„Na weselu szwagierki teściowa wyjawiła gościom moją tajemnicę. Panna młoda tak się wściekła, że wyprosiła mnie z dziećmi jeszcze przed krojeniem tortu”
„Chciałam być niewidzialna na weselu szwagierki, a teściowa jednym toastem zniszczyła wszystko”.
Kiedy Ania, moja szwagierka, ogłosiła datę ślubu, od razu wiedziałam, że to będzie wesele na sto dwa. Zawsze taka była – dokładna, wymagająca, z listą oczekiwań długą jak welon, który sobie wybrała. W dniu ślubu byłam w piątym miesiącu trzeciej ciąży i miałam jeden cel: nie zabrać jej ani odrobiny uwagi tego dnia. Sama byłam pierworodną w rodzinie, więc wiedziałam, jak to jest, kiedy coś odciąga blask od najważniejszej chwili. Z Tomkiem, moim mężem, zgodziliśmy się, że nie będziemy ogłaszać ciąży przed weselem Ani. Miałam już wyraźnie zaokrąglony brzuch, ale sukienka w kwiaty i żakiet zrobiły swoje. Poza najbliższą rodziną nikt nie musiał wiedzieć. Chciałam po prostu być gościem – dyskretnym, uśmiechniętym, niewidzialnym w tle cudzego szczęścia. Tomek się ze mnie śmiał, mówiąc, że robię z tego operację wojskową, ale ja czułam, że to ważne. Wiedziałam, jak łatwo skradnie się komuś dzień, nawet nie chcąc. Wszystko szło zgodnie z planem, do pewnego momentu Wesele odbywało się w sali z widokiem na jezioro, dzieci biegały między stołami, a ja starałam się usiąść tak, żeby nikt nie musiał podawać mi dodatkowego krzesła. Halina, moja teściowa, krążyła między gośćmi z tym swoim charakterystycznym błyskiem w oku – uwielbiała być w centrum uwagi, nawet na czyimś weselu. Zawsze miała coś do powiedzenia, zwłaszcza kiedy chodziło o wnuki. Dla niej to był temat święty, ważniejszy nawet niż sama uroczystość. Starałam się jej unikać wzrokiem, bo dobrze znałam ten błysk – zwiastował kłopoty. Kilka razy podeszła do mnie w trakcie przyjęcia, mówiąc, jak bardzo się cieszy, że „w rodzinie znowu będzie się coś dziać”. Uciszałam ją wtedy szeptem, prosząc, żeby nie mówiła nic głośno. Odpowiadała tylko uśmiechem, jakby moje słowa w ogóle do niej nie docierały. Niestety, gdy zbliżał się czas toastów, Halina wstała, uśmiechnięta od ucha do ucha. – Za młodą parę! – zaczęła, a potem, jakby nie mogła się powstrzymać, dodała: – I za kolejnego wnuka, którego wkrótce powitamy w rodzinie! Sala zamarła. Ania, w swojej białej sukni, odwróciła się w moją stronę z wyrazem twarzy, którego nie zapomnę do końca życia. Nigdy nie zapomnę jej wzroku Coś w niej pękło. Widziałam to w jej oczach – nie złość, a coś głębsze, jakby wszystkie miesiące przygotowań, stresu i presji zebrały się w jednym momencie i wybuchły. Podeszła do mnie szybkim krokiem, a goście zaczęli szeptać między sobą. – Naprawdę musiałaś to zrobić akurat teraz? – powiedziała cicho, ale z furią w głosie. – To mój dzień, Malwina. Mój jedyny dzień, a ty znowu jesteś w centrum uwagi. – Ania, ja nic nie zrobiłam – próbowałam się bronić, czując, jak serce mi wali. – To twoja mama powiedziała, nie ja. – Ale to ty jesteś w ciąży! – krzyknęła, a łzy zaczęły płynąć jej po twarzy, rozmazując delikatny makijaż. – Cały dzień planowania, a teraz wszyscy będą mówić tylko o tobie i twoim trzecim dziecku! Halina, widząc, co wywołała, spróbowała załagodzić sytuację, ale było już za późno. Ania, roztrzęsiona, kazała mi wyjść. Nie krzyczała już, ale w jej głosie było coś nieodwracalnego. – Proszę, zabierz dzieci i wyjdź. Nie mogę teraz na ciebie patrzeć. W domu panowała cisza Zabrałam dzieci, przeprosiłam gospodarzy i wyszłam z sali, zanim podano deser. Tomek został, próbując załagodzić sytuację z matką, która wciąż nie rozumiała, co złego powiedziała. Siedząc w samochodzie, z dziećmi śpiącymi na tylnym siedzeniu, poczułam, jak łzy same napływają mi do oczu. Nie z powodu wstydu, a z powodu poczucia niesprawiedliwości – zrobiłam wszystko, by nie zabrać Ani jej dnia, a mimo to zostałam ukarana, choć nie zawiniłam. Jechałam do domu w ciemności, z rękami zaciśniętymi na kierownicy, powtarzając sobie w głowie tę scenę raz za razem. Zastanawiałam się, czy powinnam była coś powiedzieć wcześniej, czy powinnam była wyjść, zanim Halina wstała. Ale przecież nie mogłam przewidzieć, że jedno zdanie zniszczy cały wieczór. Przez kolejne dni w domu panowała cisza. Tomek próbował rozmawiać z matką, ale Halina uparcie twierdziła, że nie rozumie, o co tyle hałasu. – Przecież to dobra wiadomość, powinniśmy się cieszyć – powtarzała, jakby fakt, że zepsuła cudzy dzień, był drugorzędny. Widziałam, jak Tomek się frustruje, próbując jej to wyjaśnić, ale ona tylko machała ręką, jakby to była przesada z naszej strony. Czułam się winna, mimo że wiedziałam, że nie zrobiłam nic złego. To dziwne uczucie – być ukaranym za coś, co nie było moją decyzją, a jednocześnie rozumieć, że emocje drugiej osoby są prawdziwe i głębokie. Ania przez tydzień nie odbierała moich telefonów. Pisałam jej wiadomości, próbując wyjaśnić, przepraszać, choć sama nie wiedziałam, za co konkretnie. W końcu, gdy zadzwoniła, jej głos był spokojniejszy, ale wciąż pełen żalu. – Wiem, że to nie była twoja wina – powiedziała. – Ale czułam się, jakby ktoś zabrał mi ostatnią chwilę, która miała być tylko moja. Rozmowa, która wszystko zmieniła Umówiłyśmy się na kawę, tylko we dwie, bez dzieci, bez teściowej, bez nikogo, kto mógłby zakłócić tę rozmowę. Wybrałyśmy małą kawiarnię na rogu, tę samą, w której siedziałyśmy razem wiele lat temu, zanim jeszcze wyszłam za Tomka. Ania wyglądała inaczej niż na weselu – bez makijażu, w prostym swetrze, z podkrążonymi oczami. Opowiedziałam jej, jak bardzo starałam się schować ciążę, jak unikałam nawet zdjęć z bliska, żeby nie zabrać jej blasku. Powiedziałam też, że rozumiem, jak to jest czuć się w cieniu, bo przez lata patrzyłam, jak moi rodzice porównują mnie z kuzynkami, a ja zawsze wychodziłam na tę „mniej błyskotliwą”. Ania w końcu się rozpłakała, mówiąc, że przez całe życie czuła się w cieniu – najpierw mojego małżeństwa, potem naszych dzieci, a teraz nawet własny ślub nie mógł być tylko o niej. – To nie ma nic do ciebie, Malwina. To ma do czynienia z tym, że zawsze czułam się mniej ważna. A twoja ciąża przypomniała mi to wszystko naraz. – Nie wiedziałam, że tak się czujesz – powiedziałam szczerze. – Gdybym wiedziała, zrobiłabym więcej, żeby ten dzień był naprawdę tylko twój. – Wiem. I właśnie dlatego to tak zabolało. Bo wiedziałam, że ty się starałaś. A mimo to i tak wszystko się posypało. Zrozumiałam wtedy, że to nie był tylko wybuch emocji z powodu jednego toastu. To były lata skumulowanych porównań, presji rodzinnej, poczucia bycia w tle. Ania potrzebowała tego dnia, by wreszcie poczuć się najważniejsza, a Halina, nieświadomie, odebrała jej to w jednej chwili. Nasza relacja się zmieniła Po tej rozmowie coś między nami się zmieniło. Ania zaczęła częściej dzwonić, pytać o dzieci, a nawet zaprosiła nas na wspólny obiad, gdy urodziła się moja córka. Pamiętam, jak trzymała ją na rękach w kuchni, mówiąc, że tym razem chce być częścią tej chwili, a nie kimś, kto patrzy z boku. Halina, choć wciąż czasem mówi coś bez zastanowienia, nauczyła się pytać, zanim coś ogłosi – przynajmniej trochę. Kiedy byłam w ciąży z czwartym dzieckiem, zadzwoniła do mnie zapytać, czy może o tym komuś powiedzieć, zanim otworzyła usta na następnym rodzinnym obiedzie. Uśmiechnęłam się, słysząc to pytanie – dla niej to był ogromny krok. Do dziś, kiedy wspominamy to wesele, śmiejemy się gorzko z tego toastu, który omal nie zrujnował relacji między nami na dobre. Ale z tamtej burzy wyszło coś dobrego – szczerość, której wcześniej nam brakowało. Nauczyłam się, że czasem nie da się uniknąć bycia w centrum uwagi, nawet jeśli robi się wszystko, by tego uniknąć. I że najważniejsze rozmowy często rodzą się dopiero po najgorszych momentach. Malwina, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Po narodzinach Aurelki byłam tak wykończona, że nie zauważyłam, jak mąż robi ze mnie pośmiewisko przed rodziną. Dopiero na weselu kuzynki przejrzałam na oczy” „Mieliśmy 5-letnią córkę, a on wciąż nie myślał o ślubie. Dopiero gdy zagroziłam, że wyjadę do Niemiec, zrozumiał, ile może stracić” „Wzięliśmy 100 tys. od teściów na budowę domu dla nas i dzieci. Gdy usłyszałam, co chcą w zamian, przeszedł mnie dreszcz”
„Na weselu szwagra mąż zostawił mnie samą z dziećmi i poszedł obtańcowywać wszystkie baby. Gdy wrócił po dwóch godzinach, na koszuli miał ślad szminki”
„Dwie godziny go szukałam wśród gości, a kiedy wrócił, na białej koszuli miał czerwony ślad, który zmienił sposób, w jaki na niego patrzyłam”.
