Lekarze zignorowali obawy matki. Dziecko urodziło się z bardzo małą szczęką
Podczas rutynowego badania USG w 12 tygodniu ciąży przyszłą mamę zaniepokoił wygląd buzi dziecka – miało bardzo małą szczękę. Jednak lekarze zbagatelizowali jej obawy. Niestety, miała rację… Na szczęście, dzięki cudownemu wsparciu dobrych ludzi dziś jej synek jest prawie zdrowy.
Jasmin, mama trójki dzieci z Australii Zachodniej podzieliła się z innymi mamami swoją ciążową historią. Podczas pierwszego szczegółowego badania USG zaniepokoił ją wygląd szczęki dziecka. Była ona nieproporcjonalnie mała. Dopiero gdy jej syn przyszedł na świat, prawda wyszła na jaw… Będzie miał kłopoty z jedzeniem i oddychaniem Gdy Jasmin urodziła, lekarze poinformowali ją tylko, że jej dziecko będzie miało kłopoty z jedzeniem i oddychaniem. Przerażona matka rozpoczęła poszukiwania informacji na własną rękę, co jednak nie było dobrym rozwiązaniem, ponieważ historie znalezione w internecie opisywały najgorsze scenariusze: chłopiec miał być niewidomy i niesamodzielny. Rodzice maluszka byli przerażeni czekającą ich przyszłością, ponieważ dwójka ich starszych dzieci jest niepełnosprawna i wymaga specjalistycznej opieki. Zespół Pierre’a Robina Okazało się, że chłopiec cierpi na zespół Pierre’a Robina, który objawia się niedorozwojem szczęki dolnej, cofnięciem brody i zapadaniem się języka ku tyłowi, co utrudnia oddychanie. Jake miał również rozszczepione podniebienie. Noworodek miał założoną specjalną rurkę do karmienia i rurkę nosowo-gardłową do oddychania. Jasmin miała ogromny żal do lekarzy: „Gdybyśmy wiedzieli wcześniej, moglibyśmy być trochę lepiej przygotowani, a tak zostaliśmy rzuceni na głęboką wodę”. Leczenie operacyjne maluszka Gdy chłopiec skończył 10 miesięcy, rodzice zdecydowali się na leczenie operacyjne. Jak relacjonuje mama chłopca, dziecko miało łamaną szczękę oraz zamontowane specjalne płytki, dzięki którym żuchwa miała przybrać odpowiedni rozmiar i kształt. Niestety, podczas operacji nerw twarzowy został uszkodzony i pół buzi chłopca zostało sparaliżowane. Bezcenna pomoc Rodzice byli załamani, jednak nie poddali się. Na szczęście kochająca się rodzina mogła liczyć na wsparcie najbliższych osób, przyjaciół, a nawet sąsiadów, którzy pomagali im w opiece nad trzema synkami. „Przez cały ten czas nauczyłam się być cierpliwą. I wiem, że jestem o wiele silniejsza, niż myślałam. Byłam również zaskoczona, jak opiekuńczy i współczujący potrafią być ludzie”, zwierza się Jasmin. Dziś 4-letni Jake jest szczęśliwym chłopcem, jednak wciąż jest karmiony przez sondę. „Chcę tylko, żeby cieszył się życiem”, deklaruje mama chłopca. Źródło: kidspot.com.au Piszemy też o: Moja córka już wpada w panikę przed szkołą. Boi się wrócić do niej po wakacjach. Chce, żeby nauka znowu odbywała się zdalnie. Jak mam jej pomóc? [LIST DO REDAKCJI] Mama zabiera na wakacje tylko jedno dziecko. Drugie zostawia z mężem w domu „Wasz syn może już się nie obudzić” – usłyszeli. A potem stał się cud
Na Dzień Matki: wytchnienie! Pomóżmy mamom dzieci z niepełnosprawnością
Z okazji Dnia Matki Fundacja Pomagam.pl chce pochylić się nad potrzebami tych mam, które na co dzień opiekują się dziećmi z niepełnosprawnością. Specjalnie dla nich rusza internetowa zbiórka na tzw. wyjazdy wytchnieniowe.
Rodzice dzieci z niepełnosprawnością pracują 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, 365 dni w roku. Nie mają czasu dla siebie ani żadnej szansy na odpoczynek. Dlatego tak bardzo potrzebują wyjazdów wytchnieniowych. Plan jest prosty: matki odpoczywają i regenerują siły. W tym czasie dzieci mają swoje zajęcia pod okiem opiekunek i opiekunów. Dla wszystkich dostępne jest wsparcie psychologiczne. Urlopy wytchnieniowe dla mam: trwa zbiórka! Fundacja Pomagam.pl ruszyła ze zbiórką na organizację wytchnieniowych wyjazdów. Cel jest w zasięgu naszych rąk: 6 tysięcy zł wystarczy na odpoczynek aż 8 rodzin. Oczywiście im więcej darowizn, tym więcej wyjazdów dla zmęczonych matek. Zebrane środki zostaną przeznaczone na zatrudnienie koordynatora, noclegi, żywienie oraz pomoc psychologiczną na miejscu. Jest o co się starać! „To najlepsze co mogło nas spotkać, bo zmęczenie i brak zmienności naszej dość uporczywej sytuacji przez ostatnie 10 lat powoduje, że ledwo zipiemy” – mówi Marta Gawrylik, uczestniczka pierwszego wyjazdu. Datki na urlopy wytchnieniowe dla mam dzieci z niepełnosprawnościami można wpłacać na oficjalnej stronie zbiórki: pomagam.pl/wyjazdywytchnieniowe Organizacją wyjazdów zajmuje się Stowarzyszenie Mudita, które na co dzień zapewnia wielowymiarowe wsparcie dla bliskich osób z niepełnosprawnościami. „Nie możemy sprawić, że niepełnosprawność przestanie istnieć, ale możemy zadbać o to, by żyło się z nią lepiej” – deklarują członkowie Stowarzyszenia na swojej stronie. Piszemy też o: Rzecznik Praw Dziecka: 15-latkom nie powinno się ograniczać dostępu do broni. Psycholożka jest innego zdania Urodziła na poboczu. Starsze dzieci czekały w samochodzie Tiktoterka o niskich zarobkach nauczycieli: "Z samej pasji nie wyżyję!"
