.jpg
width: 1600
height: 1200

„Miałam zająć się rozbestwionymi wnukami przez tydzień, a synowa oczekuje, że będę je niańczyć do końca wakacji. Niech mi chociaż zapłaci”
type: item
date: 2026-08-06T11:33:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: pieniądze
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
description: „Polcia i Bartuś mieli zostać ze mną dwa tygodnie, a skończyło się na tym, że niańczyłam ich przez całe wakacje. Musiałam sprzedać łańcuszek po mamie, żeby wykarmić wnuki, bo syn i synowa byli zbyt zajęci, żeby zrobić mi przelew.”
encoded: Dwa tygodnie. Kiedy synowa Sandra i mój syn Sławek postawili przede mną walizki dzieci i powiedzieli, że jadą odetchnąć po ciężkim roku, obiecali, że to tylko na dwa tygodnie. Pamiętam, jak się uśmiechałam, przytulałam Polę i Bartusia, mówiłam, że będzie super, że babcia da radę. W końcu to moje wnuki, życia bez nich sobie nie wyobrażam. Problem zaczął się tuż po tym, jak Sławek i Sandra wrócili do Polski. Bo kiedy wrócili, opaleni i wypoczęci, okazało się, że dzieci wcale nie wracają do domu na dobre. Zostały u mnie. Najpierw na weekend, „bo trzeba nadrobić w pracy”, potem na tydzień, „bo mamy zaległości po urlopie”, a potem to już się nie kończyło. Telefon z lotniska i cisza, która trwała tygodniami Sławek zadzwonił z lotniska, jeszcze zanim wezwał taksówkę do domu. – Mamo, dzieciaki mogłyby jeszcze u ciebie zostać na parę dni? Mam takie zaległości w pracy, że głowa mała. Powiedziałam, że oczywiście, że dam radę. Bo co miałam powiedzieć? Że mam sześćdziesiąt siedem lat i emeryturę, która nie rozciąga się jak guma? Moja emerytura to dwa tysiące trzysta złotych. Brzmi jak liczba z jakiegoś raportu, a nie z życia, ale to jest moje życie. Rachunki, leki, jedzenie – wszystko z tego trzeba wykroić. A teraz do tego dwie głodne buzie, przyzwyczajone do tego, co miały w domu. Minął tydzień. Potem drugi. Sławek i Sandra interesowali się dziećmi, nie powiem, ale ani myśleli je stąd zabierać. Siedziałam w kuchni, Pola płakała, bo Bartuś zabrał jej pilota od telewizora, a ja mieszałam zupę z resztek, próbując wyciągnąć z niej coś na obiad dla trojga. Łańcuszek po mamie i jajka od pani Krysi Pieniążki zaczęły się kończyć. Bartuś prosił o nowy zestaw klocków, bo „wszyscy na placu zabaw mają”, a ja musiałam mu powiedzieć, że babcia teraz nie ma pieniędzy. Wstyd mi było przed własnym wnukiem. Ale ten wstyd zaczynał się zamieniać w coś innego. Sprzedałam złoty łańcuszek po mamie w lombardzie, licząc, że w przyszłym miesiącu go odkupię. Odkładałam mniejsze porcje dla siebie, żeby dz…

babcia-oczekuje-zaplaty-za-opieke-nad-wnukami-3d2596a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka kazała mi wracać z sanatorium. Zamiast szukać na starość amorów, mam zająć się wnukami, bo to mój obowiązek”
type: item
date: 2026-08-05T11:33:21.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Anetka powiedziała, że flirtowanie w moim wieku jest niesmaczne, a zadaniem babci jest rozpieszczać wnuki, zamiast szlajać się po uzdrowiskach. Kiedy ja po raz pierwszy od lat poczułam, że żyję...”
encoded: Ciechocinek pachniał solą i mokrymi liśćmi, kiedy szłam alejką parkową obok Edwarda. Miał na sobie ten swój szary płaszcz, zawsze starannie wyprasowany, i mówił coś o operze, którą widział w Warszawie dwadzieścia lat temu. Śmiałam się głośniej, niż powinnam, ale nie mogłam się powstrzymać. Nie pamiętałam, kiedy ostatnio ktoś tak uważnie mnie słuchał. – Pani Irenko, a pani zawsze taka wesoła, czy to zasługa tego powietrza? – zapytał, podając mi ramię przy wejściu na most. – To zasługa wyśmienitego towarzystwa, panie Edwardzie – odpowiedziałam i sama się zdziwiłam, jak łatwo mi to wyszło. Minęły dwa tygodnie od mojego przyjazdu do sanatorium. Miałam zabiegi na stawy, kąpiele borowinowe, spokojne popołudnia w czytelni. Ale prawdą jest, że najbardziej czekałam na te spacery o siedemnastej, kiedy słońce robiło się już łagodne, a Edward czekał na mnie przy tężniach z dwoma kawami w papierowych kubkach. Telefon, który wszystko zepsuł Telefon zadzwonił w środę, tuż po obiedzie. Byłam jeszcze w sukience, którą kupiłam sobie w miejscowym sklepiku – granatową, w drobne grochy, zupełnie niepodobną do tego, co nosiłam przez ostatnie lata. – Mamo, co to za historie mi ludzie opowiadają? – usłyszałam głos Anety, ostry jak zawsze, kiedy była zestresowana. – Jakie historie, kochanie? – Pani Basia z blokowiska widziała cię na zdjęciu jakiejś znajomej z Ciechocinka. Chodzisz pod rączkę z jakimś mężczyzną. Mamo, ty masz sześćdziesiąt pięć lat. Zamilkłam. Serce mi przyspieszyło, jakby złapano mnie na czymś zakazanym, choć przecież nic złego nie robiłam. – Aneta, to tylko spacery. Poznałam sympatycznego pana, wdowca, rozmawiamy, na imię ma... – Nie interesuje mnie, jak się nazywa. Interesuje mnie to, że wyglądasz jak nastolatka na potańcówce, a ja tu mam dwoje dzieci i pracę, która mnie wykańcza. Potrzebuję cię w domu, mamo. Nie szlajającą się w uzdrowisku i flirtującą z obcymi mężczyznami. Słowa „szlajanie się” i „flirt” zabolały. Poczułam, że policzki mi płoną ze wstydu, chociaż nie ro…

