„Nie zdarzyło mi się podejść do rodzica i spytać, czy mogę pogłaskać dziecko”. Trenerka psów wkłada kij w mrowisko
Cieszy mnie, że tak jak w końcu zauważa się podmiotowość dziecka, tak i o psach mówi się z coraz większą czułością. I dziecko, i pies, to istoty żywe, które potrzebują granic, które zapewnią im bezpieczeństwo. Niestety wciąż nie wszyscy to rozumieją.
W dzisiejszych czasach wielu rodziców uczy dzieci, że przed pogłaskaniem obcego psa trzeba zapytać o zgodę. Okazuje się jednak, że samo pytanie to za mało – równie ważne jest przyjęcie odpowiedzi „nie”. Właśnie o tym przypomniał wpis trenerki psów Agnieszka Kostrzewy, który wywołał gorącą dyskusję w sieci. Krótkie „nie”, które budzi złość Na platformie Threads głos zabrała Agnieszka Kostrzewa, certyfikowana trenerka psów, od lat pracująca ze zwierzętami lękliwymi i z problemami agresji. Opisała sytuacje, z którymi spotyka się regularnie podczas spacerów. „To niesamowite, jaką agresją reagują rodzice z dziećmi, gdy na pytanie >>czy można pogłaskać pieska<< odpowiedź to >>nie<<” – pisze Kostrzewa. Trenerka zauważa, że odmowa bywa odbierana jak osobista zniewaga, a nie zwykłe zadbanie o bezpieczeństwo obu stron, zarówno psa, JAK I dziecka. „Nigdy nie chciałam pogłaskać cudzego dziecka” Największe emocje wzbudziło jednak porównanie, którego użyła autorka wpisu: „Dziwne, ale nigdy nie zdarzyło mi się podejść do rodzica na ulicy i spytać, czy mogę pogłaskać jego dziecko albo wziąć na ręce”. Choć zestawienie psa z dzieckiem może wydawać się prowokacyjne, jego sens jest prosty: zarówno zwierzę, jak i człowiek mają prawo do własnych granic, a opiekun ma prawo ich strzec. Kostrzewa przyznaje, że tylko sporadycznie rodzice pytają o powód odmowy i dają jej przestrzeń na wyjaśnienie sytuacji. Tymczasem przyczyn może być wiele – pies może być lękliwy, w trakcie szkolenia, chory albo po prostu nie mieć ochoty na kontakt. Cały post możesz przeczytać pod tym linkiem. Lekcja ważniejsza niż głaskanie Ta pozornie błaha sytuacja jest tak naprawdę cenną lekcją wychowawczą. Dziecko, które słyszy spokojne „nie” i widzi, że rodzic je respektuje, uczy się czegoś znacznie ważniejszego niż zasad kontaktu ze zwierzętami. Uczy się, że cudze granice istnieją i że odmowa nie jest powodem do obrażania się czy wywierania presji. Część komentujących zwraca uwagę, że wszędobylskie dziecko z wyciągniętymi łapkami (tak, wiem, że dzieci mają ręce, nie łapy ;)) nie jest winne. Winny jest rodzic, który powinien respektować przestrzeń psa i granice wyznaczone przez jego opiekuna. Dobrze jednak wiemy, że gdyby pies ugryzł dziecko, albo chociaż spróbował, rodzic od razu szukałby winy w samym psie (pewnie ma wściekliznę), opiekunie (nie założył kagańca), a nawet retrogradacji Merkurego. Tylko nie w sobie. A wystarczyło uszanować jedno krótkie „nie”. Zobacz także: „Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
„Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
Kiedyś był naszym oczkiem w głowie i „pierwszym dzieckiem”, ale dziś każdy jego ruch wywołuje we mnie narastającą frustrację. Choć obiecywałam sobie, że nigdy nie będę tą osobą, która odtrąca zwierzaka po porodzie, rzeczywistość pod jednym dachem z niemowlęciem i zazdrosnym psem stała się dla mnie emocjonalnym piekłem.
Szanowna Redakcjo. Piszę do Was w chwili całkowitego załamania, siedząc w kuchni, podczas gdy w sypialni moje trzymiesięczne dziecko właśnie po raz piąty zostało obudzone przez przeraźliwe wycie. Obok mnie siedzi on − mój pies, który jeszcze rok temu był moim najlepszym przyjacielem, a dziś stał się źródłem mojego największego stresu. Jestem wykończona, rozdarta i, co najgorsze, zaczynam czuć do niego niechęć, której sama się boję. Wszyscy znajomi psiarze przed porodem powtarzali mi: „Spokojnie, pies wyczuje noworodka, przyzwyczai się, będą nierozłączni”. Dziś widzę, że to były mrzonki, a rzeczywistość nie ma nic wspólnego z pięknymi zdjęciami z Instagrama. Zazdrość psa niszczy nasz spokój i sen dziecka Problem zaczął się właściwie w dniu, w którym przekroczyliśmy próg domu z nosidełkiem. Nasz pies, dotąd łagodny i posłuszny, nagle stał się cieniem samego siebie. Nie chodzi o agresję, bo nigdy nie warknął, ale o tę jego chorobliwą zazdrość, która objawia się w najgorszy możliwy sposób. On nie potrafi znieść, że uwaga nie jest skupiona na nim. Gdy tylko zaczynam karmić małego, pies pcha mi się pod ręce, piszczy, drapie w sofę. A najgorsze jest wycie. Kiedy mały w końcu zaśnie − co graniczy z cudem − pies zaczyna wyć pod drzwiami pokoju, bo czuje się odizolowany. Dziecko się budzi, płacze, ja wpadam w szał, mąż wraca z pracy i zamiast odpocząć, musi biegać z psem na długie spacery, które i tak nic nie dają. Mamy wrażenie, że on robi nam na złość. Każde stuknięcie miską, każde szczeknięcie na klatce schodowej to koniec drzemki mojego synka, bo pies wyje. Nie mam już siły uspokajać i głaskać psa, kiedy moje własne baterie są na wyczerpaniu. Czuję, że w naszym domu nie ma już miejsca na relaks, jest tylko wieczne czuwanie i walka o ciszę. Brud, sierść i brak higieny − moja nowa codzienność Kolejną rzeczą, która doprowadza mnie do szału, jest kwestia czystości. Przed dzieckiem sierść na dywanie czy ślady łap po deszczu mi nie przeszkadzały − brało się odkurzacz i po sprawie. Teraz, kiedy moje dziecko zaczyna pełzać i wszystko wkłada do buzi, widok wszechobecnej sierści napawa mnie obrzydzeniem. Mam wrażenie, że sprzątam 24 godziny na dobę, a i tak w smoczku dziecka zawsze znajdzie się psi kłak. Mój pies zaczął też strasznie brudzić w domu. Nie wiem, czy to ze stresu, czy to manifestacja jego niezadowolenia, ale ciągle rozlewa wodę, wyciąga rzeczy z kosza na śmieci, a ostatnio zaczął niszczyć zabawki małego. Czuję się, jakbym miała w domu dwójkę wymagających niemowląt, z tym że jedno z nich waży 20 kilo i ma cztery łapy. Higiena przy noworodku jest dla mnie priorytetem, a pies sprawia, że czuję się, jakbym mieszkała w kojcu. Ta frustracja narasta we mnie każdego dnia, gdy widzę kolejne błotniste ślady na czystej macie do zabawy. Czy oddanie psa to ostateczność, czy jedyne wyjście? Stoję pod ścianą i coraz częściej łapię się na myśli, która jeszcze niedawno wydawała mi się nie do pomyślenia. Czy to czas, żeby oddać psa? Moi rodzice mieszkają pod miastem, mają ogród i zawsze go lubili. Zastanawiam się, czy nie wywieźć go tam chociaż na kilka miesięcy, dopóki mały nie podrośnie, dopóki ja nie odzyskam równowagi psychicznej. Czy jestem przez to złą osobą? Czuję się, jakbym zawiodła jako właścicielka, ale jednocześnie czuję, że moje dziecko zasługuje na mamę, która nie jest kłębkiem nerwów. Obecnie sytuacja jest taka, że nikt w tym domu nie jest szczęśliwy. Ja jestem wściekła, dziecko niedospane, mąż rozdarty, a pies zestresowany i zdezorientowany. Czy to ma sens? Może dla psa też byłoby lepiej, gdyby biegał po ogrodzie u dziadków, zamiast patrzeć na moje zniecierpliwione spojrzenia? Boję się oceny otoczenia, tych wszystkich komentarzy o porzucaniu członka rodziny, ale moje siły się skończyły. Co robić w takiej sytuacji? Czy to się kiedyś uspokoi, czy po prostu niektóre psy i dzieci to połączenie, które nie ma prawa bytu? Pozdrawiam, Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Dolnośląskie: pies zaatakował 1,5-roczne dziecko
Do ataku doszło w Jeleniej Górze, w domu, do którego wróciła matka z dzieckiem. Nie wiadomo, co spowodowało agresję u zwierzęcia. 1,5-roczna dziewczynka z obrażeniami ciała przebywa w szpitalu.
Obrażenia dziecka określono jako poważne, na szczęście stan dziewczynki jest stabilny. Sprawcą ataku jest dwuletni mieszaniec owczarka niemieckiego, który był z rodziną od szczenięcia. Zwierzę zostanie poddane obserwacji weterynaryjnej, aby ustalić, co spowodowało u niego agresywne zachowanie. Do zdarzenia doszło 5 października 2022 rano przy ul. Grota-Roweckiego. Matka natychmiast wezwała do dziecka karetkę. Policja otrzymała zgłoszenie o ataku psa o godzinie 9:15. W chwili zdarzenia 27-letnia matka dziecka nie była pod wpływem alkoholu. Jak się chronić przed atakiem psa? Najczęściej psy atakują w wyniku odczuwanego lęku. Czasami atak wynika z choroby, a bywa, że jest sprowokowany zachowaniem człowieka. Aby skutecznie chronić się przed atakującym psem, trzeba przyjąć pozycję żółwia. Uklęknąć, oprzeć pośladki na piętach, przytulić brzuch do ud i chronić rękoma kark i uszy. Psy najczęściej atakują twarz, brzuch i pachwiny, a ta pozycja pozwala je chronić. Warto nauczyć dziecko przyjmowania „pozycji żółwia w skorupie”, aby w razie konieczności mogło się chronić. Warto wiedzieć, że obecnie nie mówi się o tym, że niektóre rasy psów są agresywne, a o tym, że niewłaściwe wychowywanie psa określonych ras może zwiększać ryzyko agresywnego zachowania zwierzęcia. Źródło: wiadomości.gazeta.pl Piszemy też o: Znęcała się nad dziećmi, groziła, że je zabije Tiktokerka przełamuje tabu, pokazując na filmach dziecko z syndromem wilkołaka Mama karmi dziecko… nogą! To świetny sposób, by nakarmić trojaczki, deklaruje mama
Pies pogryzł dziecko. Sąd: winna jest właścicielka obiektu
Zapadł wyrok w sprawie pogryzienia przez psa 8-letniej dziewczynki. Sytuacja miała miejsce w 2019 roku. Dziewczynka przebywała w gospodarstwie agroturystycznym na wakacjach, kiedy doszło do tragedii.
Dziewczynka bez wiedzy wychowawcy opuściła swój pokój. Próbowała bawić się z dużym psem pilnującym posesji. Niestety, pies zaatakował 8-latkę, przez co doznała ona rozległych ran na głowie i twarzy. „Kobieta nie zapewniła dostatecznej opieki nad tym dzieckiem” Sąd pierwszej instancji uznał właścicielkę obiektu agroturystycznego za winną nieumyślnego spowodowania uszczerbku na zdrowiu małoletniej. Zdaniem sądu, jako organizatorka letniego obozu nie zapewniła dziecku dostatecznej opieki. W akcie oskarżenia prokuratura przywołała nie tylko zarzut narażenia dziecka na niebezpieczeństwo, ale też regulamin uchwalony przez samorząd gminy Tykocin (znajduje się w niej agroturystyka), który nakazuje zapewnienie stałego skutecznego dozoru psów przed dostępem osób trzecich. Oskarżona chce walczyć o uniewinnienie. „Oskarżona, broń Boże, nie przerzuca odpowiedzialności za to całe zdarzenie na 8-letnie dziecko” – powiedział obrońca oskarżonej, Jakub Zaborowski. Jak wspomniał, kobieta ma doświadczenie w organizacji turnusów letnich, a jej dotychczasowa działalność była „nagradzana, ceniona i bezpieczna”. Walka o uniewinnienie „Kiedy zaistnieje nieszczęśliwe zdarzenie, zwłaszcza będące splotem niefortunnych okoliczności, to nie w każdym przypadku ten organizator za to odpowiada” – mówił mec. Zaborowski. Jego zdaniem oskarżona nie odpowiadała bezpośrednio za bezpieczeństwo dziewczynki w danej sytuacji – odpowiedzialna miała być opiekunka, która akurat w momencie wypadku opuściła budynek na kilkanaście minut. Podkreślił, że „dzieci i ich rodzice były informowane, że dzieci same nie mogą wychodzić na podwórko bez zezwolenia wychowawców”. Prokuratura i matka dziecka chcą podtrzymania wyroku. Ich zdaniem wystarczyło, aby kobieta włożyła psu kaganiec. Zdaniem pełnomocnika to właśnie oskarżona jako organizatorka odpowiadała za stworzenie bezpiecznych warunków. Źródło: onet.pl Piszemy także o: Tajemnicze zniknięcie dwulatka i tragiczny finał jego poszukiwań Zdalne nauczanie 2022/2023: czy będzie zdalna nauka? Nowe informacje „Rok szkolny dopiero się zaczął, a rodzice już szaleją z zajęciami dodatkowymi. Ja syna nie posyłam, nuda mu nie zaszkodzi” [LIST DO REDAKCJI]
„Kąpałam się z dziećmi w jeziorze, a obok ktoś wpuścił do wody psy! Jak można być tak bezmyślnym?” [LIST DO REDAKCJI]
Z tego co piszecie, wynika, że lato sprzyja postawom egoistycznym. A przynajmniej, że w wakacje widać to bardziej niż kiedykolwiek. Niestety, muszę dorzucić kamyk do tego ogródka. Chodzi o niedawną sytuację, która spotkała mnie i moje dzieci nad jeziorem.