Dzieci Czarnobyla: 36 lat od awarii elektrowni atomowej
36 lat temu, w nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 roku, doszło do tragicznej w skutkach awarii reaktora atomowego w Czarnobylu. Silne promieniowanie miało dramatyczny wpływ na życie i zdrowie dzieci.
W wyniku katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Atomowej doszło do rozprzestrzenienia się substancji promieniotwórczych oraz skażenia ok. 150 tys. km² terenów na pograniczu dzisiejszej Białorusi, Ukrainy i Rosji. Przesiedlono ponad 350 tysięcy osób. To jednak nie był koniec dramatu. Rakotwórcze promieniowanie W wyniku katastrofy w Czarnobylu poszkodowanych zostało trzy miliony osób, w tym aż milion dzieci. W przypadku najmłodszych skutki były najbardziej dramatyczne. W efekcie promieniowania zanotowano ponad 6 tysięcy przypadków raka tarczycy, głównie wśród dzieci i młodzieży, a także około 10 tysięcy deformacji płodów. Szacuje się, że śmierć w wyniku promieniowania poniosło 50 tysięcy niemowląt. Dorosłymi już „dziećmi Czarnobyla” zajmuje się fundacja Chernobyl Children International, która zapewnia pomoc medyczną i opiekę hospicyjną. Wyniki badań są jednoznaczne Na szczęście, współczesne badania prowadzone przez Amerykański Narodowy Instytut Raka, nie napawają niepokojem. Ocena stanu zdrowia ofiar awarii w Czarnobylu i ich dzieci jest jednoznaczna: promieniowanie nie miało wpływu na DNA, więc kolejne pokolenia są bezpieczne. View oEmbed on the source website Źródło: irishtimes.com, Chernobyl Health Report, Greenpeace 2006 Piszemy też o: Vigantol wycofany: krople z witaminą D dla dzieci znowu wycofane z aptek Dwuletni chłopiec wypadł z okna prosto na beton. Zmarł. Maluch był pod opieką rodziców Dentysta znalazł sposób na strach dziecka. Jak on to zrobił?
„Prawie wszystkie dzieci są w spektrum autyzmu? Dawna moda na dysleksję to dziś nic w porównaniu do trendu spektrum” [LIST DO REDAKCJI]
W drugi dzień świąt spotkałam się z koleżankami i najwięcej rozmawiałyśmy oczywiście o dzieciach. Co ciekawe, wszystkie cztery miałyśmy podobne odczucia, kiedy temat zszedł na spektrum autyzmu. Tak jak kiedyś była „moda” na orzeczenia o dysleksji, dysgrafii, dysortografii – tak teraz mnóstwo dzieci jest diagnozowanych pod kątem spektrum autyzmu. Jednak czy rzeczywiście wszystkie tego potrzebują?
Kasia: synek z orzeczeniem (8 lat) i synek neurotypowy (5 lat). Dominika: córka, której nikt nie wie, co jest, bo niby wszystko jest w porządku i jednocześnie nic nie jest w porządku (ale eksperci z poradni sugerują spektrum autyzmu). Renata: dwie córki w wieku 5 i 3 lat (o dziwo w przypadku jej rodziny obeszło się bez skierowań do poradni). Ja: mama, która w przyszłym tygodniu idzie z córką do poradni pod kątem diagnozy na „wysoko funkcjonujące dziecko ze spektrum autyzmu”. Prawie wszystkie dzieci mają spektrum? Rozumiem, że diagnostyka jest na wyższym poziomie. Rozumiem, że trudne czasy (internety, tempo życia, chemia w jedzeniu). Jednak skala dzieci, u których najchętniej by diagnozowano „spektrum autyzmu” to chyba lekka przesada? Przecież w ten sposób krzywdzi się dzieci, które rzeczywiście są w spektrum! Z dziewczynami znamy się od 20 lat. Nie poznałyśmy się w poradni psychologiczno-pedagogicznej czy w poczekalni na zajęcia integracji sensorycznej. Dlaczego 3 na 4 z nas ma dzieci, które (prawdopodobnie) są nieneurotypowe? Dodam, że każda z nas ma też wielu znajomych, którzy również mają dzieci ze spektrum autyzmu. Którzy wydają chore pieniądze na zajęcia integracji sensorycznej. Którzy umierają ze strachu, kiedy psychiatrzy w poradniach mówią im, że bardzo trudno o jednoznaczną diagnozę i… przepisują leki, po których ich dzieci zachowują się jak mumie czy lunatycy. Tak naprawdę każda z nas prócz własnej – miała garść historii dzieci ze spektrum autyzmu! Do worka „spektrum autyzmu” można wrzucić wszystko Kasia nie ma wątpliwości, że jej synek ma problemy. Zdziwiło ją, że kiedy tylko uzyskała orzeczenie – nauczyciele przedszkola nalegali, by zbadać również młodszego synka, bo na pewno też będzie miał orzeczenie. Powiedziała im, że młodszy syn na pewno nie ma spektrum i przypuszcza, że przedszkole liczyło na kolejne 4 tysiące dofinansowania na dziecko z orzeczeniem... Dominika rozmawiała ostatnio z wychowawczynią swojej córki (Julia chodzi do publicznego przedszkola). Czy orzeczenie małej pomoże, czy zaszkodzi? Wychowawczyni rozłożyła ręce – nie doszły do żadnych wniosków. Julia biegle czyta od 4. roku życia, ale zupełnie nie interesują jej rówieśnicy. Siedzi z dorosłymi, a w przedszkolu po prostu uczestniczy w zajęciach albo zajmuje się sobą. Terapia SI pomogła jej w utrzymywaniu równowagi, z czym też miała problem. O problemach mojej córki dowiedziałam się od dyrekcji przedszkola. Nie od wychowawczyń. Potem przedszkolna psycholożka uznała, że trzeba zrobić diagnozę, bo Hania używa zbyt mądrych sformułowań, nie lubi, kiedy dzieci jej dotykają, ma tylko dwie koleżanki i