Wesele Marka, brata mojego męża, zapowiadało się jak wszystkie inne – ogród pełen lampionów, stoły uginające się od jedzenia, dzieci biegające między krzesłami. Mam dwóch synów, pięcioletniego Kubę i dwuletniego Antosia, którzy od pierwszej minuty czepiali się mojej sukienki, domagając się uwagi. Tomasz, mój mąż, przyjechał na to wesele z oczywistych powodów – to był ślub jego brata – ale bardziej ucieszył się z okazji, żeby spotkać starych znajomych ze studiów, których dawno nie widział. Usiedliśmy w miejscu, z którego widziałam całą salę i część ogrodu. Tomasz krążył między gośćmi, śmiał się głośno, obejmował koleżanki i kolegów, których nie widział latami, i co jakiś czas rzucał mi przelotny uśmiech, jakby chciał powiedzieć: „Zobacz, jak się dobrze bawię”. Nie miałam mu tego za złe. W końcu każdy z nas zasłużył na chwilę oddechu od codzienności. Zegar zaczął tykać inaczej Pierwsza godzina minęła szybko – między pilnowaniem, żeby Antoś nie zjadł całej miski oliwek, szukaniem zgubionej zabawki Kuby i rozmowami z ciotkami, które chciały wiedzieć wszystko o moich planach zawodowych. Tomasz zniknął gdzieś w tłumie, co nie było niczym nadzwyczajnym. Znałam go – lubił być w centrum uwagi, opowiadać anegdoty, śmiać się głośniej niż wszyscy. Druga godzina jednak zaczęła mnie niepokoić. Chłopcy byli już zmęczeni, Antoś zasypiał na moich kolanach, a ja rozglądałam się po ogrodzie, próbując wypatrzyć znajomą sylwetkę męża. Zapytałam kilku osób, czy go widziały. Ktoś wspomniał, że poszedł „na chwilę” w stronę altany przy stawie, gdzie zbierała się mniejsza grupka gości, dalej od głośnej muzyki. Nie zastanawiałam się nad tym długo. Wesela mają swój rytm, ludzie się rozchodzą, rozmawiają w mniejszych grupach. Ale kiedy minęła kolejna godzina, a Tomasz wciąż się nie pojawiał, poczułam, że coś we mnie zaczyna się napinać. Nie była to jeszcze zazdrość – bardziej niepokój, że coś jest nie tak. Detal na koszuli, który zmienił wszystko Kiedy wreszcie wrócił do stolika, uśmiechał się, ale ten uśmiech wydawał się wymuszony, zbyt szybki, jakby ćwiczony w drodze. Usiadł, sięgnął po szklankę wody i zaczął rozmawiać o niczym – o pogodzie, o tym, że orkiestra gra za głośno. Nie patrzył mi w oczy. I wtedy to zobaczyłam. Na jego białym kołnierzyku, tuż przy szyi, widniał wyraźny odcisk szminki. Czerwony, niewielki, ale niemożliwy do przeoczenia. Serce mi zamarło. Przez chwilę myślałam, że może to jakiś przypadek – ktoś go przywitał, może jedna z ciotek pocałowała go w policzek, jak to bywa na weselach. Ale ten odcisk nie wyglądał na przypadkowy pocałunek w policzek. Był zbyt blisko szyi, zbyt intymny. – Tomek – powiedziałam spokojnie, choć głos mi się lekko trząsł – co masz na kołnierzyku? Spojrzał na mnie, a potem błyskawicznie na swoją koszulę. Zobaczyłam, jak blednie. – Co? Nic, pewnie... pewnie ktoś się przywitał – wymamrotał, próbując to zamaskować serwetką. – Dwie godziny cię nie było – powiedziałam, starając się zachować spokój przy dzieciach. – Gdzie byłeś? – Rozmawiałem z chłopakami ze studiów, przy altanie. Straciłem poczucie czasu, to wszystko. Znałam go wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, kiedy kłamie – jego wzrok wtedy zawsze uciekał w bok, tak jak teraz. Noc pełna pytań bez odpowiedzi Resztę wesela spędziłam z uśmiechem przyklejonym do twarzy, tańczyłam z chłopcami, rozmawiałam z rodziną, ale w głowie miałam tylko jedno pytanie – co się właściwie wydarzyło przy tej altanie. Tomasz starał się być uważny, dolewał mi wody, pytał, czy dzieciom nie jest zimno, ale to wszystko wydawało się grą, jakby chciał odkupić coś, czego jeszcze nie wyznał. W drodze do domu, kiedy chłopcy zasnęli na tylnym siedzeniu, zapytałam go bezpośrednio. – Tomek, co tam się wydarzyło? Milczał przez chwilę, wpatrując się w drogę przed sobą. – To nie było tak, jak myślisz – powiedział wreszcie. – Ela, moja koleżanka ze studiów, przyszła się przywitać. Objęła mnie, pocałowała w szyję, bo tak zawsze robiła, kiedyś. Nie zdążyłem się odsunąć. Nie chciałem tego. – I dlaczego mi to mówisz teraz, a nie od razu przy stole? – Bo wiedziałem, jak to wygląda. Bałem się twojej reakcji przed dzieckiem, przed całą rodziną. Czułam, że coś we mnie pęka – nie z powodu samego pocałunku, ale z powodu tego, że wolał ukrywać prawdę, niż powiedzieć mi od razu, co się stało. Zaufanie, które budowaliśmy przez lata, w jednej chwili wydało się cienkie jak papier. To był moment, w którym zrozumiałam, co naprawdę mnie boli Przez kilka następnych dni rozmawialiśmy więcej, niż zdarzało nam się przez ostatnie miesiące. Tomasz przyznał, że rozmowa z Elą trwała dłużej, niż powinna, że wspominali stare czasy, kiedy oboje byli inni – wolni od obowiązków, bez dzieci, bez codziennych zmartwień. Powiedział, że to nostalgia go zatrzymała, a nie uczucie. Zrozumiałam, że moja złość nie wynikała tylko z tego jednego wieczoru. Wynikała z tego, że przez ostatni rok czułam się jak druga skrzypaczka we własnym małżeństwie – zawsze zajęta dzieckiem, domem, podczas gdy Tomasz miał przestrzeń, żeby być kimś innym, kimś z przeszłości, kimś wolnym. – Potrzebuję więcej niż przeprosin – powiedziałam mu wieczorem, kiedy dzieci już spały. – Potrzebuję, żebyś zauważał, kiedy znikasz z mojego życia na dwie godziny, nawet jeśli fizycznie jesteś w tym samym ogrodzie. Słuchał uważnie, bez przerywania, co samo w sobie było dla niego nietypowe. Nowy początek na starych fundamentach Minęły trzy miesiące od tamtego wesela. Nie było magicznego rozwiązania, żadnej jednej rozmowy, która wszystko naprawiła. Ale Tomasz zaczął inaczej podchodzić do wspólnych wyjść – zamiast znikać w tłumie, częściej szukał mnie wzrokiem, przyprowadzał mi talerz z jedzeniem, siadał przy nas z chłopcami, nawet kiedy przy sąsiednim stole trwała ożywiona rozmowa. Zrozumiałam też, że nie muszę być zawsze tą, która opiekuje się dzieckiem, żeby on mógł się bawić. Zaczęliśmy dzielić te role uczciwiej, na kolejnych imprezach rodzinnych i spotkaniach ze znajomymi. To nie był powrót do stanu sprzed wesela – to było coś nowego, zbudowane na uczciwej rozmowie, a nie na milczącym założeniu, że wszystko jest w porządku. Do dziś, kiedy widzę białą koszulę na wieszaku, mimowolnie zerkam na kołnierzyk. Ale teraz robię to z mniejszym niepokojem, a bardziej z pewnością, że jeśli coś się wydarzy, Tomasz powie mi o tym od razu, a nie będzie czekał, aż sama to zauważę. Katarzyna, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Pozwoliłam zabrać dzieci na wesele i pożałowałam. Bąbelki rozniosły salę, ale najgorszą wiochę odstawili rodzice” „Mąż nazwał mnie darmozjadem, więc na obiad dostał pierogi z marketu, a wieczorem stos ubranek dziecka do prasowania. Efekt mnie zaskoczył” „Wzięliśmy 100 tys. od teściów na budowę domu dla nas i dzieci. Gdy usłyszałam, co chcą w zamian, przeszedł mnie dreszcz”
„Po narodzinach Aurelki byłam tak wykończona, że nie zauważyłam, jak mąż robi ze mnie pośmiewisko przed rodziną. Dopiero na weselu kuzynki przejrzałam na oczy”
„Myślałam, że mój mąż jest ze mnie dumny, aż ciotka na weselu powiedziała mi, co naprawdę mówił o mnie całej rodzinie”.
Nigdy nie przypuszczałam, że wesele kuzynki stanie się miejscem, w którym runie mój obraz małżeństwa. Siedziałam przy suto zastawionym stole, w sukience, którą kupiłam na specjalną okazję, z Aurelką śpiącą w wózku obok, i czułam się prawie jak przed macierzyństwem – odświętnie, lekko, prawie jak dawna ja. Patryk siedział po drugiej stronie stołu, rozbawiony, w swoim żywiole, otoczony ciotkami i kuzynami, którzy chichotali z jego dowcipów. Byłam z niego dumna. Myślałam, że to nasz wspólny wieczór wytchnienia od pieluch, nieprzespanych nocy i kolejnych karmień. Od urodzenia Aurelki minęło osiem miesięcy. Te miesiące były dla mnie najintensywniejszym czasem w życiu – pełnym miłości, ale też wyczerpania, którego nie da się opisać komuś, kto tego nie przeżył. Patryk wracał z pracy, brał córkę na ręce, mówił, że jestem świetną mamą, że dajemy sobie radę. Wierzyłam mu bez zastrzeżeń. Może właśnie dlatego to, co usłyszałam tamtego wieczoru, uderzyło we mnie z taką siłą. Komplement, który nie był komplementem Ciotka Bogumiła, siostra mojej mamy, usiadła koło mnie ze szklanką soku owocowego i uśmiechem, który od razu wydał mi się dziwnie współczujący. – Wiesz, Karolinko, naprawdę podziwiam Patryka – powiedziała, poprawiając serwetkę. – Że mimo wszystko nie wstydzi się z tobą pokazywać publicznie. To budujące, że tak trzyma się przy tobie, nawet teraz. Zamarłam z widelcem w połowie drogi do ust. – Co masz na myśli? – spytałam, próbując zachować spokój w głosie. Ciotka zrobiła zdziwioną minę, jakby to ja powinna rozumieć, o co chodzi. – No, on tyle mówi, jak bardzo się zmieniłaś po porodzie. Że jesteś… inna. Zawsze zmęczona, roztargniona. Mówił nam to na imieninach u babci, pamiętasz? A mimo to zabiera cię na takie wyjścia. To miłe z jego strony. Czułam, jak twarz mi płonie, choć na zewnątrz starałam się zachować spokój. – Nie pamiętam takiej rozmowy – powiedziałam cicho. – Ojej, może nie chciał, żebyś się dowiedziała – ciotka machnęła ręką, jakby to była drobnostka. – Mężczyźni czasem tak żartują między sobą, wiesz. Nie miej mu tego za złe. Zrozumiałam, że coś jest bardzo nie tak Wróciłam do domu tamtej noc z uczuciem, że ziemia usunęła mi się spod nóg. Patryk prowadził, wesoły, nucąc coś pod nosem, nieświadomy, że w mojej głowie właśnie rozsypywał się cały obraz naszego małżeństwa. – Fajne wesele, nie? – zapytał, patrząc na drogę. – Bardzo – odpowiedziałam sucho. Nie chciałam wywoływać kłótni w samochodzie, z Aurelką śpiącą w foteliku. Ale kiedy położyliśmy córkę do łóżeczka i zostaliśmy sami w salonie, nie mogłam już dłużej milczeć. – Ciotka Bogumiła powiedziała mi coś dziwnego – zaczęłam, siadając na kanapie. – Co takiego? – Patryk usiadł przy mnie, jeszcze uśmiechnięty po całym wieczorze. – Że podziwia cię, bo mimo wszystko nie wstydzisz się ze mną pokazywać. Że mówiłeś rodzinie, jak się zmieniłam, jak jestem zmęczona i roztargniona. Uśmiech zniknął z jego twarzy w ciągu sekundy. – Przesadza – powiedział, ale nie patrzył mi w oczy. – To był tylko żart, wiesz, jak to bywa między rodziną. – Jaki żart, Patryku? Bo ja nie widzę w tym nic zabawnego. Nigdy nie zapomnę tej rozmowy Zaczął się tłumaczyć, ale każde jego słowo tylko potwierdzało to, czego się bałam. Mówił rodzinie, że po porodzie „trochę spuchłam”, że jestem „nie taka jak dawniej”, że czasem „trudno mnie znosić”, bo zawsze jestem wyczerpana i nie mam czasu dla siebie i się zaniedbałam. Robił z tego anegdoty przy stole, śmiał się z nimi, budował swój obraz jako cierpliwego męża, który „mimo wszystko” mnie kocha. – To były tylko żarty – powtarzał, jakby to mogło coś zmienić. – Nie chciałem cię zranić. – Nie chciałeś mnie zranić, ale robiłeś ze mnie temat do śmiechu za moimi plecami? – głos mi się łamał, ale nie chciałam płakać przy nim. Nie tym razem. – Przesadzasz, Karolina. To nic wielkiego. To zdanie zabolało najbardziej. Bo dla mnie to było wszystko. Miesiące nieprzespanych nocy, karmień co dwie godziny, kołysania, kiedy Aurelka płakała z kolki, prania, sprzątania, gotowania, kiedy on wracał z pracy i mówił, że jestem wspaniałą matką. A za moimi plecami śmiał się z tego, jak wyglądam i jak się czuję. Tamtej nocy nie zmrużyłam oka Nie spałam tamtej noc. Leżałam obok niego, słuchając jego spokojnego oddechu, i myślałam o wszystkich chwilach, kiedy czułam się doceniona – czy one były prawdziwe, czy tylko elementem gry, którą prowadził na dwóch frontach? Rano zadzwoniłam do mamy. Nie chciałam obciążać jej moimi problemami, ale potrzebowałam kogoś, kto powie mi, czy przesadzam. – Kochanie, ja to słyszałam już wcześniej od ciotki Bogusi – powiedziała mama cicho. – Myślałam, że wiesz. Że to jakiś wasz prywatny żart. Okazało się, że nie tylko ciotka Bogumiła znała te historie. Cała rodzina słyszała wersję Patryka o naszym małżeństwie – wersję, w której on był bohaterem znoszącym trudy życia z kobietą, która „się zmieniła”. Nikt nie pomyślał, żeby powiedzieć mi wcześniej. Może wstydzili się, może uważali, że to nie ich sprawa. Nie mogłam tego tak zostawić Wieczorem, kiedy Patryk wrócił z pracy, czekałam na niego przy stole z Aurelką na kolanach. – Musimy porozmawiać poważnie – powiedziałam, kiedy usiadł. – Znowu to samo? – westchnął. – Tak, znowu to samo, bo to samo się nie skończyło od naszej ostatniej rozmowy. Chcę wiedzieć, dlaczego czułeś potrzebę opowiadania rodzinie takich rzeczy o mnie. Dlaczego nie powiedziałeś mi, że coś ci nie odpowiada, tylko robiłeś ze mnie żart przy innych? Patryk długo milczał, wpatrując się w blat stołu. – Może... może było mi ciężko – powiedział wreszcie. – Nie umiałem powiedzieć tego wprost, więc robiłem z tego śmieszne historie. Łatwiej było się z tego pośmiać, niż przyznać, że czasem czuję się zagubiony w tym wszystkim. – Ale to ja jestem twoją żoną, Patryk. Nie oni. Jeśli coś ci ciężko, powiedz mi, a nie im. Zamiast tego pozwoliłeś, żeby cała rodzina patrzyła na mnie jak na kogoś, kogo trzeba tolerować. Jego oczy zaszkliły się, choć starał się to skryć. – Przepraszam. Naprawdę. Nie zastanawiałem się, jak to wygląda z twojej strony. Obiecał, że już nigdy mnie nie oczerni Nie było łatwo odbudować zaufanie. Powiedziałam mu wprost, że jeśli chce zostać w tym małżeństwie, musi zacząć mówić do mnie, a nie o mnie za moimi plecami. Że szacunek nie polega na tym, żeby publicznie deklarować, że „mimo wszystko” się ze mną pokazuje, ale na tym, żeby nigdy nie stawiać mnie w sytuacji, w której muszę się usprawiedliwiać przed rodziną z własnego wyglądu czy zmęczenia. Minęły miesiące, zanim poczułam, że coś się naprawdę zmieniło. Patryk zaczął chwalić mnie przy innych, ale tym razem szczerze – że radzę sobie z Aurelką, że jestem silniejsza, niż myślałam. Kiedy następnym razem spotkałam ciotkę Bogumiłę, na kolejnym rodzinnym obiedzie, powiedziała mi, że Patryk mówił o mnie „same dobre rzeczy”. Uśmiechnęłam się, ale wiedziałam, że to ja musiałam nauczyć go, jak wyglądają te dobre rzeczy. Dziś, kiedy patrzę na Aurelkę, która uczy się chodzić, trzymając się mebli, wiem, że nie chcę, by dorastała w domu, gdzie miłość okazywana jest jedną osobie, a wyśmiewana za jej plecami. Wiem też, że mój głos – ten, który wtedy przy stole na weselu zabrzmiał niepewnie – w końcu został usłyszany. Karolina, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż biegał z płaczem do mamusi, gdy leżałam w połogu, i narzekał, że dom nieposprzątany. Mój sprytny odwet zamknął mu usta” „Podsłuchałam rozmowę męża z jego matką o moim macierzyństwie. Ten maminsynek bezczelnie mnie oczernił, nigdy mu tego nie podaruję” „Mój były mąż przepisał cały majątek na nową żonę, by nie płacić na nasze dziecko. Mówi, że mam się cieszyć, że nie zabrał mi 800+”
„Pozwoliłam zabrać dzieci na wesele i pożałowałam. Bąbelki rozniosły salę, ale najgorszą wiochę odstawili rodzice”
Rodzina wiedziała, że dzieci na weselu są mile widziane – nie chciałyśmy z siostrą nikogo wykluczać. Nie przewidziałam jednak, że to właśnie obecność najmłodszych zburzy cały porządek, który tak starannie układałam.