Przyjaciele mają na Mazurach działkę. Kiedy nas zaprosili, bardzo się ucieszyliśmy. Nasze dzieciaki jeszcze nigdy nie spały pod namiotem. Oglądając zdjęcia tego miejsca, nie mogłam napatrzeć się na pomost wychodzący w jezioro… Mała plaża, zielone szuwary, no raj na ziemi. Niestety, o ile działka to wydzielony i ogrodzony teren – ścieżka wzdłuż plaży jest wspólna dla wszystkich… Jezioro jak z bajki Przyjechaliśmy koło południa, przyjaciele już na nas czekali, pomogli nam rozbić nasze obozowisko. Dzieciaki jak najszybciej chciały znaleźć się w wodzie. Zresztą nie tylko one. Przebraliśmy się w kostiumy i ruszyliśmy nad jezioro, od którego dzieliła nas tylko furtka. Brzeg, pomost, szuwary – wszystko to wyglądało dużo piękniej niż na zdjęciach. Słońce odbijało się w wodzie brylantowo (uwielbiam ten blask wody), gdzieś daleko płynęły łabędzie. Dzieciaki brodziły przy brzegu, ja z przyjaciółką siedziałam na pomoście z nogami w wodzie, co i raz biorąc udział w wodnych szaleństwach dzieci. Trzy wielkie psy jak włochate tsunami W pewnym momencie w gromadkę dzieci pochylonych nad znalezioną na dnie muszelką wpadło włochate tsunami. To stało się tak szybko, że w pierwszej chwili nie wiedziałam, co się dzieje. Potrzebowałam czasu, by w tym kłębowisku rozróżnić trzy wielkie psy, kręcące się wokół i chlapiące wodą na potęgę. Przewróciły dwoje najmłodszych dzieci, reszta oniemiała. Podbiegłyśmy z Kasią do maluchów, co psy uznały za zaproszenie do zabawy. Zaczęły skakać, opierając się łapami o nasze ramiona i plecy. Moja córka zaczęła płakać. Mnie wszystko w środku „latało” z emocji. Właścicielka uśmiechnięta i zrelaksowana… Zaczęłam się rozglądać za właścicielem tych psów. Na ścieżce stała sobie pani i rozmawiała spokojnie przez telefon. Zaczęłam do niej krzyczeć. Niespiesznie zakończyła rozmowę i wolno ruszyła w naszym kierunku. Zrelaksowana i uśmiechnięta od ucha do ucha. Wtedy trafił mnie szlag. „Czy pani jest normalna? Jakim prawem pani psy straszą i przewracają dzieci? Jakim prawem włażą tu ze swoimi brudnymi kłakami i dupami?”. Oczywiście nie pamiętam, czy mówiłam dokładnie te słowa, ale sens był właśnie taki. Pani zacisnęła zęby (widziałam) i spokojnym tonem zaczęła przekonywać, że to bardzo przyjazne psiaki. I że skoro nie są mile widziane, to już je zabiera. Tylko że to okazało się to trudniejsze, niż się jej wydawało. Psy w ogóle jej nie słuchały. Nawet jak jeden podszedł, by dać się złapać na smycz, to dwa pozostałe dalej skakały w wodzie wokół bojących się poruszyć dzieci. Wszystkie trzy szczekały przy tym jak szalone. W powietrzu unosił się smród mokrej, psiej sierści (nienawidzę tego). Bo nie było znaku o zakazie kąpieli psów Wreszcie się udało i pani, ciągnięta na wszystkie strony przez swoje „pieski”, oddaliła się, nie mówiąc nawet „przepraszam”. Na pożegnanie usłyszałam, żebym się tak nie denerwowała i że tu nie ma żadnego znaku o zakazie kąpieli psów. No, faktycznie nie było. Zabrakło nie tylko znaku, ale i jakiegokolwiek pomyślunku ze strony tej kobiety. Jak mogła tak beztrosko spuścić trzy wielkie psy ze smyczy? Jak mogła myśleć wyłącznie o tym, by te JEJ cholerne psy wybiegały się, wykąpały, wyszczekały się kosztem naszych nerwów? Naprawdę tak trudno przewidzieć, że w wakacje, nad jeziorem mogą być małe dzieci? Że impet, z którym te psy wpadły do jeziora, mógł nie tylko je wystraszyć, ale i zrobić im krzywdę? Powinna zostać ukarana! Żałuję tylko jednego. Powinnam iść za nią, by już nie robić awantury przy dzieciach, i zgłosić całe zajście na policję. Może wtedy przekonałaby się, że znaki to nie wszystko. Że jest też coś takiego jak myślenie. Nie tylko o sobie. Nad jeziorem spędziliśmy jeszcze dwa dni. Sama nie wiem, ile razy dzieci pytały, czy te psy znów przybiegną. Na szczęście pani wybierała na spacery ze swymi pupilami inne okolice. Wciąż uważam, że powinna zostać ukarana! Marzena Piszemy też o: Tajemnicza gorączka u dzieci: przyczyna nie jest jednoznaczna. Gabinety pękają w szwach Linie lotnicze „zgubiły” dziecko. Matka dziewczynki usłyszała, że jej córka zaginęła 6-latek zmarł w czasie wakacji w Egipcie, jego tata walczy o życie. Jak do tego doszło?
Pogryzienie przez psa – co robić, co trzeba wiedzieć?
Co robić przy pogryzieniu przez psa. Oto poradnik dla osób poszkodowanych oraz dla właścicieli psów. Opisujemy, jak opatrzyć ranę, co z zagrożeniem wścieklizną, skutki prawne pogryzienia przez psa i kiedy potrzebna jest obserwacja zwierzęcia.
Pogryzienie przez psa wbrew pozorom nie zdarza się najczęściej z udziałem obcego zwierzęcia. Najwięcej przypadków to ugryzienia przez własnego psa lub zwierzę znajomych. W Polsce około 38 proc. rodzin ma psy. Podpowiadamy, co robić, gdy pies kogoś ugryzie. Opisujemy zalecany sposób postępowania dla pogryzionego lub jego opiekuna, a także dla właściciela zwierzęcia. Spis treści: Jak opatrzyć ranę po pogryzieniu przez psa? Skutki pogryzienia przez psa Pogryzienie przez psa – zastrzyki przeciw wściekliźnie Gdzie zgłosić pogryzienie przez psa? Odszkodowanie za pogryzienie przez psa Pogryzienie przez psa – poradnik dla właściciela zwierzęcia Pogryzienie przez psa – gdy winien jest poszkodowany Jak opatrzyć ranę po pogryzieniu przez psa? Nawet z niewielkimi ranami po ugryzieniu psa dobrze jest iść do lekarza. Oczyści on ranę i w razie potrzeby zszyje jej brzegi. Drobne rany można najpierw odkazić w domu i oczyścić okalająca ją skórę wodą z mydłem. Następnie ranę dobrze jest zabezpieczyć gazą czy plastrem i tak udać się do lekarza, zgłaszając mu, że obrażenia są wynikiem ugryzienia przez psa. Poważniejsze, mocno krwawiące rany wymagają natychmiastowego zgłoszenia się do lekarza. Silne krwawienie trzeba tamować, uciskając ranę. Czasami niezbędne jest założenie opaski uciskowej powyżej rany (trzeba ją co pewien czas poluzować, aby nie blokować całkowicie dopływu krwi do zdrowych tkanek). Zobacz także: Pies – idealny przyjaciel dziecka czy zagrożenie Skutki pogryzienia przez psa Choć pierwszym skojarzeniem jest wścieklizna, tak naprawdę w obecnych czasach zagrożenie tą chorobą jest niewielkie, nawet jeśli pies nie był szczepiony. Ryzyko zachorowania na wściekliznę jest niskie, bo większość psów jest szczepiona, a sama choroba występuje rzadko także wśród dzikich zwierząt. Pogryzienie przez psa jest związane z większym ryzykiem takich chorób jak: tężec (pogryziony może zostać zaszczepiony po pogryzieniu), wstrząs septyczny (zdarza się rzadko), zapalenie wsierdzia, zapalenie stawów, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Pogryzienie przez psa – zastrzyki przeciw wściekliźnie Podanie bolesnych zastrzyków w brzuch, aby zapobiec wściekliźnie u pogryzionej osoby, jest konieczne rzadko. Aby zaistniała taka konieczność muszą być spełnione następujące warunki: właściciel psa jest nieznany, pies biegał luzem, nie da się zweryfikować, czy pies był szczepiony, weterynarz ma podejrzenie, że zwierzę jest nosicielem choroby, na danym terenie występuje wścieklizna u zwierząt dzikich. Gdzie zgłosić pogryzienie przez psa? W pierwszym momencie trzeba ocenić, czy pogryzienie jest poważne i zabezpieczyć ranę. Jeśli właściciel psa jest osobą obcą, trzeba zapisać jego dane: imię nazwisko, numer telefonu, adres oraz zapytać, czy pies był szczepiony. W późniejszym czasie warto na własne oczy zobaczyć dokument potwierdzający to szczepienie. Przy poważniejszym pogryzieniu, warto na miejsce zdarzenia wezwać policję lub straż miejską. Dobrze jest też mieć świadków zdarzenia, a więc poprosić osoby, które widziały atak psa, o zostawienie swojego nazwiska i numeru telefonu. Policję lub straż miejską dobrze jest też wezwać, jeśli właściciel psa nie jest znany. Pies, którego właściciela nie da się stwierdzić, albo który nie był szczepiony na wściekliznę, powinien zostać objęty obserwacją weterynaryjną. Jeśli poszkodowany planuje złożyć pozew w sądzie, powinien udokumentować koszt ubrań, które uległy zniszczeniu oraz zbierać rachunki za leczenie odniesionych urazów psychicznych i fizycznych, jeśli zamierza leczyć się prywatnie. Sprawdź: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/pies-dla-dziecka-zalety-kiedy-na-co-zwrocic-uwage-rasy-dla-dzieci-27889-r1/">Pies dla dzieci - zalety, kiedy, na co zwrócić uwagę, rasy dla dzieci Odszkodowanie za pogryzienie przez psa Odpowiedzialność za ewentualne szkody wyrządzone przez psa spoczywa na jego właścicielu i to niezależnie od tego, czy pies był na smyczy, czy uciekł i biegał wolno bez kontroli (i wiedzy) ze strony właściciela. Pogryziony nawet w przypadku niewielkich obrażeń może złożyć do sądu pozew o odszkodowanie i zadośćuczynienie. Odszkodowanie należy się za uszkodzone ubranie i koszty leczenia (paragony, faktury za leczenie i dojazdy do na zabiegi). Zadośćuczynienie z kolei to rekompensata za straty niematerialne, czyli za traumatyczne przeżycie, ewentualny uraz psychiczny, ból, cierpienie, oszpecające blizny itp. O wysokości zadośćuczynienia ostatecznie zadecyduje sąd, choć poszkodowany może w pozwie wystąpić o konkretną kwotę. Jeśli uszkodzenie ciała związane z pogryzieniem przez psa jest średnie lub ciężkie sprawa karna powinna zostać wszczęta z urzędu – poszkodowany nie musi składać pozwu. Pogryzienie przez psa – poradnik dla właściciela zwierzęcia Każdy właściciel psa ma obowiązki związane z jego posiadaniem. W przypadku, gdy zwierzę kogoś ugryzie, musi on: udzielić pierwszej pomocy, a w razie potrzeby wezwać pogotowie, udzielić informacji o tym, czy pies w ostatnim roku kalendarzowym był szczepiony na wściekliznę, podać swoje dane (imię, nazwisko, numer telefonu, ew. adres zamieszkania), jeśli na miejsce zdarzenia została wezwana policja lub straż miejska, powinien z nią współpracować. Warto też, aby właściciel psa zgłosił fakt pogryzienia weterynarzowi, który opiekuje się zwierzęciem. Wtedy czworonóg znajdzie się pod obserwacją i będzie można stwierdzić, czy jest zdrowy – pies przez ok. 2 tygodnie nie powinien zbliżać się do innych zwierząt ani podróżować. Ten krok warto podjąć wtedy, gdy może dojść do sprawy sądowej o odszkodowanie lub/i zadośćuczynienie. W przypadku, gdy zwierzę nie było szczepione na wściekliznę, właściciel może zostać ukarany grzywną do 5 tysięcy złotych! Pogryzienie przez psa – gdy winien jest poszkodowany Czasami winę za pogryzienie ponosi osoba poszkodowana, a wtedy właściciel psa może bronić się w sądzie przed karą. Jeśli osoba pogryziona: zachowywała się agresywnie wobec psa lub jego właściciela, zlekceważyła ostrzeżenie, aby do psa nie podchodzić. W takiej sytuacji to właściciel psa powinien zadbać o to, aby mieć świadków zdarzenia, którzy widzieli, że atak zwierzęcia mógł być sprowokowany przez osobę pogryzioną. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/jak-namowic-rodzicow-na-psa-33915-r1/">Jak namówić rodziców na psa? Najlepsze argumenty <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/pies-dla-dziecka-czy-kupic-dziecku-zwierze-7135-r1/">Zwierzę dla dziecka – jak wybrać pierwsze zwierzątko dla dziecka? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/male-zwierzeta-domowe-31106-r1/">Małe zwierzęta domowe - jakie zwierzątko wybrać dla dziecka?<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/pies-dla-dziecka-czy-kupic-dziecku-zwierze-7135-r1/">​
Thule prezentuje Thule Courier – wszechstronną przyczepkę rowerową dla aktywnych rodzin
Na polski rynek trafia właśnie nowa przyczepka rowerowa Thule – model Thule Courier. Nowość zaprojektowano tak, by idealnie wpisywała się w potrzeby współczesnych rodzin – doskonale sprawdzi się podczas weekendowej wyprawy za miasto, codziennego dojeżdżania do przedszkola lub na zakupy, ale także podczas… dłuższej wycieczki z psem. Thule Courier jest bowiem przyczepką prawdziwie wszechstronną – sprawdzi się jako przyczepka dla dzieci, psa lub po prostu solidny wózek do transportu dowolnego bagażu czy zakupów.
Od długich wycieczek na szlakach rowerowych, aż po wizytę na targowisku – Thule Courier potrafi błyskawicznie zmienić się z solidnej przyczepki rowerowej w wygodny wózek miejski, co czyni go idealnym dla aktywnych rodzin. Przyczepkę wyposażono w pięciopunktowe, wyściełane pasy bezpieczeństwa oraz koła z odblaskowym otokiem (poprawiające widoczność w trudnych warunkach). Wbudowana osłona przeciwdeszczowa oraz siatka chroniąca przed owadami gwarantują dziecku komfort w każdej sytuacji i na każdej trasie. Co istotne, pięciopunktowe, miękko wyściełane pasy bezpieczeństwa Thule Courier są zabezpieczone przed przypadkowym otwarciem przez dziecko, co pozwala jeździć i spacerować bez obaw o jego bezpieczeństwo. Gdy zmieni się pogoda lub po prostu będziemy chcieli ochronić dziecko przed deszczem, chłodem czy też zaczną atakować owady, wystarczy użyć regulowanej osłony przeciwdeszczowej oraz wbudowanej moskitiery. Po zachodzie słońca bezpieczeństwo zwiększają odblaskowe elementy na kołach – sprawiające, że przyczepka jest świetnie widoczna w słabym świetle szczególnie kiedy auto nadjedzie z boku. Dodatkowo Thule Courier wyposażony jest w zestaw odblasków z przodu, z tyłu jak i w komplecie znajdziemy lampkę led o zabarwieniu czerwonym, gotową do zamocowania w przygotowane miejsce z tyłu wózka. Warto dodać, że podpięcie/odpięcie przyczepki do roweru jest maksymalnie uproszczone i trwa zaledwie chwilę. Thule Courier posiada inteligentny system montażu przednich kół, tj. kiedy traktujemy wózek jako spacerówkę, kółka opuszczone są w dół pełniąc tym samym swoją funkcję. Natomiast kiedy korzystamy z Thule Courier jako przyczepki rowerowej, przepinamy kółka do góry nogami co pozwala nam nie zahaczać nimi o ziemię podczas jazdy ale i w nagłej potrzebie przekształcenia przyczepki ponownie w wózek, mamy je ze sobą na pokładzie. Warto zaznaczyć, że przepięcie kółek odbywa się bardzo szybko, bez użycia narzędzi. View Ediplayer on the source website Błyskawiczna zmiana w przyczepkę cargo Jedną z kluczowych zalet nowej przyczepki jest jednak jej ogromna wszechstronność – o ile inne modele przyczepek Thule przeznaczone były dla rodzin z dziećmi, to nowa sprawdzi się również w innych zastosowaniach. Oczywiście, Thule Courier wciąż pozostaje świetnym rozwiązaniem dla dzieci – pełniąc rolę zarówno klasycznej przyczepki rowerowej, jak i wózka miejskiego. Przyczepka przyda się jednak również doskonale właścicielom psów oraz wszystkim, którzy częściej lub rzadziej chcą przewieźć jakiś ładunek, niekoniecznie wykorzystując do tego samochód. Podłoga cargo jest zintegrowana z przyczepką w standardzie. Thule Courier może bezpiecznie i wygodnie transportować czworonoga lub bagaż o wadze przekraczającej 40 kg. Solidna podłoga i zintegrowane zaczepy pozwalające zabezpieczyć bagaż czy też wspomnianego zwierzaka umożliwiają transportować ładunek wygodnie i bezpiecznie. Miejsce dla każdego członka rodziny Z Thule Courier Twój czworonożny domownik nie musi zostawać w domu – jeśli masz zwierzaka, możesz łatwo przekształcić Thule Courier w przyczepkę dla psa. W skład opcjonalnego zestawu akcesoriów wchodzą dodatkowa, korytkowa podłoga oraz pokrycie dachowe przyczepki. Podłoga wykonana jest z materiałów, które są łatwe w czyszczeniu, nawet gdy zdarzy się awaria. Instalacja jest bardzo uproszczona bowiem jedyne co musimy zrobić to rozłożyć ją (podłoga jest składana na płasko dla łatwego przechowywania) zbudować korytko łącząc 4 rzepy i gotowe – wystarczy ją włożyć do wózka. Dodatkowe pokrycie dachowe należy założyć na ramę wózka a co za tym idzie w pierwszej kolejności zdjąć tę tradycyjną – jak można się domyśleć jest to bardzo łatwa czynność, również nie wymagająca narzędzi. To pokrycie jest bardzo dobrze wentylowane (zarówno z przodu jak i z tylu), a horyzontalnie dzielone wejście do przyczepki na pół, pozwala zwierzęciu wystawić głowę podczas jazdy i cieszyć się urokami jazdy. Docenimy to szczególnie podczas dłuższych rowerowych eskapad lub podczas podróżowania w okolicy, w której swobodny bieg obok roweru nie byłoby bezpieczny dla psa oraz innych uczestników ruchu. Więcej informacji o przyczepce Thule Courier znaleźć można na stronie Thule.com Materiał powstał z udziałem marki Thule
Jak namówić rodziców na psa? Najlepsze argumenty
Jeśli zastanawiasz się, jak namówić rodziców na psa, mamy dla ciebie krótki poradnik. Zawiera wszystkie najważniejsze argumenty, jakich możesz użyć, by przekonać rodziców, że jesteś gotowy na czworonożnego przyjaciela, a także na obowiązki związane z posiadaniem zwierzaka.
