Psychologowie są zgodni: to jeden z największych błędów wychowawczych
"Bunt dwulatka" to trudny egzamin z bycia rodzicem. Ale jest sposób, aby go zdać. Podpowiadamy jak zrobić to w 4 krokach.
Zdaniem psychologów, to w jaki sposób radzimy sobie z krzykiem, złością, płaczem czy lękiem dziecka, które tak silnie pojawiają się w jego zachowaniu około drugiego roku życia, ma kolosalne znaczenie dla tego, jakim będzie dorosłym człowiekiem. Czy będzie asertywne i potrafiło otwarcie powiedzieć, co lubi, a czego nie, czy też zawsze będzie dopasowywać się do otoczenia? Wiele zależy od nas rodziców. Nie tłum emocji dziecka Psychologowie uważają, że trudne emocje dzieci to jeden z bardziej wymagających zadań, z którymi musimy się zmierzyć. Gdy małe dziecko zaczyna otwarcie okazywać bunt, upór czy złość, rodzice najczęściej próbują tłumić takie zachowania. Skutki tej edukacji są naprawdę fatalne, gdyż dziecko uczy się stopniowo odcinać od swoich emocji i potrzeb, na rzecz emocji i zachowań dających mu akceptację otoczenia. Jak to się nakręca? Prawda jest taka, że rodzice początkowo nie mają problemu z akceptacją nieskrępowanej woli dziecka wyrażania emocji. Z czasem jednak, dziecko rośnie i coraz więcej rzeczy domaga się, zaś rodzice starają się wpłynąć na malucha, tak aby choć część z tych potrzeb zagłuszyć i stłumić. Kiedy dziecko ma dwa lata, chce bardzo aktywnie poznawać świat, a jednocześnie odczuwa wolę i uczy się mówić "nie". Wszelkie próby dorosłych, aby tę jego aktywność ograniczyć, napotykają na stanowczy bunt i opór. Ale to właśnie od tego, jak zareagują rodzice, zależy w dużej mierze, czy dziecko w dorosłym życiu będzie silne psychicznie i będzie umiało dobrze sobie radzić z trudnymi emocjami. Najczęściej rodzice na "nie" dziecka reagują zdenerwowaniem i lękiem, więc sięgają po rozwiązania pozornie najbardziej skuteczne: krzyk, kary i groźby. Do płaczącego malucha mówią: "Ale z ciebie mazgaj!", a gdy się boi: "Nie bądź takim tchórzem!" – czyli w podtekście: "Takiego ciebie nie lubię i nie akceptuję". Tymczasem dla dwulatka utrata miłości i akceptacji rodziców to największy dramat, jaki może się wydarzyć. Dlatego, aby zachować akceptację rodzica, zrezygnuje z buntowania się, wyrażania złości, a w konsekwencji z zaspokajania swoich potrzeb. Uczy się tłumić niewygodne dla otoczenia emocje, a rodzice z ulgą i zadowoleniem oddychają, myśląc, że udało im się nauczyć dziecko ważnej umiejętności społecznej. W efekcie dziecko uczy się stopniowo odcinać od swoich emocji i potrzeb, na rzecz emocji i zachowań, które dają mu akceptację otoczenia. Skutkiem tego, jako dorosły – w skrajnym przypadku – nie potrafi żyć w zgodzie ze sobą i podejmować właściwych decyzji, odpowiednio dbać o siebie, a zamiast tego ciągle dostosowuje się do potrzeb innych i zabiega o ich akceptację. Zdaniem psychologów, tłumienie emocji powoduje ponadto powstawanie napięć i blokad w ciele, które po jakimś czasie skutkują przytępieniem odczuwania wszystkich emocji, także tych pozytywnych i wypieraniem niechcianych emocji do podświadomości. Koniec z tłumieniem emocji Jak radzić sobie z trudnymi emocjami dziecka, aby umiało je wyrażać w sposób akceptowalny społecznie, ale też ich nie tłumić? Oto cztery ważne wskazówki, dzięki którym uda się nam uniknąć powielania rodzicielskich błędów. Zaakceptuj trudne emocje, one też do czegoś nam służą. Podejdź do tego ze spokojem – pokaż dziecku, że to jest w porządku, iż czuje złość lub lęk. Zapytaj dziecko "Co czujesz?" zamiast "Jak się czujesz?" – bo to jest pytanie, na które możesz otrzymać krótką odpowiedź. Zen coach i pedagog Magdalena Wolfart-Samselska podpowiada, że gdy nasz dwulatek się buntuje i mówi swoje pierwsze "nie" – zamiast go za to zganić, warto mu powiedzieć z zachwytem: "Brawo, jak ty potrafisz się zezłościć, jaka w tobie teraz jest siła! Jaki jesteś odważny! Postawiłeś się komuś, kto jest większy od ciebie! Masz w sobie dużą moc!" – dzięki temu dziecko poczuje dumę i nie będzie się swojej złości obawiać. To z kolei zaprocentuje w jego dorosłym życiu – będzie odważne w wyrażania swoich potrzeb i emocji. Unikaj oceniania i piętnowania emocji dziecka, wpływaj tylko na zachowania. Unikaj krzywdzących ocen w stylu "Jesteś beksa" lub "Jesteś złym i niegrzecznym dzieckiem". Tak rozmawiajmy z dzieckiem, aby wiedziało, że nasze "nie" dotyczy jego zachowania, a nie jego osoby. Na przykład, gdy dziecko w przypływie złości bije nas i kopie, zamiast na nie krzyczeć, możemy powiedzieć: "Jest w tobie teraz dużo złości, więc idź do tamtego pokoju i uderz kilka razy w poduszkę, krzyknij głośno i kopnij w powietrze, a jak już będziesz spokojny, to przyjdź do mnie i porozmawiamy o tym, co cię tak zezłościło". Traktuj każdą emocję z szacunkiem i pozwól jej zaistnieć. Nie bagatelizuj jej. Kiedy mówisz: "Nie ma powodu do płaczu", "Nie ma się czego bać", nie spowodujesz, że te trudne emocje znikną. To, co naprawdę działa, to szacunek dla każdej emocji – nawet gdy jej przyczyny wydają się błahe, oraz wsparcie dziecka, by mogło z konkretną trudną emocją się zmierzyć. Magdalena Wolfart-Samselska podpowiada: "Dobrze, gdy rodzic może po prostu być przy dziecku, nie zakłócać przeżywania emocji, nie szukać na siłę rozwiązań – tylko przytulić, głaskać, uspokajać dotykiem. I dać mu odczuć, że wszystko, co przeżywa w danej chwili, jest ważne, cenne i zasługuje na uwagę. Dzięki temu dziecko uczy się, że każda emocja jest ważna, że ono jest ważne ze wszystkim, co przeżywa". Nie zmuszaj dziecka do pozornej grzeczności. Bardzo powszechnym w naszej kulturze jest uczenie dziecka od najmłodszych lat, aby było grzeczne wobec innych. Niestety, grzeczność ta przyjmuje formę klepania pustych formułek: "przepraszam" i "dziękuję", chociaż w danej sytuacji dziecko nie odczuwa żalu bądź wdzięczności, a czasem czuje coś wręcz przeciwnego. Lucyna Wieczorek w książce o empatycznej komunikacji pt. "Nie mów przepraszam, nie mów kocham", przestrzega, że gdy każesz dziecku przepraszać, nie tłumacząc, dlaczego, sprawiasz, że nie będzie rozumieć, po co to robi. Np. mówiąc tylko "Przeproś chłopczyka, że uderzyłeś go łopatką", uczysz go nie tego, że bicie jest niewłaściwe i że sprawił ból, ale tego, że trzeba powiedzieć "przepraszam", aby rodzice byli zadowoleni. Dlatego lepiej zwrócić uwagę na konsekwencje: "Gdy uderzyłeś drugie dziecko łopatką, bardzo je to zabolało. Pamiętasz, jak ciebie bolało, gdy się uderzyłeś kiedyś o drabinki? Nie można powodować bólu. Uważaj z łopatką, gdy obok są inne dzieci". Co uzyskasz stosując cztery powyższe wskazówki? Dasz dziecku wolność wyrażania swoich uczuć bez ich oceny. To wolność od poczucia winy, wstydu i życia w zgodzie z samym sobą. To dziecko spontaniczne, pełne radości i innych pozytywnych emocji. To właśnie możesz dać swojemu dziecku, jeśli w porę zadbasz o to, aby nie musiało tłumić swoich emocji i się od nich odcinać. Źródło: Focus.pl Zobacz też: Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka? Przeczytaj i odnieś sukces! Nic nie mów - 6 zachowań przedszkolaka, które lepiej przemilczeć Dlaczego ważne jest nazywanie emocji u dziecka - obejrzyj film
Jak rozmawiać z dziećmi o koronawirusie? – wyjaśnia psycholog
Nie ma chyba dziecka, które jeszcze nie słyszałoby o koronawirusie. Dzieci dowiadują się o nim w domu, od kolegów w przedszkolu, z TV lub mediów elektronicznych i mogą bardzo różnie radzić sobie z tą wiedzą. My, rodzice, nie zawsze zdajemy sobie sprawę, jakie myśli kłębią się w dziecięcych główkach, dlatego rozmawiamy z psychologiem dziecięcym, dr Aleksandrą Piotrowską, o tym, jak mówić dzieciom o koronawirusie, na czym się skupić i jakich błędów nie popełniać.