seniorka-w-sanatorium-152a32b.jpg
width: 1600
height: 1200

„Marzyłam o drugim wnuku, a nie wiedziałam, że już go mam. Przy okazji remontu starego pokoju syna odkryłam skrywaną przez lata tajemnicę”
type: item
date: 2026-08-03T11:33:47.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Marzyłam o drugim wnuku, a najlepiej wnuczce... Nie wiedziałam, że od dziesięciu lat już ją mam, a mój syn ukrywał to nawet przed własną żoną”.
encoded: Deska w pokoju syna zawsze skrzypiała, odkąd pamiętam. Piotr, kiedy jeszcze mieszkał z nami, mówił, że to jego alarm – wie, kiedy wchodzę do pokoju, bo podłoga mnie zdradza. Śmiałam się z tego. Teraz, gdy stałam tam sama, z młotkiem w ręku, workiem na gruz i stertą listów, to skrzypienie nabrało zupełnie nowego znaczenia. Postanowiłam odnowić ten pokój, bo od dziesięciu lat stał zamknięty jak muzeum. Syn dawno wyprowadził się do Warszawy, skończył tam studia, poznał Agnieszkę, ożenił się. Mają teraz synka, Nikosia, który za miesiąc skończy trzy lata. Uwielbiam tego chłopca, ale od jakiegoś czasu łapię się na tym, że marzę o drugim wnuku. Najlepiej wnuczce. Mówiłam o tym Piotrowi więcej niż raz, choć on zawsze zbywał to śmiechem: „Mamo, dajcie nam czas”. Chciałam zrobić z tego starego pokoju coś nowego. Może pokój dla gości, może miejsce, gdzie Nikoś mógłby spać, kiedy przyjeżdżają. Nie wiedziałam, że pod podłogą czeka na mnie coś, co zmieni wszystko, o czym myślałam, że wiem o swoim synu. Deska, która zdradziła długo skrywany sekret naszej rodziny Kiedy podnosiłam starą wykładzinę, jedna z desek podłogowych ruszyła się bardziej, niż powinna. Uklękłam, wsunęłam palce w szczelinę i poczułam coś, co nie było drewnem. Wyciągnęłam plastikową torebkę, taką, do jakiej pakuje się kanapki, tylko postarzałą, pożółkłą. W środku niej były listy. Sporo listów, związanych sznurkiem. Usiadłam na podłodze, mimo że kolana już nie te, i rozwiązałam sznurek. Pierwszy list zaczynał się słowami: „Piotrek, nie wiem, czy to do Ciebie kiedyś dotrze, ale musiałam to napisać...”. Poczułam, jak serce mi przyspiesza, choć jeszcze nie wiedziałam czemu. Autorka listów podpisywała się jako Kasia. Pamiętałam to imię – była dziewczyną Piotra w liceum, chodzili ze sobą przez ostatnią klasę. Rozstali się, jak mi się wtedy wydawało, cicho i bez dramatów, akurat kiedy Piotr zdawał maturę i szykował się do wyjazdu na studia do Warszawy. Czytałam dalej. „Wiem, że boisz się powiedzieć mamie. Wiem, że masz…

zszokowana-tesciowa-aa7dbdf.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowie zabrali Zuzię na spacer do lasu, ale wieczorem wrócili sami, z koszyczkiem jagód. Nie wybaczę im tego”
type: item
date: 2026-08-02T14:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Stanęłam przed domem i zobaczyłam, jak wracają z lasu – we dwoje, z koszykiem leśnych jagód. Zuzi nie było nigdzie w zasięgu wzroku, a ja poczułam, jak serce podchodzi mi do gardła i ziemia usuwa się spod stóp.”
encoded: Stoję przed domem i widzę ich już z daleka – teściową i teścia idących ścieżką prowadzącą do lasu. Czuję, że coś jest nie tak, choć nie potrafię jeszcze tego nazwać. Idą sami. Zofia niesie koszyk pełen jagód, Zenon rozgląda się nerwowo na boki. Zuzi nigdzie nie widać. Serce podskakuje mi do gardła. Zabrali Zuzię do lasu na jagody – to była ich wspólna wyprawa, umówiona jeszcze wczoraj wieczorem przy kolacji. Tata się chwalił, że znają dobre miejsce nad potokiem, mama pakowała Zuzi gumowce do plecaka i powtarzała, że będą pilnować jej jak oka w głowie. A teraz wracają z pełnym koszykiem, ale bez wnuczki. Zbiegam ze schodów tak szybko, że potykam się o próg i ledwie utrzymuję równowagę. – Gdzie Zuzia?! – krzyczę, jeszcze zanim dochodzę do bramy. Mama zatrzymuje się w pół kroku, patrzy na mnie zdziwiona, jakby nie do końca rozumiała powagę sytuacji. – Spokojnie, Agusiu... – Jak mam być spokojna?! Gdzie jest moje dziecko?! Głos mi się łamie. W głowie mam już najgorsze scenariusze – moje dziecko, które zgubiło się w lesie, a teraz jest tam samo, przestraszone, wołające o pomoc, a nikt go nie słyszy. Zofia i Zenon mają siedemdziesiąt parę lat, kochają Zuzię nad życie, ale czasem zapominają, jak szybko pięciolatka może zniknąć z pola widzenia. Sekunda paniki, która trwa wieczność Teść próbuje coś powiedzieć, unosi rękę, jakby chciał mnie zatrzymać, ale ja już nie słucham. W głowie mam tylko jedno – Zuzia została bez opieki, coś się stało, coś najgorszego na świecie. – Mówiliście, że będziecie jej pilnować! – wyrzucam z siebie, głos mi drży, czuję, jak łzy same napływają do oczu. – Jak mogliście ją zgubić?! – Agnieszka, ale... – Nie ma żadnego „ale”! Gdzie ona jest?! Stoję na środku podwórka, ręce mi się trzęsą, sięgam po telefon, żeby zadzwonić na policję, do Bartka, do kogokolwiek, kto powie mi, że moja córka jest bezpieczna. W tej sekundzie jestem gotowa zrobić wszystko. Mama otwiera usta, żeby coś wyjaśnić, ale nie zdąża dokończyć. Z boku, od strony sadu, słyszę śmiech.…

dziadek-z-wnuczka-e873da3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dyskretnie podpytałam córkę, kiedy drugie dziecko, przecież Henio musi mieć rodzeństwo. Tak mi ubliżyła, że przepłakałam pół nocy”
type: item
date: 2026-08-02T11:33:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Chciałam dobrze. A usłyszałam, że żyję w innym świecie i nie mam prawa oceniać jej życia”.
encoded: Zupa jeszcze parowała, kiedy powiedziałam to, co siedziało mi w głowie od dobrych paru tygodni. – Anka, a wy nie myślicie czasem o drugim? Henio już ma trzy latka, samotność mu nie służy, zobacz, jakie oczka ma smutne, jak się tak musi sam bawić klockami... Nie zdążyłam nawet dokończyć, jak łyżka z brzękiem wylądowała na talerzu. Wybuch przy stole – Mamo. Serio. – Anna spojrzała na mnie tak, jakbym powiedziała coś w obcym języku. – Ty wiesz, ile kosztuje teraz wyprawka do żłobka? Wiesz, jaką mamy ratę kredytu? Bo ja ci powiem – prawie dwa tysiące. Dwa tysiące, mamo. A Marek w każdej chwili może stracić robotę, bo firma zwalnia ludzi, ale ty se wyobrażasz, że my tak sobie, ho ho, zrobimy drugie dziecko, bo babci się nudzi bez wnuków? Jej głos się łamał, a ręce trzęsły się tak, że aż odłożyła sztućce. – Ty żyjesz w jakimś innym świecie, mamo. U was było inaczej. Tata miał pracę na cały etat przez trzydzieści lat, mieszkanie dostaliście od zakładu, a ja teraz nie wiem, czy w ogóle będę miała pracę za rok. Nie wiem, czy stąd, z tego mieszkania, nie będziemy się musieli wyprowadzać, jak tak to będzie wyglądać. Henio, który siedział w swoim krzesełku, spojrzał na matkę, potem na mnie, i zacisnął usta, jakby czuł, że coś się wisi w powietrzu. Ja siedziałam z łyżką w ręku i czułam, jak mi twarz płonie. Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Nie oczekiwałam, że taka niewinna uwaga wywoła lawinę. – Powiedziałam to z troski – wymamrotałam. – Nie chciałam cię obrażać. – Nie chciałaś mnie obrażać, tylko powiedziałaś mi, że jestem złą matką, bo nie daję Heniowi rodzeństwa. Tak to zabrzmiało, mamo. Dokładnie tak. Cisza, która boli bardziej niż krzyk Marek wstał od stołu, powiedział coś o tym, że pójdzie z Heniem na podwórko, i wyszedł, zabierając ze sobą małego. Zostałyśmy same, a cisza między nami była tak głęboka, że słyszałam tylko tykanie zegara na ścianie w kuchni. – Aniu, ja nie chciałam wywoływać kłótni. – Ale ty nigdy nie chcesz, mamo, a zawsze wywołujesz. Za każdym razem jak pr…