bardzo płacze, kiedy jej coś nie wychodzi. W dodatku ma fioła na punkcie przyrody i zna więcej nazw ptaków, gadów, płazów i dinozaurów niż wychowawczynie. Czy to oznacza, że na diagnozę o spektrum może liczyć każde dziecko, które: ma dobrą pamięć, nie przytula się do każdego napotkanego rówieśnika, nie lubi myć zębów (bo to świadczy o nadwrażliwości zmysłowej na pianę), ma bujną wyobraźnię i swój świat marzeń, ma sprecyzowane zainteresowania? Chodzi o kasę? Każda z nas ma świadomość, że są dzieci, które naprawdę potrzebują pomocy. I takim dzieckiem jest np. Jaś. Ale co z pozostałymi? Zaczęłyśmy się zastanawiać, czy nie chodzi czasem o dofinansowanie na dziecko z orzeczeniem (ponad 4 tys. złotych dla przedszkola czy szkoły na miesiąc). Albo o pańcie, które wydały krocie na kursy z terapii sensorycznej i teraz chcą się odkuć, więc muszą mieć klientów… Naprawdę trudno o bezpłatne zajęcia SI. Chyba że ma się orzeczenie… Dlaczego w poradniach moja koleżanka słyszy, że sytuacja jej córki jest tak niejednoznaczna, że oni nie wiedzą, czy to spektrum, czy nie spektrum, ale może lepiej na wszelki wypadek wyrobić orzeczenie? Przecież jeśli wszystkie dzieci będą miały orzeczenia – to państwo pójdzie z torbami. Jeśli niemal wszyscy potrzebują terapii – to może niech zmienią podstawy programowe nauczania? Słowem: jest to dla mnie dziwne. Proszę, napiszcie, co sądzicie na ten temat, bo może mi trudno zachować zdrowy dystans. Marta Ważne: nikt nie podważa istnienia spektrum autyzmu! Rodzice nie powinni lekceważyć zaleceń wykonania diagnozy pod kątem autyzmu i nieneurotypowości. Trafna diagnoza – nawet jeśli rodzicom trudno się z nią pogodzić – może okazać się kluczowa dla dalszego rozwoju dziecka. Może ułatwić mu funkcjonowanie, ale też uwrażliwić społeczeństwo na zagadnienie neurotypowości i bycia w spektrum. Piszemy też o: Bunt czterolatka: ile trwa, jak sobie z nim radzić, czego nie robić? [OBJAWY] Rekrutacja uzupełniająca do przedszkola 2022/2023 10 przyczyn złego zachowania [WIDEO]
Zespół dziecka potrząsanego: objawy i skutki potrząsania dzieckiem
Zespół dziecka potrząsanego może być wywołany przez potrząsanie lub szarpanie dzieckiem. Zdarza się, że gdy dziecko płacze, zdenerwowany rodzic potrząsa nim, chcąc je uspokoić. Nigdy nie należy tego robić. Można w ten sposób skrzywdzić dziecko na całe życie. Zespół dziecka potrząsanego może pojawić się również w wyniku nieumiejętnej zabawy z niemowlęciem.
Zespół dziecka potrząsanego jest trudny w zdiagnozowaniu. Zdarza się, że krzyk niemowlęcia wyprowadza rodzica z równowagi. Zaczyna on potrząsać dzieckiem, chcąc przerwać płacz. To forma przemocy wobec dziecka. Można w ten sposób wyrządzić ogromną krzywdę – doprowadzić do urazów głowy, szyi i ośrodkowego układu nerwowego. Syndrom dziecka potrząsanego zwykle dotyka dzieci w pierwszym roku życia. Spis treści: Potrząsanie dzieckiem – co to znaczy? Zespół dziecka potrząsanego – objawy Potrząsanie niemowlęciem – szkodliwe zabawy Zespół dziecka potrząsanego - co to jest? Zespół dziecka potrząsanego (SBS – od ang. shaken baby syndrome) to skutek gwałtownego potrząsania lub szarpania dzieckiem. Na problem potrząsania dzieckiem zwrócono uwagę już w 1946 roku, jednak dopiero w latach 70. pojawiła się koncepcja zespołu dziecka potrząsanego. Specjaliści uważają, że choć najczęściej objawy SBS obserwowane są u dzieci do pierwszego roku życia, to można je zauważyć nawet u niektórych 5-latków. Czym grozi zespół dziecka potrząsanego? Główka niemowlęcia jest nieproporcjonalnie duża i ciężka w porównaniu do reszty ciała. Mięśnie szyi są słabe, nie potrafią utrzymać główki.<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/potrzasanie-dziecka-moze-byc-dla-niego-smiertelnie-niebezpieczne-24377-r1/"> Potrząsanie dzieckiem prowadzi do gwałtownych ruchów głowy do przodu i do tyłu. Mózg dziecka przemieszcza się wtedy w obrębie przestrzeni wewnątrzczaszkowej – „odbija się” o ściany czaszki. Wskutek urazów odniesionych podczas potrząsania dzieckiem może dojść do obrzęku mózgu, krwawień lub krwiaków. Bardzo często pojawia się także krwawienie do siatkówki oka i inne jej uszkodzenia. Ale nie tylko mózg i narządy w obrębie głowy mogą ulec uszkodzeniu. Zdarzają się też urazy szyi i kręgosłupa. Skutkiem SBS może być m.in. upośledzenie umysłowe i fizyczne dziecka, padaczka, utrata wzroku, zaburzenia słuchu, a nawet śmierć dziecka – szacuje się, że nawet 25 procent dzieci z zespołem dziecka potrząsanego umiera z jego powodu w ciągu kilku dni od odniesionych urazów. Potrząsanie niemowlęciem – szkodliwe zabawy W głowach wielu rodziców może pojawić się pytanie „jak wygląda potrząsanie dzieckiem” i czy podrzucanie dziecka też jest szkodliwe. Objawy neurologiczne, takie jak w zespole dziecka potrząsanego, mogą pojawić się też, gdy rodzice podrzucają dziecko, zbyt mocno je bujają, chcąc je np. uspokoić, uśpić. Potrząsanie dzieckiem w wózku, głową dziecka, a także całym ciałem – może być