Rośnie liczba przypadków koronawirusa w Polsce i jak przewidują eksperci – może być ich naprawdę dużo. Zachorowania mogą pojawić się wśród sąsiadów czy najbliższej rodziny. Gdy koronawirus staje się tematem numer 1 we wszystkich domach, musimy umieć o nim rozmawiać ze swoimi dziećmi. Jak to robić dobrze, tłumaczy dr Aleksandra Piotrowska, Dr Aleksandra Piotrowska, psycholog dziecięcy, wykładowca na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Propaguje wiedzę psychologiczną, szczególnie w zakresie metod postępowania z dziećmi w trudnych sytuacjach. Jest mamą i babcią. Jakie błędy popełniają rodzice wobec dzieci w związku z koronawirusem? – Albo w ogóle nie rozmawiają z dziećmi na ten temat, wychodząc z założenia, że to za poważne sprawy i po co małe, śliczne główki nimi obarczać. Albo sieją panikę, np. dopuszczając, by przez cały dzień w domu był włączony telewizor. A wtedy dzieci, chcąc nie chcąc, odbierają informacje z różnych krajów, których ton jest alarmujący. Dzieci mają mniejszą wiedzę niż dorośli, na temat rzeczywistości, więc łatwiej u nich o powstanie dużego niepokoju, czy wręcz bardzo wyraźnego lęku. Czego dzieci mogą się w takiej sytuacji bać? – Na przykład, że zostaną odebrane rodzicom i umieszczone w miejscach, w których będzie odbywało się to dla nich dziwnie brzmiące<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/niepokojaco-wzrasta-liczba-osob-objetych-kwarantanna-na-czym-dokladnie-polega-kwarantanna-i-ile-trwa-28584-r1/"> słowo „kwarantanna", że znajdą się w szpitalu, do którego nie będą mogli wchodzić bliscy albo, że im samym lub ich bliskim stanie się coś złego. Co zatem robić, kiedy widzimy, że dziecko boi koronawirusa? – Spokojnie wyjaśnijmy, że będzie bezpieczne, jeśli będzie myło rączki, nie będzie wkładało ich do buzi i będzie starało się trzymać z dala od osób, które kaszlą czy kichają. Uspokajamy, przekazując rzetelne, sprawdzone informacje, że jest to zakażenie drogą kropelkową, że przez pewien czas wirus może spoczywać na gładkich powierzchniach, dlatego warto je dezynfekować. Oczywiście nie możemy wymagać od dziecka, żeby biegało ze szmatką i wszystko czyściło. Wiadomo, że za dezynfekcję odpowiedzialni są rodzice. Uczulajmy dziecko na to, co samo może zrobić: a więc <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/pielegnacja/instrukcja-mycia-rak-sprawdz-jak-je-prawidlowo-myc-28331-r1/">myć ręce i nie dotykać bez potrzeby różnych powierzchni. Z najmniejszymi dziećmi jest ten kłopot, że trudno dopilnować, by nie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/kto-zrozumie-niemowlaka-czyli-czemu-niemowleta-robia-to-co-robia-2868-r1/">pakowały paluszków do buzi. To jest problem. Starsze dzieci będą już rozumiały, dlaczego ważne jest mycie rąk i niedotykanie różnych powierzchni poza domem. Gdy wychodzimy z dzieckiem na spacer, większość maluchów stale próbuje czegoś dotknąć. W obliczu epidemii niektórzy rodzice reagują na takie zachowania wręcz histerią... – To jest nierealne, żeby dziecko niczego nie dotykało – trzeba to sobie od razu uświadomić. Daj Boże, żeby wszystkie dzieci miały do czynienia z dojrzałymi rodzicami, ale niestety tak nie jest. Jesteśmy, jacy jesteśmy, jedni lepiej radzą sobie ze swoimi emocjami, dla innych jest to zadanie niewykonalne i cierpią także z tego powodu – oczywiście – ich dzieci. Dzieci silniej niż my poznają świat m.in. dotykiem – np. mają takie zwyczaje, że kiedy przechodzą koło barierki, suną po niej rączką, więc musimy chronić je przed tego typu zachowaniami. Rodzic powinien rozmawiać z dzieckiem w lakoniczny sposób. Nie powinniśmy zarzucać malucha nadmiarem niepotrzebnych informacji, ani epatować swoim strachem czy obawami, mówiąc, że we Wrocławiu trzech choruje, w Ostródzie jeden, a teraz jeszcze w Lublinie pojawił się chory. Jak tłumaczyć dziecku, co to koronawirus i dlaczego musimy się przed nim chronić? – Na przykład tak, że spotykamy się z różnego rodzaju wirusami i bakteriami przez cały rok. Że na większość z nich mamy środki zaradcze, przede wszystkim w postaci szczepień. Ale czasem pojawiają się drobnoustroje, z którymi jeszcze nie mieliśmy do czynienia. Wytłumaczmy dziecku, że teraz właśnie przechodzimy przez taki okres, dlatego ważne jest, żeby dziecko, podobnie jak wszyscy dorośli, przestrzegało <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jak-nie-zarazic-sie-koronawirusem-5-zasad-ktore-trzeba-bezwzglednie-przestrzegac-28496-r1/">kilku prostych zasad. Przekazujmy te informacje, które sprawią, że dziecko będzie zachowywać się bezpieczniej. Mówmy, że wirusy są groźne dla naszych dróg oddechowych i dlatego musimy mieć czyste ręce, bo nigdy nie jesteśmy pewni, że nie dotkniemy nimi ust. Dzieci muszą wiedzieć, dlaczego tak ważne jest mycie rąk. Oczywiście znaczenie ma to, czy rozmawiamy z czterolatkiem czy z ośmiolatkiem. Czterolatkowi mówimy krótko, w jednym, dwóch zdaniach – więcej informacji nie potrzebuje. Tłumaczmy, że z tego właśnie powodu staramy się unikać dotykania różnych powierzchni poza domem. I jeszcze jedna bardzo ważna rzecz: dziecko powinno wiedzieć, że jeśli widzi obok siebie kogoś, kto kicha i kaszle, powinno odsunąć się na taką odległość, by mogło całkiem wyprostować wyciągniętą przed siebie rączkę i jeszcze zostało wolne miejsce – minimum metr, najlepiej półtora. Czasem nie widać, że dziecko przeżywa silny lęk związany z koronawirusem? Co powinno nas zaniepokoić? – Jeśli nastąpiła zmiana w zachowaniu dziecka, np. do tej pory było milczące, a teraz zaczyna o czymś mówić, albo, wprost przeciwnie, było gadatliwe, a teraz milczy. Jeśli <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/jak-nie-zarazic-sie-koronawirusem-5-zasad-ktore-trzeba-bezwzglednie-przestrzegac-28496-r1/">wpatruje się w bezruchu w telewizor, kiedy przekazywane są informacje o koronawirusie i widać, że chłonie je z szeroko otwartymi oczami. Pamiętajmy, jeśli mamy dziecko to nigdy, niezależnie od tego, czy szaleje koronawirus czy nie, nie powinniśmy mieć non stop włączonego telewizora. Odbieranie informacji, którymi epatują media, będzie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/tragedia-jak-rozmawiac-z-dzieckiem-18697-r1/">nasilać strach dziecka. A jeśli rodzina trafi do kwarantanny razem z dzieckiem? – Ogromnie boję się nieudolności systemu opieki zdrowotnej i możliwości organizacyjnych państwa. Jeśli dojdzie do przypadków, w których konieczna będzie kwarantanna dziecka, to pół biedy, jeśli będzie odbywała się w domu. Gorzej, jeśli potrzebny będzie pobyt w szpitalu. Obawiam się, że w sytuacji <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/czy-grozi-nam-pandemia-koronawirusa-zobacz-co-mowi-ekspert-epidemiolog-28537-r1/">zagrożenia pandemią nikt nie będzie się oglądać na <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/karta-praw-dziecka-pacjenta-prawa-dziecka-w-szpitalu-16776-r1/">prawa dziecka. A możliwość przebywania w towarzystwie swoich najbliższych to absolutne minimum, jakie powinniśmy zapewnić dzieciom. Nie wyobrażam sobie, by małe dziecko, 3 czy nawet 7-letnie, mogło być zabrane do szpitala bez możliwości spotykania się tam z bliską osobą. Mówimy teraz o czymś, czego nie potrafimy sobie wyobrazić. Nasze państwo nie miało okazji się w tej materii sprawdzić. Czy powinniśmy mówić dziecku, że może się tak zdarzyć, że trafi do szpitala? – Nie mówiłabym małym dzieciom na zapas takich rzeczy, bo zasiejemy strach, a gdyby jednak szpital okazał się niezbędny, to fakt, że wcześniej o tym powiedzieliśmy, i tak nie zmniejszyłby traumy dziecka. Można natomiast, szczególnie ze starszymi dziećmi, rozmawiać o tym, jakie kroki mogą podejmować państwa czy miasta, żeby radzić sobie z epidemią. Opowiadałam niedawno mojemu wnukowi, jak to było w dawnych czasach, kiedy pojawiała się dżuma czy cholera. Nie robiłam konkretnych odniesień do koronawirusa, chciałam po prostu, żeby miał świadomość, że ludzkość czasem musi mierzyć się z takimi problemami. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-u-dzieci-jak-przebiega-zakazenie-28535-r1/">Koronawirus u dzieci – jak przebiega zakażenie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-men-zamyka-przedszkola-zlobki-i-szkoly-w-calej-polsce-28610-r1/">Z powodu koronawirusa MEN zamyka przedszkola i szkoły w całej Polsce <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/akcja-edukacja/zmysly-dziecka/rozwoj-dziecka/artykul,23364,trudne-emocje-jak-wspierac-dziecko">Trudne emocje u dziecka – skąd się biorą i jak pomóc maluchowi? Jak wygląda wizyta dziecka u psychologa?
Jak oswajać dziecięce lęki i inne trudne emocje? [Wideo]
Złość, zazdrość czy strach, to trudne emocje, z którymi prędzej czy później będą musiały zmierzyć się nasze dzieci. Są jednak sposoby na to, aby pomóc maluchom radzić sobie z trudnymi sytuacjami. Jakie? Zobacz film!
Jak oswajać dziecko z trudnymi emocjami? Najlepiej poprzez wytłumaczenie maluchowi, że ma on prawo do ich odczuwania. Następnie warto spróbować nazwać daną emocję i pomóc dziecku uporać się z problemem. Ale dziecko może też samodzielnie oswajać lęki i trudne emocje - np. z pomocą wartościowych bajek. Pokazują one najmłodszym, jak różni bohaterowie radzą sobie z oswajaniem lęków. Przykładem tego jest choćby uroczy króliczek Bing, którego przygody możemy śledzić na kanale Mini Mini+. Pod koniec każdej historii, zwraca się on bezpośrednio do dzieci i w prostych słowach opisuje sytuację, która mu się przydarzyła oraz jakie wnioski wyciągnął z tej lekcji. "Mądre bajki mogą pełnić w życiu dziecka rolę terapeutyczną, pokazując maluchowi, że bohaterowie mają dokładnie takie same trudności i przeżycia, jak ono" - mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholog. Jakiego typu bajki będą zatem najbardziej wartościowe dla dziecka? Takie, które pokazują zwykłe, codzienne życie i które dają dziecku (a także i rodzicom) wskazówki, jak radzić sobie w różnych sytuacjach. Chcesz dowiedzieć się więcej na ten temat? Obejrzyj nasze wideo!