smutna-starsza-kobieta-ae4a742.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
type: item
date: 2026-08-02T10:15:01.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
description: Dziadkowie chcą przytulić wnuka, dać buziaka w czoło, ponosić go na rękach. Dla wielu rodzin to zupełnie naturalne gesty. Są jednak mamy, które przyznają, że w takich sytuacjach czują narastający niepokój, złość, a czasem nawet zazdrość.
encoded: Na stronie „Mamy Mamom” pojawiło się anonimowe wyznanie młodej mamy, która opisała emocje towarzyszące wizytom u dziadków. Choć – jak sama podkreśla – zarówno jej rodzice, jak i teściowie bardzo kochają wnuka i chcą dla niego jak najlepiej, ona sama nie potrafi czerpać z tych spotkań spokoju. „Mam problem z wizytami u teściów oraz rodziców – wszyscy kochają wnuka i chcą dla niego najlepiej. Jednak ja odczuwam dużo negatywnych emocji, jak tylko zrobią coś nie po mojej myśli”. Autorka wymienia sytuacje, które wywołują w niej największy dyskomfort. Przeszkadza jej, gdy dziadkowie całują dziecko w główkę lub stópki, biorą je na ręce bez pytania albo odchodzą z nim w inny kąt pokoju. „Skręca mnie w środku, że dziecko znika mi z pola widzenia, że jest traktowane, noszone, zabawiane inaczej niż uważam za słuszne”. Jednocześnie kobieta zdaje sobie sprawę, że jej reakcje mogą wydawać się przesadzone. „Sama nie wiem, z czego to wynika, może jakaś niepewność, zazdrość, że dziecko u nich jest grzeczniejsze itp.” „Miałam dokładnie tak samo” Pod wpisem szybko pojawiły się setki komentarzy. Co ciekawe, wiele kobiet nie oceniało autorki, ale przyznało, że doskonale zna podobne emocje: „A ja to rozumiem, miałam tak przez pierwszy rok mojego dziecka. Skręcało mnie, jak teściowa robiła cokolwiek z moim dzieckiem, mimo tego, że robiła wszystko z czystej miłości i nigdy w życiu córki nie skrzywdziła. Po prostu tak było i tyle. Od męża słuchałam, że przesadzam, a mi przeszkadzało to strasznie”. Niektóre mamy zwracały uwagę, że szczególnie w pierwszych miesiącach po porodzie silna potrzeba kontrolowania otoczenia dziecka może mieć związek z ogromnymi zmianami hormonalnymi, zmęczeniem i naturalnym instynktem opiekuńczym. Pojawiały się jednak również głosy zachęcające autorkę do rozmowy ze specjalistą, jeśli takie emocje utrzymują się długo i zaczynają utrudniać codzienne funkcjonowanie lub relacje z bliskimi. A może to po prostu kwestia granic? W dyskusji nie zabrakło też komentarzy osób, …

babcia-z-niemowleciem-na-rekach-c72d5e0.jpg
width: 1600
height: 1200

Zgodziła się zaopiekować wnuczką w wakacje. „Córka wręczyła mi listę zakazów. Aż mi się żal zrobiło Klarci”
type: item
date: 2026-07-31T19:08:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: list do redakcji
subject: wakacje
description: „Córka powiedziała, że to tylko kilka zasad. Kiedy przeczytałam kartkę, usiadłam przy stole i przez chwilę nie wiedziałam, czy mam się śmiać, czy płakać” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Wakacje u babci dla wielu dzieci są synonimem swobody, przygód i odrobiny pobłażliwości. Coraz częściej jednak dziadkowie słyszą od rodziców szczegółowe wskazówki dotyczące opieki nad wnukami. Nasza czytelniczka przyznaje, że lista, którą otrzymała od córki przed dwutygodniowym pobytem sześcioletniej Klary, mocno ją zaskoczyła. „Chciałam po prostu pobyć z wnuczką” Dzień dobry, mam 63 lata i od dawna czekałam, aż Klara będzie na tyle duża, by spędzić u mnie część wakacji. Gdy córka zapytała, czy zaopiekuję się nią przez dwa tygodnie, bardzo się ucieszyłam. Przygotowałam pokój, kupiłam farby, kredki i zaplanowałam wycieczki do lasu oraz nad jezioro. Byłam przekonana, że jedynym problemem będzie to, czy wnuczka nie zatęskni za rodzicami. Dzień przed przyjazdem córka wręczyła mi kartkę. Powiedziała, że spisała najważniejsze zasady. Na liście było kilkanaście punktów: żadnych lodów po godzinie 16, maksymalnie 20 minut bajek dziennie, zakaz chodzenia boso po trawie, codzienne ćwiczenia z angielskiego i obowiązkowe zasypianie o 19.30. Do tego dokładny jadłospis i prośba, żebym codziennie wysyłała zdjęcia wszystkich posiłków. „Zrobiło mi się żal Klary” Nie obraziłam się. Rozumiem, że dziś rodzice mają inne podejście niż my kiedyś. Zrobiło mi się jednak żal Klarci. Wakacje u babci powinny być czasem odpoczynku i wspólnej radości, a nie kolejnym projektem do realizacji według harmonogramu. Porozmawiałam z córką spokojnie. Ustaliłyśmy, które zasady są naprawdę ważne, a gdzie możemy sobie pozwolić na trochę luzu. Klara przyjechała, a my spędziłyśmy wspaniałe dwa tygodnie. Były lody, wieczorne czytanie książek i spacery boso po trawie. Dziś myślę, że córka nie chciała mnie kontrolować. Po prostu bardzo się stara być dobrą mamą. Mam jednak nadzieję, że pozwoli też swojej córce być po prostu dzieckiem. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Rodzice mają prawo ustalać zasady dotyczące swoich dzieci, a dziadkowie – własne granice związane z opieką. Przed dłuższym pob…