bardzo szkodliwe dla malucha. Chociaż często rodzice nie postępują tak z intencją zrobienia dziecku krzywdy, mogą też niechcący spowodować objawy zespołu dziecka potrząsanego. Pamiętaj, żeby podczas zabawy: zawsze stabilizować główkę i plecki niemowlęcia nie podrzucać niemowlęcia nie potrząsać wózkiem, gdy leży w nim dziecko. Potrząsanie dzieckiem jest formą przemocy wobec dziecka i jako takie podlega karze, zgodnie z kodeksem karnym. Objawy zespołu dziecka potrząsanego Jak rozpoznać syndrom dziecka potrząsanego? Jest to trudne, jednak najczęstsze objawy to: ospałość apatia zaburzenia oddychania zaburzenia odruchu ssania i połykania zmniejszenie apetytu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/wymioty-u-dziecka-jak-je-zatrzymac-najczestsze-przyczyny-kiedy-jechac-do-lekarza-29310-r1/">wymioty u dziecka padaczka śpiączka. Po wykonaniu badań lekarze często wykrywają następujące obrażenia: obrzęk mózgu krwiak podtwardówkowy krwotok w siatkówce pogorszenie wzroku, a w niektórych przypadkach utrata wzroku, będąca konsekwencją krwotoku w obrębie siatkówki pogorszenie słuchu złamania żeber. Rozpoznanie syndromu dziecka potrząsanego jest trudne, nawet dla doświadczonych lekarzy. Na skórze dziecka nie ma żadnych śladów, często nie ma też obrażeń wewnętrznych. Jak mogą wyglądać u dziecka objawy zespołu dziecka potrząsanego? Dr Wiesław Mikołajczyk z Kliniki Diabetologii Dziecięcej i Wad Wrodzonych II Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie wyróżnia dwie postaci zespołu dziecka potrząsanego – ze względu na mechanizm jego powstania (Nowa Pediatria, 2010): Gdy osoba znęcająca się potrząsa gwałtownie za kończyny górne lub dolne. Przeważają wtedy zmiany dotyczące układu kostno-stawowego, jak naderwanie lub oderwanie przyczepów ścięgnistych, złamanie kości. Gdy dziecko jest potrząsane gwałtownie za tułów: dominują zmiany w obrębie układu nerwowego. Może to powodować krwawienie podoponowe, podtwardówkowe, jak również krwawienie do gałki ocznej i siatkówki. Uszkodzenia i urazy mogą mieć różny stopień nasilenia, od niego zależy leczenie dziecka. W każdym przypadku lekarz indywidualnie dobiera metodę. Zazwyczaj najpierw leczy się objawy, np. złamania, pęknięcia czaszki. Przy syndromie dziecka potrząsanego czasami potrzebna jest fizjoterapia lub regularna rehabilitacja. Gdy urazy są bardzo poważne – wtedy konieczna jest ingerencja chirurgiczna. Zobacz także: Bicie dziecka to nie jest jedyna forma przemocy Rodzice myślą, że w ten sposób można uspokoić dziecko. Są w błędzie! Klapsy są w Polsce prawnie zabronione
Zajęcia rewalidacyjne: co to za zajęcia i dla kogo są organizowane?
Zajęcia rewalidacyjne organizowane są zarówno w szkołach podstawowych, jak i ponadpodstawowych, w publicznych i w prywatnych. Mają pomóc uczniom potrzebującym specjalnego kształcenia m.in. w uzyskaniu większej samodzielności, ale także w nauce pisania czy czytania.
Zajęcia rewalidacyjne organizuje się w każdym typie i rodzaju szkoły. Nie mylmy ich jednak z zajęciami w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Te bowiem mogą być organizowane dla wszystkich uczniów, którzy wymagają pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Zajęcia rewalidacyjne organizuje się tylko dla uczniów z niepełnosprawnościami. Zajęcia rewalidacyjne: dla kogo są organizowane? Zajęcia rewalidacyjne to osobne zajęcia dla uczniów, którzy ze względu na niepełnosprawność posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Trzeba pamiętać, że zajęcia te nie są formą pomocy psychologiczno–pedagogicznej. Rodzaj zajęć zależy od potrzeb danego ucznia. Podstawę prawną organizacji zajęć rewalidacyjnych dla uczniów niepełnosprawnych stanowi rozporządzenie MEiN w sprawie ramowych planów nauczania. Co to są zajęcia rewalidacyjne w szkole? Zajęcia rewalidacyjne mają pomóc uczniom usprawnić zaburzone funkcje rozwojowe i intelektualne. Zajęcia mogą być zarówno indywidualne, jak i zespołowe. W placówkach ogólnodostępnych i integracyjnych każdy uczeń powinien mieć po 2 godziny zajęć rewalidacyjnych tygodniowo, a w szkołach specjalnych – nawet po 8, 10 czy 12 godzin (wszystko zależy od typu szkoły). Tego typu zajęcia są prowadzone także w przedszkolach. Dla dzieci w wieku 3-4 lat organizowane są 15-minutowe zajęcia, a dla dzieci w wieku 5-6 lat około 30-minutowe. Dla porównania czas zajęć rewalidacyjnych w szkole powinien trwać 60 minut. Zajęcia rewalidacyjne w szkole nie są obowiązkowe. Jeśli jednak rodzice, chcą, aby jego dziecko uczęszczało na takie zajęcia, szkoła ma obowiązek je zorganizować. Rodzaje zajęć rewalidacyjnych w szkole Rodzaj zajęć rewalidacyjnych zależy od tego, co znajduje się w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. W § 6 ust. 2 rozporządzenia MEiN w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społeczne i zagrożonych niedostosowaniem społecznym wskazano jednak kilka przykładowych rodzajów zajęć rewalidacyjnych: zajęcia rozwijające umiejętności