„Za karę” porzucił 4-latka kilkanaście kilometrów od domu?
Kierowca znalazł chłopca, który stwierdził, że tatuś zostawił go za karę na polu kukurydzy. Mężczyzna już zgłosił sprawę na policję.
Według mężczyzny, który znalazł dziecko, to ojciec miał porzucić czteroletniego syna, chcąc go w ten sposób ukarać. Wywiózł dziecko aż 14 km od domu i pozostawił na polu kukurydzy. Ta "metoda wychowawcza" miała przestraszyć dziecko. Zapłakany maluch niemal wpadł pod nadjeżdżający samochód. Kierowca auta zatrzymał się, zabrał chłopca. Nieufne dziecko dopiero po chwili zdradziło, jak się nazywa i wyjaśniło, co robi daleko od domu. Mężczyzna odwiózł malucha na posterunek policji, ale dziecko nie chciało opuścić samochodu. Na szczęście okazało się, że znajomy mężczyzny, znał nazwisko i adres rodziców dziecka. Mężczyzna twierdzi, że dziadkowie chłopca dali mu do zrozumienia, że to nie pierwsza taka sytuacja. Ten zdecydował się powiadomić policję i nagłośnić sprawę w mediach społecznościowych. Z wersji policji wynika, że dziecko się nudziło i ojciec miał zabrać dziecko w rejon pola kukurydzy, gdzie malec miał się oddalić od taty. Nie strasz dziecka! Na ten moment nikomu nie przedstawiano zarzutów. Policjanci cały czas wyjaśniają wszelkie okoliczności tej sprawy. Najpewniej kluczowa w tej sprawie będzie opinia biegłych psychiatrów, która zostanie wydana po rozmowie z czterolatkiem. Jeśli okaże się, że ojciec naraził dziecko na utratę zdrowia lub życia, może mu grozić nawet do pięciu lat wiezienia. Bez względu na to, czy dziecko zostało porzucone "za karę", czy też tak oceniło sytuację, każdy z nas powinien wyciągnąć wnioski. Sytuacja może oznaczać, że nawet jeśli ojciec nie zrobił tego celowo, to dziecko niejednokrotnie słyszało, że jak będzie niegrzeczne to go tata lub mama zostawi. Choć może się wydawać, że takie słowa dzieci puszczają mimo uszu, to one jednak mocno zakorzeniają się w ich świadomości. Straszenie, to metoda wielu rodziców. Uważają oni, że dziecko powinno się trochę bać rodzica, a lęk przed tatą czy mamą to skuteczna metoda by maluch, był posłuszny. Bez wątpienia malec powinien słuchać, szanować rodziców, ale lęk w tym przypadku jest zupełnie zbyteczny! Żadne dziecko nie powinno się bać ani mamy, ani taty. Psychologowie tłumaczą, że dziecko, które boi się rodziców, zamiast być grzeczne zaczyna się zachowywać tak, by „zadowolić” rodzica. Malec taki tak naprawdę nie uczy się rozróżnienia tego, co jest dobre a co złe, ale zaczyna postępować tak, by nie zostać przyłapanym na złym zachowaniu.Pamiętaj rodzic, który zbudza lęk, nie wzbudza zaufania. Strach przed wyrzutami, podniesionym tonem czy karą sprawią, że dziecko będzie starało się ukrywać swoje problemy, czy błędy. Warto wiec nie budować relacji opartej na lęku. Źródło: onet.pl Zobacz także: Jak karać dziecko? Złe zachowanie – 9 kół ratunkowych Dlaczego nie wolno bić dzieci?
Pokazała dziecku spaloną lalkę i nagrała jego reakcję
Miało być zabawnie, a wyszło okrutnie. Internauci są oburzeni, jak potraktowała własne dziecko. Sama matka uważa, że córka na to zasłużyła.
Zamieszczanie zabawnych filmików czy zdjęć z dziećmi w sieci jest dziś bardzo powszechne. Wiele z nich jest uroczych, ale i są takie, które budzą duży niepokój. Pewna mama z Filadelfii zamieściła filmik, który jej zdaniem jest bardzo zabawny. Post rozszedł się wirusowo, a nagranie zobaczyło już 4,5 miliona osób. Wyszło śmiesznie? Buzia malucha mówi sama za siebie. Bez wątpienia zafundowała własnemu dziecku traumatyczne przeżycia. W pogoni za lajkami Badania niejednokrotnie wykazały, że wielką satysfakcję czerpiemy z ilości udostępnień, lajków i komentarzy, jakie zyskują nasze publikacje na portalach społecznościowych. Niektóre osoby są w stanie posunąć się naprawdę daleko, tylko po to, by zdobyć rozgłos. Ale żeby robić to kosztem własnego dziecka? Brittany Lewandowski postanowiła pokazać swojej córce jej spaloną lakę i nagrać jej reakcję. Mała Quinn wsadziła zabawkę do piekarnika na drzemkę. Mama dziewczynki chcąc upiec ciasteczka, włączyła piekarnik nie sprawdzając zawartości. Lalka się rozpuściła. Choć zabawka wygląda niczym z horroru, mama postanowiła ją pokazać dziecku i nagrać jego reakcję. Mała dziewczynka płacze i krzyczy z przerażenia. W tle słychać, że mama i starszy brat się w tym czasie dobrze bawią. Na ratunek przychodzi niewiele starszy chłopczyk, prawdopodobnie drugi brat, który pociesza siostrzyczkę i mówi „kupimy nową”. Mama: „Jesteśmy kwita” Film obejrzało 4,5 mln osób, posypały się też komentarze. Znalazły się osoby, którym ten "żart" się spodobał. Wiele osób jednak uznało, że fundowanie dziecku traumy nie jest zabawne. Internauci zauważyli, że dziecko jest przerażone, a matka nic sobie z tego nie robi. Co ciekawsze sama kobieta również zabrała głos w dyskusji i odpowiedziała hejterom: „Ja mam traumę przez jej narodziny, myślę, że jesteśmy kwita”. Jakie mogą być skutki straszenia dziecka? Są osoby, które uważają, że straszenie dziecka jest albo bardzo zabawne, albo jest dobrą metodą wychowawczą. Pamiętaj, że dziecko jeszcze nie rozróżnia tego, co jest rzeczywistością, a co fikcją. Dzieci, które w trudnych sytuacjach nie mogą liczyć na swoich rodziców, poszukują oparcia gdzie indziej. Maluch, który jest straszony przez rodzica, traci do niego zaufanie, może mieć problemy ze snem, tiki czy stany lękowe, może także stracić poczcie własnej wartości i pewność siebie. Źródło: cafemom.com Zobacz też: "Majka nie płakała po śmierci mamy. W piątą noc po pogrzebie zrozumiałem, dlaczego. I poczułem, że tracę rozum" „Dopiero po jakimś czasie od adopcji zrozumiałam, jak straszne rzeczy przeszedł Kacper. Najgorsze traumy miał jednak przed sobą” „Mama obroniła mnie przed napastliwym wujkiem. A kiedy przyszedł kolejny raz, zaatakowała. Musiałyśmy uciekać”
Świat według dziecka – tego na pewno się nie spodziewałaś!
Gdy byłam mała, myślałam, że gdy zamknę oczy, znikam, a ludzie, których widzę w telewizji, widzą także mnie. Nie tylko ja tak sądziłam. Co myślą o sobie, ludziach i świecie kilkuletnie dzieci?