Wiele dzieci zastanawia się, co zrobić, żeby rodzice zgodzili się na psa. I chociaż nie ma jednej niezawodnej metody, która skłoni dorosłych do wyrażenia zgody na czworonoga, to można spróbować użyć kilku argumentów mogących zmniejszyć ich opór. Pamiętaj jednak, że pies to nie tylko przyjemności, ale i obowiązki. Musisz więc swoim postępowaniem udowodnić, że jesteś gotów się ich podjąć. Jak namówić rodziców na psa – argumenty uniwersalne Przekonaj rodziców, że weźmiesz na siebie obowiązki związane z posiadaniem psa. Daj im do zrozumienia, że zdajesz sobie sprawę z tego, że pies to nie zabawka i nie tylko źródło przyjemności. Regularne spacery (minimum 3 razy dziennie), karmienie, pilnowanie, by zwierzak miał stały dostęp do wody, pilnowanie terminów szczepienia – to tylko najważniejsze z nich. Powiedz rodzicom, że wiesz, że pies żyje nawet kilkanaście lat, i że chcesz przez ten czas się nim zajmować. Opowiedz im też, jak zamierzasz organizować sobie dzień, aby móc zajmować się zwierzakiem (np. wstawać pół godziny wcześniej, żeby wyprowadzić psa). Opowiedz rodzicom, jak wyobrażasz sobie funkcjonowanie psa w waszej rodzinie. Gdzie pies będzie miał legowisko, gdzie mogłaby stać jego miska. Zawczasu przemyśl, jakiego chcesz psa i weź pod uwagę waszą sytuację finansową i warunki mieszkaniowe. Jeśli stać was na kupno rasowego zwierzaka, możesz wybierać wśród rasowców, ale rozmiar psa dobierz do wielkości mieszkania czy domu. Zawsze, nie tylko przy ograniczonym budżecie, warto rozważyć adopcję psa ze schroniska lub przygarnięcie kundelka. To sposób na uszczęśliwienie zwierząt skazanych przez innych ludzi na martny los. Porozmawiaj z rodzicami o tym, że zdajesz sobie sprawę, że pies w domu to też dodatkowy kłopot podczas wyjazdów wakacyjnych, bo albo trzeba jechać tam, gdzie psa można zabrać ze sobą, albo zapewnić psu opiekę na czas waszego wyjazdu. Może uda ci się znaleźć wśród kolegów takiego, którego rodzice zgodzą się przechować waszego psa podczas wakacji. Możesz zaproponować, że zrezygnujesz z części swojego kieszonkowego, aby w ten sposób chociaż w części finansować karmę dla psa. Zaproponuj, że zakup smyczy czy legowiska i misek dla niego sfinansujesz ze swoich oszczędności. Opowiedz rodzicom, że posiadanie psa może okazać się korzystne dla wszystkich członków rodziny. Badania naukowe wykazały, że kontakt z psem obniża poziom stresu, poprawia samopoczucie i relaksuje. Jak namówić rodziców na psa w mieszkaniu? Zapewnij rodziców, że spacery z psem bierzesz na siebie i że trzeba po psie sprzątać, i jesteś na to gotowy. Jeśli marzysz o szczeniaku, sprawdź, jak nauczyć go załatwiać swoje potrzeby poza mieszkaniem i jak zabezpieczyć podłogi przed zniszczeniem. Powiedz rodzicom, że wiesz jak to zrobić i się tym zajmiesz. Dobrze przemyśl, jaki pies sprawi najmniej kłopotu w mieszkaniu – niewielki i z krótką sierścią. Rozmawiając z rodzicami poopowiadaj im o rasach czy typach psów, które nie będą wielkim kłopotem w mieszkaniu. Zapewnij, że będziesz regularnie zamiatać podłogę lub odkurzać, aby zbierać sierść pupila. Jak namówić rodziców na psa w domu? Jeśli mieszkasz z rodziną w domku jednorodzinnym i macie ogródek, zapewnij dorosłych, że będziesz chodził z psem na spacery poza wasz teren – bieganie po ogródku, nawet dość sporym, to dla psa nadal zbyt mało. Pamiętaj też, że na właścicielu psa ciąży obowiązek posprzątania po zwierzaku, gdy ten się załatwi. Trzeba o to zadbać zarówno na swoim terenie, jak i poza nim. Ustal z rodzicami, jak pies ma funkcjonować w waszej rodzinie: czy będzie miał wstęp do domu, czy będzie przebywał na dworze. Obiecaj, że będziesz przestrzegać ustaleń. Omów też z rodzicami to, co jest potrzebne psu żyjącemu w domu, a co temu przebywającemu na dworze i jak mu to zapewnić (np. legowisko/ budę dla psa dostaniesz po psie kolegi albo trzeba będzie kupić itp.). Zoabcz też: Pies dla dzieci – od kiedy, zalety, rasy dla dzieci Czy dziecko jest gotowe na psa? Test Piesek dla dziecka - 10 ras dla małych dzieci
Terier Henry uratował życie dziecka. Mama uratowanej dziewczynki: „Nie zasługujemy na psy”
Aż trudno sobie wyobrazić co by się stało, gdyby Kelly Andrew zignorowała irytujące ją zachowanie psa. Tej nocy terier Henry, zamiast spać, wciąż wchodził do pokoju dziecięcego jej maleńkiej córeczki. I nie pozwalał spokojnie zasnąć ani dziewczynce, ani jej rodzicom…
Kobieta i jej mąż powoli mieli dość zachowania psa. Ich córeczka była chora i rodzicom zależało, by wreszcie spokojnie zasnęła. Gdyby tej grudniowej nocy zlekceważyli niepokój teriera - możliwe, że nie darowaliby sobie tego do końca życia. Instynkt czworonożnego przyjaciela Okazało się, że zachowanie Henry’ego nie było przypadkowe… Wygląda na to, że sobie znanym tylko sposobem wyczuł, że dziewczynce grozi niebezpieczeństwo. Kiedy wreszcie udało mu się sprowadzić rodziców dziewczynki do jej pokoju – okazało się, że malutka przestawała oddychać. To był ostatni moment na uratowanie życia dziecka. Dziewczynka natychmiast trafiła do szpitala. Gdy była już bezpieczna, jej mama zdała sobie sprawę, że gdyby nie pies… najprawdopodobniej doszłoby do tragedii. Zrozumiała, że Henry, swoim zachowaniem robił wszystko, by dziecko nie było samo w pokoju oraz by Kelly i jej mąż zorientowali się, że bardzo potrzebuje pomocy. „Gdyby nie Henry… nie wiem, co by się stało” – napisała Kelly Andrew na Twitterze. "Nie zasługujemy na psy" - dodała. Zwierzęta ratują życie Historia kobiety poruszyła wielu ludzi. Jej wpis komentowali między innymi ludzie, którzy mieli podobne doświadczenia. „Długo nie mogliśmy zrozumieć, dlaczego nas pies odwiedzał nocą moich rodziców. Wąchał twarz mojego taty i szturchał go. Mimo że pies był przeganiany z sypialni, wciąż wracał. Nocne wizyty skończyły się dopiero kiedy tata dostał rozrusznik serca”. Nie zabrakło również wpisów pełnych wzruszeń i… gratulacji dla psa, który okazał się prawdziwym aniołem stróżem. Last night the dog kept breaking into the nursery and waking the baby. She’s been sick, and I was getting so fed up with him. Until she stopped breathing. We spent the night in the hospital. I don’t know what would have happened if he hadn’t woken her. We don’t deserve dogs. pic.twitter.com/PBJCJVflgh — kelly andrew ???? (@KayAyDrew) December 14, 2021 Zobacz także: Była zaskoczona dziwnym zachowaniem psa. Nie sądziła, że zwierzę próbuje uratować jej ciążę... Dokarmianie ptaków zimą - czym i jak dokarmiać ptaki zimą? Małe zwierzęta domowe - jakie zwierzątko wybrać dla dziecka?
Piesek dla dziecka - 10 idealnych ras dla malucha i przedszkolaka [LISTA]
Podarowanie dziecku pieska to świetny sposób na oswajanie malucha ze zwierzętami, a także nauka odpowiedzialności. Dziecko i pies to superduet, gdyż maluchy fantastycznie rozwijają się przy czworonogach. Przedstawiamy najłagodniejsze psy dla dziecka, które świetnie odnajdą się w roli kompana nawet dla przedszkolaka.
Piesek zapewnia dziecku dużo radości, ale także wspomaga jego rozwój. Pies dla dziecka to towarzysz zabaw, ale także przyjaciel, którym maluch się opiekuje i dzięki któremu uczy się wrażliwości na innych. Ważne jednak, aby przy zakupie bądź adopcji psa wybrać rasę odpowiednią dla dzieci. Chodzi przede wszystkim o takie psy, które lubią bawić się z dziećmi, są cierpliwe i mają łagodny charakter. Rasa nie mówi wszystkiego o konkretnym czworonogu, ale mówi dużo o jego charakterze i usposobieniu. Wybierając<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/pies-dla-dziecka-zalety-kiedy-na-co-zwrocic-uwage-rasy-dla-dzieci-27889-r1/"> psa dla dzieci, weź pod uwagę: wiek swojego dziecka, ile czasu możesz codziennie poświęcić zwierzakowi, czy prowadzisz bogate życie towarzyskie, czy jesteś domatorem, czy jesteś pedantyczny. Spis treści: Pies dla dziecka – korzyści Rasy psów dla dzieci • Golden retriever • Labrador retriever • Bokser • Yorkshire terrier • Owczarek szkocki collie • Border collie • West highland white terrier • Beagle • Cavalier King Charles Spaniel • Buldog angielski Rasy psów dla niemowlaka Rasy psów dla przedszkolaka Jaki pies dla dziecka z autyzmem? Jaki pies dla dziecka z alergią na sierść? Pies dla dziecka – korzyści Dzieci wychowujące się z psami czerpią z tego rozwiązania wiele korzyści, przede wszystkim: rzadziej łapią infekcje górnych dróg oddechowych rzadziej dokuczają im alergie pies potrafi łagodzić <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/rozwoj-dziecka/co-to-jest-autyzm-i-jak-go-rozpoznac-u-dziecka-24439-r1/">objawy autyzmu uwalniają nadmiar energii, co jest wyjątkowo korzystne zwłaszcza przy<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/jak-nie-przegapic-adhd-u-dzieci-najwazniejsze-objawy-i-leczenie-23750-r1/"> ADHD mają znacznie mniejszą podatność na stres mają większe poczucie własnej wartości stają się bardziej empatyczne i odpowiedzialne są bardziej sprawne fizycznie. Decydując się na podarowanie dziecku psa, warto zapoznać się również ze specyfiką ras. Nigdy nie należy kierować się wyglądem psiaka, w którym maluch zakochał się od pierwszego wejrzenia – może się okazać, że jest on zupełnie nieodpowiedni do waszego stylu życia. Jest jednak wiele ras, które często wymieniane są jako najlepsze psy dla dzieci. Opisujemy je poniżej i wyjaśniamy, dla kogo sprawdzą się najlepiej. Rasy psów dla dzieci To, jaka rasa będzie najlepsza dla dzieci, zależy przede wszystkim od charakteru maluchów, a także trybu życia całej rodziny. Należy decydować się tylko na zwierzaka, którego potrzeby (zarówno ruchowe, jak i opiekuńcze) będziemy w stanie zaspokoić. Przedstawiamy najlepsze rasy psów dla dzieci i opisujemy ich specyfikę. 1. Golden retriever Idealny przyjaciel rodziny, nadaje się do dogoterapii. Przyjazny wobec dzieci, szybko przywiązują się do wszystkich domowników. Potrzebuje sporej dawki ruchu. Zalety: spokojny cierpliwy towarzyski wesoły inteligentny. 2. Labrador retriever Prawdziwy przyjaciel rodziny, przyjazny dla dziecka, uwielbia zabawy z dziećmi, np. w chowanie przedmiotów czy aportowanie. Zalety: inteligentny radosny szybko się uczy posłuszny. 3. Bokser Żywiołowy, lubiący zabawę. Idealna „niańka” dla dzieci. Niemowląt nie opuszcza na krok, a ze starszymi dziećmi bawi się do upadłego. Potrzebuje sporej dawki ruchu. Zalety: bardzo cierpliwy łagodny delikatny ufny wobec domowników. 4. Yorkshire terrier Aktywny, choć jego zapotrzebowanie na ruch znacznie łatwiej dostosowuje się do stylu życia rodziny niż w przypadku dużych psów. Skory do zabawy, lubi towarzystwo dzieci i zabawę z nimi. Nie jest skłonny do agresji. Zalety: mały, może być wychowywany także w bloku towarzyski posiada włos, a nie sierść (nie uczula) może być trzymany na smyczy nawet przez najmniejsze dzieci. 5. Owczarek szkocki collie Szybko przywiązuje się do domowników i lubi towarzystwo dzieci. Zawsze skory do zabawy. Trzeba mu zapewnić codzienną dawkę ruchu. Zalety: duża inteligencja szybko uczy się nowych sztuczek łagodny opiekuńczy może mieszkać w bloku, jeśli będzie regularnie wyprowadzany na długie spacery. 6. Border collie Dzięki swojemu instynktowi będzie się opiekował dziećmi i nie opuści ich na krok. Uległy wobec właściciela, bardzo szybko się przywiązuje. Potrzebuje sporej dawki ruchu. Zalety: inteligentny opiekuńczy podatny na szkolenia. 7. West highland white terrier Przywiązuje się do wszystkich domowników. Pełen wigoru i energii, zawsze chętny do zabawy i podatny na szkolenie. Zalety: jest bardzo inteligentny chętnie dostosuje się zarówno do rodziny aktywnej, jak i tej mniej może mieszkać w bloku, o ile zapewni mu się dłuższy spacer i wiele zabawy nie jest trudny do wychowania. 8. Beagle Bardzo żywiołowy i energiczny. Świetnie dogaduje się z dziećmi. Potrafi być jednak niesforny i niezależny (posiada zapędy myśliwskie), przez co możliwe, że będzie potrzebował szkolenia i konsekwentnego wychowania. Wymaga bardzo dużo ruchu, a także zabawy i uwagi ze strony właścicieli. Zalety: doskonale sprawdzi się dla dzieci z ADHD rzadko się męczy, zawsze ma ochotę na zabawę inteligentny bardzo towarzyski. 9. Cavalier king charles spaniel Bardzo przywiązuje się do członków rodziny. Jest żywy, wesoły, lubi zabawę, idealny przyjaciel dzieci. Potrzebuje ruchu, ale chętnie dostosuje się do zwyczajów właścicieli. Zalety: łagodny delikatny uległy czuły pozbawiony agresji. 10. Buldog angielski Idealnie sprawdza się jako kochający dzieci pies domowy. Wymaga jednak konsekwencji w wychowaniu. Zalety: bardzo wesoły towarzyski wykazuje zachowania obronne wobec członków rodziny cierpliwy. Co ciekawe, to właśnie rasy psów uznawanych za najłagodniejsze dla dziecka są najbardziej popularne zarówno w Polsce jak i na całym świecie. Prym wśród ulubionych wiodą takie rasy jak: labrador retriver, golden retriver oraz yorkshire terier. O tym, że chętnie stawiamy na najłagodniejsze psy dla dziecka świadczy również fakt, że w rankingach ulubieńców nie zabrakło buldogów, bokserów czy owczarków collie. Jest jednak i druga strona medalu. Prawdopodobnie właśnie popularność ras uznawanych za najłagodniejsze dla dzieci… sprawiła, że w policyjnych statystykach wśród psów-sprawców pokąsań, prócz mieszańców, owczarków niemieckich i bernardynów – są również: labradory, golden retrivery i yorki… Świadczy to o tym, że nawet wśród najłagodniejszych ras mogą być psy, które nie są wcale najłagodniejsze. Wybierając psa dla dziecka warto wziąć pod uwagę hodowlę, z której pochodzi oraz dbać o wychowanie czworonożnego pupila. Rasy psów dla niemowlaka Im dziecko młodsze, tym lepiej, aby zwierzak był łagodny. Unikaj ras z długimi włosami, które mogą leżeć wszędzie i być brane do buzi przez raczkujące dziecko. Warto przygarnąć szczeniaka, dzięki czemu od małego będzie powstawała więź między dzieckiem a zwierzęciem. Najlepsze będą: beagle labrador west highland white terrier. Rasy psów dla przedszkolaka Przedszkolak jest w takim wieku, że może śmiało włączyć się w opiekę nad pieskiem: pomagać przy jego wyprowadzaniu, pielęgnacji i karmieniu. Warto więc wziąć pod uwagę, że maluch może nie utrzymać na smyczy dużego i silnego psa, dlatego dla dzieci w wieku przedszkolnym bardziej polecany jest mały piesek (ewentualnie średni). Najlepsze będą rasy: pudel west highland white terrier yorkshire terrier beagle. Jaki pies dla dziecka z autyzmem? Dzięki psiakowi u dzieci z autyzmem zwiększa się poczucie bezpieczeństwa, zmniejsza poziom agresji i frustracji, poprawia kontakt z innymi ludźmi i mniejsza stres wynikający z przebywania w grupie innych osób. Najlepsze rasy dla dzieci z takim zaburzeniem to: labrador owczarek szkocki collie golden retriever cocker spaniel. Jaki pies dla dziecka z alergią na sierść? Nie możecie sobie pozwolić na tzw. futrzaki. Trzeba wybierać rasy rzadko uczulające, czyli z sierścią przypominającą ludzkie włosy. Ne zawiera ona tzw. podszerstka, czyli puchu, który najbardziej uczula. Może to być: pudel sznaucer bichon frise bearded collie yorkshire terrier. Zobacz także: Pies – idealny towarzysz zabaw dziecka czy zagrożenie? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/rasy-psow-ktore-najczesciej-gryza-dzieci-27011-r1/">Zanim kupisz zwierzaka - zobacz rasy psów, które najczęściej gryzą dzieci <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/adopcja-psa-jak-adoptowac-psa-zasady-przepisy-gdzie-27890-r1/">Adopcja psa - jak adoptować psa, zasady, warunki, koszta
Zwierzę dla dziecka – jak wybrać pierwsze zwierzątko dla dziecka?