społeczne, w tym także umiejętności komunikacyjne (dotyczy uczniów z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera); nauka orientacji przestrzennej i poruszania się, a także nauka systemu Braille’a lub innych alternatywnych metod komunikacji (dotyczy uczniów niewidomych); nauka języka migowego lub innych sposobów komunikowania się (dotyczy uczniów niepełnosprawnych z zaburzeniami mowy lub jej brakiem). Podczas zajęć rewalidacyjnych nauczyciel powinien pomóc uczniom w nauce czytania, pisania i liczenia, rozwijania mowy i umiejętności komunikacyjnych, a także bezpiecznego poruszania się. Celem zajęć jest przystosowanie uczniów do samodzielnego radzenia sobie w nowych i trudnych sytuacjach. Zajęcia rewalidacyjne zawsze muszą być dostosowane do możliwości psychofizycznych ucznia. Kto może prowadzić zajęcia rewalidacyjne w szkole? Nie każdy nauczyciel może poprowadzić zajęcia rewalidacyjne w szkole. Mówi o tym § 7 ust. 10 rozporządzenia w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki uczniów niepełnosprawnych. Musi być to nauczyciel lub specjalista posiadający kwalifikacje odpowiednie do rodzaju niepełnosprawności ucznia. Źródło: Europejskie Centrum Rozwoju Kadr, MEiN Zobacz też: Zasiłek pielęgnacyjny w 2021 roku – przepisy, formalności, kwota Niepełnosprawność nie musi ograniczać – o chłopcu z zespołem Downa O jakie świadczenia mogą ubiegać się rodzice niepełnosprawnego dziecka?
Chore dziecko nie zostało wpuszczone do zoo: totalny brak empatii!
Znana blogerka poskarżyła się w sieci na obsługę poznańskiego zoo, która nie wpuściła jej z dzieckiem na teren ogrodu. Powodem był... jeździk. Mama schowała go do plecaka, by w razie potrzeby ułatwić choremu dziecku poruszanie się. Okazało się, że używanie tego typu pojazdów jest w zoo zabronione.
Mama znana w sieci jako @Lekarka na roślinach opisała przykrą sytuację, jaka spotkała jej rodzinę w miniony weekend. Z okazji urodzin rodzice zabrali synka do zoo w Poznaniu, ale przez bezduszne przepisy nie mogli wejść do środka! Dziecko nie zostało wpuszczone do zoo: przez jeździk! Mały Alex potrzebuje jeździka, bo choruje na rdzeniowy zanik mięśni (SMA typ 1). Rodzice przezornie schowali pojazd do plecaka, by w razie czego mieć go pod ręką, poza tym miał się przydać jeszcze po wyjściu z ogrodu. Pani przy bramce zwróciła jednak uwagę, że wnoszenie jakichkolwiek pojazdów do zoo jest niezgodne z regulaminem. Rodzice byli bezradni, czuli, że ich dziecko jest gorzej traktowane z powodu swojej niepełnosprawności. „Żyjemy z dzieckiem z niepełnosprawnością, starając się funkcjonować jak najbardziej normalnie, ten jeździk to aktualnie nasze podstawowe udogodnienie (!). Kiedy Pani w Zoo zakazała wejścia z jeźdzkiem, najpierw staraliśmy się wytłumaczyć, dlaczego jest on dla nas ważny. Nie chciała słuchać” – napisała mama Alexa. Sytuacja pogarszała się z minuty na minutę. Para skorzystała w końcu z pomocy ochroniarza, który zgodził się przechować jeździk w portierni. Rodzinie trudno już było jednak cieszyć się z wizyty w zoo. A po nagłośnieniu sprawy w mediach rodzicom zarzucono „cwaniakowanie”! Niektórzy anonimowi internauci nazywali nawet mamę chłopca „madką”, która chciałaby specjalnych przywilejów dla swojego dziecka. „Kolejny wpis @zoopoznan na Facebooku tylko utwierdził w przekonaniu, że zupełnie nie rozumieją problemu, a to, co działo się w komentarzach, jeszcze bardziej dało do myślenia. Kiedyś znajoma powiedziała ze zdziwieniem: „Naprawdę bierzesz pod uwagę, że wyślesz kiedyś Alexa do prywatnego przedszkola? Przecież tam rodzicom sprawia problem przyniesienie na urodziny tortu bez laktozy, żeby dzieciom z nietolerancją nie było przykro. Naprawdę myślisz, że ktoś tam się dostosuje do TWOJEGO DZIECKA Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIĄ?”. Kiedy mi to powiedziała, czułam się, jakby mnie ktoś spoliczkował, ale teraz patrząc na komentarze na fb poznańskiego zoo, widzę, że mówiła prawdę. Ludzi obchodzi płód w brzuchu, ale chore dziecko już nie. I ludzie się nie dostają – BO.REGULAMIN, bo mojemu zdrowemu dziecku będzie przykro i jak ja mu to wytłumaczę”. Sprawę skomentowała nawet publicznie oburzona Dorota Zawadzka, od razu wskazując na konsekwencje, które powinna ponieść zarówno pani z obsługi zoo, jak i kierownictwo ogrodu. Jak słusznie zauważyła mama chorego Alexa, kara dla pani z zoo niewiele da. Potrzebne są fundamentalne zmiany w głowach innych ludzi, a empatii należałoby zacząć uczyć już w przedszkolach. Zobacz też: Czy empatii można się nauczyć? Pytamy Dorotę Zawadzką Już nie zapomnisz o tym, co naprawdę ważne. Przypominajki do druku Pamiętaj o tych 7 rzeczach, a dziecko zawsze będzie czuło się kochane
Czy popierasz protest rodziców dzieci niepełnosprawnych? [SONDA ULICZNA]
Zapytałyśmy przechodniów o bardzo gorący społecznie problem pomocy państwa dla rodziców dzieci niepełnosprawnych i ich protestu w Sejmie. Jesteście ciekawe, co mieli do powiedzenia? Zobaczcie sondę!