babcia-z-wnuczka-1e6b45e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam”
type: item
date: 2026-07-28T11:33:46.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że odpoczynek mi się należy. Nie przypuszczałam, że tak wiele się zmieni, gdy postawię córce jasne granice...”
encoded: Zawsze byłam tą babcią, która jest gotowa pomóc na każde zawołanie. Kiedy Lidka dzwoniła w środku tygodnia, żebym odebrała dzieci z przedszkola, rzucałam wszystko i pędziłam autobusem przez pół miasta. Byłam dumna, że mogę być dla niej wsparciem, choć czasem zmęczenie dawało mi się we znaki. Jednak pewnego dnia coś się zmieniło. Poczułam, że nie jestem już w stanie dalej udźwignąć wszystkiego sama. Zmęczenie, którego nie da się zignorować Ostatnie miesiące były dla mnie trudne. Kręgosłup coraz częściej dawał o sobie znać, a poranki zaczynałam od proszków i ćwiczeń rozciągających. Każda kolejna prośba Lidki o pomoc wzbudzała we mnie coraz większy niepokój. Bałam się, że któregoś dnia naprawdę nie dam rady podnieść dzieci, pobawić się z nimi, czy nawet wyjść na spacer. Wiedziałam, że muszę postawić granicę, choć serce mi się krajało na samą myśl o tym. Przez lata słuchałam rad psychologów – „zadbaj o siebie, naucz się mówić nie, stawiaj granice” – ale kiedy przyszło do konkretów, okazało się, że to wcale nie jest takie proste. Pewnego popołudnia, kiedy Lidka zadzwoniła z pytaniem, czy mogę zostać z dziećmi w weekend, poczułam, jak narasta we mnie napięcie. Chciałam się zgodzić, jak zawsze, ale coś mnie powstrzymało. – Lidka, nie mogę. Naprawdę nie dam rady. Mój kręgosłup już odmawia posłuszeństwa – powiedziałam, czując w gardle gulę. – Mamo, proszę cię, to tylko dwa dni. Z Markiem mamy rocznicę, wykupiliśmy weekend w spa... Ty zawsze byłaś z dziećmi! – jej głos drżał od emocji. – Wiem, ale ja już nie mogę. Po ostatnim weekendzie przez trzy dni leżałam z bólu. Może pomyślicie o niani? Stać was na to, a ja naprawdę już nie wyrabiam. Zapadła cisza. Wiedziałam, że jest rozczarowana, ale nie mogłam inaczej. – Niani? – powtórzyła chłodno. – No dobrze. Jak wolisz. Rozłączyła się. Zostałam sama z poczuciem winy i lękiem, co będzie dalej. Dwa tygodnie ciszy Nie spodziewałam się, że ta rozmowa tak bardzo zmieni nasze relacje. Lidka zamilkła. Nie odbierała moich telefonów, na wi…

zasmucona-babcia-607b76e.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pojechałam z dziećmi odwiedzić teściową w sanatorium, ale w jej pokoju była tylko męska marynarka. Wtedy syn powiedział coś, co otworzyło mi oczy”
type: item
date: 2026-07-24T11:33:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
description: „Pojechałam do sanatorium z obowiązku, spodziewając się kolejnej porcji narzekań. To, co tam zobaczyłam, całkowicie zburzyło mój obraz teściowej jako cierpiącej wdowy.”
encoded: Droga do Ciechocinka mijała nam spokojnie, choć w głowie układałam sobie najczarniejsze scenariusze. Zbyszek prowadził, a z tyłu nasz siedmioletni syn, Antoś, oglądał świat przez okno. Jechaliśmy w odwiedziny do mojej teściowej, Ireny, która od dwóch tygodni przebywała w sanatorium. Irena to kobieta, z którą zawsze miałam trudne relacje. Po śmierci jej męża, a mojego teścia, te relacje jeszcze bardziej się ochłodziły. Zbyszek był jej jedynym synem, a ona po prostu nie potrafiła odnaleźć się w samotności. Każdy telefon od niej to była litania narzekań, żalów i pretensji o to, że jesteśmy zapracowani, że nie mamy dla niej czasu, że jest opuszczona i samotna. Zgodziłam się na ten wyjazd z ciężkim sercem, tylko po to, żeby Zbyszek miał poczucie, że dbamy o jego matkę. – Myślisz, że będzie znowu narzekać na jedzenie? – zapytał Zbyszek, przerywając moje rozmyślania. – Z pewnością. Przecież tam podają chleb, który nie smakuje jak ten z jej ulubionej piekarni, a zupa jest zawsze za mało słona – odpowiedziałam, próbując uśmiechnąć się z przymusem. Antoś z tyłu zaśmiał się. – Babcia mówiła przez telefon, że poznała fajną koleżankę! – rzucił wesoło. Fajną koleżankę? Zdziwiłam się, bo Irena rzadko nawiązywała nowe znajomości. Raczej trzymała ludzi na dystans, uważając, że nikt nie jest w stanie zrozumieć jej straty i bólu. Ten pokój skrywał więcej, niż się spodziewałam Dotarliśmy na miejsce wczesnym popołudniem. Budynek sanatorium robił wrażenie – otoczony starymi drzewami, z pięknym, zadbanym ogrodem. Znaleźliśmy pokój Ireny. Zbyszek zapukał, a po chwili usłyszeliśmy znajomy głos: – Proszę! Weszliśmy do środka. Irena siedziała przy stoliku, przeglądając jakąś gazetę. Wyglądała... inaczej. Zazwyczaj ubierała się w ciemne, stonowane kolory, a jej twarz rzadko zdobił uśmiech. Teraz miała na sobie jasną, kwiecistą bluzkę, a jej włosy były starannie ułożone. – O, jesteście! – powiedziała, wstając i uśmiechając się do nas. – Nie spodziewałam się was tak wcześnie. Przywitaliśmy się. …