Jeśli nie wiesz, jakie zwierzę domowe kupić dziecku, pomożemy ci podjąć decyzję. Pierwsze zwierzątko w domu to ogromna radość, ale i obowiązki. Zamiast odmawiać dziecku, sprawdź, jakie korzyści przyniesie nowy przyjaciel. Jakie zwierzątko najlepiej nadaje się dla małego dziecka, jakim może opiekować się alergik?
Zwierzę dla dziecka to zwykle świetny pomysł. Zdaniem psychologów posiadania zwierzęcia najczęściej wpływa na malucha bardzo korzystnie. Dzięki domowemu pupilowi wyraźnie przyspiesza rozwój ruchowy i intelektualny dziecka. Mali właściciele zwierząt lepiej radzą sobie w grupie rówieśników, łatwiej rozumieją uczucia innych, stają się bardziej tolerancyjni i odpowiedzialni – to mocne argumenty, prawda? Ale na tym nie koniec – zwierzę w domu często staje się najbliższym przyjacielem dziecka. Wyjaśniamy, jak wybrać pierwsze zwierzę dla dziecka i kiedy najlepiej je kupić. Na jakie zwierzątko można zdecydować się, jeśli dziecko ma alergię. Zwierzę dla dziecka – kiedy kupić? Pierwsze zwierzątko można kupić dziecku bardzo wcześnie. Nawet niemowlę może dobrze rozwijać się w towarzystwie psa czy kota, choć w przypadku małego dziecka najlepiej sprawdzą się małe zwierzęta domowe. Im młodsze dziecko, tym bardziej musisz pamiętać, że jesteś odpowiedzialna i za nie, i za domową menażerię. Musisz dopasowywać obowiązki dziecka wobec zwierzęcia do możliwości rozwojowych malucha. Do 3. roku życia dziecko nie potrafi jeszcze odczytywać sygnałów wysyłanych przez zwierzaka, trzeba więc je uczyć, jak z nim postępować. Przedszkolak sam nie może wychodzić z psem na spacer, ale może już pamiętać o podaniu mu wody. Tak dziecko uczy się odpowiedzialności. Jakie zwierzę domowe wybrać dla dziecka? Nie wszystkie zwierzęta nadają się dla dzieci. Oto kilka propozycji zwierzaków, których zakup można rozważyć. Rybki dla dziecka. To nieprawda, że nie można z nimi nawiązać kontaktu – podpłyną, gdy zapukasz w szybę akwarium. Są mało kłopotliwe, a patrzenie na nie uspokaja. Warto wiedzieć: pokarm dla rybek może uczulać – wtedy dziecko ma mniej radości z posiadania akwarium. Ptak dla dziecka. Łatwo można go oswoić. Choć ptaki mieszkają w klatce, przygotuj się na to, że będą bałaganić także poza nią – rozrzucają wyściółkę, jedzenie, a także odchody. Warto wiedzieć: ptasią klatkę trzeba czyścić prawie codziennie. Gady dla dzieci. Są mało kontaktowe i... mało kłopotliwe, ale długo żyją. Gdy masz dziecko, na pewno nie możesz brać pod uwagę zakupu jadowitego węża czy jaszczurki. Warto wiedzieć: z zakupem żółwia poczekaj, aż dziecko skończy 5 lat ze względu na ryzyko zarażenia salmonellą. Gryzonie dla dziecka. Czyli szczur, chomik, mysz, świnka morska, królik. Pędzą nocny tryb życia, więc dziecku trudno się będzie nimi nacieszyć. Warto wiedzieć: żyją krótko – mysz ok. 2 lat, świnka morska – 7 lat. Utrata pupila jest dla dziecka trudną, ale potrzebną lekcją przemijania. Kot dla dziecka. Koty nie zawsze dadzą się pogłaskać. Czasem drapią, ale często najpierw ostrzegają o złym humorze (uciekają, prychają) Warto wiedzieć: kuweta nie powinna być dostępne dla dzieci (ryzyko zarażenia się toksoplazmozą). Kocura lepiej wykastrować, by uniknąć w domu brzydkiego zapachu. Pies dla dziecka. Trzeba mu poświęcać sporo czasu i uwagi, ale w zamian otrzymuje się dozgonne przywiązanie. Warto wiedzieć: psu nie wystarczy krótki spacerek, choć raz dziennie musi się wybiegać. Najbardziej łagodny psiak może ugryźć, choć zwykle robi to ze strachu. Jakie zwierzątko nadaje się dla alergika? Dla alergików bezpiecznymi zwierzętami są żółwie, jaszczurki i rybki. Ale w tym ostatnim przypadku uczulać może sam pokarm. Wtedy dziecko nie może karmić rybek ani trzymać akwarium w swoim pokoju (by nie wdychać oparów wody, w której rozpuszcza się pokarm). To nieprawda, że alergik nie może mieć psa lub kota – są rasy, które rzadko uczulają, np. yorkshire terrier (800–2000 zł), pudel (ok. 1000-2000 zł) – ich sierść przypomina ludzkie włosy (nie ma tzw. podszerstka, czyli puchu). Z kolei grzywacz chiński, poza grzywką, jest pozbawiony włosów. Gdy dziecko domaga się kotka, możesz rozważyć zakup sfinksa (ok. 1200–1500 zł) lub devona (ok. 2000–5000 zł). Czy zwierzę domowe może skrzywdzić dziecko? Tak, ale łatwo można tego uniknąć, ucząc dziecko odpowiednich zachowań. Najważniejsze, by maluch zrozumiał, że zwierzę to nie zwykły pluszak, więc nie lubi szarpania za sierść czy ciągnięcia za ogon. Nawet jeśli macie w domu tylko kanarka czy żółwia, dziecko też powinno wiedzieć, jak z nimi postępować: że żółwiowi nie wolno wkładać paluszków do skorupy, ptaszka drażnić, a chomika ściskać. Zwierzątko w domu: czy dziecko może się czymś zarazić? Raczej jest to mało prawdopodobne, jeśli zwierzak jest pod stałą opieką weterynarza. On zdecyduje, kiedy i przeciwko czemu wasz domowy przyjaciel ma być zaszczepiony, kiedy trzeba przeprowadzić odrobaczenie lub inne zabiegi. Ważne jest też przestrzeganie higieny, mycie rąk po kontakcie ze zwierzakiem, nie pozwalanie, by pies czy kot lizał dziecko po buzi. Na co trzeba uważać, gdy w domu jest pies? Nie można dopuścić, by pies poczuł się ważniejszy od dziecka. Psy zwykle szybko orientują się, że małe dziecko łatwo można zdominować. Traktują dzieci podobnie jak szczeniaki, które należy uczyć manier. Może się zdarzyć, że pies zechce skarcić dziecko, tak jak małego pieska – warknięciem, kłapnięciem zębami. W stadzie takie zachowania są normalne i młodym nie dzieje się krzywda, jednak nie możesz dopuścić do takich zachowań wobec dziecka. Na wszelki wypadek nie należy spuszczać z oka ani psa, ani małego dziecka. Zwierzę w domu: jak wynagrodzić dziecku jego brak? Może się zdarzyć, że zwierzę w domu to dla was obowiązek ponad siły (np. przez większość dnia nie ma was w mieszkaniu). Warto wtedy pamiętać, że nie tylko pieszczoty i zabawy z własnym czworonogiem, ale również obserwacja innych zwierząt i kontakt z nimi uczą dziecko wrażliwości i szacunku dla słabszych i mniejszych istot. Możecie poznawać zwierzęcy świat na spacerze, podglądać wiewiórkę w parku, dzięcioła w ogródku. Wybierajcie się do zoo, do parków z dzikimi zwierzętami, na wakacyjne wycieczki, np. śladami łosia na Suwalszczyźnie. A może spędzicie urlop w gospodarstwie agroturystycznym – to świetna okazja, by dziecko mogło nacieszyć się przydomowym zwierzyńcem, nie tylko pieskami i kotkami, ale też ptactwem domowym, zobaczyć na własne oczy krowę. Dziecko na pewno nie odmówi, gdy zaproponujesz mu czytanie książek o zwierzętach. View Burdaffi on the source website Konsultacja: Nina Bekasiewicz, prezes Fundacji Pomocy Osobom Niepełnosprawnym „Przyjaciel”, redaktor naczelna kwartalnika Dog&Sport Zobacz też: Pies dla dziecka – jaką rasę wybrać? Najlepszy kot dla dziecka: mamy listę ras Świnka miniaturka – zalety, czy nadaje się dla dziecka
Zofia Zborowska przedstawiła córeczkę suczce Wiesi (rozczulające nagranie!)
Zofia Zborowska opublikowała na swoim profilu na Instagramie nagranie z pierwszego spotkania suczki Wiesi ze swoją córeczką. Reakcja zwierzaka była naprawdę wspaniała.
Zofia Zborowska i Andrzej Wrona kilka dni temu zostali rodzicami. Na świecie pojawiła się ich córeczka Nadzieja. Aktorka pokazuje w sieci, jak wygląda życie młodej mamy. Zdradziła między innymi, że na nawał pokarmu pomagają jej okłady z kapusty. Teraz żona Andrzeja Wrony podzieliła się z fanami rozbrajającym nagraniem – pokazała pierwsze spotkanie Nadziei z ich ukochanym zwierzakiem. Pierwsze spotkanie z Wiesią Wiesia jest suczką, którą Zofia Zborowska adoptowała kilka lat temu. Teraz aktorka udostępniła nagranie, w którym relacjonuje pierwsze spotkanie pupila i córki. Świeżo upieczona mama dodała także, że Wiesia już kilka dni wcześniej zaczynała oswajać się z nowym domownikiem: „Pieluszki dostała dwa dni po porodzie. Miała je w swoim posłanku”. Na nagraniu widać, jak Wiesia podbiega do swoich właścicieli, by poznać małą Nadzieję. Po chwili jednak psiak zniknął... Pojawił się za moment z pieluszkami w zębach. „Rozbroiła nas tym zagraniem totalnie. Ciputek oficjalnie została Starszą Siostrą” – podsumowała Zofia Zborowska. Reakcja fanów na nagranie Nie tylko młodzi rodzice byli wzruszeni zachowaniem Wiesi. Pod filmikiem pojawiło się mnóstwo pozytywnych komentarzy: „Ja się popłakałam ze wzruszenia, jak pieluszki przyniosła i z tego, jakie Wy macie cudowne podejście do Wiesi, jak ją traktujecie jako prawdziwego członka rodziny”; „Aż mam łzy w oczach. Super psinka”; „To chyba najpiękniejsze i najzabawniejsze spotkanie!”; „Widać, że dla Zosi to bardzo emocjonujące przeżycie. Wiesia i Nadzia to będzie dopiero duet”. Zobacz także: Agnieszka Włodarczyk opowiedziała o dolegliwościach synka: „Wczoraj był ciężki dzień, dużo płaczu i nerwów” Monika Mrozowska pływa na desce z dziećmi. Fani sugerują, że to niebezpieczne Klaudia Halejcio zdradziła, czego bała się po narodzinach córki
Nie cała rodzina Joanny Krupy kocha jej córkę? Modelka ze smutkiem opowiada o zazdrości
Córeczka Joanny Krupy budzi zachwyt i ciepłe uczucia niemal wszystkich internautów podziwiających jej zdjęcia w sieci. Ale nie wszyscy kochają małą Ashę! Krupa zdradziła, że za zamkniętymi drzwiami jej domu dochodzi do scen, które łamią jej serce.