Irracjonalne (ale tylko dla nas, dorosłych) zachowania, takie jak np. tańczenie do upadłego podczas wieczornych Wiadomości, sprawdzanie linijką odległości między zabawkami albo zakopywanie w ziemi połamanych kredek. Dziwaczne pytania, np. o to, czy wieloryb może pogryźć kask budowlany albo kiedy dziadek urodzi dzidziusia. Paniczny strach przed tym, co nie powinno go budzić, np. lampami jarzeniowymi, windami albo kałużami. Skąd to się bierze u dzieci? – Ano stąd, ze dziecko to nie mały dorosły: niewiele jeszcze wie, inaczej rozumuje, wyciąga inne wnioski, a gdy czegoś nie wie albo czegoś albo niedosłyszy, "dośpiewuje" sobie własną wersję. A że ma wspaniałą wyobraźnię i to, co słyszy od dorosłych, traktuje dosłownie, efekty bywają zaskakujące – tłumaczy Beata Płażewska, psycholog dziecięcy. Przeczytaj także: Czego się boją przedszkolaki? Zapytałam zaprzyjaźnione mamy, w co wierzyły, gdy były dziećmi. Poszperałam też w internecie i we własnej pamięci. Sami zobaczcie: świat według dzieci jest całkiem inny niż ten, który widzimy my, dorośli! Gdy byłam mała myślałam, że…. kiedyś świat był czarno-biały tak jak na starych zdjęciach. (Kamila) gdy kot rośnie, to zamienia się w tygrysa, a potem w lwa. Nie rozumiałam jak ludzie mogą trzymać w domu koty, skoro w końcu wyrastają z nich niebezpieczne zwierzęta. (Facebook/Myslalamze) tunel, który było widać z mojego przystanku, to koniec świata. Bo tam tak zawsze ciemno i ponuro było... (Barbara) moja mama pracuje w przedszkolu u mnie na drugim piętrze i patrzy na mnie przez dziurkę w suficie. (Ania) jeśli odpowiednio wysoko podskoczę, Ziemia się obróci (bo już wiedziałam, że się obraca) i wyląduję na przykład w Ameryce. Chciałam podróżować, więc trenowałam do upadłego, zamartwiając się równocześnie tym, co będzie, jeśli wpadnę do morza (właśnie dlatego tak zawzięcie uczyłam się pływać) i czy kask budowlany uchroni mnie przed pożarciem przez wieloryba. Wszystkich o to pytałam... (Beata) "Wyjście kuchenne" to awaryjne wyjście przez kuchenkę. W razie pożaru znaleźliby mnie w piekarniku… (Joanna) inni ludzie potrafią czytać w moich myślach. (Aga) Bardzo się tego bałam i gdy nie chciałam, by wiedzieli, o czym myślę, powtarzałam sobie cicho wierszyki. (Mira) można się przekopać przez Ziemię na drugą stronę i wylądować w Chinach. Zastanawiałam się tylko, czy nie wylecę przypadkiem w kosmos. (Magdalena) będę mogła latać, jeśli uszyję sobie skrzydła. Z wielkim zapałem "szyliśmy" z kuzynem skrzydła z gazet. (Magdalena) gdy jestem niegrzeczna, w nocy rosną mu rogi. Wmówił mi to dziadek, a ja mu wierzyłam. Twierdził, że gdy już zasypiam, ściera mi je pumeksem. Bardzo się starałam mu nie podpaść, no bo jak to tak, rogi i warkoczyk... (Beata) ludzie naprawdę umierają w filmach. Zastanawiałam się, dlaczego się na to godzą i co na to ich bliscy. (Dorota) sygnalizacja świetlna na ulicy działa tak a nie inaczej, ponieważ w słupie siedzi pan i przełącza światła. Na dużych słupach są małe drzwiczki. Byłam przekonana, że właśnie tamtędy wchodzi. (Monika) sny są prawdą, a gdy się człowiek budzi, żyje na niby i robi to, czego się nauczył w snach. (Agnieszka) w ciążę zachodzi się przez całowanie. (Asia) Polecamy: Skąd się biorą dzieci? Jak odpowiadać na pytania kilkulatka jeśli złamię nogę, to mi ona odpadnie. (Monika) w pomieszczeniach oświetlonych jarzeniówkami mieszczą się Biura Wymiany Dzieci Na Grzeczniejsze. Bardzo się ich bałach, choć moja mama przysięga, że o takim biurze wspomniała tylko raz i w dodatku żartem. (Beata) jeśli zjem wiśnię z pestką i popiję wodą, w brzuchu urośnie mi drzewo, a gałęzie wyjdą uszami i nosem. (Ewelina) w kałuży zamiast odbicia bloków i drzew jest dziura. Gdy raz stanęłam w kałuży, a woda przestała się ruszać i odbicie stało się wyraźne, rozpłakałam się, bo bałam się, że wpadnę do środka. (Ewa) pani z Wiadomości mnie widzi. Zawsze się wygłupiałam, żeby zaczęła się śmiać i przerwała czytanie. (Magdalena) Całe 30 minut wierciłam się, udawałam, że tańczę i machałam rękami, żeby pani z Wiadomości się nie nudziła i nie daj Boże nas nie wyłączyła! (Estera) W radio siedzą wszyscy piosenkarze świata i czekają na swoją kolej, żeby zaśpiewać piosenkę. (Facebook/myslalamze) Byłam zdziwiona, gdy dziadek rozkręcił radio i nikogo w środku nie było… (Magda) gdy się zgasi światło albo wyjdzie z pokoju, zabawki ożywają: rozmawiają, bawią się. Próbowałam je przyłapać podglądając zza drzwi. (Magdalena) Spisywałam na kartce współrzędne zabawek: np. "Lalka Maja na szafce na zielonym pudelku 3 centymetry od białego misia". A po wstaniu z łóżka biegałam z linijka i wszystko mierzyłam. (Ania) Zobacz także: Fantastyczna zabawa: Sprawdź, co dinozaury robią w nocy (Dinovember) pod windą siedzą ludzie i mają sznurki, które muszą ciągnąć. Właśnie dlatego winda jeździ. (Justyna) gdy włączam kasetę magnetofonową, sprawiam, że siedzący w środku zespół gra specjalnie dla mnie. (Anna) wszystkie programy i filmy w TV lecą na żywo. I zastanawiałam się, jak to jest możliwe, że Clint Eastwood gra jednocześnie na "jedynce" i "dwójce" ;-). Gdy kiedyś leciał na Polsacie Gliniarz z Beverly Hills, zastanawiałam się czy na TVP1 w Beverly Hills 90210 będą mieli gościa, i czy na pewno zdąży przed zakończeniem odcinka... (Ania) chmury powstają w fabrykach (Kasia). Nie miałam co do tego wątpliwości! Przecież gołym okiem widać, że wylatują z komina! Uważałam, że burzowe chmury powstają w złych, niedbających o pracowników fabrykach, a piękne obłoczki w tych porządnych, z miłą atmosferą ;-) (Beata) podczas sikania mogę urodzić dziecko. Zawsze się bałam, że rodzice usłyszą jak ono płacze (Facebook/myslalamze) Mam sposób na biedę na świecie! Uważałam, że jeśli wytnę więcej drzew, będę mogła wydrukować więcej pieniędzy i nie będzie brakowało nikomu. (Olga) bycie dorosłym jest wolne od trosk: ma się zawsze pieniądze, wszystko wolno… Moja córka myślała, że pieniądze z bankomatu mogę brać, kiedy chcę i ile chcę, i że nigdy się nie kończą. A kiedyś zabrałam dzieci na służbowy piknik rodzinny z atrakcjami, m.in. dmuchanym zamkiem. Gdy je ktoś pytał, gdzie pracuję, przez dłuuugi czas mówiły, że w prawdziwym zamku. (Magdalena) żółwie wychodzą ze skorupy a dzieci wyciąga się z brzucha mamy rozcinając bok tułowia. (Marta) istnieją giganci, którzy nas obserwują i bawią się nami jak my lalkami. (Kasia) Ja też tak myślałam! Dlatego bardzo kochałam swoje lalki, zawsze mówiłam im "dobranoc" i przykrywałam kołderkami. (Ania) wzdłuż całej granicy państwa stoją jeden przy drugim (ramię w ramię) strażnicy... (Natalia) w innych miastach mówią w innym języku. (Karolina) wszyscy ludzie na świecie mówią po polsku i że da się przekopać do Chin. (Magdalena) Polska to osobna planeta, bo przecież nasza planeta to Ziemia, a jednocześnie mówi się "nasza polska ziemia." (Kalina) chomiki zmieniają kolory, gdy rodzice wymieniali jednego na drugiego. I generalnie wierzyłam we wszystko co mówili mi dorośli. (Aleksandra) psy szczekają po angielsku - hał hał. (Karolina) pępek może mi się rozwiązać. Bardzo się tego bałam. I jeszcze tego, że jeśli za mocno potrę oko, wpadnie mi do środka głowy. A propos oczu: moje są ciemne i tata mówił mi, że są takie czarne, że chyba brudne. Nie wiedział, że potem je otwierałam pod wodą, żeby je umyć… (Karolina) mój tata to Krzysztof Krawczyk. Ba! Wszystkim dzieciom na podwórku tak mówiłam! A to dlatego, że mój tata był bardzo do niego podobny, a gdy był w telewizji, mama wołała mnie i mówiła "Patrz, tata śpiewa". Byłam bardzo rozczarowana, gdy po latach dowiedziałam się, że to jednak nieprawda. (Inga) jeśli zasadzę w ziemi połamane kredki, to one odrosną. Sadziłam też skarpetki, żeby urosły z nich podkolanówki i drobniaki, które dostawałam od dziadków – żeby się rozmnożyły. (Karolina) w alfabecie po H jest słowo "idiotka", a nie I, Jot, Ka. (Facebook/Myslalamze) skoro wyszłam z okrągłego brzucha mamy, a dziadek też ma taki okrągły brzuch, to znaczy, że kobiety rodzą dziewczynki, a panowie chłopców. I że dziadek jest w ciąży. (Agata) jeśli chce się mieć dziecko, idzie się do apteki po tabletki. W listku są pół na pół tabletki z narysowaną dziewczynką i chłopczykiem. Łyka się w zależności od zapotrzebowania. (Magdalena) gdy będę miała sobie wybrać męża, ustawi się w rzędzie ileś tam panów i ja wybiorę tego NAJ. (Olga) szafy to przejścia, jak w "Narni". Wchodziłam do szaf z nadzieją, że wyjdę gdzieś z drugiej strony, choćby u sąsiadów... (Natalia) winda to machina, w której ludzie zmieniają się w innych ludzi. Dlatego bałam się do niej wsiadać bo myślałam, że już nie będę sobą, tylko będę żyła w ciele jakiegoś innego człowieka. (Paulina) będę latać. Świadoma, że moje nazwisko brzmi jak nazwa ptaszka, zawsze pytałam się rodziców, czy to możliwe, że będę latać jak ten ptaszek. Odpowiadali, że tak, tylko muszę ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć. Codziennie skakałam z półki na buty, później z wyższych mebli i codziennie zwiększałam ilość ćwiczeń i pokazywałam sąsiadom jak to ja umiem latać, by nie robić rodzicom wstydu, że nielot ze mnie... (via Joe Monster) A w co Ty wierzyłaś w dzieciństwie? W co wierzą Twoje dzieci? Czekamy na Twój komentarz. Zobacz także: Co powinno umieć dziecko zanim pójdzie do szkoły?
Obejrzyjcie, jeśli macie odwagę! Koszmary z dzieciństwa na zdjęciach
Wielu utalentowanych rodziców fotografuje swoje dzieci. Niektóre zdjęcia są realistyczne, inne zahaczają o świat baśni i fantazji, ale to, co robi ten ojciec jest naprawdę zaskakujące i... przerażające! Sami zobaczcie.