babcia-z-wnukiem-na-lawce-w-sanatorium-84998ce.jpg
width: 1600
height: 1200

„Syn i synowa zamieszkali u mnie, ale dopiero po narodzinach wnuka poznałam ich plan. Musiałam się ich pozbyć”
type: item
date: 2026-07-19T19:08:42.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: „Myślałam, że stworzymy kochającą, wielopokoleniową rodzinę. Szybko jednak okazało się, że dla syna i synowej jestem tylko darmową opcją, dzięki której mogą oszczędzać, ignorując całkowicie moje potrzeby i spokój.”
encoded: Kiedy Janek i Marta zapytali, czy mogliby na jakiś czas wprowadzić się do mojego domu po narodzinach małego Antosia, poczułam prawdziwą radość. Zawsze marzyłam o domu pełnym życia, gwarze rozmów i dziecięcym śmiechu. Mój dom jest spory, odkąd mąż zmarł kilka lat temu, było mi w nim trochę zbyt pusto, a oni musieliby gnieździć się z małym w kawalerce. Pomyślałam, że to wspaniała okazja, by zacieśnić nasze więzi, pomóc im w tych pierwszych, trudnych miesiącach z noworodkiem i po prostu nacieszyć się byciem babcią. Oni dobrze zarabiają, nic by się nie stało, gdyby przez miesiąc czy dwa opłacali tamto puste mieszkanie. Zgodziłam się od razu. Przygotowałam dla nich całe piętro – dwa duże pokoje i osobną łazienkę. Wydałam sporo oszczędności na odświeżenie ścian i zakup nowych mebli, żeby czuli się komfortowo. Janek zawsze był moim oczkiem w głowie, a Marta wydawała się miłą, choć trochę zdystansowaną osobą. Wierzyłam, że wspólne mieszkanie nas zbliży. Pierwsze zgrzyty Początki były naprawdę obiecujące. Antoś to cudowne dziecko, a ja starałam się być wsparciem, nie narzucając się zbytnio. Gotowałam obiady, prałam, sprzątałam – wszystko po to, by młodzi rodzice mogli odpocząć. Jednak z biegiem tygodni zaczęłam zauważać drobne, ale irytujące zmiany. Marta zaczęła traktować mnie coraz bardziej jak darmową pomoc domową, a nie jak gospodynię. Nie pytała, czy mogłabym zająć się małym, po prostu stawiała mnie przed faktem dokonanym. – Mamo, my z Jankiem wyskoczymy na miasto, zrobisz małemu butelkę za godzinę, dobra? – rzuciła pewnego popołudnia, nawet nie czekając na moją odpowiedź, tylko łapiąc torebkę i wychodząc z domu. Zostawałam z Antosiem, czując lekkie ukłucie irytacji. Oczywiście, uwielbiałam wnuka, ale miałam też swoje plany, swoje życie, o które nikt już nie pytał. Zaczęli też zamawiać drogie jedzenie na dowóz, nie proponując mi nigdy poczęstunku, choć ja codziennie stawałam na rzęsach, by w lodówce było pełno domowego jedzenia. Przypadkowa rozmowa Któregoś wieczoru, ki…

smutna-babcia-po-odkryciu-prawdy-b8562cf.jpg
width: 1600
height: 1200

„Teściowa nalegała, żeby wnuki spędziły z nią całe wakacje. Gdy podsłuchałam jej rozmowę z sąsiadką, ziemia usunęła mi się spod stóp”
type: item
date: 2026-07-18T19:08:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: teściowa
subject: wakacje
description: „Miałam mieć cztery tygodnie świętego spokoju. Okazało się, że moja teściowa postanowiła wykorzystać ten czas, by pokazać mi, jak beznadziejną jestem matką”.
encoded: Lipiec miał być dla mnie i dla mojego męża, Tomka, miesiącem oddechu. Po intensywnym roku pełnym pracy, przedszkolnych infekcji, awantur o niezjedzone warzywa i chronicznego niedosypiania, perspektywa czterech tygodni wolności wydawała się niemal jak wygrana na loterii. Tomek sam zaproponował, żebyśmy wysłali naszą sześcioletnią Zuzię i czteroletniego Kubę do jego mamy. Danuta mieszkała na wsi, miała duży dom, ogród, a co najważniejsze – była emerytką, która ciągle narzekała, że rzadko widuje wnuki. – Odpoczniesz, kochanie – mówił Tomek, kiedy pakowałam walizki maluchów. – Mama świetnie sobie poradzi. Przecież wychowała mnie i mojego brata, a my jesteśmy w miarę normalni, prawda? Uśmiechnęłam się wtedy. Miałam pewne obawy, bo z Danutą zawsze miałyśmy trochę inne podejście do życia. Ja wierzyłam w rozmowę z dziećmi, tłumaczenie emocji, dawanie im wyboru i wyznaczanie granic bez podnoszenia głosu. Danuta z kolei była zwolenniczką „twardej ręki”, chociaż odkąd na świecie pojawiły się jej wnuki, trochę złagodniała. Tak przynajmniej myślałam. Zuzia i Kuba wyjechali w pierwszą sobotę lipca. Kiedy auto Tomka zniknęło za zakrętem, poczułam mieszankę ulgi i pustki. Przez pierwsze dni dzwoniłam codziennie, ale Danuta zawsze mówiła, że dzieci świetnie się bawią, są grzeczne i żebym się nie martwiła. Postanowiłam w końcu wyluzować. Umówiłam się z koleżankami na wino, nadrobiłam seriale, poszłam do fryzjera. Sielanka trwała do drugiego weekendu, kiedy zorientowałam się, że Zuzia zapomniała swojego ulubionego kocyka, bez którego podobno nie mogła zasnąć. Tomek był na szkoleniu w innym mieście, więc postanowiłam sama pojechać do teściowej w niedzielę rano, żeby zrobić niespodziankę. Czego oczy nie widzą... Podróż autem zajęła mi dwie godziny. Chciałam, żeby dzieciaki miały prawdziwą niespodziankę, więc zaparkowałam przy pobliskim lasku, może 10 minut od domu teściowej. Szłam wolno, delektując się ciepłym, letnim porankiem. Kiedy doszłam do jej furtki, zauważyłam, że jest otwarta. …

dzieci-na-wsi-38aa1d1.jpg
width: 1600
height: 1200

„Zabraliśmy teściów na wspólne wczasy do Łeby, żeby zajęli się wnukami. Nie spodziewaliśmy się, że odkryjemy ich sekret”
type: item
date: 2026-07-15T19:08:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: wakacje
description: „Myślałam, że zafunduję im miłe wakacje, a sobie chwilę spokoju od ciągłego biegania za dziećmi. Gdy usłyszałam, co mój teść mówi przez telefon, poczułam, jak grunt usuwa mi się spod nóg. Trzydzieści lat małżeństwa miało zakończyć się w najmniej oczekiwanym momencie.”
encoded: Od miesięcy marzyłam o wyjeździe nad morze. Trójka dzieci, praca na pełen etat, dom na głowie – byłam wykończona. Mój mąż, Tomek, zasugerował, żebyśmy zabrali jego rodziców, Krystynę i Ryszarda. „Pomogą przy chłopakach, a my w końcu trochę odetchniemy” – mówił. Pomysł wydawał się sensowny. Teściowie byli na emeryturze, mieli sporo wolnego czasu, a z wnukami zawsze świetnie się dogadywali. Zgodziłam się, mając przed oczami wizję porannej kawy na tarasie w ciszy, podczas gdy dziadkowie budują zamki z piasku z naszymi synami. Wynajęliśmy spory dom na obrzeżach Łeby, z dala od zgiełku i tłumów. Pierwsze dwa dni upłynęły w miarę spokojnie. Krystyna gotowała obiady, Ryszard zabierał dzieciaki na długie spacery po plaży. Zaczynałam wierzyć, że ten wyjazd to był strzał w dziesiątkę. Jednak trzeciego dnia coś zaczęło się psuć. Zauważyłam, że teściowie rzadko ze sobą rozmawiają. Unikali kontaktu wzrokowego, a jeśli już musieli coś ustalić, robili to zdawkowo, niemal chłodno. Zrzucałam to na karb zmęczenia podróżą i zmianą klimatu, ale w głębi duszy czułam, że coś jest nie tak. Przypadkowa rozmowa Czwartego dnia rano zeszłam na dół, żeby zrobić sobie kawę. Dom jeszcze spał. Wyszłam na taras, żeby nacieszyć się chwilą ciszy. Wtedy usłyszałam głos Ryszarda dobiegający z ogrodu. Rozmawiał przez telefon. Chciałam się wycofać, żeby mu nie przeszkadzać, ale kilka słów przykuło moją uwagę. – Tak, zgadza się. Cena jest ostateczna. Zależy nam na czasie – mówił przyciszonym, ale stanowczym głosem. – Krystyna już się spakowała w myślach. Chcemy to zamknąć przed końcem lata. Rozwód to tylko formalność, ale dom musi być sprzedany wcześniej. Zamarłam. Kubek z kawą omal nie wypadł mi z rąk. Rozwód? Sprzedaż domu? O czym on mówi? Byli małżeństwem od ponad trzydziestu lat. Zawsze wydawali się zgraną, spokojną parą. Nigdy nie słyszałam, żeby się kłócili, nigdy nie narzekali na siebie. Czułam, jak serce zaczyna mi bić szybciej. Co powinnam zrobić? Powiedzieć Tomkowi? Skonfrontować się z teściem?…

