Ruszyła budowa trzeciego Domu Ronalda McDonalda
Wraz z budową wystartowała kampania społeczna Fundacji Ronalda McDonalda, której celem jest zwrócenie uwagi na potrzeby rodzin długo hospitalizowanych dzieci i rolę programu Domów Ronalda McDonalda.
Kampania potrwa do końca listopada i ma zasięg ogólnopolski. Dzięki zaangażowaniu Partnerów, którzy pro bono udostępnili swoje nośniki, kampania uzyskała tak szeroki zasięg, że stała się jedną z największych tego rodzaju inicjatyw informacyjnych w historii Fundacji. Czym są Domy Ronalda McDonalda? W centrum uwagi Fundacji znajduje się profilaktyka zdrowotna dzieci oraz opieka skoncentrowana na całej rodzinie w czasie choroby dziecka, wiążącej się z jego pobytem w szpitalu, często w odległym mieście. Dziecko nie może w szpitalu być samo. Nie można odbierać mu jednego z rodziców, nie wolno rozdzielać od siebie zdrowego i leczącego się rodzeństwa. Bliskość całej rodziny zapobiega doświadczeniu traumy. Flagowym programem Fundacji, działającej od 23 lat w Polsce, są Domy Ronalda McDonalda, które rozwiązują długą listę rodzinnych problemów i pozwalają skupić się na dziecku i wspieraniu go w chorobie. Program, w którym Dom, czyli budowane i prowadzone przez zespół Fundacji miejsce do zamieszkania tuż obok szpitala, jest punktem wyjścia, bo ściany są ważne, ale najważniejsze są doświadczenia i wiedza z obszaru profilaktyki zapobiegania stresowi i traumie. Bliskość jest fundamentem wsparcia i filozofii Family-Centered Care – opieki nad całą rodziną w czasie choroby dziecka. W Domach na całym świecie, a jest ich blisko 400, w tym 102 w Europie, bliskość Domu przy szpitalu i bliskość wszystkich członków rodziny, tworzy unikalną formułę pomocy dla dzieci wymagających czasu, długiego, specjalistycznego leczenia w wyspecjalizowanych ośrodkach. Cel kampanii Kampania ma na celu publiczne wyeksponowanie i podkreślenie wagi bliskości rodziny w trudnych momentach, kiedy dziecko zmaga się z chorobą. Domy Ronalda McDonalda zapewniają komfort, spokój i możliwość bycia całej rodziny razem w czasie leczenia dziecka. Fundacja oferuje rodzinom możliwość mieszkania bezpłatnie, tak długo, jak trwa leczenie dziecka. Rodziny mogą liczyć na obecność rozumiejących ich sytuację osób, pomoc doświadczonego zespołu i wolontariuszy – wszystko w warunkach, o których domownicy mówią “jak w domu”, sprzyjających odbudowie poczucia bezpieczeństwa, z poszanowaniem prywatności, godności i na wyciągnięcie ręki od szpitala. Historia powstania spotu - Historia, którą opowiadamy, to opowieść o bliskości, o rodzinie i o miejscu, w którym rodzina jest razem. O domu. Choroba dziecka nie powinna odbierać ludziom miejsca do życia ii rodziny – Domy Ronalda McDonalda są odpowiedzią na najważniejsze potrzeby. Z jednej strony kampania pokazuje codzienność szczególnego Domu, z drugiej normalne życie, sytuacje jakich doświadcza się w wielu domach. Wszystko nabiera znaczenia, gdy widz orientuje się, że rodzina nie jest w swojej kuchni, że scena z sypialni nie dzieje się w ich prywatnym domu, bo oto patrzymy na całą rodzinę małej dziewczynki, pacjentki, która wychodzi z Domu i idzie do szpitala pediatrycznego. Ta radzina mieszka na terenie szpitala w fundacyjnym Domu. Oglądając przekonujemy się, że można prowadzić normalne życie i leczyć dziecko, mimo że ma się prywatny dom setki kilometrów od szpitala. Można, jeśli... właśnie, jeśli będziemy budować Domy. Obecność kochanych osób dla hospitalizowanego dziecka to podstawa, ale nie tylko bycie obok łóżka, ale także codzienne domowe rytuały budują poczucie normalności. Świeże, uprane ubranka, domowe jedzenie, obecność babci, zabawa, nauka. Dzieci lepiej przechodzą przez chorobą jeśli zadba się o ich emocje – mówi Oleksandr Titaievskyi, Creative Project Manager. Osią kampanii jest poruszający spot reklamowy oparty na historii małej dziewczynki z różdżką. Różdżka jest symbolem marzeń. Bohaterka jest pacjentką szpitala, ale marzy o tym, by być blisko rodziców, brata, robić to co zwykle robiła przed chorobą, piec ciasta z babcią, bawić się, śmiać, tulić. Z pomocą czarodziejskiej różdżki przenosi się do Domu Ronalda McDonalda, w którym jest jej