Córka Joanny Krupy niedawno skończyła roczek i jest pełną życia, uroczą dziewczynką. Podobnie jak mama uwielbia pozować do zdjęć, a swoimi słodkimi minkami zdobyła już serca chyba wszystkich fanów znanej modelki. Tylko jeden członek rodziny Krupy do tej pory nie zaakceptował malutkiej Ashy. Kto jest zazdrosny o córkę Krupy? Joanna Krupa, podobnie jak niemal cała jej rodziny oraz fani, jest zakochana po uszy w małej Ashy. Dlatego pewnie trudno jej się pogodzić z faktem, że nie wszyscy zaakceptowali dziewczynkę. Jeden członek jej rodziny, w dodatku bardzo związany z Krupą, wciąż jest o nią zazdrosny! Ostatnio Joasia podzieliła się tą smutną historią z czytelnikami gazety Fakt. Okazuje się, że odkąd Asha pojawiła się na świecie, ukochana suczka Krupy, Darla, nieustannie próbuje zwracać na siebie uwagę. I to na wszelkie możliwe sposoby. „Moja suczka Darla jest strasznie zazdrosna o małą Ashę. Ostatnio była u mnie z wizytą mama i sądzę, że Darla obserwowała, ile miłości dajemy dziecku. By zwrócić na siebie uwagę, pogryzła zabawki Ashy” − powiedziała z żalem Joanna. To nie koniec. Krupa przyłapała kiedyś swojego psa na tym, jak zasnął... na ulubionym misiu Ashy. Ta scena z pewnością musiała nie tyle zezłościć, co mocno wzruszyć Joasię! „Pewnie Darla chciała mi tym widokiem udowodnić, że też jest moim baby” − wyznała Krupa. Mimo wszystko mamy nadzieję, że urocza Darla w końcu pokocha Ashę. Może gdy dziewczynka podrośnie, stanie się bardziej atrakcyjnym kompanem do zabaw? Zobacz też: Rasy psów, które najczęściej gryzą dzieci Pies dla dziecka: zalety, na co zwrócić uwagę, polecane rasy Córka Krupy pozuje jak modelka, ale fanki nie mają litości: "Od mleka krowiego taka pulchna?"
Czy twoje dziecko odróżnia rasy psów? Ranking najładniejszych psów na świecie!
Mówi się, że pies to najlepszy przyjaciel człowieka i rasa nie ma na to żadnego wpływu. Wiele ludzi przywiązuje jednak do niej dużą wagę, ponieważ na tej podstawie łatwiej określić charakter zwierzęcia. Istnieją takie rasy psów, które cieszą się szczególną popularnością wśród kobiet i są przez nie uznawane za najpiękniejsze. Sprawdź, czy twój faworyt jest na poniższej liście!
Posiadanie psa wiąże się z dużą odpowiedzialnością. Decydując się na wybór psa, warto wziąć pod uwagę to, czy znajdziemy wystarczająco dużo czasu, aby się nim opiekować. Bardzo ważna jest też wielkość psa, jego temperament, a także warunki zamieszkania – ogromny pies, któremu przyjdzie mieszkać w bloku, będzie czuł się, jak ptak zamknięty w klatce. Zanim przystąpisz do wyboru, sprawdź, jaki charakter przypisuje się poniższym psom i jakie mają gabaryty. Może jest wśród nich twój wymarzony pies? Ranking najładniejszych psów Yorkshire terrier – mówi się, że to pies uparty i niezależny. Trzeba nauczyć go podstawowych komend, by nie wszedł właścicielowi na głowę. York jest pewny siebie, zadziorny, odważny i … malutki! Chihuahua – jest najmniejszym psem na świecie! Znawcy psów twierdzą, że psy tej rasy są bardzo chętne do nauki, jednak jest to bardzo rzadko wykorzystywane. Ponadto jego usposobienie jest wesołe i przyjacielskie. Jest także bardzo wrażliwy i mocno przywiązany do właściciela, którego nie odstępuje na krok Buldog francuski – to pies idealny dla dzieci! Jest wesoły, towarzyski i o łagodnym temperamencie. Warto wiedzieć, że z powodu krótkiej kufy buldog francuski jest mało odporny na wysokie temperatury. Beagle – ma wesołe usposobienie, zawadiacką naturę, jest pełen energii i inicjatywy, a przy tym jest także odważny i zrównoważony. Beagle od wieków był używany do polowań, dlatego wybierając go na towarzysza rodziny, trzeba pamiętać, że jego zachowanie w niektórych sytuacjach będzie podyktowane instynktem myśliwskim. Owczarek niemiecki długowłosy – jest typem sportowca i niełatwo dotrzymać mu kroku. Bardzo lubi biegać, więc jego właściciel powinien być energiczny i chętny do współdziałania. Pies tej rasy powinien mieć dużo przestrzeni! Cavalier King Charles spaniel – od wieków pełni rolę psa do towarzystwa. To pies o krótkiej kufie i dużych, ciemnych oczach. Jego sierść jest jedwabista i bardzo miła w dotyku. Piesek jest czuły i bardzo przywiązany do właściciela! Jack Russel terrier – psy tej rasy są niewielkie i wygodne do wzięcia pod pachę. Coraz częściej stają się popularnymi psami rodzinnymi, mimo silnego instynktu pogoni. Jack Russel terrier jest czujny i spostrzegawczy, bywa dobrym stróżem, choć czasami potrafi hałasować! Źródło: psy.pl Zobacz także: Zwierzęta dla małych alergików Koty dla alergików 8 rzeczy, które musi zrozumieć dziecko, zanim dostanie zwierzę
Weronika Rosati: pies jest częścią rodziny [UROCZA REAKCJA YORKA NA DZIECKO]
Weronika Rosati zdradziła, co zrobił jej pies, gdy w domu pojawiło się niemowlę – to wzruszające!
Czy pies może być zagrożeniem dla niemowlęcia? Wielu rodziców ma obawy o to, jak zwierzę zareaguje na nowego członka rodziny. Te wątpliwości podzielała też Weronika Rosati, gdy ponad dwa lata temu na świat przyszła jej córeczka. Jak małą Elizabeth przyjął w domu 3-letni york Franek? Weronika Rosati – pies jest częścią domu Aktorka podzieliła się swoimi obawami z widzami programu Superpies. „Czytałam, że psy z zazdrości o uwagę mogą być niebezpieczne dla dziecka" - powiedziała. Czy miała powody do niepokoju? Kiedy urodziła się Elizabeth, Rosati pozostawała czujna i uważnie obserwowała swojego psa. Okazało się jednak, że jej 3-letni york zareagował zupełnie inaczej, niż można by się spodziewać. „Na początku był kompletnie przerażony, gdy rozlegał się płacz, ale potem oswoił się z tym". Wkrótce strach ustąpił miejsca prawdziwej miłości psa do dziecka. Franio zaczął towarzyszyć małej Elizabeth we wszystkich aktywnościach i nie odstępował jej na krok. Co więcej – widać było, że poczuł się odpowiedzialny za niemowlę, a aktorka odetchnęła z ulgą. „Był bardzo przejęty, lizał stópki, chodził za dzieckiem krok w krok, obserwował kąpiel, był po prostu częścią domu" - wyznała Rosati. Gdy zwierzę nie okazuje zazdrości i próbuje opiekować się dzieckiem, to oczywiście sytuacja idealna. Ale co robić, jeśli pies jest agresywny wobec dziecka? Sprawdź zasady bezpieczeństwa. Zobacz też: Rasy psów, które najczęściej gryzą dzieci Adopcja psa: jak zaadoptować, zasady, warunki, koszty Jak narysować psa - instrukcja krok po kroku [FOTO]
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Mały Bohater"
Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
Dedykuję tę bajkę mojej Mikuni, która uwielbia psy. 1. Wyspa szczęścia Za górami, za lasami… W odległej krainie, na środku pięknego, przejrzystego oceanu znajdowała się wyspa. Była bardzo zielona, rosły na niej wszystkie odmiany pięknych, kolorowych i pachnących kwiatów. Najważniejszą rzeczą, która ją charakteryzowała, było to, że wszyscy jej mieszkańcy byli bardzo szczęśliwi. Zawsze radośni, uśmiechnięci, zdrowi. Odnosili się do siebie z szacunkiem, traktowali się, jak wielka rodzina, a każdy przyjaźnił się z każdym. Mieszkańcy nazwali wyspę „Wyspą szczęścia”, zgodnie z tym, jak się na niej czuli. Uważali się za najszczęśliwszych ludzi na świecie. Wyspa miała kształt zbliżony do psiej kostki i była naprawdę wielka. W samym jej środku znajdował się piękny zamek, gdzie mieszkał Król tej wspaniałej krainy. Król nazywał się Oskar i był bardzo szanowany na całej wyspie, ponieważ rządził nią dobrze i sprawiedliwie. Zawsze był wyrozumiały i dla każdego miał dobre serce. Starał się, żeby wszyscy byli zadowoleni i uśmiechnięci. Król Oskar wiedział, że jego wyspa jest bardzo sławna na całym świecie i wiele osób chciałoby mieć możliwość zamieszkania w tej pięknej krainie. Niestety, miejsce na wyspie było ograniczone. Wyspa Radości była zamieszkana przez największą ilość mieszkańców, jak to było możliwe. Nie można było przyjąć do tej zielonej krainy więcej osób. Mimo tego, co kilka tygodni, przybijał do portu statek, na którym przypływały osoby i zwierzęta, starające się przebłagać Króla, aby ten pozwolił im zostać. Niestety, Król wiedział, że nie może się na to godzić. Zawsze z ogromnym bólem serca i żalem odmawiał. Każdemu powtarzał, że jeżeli tylko będzie taka możliwość, aby wyspa przyjęła nowe osoby, wyśle gołębia z informacją i zaproszeniem do zamieszkania na Wyspie Radości. 2. Podróżnicy Na jednym ze statków płynął młody chłopak o imieniu Antek, razem ze swoim wiernym towarzyszem, małym Pieskiem. Chłopiec próbował dostać się na wyspę, ponieważ w jego krainie panowała bieda, głód, ludzie walczyli ze sobą, każdy był skłócony z każdym. Chłopak chciał lepszego życia dla siebie i swojego małego towarzysza. Gdy statek dobił do brzegu, Antek wziął na ręce Pieska i szybko wydostał się ze statku bocznym wyjściem. Niestety, zauważył go jeden ze strażników pilnujących brzegu wyspy. Zaczął gonić chłopaka, krzycząc, aby ten się zatrzymał. Chłopiec nie miał najlepszej kondycji, w dodatku był osłabiony i bardzo głodny, co sprawiało, że strażnik był coraz bliżej. Gdy uciekinier obejrzał się do tyłu i zobaczył, że zaraz zostanie złapany, wypuścił Pieska z rąk. -Uciekaj! Uciekaj najszybciej, jak potrafisz! Mi tutaj nie pozwolą zostać, ale tobie na pewno się uda! Zatrzymaj się w lesie, znajdź bezpieczne schronienie, a ja postaram się wrócić do ciebie najszybciej, jak to będzie możliwe. Może nawet jutro! Biegnij mój wspaniały przyjacielu! To Wyspa Radości, tutaj jest najlepiej! - powiedział chłopak wypuszczając Psa z rąk, a gdy ten zaczął się oddalać, Antek krzyczał za nim, żeby się nie zatrzymywał i biegł, ile sił w łapach. Łzy ciekły mu po policzkach. Był bardzo przywiązany do swojego małego przyjaciela, ale wiedział, że to najlepsze rozwiązanie. Planował wrócić na wyspę najbliższym statkiem. Strażnik w końcu dobiegł do chłopaka, schwytał go i sprowadził z powrotem na statek, który został odprawiony w kierunku, z którego przypłynął. 3. Mały biały Piesek Mały biały Piesek szedł przez las ze spuszczoną głową. Był smutny i czuł się bardzo samotny. Patrzył na fruwające motylki, za którymi już nie chciało mu się biegać. Wąchał kwiatki, których zapach już wcale go nie cieszył. Bardzo tęsknił za swoim panem. Nie rozumiał, dlaczego właściciel zostawił go samego na wyspie. Piesek wolałby, aby razem opuścili krainę. Później razem spróbowali jeszcze raz się do niej przedostać. Piesek szedł w nieznanym sobie kierunku. Już nie musiał biec, ponieważ był daleko od plaży i miejsc, gdzie zatrzymują się u brzegu statki. Rozglądał się dookoła, cały czas mając nadzieję, że niedługo zobaczy swojego ukochanego pana. 4. Tajemnicza para Gdy piesek wyszedł z lasu na polanę, zobaczył dwie postacie. To był wysoki mężczyzna i duży czarny kot. Piesek stanął w miejscu i zaczął się zastanawiać się, czy iść dalej. Przestraszył się obcych mieszkańców wyspy. Gdy Piesek podjął decyzję, aby zawrócić, mężczyzna zobaczył go i pomachał. - Nie obawiaj się Piesku, nic ci nie zrobimy, Chodź do nas, podejdź bliżej – krzyknął mężczyzna. Piesek powoli i niepewnie zaczął iść w ich stronę. - Nie bój się Piesku, chodź. Pewnie jesteś głodny? - zapytał mężczyzna. - Trochę tak… - przytaknął Piesek i spuścił głowę. - Chodź z nami, dam ci trochę smakołyków. Mieszkam niedaleko. - powiedział mężczyzna. - Widzę, że nie słyszałeś o mnie. Jestem Czarodziejem i mieszkam w wielkiej skale za dużym dębem. A to mój kot Nicpoń – mężczyzna wskazał na kota. - Nazywam się Idefiks. Chodź Piesku, nakarmimy cię. Gdzie jest twój pan? - zapytał Czarodziej. Piesek chwilę się zastanawiał. Nie wiedział, co ma odpowiedzieć. Zawsze był uczony, że nie wolno kłamać. Ale bał się obcych, których przed chwilą spotkał i nie wiedział, co może im powiedzieć. Myślał, czy lepiej powiedzieć prawdę, czy skłamać. Wybrał kłamstwo. - Mój właściciel poszedł szukać owoców. Kazał mi iść na polanę i czekać tutaj na niego – skłamał Piesek. - W takim razie zaraz tutaj wrócisz. Piesek nie powinien czekać na swojego właściciela głodny – powiedział Czarodziej. - Dobrze, pójdę z wami na chwilę i zaraz tutaj wrócę – powiedział Piesek. Spojrzał się na Idefiksa i miał przeczucie, że to nie jest dobry człowiek. Coś mu w nim nie pasowało. Nie miał takiego ładnego zapachu, jak większość dobrych ludzi, których spotykał na swojej drodze. A Piesek węch miał doskonały i zawsze instynkt dobrze mu podpowiadał. Szli piętnaście minut spacerem, aż dotarli do wielkiego dębu, za którym znajdowała się skała, w której mieszkał Czarodziej. Kot przez całą drogę patrzył na Pieska i widać było, że nie jest zadowolony z jego towarzystwa. Piesek stwierdził, że kot po prostu nie lubi psów i może się trochę boi. Czarodziej otworzył wielkie drzwi wejściowe do swojego mieszkania w środku skały i przepuścił Pieska przodem. Piesek wszedł niepewnie do środka. Nie wiedział, czego może się spodziewać. To sprawiało, że czuł strach. - Prosto i na prawo – powiedział Czarodziej. Piesek wszedł do środka. Na szczęście paliło się wszędzie światło, bo Piesek nie lubił ciemności. 