dziadkowie-z-wnuczka-nad-morzem-53d4711.jpg
width: 1600
height: 1200

Dzisiejsi dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami. „Moi teściowie lubią dzieci tylko na zdjęciach”
type: item
date: 2026-07-14T13:15:33.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: wakacje
description: Jeszcze niedawno babcia kojarzyła się z osobą, która zawsze miała czas dla wnucząt – odbierała je z przedszkola, gotowała obiadki i ratowała rodziców w kryzysowych sytuacjach. Dziś coraz więcej mam i ojców przyznaje z rozczarowaniem: „Moi rodzice kochają wnuki, ale nie chcą się nimi zajmować”. Czy rzeczywiście współcześni dziadkowie stali się mniej rodzinni, czy po prostu świat zmienił się tak bardzo, że ich rola wygląda dziś zupełnie inaczej?
encoded: Mama i twórczyni internetowa @ma.ma.planuje zamieściła na Instagramie rolkę poruszającą ciekawy problem: dziadków, którzy nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. Kobieta opowiada o swoich doświadczeniach, gdy jako dziecko w każde wakacje, ferie, święta czy nawet weekendy spędzała czas ze swoimi dziadkami. Dziś coś się zmieniło, a coraz częściej słyszy się o dziadkach, którzy świadomie rezygnują z bawienia wnucząt. „Rozumiem Wasze rozgoryczenie, bo moja mama pracuje, ona za bardzo mi nie pomoże, nie weźmie wolnego, żeby przesiedzieć z dziećmi całe wakacje. Widzę też, że ona nie ma tej cierpliwości do dzieci. Moi teściowie również pracują, ale oni też bardziej lubią dzieci tylko na zdjęciach” – opowiada instagramerka. W dalszej części filmu pyta: skoro zdecydowaliśmy się na dzieci, dlaczego mamy pretensje do własnych rodziców, że nie chcą się zajmować naszymi dziećmi? Przecież swoje – nas – już odchowali. To dlaczego dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje? Przede wszystkim: nie zawsze jest tak, że nie chcą. Czasem nie mogą, choć bardzo by chcieli. Nie da się jednak ukryć, że współcześni dziadkowie często nie angażują się w opiekę nad wnukami tak intensywnie jak poprzednie pokolenia. Jedną z najważniejszych przyczyn jest zmiana stylu życia – dzisiejsi 60-latkowie i 70-latkowie są często nadal aktywni zawodowo, mają własne plany, pasje i potrzeby. Wiele osób zostaje dziadkami później niż kiedyś, więc w momencie narodzin wnuków nadal pracują i są pełni energii, ale niekoniecznie chcą całkowicie podporządkować swoje życie rodzinnej pomocy. Zmieniła się też mentalność – coraz więcej osób uważa, że wychowanie dzieci jest przede wszystkim zadaniem rodziców, a dziadkowie mogą wspierać, towarzyszyć. Dla części z nich emerytura czy okres przed emeryturą to pierwszy moment od wielu lat, kiedy mogą skupić się na sobie, podróżach, zdrowiu i odpoczynku. Na mniejsze zaangażowanie dziadków wpływają także inne czynniki: obowiązki zawodowe – wiele osób pracuje znacznie dłu…

babcia-z-wnukiem-w-wakacje-b3bb86d.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
type: item
date: 2026-07-09T14:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: emocje mamy
subject: list do redakcji
subject: teściowa
subject: wakacje nad morzem
description: „Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
encoded: Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam …

dziadek-z-wnuczka-nad-morzem-0c5a67c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
type: item
date: 2026-07-06T11:33:14.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
description: Przez lata trudno było mi zrozumieć moich teściów. Oboje mieli świetne emerytury, oszczędności i piękny dom, a mimo to nigdy nie zaproponowali, że kupią wnukom rower, dołożą się do kolonii czy choćby wręczą dzieciom pieniądze na urodziny. Kiedy znajomi opowiadali, jak ich rodzice wspierają młode rodziny, czułam ukłucie zazdrości. Dopiero przypadkowo odkryłam, gdzie naprawdę trafiają ich pieniądze. I wtedy zrobiło mi się zwyczajnie głupio.
encoded: Nie oczekiwałam, że teściowie będą utrzymywać nasze dzieci. Nigdy. Razem z mężem pracowaliśmy, radziliśmy sobie i nie prosiliśmy nikogo o pomoc. Bolało mnie jednak coś innego. Na każde urodziny wnuki dostawały książkę, czekoladę albo własnoręcznie upieczone ciasto. – Babciu, a zegarek? – zapytał kiedyś nasz Kuba, kiedy skończył osiem lat. Większość dzieci w jego klasie miała już wypasione smartwatche. Teściowa pogłaskała go po głowie. – Może kiedyś, kochanie. Tymczasem wiedziałam, że pieniędzy im nie brakuje. Mieli dwa samochody, co roku wyjeżdżali na kilka tygodni do uzdrowisk, a teść od lat inwestował na giełdzie. Czasem aż trudno było mi zrozumieć ich sposób myślenia. – Naprawdę nie mogliby raz na jakiś czas trochę bardziej rozpieszczać wnuków? – zapytałam kiedyś męża. Wzruszył ramionami. – To ich pieniądze. Wszystko zmienił zwykły niedzielny obiad Jak co tydzień spotkaliśmy się u teściów. Po obiedzie pomagałam teściowej sprzątać ze stołu. Otworzyłam szufladę, żeby schować serwetki, i przypadkiem zobaczyłam gruby segregator. Na okładce widniał napis: „Fundusz rodzinny”. Nie ukrywam – zaciekawiło mnie to. Kiedy teściowa wyszła do spiżarni, nieświadomie otworzyłam segregator. W środku były przelewy. Dziesiątki. A może setki. Na niemałe kwoty. Nazwy fundacji, hospicjów, domów dziecka, schronisk dla zwierząt. Zamarłam. W tej samej chwili usłyszałam za sobą spokojny głos. – Widzę, że znalazłaś naszą małą tajemnicę. Odwróciłam się speszona. Byłam przekonana, że wydają pieniądze tylko na siebie – Przepraszam... Nie chciałam podglądać. Teściowa tylko się uśmiechnęła. – Nic się nie stało. Usiadłyśmy przy stole. – Wiesz... wiele osób myśli, że jesteśmy skąpi. Spuściłam wzrok. Przecież ja też tak myślałam. – Co miesiąc odkładamy część emerytur i oszczędności. Od lat wspieramy kilka miejsc. Nie lubimy o tym mówić. – Dlaczego? – Bo pomaganie przestaje być pomaganiem, kiedy robi się z niego przedstawienie. Przez chwilę milczałam. – A wnuki? Teściowa uśmiechnęła się ciepło. – W…