Planowanie wesela mojej siostry Zuzy zajęło nam prawie rok. Jako starsza siostra wzięłam na siebie sporo organizacyjnych obowiązków. Chciałam, żeby to był wieczór pełen elegancji – stonowana muzyka, delikatne aranżacje, moment na rozmowy przy stole. Zuza zgodziła się na mój pomysł, bo sama nie miała głowy do szczegółów. Ustaliłyśmy z didżejem konkretną playlistę: trochę jazzu, klasyki, spokojnych utworów, które pozwolą gościom cieszyć się wieczorem bez chaosu. Wszystko było perfekcyjnie zaplanowane Sala wyglądała dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam. Stoły nakryte w odcieniach beżu, świece, delikatne kwiaty. Didżej, pan Robert, dostał od nas playlistę tydzień wcześniej i zapewnił, że będzie się jej trzymał, z małymi odstępstwami na prośby gości. Czułam ulgę – wreszcie coś, co mogłam odhaczyć jako „zrobione”. Gdy zaczęli się schodzić goście, w tym kilka rodzin z dziećmi, uśmiechałam się do każdego malucha, który wpadał mi w ramiona. Kochałam te dzieci – to były córki i synowie moich kuzynów, sąsiadów, przyjaciół Zuzy. Nie miałam nic przeciwko ich obecności. Po prostu założyłam, że rodzice będą pilnować, żeby impreza toczyła się zgodnie z planem, a dzieci znajdą swój kącik do zabawy, który przygotowałyśmy – z klockami, kredkami i małym telewizorem do puszczania bajek w przerwie. Nagle muzyka zaczęła się zmieniać Pierwsze dźwięki jazzu wybrzmiewały w sali może przez czterdzieści minut. Potem zauważyłam, że przy didżejskim stanowisku zaczyna się gromadzić grupka rodziców. Z daleka nie słyszałam, o czym rozmawiają, ale widziałam gesty w stronę dzieci siedzących przy stołach, znudzonych, kręcących się na krzesłach. Po chwili muzyka się zmieniła. Zamiast spokojnego standardu jazzowego popłynęła piosenka z popularnej bajki. Spojrzałam na Zuzę, która tańczyła z mężem, i zobaczyłam jej zdziwioną minę. Podeszłam do didżeja. – Panie Robercie, mieliśmy inną playlistę – powiedziałam, starając się zachować spokój. – Wiem, ale rodzice bardzo prosili. Dzieci się nudzą – odpowiedział, wzruszając ramionami, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Nie chciałam robić scen, więc wróciłam do stołu, myśląc, że to jednorazowy epizod. Ale kolejna piosenka też była z bajki. I następna. W pewnym momencie sala, która miała być elegancka i stonowana, zaczęła przypominać przedszkolną dyskotekę. Dzieci szalały, rzucały balonami, a dorośli zaczęli podpierać ściany. Spróbowałam spokojnie to naprawić Zebrałam się na odwagę i podeszłam do grupki rodziców, którzy inicjowali te zmiany. Wśród nich była moja kuzynka Ania, z którą zawsze miałam dobry kontakt. – Rozumiem, że dzieciom podobają się takie piosenki, ale to wesele Zuzy. Mieliśmy ustaloną playlistę – powiedziałam, próbując brzmieć uprzejmie, choć czułam narastającą frustrację. – Monika, no przestań. To jest wesele familijne, dzieci muszą się bawić – odpowiedziała Ania, a inni przytaknęli. – Nie mówię, że dzieci nie mogą się bawić. Mówię, że jest do tego specjalny kącik, i że muzyka miała być inna – tłumaczyłam, czując, jak głos mi się napina. – Jesteś strasznie sztywna. To wesele, nie koncert filharmonii – wtrącił się mąż Ani, Arek, z uśmiechem, który miał rozładować napięcie, ale zabolał mnie bardziej niż jego słowa. Odeszłam od stolika z poczuciem, że coś we mnie się łamie. Nie chodziło o upór, chodziło o to, że przez miesiące planowania nikt nie zapytał mnie, czy mogę coś zmienić – po prostu to zmieniono, bez pytania. Usłyszałam, że jestem egoistką Wieczorem, kiedy już emocje trochę ostygły, podeszła do mnie mama. Miałam nadzieję, że przyjdzie do mnie ze wsparciem, ale usłyszałam coś zupełnie innego. – Monika, przesadzasz. To dzieci, nie możesz oczekiwać, że będą siedziały cicho przy jazzowej muzyce – powiedziała, kładąc mi rękę na ramieniu, jakby to miało mnie uspokoić. – Mamo, ja nie mam nic przeciwko dzieciom. Mam coś przeciwko temu, że nikt nie zapytał, czy mogę coś zmienić w planie, który przygotowywałam miesiącami – odpowiedziałam, czując, jak łzy cisną się do oczu. – Czasem trzeba ustąpić. Nie bądź egoistką, dzieci mają swoje potrzeby – dodała, a ja poczułam, jakby ktoś odebrał mi prawo do posiadania własnych granic. Ten moment był dla mnie punktem zwrotnym. Zrozumiałam, że dla wielu bliskich moje starania i moja praca były czymś, co można było łatwo odsunąć na bok, gdy tylko ktoś inny miał głośniejszy głos. Czułam się osamotniona, mimo że stałam w sali pełnej ludzi, którzy powinni być mi najbliżsi. Wesele pełnych dziecięcych piosenek Wyszłam na chwilę na zewnątrz, żeby ochłonąć. Powietrze było chłodne, a gwar imprezy dobiegał przez otwarte drzwi jak coś odległego, niepowiązanego ze mną. Wtedy przyszła do mnie Zuza, w swojej sukni, z lekko rozmazanym makijażem od śmiechu i tańca. – Wiem, że jesteś zdenerwowana. Ale wiesz co? Ja się dobrze bawię. Może nie tak, jak planowałyśmy, ale dzieciaki są szczęśliwe, rodzice też. Może to nie jest najgorsze, co mogło się stać – powiedziała, siadając koło mnie na schodkach. Zaskoczyło mnie to. Przez chwilę milczałam, próbując zrozumieć, co czuję. – Nie chodzi o to, że dzieci się bawią, Zuza. Chodzi o to, że czułam się zupełnie zignorowana. Że moja praca, mój wysiłek, nie miały żadnej wartości w oczach innych – powiedziałam, patrząc na siostrę. – Rozumiem to. I masz prawo się tak czuć. Ale może ten wieczór nie musi być idealny według twojego planu, żeby być dobry – odpowiedziała, ściskając moją rękę. To był moment, w którym zrozumiałam swój błąd. Nie chodziło o to, że chciałam kontrolować wszystko do perfekcji – chodziło o to, że tak bardzo bałam się, że wieczór wymknie się spod kontroli, że nie zauważyłam, jak inni po prostu chcieli się dobrze bawić, każdy na swój sposób. Wróciłam do sali z innym nastawieniem. Nie porzuciłam swoich uczuć – wciąż uważałam, że rozmowa z didżejem powinna się odbyć wcześniej, że ktoś powinien mnie zapytać. Ale zamiast walczyć z każdą piosenką, usiadłam przy stole z dziećmi mojej kuzynki i zaczęłam z nimi rozmawiać o ich ulubionych bajkach. Któraś z dziewczynek, może pięcioletnia, złapała mnie za rękę i zaciągnęła do tańca przy piosence, której nienawidziłam jeszcze godzinę wcześniej. Nie było to moje wymarzone wesele. Muzyka klasyczna wróciła tylko na chwilę, przy toaście, a resztę wieczoru zdominowały piosenki, które śpiewały dzieci na cały głos, z entuzjazmem, który w końcu zaczął mnie rozbrajać. To była najlepsza dziecięca dyskoteka w rodzinie Dzień po weselu zadzwoniłam do Ani. Chciałam wyjaśnić, co czułam, bez oskarżeń, ale też bez udawania, że wszystko było w porządku. – Ania, wiem, że chciałaś dobrze dla dzieci. Ale zabolało mnie, że nikt nie zapytał mnie o zgodę, tylko po prostu zmieniono plan bez rozmowy – powiedziałam. – Masz rację, powinniśmy cię zapytać. Po prostu widziałyśmy znudzone dzieci i chciałyśmy szybko coś zmienić. Nie pomyślałam, że to może cię zranić – odpowiedziała, a w jej głosie usłyszałam autentyczny żal. Ta rozmowa nie naprawiła całego wieczoru, ale dała mi coś ważniejszego – poczucie, że moje emocje zostały wreszcie usłyszane, a nie zbyte jako przesadna reakcja. Dziś, kiedy wspominam to wesele, śmieję się z tego, jak bardzo trzymałam się swojego planu, i jednocześnie wiem, że miałam prawo czuć się poirytowana, gdy ktoś zmienił go bez pytania. Zrozumiałam, że elastyczność i granice mogą iść w parze – że można ustąpić w jednej sprawie, nie tracąc przy tym prawa do bycia wysłuchaną. Zuza do dziś żartuje, że jej wesele było najlepszą dziecięcą dyskoteką w rodzinie, a ja już się z tego powodu nie obrażam. Monika, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie przedstawiają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz też: „Teściowie zawsze mieli w nosie naszą rodzinę. Gdy niespodziewanie zaoferowali pomoc przy dzieciach, wiedziałam, że mają ukryty cel” „Nigdy sobie nie wybaczę, że wynajęłam nianię do mojej córeczki. Po tygodniu wróciłam z pracy do pustego domu, a na stole leżał tylko krótki list” „Myślałam, że pani w przedszkolu dba o moje dziecko z sympatii. Gdy nakryłam ją z moim mężem, uknułam słodką zemstę”
Panna młoda o bezczelnej prośbie dziadków: „Rozbeczałam się. Myślałam, że noc poślubna jest dla nas”
Wydawało jej się, że wszystko zaplanowała tak, żeby każdy czuł się mile widziany – także najmłodsi goście. Kiedy jednak zadzwonili rodzice z pewną propozycją, przez chwilę była przekonana, że to tylko niezbyt udany żart. Niestety, mówili całkowicie serio. Przeczytaj, co napisała do nas nasza czytelniczka Ola.