W tym odcinku sondy mamotoja.pl. poruszyłyśmy temat pomocy państwa dla rodziców opiekujących się dziećmi niepełnosprawnymi. Ich protest w Sejmie trwał 40 dni i jak mało który problem poruszył opinię publiczną w ostatnich tygodniach. Rodzice, w trosce o dzieci zawiesili protest, a ich problem nie został rozwiązany. Najważniejszy postulat dotyczący ustanowienia miesięcznego dodatku w wysokości 500 zł nie został spełniony. Realnie udało się protestującym jedynie podnieść o 130 zł netto rentę socjalną. "Nie proszą o miliony, tylko o śmieszne pieniądze" "To jest absurdalna sytuacja, że osoby mające w życiu dużo cięższą sytuację, muszą jeszcze w ten sposób domagać się swoich praw, w tym prawa do godnego życia" - mówi młoda mama. Podkreśla, że mamy osób niepełnosprawnych nie "proszą o miliony, tylko o jakieś śmieszne pieniądze", zważywszy na skalę wydatków w związku z chorobą dzieci. "Uważam, że nawet 500 zł co miesiąc to jest mało" - stwierdza inna młoda mama. "Osoby niepełnosprawne powinny miesięcznie dostawać na tyle dużo pieniędzy od rządu, aby mogły samodzielnie funkcjonować - wynająć mieszkanie, wyżywić się, kupić leki" - uważa młoda mama. "To są bardzo ciężkie przypadki, ludzie w bardzo trudnej sytuacji życiowej i rząd musi im pomóc" - stwierdza mężczyzna. "W mojej rodzinie jest taka osoba, już 4o-letnia, która jest na utrzymaniu matki" - mówi kobieta. Podkreśla, że opieka nad takim chorym wymaga pracy 24 godziny na dobę. "Postulaty stawiane przez rodziców, czy opiekunów osób niepełnosprawnych są zupełnie oczywiste" - ocenia. "To skandal, że tak długo protestujący nie uzyskują żadnego odzewu" "Jeżeli osoby zamożne otrzymują dofinasowanie w ramach Programu 500 plus, to tym bardziej środki powinny należeć się osobom, które ich zdecydowanie bardziej potrzebują" - mówi młody mężczyna. "Popieram protest, to są słuszne dezyderaty. Skoro rząd mówi, że jest taka znakomita sytuacja budżetowa, to znalezienie niewielkich pieniędzy dla osób niepełnosprawnych nie powinno być problemem" - podkreśla inny mężczyzna. "To jest skandal, że tak długo protestujący nie uzyskują żadnego odzewu" - mówi jeszcze inny mężczyzna. Młoda mama podkreśla, że postawa rządu stoi w sprzeczności z polityką antyaborcyjną forsowaną obecnie w Polsce. "Władza mocno naciska na wszelkie prawa aborcyjne i prawa jeżeli chodzi o dzieci chore, które urodzą się w różnym stopniu niepełnosprawne, a jak się potem okazuje, nie ma dla nich żadnej pomocy" - ocenia. "Bez dialogu nie osiągniemy porozumienia" Pojawia się jeden głos krytyczny - zdaniem jednej młodej mamy, protestujący rodzice nakręcają w swoim kierunku "negatwną spiralę", gdyż powinni być bardziej nastawieni na rozmowę. "Ze wszystkim są na +nie+, a bez dialogu nie osiągniemy porozumienia" - uważa. "To śmiech na sali" - komentuje młody chłopak. "Obecna władza nawet nie wie co robi, albo sama pod sobą dołki kopie" - ocenia. "Jak można w tak okrutny sposób traktować ludzi, którzy i tak mają pod górkę? - pyta. "Jestem załamana, że to tyle czasu trwa. Te biedne matki nie powinny tak długo musieć walczyć o swoje dzieci" - mówi kobieta. "To co robią te kobiety, to jedyne co im pozostało, walczyć o pieniądze dla swoich dzieci" - podsumowuje inna kobieta. KONKURS: Wygraj zestaw klocków Mega Bloks! Sondę przeprowadziłyśmy w 36. dniu protestu rodziców dzieci niepełnosprawnych w Sejmie. Kilka dni później mamy i ich dzieci zawiesili protest i opuścili budynek Sejmu, po wielu tygodniach czekania na spełnienie swoich postulatów. Odeszli z niczym, a problem pozostał. Co dalej? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: O jakie świadczenia mogą ubiegać się rodzice niepełnosprawnego dziecka? Prezenty na Dzień Dziecka (i nie tylko) dla przedszkolaków wpierające rozwój [GALERIA] Prof. Skarżyński: 60 proc. rodziców nie wie, że dziecko ma wadę słuchu [WIDEO]
Niepełnosprawne dzieci w inspirującej reklamie znanej marki [FOTO]
W ramach obchodów 30-lecia marki River Island do współpracy zaprosiło szóstkę wyjątkowych dzieci.
Film, który poruszył miliony serc – musisz go zobaczyć!
Czasem nic nie jest takie, na jakie wygląda. Ten film to lekcja pokory dla każdego z nas. Zobaczcie go i przyznajcie, wzruszył was równie mocno, co nas?