5. Mieszkanie w skale Weszli do wielkiej komnaty, która prawdopodobnie była pokojem dziennym. Tak pomyślał Piesek. Znajdowała się tutaj wielka puchata niebieska kanapa, wielki puchaty, żółty dywan, ściany były pomalowane na pomarańczowo. Piesek był bardzo zaskoczony, ponieważ nie spodziewał się, że mieszkanie Czarodzieja może być aż tak kolorowe. Wydawało mu się raczej, że będzie szarobure i smutne. - Poczekaj tutaj chwilę Piesku, zaraz przyniosę ci jedzenie – powiedział Czarodziej i zniknął za drzwiami w głębi pokoju. Kot wskoczył na szafkę znajdującą się przy telewizorze i uważnie przyglądał się Pieskowi. - Jak masz na imię? - zapytał go Piesek. Chciał nawiązać rozmowę z nowym kolegą. - Nicpoń – odpowiedział kot i dalej dziwnie się przyglądał Pieskowi. Piesek zaczął czuć się trochę nieswojo, ale na szczęście w drzwiach pojawił się Czarodziej z dwiema miskami, które zaraz postawił przed Pieskiem. - Proszę, jedz Piesku. Tutaj masz wodę i karmę z puszki. Mam nadzieję, że będzie ci smakować. – Czarodziej uśmiechnął się i usiadł na kanapie. Piesek jadł ze smakiem. Jedzenie było bardzo dobre, a on był bardzo głodny. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak bardzo chciało mu się jeść. Wcześniej musiał zapomnieć o głodzie. Nawet nie zwracał uwagi na to, że burczało mu w brzuchu. - Jak zjesz to chodź na kanapę, pooglądamy razem telewizję – powiedział Czarodziej i poklepał miejsce obok siebie na kanapie. - Bardzo dziękuję Czarodzieju. Jesteś bardzo gościnny, ale obawiam się, że będę musiał wracać na polanę. Niedługo przyjdzie tam mój właściciel i będzie się martwił, że mnie nie ma – powiedział Piesek. - Daj spokój, chwilę pooglądamy telewizję i wrócisz na polanę – Czarodziej uśmiechnął się. Piesek wskoczył na kanapę obok Czarodzieja i wspólnie zaczęli przeglądać kanały i głośno komentować lecące programy. Dużo się przy tym śmiali, Czarodziej przytulił Pieska i głaskał go co jakiś czas. Wszystkiemu przyglądał się kot, który wciąż siedział na szafce i miał coraz bardziej niezadowoloną minę. Piesek spojrzał się w jego stronę i zaraz odwrócił głowę. - Co Piesku, obawiasz się Nicponia? Nie bój się go. Jest pewnie zazdrosny, ale sam sobie jest winien. Prawie się nie odzywa, co pewnie już zauważyłeś. A ja potrzebuję przyjaciela. Jestem tutaj sam, myślałem, że jak przygarnę tego wyliniałego kocura, to będę miał towarzysza i będę miał, z kim porozmawiać. A tymczasem trafił mi się kot niemowa. Ani nie chce się pobawić, ani nie chce porozmawiać. Telewizji też ze mną nie ogląda, bo mówi, że programy go nudzą. Tylko siedzi na szafce i wpatruje się we mnie albo w okno. Teraz na ciebie, bo jesteś naszym gościem, a mój widok już mu się znudził. Nie obawiaj się go – wyjaśnił Czarodziej. Oglądali w milczeniu jakiś teleturniej, w którym trzeba było odpowiadać na pytania najszybciej, jak to możliwe. Wygrywała osoba, która jako pierwsza odpowiedziała prawidłowo. 6. Propozycja - Widzisz Piesku, tak fajnie mi się z tobą siedzi. Tak fajnie spędza mi się z tobą czas. Właśnie takiego przyjaciela potrzebuję. Z którym mogę porozmawiać, pośmiać się, pooglądać telewizję… - rozmarzył się Czarodziej. - Piesku, a może zostaniesz na noc? Będziemy oglądali telewizję do rana, zjemy jakieś chrupki albo ciasteczka, na co tylko będziesz miał ochotę? Ale nie martw się. Wrócimy najpierw na polanę i zostawimy tam karteczkę dla twojego właściciela, że jesteś u mnie i zapraszamy go tutaj, do wielkiej skały. Nie będzie się martwił, że cię nie ma, tylko od razu tutaj przyjdzie. Co ty na to? - zapytał Czarodziej z nadzieją w głosie. - No nie wiem… - zaczął się zastanawiać Piesek. Wiedział, że żaden właściciel nie przyjdzie, a wszystko, co wcześniej opowiadał było kłamstwem. Nie chciał, żeby jego kłamstwo się wydało. Bał się tego miejsca i bał się tego dziwnego kota. Wolał, żeby myśleli, że jednak jakiś właściciel jest i czeka na Pieska. Ale z drugiej strony, Piesek nie chciał spędzać kolejnej nocy samotnie w ciemnym lesie. Pomyślał, że jednak zaryzykuje. W końcu tutaj jest ciepło, widno, ma jedzenie i wodę. - No dobrze, zostawmy karteczkę i wróćmy tutaj – zdecydował Piesek. 7. Polana Cała trójka poszła na polanę. Zostawiła w najbardziej widocznym miejscu kartkę z informacją, że Piesek poszedł na chwilę do swojego nowego przyjaciela Czarodzieja, do mieszkania w wielkiej skale za wielkim dębem. Piesek tam czeka na właściciela. Piesek odcisnął swoją łapkę na kartce, zostawił ją przyczepioną do największego krzaka w najbardziej rzucającym się w oczy miejscu. Wszyscy szli z powrotem do mieszkania Idefiksa. Kot szedł na końcu trochę się ociągając. Piesek miał wrażenie, że kot go nie lubi. Podejrzewał, że Nicpoń jest po prostu zazdrosny o to, że Czarodziej nie poświęca mu dostatecznie dużo uwagi, tak jak wcześniej. 8. Ciemna noc Po powrocie do mieszkania, znowu usiedli na kanapie. Tym razem kot usiadł na końcu kanapy, na oparciu i udawał, że ogląda telewizję. Kątem oka wciąż patrzył na Pieska. Obejrzeli dwa filmy. W tym czasie Czarodziej przyniósł kolację. Piesek zjadł ze smakiem i stwierdził, że Idefiks jest bardzo dobrym kucharzem. Pomyślał, że mógłby tutaj zostać. Czarodziej dobrze się nim opiekuje, jest ciepło, ma smaczne jedzenie i miskę z wodą. W końcu zrobiło się bardzo późno. Piesek nawet nie wiedział, kiedy czas tak szybko upłynął. - Chyba czas spać. Piesku, twój właściciel się nie pojawił, więc muszę zaproponować ci, abyś został na noc. Małe słodkie pieski nie powinny spać na zewnątrz albo błąkać się same po ciemnym lesie. Zostaniesz z nami na noc, co ty na to? - zapytał Czarodziej z uśmiechem. - No nie wiem… Powinienem wracać na łąkę. Może właściciel tam na mnie czeka… - zaczął się zastanawiać Piesek. Nie chciał pokazać po sobie, że wcześniej oszukał Czarodzieja i nie ma jego właściciela na wyspie. - Piesku, właściciel wie, gdzie jesteś. Zostawiłeś mu kartkę, z informacją i zaproszeniem. Może jeszcze nie dotarł na łąkę. Nie powinieneś czekać sam na polanie, w nocy. Zostań tutaj i jutro pomyślimy, co dalej. Może wspólnie poszukamy twojego właściciela. - zaczął przekonywać Czarodziej. Piesek zaczął bardzo intensywnie myśleć. Chciał tutaj zostać, ale bał się, że w końcu jego kłamstwo wyjdzie na jaw. Postanowił jednak, że nie powinien się na razie tym martwić. Faktycznie, bardzo nie chciał zostać na noc sam w lesie. Bał się ciemności. Poza tym, rano nikt go nie nakarmi, a nie chciał znowu chodzić głodny. - Dziękuje, zostanę do rana, a jutro poszukamy mojego właściciela – powiedział Piesek i stwierdził, że do jutra coś wymyśli. Na pewno znajdzie wymówkę, dlaczego jego właściciel nie przyszedł i dlaczego nie mogą go nigdzie znaleźć. - Wspaniale! - ucieszył się Czarodziej i podbiegł do Pieska, zaczął go mocno przytulać i głaskać. - Będziesz spał ze mną na łóżku, zgadzasz się? Zawsze marzyłem o tym, żeby spać z Pieskiem! To znaczy oczywiście, jeżeli nie masz nic przeciwko, bo wiem, że masz właściciela, który mógłby być zazdrosny… - zaczął Czarodziej. - Dobrze, będę spał w łóżku. Mi to odpowiada… - Piesek nie zdążył dokończyć, ponieważ oboje usłyszeli trzaśnięcie drzwiami. Kocur wyszedł w trakcie ich rozmowy. Nie mógł już dłużej patrzeć na Pieska i słuchać tej rozmowy. Był bardzo zazdrosny i bardzo nie podobało mu się, że jakiś inny zwierzak ma zająć jego miejsce, obok jego pana. Czarodziej położył się spać, a w jego nogach ułożył się Piesek. Oboje byli zmęczeni i szybko usnęli. 9. Straszna rozmowa Piesek obudził się rano. Chwilę mu zajęło zanim się zorientował, gdzie się znajduje. Rozejrzał się po pokoju, ale Czarodzieja nigdzie nie było. Spojrzał na zegarek i zobaczył, że dochodzi już południe. Pomyślał, że wyspał się chyba za dwa kolejne dni. Postanowił wstać i poszukać Czarodzieja. Wyszedł z sypialni i zaczął się rozglądać po korytarzu. Zastanawiał się, w którą stronę iść. Nagle usłyszał dźwięki, które dochodziły z prawej strony, z pokoju. Poszedł w tym kierunku. Dźwięki stawały się coraz głośniejsze. W końcu można było wyraźnie usłyszeć rozmowę. Właściwie to głośną kłótnię. Piesek wyjrzał zza futryny i zobaczył Czarodzieja i Nicponia, którzy bardzo się kłócili. - Co ty sobie myślisz, że będziesz zapraszał obce zwierzaki i pozwalał im spać w łóżku, na moim miejscu? Już zapomniałeś, ile dla ciebie zrobiłem? Tylko dzięki mnie nie jesteś samotny! Już nie pamiętasz, jak się cieszyłeś na mój widok, kiedy się poznaliśmy? A teraz co, dowiaduję się, że zawsze chciałeś psa! - krzyczał kot. - Nicpoń, uważam, że przesadzasz. Po prostu chciałem ugościć tego małego biednego pieska…. - zaczął się tłumaczyć Czarodziej. - On ma swojego właściciela, który nim się dobrze zajmie, ty nie musisz. – odparł kot. - Wiem, ale chciałem… Szkoda mi się go zrobiło, jak zobaczyłem, że siedzi taki samotny na łące i czeka… Poza tym, zobacz, jaki był głodny… - kontynuował Czarodziej. - No i co z tego? To pies! Może sobie coś upolować, jak jest głodny. Poza tym właściciel go nakarmi. Przez tego psa zapomniałeś o całym naszym planie! Mieliśmy wczoraj otruć mieszkańców lasu, żeby później podać im lekarstwo i zawładnąć całą wyspą, a ty zająłeś się psem! - zaczął krzyczeć Nicpoń jeszcze głośniej. - Zrobimy to dzisiaj, na pewno, obiecuję. Dzisiaj Piesek już pójdzie do swojego właściciela, a my zajmiemy się naszym planem – odpowiedział Czarodziej. - Nie wierzę ci! Znowu będziesz siedział na kanapie cały wieczór z tym psem i będziecie oglądać telewizję do późna! A ja sam nie dam rady zatruć wody na całej wyspie! - krzyczał kocur 10. Paraliżujący strach Piesek słuchał tej wymiany zdań i robił się coraz bardziej przerażony. Zdał sobie sprawę, że jest w mieszkaniu złoczyńców, którzy chcą zdobyć władzę na wyspie szczęścia. W dodatku, chcą to zrobić już dzisiaj. Piesek zaczął się powoli cofać, po cichu, żeby nikt nie zorientował się, że był tutaj i słyszał rozmowę. Gdy znalazł się w pobliżu drzwi wyjściowych, otworzył je po cichu i wyszedł. Zamknął je ostrożnie za sobą i zaczął biec przed siebie, ile tylko miał sił w małych łapkach. Był przerażony i wiedział, że musi szybko coś zrobić, zanim Czarodziej i kocur się zorientują, że go nie ma, bo na pewno zaczną go gonić i szukać. 11. Szukanie ratunku Piesek biegł przed siebie. Nie wiedział, dokąd ma pójść i gdzie szukać pomocy. W końcu stwierdził, że musi komuś o tym powiedzieć. Biegł dalej przed siebie i jak tylko spotykał kogoś, czy to zająca, czy niedźwiedzia, od razu mówił mu o planie Czarodzieja i kocura. Każdy zwierzak, który słyszał tą historię, robił przestraszoną minę i wręcz wpadał w panikę. Piesek biegł dalej, a razem z Pieskiem biegło coraz więcej zwierząt. Po usłyszeniu historii, po kolei dołączał do grupy lis, borsuk, wróbel i kolejne zwierzaki. W trakcie powiadamiania jak największej ilości zwierząt, Piesek w końcu zaczął się zastanawiać, co to właściwie da. Stanął i odwrócił się do grupy za nim. - Biegamy po lesie i powiadamiamy wszystkie spotkane zwierzęta o niecnym planie Czarodzieja i kocura. Ale musimy wymyślić, jak temu zapobiec. To, że wszystkie zwierzaki będą o tym wiedziały nie pomoże nam. Musimy jakoś powstrzymać ich plan! - zaczął mówić Piesek. Zwierzaki słuchały z uwagą i zaczęły się zastanawiać, co można zrobić. - Mam pomysł! - krzyknął zając. - Pobiegnijmy do Króla naszej wyspy! On na pewno coś wymyśli i nam pomoże! - kontynuował. Wśród zwierząt rozległy się szepty, które stawały się coraz głośniejsze. W końcu zwierzaki zaczęły mówić jeden przez drugiego. - Tak! Zróbmy to! Biegnijmy do króla! Piesku prowadź do króla! - zaczęły krzyczeć. Piesek się trochę zawstydził, bo zdał sobie sprawę, że nie ma pojęcia, gdzie znajduje się zamek królewski. - Zajączku, może ty nas poprowadzisz do Króla? W końcu to był twój plan? - powiedział nieśmiało Piesek. Nie chciał się przyznać, że jest od niedawna na wyspie, bo zaraz musiałby opowiadać, jak się tu znalazł, a to było dla niego zbyt przykre. - Ja? Ale to ty nas ostrzegłeś…. No ale dobrze, poprowadzę nas do Króla, a ty mu powiesz, co usłyszałeś. - powiedział zając, pokazał kierunek, w którym muszą pobiec i ruszył do przodu. Piesek odetchnął z ulgą i ruszył wraz z pozostałymi zwierzakami prosto do królewskiego zamku. 12. Królewski zamek Wszystkie zwierzaki biegły, ile tylko miały sił w łapach lub leciały tak szybko, jak tylko pozwalały im na to skrzydła. W końcu, w oddali zobaczyli małą wieżyczkę, która powiększała się z każdym krokiem. Z jednej wieżyczki zrobiły się dwie, później trzy. Piesek już wiedział, że udało im się dotrzeć do zamku. Był zachwycony jego widokiem. Pomyślał sobie, że jest wyjątkowo piękny i nic dziwnego, że wszyscy na wyspie są tacy szczęśliwi. W takim pięknym zamku może mieszkać tylko bardzo dobry król. Zwierzaki podbiegły pod bramę, gdzie zatrzymali ich strażnicy, przerażeni taką ilością zwierząt, które wyglądały na bardzo przestraszone. Jeden krzyczał przez drugiego, strażnicy nie mogli nic zrozumieć. W końcu do przodu wyszedł Piesek i zaczął tłumaczyć, że musi koniecznie spotkać się z królem, ponieważ wyspie grozi niebezpieczeństwo. Opowiedział w skrócie strażnikom, co go tu sprowadza i poprosił o spotkanie. Strażnicy zrobili przerażone miny i kazali, jak najszybciej udać się do Króla, żeby go poinformować o wszystkim. Wpuścili zwierzaki, pod warunkiem, że zostaną na zewnątrz, a Piesek sam pójdzie do Króla. Tak zrobili. Jeden ze strażników zaprowadził Pieska do królewskiej sali, gdzie na tronie siedział panujący wyspą Oskar. - Ten mały Piesek ma bardzo ważną wiadomość dla Króla. Proszę go wysłuchać – powiedział strażnik. - Co cię sprowadza do mnie mały Piesku? Wyglądasz na bardzo przestraszonego. - zapytał Król. Piesek zaczął opowiadać o tym, jak podsłuchał rozmowę Czarodzieja i kocura. Powiedział, że widział ich mieszkanie w środku i było tam bardzo dużo słoików podpisanych dziwnymi symbolami, w których pewnie znajdują się niebezpieczne substancje. Król słuchał coraz bardziej przerażony. - Nie wierzę, jak można chcieć zatruć mieszkańców tej pięknej wyspy…. - złapał się za głowę Król. - Oni chcą później podawać wszystkim lekarstwo, pod warunkiem, że każdy mieszkaniec wyspy przysięgnie, że od teraz Czarodziej zostanie władcą wyspy. Czarodziej chce zastąpić twoje miejsce, Królu! - powiedział Piesek. - Musimy coś zrobić, jak najszybciej. Mamy mało czasu. - Król wstał i zawołał strażników. Kazał im iść razem z Pieskiem, aby pokazał im, gdzie znajduje się dokładnie mieszkanie Czarodzieja. Król miał nadzieję, że jeszcze uda im się schwytać tą dwójkę w ich lokum w skale. 