Na redakcyjną skrzynkę regularnie trafiają listy od rodziców. Tym razem napisała do nas przyszła panna młoda, która jeszcze przed ślubem usłyszała prośbę, po której długo nie mogła dojść do siebie. Przyznaje, że do dziś zastanawia się, czy naprawdę to ona zachowała się egoistycznie. „Od początku wiedziałam, że na naszym weselu będą dzieci” Pod koniec sierpnia wychodzę za mąż. Nigdy nawet przez chwilę nie rozważałam wesela bez dzieci. Mam chrześniaków, siostrzeńców, dzieci kuzynów i przyjaciół. Dla mnie są częścią rodziny, dlatego od początku wiedziałam, że chcę świętować razem z nimi. Naprawdę się postarałam. Wynajęliśmy animatora, który przez kilka godzin będzie organizował dzieciom zabawy. Przygotowaliśmy osobny stolik z jedzeniem specjalnie dla najmłodszych. Będą mini pizze inspirowane Minionkami, nuggetsy w kształcie dinozaurów, kolorowe deserki i lemoniada. Zamówiliśmy też stanowisko, przy którym będzie można robić zwierzątka z balonów. Chciałam, żeby dzieci czuły się na naszym weselu równie ważne jak dorośli. Słyszałam od wielu osób, że przesadzam i że dzieci i tak będą szczęśliwe, jeśli dostaną frytki i kawałek tortu. Ja jednak chciałam zrobić coś więcej. „Myślałam, że to żart” Kilka dni temu zadzwoniła do mnie mama. Rozmowa zaczęła się całkiem zwyczajnie, ale po chwili powiedziała, że razem z tatą mają do mnie jedną prośbę. Chodziło o apartament dla nowożeńców. Rodzice zasugerowali, że powinnam odstąpić go mojej siostrze i jej dwóm synkom, którzy mają trzy i pięć lat. Tłumaczyli, że chłopcy będą zachwyceni takim wielkim łóżkiem, a w pokojach dla gości dzieci prawdopodobnie będą spały na dostawkach. Dodali też, że przecież my z mężem i tak pewnie wrócimy do apartamentu dopiero nad ranem, więc dzieci mogłyby przespać się tam kilka godzin. Na początku naprawdę myślałam, że mama żartuje. „Poczułam, że znowu mam ustąpić. Jak przez całe życie” Kiedy powiedziałam, że absolutnie się na to nie zgodzę, zapadła cisza. Po chwili usłyszałam, że nie tak mnie wychowała i chyba zapomniałam, że dzieci też mają swoje potrzeby. Rozbeczałam się, jak skończyłyśmy rozmawiać. Odkąd pamiętam, miałam wrażenie, że moi rodzice zawsze trochę bardziej faworyzowali moją młodszą siostrę. To ja byłam tą starszą, więc to ode mnie oczekiwano rozsądku, cierpliwości i ustępowania. Słyszałam: „Jesteś starsza, odpuść”, „Nie kłóć się z siostrą”, „Ona jest jeszcze mała, zrozum”. Przez lata przywykłam do tego, że jej potrzeby często stawiano przed moimi. Kiedy siostra jako pierwsza wyszła za mąż i urodziła dzieci, też nie obyło się bez uszczypliwości. Rodzina żartowała, że „młodsza cię wyprzedziła”, że „chyba za bardzo wybrzydzałam”, że „teraz to już tylko czekać, aż w końcu i ja kogoś znajdę”. Nikt nie zastanawiał się, jak takie komentarze mogą boleć. Uśmiechałam się, choć w środku było mi przykro. Dlatego, gdy mama poprosiła mnie o oddanie apartamentu nowożeńców siostrze i jej dzieciom, poczułam coś więcej niż złość. Miałam wrażenie, że po raz kolejny słyszę ten sam komunikat: „Twoje marzenia mogą poczekać. Najpierw zadbajmy o siostrę”. Naprawdę lubię dzieci, uwielbiam siostrzeńców. Wydaliśmy dodatkowe pieniądze tylko po to, żeby najmłodsi goście świetnie się bawili. Nie przeszkadza mi ich śmiech, bieganie ani to, że na weselu będzie trochę głośniej. Chciałabym jednak, żeby moja rodzina zrozumiała jedno. To nadal jest dzień mojego narzeczonego i mój. Jeden jedyny dzień, którego nie da się powtórzyć. Czy naprawdę proszę o tak wiele, jeśli chciałabym spędzić noc poślubną we własnym apartamencie z własnym mężem? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Te dzieciaki właśnie powiedziały sobie tak”. Jedno zdjęcie z wesela wywołało niesmaczne skojarzenia
„Nowożeńcy kazali nam zapłacić za specjalne menu i nocleg dzieci. Zdziwią się, gdy otworzą kopertę od naszej rodziny”
Kiedy zobaczyłam wiadomość od Marty, zamarłam. Zamiast radości z naszej obecności na weselu, dostałam cennik za kotleciki i animatorkę. Postanowiłam, że zapłacę co do grosza, ale mój prezent ślubny zapamięta na długo.
Organizacja wyjścia na wesele z trójką małych dzieci to przedsięwzięcie logistyczne porównywalne z planowaniem małej ekspedycji. Kiedy moja kuzynka Marta wręczyła nam zaproszenie, byłam naprawdę wzruszona. Zawsze miałyśmy dobry kontakt, a w zaproszeniu wyraźnie wymieniła mnie, mojego męża Damiana oraz nasze dzieci: siedmioletnią Zosię, pięcioletniego Jasia i trzyletnią Hanię. Cieszyłam się, że cała nasza rodzina będzie mogła uczestniczyć w tym ważnym dla niej dniu. Zaczęliśmy przygotowania. Sukienki, garniturki, nowe buty, umawianie fryzjera. Damian wziął dodatkowe nadgodziny, żebyśmy mogli włożyć do koperty naprawdę przyzwoitą kwotę. W końcu to najbliższa rodzina. Marta przez lata była dla mnie jak młodsza siostra. Kiedy studiowała w naszym mieście, praktycznie mieszkała u nas przez dwa lata. Zawsze miała u nas ciepły obiad, miejsce do spania i wsparcie, kiedy miała problemy z chłopakami czy na uczelni. Traktowałam to jako coś absolutnie naturalnego. Rodzina to rodzina. Wiadomość, która zmieniła wszystko Na dwa tygodnie przed weselem siedziałam wieczorem na kanapie, przeglądając w telefonie inspiracje na upięcia włosów. Nagle ekran rozświetlił się powiadomieniem z komunikatora. To była Marta. „Hej Ala! Słuchaj, dopinam właśnie ostatnie szczegóły z salą i mam małą prośbę. Właściciel sali policzył mi dodatkowo za specjalne menu dla dzieciaków i za tę animatorkę, co wam o niej mówiłam. Wyszło po sto pięćdziesiąt złotych od dziecka. Prześlesz mi to blikiem? Reszta gości z dziećmi już mi przelała, więc będę miała z głowy. Z góry dzięki!”. Przeczytałam tę wiadomość raz. Potem drugi. I trzeci. Poczułam, jak krew napływa mi do twarzy, a w żołądku robi się nieprzyjemnie gorąco. Zrozumiałabym, gdyby zapytała, czy możemy się dołożyć, bo mają problemy z budżetem. Zrozumiałabym, gdyby powiedziała, że wesele jest bez dzieci, bo ich nie stać na dodatkowe atrakcje. Ale to było po prostu żądanie zwrotu kosztów, wystawione jak faktura w restauracji. – Damian, chodź tu na chwilę – zawołałam, starając się opanować drżenie głosu. Mąż wszedł do salonu, wycierając ręce w ręcznik. Spojrzał na moją minę i od razu wiedział, że coś jest nie tak. – Co się stało? Dzieciaki znowu coś zmajstrowały? – Nie. Przeczytaj to – podałam mu telefon. Damian zmrużył oczy, czytając tekst. Kiedy skończył, oddał mi telefon, a na jego twarzy malowało się kompletne niedowierzanie. – Ona tak na poważnie? – zapytał, siadając obok mnie. – Wystawiła nam rachunek za to, że przyjdziemy na jej wesele? – Na to wygląda. Czterysta pięćdziesiąt złotych za nuggetsy, frytki i panią malującą twarze. – Przecież to jest jakiś absurd. Jeśli nie miała na to kasy, mogła nie zapraszać dzieci. Albo mogła w ogóle nie robić tego całego kącika animacyjnego. Zosia i Jaś spokojnie by posiedzieli przy stole, a Hani i tak musimy pilnować sami. Co jej odpiszesz? Decyzja i plan działania Przez dłuższą chwilę patrzyłam w ekran telefonu. Moim pierwszym odruchem było odpisanie jej czegoś ostrego. Chciałam zapytać, czy za to, że wypijemy kompot, też mamy dopłacić. Chciałam jej wygarnąć, jak bardzo jest to nietaktowne. Ale nagle przypomniałam sobie te wszystkie miesiące, kiedy mieszkała u nas za darmo. Te wszystkie weekendy, kiedy wyjadała nam lodówkę do czysta, a my z Damianem uśmiechaliśmy się i po prostu robiliśmy większe zakupy. – Wiesz co? – powiedziałam cicho, czując, jak złość powoli ustępuje miejsca chłodnej kalkulacji. – Zapłacę jej to. – Zwariowałaś? – Damian oburzył się natychmiast. – Przecież wkładamy im do koperty półtora tysiąca! To ma być prezent, a nie opłata za bilet wstępu na imprezę. Nie możemy się na to godzić. – Zapłacę jej za to menu – powtórzyłam z naciskiem. – Wyślę jej ten przelew jeszcze dzisiaj. Ale wiesz co? Nasz prezent ślubny będzie wyglądał trochę inaczej, niż planowaliśmy. Damian spojrzał na mnie z ukosa, nie bardzo rozumiejąc, o co mi chodzi. – Chcesz jej dać pustą kopertę? To trochę słabe, Alusia. Będzie gadanie w całej rodzinie. – Nie pustą. Dam jej coś znacznie cenniejszego niż pieniądze. Dam jej lekcję. Pamiętasz, jak mieszkała u nas na pierwszym i drugim roku studiów? Zaczęliśmy rozmawiać i wspominać. Wyciągnęłam z szuflady notes i długopis. Zaczęłam spisywać. Czynsze, za które nigdy nie wzięliśmy ani grosza. Setki obiadów. Zużyty prąd, wodę. Koszty dojazdów, kiedy Damian woził ją na dworzec, żeby nie musiała tłuc się autobusem z ciężkimi walizkami. Nie chodziło o to, że żałowałam jej tych rzeczy. Robiłam to z miłości do rodziny. Ale skoro ona postanowiła zamienić naszą relację w transakcję finansową, postanowiłam pokazać jej, jak to wygląda z drugiej strony. Wesele z kalkulatorem w tle Dzień wesela nadszedł szybciej, niż się spodziewałam. Dzieciaki były podekscytowane, a ja starałam się trzymać nerwy na wodzy. Przelew za dziecięce menu wysłałam jeszcze tego samego wieczoru, kiedy dostałam wiadomość. Marta odpisała tylko: „Super, dzięki, buziaki!”