Ten ojciec zamienia najgorsze koszmary swoich córek w rzeczywistość. Jak to możliwe? Joshua Hoffine jest fotografem i interesuje się horrorami. Jego córki biorą udział w projekcie artystycznym jego autorstwa, w którym ukazuje najstraszniejsze koszmary i lęki z dzieciństwa. Zobaczcie, jak przerażające są te kreacje, a jeśli wam się spodobają – i nie boicie się! - możecie nawet zamówić album z tymi przerażającymi fotografiami i oglądać je przed snem! fot. Joshua Hoffine Joshua Hoffine odpowiedział na pytania Babyonline: Co cię pociąga w fotografii rodem z horrorów? Lubię straszne filmy. Lubię też fotografię, która opowiada różne historie. Uwielbiam pracować z efektami specjalnymi. Chcę prowokować silne emocjonalne reakcje u widza i uważam, że strach to temat wart artystycznej eksploracji. fot. Joshua Hoffine Jak wpadłeś na pomysł, żeby zaangażować do projektu swoje córki? Zauważyłem, że moje dzieci boją się tego samego, czego ja bałem się w ich wieku. Zainteresowała mnie psychologia strachu – skąd się bierze, jak działa? To zainteresowanie zaowocowało pierwszą serią moich fotografii rodem z horroru, zatytułowaną "After Dark, My Sweet" ("Po zmroku, kochanie moje" - przyp. red.) - opartą głównie na klasycznych dziecięcych lękach i obrazach rodem z baśni. Moje córki brały udział w tym projekcie od samego początku. fot. Joshua Hoffine Jak powstają twoje zdjęcia? Buduję scenografię do sesji fotograficznej jak do filmu: z planem zdjęciowym, kostiumami, wyrafinowanymi rekwizytami, maszynami do wytwarzania mgły i makijażem charakteryzacyjnym. Wszystko odgrywamy przed aparatem. Dzieci są świadome procesu i nierealności tego wszystkiego. Traktujemy to jak wielką zabawę w przebieranie się. Babcia, na przykład, jest klaunem na zdjęciu "Balony". Dzieci się nie boją, dobrze się bawią. Wiedzą, że straszymy innych i to im się podoba. fot. Joshua Hoffine A pokazujesz im efekt końcowy? Nie boją się? Początkowo nie pokazywałem. Bardzo się buntowały przeciwko tej cenzurze i przekonywały mnie, że skoro mogą brać udział w sesji, to dadzą też sobie radę z obejrzeniem zdjęć. Naprawdę bardzo chciały oglądać końcowy efekt swojej pracy! W końcu się poddałem i pozwoliłem im na to. Były wtedy za małe, żeby przejmować się tym, jak wyglądają, a niepokojące obrazy nie zostawały im w głowach. Nie bały się ich. Nie wieszam tych zdjęć na ścianach. Nie robię z nich galerii. Nie chcę, żeby moje dzieci mieszkały wśród zdjęć, na których są ofiarami. Ale one czasami łamały zasady i przemycały zdjęcia do szkoły, żeby pokazać je innym uczniom, a nawet nauczycielom. Są bardzo dumne ze swojej pracy. Tak jak ja uwielbiają obserwować reakcje na twarzach ludzi. fot. Joshua Hoffine Oglądacie razem horrory? - Tak. Takie horrory dla małych dzieci jak Scooby Doo czy "Gęsia skórka" w końcu ustąpiły miejsca "Mumii" i "Straconym chłopcom". Nie wszystkie dzieci to lubią. Na przykład moi siostrzeńcy nienawidzą strasznych filmów, ale moje dzieci, na szczęście, je lubią. Swoistą szkołą aktorską dla moich córek – przygotowaniem do sesji – było oglądanie "Zathury – Kosmicznej przygody": odgrywanie strasznych scen i robienie najbardziej przerażonych min. fot. Joshua Hoffine Jak ludzie reagują na te zdjęcia? Jedni je chwalą, inni krytykują. Mnie obchodzi tylko to, żeby w ogóle na nie reagowali. fot. Joshua Hoffine A jak wy zareagowaliście na zdjęcia Hoffine'a? Podobają się wam? Napiszcie w komentarzach. Zobacz też: Chłopiec i jego króliczki - te zdjęcia podbiją twoje serce. Zobacz koniecznie! Wakacje bez elektronicznych gadżetów. Zjawiskowe zdjęcia Polki
Co robić, gdy dziecko nagle zaczyna bać się kąpieli? Odpowiada nasz ekspert.
Od kilku tygodni nasza córeczka nie chce wejść do wanny. Po kąpieli jest roztrzęsiona, nie może zasnąć, w ciągu dnia pyta: "Ale nie będziemy się dziś kąpać?". Nie wiemy, co się zdarzyło. Maja ma dwa latka i nie umie tego wytłumaczyć. Patrycja z Zielonej Góry Lęki związane z wodą często pojawiają się u dzieci. Można uspokoić malucha zapewnieniem, że dziś nie będziemy się kąpać, tylko umyjemy ząbki, buzię, rączki. Można też na parę dni zrezygnować z kąpieli w wannie albo wrócić do małej wanienki, gdzie dziecko czuje się bezpieczniej. Warto zrezygnować na jakiś czas z mycia włosków, zwłaszcza z polewania prysznicem. Czasem pomaga wspólna kąpiel z mamą w dużej wannie. Problem z lękiem jest przejściowy. Proszę nie wywierać silnej presji na dziecko, a wszystko powoli wróci do równowagi. Konsultacja merytoryczna mgr Agnieszka Galica Terapeutka rodzinna i małżeńska. Kieruje Pracownią Na uboczu, która jest Psychologiczną Pracownią Konsultacyjno-wychowawczą Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Autorka popularnych bajek i piosenek dla dzieci oraz programów telewizyjnych
Nie wszystkie dzieci uwielbiają zwierzęta. Niektóre czują przed nimi strach. Zobacz, jak ułatwić im życie, by na widok pieska nie uciekały w panice na drugą stronę ulicy.
Są ruchliwe, mało przewidywalne, robią dużo hałasu – głośno szczekają lub kraczą, mogą mieć ostre pazurki, dziób i nieprzyjemny zapach – nic dziwnego, że dziecko czasem czuje przed nimi strach. Jeśli zauważysz, że maluch zamiast cieszyć się na widok pieska lub kotka, jest bliski płaczu, postaraj się mu pomóc. Nawet jeśli lęk wydaje ci się irracjonalny, zachowaj spokój. Nie bagatelizuj strachu i nie karz dziecka słowami: „Nie bądź tchórzem!”, ale też nie pozwól, by rządził on życiem malucha. Nie wiem, skąd się to bierze Uczucie strachu jest częste wśród dzieci. Maluchy boją się obcych, ciemności, rozłąki z rodzicami. To przejaw kolejnych etapów rozwoju, który nie powinien niepokoić. Strach mogą wywoływać też zwierzęta, zwykle węże lub pająki (ponoć lęk przed nimi jest zakodowany w genach, bo ułatwiał naszym przodkom przetrwanie). Ale zdarzają się dzieci, które sztywnieją na widok chomika, brzydzą się ptaków czy uciekają przed pieskiem. Strach bywa też przejawem żywej dziecięcej wyobraźni, warto więc starannie dobierać np. programy telewizyjne i oglądać je z dzieckiem, wyjaśniając, co dzieje się na ekranie. Ja go nie chcę pogłaskać Nie zmuszaj dziecka do głaskania psa czy kota. Nawet jeśli jest to znajome zwierzę. Nie każ zachwycać się puszystym futerkiem albo liczyć łatek. W ten sposób wywołasz odwrotny efekt – zamiast oswoić ze zwierzęciem, maluch zacznie się jeszcze bardziej bać. Okaż dziecku, że je rozumiesz i wspierasz. Poczuje się pewniej i nie będzie traktowało cię jak przeciwnika, który stoi po stronie tego straszliwego psa lub kota, a nie swojego dziecka. Im pewniej maluch będzie się przy tobie czuł, tym większą dasz mu szansę na przezwyciężenie jego lęków. Mamo, co ty mówisz? Zwracaj uwagę, w jaki sposób mówisz do dziecka, np. gdy odwiedzacie znajomych, których pies słynie z przyjaznego nastawienia do dzieci. Nie pouczaj w stylu: „Nie bój się pieska, on nic ci nie zrobi”. W ten sposób sugerujesz, że można się bać zwierzaka. Lepiej powiedz: „Zobacz, jaki miły pies, jaką ma puszystą sierść”. Pokazując jego zalety, możesz zmienić sposób myślenia dziecka o zwierzęciu. Poprzez język często nieświadomie przekazujemy własne lęki, obawy. Przyjrzyj się sobie, może tak naprawdę to ty czujesz strach przed zwierzętami, który udziela się twojemu dziecku (może piszczysz na widok pająka albo brzydzisz się żab czy ptaków). Dzieci uczą się sposobu reagowania od dorosłych. Dlaczego on tak szczeka Postaraj się opowiadać dziecku o zwierzętach, o ich zwyczajach, rasach, o chomiku lub rybkach, które hodowałaś w dzieciństwie. Wyjaśniaj, że zwierzęta czują podobnie jak ludzie i nie wolno ich krzywdzić. Wybierzcie się do zoo, ale nie ciągnij malucha przed każdą klatkę. Zaproponuj, że obejrzycie tylko te zwierzęta, które mu się podobają. Oszczędź dziecku oglądania pokazowego karmienie zwierząt – widok drapieżnego ptaka, który konsumuje swój krwisty obiad, może jeszcze bardziej przestraszyć malca i na długo wryć się w jego pamięć. Chcę, żebyś mi pomogła Kiedy dziecko zaczyna reagować histerycznie na widok zwierzęcia, nie próbuj lekceważyć tego problemu. Nie bagatelizuj jego lęku i nie mów ze zniecierpliwieniem, że „to przecież tylko malutki kotek”. Ten sympatyczny zwierzaczek kojarzy się dziecku z lękiem, z którym nie umie sobie poradzić. Niektóre maluchy ze względu na większą wrażliwość są szczególnie narażone na negatywny wpływ strachu, mogą gorzej spać, stracić apetyt, odczuwać różne bóle, np. brzuszka lub głowy. Takim wrażliwcom jeszcze bardziej przyda się mądra rozmowa o ich problemie i oswajanie go. Często pomocna bywa wizyta u psychologa. Konsultacja: dr Aleksandra Jasielska, psycholog, pracuje w Instytucie Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Dziecięce strachy – traktuj je poważnie!
Duchy, smoki, pułapki i obcy, groźni ludzie – kiedy sięga się tylko trochę „głową ponad stół”, wszystko wydaje się takie straszne! Na szczęście obok jest mama.