13. Pościg Na zewnątrz szybko zebrała się grupa kilku strażników i ruszyli razem z Pieskiem, który pokazywał im drogę. Za nimi biegły zwierzaki. Chciały pomóc, jeżeli będzie taka potrzeba. Każdy chciał schwytać Czarodzieja i kocura, żeby zapobiec nieszczęściu na wyspie. Zwierzęta biegły w kierunku, który pokazywał Piesek. Chcieli dobiec do skały Czarodzieja, jak najszybciej. W końcu, w oddali Piesek zobaczył wielkie drzewo. - Już blisko! Szybciej! - krzyknął. - Zaraz za drzewem znajduje się ich mieszkanie! - Piesek przyspieszył, a za nim ruszyła cała grupa. Dobiegli do skały. Piesek otworzył drzwi i wbiegł do mieszkania. Nie bał się, bo miał za sobą pół lasu sprzymierzeńców, którzy mu pomogą, jeżeli będzie taka potrzeba. Zwierzaki rozdzieliły się w mieszkaniu i zaczęły szukać nikczemnej dwójki. Nie znaleźli ich. Okazało się, że w mieszkaniu nikogo nie ma. Znaleźli za to mnóstwo butelek z dziwnymi, kolorowymi płynami i sporo słoiczków z nieznanymi im oznaczeniami. Piesek wyszedł przed skałę. Wszyscy patrzyli się na niego z oczekiwaniem. Piesek nie wiedział, co teraz zrobić. Pomyślał, że już za późno. Wygrał Czarodziej i kocur, a na wyspie zapanuje teraz nieszczęście. -Wiem! Musimy biec nad rzekę! Do jej źródła! - nagle krzyknął Piesek. Przypomniał sobie, że mieli zatruć wodę pitną, więc Czarodziej z kocurem mogli znajdować się teraz tylko tam. Zwierzaki ruszyły w stronę źródła rzeki. Piesek poczekał aż kilka wybiegło naprzód i też zaczął biec w tym kierunku. Cały czas bał się, że ktoś rozpozna, że nie zna okolicy i nie jest miejscowy. Nie chciał dzisiaj więcej kłopotów. 14. Prosto do źródła Cała grupa poruszała się bardzo szybko. Piesek nie miał za bardzo czasu, aby podziwiać okolicę, ale na szczęście miał dobrą pamięć i zapamiętywał wszystkie szczegóły drogi. Na wypadek, gdyby plan się nie udał i musiał szybko uciekać z powrotem. Jesteśmy już blisko! - krzyknął borsuk, który był na początku grupy. Piesek z bijącym sercem przyspieszył. Zobaczył w oddali coś niebieskiego. Pomyślał, że to musi być rzeka. Wytężył wzrok i w oddali zobaczył dwie postacie, na tle błękitnej wody. - Poczekajcie! - krzyknął do zwierzaków. Natychmiast cała grupa się zatrzymała. - Znam ich, wy nie. Spróbuję im wytłumaczyć, że ich niecny plan nie jest dobry. Żeby zrezygnowali z niego. - powiedział Piesek. - Dobrze, tylko bądź bardzo ostrożny. Jesteśmy tuż za tobą. W razie czego przyjedziemy ci z pomocą. - powiedział jeden z królewskich strażników. 15. Przyłapanie na gorącym uczynku Piesek zaczął iść powoli w stronę dwóch postaci, które widział w oddali. Im bardziej się zbliżał, tym wyraźniej widział, że jedna przedstawia postać Czarodzieja w jego magicznej czapce i małego, wyliniałego kocura. Piesek podszedł na odległość taką, że spokojnie mogli go zobaczyć. - Hej, hej! Tutaj jesteście! Szukałem was po całym lesie. - zawołał Piesek. Czarodziej wzdrygnął się, a kot aż podskoczył. Widocznie Piesek musiał ich mocno wystraszyć i zaskoczyć. Odwrócili się oboje z przerażonymi minami. - Och, Piesku, to ty… Nie spodziewałem się ciebie…. - powiedział Czarodziej wyraźnie zmieszany. - Co ty tu robisz? Dlaczego uciekłeś z naszego mieszkania? I to bez żadnego pożegnania! Co ty sobie wyobrażasz! Teraz podchodzisz, jak gdyby nigdy nic! Idź sobie stąd! - kot był naprawdę niezadowolony. Widać było, że nie może powstrzymać złości. - Bardzo was przepraszam. Chciałem iść na polanę, zobaczyć, czy jest mój właściciel, albo czy chociaż zostawił kartkę. Nie chciałem was obudzić rano. Martwiłem się, że nie przyszedł do skały. Albo, że pukał, a my nie słyszeliśmy. - powiedział Piesek. - Myślę, że kłamiesz! - krzyknął kot. - Ja? Dlaczego miałbym kłamać? - odpowiedział Piesek. - Nie wiem, ale kłamiesz! - syknął kot. - Piesku, lepiej będzie dla ciebie, jak stąd pójdziesz. - powiedział Czarodziej patrząc na fiolkę w swojej dłoni. - Czarodzieju, co tam trzymasz? - zapytał Piesek, pokazując na fiolkę. - To nic takiego, zwykłe witaminy. - odparł Idefiks. - Psie, idź stąd wreszcie! Idź szukać swojego właściciela! - krzyknął kot, już naprawdę wściekły. - Nigdzie nie pójdę, a ty na mnie nie krzycz! Nie masz prawa na mnie krzyczeć! - Piesek zaczął robić się zły i wrzasnął na kota. - Wiem, co chcecie zrobić! Chcecie otruć wodę na wyspie! Chcecie, żeby wszystkie zwierzęta się pochorowały! Żebyście mogli objąć panowanie tutaj! Chcecie zaszantażować wszystkich, bo macie lekarstwo na tą okropną chorobę, którą wymyśliliście i trzymacie w tej fiolce! - krzyczał Piesek i pokazał na fiolkę, którą Czarodziej wciąż trzymał. Idefiks zrobił wielkie oczy. Kocur był nie mniej zdziwiony. Spojrzeli na siebie z pytaniem, skąd on o tym wszystkim wie. - Czarodzieju, wiem że wcale tego nie chcesz. Nie chcesz robić krzywdy zwierzakom na wyspie. W ogóle nie chcesz robić nikomu krzywdy. - zaczął Piesek. - Nie słuchaj go! To jakiś zakłamany wysłannik Króla. On na pewno nie ma żadnego właściciela. To wszystko to było kłamstwo! Mówiłem ci! - krzyczał kocur. - Czarodzieju, nie słuchaj kota. Wiem, że czujesz się tutaj bardzo samotny i to twój jedyny przyjaciel. Ale za mną jest cała grupa zwierząt, które chciałyby się z tobą zaprzyjaźnić. A ty chcesz je otruć! - Czarodziej się zaczerwienił, gdy usłyszał te słowa. - Ja… Ja wcale… Ja wcale nie…. - zaczął Czarodziej. Widać było, jak łzy napływają mu do oczu. - Idefiksie, zobacz. Tam za mną stoją zwierzaki. One chcą cię poznać. Chcą spędzić z tobą trochę czasu, porozmawiać. Ja też chcę cię lepiej poznać. Nie słuchaj kocura. On namawia cię do złego. Jeżeli go posłuchasz, nie będziesz miał tutaj żadnych przyjaciół. Nikt nie będzie chciał z tobą rozmawiać. Będziesz miał tylko kota i nikogo więcej. - kontynuował Piesek, a Czarodziejowi napływały coraz bardziej łzy do oczu. - Ale ja chcę mieć przyjaciół. Chcę poznać te zwierzaki. Nie chcę wcale ich otruwać. Od początku chciałem iść do lasu i po prostu poznać jego mieszkańców. To wszystko to był pomysł kocura. To on wymyślił to wszystko z truciem wody. Powiedział, że obejmiemy władzę na wyspie i wtedy wszyscy będą mnie lubili. Bo Króla zawsze każdy lubi. - Czarodziejowi zaczęły lecieć łzy po policzkach. - A ja po prostu czułem się tutaj taki samotny…. Chcę mieć przyjaciół i chcę, żeby mnie lubili. - Czarodziej wytarł rękawem oczy. - Czarodzieju, jeżeli chcesz mieć przyjaciół i być lubiany, to musisz być dobry dla innych. Musisz im pomagać, wspierać, być miły. Wtedy będziesz lubiany i zdobędziesz wielu przyjaciół. - powiedział piesek. - Dość tego! Nie mogę was słuchać! - wrzasnął kot. Skoczył do dłoni Czarodzieja i zabrał mu fiolkę. Zaczął uciekać w górę rzeki. - On biegnie do źródła! - krzyknął Czarodziej i wskazał palcem na górę skały. 16. Fiolka z trucizną Piesek ruszył w pogoń za kotem. Kot był bardzo zwinny. Bardzo lekko biegł pod górę, jak by nie sprawiało mu to żadnego wysiłku. Piesek był już zmęczony całodziennym bieganiem po lesie i ciężko mu było szybko się poruszać. Postanowił, że zmobilizuje się jeszcze ten jeden raz. Zaczął poruszać łapami najszybciej, jak tylko potrafił. Dał wielkiego susa, uderzył kocura łapą w bok. Ten stracił równowagę i przewrócił się wypuszczając fiolkę z trucizną. Piesek bez zastanowienia podskoczył i złapał szklane naczynie. Zaczął uciekać z nim w stronę samej góry. Wiedział z opowieści Czarodzieja, że gdzieś na samej górze, przy źródle rzeki, znajduje się ogromna przepaść. Ponieważ tutaj było źródło rzeki, więc zaraz musiała być przepaść, o której opowiadał. Piesek biegł na górę, ile sił miał w łapach. Był bardzo zmęczony i ledwo wdrapał się na sam szczyt. Faktycznie zobaczył wielką przepaść. Wyrzucił do niej fiolkę z trucizną. - Nie! - krzyczał kot. - Tylko nie to! Co ty zrobiłeś! - kot wbiegł na górę i stanął obok pieska. Złapał się za głowę. - Cały mój misterny plan! Zniszczyłeś wszystko! Pojawiłeś się znikąd, zabrałeś mi Czarodzieja, a teraz zniszczyłeś mój plan! - kot zaczął płakać i zawodzić. Zaraz za nimi pojawiła się grupa zwierząt, która towarzyszyła pieskowi. Straże królewskie schwytały kocura, a zwierzaki zaczęły bić brawo, gratulować Pieskowi. Cztery zające zaczęły psa podrzucać do góry i krzyczeć ”hip hip hura niech żyje nasz bohater!”. Gdy wszyscy się trochę uspokoili i okrzyki radości zaczęły cichnąć, Piesek podszedł do Czarodzieja, przy którym stał strażnik. - Puść go, on by sam tego nie zrobił. To był pomysł kota. Czarodziej jednak jest dobrą osobą. - powiedział Piesek. - Niech idzie z nami na dwór królewski i będzie zeznawał przeciwko kocurowi. - Dobrze, tak zrobię. - powiedział strażnik. - A ja będę zeznawał – powiedział Czarodziej. Zwierzaki zaczęły bić mu brawo. Kilka z nich podeszło i nieśmiało zaczęło rozmawiać z Czarodziejem. Widać było, że Idefiks jest wyraźnie szczęśliwy i spadł mu kamień z serca, że już po wszystkim. Całą grupa ruszyła w stronę królewskiego zamku. Kocur był wściekły, piesek przestał myśleć o swojej tułaczce po wyspie, a Czarodziej zyskał nowych przyjaciół. 17. Mały bohater Mały, biały Piesek, razem z całą grupą zwierzaków, strażnikami, pojmanym kocurem i Czarodziejem, pobiegł prosto do królewskiego zamku. Biegł najszybciej, jak tylko potrafił, a cała grupa próbowała mu dorównać kroku. Kiedy dobiegł do zamku, Król Oskar czekał na niego przy bramie. Co za zaszczyt, pomyślał Piesek. Nigdy nie słyszał, żeby Król czekał na kogokolwiek, a już na pewno nie przy samej bramie do zamku. - Mój mały bohaterze! - wykrzyknął Król, gdy tylko zobaczył Pieska. - Uratowałeś naszą wyspę! Dzięki tobie żyjemy i nie dopadła nas choroba i nieszczęście - Król pobiegł uściskać pieska. Okazało się, że gdy Piesek udaremnił kocurowi zatrucie wody, strażnik i kilka zwierzaków pobiegło do Króla i wszystko mu opowiedziało. - Jesteś prawdziwym małym bohaterem! - Król tulił Peska i nie mógł przestać. - Ale ja nic takiego nie zrobiłem… - mały Piesek zmieszał się. Nie wiedział, jak się zachować, ponieważ Król przytulał go już od kilkunastu minut. W końcu poluźnił uścisk, - Wiesz co Piesku… Czy odnalazłeś swojego właściciela? - zapytał Król. - Nie udało mi się… - Piesek spuścił głowę i mała łezka zakręciła mu się w oku. - Piesku! Czy zgodzisz się, żebyś został na moim królewskim dworze? - zapytał Król niepewnie. Piesek podniósł głowę i spojrzał z niedowierzaniem na Króla. Nieświadomie zaczął merdać ogonem. - Królu chciałbym, ale… Chciałbym cię prosić, żeby mój właściciel mógł mieszkać tutaj razem ze mną... - Piesek powiedział z niepewnością i zaczął opowiadać swoją historię, jak się tutaj znalazł i gdzie jest jego pan. Kiedy opowiadał to wszystko, łzy zaczęły mu lecieć, aż w końcu się rozpłakał. Bardzo tęsknił za swoim właścicielem, chłopcem Antkiem. - Oczywiście! To zaszczyt mieć na swoim dworze takiego małego bohatera, jak ty. Zaraz wydam rozkaz, żeby straże odnalazły twojego właściciela i sprowadziły go tutaj. Będziecie mieszkać tutaj, na królewskim dworze. Niczego wam nie zabraknie! - odparł Król i klasnął w dłonie z radości. Zaraz wydał rozkaz strażom, aby jak najszybciej odnaleźli chłopca o imieniu Antek, który próbował przedostać się na wyspę razem z małym, białym Pieskiem. Mieli go sprowadzić na królewski dwór, razem z bagażem. Od teraz zamek królewski będzie domem chłopca Antka i małego, białego Pieska, który został małym bohaterem wyspy. Piesek zaczął z radością skakać dookoła Króla, lizać go po butach, skakać na niego i szczekać ze szczęścia. Był najszczęśliwszym psem na świecie. 18. Król, chłopiec Antek i Piesek Król Oskar, chłopiec o imieniu Antek ze swoim psem Puszkiem byli nierozłączni. Król w bardzo wielu rzeczach radził się chłopca oraz Pieska, a oni zawsze dobrze mu doradzali. Pies i chłopiec stanowili idealną parę przyjaciół. Jeden bez drugiego nie wyobrażał sobie życia. Król, kiedy patrzył na tą dwójkę, widział, że nie potrafią żyć bez siebie. Był już pewien, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Czarodziej zdobył wielu przyjaciół i był bardzo lubiany na wyspie. Nauczył się, że wystarczy być miłym i uprzejmym, aby zyskać przyjaciół.