cała rodzina. Razem mieszkają blisko szpitala. - Kiedy pierwszy raz zobaczyłam Dom Ronalda McDonalda, byłam pod wrażeniem tego, w jaki sposób działa i jak wrażliwi na potrzeby rodzin są ludzie, którzy go tworzą. Poczułam, że dobrze byłoby stworzyć opowieść o tym miejscu. Zależało mi, by opowiadając o Domu, pokazać go od środka. To ważne, bo oprócz snu można tam doświadczyć naprawdę wszystkiego, co składa się na normalność - pić ciepłą kawę, zrobić pranie i poczytać książkę, popłakać i połobuzować. Chciałam, żeby widz mógł to zobaczyć - mówi Marta Terlecka, scenarzystka i reżyserka filmu reklamowego, Kampania powstała w związku z budową trzeciego w Polsce Domu Ronalda McDonalda, który będzie wspierać pacjentów i zespół Instytutu „Pomnik - Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie. Z przestrzeni: 20 prywatnych pokoi z łazienkami, wspólnej kuchni, pralni, bawialni, ogrodui biblioteki będą mogli bezpłatnie korzystać rodzice, rodzeństwo objętych leczeniem dzieci, a także bliscy członkowie rodziny. Nowy Dom Ronalda McDonalda w Warszawie będzie kolejnym krokiem w realizacji misji Fundacji – Aby rodzina mogła być razem. Do tej pory dwa Domy w Polsce – przy Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie i w Warszawie przy Dziecięcym Szpitalu Klinicznym UCK WUM – pomogły już ponad 1300 rodzinom. W Domach codziennie mieszkają ludzie, którzy przyjeżdżają z dziećmi do szpitala z różnych miejsc w kraju. Jeśli nie Dom, to co? Jak wynika z Raportu opracowanego przez JLL dla Fundacji, rola Domów jest szczególnie istotna w kontekście strukturalnego problemu niskiej podaży mieszkań na wynajem w Polsce. W przypadku lokalizacji szpitali pediatrycznych wyzwanie jest jeszcze większe. W ich okolicy mieszkań na wynajem nie ma lub liczba dostępnych jest znikoma. Podobnie, problemy z dostępnością dotyczą miejsc hotelowych. W promieniu 2 kilometrów od IPCZD - największego szpitala pediatrycznego w Polsce - rodzic nie znajdzie ani jednego miejsca hotelowego. W dwukrotnie większej odległości, w promieniu 4 kilometrów, dostępne są zaledwie 2 miejsca. Odległość miejsca potencjalnego zamieszkania w stosunku do szpitala jest krytycznie ważna z punktu widzenia rodziców i ich skuteczności w opiece nad dzieckiem pozostającym na oddziale. Czas dojazdu i praktyczne wyzwania związane z organizacją transportu, koniecznością zabierania do szpitala wielu rzeczy czy dostarczania dziecku ciepłego posiłku, stanowi tym większe obciążenie im większą odległość rodzic będzie musiał pokonać. Raport powstał pro bono i został zaprezentowany 1 sierpnia 2024. Do pobrania: https://tiny.pl/cz_b0zdk Spot reklamowy, powstał w przestrzeniach istniejącego już Domu Ronalda McDonalda przy Dziecięcym Szpitalu Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. - Czułam, że opowieść powinno poprowadzić leczone dziecko, jako osoba w samym centrum wydarzeń. To od jego stęsknionego marzenia rozpoczynamy opowieść - fantazjowania o magicznej różdżce, która przemieni szpital w prawdziwy dom. Tą magią chciałam nawiązać do dwóch rzeczy - do spotu "Jednorożec", który kilka lat wcześniej dla Fundacji stworzył Jan Komasa; a także do działań samej Fundacji, które tak magicznie odmieniają codzienność leczonych dzieciaków i ich rodzin, że mogłyby się wydawać czarami, a jednak są całkiem prawdziwe. – opowiada Marta Terlecka. Za całym procesem produkcyjnym stoi firma Perfectto Event oraz Dreamage przy wsparciu Holcim Polska. Głosu użyczył Andrzej Ferenc. Dzięki Partnerom, takim jak CPI Property Group, EPP Poland, Ströer Polska, Synergic Media, Halo Warszawo, Szybka Kolej Miejska, kampania będzie szeroko widoczna na terenie całego kraju – na nośnikach w przestrzeni miejskiej, na dworcach kolejowych, w pociągach oraz w centrach handlowych i biznesowych. Medialnymi patronami kampanii są Radio Kolor, Mamotoja.pl, Polki.pl, Mamadu.pl oraz Super Express. Domy przyjazne chorym dzieciom i ich rodzinom na świecie Na całym świecie działa blisko 400 Domów Ronalda McDonalda, budowanych i prowadzonych przez lokalne organizacje. Od 50 lat, każdego roku, Ronald McDonald House Charities (RMHC), macierzysta organizacja dla Fundacji Ronalda