Czarny ekran i dźwięki strzelania z karabinów – tak zaczyna się film "The Present" Jacoba Freya, wyświetlony na YouTubie ponad 6 milionów razy, nagradzany na wielu festiwalach filmowych. Film opowiada historię dorastającego chłopca, który całe dnie spędza przed telewizorem, grając na konsoli. Pewnego dnia mama chłopca przynosi mu prezent – szczeniaka bez jednej łapki. Chłopiec nie jest zadowolony z prezentu, odtrąca pieska i patrzy na niego ze złością. Szczeniak nie daje za wygraną. Skacze, biega, przynosi chłopcu piłkę i zachęca go do wspólnej zabawy. Chłopiec ulega urokowi szczeniaka. Podnosi piłkę, wstaje z kanapy... i wtedy zaczynamy rozumieć sens tego filmu – chłopiec, podobnie jak pies, nie ma jednej nogi. Ta krótka animacja pokazuje nam, z jakimi barierami zmagają się niepełnosprawne dzieci, ale również uczy nas pokory. Kiedy zobaczyłam, z jaką agresją chłopiec reaguje na psa, pomyślałam, że jest niegrzecznym i niewrażliwym dzieckiem. Dopiero koniec filmu uświadomił mi, że zbyt pochopnie go oceniłam – nie znałam jego sytuacji, nie wiedziałam, dlaczego zareagował w ten sposób na widok psa bez łapki. Z drugiej strony, ta animacja uświadamia nam, że sami tworzymy sobie wszelkie bariery. Niepełnosprawność czy inne "ograniczenia" nie są przeszkodami, by radośnie żyć, realizując swoje pasje. Co wy pomyśleliście po zobaczeniu tego filmu? Czytaj także: Każda matka czasem upada... Najpiękniejszy film o macierzyństwie! Źródło: YouTube
„Segregacja” dzieci w szkołach? Nowe pomysły MEN budzą ogromne wątpliwości!
Wypowiedzi Teresy Wargockiej z Ministerstwa Edukacji szokują rodziców! Koniec z klasami integracyjnymi, tworzenie szkół specjalnych, a także „segregacja” dzieci, to zdecydowany krok wstecz!
Co pewien czas, jakiś minister musi "zabłysnąć" w mediach. Niestety, zazwyczaj związane jest to z bardzo niekorzystnymi zmianami w prawie. Tym razem nowe pomysły dotyczą dzieci niepełnosprawnych, których sytuacja zdecydowanie ulegnie pogorszeniu! Albo szkoła specjalna, albo oddzielna klasa! Według minister Wargockiej, dzieci niepełnosprawne nie powinny uczęszczać do klas integracyjnych, gdyż nie otrzymują one takiej opieki, jaka im się należy. Nauczyciele nie są odpowiednio przygotowani do pracy z takimi dziećmi, więc dzieci z orzeczeniem powinny trafiać do specjalnych klas. Ma to być korzystniejsze dla dzieci zdrowych, które wg. minister tracą na poziomie nauczania poprzez naukę w klasach integracyjnych. To wbrew deklaracji ONZ Prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji , Piotr Pawłowski jasno precyzuje swoje spostrzeżenia: – 3 lata temu podpisano deklarację ONZ , jasno mówiącą o tzw. edukacji włączającej. Mamy dobre praktyki i osiągnięcia, a teraz musielibyśmy wycofywać się z tego, co już zostało podpisane i obowiązuje w naszym porządku prawnym. – podkreśla. Kontrowersyjne zapowiedzi Minister Wargocka swój plan przedstawiła na spotkaniu z krakowskimi nauczycielami. Na pytanie – co z integracją dzieci niepełnosprawnych, które dotąd mogły liczyć na pomoc i przyjaźń zdrowych kolegów? – odpowiedziała dość niefrasobliwie – „dzieci będą się kontaktować w czasie przerw i na świetlicy". Sprawa „segregacji” dzieci i zmian w szkolnictwie, nie jest sprawą przesądzoną. Miejmy nadzieję, że ta sprawa okaże się tylko nieprzemyślanym pomysłem! Polecamy także: O jakie świadczenia mogą ubiegać się rodzice niepełnosprawnego dziecka?
Co chciałyby powiedzieć nam osoby z zespołem Downa?
"Kocham bezinteresownie. Czuję i przeżywam. Twoja życzliwość wpływa na jakość mojego życia," Przeczytaj, co jeszcze chciałyby Ci powiedzieć osoby z zespołem Downa.
Ulotkę, która zawiera te słowa, znaleźliśmy na stronie zespoldowna.info.pl. Przygotowały ją nauczycielki Patrycja Mikołajec i Iwona Tomaszek z przedszkola Bajkowy Dworek w Chybiu. Zamieszczamy ją, ponieważ uważamy, że każdy powinien się z nią zapoznać, niezależnie od tego, czy ma dziecko z zespołem Downa, czy nie. Jakość osób życia z dodatkowym chromosomem 21 zależy przecież od nas wszystkich! Nie trzeba niczego wielkiego. Wystarczy zwykła, ludzka życzliwość. Przeczytaj także: Jak się zachować wobec dziecka z zespołem Downa i jego rodziców - podpowiada Andrzej Suchcicki 21 marca - Światowy Dzień Zespołu Downa Światowy Dzień Zespołu Downa (World Down Syndrome Day - WDSD) jest obchodzony od 11 lat (od 4 pod patronatem ONZ). Data – 21 marca – nie jest przypadkowa, to przecież pierwszy dzień wiosny. W tym roku WDSD odbywa się pod hasłem “Moi przyjaciele, moja społeczność” – korzyści z integracyjnego środowiska dla dzisiejszych dzieci, jutrzejszych dorosłych” "Ludzie z zespołem Downa, zarówno dzieci, jak i dorośli, powinni korzystać na równi z innymi z pełni praw. Ta zasada obejmuje także możliwość pełnego uczestnictwa w życiu ich lokalnej społeczności (…) Tam, gdzie dzieci z zespołem Downa i innymi niepełnosprawnościami dostają tę szansę, z atmosfery przyjaźni, akceptacji i szacunku korzystają wszyscy" – napisał Andrew Boys, dyrektor organizacji Down Syndrome International. Podpisujemy się pod tym obiema rękami! Zobacz także: Marzec w Babyonline - miesiąc wiedzy o Zespole Downa
Oto kampania stowarzyszenia działającego na rzecz niepełnosprawnych. Na pierwszy rzut oka film pokazujący dzieci i ich rodziców, którzy robią różne miny, wydaje się zabawny, a po chwili... kontrowersyjny. Jednak po zastanowieniu się, trudno nie przyznać jego twórcom racji. Zobacz, co widzą dzieci, gdy patrzą na niepełnosprawnych?