bogaci-dziadkowie-w-domu-94a07c5.jpg
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić”
type: item
date: 2026-07-05T14:15:51.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: teściowa
subject: wakacje
description: Dla jednych wakacje to czas odpoczynku, dla innych – dwa miesiące nieustannego kombinowania, kto zajmie się dziećmi. Nasza czytelniczka liczyła na pomoc teściów, tak jak przez poprzednie lata. Zamiast ustalać termin przyjazdu wnuków, usłyszała, że mają już zupełnie inne plany.
encoded: Współcześni dziadkowie są coraz bardziej asertywni. Z dumą wyznają, że po latach pracy chcą wreszcie zadbać o siebie i nie zamierzają spędzać całych wakacji jako bezpłatni opiekunowie. Rodzice z kolei często przyznają, że bez pomocy bliskich trudno im zorganizować dwa miesiące wolnego dzieciom. „Usłyszałam, że w tym roku mają swoje plany” Dzień dobry, piszę do Państwa, bo sama już nie wiem, czy to ja mam zbyt duże oczekiwania, czy świat naprawdę stanął na głowie. Mam dwoje dzieci – siedem i dziewięć lat. Razem z mężem pracujemy na pełny etat. Jak chyba większość rodziców, każdego lata musimy się nagimnastykować z zaplanowaniem dzieciom wakacji. Trochę urlopu, trochę półkolonii, trochę obozów i zawsze tydzień albo dwa u dziadków. Tak było od lat. Dzieci uwielbiają jeździć do teściów. Mają ogród, psa, jeżdżą na rowerach, chodzą na lody. Wszyscy byli zadowoleni. Dlatego nawet przez chwilę nie przyszło mi do głowy, że w tym roku może być inaczej. „Powiedzieli, że lecą do Egiptu” Kiedy zadzwoniłam do teściowej z pytaniem, w jakim terminie najlepiej przywieźć dzieci, usłyszałam, że w tym roku raczej się nie uda. Pomyślałam, że może mają jakiś remont albo wizyty u lekarzy. Nic z tych rzeczy. Powiedziała, że wykupili wycieczkę do Egiptu. Potem planują jeszcze kilka dni nad jeziorem ze znajomymi, a pod koniec wakacji jadą kamperem na południe Europy. Szczerze? Zatkało mnie. Nie dlatego, że żałuję im wakacji. Sama chciałabym móc tak podróżować. Po prostu przez chwilę miałam wrażenie, że wnuki przestały być dla nich ważne. „Nawet zaproponowałam pieniądze” Najbardziej boli mnie to, że naprawdę próbowałam znaleźć rozwiązanie. Powiedziałam, że mogę zapłacić za ten tydzień. Nie chciałam, żeby dokładali do jedzenia czy atrakcji. Uznałam, że skoro oboje z mężem pracujemy, to będzie to po prostu uczciwe. Teściowa tylko się zaśmiała i odpowiedziała: „To nie o pieniądze chodzi. Po prostu w tym roku chcemy wykorzystać lato po swojemu”. Od tamtej rozmowy cały czas mam mieszane uczucia. Z…

babcia-z-wnuczka-w-ogrodzie-7b42436.jpg
width: 1600
height: 1200

„Dziadkowie zabrali Lilkę na tydzień do Mikołajek, wrócili sami, z pustą walizką. Nigdy im tego nie daruję”
type: item
date: 2026-07-03T10:15:59.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: wakacje
subject: z życia wzięte
description: Kiedy moi rodzice zaproponowali, że zabiorą sześcioletnią Lilkę na tydzień do Mikołajek, ucieszyłam się, że córka przeżyje prawdziwe wakacje. Codziennie wysyłali zdjęcia z basenu, placów zabaw i rejsów po jeziorze, więc byłam spokojna. W dniu ich powrotu czekałam przed domem z obiadem. Nie spodziewałam się, że z samochodu wysiądą tylko oni, a z bagażnika wyjmą... pustą walizkę.
encoded: Lilka od tygodni odliczała dni do wyjazdu. – Mamusiu, podobno tam są zjeżdżalnie większe niż w naszym aquaparku! – opowiadała podekscytowana. Moi rodzice byli równie szczęśliwi. – Zostaw ją nam. Wy odpoczniecie od codzienności, a my nacieszymy się wnuczką – przekonywała mama. Zgodziliśmy się bez wahania. Wiedziałam, że Lilka jest z nimi bezpieczna. Codziennie dostawałam zdjęcia. Raz budowali zamki z piasku nad jeziorem, innym razem jedli gofry, pływali w basenie albo karmili kaczki. Córka promieniała. Czekałam na Lilkę, a z auta wysiedli tylko rodzice W dniu powrotu ugotowałam jej ulubiony rosół i naleśniki z serem. Co chwilę wyglądałam przez okno. Kiedy samochód wreszcie wjechał na podjazd, od razu wybiegłam przed dom. Najpierw wysiadł tata. Potem mama. Rozejrzałam się. – Gdzie jest Lilka? – zapytałam od razu. Rodzice wymienili spojrzenia. – Kochanie... spokojnie... Nie byłam spokojna. Tata otworzył bagażnik. Wyciągnął dziecięcą walizkę. Była podejrzanie lekka. – Co się dzieje? – głos zaczął mi drżeć. – Najpierw wejdźmy do domu... – Nie! Gdzie jest moje dziecko?! Usłyszałam odpowiedź, której kompletnie się nie spodziewałam Mama westchnęła. – Lilka została u Helenki i Tadzia. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam. Helena i Tadeusz to moi teściowie, którzy mieszkają na Mazurach. – Jak to... została? – Wracaliśmy z tych Mikołajek no i wstąpiliśmy do nich, niespodziankę im zrobiliśmy. Tak się ucieszyli na jej widok, że zaproponowali, żeby została jeszcze kilka dni. Patrzyłam na nich z niedowierzaniem. – I zgodziliście się... bez pytania mnie? – Lilka bardzo chciała... – Ma sześć lat! To nie ona podejmuje takie decyzje! Mama próbowała mnie uspokoić. – Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. – Niespodziankę?! Od pięciu minut jestem przekonana, że coś się stało mojemu dziecku! Tata podrapał się po głowie. – Rzeczy zostały u Helenki, bo są brudne. Przyjechaliśmy tylko po kilka nowych kompletów ubrań i sandały. Zaraz wracamy. Spojrzałam na pustą walizkę. Nagle wszystko za…