Te dwa psy czekały dziewięć miesięcy na dziecko. Zobacz jak przywitały noworodka!
Psy strzegły ciążowego brzucha przez dziewięć miesięcy. Jak się zachowały, gdy maluch pojawił się w domu? Wyżły weimarskie są doskonałymi psami rodzinnymi, choć bywają mało ostrożne. Czy ich reakcja potwierdza opis tej rasy, czy raczej zależy od charakteru indywidualnego zwierzęcia?
To jak te dwa psiaki pokazują swoje przywiązanie do pani, która oczekuje dziecka i wtulają się oraz śpią przy jej ciążowym brzuszku to coś, co warto zobaczyć! Nie obejrzycie dzisiaj nic bardziej wzruszającego i pozytywnego. Oczywiście pod warunkiem, że kochacie psy. I pod warunkiem, że nie macie nic przeciwko zwierzętom w domu, które są traktowane jak członkowie rodziny. Dwa wyżły waimarskie - Brego i Nami - możecie podziwiać na Instagramie - frametheweim. Odkąd ich pani zaszła w ciążę - nie odstępowały jej na krok, wtulały się w jej brzuch i mruczały z zadowolenia. Tak jakby wyczuwały, że już niedługo wydarzy się coś wyjątkowego. Przyszła mama stała się dla nich nagle najważniejsza, wcześniej tak nie było. Zachowywały się tak cały czas, ale nagle kiedy urodziła wszystko się zmieniło... Zobaczcie koniecznie ten filmik! Gdy w domu pojawił się nowy członek, ludzki braciszek Brego i Nami - całkowicie zawładną sercami tych psów. Spały z nim, a właściwie on na nich, przytulały, oczywiście nie odbyło się bez lizania. Tak jakby był ich młodszym bratem, członkiem psiego stada. Są i teraz dla niego cierpliwe, oddane, wierne. I potwierdzają to wszyscy, którzy widzieli ich na żywo. Ta symbioza człowieka i zwierzęcia jest niesamowita. Co za opiekuńcze psy! Wszystkich zaniepokojonych od razu uspokajamy - na Instagramie można sprawdzić na bieżąco, że cała rodzinka ma się cały czas świetnie. I że te psy są niezwykle opiekuńcze. No, może oprócz mamy, która już nie jest ulubienicą Brego i Nami. Zobacz też: 4 niewinne zdania, które rodzice mówią do dzieci i wywołują lęk przed zwierzętami! Czy pozwalacie psom być tak blisko z noworodkiem lub małym dzieckiem? Czy macie tak duże zaufanie do własnych zwierzaków? Źródło: instagram.com/frametheweim/, thedodo.com Zobacz też: Pies dla dziecka - jaką rasę wybrać? Kleszcze wbijają się u dzieci w nietypowych miejscach! Sprawdzasz je na pewno? Wrony zaatakowały matkę z niemowlęciem! Co można zrobić w takiej sytuacji?
Pies dotkliwie pogryzł 5-latka. Zaatakował też jego matkę
Chłopiec wraz z mamą wylądowali w szpitalu. Gdzie był właściciel czworonoga?
Do zdarzenia doszło w miejscowości Kowalowice w województwie Opolskim. Owczarek niemiecki zaatakował 5-letniego chłopca, a kiedy matka próbowała pomóc synowi, zwierzę rzuciło się również na nią. Oboje doznali obrażeń, które wymagały szybkiego udania się do szpitala. Groźne pogryzienie przez psa Chłopiec został zaatakowany przez psa prawdopodobnie w momencie, gdy chciał do niego podejść. Policja wciąż ustala okoliczności , w jakich doszło do zdarzenia. Wiadomo jednak, że agresywny owczarek niemiecki był ze swoim właścicielem i miał smycz. To jednak nie uchroniło chłopca przed pogryzieniem. Największych obrażeń doznał w okolicy twarzy i głowy. Niestety wypadek był na tyle groźny, że 5-latek musiał zostać natychmiast przetransportowany helikopterem do szpitala – trafił do Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Opolu. W zdarzeniu ucierpiała także matka chłopca. Gdy pies rzucił się na niego, próbowała ratować syna i wówczas pies zaatakował również ją. Kobieta jest obecnie w kolejnej ciąży. Nie wiadomo, jaki jest jej stan, ale również została zabrana do szpitala. Co zrobić gdy ugryzie nas pies? Pierwsza pomoc przy pogryzieniu przez psa jest szczególnie ważna. Zwierzę może być zarażone wścieklizną lub mieć groźne bakterie i przenieść je do rany poszkodowanego. Właściciel psa zawsze w takim wypadku musi wykazać zaświadczenie, że jego pupil jest szczepiony przeciwko wściekliźnie. Jeśli nie da się ustalić, czyje to zwierzę, wówczas lekarz decyduje, czy dziecko powinno otrzymać prewencyjnie szczepionkę przeciw wściekliźnie. Pamiętaj, jeśli twoje dziecko zostanie pogryzione przez psa: Wypłucz dokładnie ranę wodą i umyj ją z dodatkiem mydła. Zdezynfekuj ranę, a jeśli krwawienie jest duże, uciśnij jej brzegi, by zatamować krew. Zrób okład z Altacetu i załóż opatrunek na ranę. Jeśli rana na ręce lub nodze jest duża i głęboka – unieruchom kończynę. Zawieź dziecko do szpitala lub wezwij karetkę na miejsce zdarzenia. Zasady bezpieczeństwa, jak obchodzić się z psami Czasami wypadku nie da się uniknąć, warto jednak zachować szczególną ostrożność, by możliwie najlepiej uchronić dziecko przed groźnymi skutkami pogryzienia przez psa. Dlatego: Naucz dziecko, by samo nigdy nie podchodziło do obcych zwierząt, nawet pozornie niegroźnych. Gdy idziecie na spacer, nie pozwalaj dziecku oddalać się, a w razie pojawienia się psów na horyzoncie, trzymaj dziecko za rękę, by móc szybko wziąć je na ręce w chwili zagrożenia. Jeśli macie w domu psa – stosuj zasadę ograniczonego zaufania wobec zwierzęcia. Jeśli macie psa i dziecko uwielbia zwierzęta, ucz je, że z obcymi zwierzętami nie może bawić się tak swobodnie, jak z własnymi. Źródło: gazeta.pl Zobacz też: Nie pozwól dziecku na taką zabawę. Kleszcze pogryzły już 30 osób! Rodzice pochwalili się głupotą w internecie. "Radość dzieci bezcenna" - na pewno? Karmicie latem gołębie? Mogą być równie groźne jak kleszcze!
Czy ładne dzieci mają łatwiejsze życie? To smutne, ale tak właśnie jest
Mówi się, że wszystkie dzieci są śliczne, ale według naukowców niektóre dzieci są jednak śliczniejsze od innych. I to właśnie te dzieci mają łatwiejsze życie. Wszystko przez nasz mózg. Jak to możliwe?
Dzieci rodzą się całkowicie zależne od swoich opiekunów. To my dbamy o to, by jadły, spały, by było im ciepło i by były bezpieczne. Wydawałoby się, że to całkiem naturalne, a jednak, mimo tego że opiekowanie się dzieckiem jest czynnością instynktowną, naukowcy twierdzą, że aby to robić dobrze nasz instynkt potrzebuje zachęty. Co jest tą zachętą? Uroda! Dla rodzica jego dziecko jest zawsze najśliczniejsze, prawda? I to dobrze, dzięki temu stwarzamy mu dobre warunki do rozwoju. Spoglądając na to jednak z dystansu i przez naukowe szkiełko, uroda dziecka ma znaczenie dla jakości opieki, którą otrzymuje. Zdaniem naukowców z Uniwersytetu w Oksfordzie, kiedy widzimy ładne niemowlę lub małe dziecko, automatycznie uruchamia się w nas potrzeba dbania o nie. Widok uroczego dziecka pobudza neurony w naszym mózgu do pracy. Reagujemy na takie dziecko z empatią i jesteśmy bardziej chętni do zabawy z nim, co z kolei przyczynia się do jego rozwoju. Co więcej, nie dotyczy to tylko rodziców. Także osoby niespokrewnione chętniej opiekują się ładnymi dziećmi. Nie trzeba być jednak rodzicem, twierdzą naukowcy, by dzieci budziły nasz instynkt opiekunów. Podobnie zresztą jest ze szczeniakami – badania dowiodły, że na śliczne małe pieski reagujemy podobnie. Trudno się dziwić, kiedy pomyślimy o tych wpatrzonych w nas pięknych, dużych oczętach. To jednak rodzi pytanie: co z dziećmi, które nie spełniają ogólnie przyjętych standardów dziecięcego uroku? Czy nie zasługują na dobrą opiekę? Badania są bezlitosne: dorośli w obecności ślicznych i mniej ślicznych dzieci, chętniej dawali zabawki tym ładniejszym. To samo dotyczy adopcji: ładniejsze dzieci szybciej znajdują opiekunów. Jeszcze smutniejsze jest to, że nawet matki czasami są mniej otwarte na potrzeby mniej urodziwych dzieci. Te doniesienia są smutne i trudno nie współczuć dzieciom, które ktoś uzna za mniej atrakcyjne lub maluchom, które rodzą się z różnego rodzaju schorzeniami obejmującymi m.in. deformacje twarzy. Na szczęście rodzice są tak uwarunkowani, żeby reagować z czułością na wygląd swoich dzieci, co daje im szansę na dobre warunki rozwoju. Naukowcy argumentują też, że dzieci nie są całkiem bezbronne. W wyniku ewolucji wykształciły szereg cech, które mają potęgować ich oddziaływanie na dorosłych i wzmacniać w opiekunach potrzebę ochrony. Wśród tych cech wymienia się dźwięki wydawane przez niemowlęta, osławiony zapach dzidziusiów, a nawet sposób, w jaki się poruszają. Jesteśmy biologicznie uwarunkowani do reagowania na dzieci z wrażliwością. Na szczęście "suche" wyniki badań to jedno, a my doskonale wiemy, że wszystkie dzieci są śliczne. I nikt nie musi nam tego mówić! Zobacz też: Chłopiec, którego nikt nie przytulał - to trzeba przeczytać! Noworodek nie jest śliczny jak z reklamy
To niesamowite, co dzieci ze Słupska zrobiły dla bezpańskich psów!
Fantastyczna inicjatywa słupskich dzieci! Przeczytaj, co niezwykłego wydarzyło się, kiedy dzieci zaczęły czytać książki bezdomnym psom ze schroniska w Słupsku.
Życie psa w schronisku nie obfituje raczej w radosne wydarzenia, ale rzeczywistość bezpańskich psów ze Słupska została odczarowana dzięki dzieciom, które przyszły czytać im swoje ulubione książki. Siedząc na kocach przed klatkami spędzały czas z psami, które boją się ludzi i przeżywają trudne emocje. To niesamowite, jaki efekt ma ta słupska akcja! Odwiedzające schronisko dzieci wita hałas, ale kiedy dzieci zaczynają czytać, psy milkną, uspokajają się i z uwagą słuchają swoich czytających gości. Spokojny głos dzieci działa na psy kojąco. Pomysłodawcą akcji jest Tom Justyniarski, obrońca praw zwierząt i autor książki „Psie troski”. Uważa, że czytanie książek działa na psy terapeutycznie – zwierzęta stają się bardziej radosne i ufne, co zwiększa ich szanse na adopcję! Justyniarski tak opowiada o terapii: "Dorośli byli w szoku. Chyba wiecie jak głośno jest w schronisku? Psy natychmiast wyciszyły się i słuchały, jak dzieci im czytają książki. Świetnie działa to czytanie dzieci. Udostępniajcie tę dobrą nowinę. Niech idzie w całą Polskę". Akcję czytania książek psom przez dzieci wspiera prezydent Słupska Robert Biedroń, który chętnie bierze udział w inicjatywach mających na celu polepszenie losu zwierząt. To za jego rządów w mieście psy w upały mogły wchodzić do urzędu ze swoimi właścicielami, zakazał też w Słupsku występów cyrków, w których występują zwierzęta. Kolejna akcja już 28 maja w schronisku w Nowym Dworze Mazowieckim, a Tom Justyniarski szuka chętnych dzieci: Podobne akcje miały już miejsce w Stanach Zjednoczonych, gdzie dzieci czytały bezpańskim psom i kotom. Z równie dobrym terapeutycznym efektem! Bardzo się cieszymy, że Tom Justyniarski przeniósł pomysł na polski grunt. Dobrze by było, gdyby akcją czytania psom ze schronisk zainteresowały się też inne miasta, by zwierzęta, które spotkał taki smutny los miały szansę na nowe, lepsze życie. Do tej pory los niestety nie dawał im zbyt wiele okazji do doświadczania dobra ze strony człowieka. Zobacz też: Tak się czyta dzieciom! Oto Obamowie i ich miny Chłopiec i jego króliczki – te zdjęcia podbiją twoje serce. Zobacz je koniecznie!
"Synku, czas do szkoły!" – "Dobrze mamo, TYLKO JAK MAM WSTAĆ?"
Kiedy mama przyszła obudzić synka, nie spodziewała się, że będzie on miał takiego obrońcę! Pupil nie chciał puścić chłopca do szkoły :-)
Która z nas nie ma problemu z porannym budzeniem dzieci? Gdy trzeba wstać i szykować się do szkoły, dzieci zakopują się w łóżkach symulując choroby, zmęczenie, ból głowy, czy nóg. Tysiące powodów byle tylko nie wstawać. Ta mama miała jednak wyjątkowo trudne zadanie! Jej dziecko nie mogło wstać do szkoły, bo nie pozwalał na to jego...pupil. Pies rasy husky, położył się na chłopcu i utrudniał mamie zdejmowanie z dziecka kołdry. Warczenie, wyrywanie kołderki, a nawet przykrywanie ponownie chłopca, wygląda przezabawnie. View oEmbed on the source website "On musi wstać!" Pies nie był agresywny wobec mamy. Kobieta głaskała go, a on spokojnie leżał na łóżku. Gdy jednak chciała choćby dotknąć kołdry, by syn mógł wydostać się spod niej, pies w ekspresowym tempie, odbierał matce pościel. "On musi wstać"- tak kobieta tłumaczyła psu powód budzenia, ten jednak nic sobie nie robił z jej próśb. A Wy macie problemy z budzeniem dzieci? Jakie zabawne historie temu towarzyszą? Zobacz także: Sesja zdjęciowa z psem zamiast noworodka.
A może by tak wykąpać się z Burkiem? Niesamowity film: ludzie i psy w jednym basenie
Psy kąpiące się wraz z ludźmi? Okazuje się, że to możliwe. Choć na pewno nie wszystkim się podoba...
Właściciele psów są tym filmem zachwyceni. Ci, którzy za nimi nie przepadają, pewnie mniej. Jednak nawet oni muszą przyznać, że wspólna kąpiel ludzi i psów w jednym basenie wygląda niesamowicie, a psy potrafią się cieszyć wodą jak mało kto. Potrafią nawet robić użytek z basenowej zjeżdżalni! Parque acuático mascotas El paraiso para los perros que adoran el agua. Es genial! Felicidad extrema! Gracias a @maijo1 por pasarnos el vídeo Posted by Se Admiten Mascotas on 20 lipca 2011 Chciałabyś, żeby taki basen był w Polsce? Wykąpałabyś się ze swoim psem (i dziesiątkami innych) w jednym basenie? Pozwoliłabyś dziecku na taką kąpiel? Czekamy na twój komentarz. Przeczytaj także: Drażnią cię psy na plaży? Te pokochasz!