Organizatorzy kampanii zaprosili rodziców i ich dzieci do gry edukacyjnej "Oczami dziecka". Posadzili ich koło siebie – tak, by wzajemnie się nie widzieli – i pokazali im film z osobami, które robią śmieszne miny. Zadanie oglądających polegało na powtarzaniu tych min. Widzimy, jak mama, tata, syn, córka świetnie się bawią, naśladując tych, którzy pojawiają się na ekranie. W pewnym momencie coś się zmieniło. Rodzice zamierają, zażenowani, zawstydzeni... Na ekranie pojawiła się bowiem niepełnosprawna dziewczynka, która włożyła palec do nosa. Reakcja rodziców była natychmiastowa – koniec zabawy. Co myśleli? Możemy się domyślić. Nie będą wkładać palca do nosa, bo to brzydki gest? A może, że nie będą się śmiać z niepełnosprawnego dziecka, przedrzeźniać, powtarzać jej zachowanie, bo to nie wypada? Bo ktoś pomyśli, że naśmiewamy się z chorej osoby? Przyjmując takie tłumaczenie, możemy przegapić sens tego filmu. Z czyjej woli? – Dzieci nie dostrzegają niepełnosprawności jako czegoś, czego trzeba się wstydzić. Nie różnicują sprawnych i niepełnosprawnych – mówi Beata Chrzanowska, psycholożka dziecięca, która pracuje w poradni psychologicznej "Uniwersytet dla Rodziców" w Warszawie. – Robią miny, bo takie było zadanie, naśladować osoby, które wyświetlają się na ekranie. Rodzice mają opór w powtórzeniu gestu niepełnosprawnej dziewczynki, bo na swoją reakcję nakładają nakładają filtr własnych doświadczeń, empatii, wstydu, zażenowania. Nie naśladują, bo mogą myśleć, że dorośli, których miny sfilmowano, zrobili to z własnej woli, a dziewczynka niepełnosprawna bezwiednie. Czyli ci pierwsi mieli wolną wolę i mogli odmówić, a w wypadku dziewczynki... Czy ona miała szansę zgodzić się na tę zabawę świadomie? Czy wykorzystano jej brak orientacji? Oczami dziecka Popatrzmy, co w tym czasie dzieje się za parawanem, gdzie siedzą dzieci? No cóż, dzieci nie mają oporu – wpakowały palec do nosa, jak gdyby nigdy nic, bo przecież mina to mina, co za różnica? No właśnie... I zapewne to był cel, który chciało osiągnąć stowarzyszenie działające na rzecz niepełnosprawnych, emitując ten film – zmienić sposób, w jakim społeczeństwo patrzy na ludzi z niepełnosprawności. Pokazać, że są to tacy sami ludzie jak inni, którzy mają prawo do godności, szczęścia, radości... Apelują, by na niepełnosprawnych patrzeć jak nasze dzieci, które nie widzą różnicy. Zwracają uwagę, że dorośli często są pełni uprzedzeń i dlatego powinniśmy brać wzór z dzieci – nie dyskryminować z powodu niepełnosprawności, bo to nie jest coś, co powinno kogokolwiek definiować. O niepełnosprawności z dzieckiem Według dr Danuty Świerczyńskiej-Jelonek z Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego nie ma tematów, których nie można poruszyć z dzieckiem. Czy taki temat, jak niepełnosprawność, nie jest za trudny, by rozmawiać z dziećmi? Wszystko, co ważne, warto, a nawet trzeba, przepracowywać w dzieciństwie. A niepełnosprawność to jeden z tych tematów, które trzeba poruszać, jeśli chcemy wychować dziecko o szerokich horyzontach, otwarte na świat, ciekawe innych, świata. Dziecko, które nie boi się świata, ufa mu, ale też ufa sobie. Gdyby Pani zapytała mnie, co dorosły powinien dać dzisiaj dziecku, to powiedziałabym, że pozytywny obraz świata. To nie znaczy: idealny czy optymistyczny. Korczak powiedział, że każde dziecko trzeba wziąć za rękę i poprowadzić w życie, między ludzi. To jest to, czego nam dzisiaj najbardziej brakuje, takiego myślenia o przyszłości społecznej. Za 10–20 lat te dzieci będą kabelkami podłączone do stałych źródeł wiedzy, ale nie będą wiedziały, jak być wśród ludzi, jak się przyjaźnić, dzielić, prosić o pomoc, jak ją przyjmować. Dom jest miejscem, gdzie dziecko trenuje różne zachowania, obserwując rodziców. Kiedy rozmawiać? Czekać, aż dziecko przyniesie swój problem do domu? Byłabym za tym, by taki temat wychodził sam, ale przecież można zaaranżować pewne sytuacje. O tym, że ludzie są różni, można porozmawiać zaraz po tym, gdy widziało się kogoś na wózku albo pytając dziecko o znaki informacyjne dla niepełnosprawnych. Do tematu można też wrócić podczas czytania książek, które dotykają trudne tematy – są narzędziami, które pozwalają dziecku oswoić problem, pokazać go z różnych stron. Jak mówić dziecku o niepełnosprawności? Starać się, by nasz komunikat był wolny od naszych lęków, obaw. Nie nadawać mu negatywnego wydźwięku. Dostosować informację do dziecka, być przy nim, słuchać i zadawać pytania, czekać na odpowiedź, nie robić wykładu. Pokazać dziecku, że interesuje nas to, co ma do powiedzenia. Nie odpowiadać za nie, bo akt mowy porządkuje myśli, pozwala dziecku skoncentrować się na problemie. Nie bać się pytań, przyznawać się do tego, że się czegoś nie wie. "A co o tym myślisz? Sprawdźmy to razem. Pomyślmy razem" – to jest dobra metoda. Jeśli dziecko nie umie powiedzieć, co myśli, warto poprosić je, by to narysowało. ZOBACZ TEŻ: 10 głupot, które mówimy dzieciom