. Ani słowa o tym, czy to dla nas problem, ani krzty refleksji. Sala weselna była piękna, nie da się ukryć. Mnóstwo kwiatów, kryształowe żyrandole, eleganckie dekoracje. Marta wyglądała zjawiskowo w swojej koronkowej sukni. Złożyliśmy jej życzenia przed kościołem, ale wręczanie prezentów miało odbyć się dopiero na sali, po pierwszym tańcu. Zasiedliśmy do stołu. Dzieci faktycznie miały swoje specjalne menu. Przyniesiono im rosół, a potem nuggetsy z frytkami. Hania zjadła dwa kęsy i stwierdziła, że woli mojego schabowego. Zosia i Jaś szybko zjedli swoje porcje i pobiegli do kącika z animatorką. Patrzyłam na to wszystko i czułam dziwny ucisk w klatce piersiowej. Zamiast cieszyć się rodzinnym świętem, cały czas myślałam o tych pieniądzach. O tym, jak bardzo zostałam potraktowana jak obcy klient, a nie bliska kuzynka. W końcu nadszedł moment wręczania kopert. Ustawiliśmy się w kolejce. Damian trzymał mnie za rękę, czując moje napięcie. – Jesteś pewna, że chcesz to zrobić? – szepnął mi do ucha. – Nigdy nie byłam bardziej pewna – odpowiedziałam cicho. Podeszliśmy do państwa młodych. Marta uśmiechała się szeroko, przyjmując życzenia i koperty od kolejnych gości. Kiedy przyszła nasza kolej, wyściskałam ją serdecznie. W końcu nadal życzyłam jej jak najlepiej. – Wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia, Martusiu – powiedziałam, wręczając jej elegancką, grubą kopertę. – Dziękuję, że jesteście! – odparła, chowając kopertę do specjalnego pudełka, które trzymał świadek. Odeszliśmy od nich i wróciliśmy do stołu. Reszta wieczoru minęła nam całkiem przyjemnie. Dzieci bawiły się świetnie, my potańczyliśmy. Jednak gdzieś z tyłu głowy cały czas czekałam na moment, w którym Marta otworzy naszą kopertę. Koperta pełna wspomnień Nie otworzyła jej na weselu, co było do przewidzenia. Prawdziwa burza rozpętała się dopiero dwa dni później, w poniedziałek po południu. Wiedziałam, co znalazła w środku. Zamiast banknotów, włożyłam tam starannie wypisaną, ozdobną kartę. Na samej górze widniał napis: Rachunek za prawdziwą gościnność. Poniżej wypisałam szczegółowo to, co ustaliliśmy z Damianem. Wynajem pokoju przez 24 miesiące: 0 zł (bo rodzina to nie hotel). Wyżywienie, obiady i kolacje przez dwa lata: 0 zł (bo rodzinę karmi się z miłości). Setki godzin rozmów, wsparcia i prania twoich rzeczy: 0 zł (bo po to są starsze kuzynki). Koszt bycia traktowaną jak bankomat na weselu: 450 zł. Na samym dole napisałam krótką wiadomość: „Martusiu, z okazji ślubu życzymy Wam, abyście nigdy nie musieli liczyć na rodzinę tak, jak my musieliśmy policzyć się z Wami. Pieniądze za nasze talerzyki odliczyliśmy od tego, co chcieliśmy Wam dać. Resztę zachowaliśmy na wyjazd z dziećmi, skoro ich obecność była dla Was tylko pozycją w kosztorysie. Kochamy Was i życzymy szczęścia”. Kiedy zadzwonił mój telefon, na wyświetlaczu zobaczyłam imię Marty. Wzięłam głęboki oddech i odebrałam. – Co to ma być? – jej głos drżał, najwyraźniej balansując między wściekłością a płaczem. – Zrobiliście mi na złość w dniu mojego ślubu? – Nie, Marto. Ślub był piękny i cieszę się, że na nim byliśmy – odpowiedziałam spokojnie, choć serce waliło mi jak oszalałe. – To co to za kartka? Wyliczasz mi, że u ciebie mieszkałam na studiach? Przecież sama mówiłaś, że mogę u was zostać! – Oczywiście, że mogłaś. I nigdy, przenigdy nie poprosiłam cię o ani jedną złotówkę. Bo tak robi rodzina. Dzieli się tym, co ma, z miłości, a nie z wyrachowania. – Sala policzyła mi za dzieci dodatkowo! – krzyknęła do słuchawki. – A myślisz, że rachunki za prąd i jedzenie, kiedy u nas mieszkałaś, same się płaciły? – zapytałam cicho. – Zapłaciłam ci za to menu, bo tego zażądałaś. Ale nie oczekuj, że po takim potraktowaniu dostaniesz od nas jeszcze grubą kopertę. Gościnność to nie jest biznes, Marto. Zapadła cisza. Słyszałam tylko jej nierówny oddech po drugiej stronie słuchawki. – Ciocia Jadzia dowie się, jak mnie potraktowaliście – rzuciła w końcu, grożąc mi własną matką. – Możesz powiedzieć cioci wszystko. Możesz jej też pokazać tę kartkę. Zobaczymy, czy będzie z ciebie taka dumna, kiedy dowie się, że kazałaś mi płacić za kotlety dla moich dzieci na twoim weselu. Rozłączyła się. Cisza po burzy Od tamtej rozmowy minęły trzy miesiące. Zgodnie z przewidywaniami, w rodzinie trochę zawrzało. Ciocia Jadzia próbowała do mnie dzwonić i robić wyrzuty, ale kiedy Damian spokojnie wytłumaczył jej, że Marta najpierw zażądała od nas przelewu na 450 złotych, żebyśmy w ogóle mogli przyjść z dziećmi, ciocia zamilkła. Okazało się, że Marta nie pochwaliła się matce swoim pomysłem na ratowanie ślubnego budżetu. Niektóre kuzynki przyznały mi rację, inne stwierdziły, że powinnam po prostu zacisnąć zęby i dać normalny prezent dla świętego spokoju. Ale ja nie żałuję. Czasem zastanawiam się, czy nie posunęłam się za daleko. Czy ta kartka w kopercie nie była zbyt złośliwa. Potem jednak patrzę na moje dzieci, przypominam sobie ten cennik przysłany na komunikatorze i wiem, że postąpiłam słusznie. Pewnych granic nie można przekraczać, nawet w imię więzów krwi. Marta przestała się do nas odzywać. Nie lajkuje moich zdjęć, nie dzwoni. Trochę mi z tym smutno, bo brakuje mi tej dawnej, roześmianej dziewczyny, z którą mogłam rozmawiać godzinami w naszej kuchni. Ale z drugiej strony, tamta dziewczyna chyba już dawno zniknęła. Zastąpiła ją kobieta, dla której relacje międzyludzkie to tylko rubryki w Excelu. Zaoszczędzone pieniądze wydaliśmy na weekendowy wyjazd w góry z Zosią, Jasiem i Hanią. Kiedy jedliśmy frytki w małej karczmie na szlaku, Damian uśmiechnął się do mnie znad stołu. – Wiesz, te frytki smakują o wiele lepiej, kiedy nikt nie wystawia rachunku za wejście na szlak – zażartował. Zaśmiałam się, czując, jak ostatnie resztki napięcia znikają. Rodzina to coś więcej niż geny. To sposób, w jaki się traktujemy na co dzień. I tej lekcji nikt mi już nie odbierze. Alicja, 34 lata Zobacz też: Polskiego rodzica na all inclusive poznasz na kilometr. „Włożył do kieszeni dwie kromki i kawałek sera. A potem zwrócił się do syna”
Animatorka szczerze o pracy na weselach. „Rodzice myślą, że jestem darmową nianią na całą noc”
Obecność kącika dla maluchów na nowoczesnych weselach ma zapewnić komfort zarówno młodej parze, jak i zaproszonym rodzicom. Przeczytaj niesamowicie mocny i szczery list doświadczonej animatorki, która opowiada o skrajnym egoizmie dorosłych gości, którzy potrafią całkowicie porzucić własne dzieci na długie godziny.
Piszę do Państwa w niedzielę rano, po kolejnym weselnym maratonie, z którego wróciłam do domu wykończona psychicznie, wściekła i z głębokim poczuciem żalu. Od ponad pięciu lat prowadzę własną działalność gospodarczą, zajmuję się organizacją czasu wolnego dla najmłodszych i regularnie pracuję na dużych, luksusowych przyjęciach ślubnych. Kocham dzieciaki, mam do nich ogromną cierpliwość, potrafię wyczarować cuda z balonów i zorganizować najbardziej wymyślne podchody na terenie ogrodu hotelowego. Niestety, to co z założenia miało być radosną pracą polegającą na urozmaicaniu czasu maluchom, z sezonu na sezon zamienia się w koszmar z powodu zachowania dorosłych uczestników imprezy. Rodzice bardzo często wychodzą z założenia, że skoro na sali jest animatorka, to mają darmową nianią na całą noc i mogą całkowicie odciąć się od jakiejkolwiek odpowiedzialności za własne potomstwo. Kulisy pracy animatora dla dzieci, czyli rodzice idą w tango Młoda para, podpisując ze mną umowę, zamawia zazwyczaj pakiet trzech lub czterech godzin intensywnych zabaw, które najczęściej kończą się w okolicach godziny dwudziestej pierwszej, tuż przed oficjalnymi oczepinami. Moim podstawowym zadaniem jest zorganizowanie gier ruchowych, malowanie twarzy, puszczanie wielkich baniek i dopilnowanie, by dzieci zjadły obiad w radosnej atmosferze, nie przeszkadzając dorosłym w pierwszych toastach. Problem polega na tym, że dla większości rodziców moment, w którym pojawiam się na sali w kolorowym stroju, jest sygnałem do rozpoczęcia imprezy bez żadnych hamulców. Podrzucają mi swoje pociechy, często nawet dwuletnie maluchy, które jeszcze nie potrafią dobrze mówić, i znikają przy barze na długie godziny, nie sprawdzając ani razu, co dzieje się z ich dzieckiem. Kiedy mija zakontraktowany czas mojej pracy i zaczynam pakować chusty animacyjne, farbki oraz tunele do wielkich toreb, w kąciku zabaw zaczyna się prawdziwy dramat. Muszę dosłownie biegać po zatłoczonym parkiecie, przeciskać się między gośćmi i szukać matki lub ojca, którzy w najlepsze tańczą w kółeczku i są głęboko oburzeni, że śmiem im przerywać zabawę. Słyszę wtedy agresywne komentarze, że przecież wesele jeszcze trwa, że oni chcą się napić, a ja powinnam posiedzieć z dziećmi jeszcze godzinę czy dwie, bo przecież od tego tutaj jestem. Nikt nie rozumie, że ja również mam swój czas pracy, swoje plany i po prostu nie jestem prywatną, całodobową opiekunką zatrudnioną przez nich osobiście. Rodzice na weselu i dramat zmęczonych maluchów Najbardziej przerażające i bolesne sytuacje mają miejsce w okolicach północy, kiedy zmęczenie u najmłodszych sięga zenitu, a głośna muzyka i hałas na sali stają się nie do zniesienia. Wczoraj około godziny dwudziestej trzeciej pewien mocno wstawiony pan przyprowadził do mojego stolika swojego czteroletniego synka, który dosłownie słaniał się na nogach i zanosił od płaczu z wycieńczenia. Mężczyzna bez cienia zażenowania rzucił mi go na kolana, stwierdził, że młody ma teraz posiedzieć ze mną, bo oni z żoną idą do baru i wrócą, jak się wyszaleją. Dziecko płakało, a ja przez kolejną godzinę tuliłam obce maleństwo na krześle, podczas gdy jego matka ryczała ze śmiechu na parkiecie obok. To nie jest odosobniony przypadek − to smutna, weselna norma, w której dzieci stają się uciążliwym dodatkiem do imprezy dorosłych. Rodzice potrafią przynieść mi zasypiające niemowlę w nosidełku, postawić je przy stole i pójść dalej, mając w nosie, że maluch potrzebuje ciszy, ciemności i przede wszystkim trzeźwego opiekuna obok. My, animatorki, stajemy wtedy przed potwornym dylematem moralnym, ponieważ formalnie nasza umowa wygasła, ale z czystej ludzkiej empatii i odpowiedzialności nie możemy zostawić bezbronnego, zapłakanego kilkulatka samego na środku sali. Gdzie kończy się rola animatora, a zaczyna czysty egoizm Chciałabym, żeby rodzice idący na wesele z dziećmi wreszcie zrozumieli, że animator to nie jest instytucja charytatywna ani darmowa niania, która ma obowiązek wychowywać i pilnować ich pociech do białego rana. Moja obecność na weselu ma być miłym dodatkiem i atrakcją, urozmaiceniem czasu dla maluchów, a nie sposobem na całkowite zrzucenie z siebie obowiązków rodzicielskich na całą noc. Wykazujecie się skrajnym egoizmem, oczekując, że obca dziewczyna za grosze będzie przewijać Wasze dzieci, wycierać im nosy i kłaść je spać na złączonych krzesłach w huku głośników, podczas gdy Wy realizujecie swoje imprezowe ambicje. Apeluję do wszystkich par młodych oraz do rodziców, którzy planują letnie wyjazdy na śluby bliskich: zacznijcie szanować naszą pracę i przede wszystkim zacznijcie szanować emocje własnych dzieci. Jeśli chcecie bawić się do piątej rano przy barze, zostawcie maluchy w domu z babcią lub opłaćcie profesjonalną, prywatną opiekunkę do pokoju hotelowego. Kącik animacyjny to nie jest całodobowa przechowalnia, a my nie chcemy, by traktowano nas jak darmowe nianie. Małgorzata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Widziała, co rodzice robili na weselu. Świadkowa: „Zgłosiłam to obsłudze. Biedne dzieciaczki”
Widziała, co rodzice robili na weselu. Świadkowa: „Zgłosiłam to obsłudze. Biedne dzieciaczki”
Huczne, całonocne wesela potrafią wyzwolić w dorosłych uczestnikach najgorsze, skrajnie egoistyczne instynkty. Poznaj relację zszokowanej kobiety, która zamiast świętować szczęście młodej pary, musiała interweniować.