dziadek-z-wnuczka-na-pomoscie-w-Mikolajkach-d857005.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mój syn wrócił ze wsi z kieszeniami pełnymi banknotów. Gdy zapytałam dziadka, skąd dziecko ma tyle pieniędzy, rozpętała się awantura”
type: item
date: 2026-07-02T11:33:26.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Kiedy mój 10-letni syn Kuba wrócił z tygodniowego pobytu u dziadków na wsi, wydawał się odrobinę dojrzalszy. Był opalony, uśmiechnięty i bez przerwy opowiadał o traktorze, warzywniku i psie sąsiadów. Dopiero wieczorem, gdy wyciągałam jego ubrania do prania, z kieszeni spodenek zaczęły wypadać banknoty. Byłam przekonana, że ktoś posunął się o krok za daleko.
encoded: Od kilku lat obowiązywała u nas ta sama tradycja. Zaraz po zakończeniu roku szkolnego Kuba jechał na tydzień do moich rodziców. Mieszkali na wsi, mieli duży ogród, sad, kilka kur. Sąsiad miał psa, który był dla Kuby największą atrakcją. Dla mnie i mojego męża był to też moment, żeby spokojnie popracować. Oboje pracowaliśmy na pełen etat, a urlop mieliśmy dopiero w sierpniu. Wiedzieliśmy, że u dziadków Kuba nie będzie się nudził. – Nie siedzi tam z telefonem? – zapytałam mamę pierwszego dnia. – Telefon? – zaśmiała się. – On nie ma nawet czasu o nim pamiętać. Z ojcem od rana coś budują, potem podlewają pomidory, a po obiedzie jeżdżą rowerami nad staw. Brzmiało idealnie. Codziennie dostawałam zdjęcia. Kuba z taczką pełną jabłek. Kuba z konewką większą od siebie. Kuba trzymający ogromną cukinię i śmiejący się do aparatu. Patrzyłam na te fotografie z uśmiechem. Cieszyłam się, że choć przez chwilę może przeżyć dzieciństwo trochę inne niż między blokami i ekranami. Nie wiedziałam, że dziadek miał wobec tych wakacji jeszcze jeden plan. Banknoty wysypywały się z kieszeni jeden po drugim Po tygodniu pojechaliśmy po Kubę. Już w samochodzie nie przestawał opowiadać. – Mamo, umiem już odpalić kosiarkę! I dziadek nauczył mnie wiązać pomidory! A wiesz, ile ziemniaków wykopaliśmy? – Spokojnie – śmiał się mój mąż. – Opowiesz wszystko po kolei. Wieczorem wrzucałam jego rzeczy do prania. Najpierw wyciągnęłam z kieszeni spodenek zwinięty banknot. Pięćdziesiąt złotych. Pomyślałam, że pewnie dostał od babci na lody. Potem z drugiej kieszeni wypadły dwie dwudziestki. Z bluzy kolejne sto złotych. Na końcu z małej kieszonki w plecaku wyjęłam kopertę. W środku było jeszcze dwieście pięćdziesiąt złotych. Usiadłam na łóżku. – Tomek! – zawołałam męża. Przyszedł po chwili. – Co się stało? Pokazałam mu zawartość koperty. – Wiedziałeś o tym? Pokręcił głową. – Skąd on ma tyle pieniędzy? Policzyliśmy wszystko. Pięćset czterdzieści złotych. Jak na dziesięciolatka była to ogromna kwota. Nie mogłam uwi…

wnuk-z-dziadkiem-nad-jeziorem-a8ab740.jpg
width: 1600
height: 1200

„Wnuczka zamieszkała ze mną na czas remontu. Miałam jej pilnować, a ona zapadła się pod ziemię. Jak mogłam tak zawieść córkę i zięcia?”
type: item
date: 2026-07-01T19:08:15.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia
subject: dziadkowie i wnuki
subject: prawdziwe historie
subject: z życia wzięte
description: Trochę już chodzę po tym świecie, ale tak ciekawskiego i wszędobylskiego dziecka jak moja wnusia nigdy nie spotkałam.
encoded: Elizka przyjechała do nas na czas przeprowadzki i remontu nowego mieszkania. – Skarbie, wrócimy po ciebie, jak tylko się urządzimy – moja córka powtarzała chyba setny raz. – Będę codziennie telefonowała. – Ja też – zapewnił zięć. – Odmaluję twój pokój, na jaki kolor zechcesz, tylko błagam, nie rozrabiaj. – Na różowo – poprosiła Elizka. Żegnając się z rodzicami, miała łzy w oczach, ale nie płakała, z mojej wnusi jest twarda dziewuszka. – Umowa stoi – Julian przytulił córeczkę, Ewa objęła ich oboje i tak trwali, jakby żegnali się na zawsze. Córka i zięć dostali pracę w szpitalu wojewódzkim, przeprowadzali się do innego miasta, musieli znaleźć i urządzić nowe mieszkanie, a na razie mieszkali kątem u znajomych. To nie były warunki dla dziecka, zaproponowałam, żeby mała spędziła ten czas u nas. Słuchała opowieści Tadka z wypiekami na policzkach Wyszłam cicho z pokoju, zostawiając ich samych, zaraz za drzwiami natknęłam się na Tadka, chrząkał i pokasływał, starając się ukryć wzruszenie. Nie znosił pożegnań. Bardzo kochał wnuczkę i pozwalał jej na wszystko, to ja nakazywałam i zakazywałam, biegałam po wsi, szukając Elizki, tłumaczyłam jej, że powinna trzymać się blisko domu. Jakbym grochem o ścianę rzucała, przylepa kiwała głową, a potem robiła, co chciała, bo przecież dziadek powiedział, że na wsi powinna mieć więcej swobody. Córki nie trzymałam pod spódnicą, ale z Elizką było inaczej, tak rezolutnego i wszędobylskiego dziecka nigdy nie spotkałam, trudno było za nią nadążyć, dlatego nie czułam się pewnie, gdy znikała mi z oczu. – Nie będzie się u nas nudzić? – zastanawiał się głośno Tadek. Udałam, że nie dosłyszałam. Co poradzę, że we wsi nie ma dzieci w wieku Elizki? Pozostawał telewizor, gry i towarzystwo dziadków. A! Zapomniałabym o psie. – Co zrobimy z tym kundlem? – myśli Tadka podążały podobnym torem. Uważał, że miejsce psa jest na dworze, jednak za skarby świata nie powiedziałby tego wnuczce, więc jej ulubieniec miał zamieszkać na pokojach. – Przyzwyczaisz się – po…

przejeta-babcia-d474114.jpg
width: 1600
height: 1200