Gdyby malec nie bał się niczego, najpewniej świadczyłoby to... o jego kłopotach ze zdrowiem. Strach to pożyteczny prezent od natury: ostrzega nas się przed niebezpieczeństwem (wyobraź sobie, co by było, gdybyśmy nie bali się np. pędzących aut) i wyzwala produkcję adrenaliny, dzięki której mamy więcej siły albo szybciej uciekamy. To, czego się boimy, zmienia się z wiekiem – kilkuletniego malucha wszystko może przyprawić o dreszcze! Odkurzacz jak potwór Maluchy boją się nie tylko tego, co widzą, ale też tego, co słyszą. Dorośli nauczeni doświadczeniem wiedzą, że hałas nie musi wiązać się z zagrożeniem, ale dziecko nie może być tego do końca pewne („buczy tak strasznie, to pewnie też może mnie zjeść!”). Aby pomóc dziecku, które boi się odkurzacza, zaproponuj, aby dotknął go jeszcze przed włączeniem, ale uwaga! – nic na siłę. Zmuszanie dziecka do stawienia czoła budzącej strach sytuacji może spowodować utrwalenie lęku na długi czas. Możesz też kupić malcowi „zabawkowy” odkurzacz albo namówić go do wspólnego odkurzania „na sucho”. Żłobek – strach zaczyna się w szatni Dla żłobkowego dziecka najstraszniejsza jest perspektywa rozstania się z mamą i pozostania samej we wciąż nieco obcym miejscu. Nowe zwyczaje, jedzenie, nawet zabawki:wszystko tu jest inne niż w domu, a dla rocznego dziecka „inne” oznacza „straszne”. Małe dzieci bardzo powoli akceptują zmiany, dlatego daj swojemu żłobkowiczowi więcej czasu. W szatni żegnaj się czule, ale nie przedłużaj chwili rozstania – w ten sposób mimowolnie dajesz dziecku do zrozumienia, że rzeczywiście wpuszczasz je do jaskini lwa. Lekarz i trauma po szpitalu A któż z nas na widok białego fartucha nie czuje mocniejszego bicia serca? Już na pierwszy rzut oka lekarz nie budzi w dziecku miłych skojarzeń: patrzy tak groźnie, mówi coś rozkazującym tonem, każe zdjąć koszulkę (maluch może zastanawiać się: „czy my w tym obcym miejscu przebieramy się do spania?”). W dodatku dziecięca trauma związana z pobytem w szpitalu może ciągnąć się przez wiele miesięcy. W tym okresie postaraj się być wyjątkowo wyrozumiała dla dziecięcych leków i małych dziwactw maluszka. Nigdy nie strasz go lekarzem („jak nie zjesz, zachorujesz i znowu pójdziesz do szpitala”). Lepiej po prostu bawcie się „w szpital” – raz dziecko będzie lekarzem, raz ty. W trakcie zabawy tłumacz, co robisz („sprawdzam, czy serce dobrze bije”, „teraz zaglądam do gardła”). Ciemność i co w niej się kryje Kiedy jest jasno, widać, że za komodą ani pod łóżkiem nic nie ma. W ciemności niczego nie można być już pewnym, zatem wyobraźnia (która rozwija się z wiekiem!), podsuwa maluchowi straszne obrazy. Lęk przed ciemnością jest jednym z najbardziej pierwotnych ludzkich uczuć – przecież setki lat temu oddalenie się od plemiennego ogniska często oznaczało np. śmierć w paszczy niedźwiedzia. Walka z takim strachem jest więc skazana na porażkę – pozostaje ci tylko być cierpliwą i przeczekać trudny okres. [CMS_PAGE_BREAK] Duchy – to naturalny etap W głowie kilkulatka pełno duchów, smoków i potworów: etap lęku przed potworami przechodzi każde dziecko. Dwu-, trzyletni maluch nie umie jeszcze do końca odróżnić tego, co rzeczywiste, a co dzieje się tylko w jego fantazji. Aby wygonić potwory z dziecięcej wyobraźni, poproś malucha, aby narysował to, czego się boi. Potem możecie pognieść kartkę i wrzucić ją do śmieci albo ośmieszyć potwora, dorysowując mu serduszko na czole czy śmieszną minę. I jeszcze jedno. Pamiętaj, że dzieci słyszą i dostrzegają o wiele więcej, niż my sobie to wyobrażamy! Kąpiel – strach przed wodą Maluch, który nagle zaczyna bać się wody, najpewniej pamięta, że któregoś razu do oczu dostała mu się piana albo poślizgnął się w wannie i boi się, że taki nieprzyjemny wypadek może się powtórzyć. W dodatku w wodzie (zwłaszcza kiedy jest jej za dużo) malec traci kontrolę nad swoim ciałem, a wtedy jego strach się nasila. Nie zmuszaj dziecka do kąpieli, lepiej wejdź razem z nim do wanny i zachęć do zabawy. Pozwól mu wejść do wody w antypoślizgowych skarpetkach albo w ubranku. Nie bój się eksperymentować – nowa sytuacja potrafi tak zaabsorbować malucha, że w ogóle zapomni o strachu. A kiedy lęk minie – znów wrócicie do kąpieli na golaska. Sedes – czy może wciągnąć? Sedes to bardzo popularny „straszak” wśród dwu-, trzyletnich dzieci. Ten sam lęk często dotyczy odpływu w wannie, lepiej więc nie wyciągaj korka, kiedy dziecko jeszcze jest w wodzie. Nawet jeśli uważasz, że ten strach jest zwykłym dziwactwem, nie lekceważ go (zaproponuj powrót do nocniczka). Przyczyna lęku jest irracjonalna, ale sam strach – jak najbardziej rzeczywisty. Wygraj z potworem! Wymyśl wieczorny rytuał. Nasmaruj dziecku buzię odrobiną kremu dla dzieci i wyjaśnij, że potwory nie znoszą jego zapachu, lub spryskaj pokój „magicznym odstraszaczem duchów” (maluch nie musi wiedzieć, że to zwykły domowy spryskiwacz do kwiatów). Zostaw zapaloną lampkę. Gdy malec dorośnie w końcu do spania w ciemności, sam poprosi cię o jej zgaszenie. Oglądaj telewizję razem z dzieckiem. Nie masz pojęcia, jak często w programach dla dzieci pojawiają się potwory, złodzieje i duchy! Przestrasz strachy. Stań z groźną miną przy drzwiach sypialni i krzyknij: „Idźcie stąd, potwory! Jak tu jeszcze jakiegoś zobaczę, jak go złapię, jak wyrzucę przez okno, jak kijem postraszę!”. Śmieszne, ale działa. 5 x NIE 1. Nie strasz dziecka, nawet w żartach nie mów, że zabierze go straszny pan albo że przyjdą po niego policjanci. 2. Nie wyśmiewaj lęków malca – nie nazywaj go ani dzidziusiem, ani beksą czy tchórzem. Raczej powiedz: „Wiem, że się boisz. Jak byłam mała, też nie lubiłam spać bez lampki”. 3. Nie lekceważ tego, co czuje dziecko. Jeśli będziesz tłumaczyć: „Potworów nie ma”, przerażony maluch poczuje się niezrozumiany. 4. Nie „zarażaj” dziecka lękami. Jeśli ty boisz się złodziei, szalonych kierowców albo choroby, dziecko może zacząć podzielać twoje lęki. 5. Nie bądź nadopiekuńcza/y. Bo kiedy ciągle powtarzasz dziecku: „Uważaj!”, kodujesz w jego umyśle przekonanie, że świat to groźne, nieprzyjazne miejsce. Zachęcaj malca do aktywności i poznawania świata. Konsultacja: Anna Kałuba-Korczak, psycholog, prowadzi konsultacje dla mam małych dzieci na Uniwersytecie dla Rodziców w Warszawie.
Jeśli dziecko zachowuje ostrożność w stosunku do psów, należy się z tego cieszyć. Ale co robić, gdy panicznie się ich boi?
Są maluchy, które za nic nie wejdą np. do domu cioci, jeśli w jej mieszkaniu jest pies. Nie ma w tym nic dziwnego. W koszmarach trzy-, czterolatków królują właśnie groźne zwierzęta, starzy ludzie (kojarzą się malcom z czarownicami), bandyci i kosmici albo np. policjanci... Kilkuletnie dzieci mogą też bać się ciemności albo tego, że rodzice wieczorem wychodzą z domu. Dziecięcy lęk sam w sobie nie jest niczym złym i warto go zrozumieć – dziecko ucieka przed tym, co w jego mniemaniu jest niebezpieczne: pies warczy, szczeka, ma groźną minę, może ugryźć. Trzeba jednak pomóc maluchowi uporać się z nieuzasadnionymi lękami, bo mogą mu one utrudnić życie. Najlepiej zrobić to metodą małych kroczków. Dziecięcy lęk przed psami Trzylatkowi warto kupić małego pluszowego pieska i „na niby” wyprowadzać go na spacer, karmić, głaskać, uczyć, aby był posłuszny. Można też czytać mu historie o zwierzętach lub razem z nim oglądać filmy o sympatycznych czworonogach (sprawdzi się np. film „101 dalmatyńczyków albo „Beethoven”). Być może po pewnym czasie maluch zacznie bez lęku przyglądać się baraszkującym na trawie psom. To już połowa sukcesu. Wreszcie najlepszą metodą na to, by dziecko pozbyło się lęku przed psem, jest wzięcie do domu prawdziwego szczeniaczka. Trzeba jednak uprzedzić malca o takim pomyśle i porozmawiać z nim o tym, w jaki sposób może pomagać w opiece nad psiakiem. Ekspert odpowiada: Magdalena Gąssowska, psycholog, mama jedenastoletniej Ady, zajmuje się psychoterapią, wykłada w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP. Czy dobrym sposobem uporania się z dziecięcymi lękami jest ich lekceważenie? Rodzice często mówią: „Czego ty się boisz, przecież ten piesek nic ci nie zrobi?” Kiedy dziecko czegoś się boi, zawsze trzeba dodawać mu otuchy i wiary w siebie. Nigdy nie wolno bagatelizować jego lęków, bo wtedy może zacząć je ukrywać, a nawet się ich wstydzić. Warto postarać się zrozumieć dziecięcy strach i wytłumaczyć maluchowi, że czasem każdy czegoś się boi. Z drugiej strony trzeba uważać, aby „nie zarazić” maluszka swoimi lękami (trzy-, czterolatkom łatwo udzielają się postawy rodziców). Gdy strach malca jest bardzo nasilony, należy wziąć pod uwagę wizytę u dziecięcego psychologa. Na szczęście taka sytuacja zdarza się bardzo rzadko. Jak pomóc dziecku zwalczyć lęk przed psami? Nie jesteś w stanie ustrzec swojego dziecka przed przeżywaniem lęku przed psem. Ono samo musi uporać się z problemem, ty możesz mu jedynie w tym pomóc. Kiedy widzisz, że dziecko boi się psa, przytul je. W ten sposób dasz mu poczucie bezpieczeństwa. Możesz też zwrócić jego uwagę np. na zabawne uszy psa albo jego wesoło merdający ogon. Nigdy nie wyśmiewaj ani nie lekceważ dziecięcych obaw. Nie mów: „Piesek jest taki mały, a ty się go boisz”. Nie porównuj swojego dziecka z innymi maluchami, które głaszczą i bawią się z psami. Pamiętaj, że lęk nie zawsze szybko przechodzi. To, jak długo będzie trwał, zależy od usposobienia dziecka, ale także od tego, czy ty sama zachowujesz spokój. Unikaj terapii szokowej, np. nie zmuszaj malca do głaskania psa. Presja może jedynie utrwalić lęk. Zobacz też: Burza, ciemność, cienie, odpływ w wannie. Czego jeszcze boją się małe dzieci?