Piszę do Państwa, bo od minionej soboty nie potrafię normalnie funkcjonować, a w mojej głowie wciąż kłębią się obrazy, które po prostu rozrywają mi serce. Byłam świadkową na weselu mojej bliskiej przyjaciółki i z racji swojej funkcji musiałam czuwać nad wieloma sprawami organizacyjnymi w trakcie trwania całej imprezy. Sama jestem mamą dwuletniej córeczki, którą na ten czas zostawiłam w domu pod czułą opieką babci, ponieważ uważałam, że głośna impreza do białego rana to nie jest odpowiednie miejsce dla małego dziecka. Na sali weselnej pojawiło się jednak sporo par, które zdecydowały się zabrać ze sobą swoje pociechy, w tym kilkumiesięczne niemowlęta oraz kilkulatki. To, co ci dorośli, często bardzo eleganccy ludzie, wyprawiali ze swoimi dziećmi w miarę upływu godzin, sprawiło, że poczułam ogromną wściekłość oraz głęboki wstyd za ich skrajną nieodpowiedzialność. Kulminacja nastąpiła około północy, kiedy po prostu nie wytrzymałam i zgłosiłam całą sytuację obsłudze oraz managerowi sali, bo patrzyłam na te biedne dzieciaczki i łzy same napływały mi do oczu. Weselna zabawa kosztem bezpieczeństwa najmłodszych Początek imprezy wyglądał całkiem normalnie, dzieci biegały, bawiły się balonami i jadły słodycze, a rodzice kontrolowali sytuację. Jednak z każdą kolejną godziną uwaga dorosłych zaczynała drastycznie słabnąć. Około godziny dwudziestej drugiej zauważyłam, że nikt już nie interesuje się losem zmęczonych maluchów, które potykały się o własne nogi i płakały ze zmęczenia wniebogłosy. Zamiast wezwać taksówkę i odwieźć dzieci do domu, rodzice woleli bawić się na parkiecie w najlepsze, całkowicie ignorując potrzeby swoich synów i córek. Wtedy zaczęło się najgorsze i najbardziej przerażające zjawisko, jakie kiedykolwiek widziałam na rodzinnych uroczystościach. Dorośli zaczęli zestawiać ze sobą po dwa lub trzy bankietowe krzesła w rogach ciemnej sali, kłaść na nich swoje maluchy i przykrywać je męskimi, przepoconymi marynarkami. Wszystko to działo się w potwornym huku basów, przy migających, ostrych światłach stroboskopów i wrzaskach bawiących się obok gości. Te biedne dzieciaczki próbowały zasnąć w tych spartańskich warunkach, zwinięte w kłębek, w totalnym hałasie, narażone w każdej chwili na to, że ktoś potknie się i po prostu na nie spadnie. Skandaliczne zachowanie rodziców na sali balowej Nie mogłam na to patrzeć, bo moje macierzyńskie serce po prostu krwawiło z żalu i bezsilności wobec ludzkiej głupoty. Jedna z matek bawiła się w kółeczku na parkiecie, podczas gdy jej niespełna roczne dziecko spało w wózku postawionym tuż obok potężnego głośnika, z którego ryczała muzyka disco polo. Kiedy podeszłam do niej i spróbowałam delikatnie zwrócić uwagę, że maluch może doznać uszkodzenia słuchu i bardzo się męczy, usłyszałam bełkotliwą odpowiedź, że ona też ma prawo do życia, a dziecko jak jest zmęczone, to prześpi się w każdych warunkach. W tym momencie zrozumiałam, że z tymi ludźmi nie ma już żadnej merytorycznej dyskusji. Oni nie widzieli nic złego w tym, że ich dzieci śpią na twardych krzesłach jak porzucone bagaże, bez jakiejkolwiek kontroli i opieki. Liczył się tylko darmowy bar, taniec i chęć zabawy za wszelką cenę, nawet kosztem zdrowia psychicznego i fizycznego własnych pociech. To był przerażający festiwal egoizmu, w którym najmłodsi stali się jedynie uciążliwym balastem, przeszkadzającym w całonocnym resecie dorosłych. Interwencja u managera i walka o dobrostan dzieci Widząc, że sytuacja staje się skrajnie niebezpieczna, a na krzesłach śpi już czwórka dzieci, postanowiłam działać i poszłam prosto do managera sali oraz szefa kelnerów. Powiedziałam wprost, że jako świadkowa żądam natychmiastowej reakcji, ponieważ obsługa nosi gorące posiłki i ciężkie tace z napojami tuż obok miejsc, gdzie na złączonych krzesłach leżą bezbronne maluchy. Manager zachował się niezwykle profesjonalnie − natychmiast kazał otworzyć mniejszą, klimatyzowaną salę konferencyjną na zapleczu, przenieść tam bezpiecznie dzieci pod okiem jednej z osób z obsługi i zmusił rodziców do natychmiastowego przeniesienia wózków. Oczywiście, gdy rodzice zorientowali się, co się stało, wybuchła gigantyczna awantura, a ja zostałam okrzyknięta bezduszną wariatką, która psuje ludziom idealną weselną zabawę. Nie obchodzi mnie jednak ich opinia, bo uważam, że moim świętym obowiązkiem jako człowieka i jako matki było stanięcie w obronie tych dzieciaczków, które same nie mogły poprosić o pomoc. Chcę zapytać czytelników portalu: czy w naszym kraju naprawdę wciąż panuje przyzwolenie na traktowanie dzieci jak zabawek, które można rzucić w kąt sali weselnej, bo dorośli chcą się zabawić? Przestańmy przymykać oko na takie sytuacje i reagujmy za każdym razem, gdy luz i zabawa wygrywają z odpowiedzialnością za malucha. Izabela Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „W piwnicy pod stosem pudeł leżał stary pamiętnik mamy. Jej ostatni wpis sprawił, że wybuchłam płaczem”
Otworzyła kopertę od bratowej z 3 dzieci i zdębiała. Panna młoda: „Żałuję, że w ogóle przyszli”
Oto pełen bólu list młodej mężatki, która po otwarciu koperty od brata i jego żony zalała się łzami – okazuje się, że ugoszczenie pięcioosobowej rodziny kosztowało fortunę, a to, co dorośli zostawili w zamian, przekracza wszelkie granice przyzwoitości.
Droga Redakcjo! Razem z mężem przez dwa lata ciężko pracowaliśmy na to, aby nasze wesele było idealne, dopracowane w każdym calu i komfortowe dla wszystkich zaproszonych gości. Nie oszczędzaliśmy na niczym, chcąc, żeby rodzina czuła się wyjątkowo, dlatego bez mrugnięcia okiem zgodziliśmy się, aby mój rodzony brat przyszedł na przyjęcie ze swoją żoną oraz trójką małych dzieci. Kiedy w niedzielę wieczorem usiedliśmy z mężem do otwierania prezentów ślubnych, byłam pewna, że czekają nas same miłe chwile, jednak gdy otworzyłam białą kopertę od bratowej, po prostu zdębiałam i przez długi czas nie mogłam wydusić z siebie ani jednego słowa. W środku, zamiast chociażby minimalnego wsparcia finansowego, znalazłam papierowe laurki pokolorowane kredkami przez moich bratanków oraz jeden zmięty banknot stuzłotowy, co w obecnych czasach brzmi jak ponury żart i jawna kpina z młodej pary. Teraz, z perspektywy czasu, czuję ogromną gorycz i żałuję, że w ogóle przyszli na nasze wesele, bo pokazali nam totalny brak szacunku, na jaki nigdy w życiu bym sobie nie pozwoliła wobec najbliższej rodziny. Koszty talerzyka na weselu a rzeczywistość w kopercie Zorganizowanie wesela w dzisiejszych realiach to gigantyczny wydatek, o czym doskonale wie każdy, kto w ciągu ostatnich miesięcy rezerwował salę czy zamawiał catering. Za sam tak zwany talerzyk dla osoby dorosłej płaciliśmy ponad czterysta złotych, a menu dla dzieci, choć nieco tańsze, i tak kosztowało nas ponad dwieście pięćdziesiąt złotych za każdego malucha. Łatwo policzyć, że ugoszczenie pięcioosobowej rodziny mojego brata kosztowało nas blisko półtora tysiąca złotych, nie licząc przecież napojów, paczek z ciastem na do widzenia, noclegu w hotelu, który im opłaciliśmy, oraz profesjonalnej animatorki, którą wynajęłam specjalnie po to, żeby dzieci bratowej się nie nudziły. Brat i jego żona doskonale znali te realia, bo sami brali ślub kilka lat temu, a bratowa uwielbia chwalić się w mediach społecznościowych drogimi zakupami i zagranicznymi wyjazdami. Nie są to ludzie biedni, którym brakuje do pierwszego, wręcz przeciwnie, oboje świetnie zarabiają i żyją na poziomie. Tym bardziej boli mnie fakt, że potraktowali nasze wesele jak darmowy, luksusowy obiad z całonocną opieką nad ich rozbieganą trójką. Wrzucenie stu złotych do koperty przy tak ogromnych kosztach, jakie ponieśliśmy, żeby ich godnie ugościć, to dla mnie zwyczajne upokorzenie i pokazanie, że nasz wielki dzień był dla nich jedynie okazją do taniej zabawy. Laurki od dzieci na ślub zamiast wsparcia młodej pary Najbardziej absurdalne w tym wszystkim jest tłumaczenie bratowej, która w poniedziałek, jak gdyby nigdy nic, zadzwoniła zapytać, jak nam się podobały rysunki od dzieci. Gdy delikatnie, starając się opanować drżenie głosu, wspomniałam, że kwota w kopercie była dla nas sporym zaskoczeniem, usłyszałam zadowolony głos w słuchawce, że przecież prezenty wykonane własnoręcznie przez dzieci mają największą wartość emocjonalną i będą dla nas pamiątką na całe życie. Myślałam, że pęknę ze złości, słuchając tych bzdur, bo pamiątkami z dziecięcych rysunków nie zapłacę za faktury, które wciąż czekają na uregulowanie u fotografa, florystki i zespołu muzycznego. Uważam, że zasłanianie się dziećmi i ich laurkami w celu zaoszczędzenia na prezencie ślubnym to szczyt bezczelności i wyrachowania. Dzieci mogły wręczyć te urocze rysunki obok normalnego prezentu od rodziców, a nie zamiast niego. To dorośli przychodzą na wesele i to dorośli powinni mieć świadomość, że kultura i tradycja wymagają, aby włożyć do koperty przynajmniej tyle, by pokryć koszt własnego jedzenia i zabawy. Przez ich zachowanie czuję teraz potworny niesmak za każdym razem, gdy patrzę na te kolorowe kartki papieru, które zamiast o miłości, przypominają mi o skąpstwie i egoizmie najbliższych ludzi. Awantura rodzinna po otwarciu ślubnych prezentów Ta sytuacja całkowicie zniszczyła moje relacje z bratem, z którym do tej pory miałam naprawdę dobry, bliski kontakt. Mój mąż jest wściekły i wcale mu się nie dziwię, bo jego znajomi potrafili dać po pięćset złotych od głowy, a mój rodzony brat z całą gromadką zostawił nas z potężnym debetem za ich miejsca przy stole. Między nami a bratem doszło do ostrej wymiany zdań, w której bratowa zarzuciła mi materializm, chciwość i brak serca do dzieci, twierdząc, że wesele robi się dla gości, a nie dla zarobku. Ja jednak nie chciałam zarobić, chciałam po prostu uczciwości i szacunku dla naszych starań oraz ciężko zarobionych pieniędzy, które włożyliśmy w ten jeden dzień. Obecnie w naszej rodzinie panuje lodowata atmosfera, nikt ze sobą nie rozmawia, a ja zamiast cieszyć się miesiącem miodowym, przeżywam potworny kryzys emocjonalny. Chcę zapytać inne czytelniczki Państwa portalu: czy ja naprawdę wymagam zbyt wiele? Czy w dzisiejszych czasach oczekiwanie, że bliska rodzina z trójką dzieci nie przyjdzie na wesele z pustymi rękami i stuzłotowym banknotem, to naprawdę jest grzech i materializm, którego powinnam się wstydzić? Pozdrawiam, Marianna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Składam się już na dziesiąty prezent dla nauczyciela. Na kolejny chyba wezmę kredyt”
„Bratowa zignorowała moją prośbę i na wesele przyszła z rozwrzeszczanymi dziećmi. Pożałowała”
Czy panna młoda ma prawo wyrzucić z wesela najbliższą rodzinę, która złamała zakaz przyprowadzania dzieci? Przeczytaj pełen emocji list kobiety, która nie miała litości dla swojej bratowej i wyprosiła ją z przyjęcia po tym, jak jej pociechy o mało nie doprowadziły do wypadku podczas pierwszego tańca.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was na fali ogromnych emocji i wciąż trzęsą mi się ręce, gdy przypominam sobie sceny z mojego własnego przyjęcia weselnego, które odbyło się w ostatnią sobotę. Zdecydowałam się opisać tę historię, ponieważ moja bratowa zrujnowała najpiękniejszy dzień w moim życiu, bezczelnie ignorując moją wielomiesięczną prośbę, przez co musiałam podjąć drastyczną decyzję i po prostu wyrzucić ją z hucznej zabawy razem z jej rozwrzeszczanymi dziećmi. Od samego początku planowania ślubu razem z mężem mówiliśmy głośno i wyraźnie, że nasze wesele organizujemy wyłącznie dla osób dorosłych, ponieważ zależało nam na eleganckim klimacie, głośnej muzyce do białego rana i zabawie bez potykania się o biegające maluchy. Informacja ta znalazła się na każdym zaproszeniu, rozmawialiśmy o tym z każdym osobiście, a bratowa kiwała głową ze zrozumieniem, zapewniając, że bez problemu znajdzie opiekę do swoich pociech. Niestety, w dniu ślubu, tuż po wejściu na salę weselną, przeżyłam najprawdziwszy szok, widząc moją bratową dumnie kroczącą w stronę stolika z już płaczącym niemowlęciem na rękach i czteroletnim, rozbieganym synkiem, który od pierwszej sekundy zaczął zrzucać dekoracje z krzeseł. Ta kobieta z premedytacją uznała, że nasze zasady jej nie obowiązują, kompletnie niszcząc moje nerwy i zmuszając mnie do stoczenia bitwy, której finału na pewno długo nie zapomni. Bezczelne łamanie zasad i weselny chaos od samego progu To, co działo się przez pierwsze dwie godziny wesela, przechodziło ludzkie pojęcie i skutecznie odbierało mi jakąkolwiek radość z bycia panną młodą. Niemowlak płakał i krzyczał przy każdym głośniejszym dźwięku muzyki, a starszy chłopiec biegał między tańczącymi parami, wylewając napoje na parkiet i ciągnąc kelnerów za serwety. Moja bratowa z absolutnym spokojem piła drinka, udając, że nie widzi krzywych spojrzeń innych gości i absolutnej wściekłości na mojej twarzy. Kiedy podczas naszego oficjalnego, pierwszego tańca, nad którym pracowaliśmy z mężem przez pół roku, jej czteroletni syn wbiegł prosto przed nas, niemal doprowadzając do bolesnego upadku, w sali zapadła lodowata cisza. Poczułam wtedy, jak wzbiera we mnie krew i zrozumiałam, że jeśli teraz nie zareaguję, to ta samolubna kobieta zamieni moje eleganckie przyjęcie w darmowy plac zabaw i chaos. Bratowa zignorowała moje prośby o uspokojenie dzieci, rzucając jedynie złośliwie, że przecież to rodzina i powinnam odpuścić w tak wyjątkowym dniu. Krótka rozmowa i stanowcza decyzja panny młodej Po tym incydencie na parkiecie nie wytrzymałam, poprosiłam świadkową, by wezwała bratową na stronę, do hotelowego korytarza, z dala od oczu reszty biesiadników. Powiedziałam jej prosto w oczy, bardzo spokojnym, ale twardym głosem, że jej obecność na moim weselu właśnie dobiegła końca, ponieważ nie potrafi uszanować moich granic. Bratowa zaczęła krzyczeć, wyzywać mnie od bezdusznych potworów i egoistek, twierdząc, że nie mam prawa wyrzucać jej z rodzinnej imprezy tylko przez to, że dzieci trochę hałasują. Moja decyzja była jednak nieodwołalna − skinęłam na menedżera sali, który podszedł z przygotowanymi już rzeczami mojej bratowej i bardzo kulturalnie, ale stanowczo wskazał jej drzwi wyjściowe oraz zamówioną przeze mnie taksówkę. Widok jej miny, gdy zrozumiała, że nie żartuję i naprawdę zostaje wyproszona w połowie obiadu, był wart każdego stresu, jaki przez nią przeszłam tego wieczoru. Pożałowała swojej bezczelności w ułamku sekundy, a gdy zatrzasnęły się za nią drzwi, na sali w końcu zapanował spokój i radosna atmosfera, na jaką zasługiwaliśmy razem z mężem i wszystkimi zaproszonymi gośćmi. Rodzinna wojna po weselu i obrona własnych granic Wiem, że w oczach części rodziny, zwłaszcza teściowej, stałam się teraz tą najgorszą, która wywołała gigantyczny skandal i podzieliła bliskich na dwa zwalczające się obozy. Telefon mojego męża jest pełny wiadomości o tym, jak mogłam tak potraktować matkę z małymi dziećmi i upokorzyć ją przed obcymi ludźmi. Ja jednak nie żałuję tej decyzji, bo uważam, że bycie rodziną nie zwalnia nikogo z obowiązku posiadania dobrych manier i szacunku do cudzych marzeń oraz ciężko zarobionych pieniędzy. Apeluję do wszystkich panien młodych, które boją się stawiać granice w obawie przed rodzinnym fochem − nie bójcie się walczyć o swój dzień i swoje zasady. Jeśli ktoś bezczelnie przynosi swoje nieogarnięte życie w środek Waszego święta, z premedytacją niszcząc Wasz spokój, macie pełne prawo pokazać mu, gdzie są drzwi. Moja bratowa dostała bolesną lekcję, że nowoczesne macierzyństwo i zasłanianie się dziećmi nie daje licencji na totalny brak kultury i lekceważenie innych ludzi. Monika Komentarz Redakcji: Dziękujemy za ten pełen silnych emocji list, który dotyka jednego z najbardziej zapalnych tematów w branży ślubnej - obecności najmłodszych na weselach. Decyzja o organizacji przyjęcia wyłącznie dla dorosłych zawsze budzi skrajne emocje, a sytuacja, którą Pani opisała, pokazuje, jak bolesne może być zderzenie odmiennych oczekiwań w gronie najbliższej rodziny. Jako redakcja rozumiemy, że ślub i wesele to wyjątkowe wydarzenie, które wiąże się z ogromnymi kosztami, wielomiesięcznymi przygotowaniami i prawem pary młodej do zaplanowania wieczoru według własnej wizji. Jasne sformułowanie oczekiwań na zaproszeniach powinno być dla gości drogowskazem, a ignorowanie takich próśb bez wcześniejszego uprzedzenia i próby dialogu trudno uznać za komfortowe dla organizatorów. Z drugiej strony warto spojrzeć na ten problem z perspektywy rodzinnego kompromisu i długofalowych relacji: Trudności logistyczne rodziców. Znalezienie zaufanej opieki do niemowlęcia i przedszkolaka w weekend bywa dla rodziców ogromnym wyzwaniem. Czasami decyzja o przyjściu z dziećmi − choć niefortunna i samowolna − wynika z desperackiej chęci bycia obecnym w ważnym dla rodziny dniu, a nie ze złośliwości. Waga drastycznych środków. Wyproszenie gościa w trakcie wesela to krok ostateczny, który niemal zawsze kładzie się cieniem na przyszłych relacjach rodzinnych. Czy w tej sytuacji zabrakło wcześniejszej, spokojnej rozmowy tuż przed wejściem na salę, która pozwoliłaby uniknąć tak gwałtownego finału na oczach innych biesiadników? Alternatywne rozwiązania. Wiele par, chcąc uniknąć podobnych konfliktów, decyduje się na zatrudnienie profesjonalnego animatora na pierwsze godziny wesela. Pozwala to dzieciom na bezpieczną zabawę w osobnym kąciku, a rodzicom na swobodne świętowanie wraz z młodą parą. Postawienie tak twardych granic z pewnością wymagało od Pani dużej odwagi, jednak wygaszenie powstałego w ten sposób konfliktu rodzinnego będzie teraz wymagało jeszcze większej dojrzałości i gotowości do rozmowy z obu stron. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
„Mój 5-latek na weselu nie dostał posiłku. Państwo młodzi uznali, że będzie wyjadać od rodziców”
Spakowaliśmy eleganckie stroje, kupiliśmy piękny prezent i ruszyliśmy świętować miłość w luksusowym hotelu, a na miejscu okazało się, że mój pięcioletni syn został potraktowany jak powietrze i nie dostał nawet własnego widelca.
Nigdy bym nie pomyślała, że w dzisiejszych czasach, gdy tyle mówi się o kulturze i gościnności, para młoda może posunąć się do tak drastycznych oszczędności kosztem najmłodszych uczestników imprezy. Mój mały Antoś był oficjalnie zaproszony, jego imię widniało na ozdobnej winietce przy stole, ale gdy kelnerzy zaczęli roznosić gorący rosół, przed moim dzieckiem postawiono jedynie pustą serwetkę. Kiedy zdezorientowana zapytałam obsługę, czy to jakaś pomyłka, panna młoda podeszła do nas i z rozbrajającym uśmiechem rzuciła, że przecież pięciolatek i tak nie zje całej porcji, więc na pewno chętnie będzie wyjadać smakołyki z talerzy rodziców. Zamurowało mnie. Patrzyłam na mojego głodnego synka, który ze smutkiem przyglądał się parującym półmiskom, zastanawiając się, dlaczego on nie dostał swojego jedzenia. Upokorzenie przy weselnym stole i oszczędzanie na dzieciach To był dopiero początek naszego koszmaru, bo całe popołudnie i wieczór upłynęły nam na dzieleniu każdego kęsa mięsa i ziemniaków na trzy części, żeby Antoś nie siedział głodny. Czy to jest normalne, że na wystawnym przyjęciu, gdzie stoły uginają się od drogich trunków i wymyślnych dekoracji, żałuje się dziecku małego kotleta z piersi kurczaka i odrobiny purée? Para młoda uznała, że skoro przedszkolak je mało, to nie ma sensu zamawiać dla niego tak zwanego menu dziecięcego, które w większości restauracji kosztuje przecież połowę normalnej stawki. Poczułam się wtedy strasznie upokorzona jako matka, bo musiałam oddawać synowi swoją porcję obiadu, a sama dojadać zimne resztki, żeby moje dziecko nie biegało głodne po sali. Goście siedzący obok nas patrzyli z wyraźnym niesmakiem na tę sytuację, szeptali między sobą, a ja miałam ochotę po prostu zapakować rzeczy i wrócić do domu. Oszczędzanie na jedzeniu dla zaproszonych gości, a zwłaszcza dla małych dzieci, to szczyt niegościnności i brak elementarnych zasad dobrego wychowania, o których młodzi najwyraźniej zapomnieli w pogoni za drogą suknią i luksusowym samochodem do ślubu. Antoś myślał, że zrobił coś źle Najgorsze w tym wszystkim były emocje mojego syna, który doskonale rozumiał, że został pominięty i potraktowany gorzej niż dorośli. Dziecko w wieku pięciu lat chce czuć się ważne, chce mieć swoje miejsce przy stole, swój własny talerzyk i sztućce, bo to uczy je kultury zachowania przy posiłku i daje poczucie przynależności do grupy. Antoś pytał mnie szeptem, czy zrobił coś złego i czy ciocia jest na niego obrażona, skoro nie dostał frytek. Musiałam dwoić się i troić, żeby obrócić całą sytuację w żart, ale w środku wszystko we mnie krzyczało z wściekłości na tak potworny brak wrażliwości. Wyjadanie z talerza mamy czy taty jest dobre na rodzinnym pikniku, a nie na eleganckim bankiecie, gdzie każdy gość powinien czuć się dopieszczony i mile widziany. Przez tę chciwość organizatorów mój syn zapamięta to wesele nie jako radosny taniec i zabawę z balonami, ale jako moment, w którym musiał prosić o kęsy jedzenia z cudzego talerza. Nowa moda na wesela bez szacunku dla rodzin Zauważyłam, że wśród młodych par panuje teraz jakaś chora moda na traktowanie rodzin z dziećmi jak zła koniecznego, które tylko psuje idealny obrazek imprezy. Jeśli para młoda nie chce dzieci na weselu, niech napisze wprost na zaproszeniach, że organizuje imprezę tylko dla dorosłych − wtedy rodzic ma wybór, czy szuka niani, czy zostaje w domu. Ale zapraszanie malucha po to, by potem żałować mu jedzenia i zmuszać do podjadania z talerzy rodziców, to jest czysta bezczelność i brak szacunku dla gości, którzy przecież nie przychodzą z pustymi rękami. Włożyliśmy do koperty sporą sumę, chcąc wesprzeć młodych na nowej drodze życia, a w zamian dostaliśmy lekcję skąpstwa, która zepsuła nam całą radość ze świętowania. Apeluję do Redakcji i do wszystkich przyszłych par młodych: jeśli zapraszacie dzieci, traktujcie je jak pełnoprawnych gości. Szacunek do drugiego człowieka poznaje się po tym, jak traktuje się najsłabszych i najmniejszych, a na tym weselu ten test został oblany na całej linii. Kasia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Podsłuchała, jak dziecko zwraca się do matki. Babcia: „Ja nigdy nie dałabym sobie tak wejść na głowę”
„Na wesele zaprosili mojego mopsa, a dzieci siostry musiały zostać z nianią. Popieram ten trend”
Choć moja siostra do dzisiaj nie może mi wybaczyć, że w ten wyjątkowy wieczór bawiłam się u boku mojego mopsa, ja z pełną odpowiedzialnością popieram ten trend i uważam go za zbawienie dla współczesnych imprez.