Obawa dziecka przed psem jest czymś zupełnie naturalnym. Jednak zbyt duży strach może także mieć negatywne skutki.
Strach przed psem jest czymś zupełnie naturalnym u małego dziecka i nie należy próbować go zupełnie likwidować. Obawa w granicach zdrowego rozsądku jest wręcz pożądana, ponieważ łatwiej nauczyć dziecko, aby nie zbliżało się do obcych zwierząt, które mogą okazać się niebezpieczne. Jednak zbyt duży lęk przed psami może również mieć negatywne skutki, np.: strach przed wyjściem na dwór czy nieracjonalny strach przed przejściem obok obcego psa na ulicy. Lęk taki pozbawia dziecko korzystnego kontaktu ze zwierzęciem, które od pradawnych czasów jest uważane za przyjaciela człowieka. W tym wypadku należy zminimalizować lęk do takiego stopnia, aby dziecko nie bało się kontaktu z zaprzyjaźnionym psem, który jest podopiecznym kogoś w rodzinie czy znajomych. Jak przygotować dziecko do kontaktu z psem Najlepiej zacząć od rozmowy z dzieckiem na temat psów — o tym jak wyglądają, jak się zachowują, co jedzą, w co się lubią bawić, zaprezentować „jak pieski mówią”. Dobrze przy tym pokazywać obrazki i zdjęcia psów, przeczytać książeczkę. Należy przy tym przedstawić psa jako przyjaciela, stworzenie dobre, które nie chce zrobić krzywdy a jedynie chce się poznać, zaprzyjaźnić i pobawić. Jednak jednocześnie należy uczulić dziecko na to, że nie wszystkie pieski, które są na ulicy można głaskać i dotykać, bo niektóre z nich mogą być niebezpieczne. Pierwsze spotkanie Po takich rozmowach można zorganizować spotkanie z psem, pokazać jak się psa głaszcze, wytłumaczyć co znaczy warczenie, szczekanie, machanie ogonem. Aby zmniejszyć lęk dziecka przy pierwszym kontakcie z psem najlepiej trzymać go na dystans (np.: żeby psa na smyczy trzymał jego właściciel, a dziecko żeby było u rodzica na rękach). Nie wolno przy tym dziecka zmuszać do dotknięcia ani pogłaskania psa. Spotkania ze zwierzęciem najlepiej organizować tak długo aż malec sam się przekona do pogłaskania go. Czasami najlepszym sposobem na przełamania strachu jest kupienie psa. Nie może to być jednak niespodzianka, ale wcześniej zaplanowana i podjęta razem z dzieckiem decyzja. Natomiast kiedy pies już pojawi się w domu, nie należy zmuszać dziecka natychmiastowego kontaktu z psem; najlepiej poczekać a samo się przekona i podejdzie do nowego przyjaciela. Na co dziecko uczulić Aby kontakt z psem (także innym zwierzęciem) był bezpieczny i aby nie ryzykować niebezpiecznych sytuacji trzeba nauczyć dziecka postępowania ze zwierzęciem. Należy unikać zachowań, które zwierze uzna za zagrożenie dla siebie. Do podstawowych zasad należą: - nie wolno zbliżać się do obcych zwierząt na ulicy, ponieważ mogą być chore, groźne lub niebezpieczne i mogą ugryźć; - nie wolno ciągnąć psa za ogon i uszy, nie wolno psa bić. Trzeba go traktować delikatnie, głaskać po karku, grzbiecie; - nie wolno dotykać ani zabierać jedzenia psa; - dziecku nie wolno zbliżać się do zwierząt bez opieki osoby dorosłej; - nie wolno przy psie zachowywać się agresywnie, krzyczeć, bić go zabawkami i drażnić go zabieraniem jego zabawek, kości do gryzienia itp.
Czego boi się twoje dziecko? Oto lista najczęstszych dziecięcych lęków
Wszystkie dzieci, podobnie zresztą jak dorośli, czasami odczuwają lęk. Na szczęście dziecięce strachy szybko można przegonić. Wystarczy tylko wiedzieć, czego maluch może się przestraszyć.
Dzięki lękowi unikamy niebezpieczeństw (np. groźnego rottweilera, gorącego żelazka). A jeśli to się nie uda, walczymy lub uciekamy. Lęk jest bardzo „praktyczny” u dzieci. Płaczący ze strachu malec zapewnia sobie pomoc; boi się być sam, więc nie oddala się od mamy. A że przy okazji dzieci czują strach przed niegroźnymi rzeczami? No cóż, nie mają wielkiego doświadczenia. Oto czego mogą się bać. Dziecko boi się nieznanych sobie osób Dzieci zaczynają się bać obcych osób około 8. miesiąca życia. Za żadne skarby nie pozwalają wziąć się na ręce mało znanej cioci, wybuchają płaczem na widok listonosza czy sprzedawczyni. Do tego bardzo boją się rozstawać z mamą i urządzają dantejskie sceny, by zmusić ją do pozostania w domu. To bywa kłopotliwe, ale lęk przed obcymi i rozstaniem z rodzicami jest absolutnie normalny. Świadczy o przywiązaniu do najbliższych i dojrzałości dziecka (potrafi odróżnić obcych od „swoich”). Dziecko boi się domowych zwierzaków Roczne dzieci boją się zwierząt. Nic dziwnego: futrzane stwory wyglądają inaczej niż ludzie i nie wiadomo, czego można się po nich spodziewać. Kiedyś ten lęk pomagał nam przetrwać. Nietrudno sobie wyobrazić, jak mogłoby się skończyć głaskanie wilka. Zobacz też: Gdy dziecko boi się psów Dziecko boi się burzy, wiatru i suszarki Dwulatki boją się grzmotów, wycia wiatru itp., bo choć coraz więcej widzą i słyszą, nie rozumieją jeszcze, skąd te dźwięki się biorą. Co im pozostaje? Wiadomo – rozpłakać się i wezwać na pomoc mamę. Współczesnym maluchom przybyło powodów do obaw: przeraża je łoskot tramwaju, warczenie miksera, szum suszarki. Dziecko boi się tajemniczych, strasznych cieni Mniej więcej w tym samym wieku dzieci zaczynają bać się cieni. Dostrzegają je, ale nie mają pojęcia, jak znalazły się na ścianie ani co zrobić, żeby sobie poszły. Dziecko boi się nocnych ciemności To numer jeden na dziecięcej liście lęków. Boją się jej maluchy w każdym wieku. My, dorośli, zresztą też – ręka do góry, kto miałby ochotę na nocną wycieczkę do lasu! Nic dziwnego – w mroku mogą czaić się różne straszydła. A malec, nie widząc ich, nie może się przed nimi bronić. Zobacz też: Znamy sposoby na przerażającą nocną ciemność - film Dziecko boi się bajek i telewizji Pełno w nich czarownic, żarłocznych wilków, zatrutych jabłek. Co ciekawe, lęk może wzbudzić także Śnieżka, krasnal albo inna miła postać. Dzieci boją się także niektórych reklam. Na przykład tych, które przedstawiają bakterie jako oślizłe paskudne robale. Dziecko boi się potworów pod łóżkiem Dzieciom świat fikcji miesza się z rzeczywistością, stąd lęki przed najrozmaitszymi straszydłami, rekinami w wannie czy groźnymi piratami, którzy mogą opuścić kreskówkę i pojawić się w domu. [CMS_PAGE_BREAK] Dziecko boi się masek i staruszków Budzą przerażenie wielu brzdąców. W końcu czy to nie straszne, że w sekundę tatuś staje się kimś innym? Dzieci często boją się też staruszków o pomarszczonych twarzach. Nie rozumieją, dlaczego ich skóra wygląda dziwnie. Dziecko boi się odkurzacza i odpływu w wannie Wielu dwulatków wierzy, że odpływ w wannie to pułapka, w którą można wpaść i nigdy się z niej nie wydostać. Nie zdają sobie sprawy, że są za duże, by się w nim zmieścić. Podobnie jest z odkurzaczem. Skoro może wessać kurz, to także mnie – myśli malec. Dziecko boi się fryzjerki z nożyczkami Dwulatek wie, że zraniony palec boli. Ale nie musi wiedzieć, że z obcinaniem włosów jest inaczej, ani tego, że choć opryszek z nożem jest groźny, pani z nożyczkami – nie. Dziecko boi się sennych koszmarów Już samo zasypianie jest trochę straszne. „Co się ze mną dzieje, gdy mnie nie ma?” – głowi się malec. Podobnie jest z koszmarami: smyk nie ma pojęcia, że nie dzieją się naprawdę. Zobacz też: Ja się boję sama spać! Strach przed zasypianiem, koszmary, lęki nocne Przegoń wszystkie dziecięce strachy Gdy malec boi się i płacze, naprawdę nie udaje. Co wtedy robić? Przytul i spróbuj zrozumieć. Nie zostawiaj dziecka ze straszydłem sam na sam. „Nie ma się czego bać“ nie wystarczy. Wyjaśniaj. Rura odpływowa w wannie będzie mniej przerażająca, gdy dziecko zobaczy na własne oczy, że nie mieści się w niej mydło lub zabawka (a więc i ono). Nie zawstydzaj. To upokarza dziecko i osłabia jego wiarę w siebie. Oswajaj to, co straszne. Jeśli dziecko boi się psów, możesz mu pokazać szczeniaczka albo książeczki o pieskach. Nie rób jednak tego na siłę, bo w ten sposób można spowodować trwały uraz. Pozwól okiełznać potwora. Lęk wynika m.in. z braku możliwości kontrolowania sytuacji. Jeśli uda ci się namówić malucha na włączenie i wyłączenie odkurzacza albo zajrzenie z tobą do szafy, w której straszy, może poczuć się pewniej. Ale pamiętaj: nic na siłę. Nie narażaj. Nie zostawiaj malca samego w wannie (może się podtopić i nabawić lęku przed wodą), nie pozwalaj mu oglądać dziennika, w którym aż roi się od tragicznych newsów itd. Porządkuj świat dziecka. Lęki wynikają głównie z braku kontroli. Codzienne rytuały tę kontrolę umożliwiają. Nie strasz. Nigdy nie mów: „Jak nie posprzątasz, przyjdzie w nocy potwór i zje zabawki“, „Nie chcę takiego niegrzecznego dziecka“ itd. Maluszek uwierzy ci na słowo. Nie przesadzaj. Wychowywane pod kloszem i chronione przed wszystkim dziecko jest lękliwe i kompletnie nieprzygotowane do życia. Uwaga! Choć małe dzieci boją się mnóstwa rzeczy, nie zawsze boją się tego, czego bać się powinny, np. gorącego garnka czy otwartego okna. Bądź zatem czujna! Zobacz też: Czego boją się dzieci... I dlaczego się boją?