Droga Redakcjo. Po ostatnim weekendzie atmosfera w mojej rodzinie stała się nieprzyjemna, ale ja mam już serdecznie dość robienia ze mnie tej złej. Mój kuzyn brał ślub i razem ze swoją narzeczoną podjęli odważną, dla wielu kontrowersyjną decyzję − zorganizowali wesele w stylu „dog-friendly”, ale z wyraźną adnotacją na zaproszeniach: „impreza tylko dla dorosłych”. Kiedy otworzyłam elegancką kopertę, z moich ust wyrwał się okrzyk radości − na spersonalizowanym bileciku widniało moje nazwisko oraz imię mojego ukochanego mopsa, Hugo. Moja siostra, mama sześcioletnich bliźniaków, dostała dokładnie takie samo zaproszenie, ale bez imion swoich dzieci, które ten wieczór musiały spędzić z opłaconą nianią. W naszej rodzinie natychmiast wybuchł skandal, a siostra zmieszała młodą parę i mnie z błotem, krzycząc, że to szczyt bezczelności, by stawiać psa ponad rodzinę. Mój pies na salonach, czyli dlaczego wesele z mopsem to czysta kultura Moja siostra nie potrafi zrozumieć jednej, podstawowej rzeczy − mój mops Hugo w miejscu publicznym zachowuje się o niebo lepiej niż jej rozwydrzone bliźniaki. Hugo jest psem wychowanym, przeszedł szkolenie, jest spokojny, nie szczeka bez powodu i potrafi grzecznie leżeć na swoim kocyku. Na weselu miał swój elegancki kącik, przygotowany przez parę młodą, gdzie stały miski z wodą i czekały psie przekąski. Przez całą noc nikomu nie przeszkadzał, wzbudzał jedynie zachwyt gości, którzy chętnie robili sobie z nim zdjęcia. A jak wyglądałyby urodziny czy wesele z udziałem moich siostrzeńców? Znam ten scenariusz na pamięć z innych uroczystości. Płacz podczas przysięgi w kościele, bieganie między kelnerami niosącymi gorący rosół, wkładanie palców do tortu weselnego i wieczne marudzenie, że głośno, że nudno, że bolą nóżki. Pod koniec imprezy rodzice są wykończeni, dzieci wściekłe, a goście zniesmaczeni, bo parkiet zamienia się w plac zabaw. Mój pies nikomu nie zepsuł zabawy, nie zniszczył sukni panny młodej ani nie urządził sceny zazdrości przy stole. Był idealnym, kulturalnym gościem. Dzieci na weselu to męczarnia dla nich i dla dorosłych Uważam, że trend na wesela bez dzieci to nie jest żadna moda na nienawiść do maluchów, ale zwykły zdrowy rozsądek i szacunek do własnych pieniędzy. Para młoda płaci ogromne sumy za talerzyk, za DJ-a, za sterylny, elegancki klimat. Mają pełne prawo chcieć, aby ich goście bawili się, rozmawiali na dorosłe tematy i nie musieli co chwilę uważać, żeby nie nadeptać na raczkującego pod stołem brzdąca. Wesele z huczną muzyką do czwartej rano to po prostu nie jest miejsce dla małych dzieci. Moja siostra uważa, że niania to dla niej potworny koszt i obraza majestatu rodziny. Ale czy to nie jest egoizm? Chciała zabrać dzieci w miejsce, gdzie dorośli chcą zrzucić maski idealnych rodziców i po prostu zaszaleć. Dzięki temu, że bliźniaki zostały w domu, inni goście mogli odetchnąć. Ktoś, kto nie ma dzieci lub świadomie zostawia je w domu, nie chce spędzać wieczoru na słuchaniu cudzych wrzasków. Trend „no kids” to zbawienie, a dopuszczenie psów na salę pokazuje tylko, że zwierzęta potrafią dostosować się do dorosłych zasad znacznie szybciej niż bezstresowo wychowywane kilkulatki. Warto stawiać na własny komfort i nie ulegać presji oburzonych matek Popieram decyzję kuzyna i będę jej bronić do upadłego, nawet jeśli siostra nie będzie się do mnie odzywać przez kolejne miesiące. Czas skończyć z tą wszechobecną świętością dzieci, które rzekomo muszą być wpuszczane wszędzie − od eleganckich restauracji, przez hotele spa, aż po nocne wesela. Mój mops Hugo dał wszystkim lekcję elegancji, a ja mogłam świętować miłość bliskich bez poczucia obrzydzenia, bo ktoś obok przewija niemowlę na krześle bankietowym. Młode pary, nie bójcie się stawiać na swój komfort! To Wasz dzień, Wasze pieniądze i Wasze wspomnienia. Jeśli wolicie widzieć na swojej imprezie merdające ogony zamiast biegających z krzykiem kilkulatków, macie do tego pełne prawo. Rodzice muszą wreszcie zrozumieć, że świat nie kręci się wokół ich wózków, a posiadanie dzieci nie daje darmowej wejściówki na każdą dorosłą imprezę w tym kraju. Wiki Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Kuzynka zaprosiła mnie na wesele bez dzieci. I tak pójdę z Antosiem, od jednego dziecka nie zbiednieje”
Przyszła na wesele z przedszkolakiem i niemowlęciem. Panna młoda: „Co za bezczelność”
Szanowna Redakcjo, piszę do Was wciąż roztrzęsiona, bo nigdy w życiu nie poczułam się tak upokorzona i odtrącona przez własną rodzinę. Pojechałam na wesele z dwójką moich najukochańszych dzieci, wierząc, że rodzina to wspólnota, a spotkałam się z lodowatym przyjęciem, które na zawsze zmieniło moje zdanie o pannie młodej.
Jesteśmy z mężem rodzicami trzyletniego Antosia i pięciomiesięcznej córeczki. Kiedy dostaliśmy zaproszenie od mojej bliskiej kuzynki, ani przez chwilę nie pomyśleliśmy, że moglibyśmy nie przyjść − w końcu rodzina jest najważniejsza. Niestety, w ostatniej chwili nasza niania zachorowała, a dziadkowie sami byli zaproszeni na tę samą uroczystość, więc nie mieliśmy absolutnie co zrobić z dziećmi. Postanowiliśmy, że skoro to rodzinne przyjęcie, to dzieci nam nie przeszkodzą, spakowaliśmy wózek, zapas pieluch i z uśmiechem ruszyliśmy świętować szczęście kuzynki. Nie spodziewałam się jednak, że zamiast życzeń i radości, usłyszę słowa, które do dziś brzmią mi w uszach: „Co za bezczelność przyjść tu z tym przedszkolem”. Dzieci na weselu to nie „przeszkadzacze”, to członkowie rodziny Gdy tylko przekroczyliśmy próg sali, poczułam na sobie te wszystkie karcące spojrzenia. Panna młoda, zamiast podejść i nas przywitać, zmierzyła mój wózek wzrokiem pełnym pogardy i odwróciła się na pięcie. Czy naprawdę niemowlę, które przez większość czasu smacznie śpi, jest taką wielką przeszkodą w celebrowaniu miłości? Antoś był bardzo grzeczny, był zachwycony kolorowymi światłami i balonami, nikomu nie wchodził w drogę. Tymczasem panna młoda, przechodząc obok nas, syknęła do pana młodego, że zepsuliśmy jej estetykę zdjęć i że wesele to nie żłobek. Poczułam się, jakbym zrobiła coś strasznego, jakbym była jakimś intruzem, a przecież przyszłam tam z sercem na dłoni, z drogim prezentem i najlepszymi intencjami. Brak empatii pary młodej wobec rodziców z małymi dziećmi Nikt nie zapytał, dlaczego przyszliśmy z dziećmi, czy potrzebujemy w czymś pomocy, czy niemowlę ma gdzie spokojnie odpocząć. Zostaliśmy posadzeni przy najdalszym stoliku, tuż przy głośnikach, co przy pięciomiesięcznym dziecku było po prostu złośliwością. Kiedy mała zaczęła trochę kwilić podczas pierwszego tańca, panna młoda posłała mi tak jadowite spojrzenie, że aż mnie zmroziło. Potem, w trakcie obiadu, podeszła do mnie i bez ogródek powiedziała, że powinnam wyjść, bo dzieci przeszkadzają innym w zabawie. Byłam w szoku. Moja własna kuzynka wyrzucała mnie z wesela, bo nie miałam z kim zostawić dzieci! To było nieludzkie i totalnie pozbawione jakiejkolwiek wrażliwości. Odpowiedziałam jej, że nie miałam wyjścia, na co usłyszałam, że trzeba było zostać w domu, a nie robić sceny. Czy wesele bez dzieci to nowa, okrutna moda? Wyszliśmy z mężem jeszcze przed tortem, płakałam przez całą drogę do domu. Nie rozumiem tej nowej mody na wesela bez dzieci. Rozumiem, że to koszt, że to inna organizacja, ale czy naprawdę chęć posiadania idealnych zdjęć bez biegającego dziecka jest ważniejsza niż więzi rodzinne? Czuję się bezczelnie potraktowana, upokorzona przed całą rodziną. Panna młoda pokazała swoją prawdziwą twarz − egoistyczną i zimną. Dzieci to nie są zabawki, które można odstawić na półkę, gdy dorosłym zachce się tańczyć. Jeśli ktoś nie akceptuje moich dzieci, to znaczy, że nie akceptuje też mnie. Po tym weselu wiem jedno: nigdy więcej nie pójdę tam, gdzie moje macierzyństwo jest traktowane jako problem. Zostałam oceniona przez pryzmat wózka i płaczu niemowlęcia, a nie jako bliska osoba, która chciała być obecna w ważnym dniu. To smutne, że w pogoni za perfekcją gubimy to, co w życiu najcenniejsze − wzajemny szacunek i zrozumienie dla trudów dnia codziennego. Mam nadzieję, że ten list otworzy oczy innym parom młodym: wasze wesele trwa jeden dzień, ale uraza w sercu wyrzuconej rodziny zostaje na całe lata. Monika Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Wstyd mi za teściową, że tak podle potraktowała moją córkę na komunii. Dałam jej nauczkę”
Szokujące zaproszenie ślubne: „Burek mile widziany, Natalka i Ignaś zostają w domu”
Gdy wyciągnęłam z koperty zaproszenie na ślub mojej bliskiej kuzynki, poczułam się, jakby ktoś wymierzył mi policzek prosto w twarz.
Szanowna Redakcjo! Wciąż nie mogę uwierzyć w to, co przeczytałam na eleganckim, czerpanym papierze, który miał być zwiastunem radosnego, rodzinnego święta. Moja kuzynka, z którą wychowywałam się na jednym podwórku, wychodzi za mąż. Zawsze wiedziałam, że ona i jej narzeczony są psolubni, ale to, co zrobili, przechodzi ludzkie pojęcie. Na dole zaproszenia, tuż pod informacją o dacie i miejscu, widniał dopisek, który sprawił, że aż usiadłam z wrażenia: „Burek mile widziany. Dzieci prosimy o zostanie w domu”. Tak, dobrze czytacie. Moja kuzynka zaprosiła na wesele mojego psa, yorka o imieniu Burek, ale wyraźnie zaznaczyła, że dla moich dzieci, Natalii i Ignacego, miejsca przy stole nie ma. Jestem oburzona i zwyczajnie zraniona, bo to dla mnie jasny sygnał, że moje dzieci są w tej rodzinie traktowane gorzej niż zwierzęta. Wesele bez dzieci, ale z merdającymi ogonami − gdzie tu logika? Od kilku lat panuje moda na wesela bez dzieci i ja to w pewnym stopniu rozumiem − każdy ma prawo do imprezy w dorosłym gronie. Ale robienie z wesela psiego przyjęcia przy jednoczesnym wykluczeniu małych członków rodziny to dla mnie szczyt bezczelności i hipokryzji. Kuzynka tłumaczy mi przez telefon, że dzieci płaczą, biegają i psują zdjęcia, a psy są przecież takie spokojne i urocze. Czy ona naprawdę uważa, że stado obcych sobie psów na sali balowej, szczekających na kelnerów i załatwiających potrzeby pod stołem, będzie mniej uciążliwe niż dwoje grzecznych dzieci? Moja Natalka i Ignaś bardzo kochają swoją ciocię. Kiedy dowiedzieli się, że będzie ślub, już planowali, jak będą sypać kwiatki. Jak mam im teraz wytłumaczyć, że ich pies dostał zaproszenie, a oni nie? Że ciocia woli widzieć na swojej imprezie Burka niż ich uśmiechnięte buzie? To jest po prostu nieludzkie. Czuję, że ta nowoczesna moda na stawianie zwierząt ponad ludźmi całkowicie niszczy nasze więzi rodzinne. Pies jako honorowy gość, czyli upadek wartości rodzinnych Najbardziej boli mnie to, jak bardzo ta decyzja podzieliła naszą rodzinę. Połowa kuzynostwa, ci, którzy mają psy, ale nie mają dzieci, są zachwyceni. Cieszą się, że nie muszą zostawiać swoich pupili w hotelach i że wreszcie wesele będzie miało luz. My, rodzice, zostaliśmy postawieni pod ścianą. Mam opłacić nianię na całą noc, żeby pójść na wesele z mopsem na smyczy? To brzmi jak jakiś absurdalny żart, a nie plan na poważną uroczystość. Kuzynka twierdzi, że to jej dzień i ma prawo wybierać gości. Oczywiście, że ma, ale każde prawo ma swoje granice, którymi jest zwykła ludzka przyzwoitość. Jeśli zapraszasz psa, a odrzucasz dzieci, to dajesz jasno do zrozumienia, że rodzina z dziećmi jest dla ciebie gościem drugiej kategorii. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym szczekanie jest bardziej pożądane niż dziecięcy śmiech? To nie jest nowoczesność, to jest emocjonalna pustka i brak szacunku dla tradycji, w której wesele było świętem wszystkich pokoleń. Czy mam iść na wesele, na którym dzieci są niemile widziane? Zastanawiam się teraz poważnie, czy w ogóle pojawić się na tym ślubie. Mąż uważa, że powinniśmy zbojkotować tę imprezę. Ja z kolei czuję presję ze strony mamy, która prosi: „Idźcie dla świętego spokoju”. Ale jak mam się bawić i uśmiechać do kuzynki, wiedząc, że moje dzieci płakały w domu, bo nie mogły pojechać na wesele, o którym marzyły? Dla mnie sprawa jest prosta: jeśli mój dom i moja rodzina nie są akceptowane w całości, to nie ma tam miejsca i dla mnie. Nie pozwolę, by moje dzieci czuły się gorsze od psa. Ten trend na psie wesela kosztem dzieci to ślepa uliczka, która promuje egoizm i niszczy to, co w rodzinie najpiękniejsze. Mam nadzieję, że ten list przeczytają pary młode, które planują podobne atrakcje. Zastanówcie się dwa razy, czy warto dla jednego zdjęcia z psem na Instagramie niszczyć relacje z najbliższymi na całe lata. Aga Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Dałam chrześnicy 1000 zł na komunię, a wyszłam głodna. Za taką kasę oczekuję łososia albo polędwicy, a nie bladego rosołku”