Dziecko się boi - rady na pokonanie lęku
Gdy dziecko trzęsie się ze strachu, naprawdę nie udaje. Jak pomóc mu uporać się z lękami? Przede wszystkim spróbuj zrozumieć. Nie zostawiaj dziecka sam na sam z jego lękiem. Samo: „Nie ma się czego bać”, nie wystarczy. Zobacz, co jeszcze możesz zrobić!
Gdy dziecko się boi - wyjaśniaj Rura odpływowa w wannie stanie się mniej przerażająca, gdy dziecko zobaczy na własne oczy, że nie mieści się w niej mydło lub zabawka (a więc i ono też się nie zmieści). Nie zawstydzaj dziecka, które się boi. To upokarza i osłabia wiarę w siebie. A gdy ktoś się czuje niewiele wart, boi się jeszcze bardziej. Oswajaj to, czego dziecko się boi Jeśli dziecko boi się psów, możesz mu pokazać słodkiego szczeniaczka albo książeczki o pieskach. Nie rób jednak tego na siłę, bo w ten sposób można spowodować trwały uraz. Pozwól swojemu dziecku okiełznać potwora. Lęk wynika m.in. z braku możliwości kontrolowania sytuacji. Jeśli uda ci się namówić malucha na włączenie i wyłączenie odkurzacza albo zajrzenie (wraz z tobą!) do szafy, w której straszy, może poczuć się pewniej. Jednak pamiętaj: nic na siłę. Nie narażaj dziecka Nie zostawiaj malca samego w wannie (może się podtopić i nabawić lęku przed wodą), nie pozwalaj mu oglądać dziennika telewizyjnego, w którym aż roi się od tragicznych newsów itd. Za to porządkuj jego świat. Lęki dziecka wynikają głównie z braku kontroli nad rzeczywistością, a chaos w życiu tę kontrolę uniemożliwia. Nie strasz dziecka Nigdy nie mów „Oddam cię dziadowi”, „Jak nie posprzątasz, przyjdzie potwór i zje zabawki” ani „Nie chcę takiego niegrzecznego dziecka” itp. Malec uwierzy ci na słowo. Nie przesadzaj! Wychowywane pod kloszem i chronione przed wszystkim dziecko jest lękliwe i nieprzygotowane do życia. Dlatego zastanów się, zanim powiesz, np.: „Nie skacz, bo złamiesz nogę”. Czytaj też: Czego boi się twoje dziecko? Lista najczęstszych dziecięcych lęków
Pierwsze wakacje dziecka nad jeziorem mogą wzbudzić u niego strach i niechęć do zanurzenia w wodzie nawet stopy.
Pierwszy pobyt na basenie czy pierwsze wakacje dziecka nad jeziorem i nad morzem mogą wzbudzić strach u dziecka. Nie należy tym się bardzo przejmować, ale też nie można na siłę wrzucać dziecka do wody, bo, jak w każdym przypadku, zmuszania dziecka do czegoś, czego się boi, pogłębi lęk i może przynieść odwrotny skutek oraz zniechęcić dziecko w ogóle do kontaktu z wodą. Gdy dziecko boi się wody i nie chce spróbować Zwykle najbardziej skuteczne wydaje się delikatne zachęcanie dziecka, aby spróbowało usiąść na brzegu i samemu wejść do wody, aby pokazać jak dużą przyjemność może sprawić pływanie w basenie, jeziorze lub w morzu. Obserwowanie bawiących się w wodzie innych osób dorosłych lub dzieci sprawia, że małe „strachusie” pokonują swój lęk i wchodzą do wody, a zachęcone pierwszymi pozytywnymi doświadczeniami wyrażają chęć nauki pływania. Do bardziej strachliwych dzieci trzeba wykazać więcej cierpliwości a niekiedy na basenie zapisać na naukę pływania dla dzieci. Gdy dziecko boi się wody - pamiętaj o pochwałach! Należy również pamiętać, że to właśnie pochwała, a nie nagana zachęcają dziecko do podejmowania nowych wyzwań. Dlatego też pochwałą o wiele szybciej można zachęcić dziecko do kontaktu z wodą. Ważne jest również dla dziecka poczucie bezpieczeństwa. Trzeba pamiętać, że dziecko świat postrzega inaczej i nie wszystko co dorosłemu wydaje się naturalne takie jest i dla dziecka (przerazić na przykład może sama ilość wody nad morzem czy jeziorem, czy w porównaniu z kąpielami w wannie – okropnie zimna woda). Zobacz też: Co zabrać na wakacje z dzieckiem? Kiedy dziecko się ośmieli wejść do wody? Kontakt z wodą jest na pewno wspaniałą zabawą, która oprócz radości sprzyja prawidłowemu fizycznemu rozwojowi dziecka. Jednak zabawa na basenie, w jeziorze i w morzu niesie ze sobą wiele niebezpieczeństw, na które należy dziecko uczulić i o których samemu powinno pamiętać. Przede wszystkim dziecko nie może przebywać w wodzie bez opieki osoby dorosłej. Zawsze powinno mieć narękawki nałożone na ręce, bez względu na to czy bawi się w wodzie czy uczy się pływać. Nie może samo odchodzić od brzegu w głąb wody a tym bardziej tam, gdzie teren jest nieznany i gdzie może stracić grunt pod nogami. Na basenie nie wolno biegać i skakać do wody. Natomiast rodzice powinni pamiętać o tym, aby dziecko nie wskakiwało do wody nagle, kiedy jego skóra jest nagrzana słońcem – grozi to szokiem termicznym organizmu. Nie powinno też wchodzić do wody najedzone. Po posiłku należy odczekać przynajmniej godzinę. Zobacz też: [Nie]bezpieczna woda – 5 zasad bezpiecznych kąpieli z dzieckiem
Gdy dziecko się boi, biegnie do rodziców. Podpowiadamy, jak nie zawieść jego oczekiwań i pomóc mu uporać się z lękiem.
Każde dziecko przeżywa czasem chwile grozy, chwile prawdziwego, paraliżującego strachu i nie jesteśmy w stanie go przed tym uchronić. Możemy jednak sprawić, by sytuacje te nie zdarzały się często, a przede wszystkim, by dziecko poczuło się lepiej a w przyszłości umiało zapanować nad lękiem. Ale po kolei... Zobacz także: Czego boją się dzieci? Strach jest potrzebny Odczuwając strach, dziecko uczy się, że nie wszystko mu wolno. Że istnieją pewne ograniczenia, których przekroczenie powoduje przykre następstwa. W takim strachu nie ma nic złego, przeciwnie, jest bardzo pomocny w prawidłowym rozpoznawaniu, co jest dobre, a co złe. Strachu nie można bagatelizować Zdarza się, że malec czuje lęk, który nam, dorosłym, wydaje się nam zupełnie nieuzasadniony. Zwykle rodzice starają się zlekceważyć sprawę, mówiąc dziecku, że nie ma się czego bać lub że boją się tylko “baby i beksy”. To błąd! – Nie wolno zaprzeczać uczuciom dziecka — apelują psychologowie. Strach zawsze jest prawdziwy Nawet jeśli źródło lęku wydaje się nam absurdalne, to strach, jaki dziecko odczuwa, jest jak najbardziej prawdziwy. Warto sobie tu uświadomić, że powód strachu, który z naszego punktu widzenia jest nierozsądny, z perspektywy dziecka może mieć jak najbardziej racjonalne podstawy. Przestraszone dziecko potrzebuje wsparcia To, co powinnaś dać swemu malcowi w chwili, gdy odczuwa on strach, to całkowite, bezwarunkowe wsparcie. Na tłumaczenie, że nie ma powodu do obaw, przyjdzie czas później, gdy malec się uspokoi. W chwili gdy płacze, krzyczy, lub powodowany irracjonalnym lękiem odmawia wykonania jakiejś czynności (na przykład umycia się w wannie lub wyjścia z domu), powinnaś przede wszystkim pomóc mu zapanować nad silnymi emocjami. Na pewno nie uspokoisz dziecka krzycząc, grożąc mu lub lekceważąc jego uczucia czy podważając poczucie własnej wartości. Magiczne słowa: "Mama jest!" Te słowa mają wielką, uspokajającą moc. Wypowiedzenie ich często wystarczy, by dziecko natychmiast się uspokoiło. Poczucie, że w trudnej sytuacji dorosły staje za nim, a nie przeciwko niemu, jest ważnym doświadczeniem. Nie tylko w tym konkretnym momencie, gdy trzeba uśmierzyć lęk, ale także na przyszłość. Dziecko, które czuje, że może liczyć na swoich rodziców, któremu oszczędzono poczucia, że zawiodło ich oczekiwania, w miarę dorastania nabiera pewności siebie, rzadziej odczuwa lęk. Potrafi także samodzielnie się z nim uporać — widząc opanowanie rodziców, mając za sobą wiele spokojnych rozmów o tym, co czuje, podczas których nauczyło się nazywać dręczące je uczucia, wie, jak uśmierzyć wewnętrzny niepokój. Polecamy także: Strach przed zasypianiem