McDonalda, zapewnia 2,2 miliona noclegów dla rodzin w czasie choroby dziecka, kiedy leczenie wiąże się z wyjazdem daleko od własnego domu. W każdym z Domów na świecie są polskie rodziny. Tysiące relacji w mediach społecznościowych pokazuje, jak bardzo Domy są niezbędne. Trzeci Dom przy IPCZD w Warszawie pomoże rocznie setkom rodzin, które już czekają i chwalą decyzję o współpracy Fundacji i Instytutu. Domy utrzymywane są z donacji osób prywatnych, biznesu oraz zbiórek Fundacji. O Fundacji Ronalda McDonalda „Aby rodzina mogła być razem” – to misja powołanej w Polsce w 2002 roku Fundacji Ronalda McDonalda, która jest częścią międzynarodowej organizacji Ronald McDonald House Charities, wspierającej medycynę pediatryczną w 62 krajach. Ronald McDonald House Charities (RMHC) ma już 50 lat. Została założona w 1974 r. w Filadelfii, gdzie działa pierwszy Dom. Poznaj programy Fundacji Ronalda McDonalda w Polsce Domy Ronalda McDonalda Więcej informacji na stronie: Domy Ronalda McDonalda - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Pokoje Rodzinne Ronalda McDonalda Więcej informacji na stronie: Pokoje Rodzinne Ronalda McDonalda - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Program „Łóżka dla Rodziców” Więcej informacji na stronie: Łóżka dla rodziców - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Program „NIE nowotworom u dzieci" Więcej informacji na stronie: NIE nowotworom u dzieci - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Każdy może pomóc w utrzymaniu programów Fundacji, przekazując 1,5% podatku, darowiznę finansową i rzeczową, dołączając do wolontariatu. Zapraszamy na stronę www, oraz na profile na LinkedInie, Facebooku, Instagramie i Youtubie. Wszystkie programy Fundacji pomagają bezpłatnie.
Rusza budowa trzeciego Domu Ronalda McDonalda
Niebawem Fundacja Ronalda McDonalda rozpocznie budowę Domu Ronalda McDonalda dla Instytutu „Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka” w Warszawie. Będzie to trzeci Dom Ronalda McDonalda w Polsce, który pozwoli kontynuować misję Fundacji – Aby rodzina mogła być razem.
W centrum uwagi Fundacji znajduje się profilaktyka zdrowotna dzieci oraz opieka skoncentrowana na rodzinie w czasie długiej choroby dziecka, wiążącej się z jego pobytem w szpitalu, często w odległym mieście. Dziecko nie może w szpitalu być samo. Nie można odbierać mu jednego z rodziców, dla którego nie zawsze jest miejsce na oddziale. Tak samo jak nie wolno rozdzielać od siebie zdrowego i leczącego się rodzeństwa. Czym są Domy Ronalda McDonalda? I dlaczego są tak ważne? Flagowym programem Fundacji są Domy Ronalda McDonalda, które rozwiązują długą listę problemów rodziny, której dziecko zmaga się chorobą. Nasze programy są uzupełnieniem publicznego systemu opieki zdrowotnej. Fundacja Ronalda McDonalda jest głosem rodziców, rodzin dzieci potrzebujących specjalistycznej opieki medycznej w szpitalach. Jesteśmy w największych ośrodkach pediatrycznych i pomagamy zmieniać je w przyjazne całej rodzinie dziecka - pacjenta. Dom powstanie dla rodzin najdłużej leczonych dzieci w IPCZD w Warszawie. Rodzice gotowi na wszystkie poświęcenia przyjeżdżają tu z najdalszych części kraju - mówi Katarzyna Rodziewicz, Prezes Zarządu i Dyrektor Wykonawcza Fundacji Ronalda McDonalda. „Dom” to miejsce, którego czasem nie definiuje się konkretnym adresem. Jest tam, gdzie ludzie, których kochamy, gdzie czujemy się swobodnie, gdzie możemy o siebie zadbać, bo tu dobrze śpimy, bo tu gotujemy domowe jedzenie, bo tu mamy przestrzeń na nasze potrzeby emocjonalne. Dlatego Domy Ronalda McDonalda to coś więcej niż bezpieczny dach nad głową. To tu rodziny doświadczające choroby dziecka mogą liczyć na wsparcie, pomoc doświadczonego zespołu, zrozumienie u pozostałych domowników. Jak w rodzinie. Wszystko to z poszanowaniem prywatności i na wyciągnięcie ręki od szpitala. Domy są miejscem, gdzie rodzina jest razem. Rodzina, która przechodzi przez chorobę razem, wychodzi z tego doświadczenia silniejsza. Kolejny Dom na mapie Polski Trzeci Dom - tak jak pierwsze dwa Domy Ronalda McDonalda w Krakowie i Warszawie - będzie pomagać całym rodzinom pacjentów oddziałów onkologicznych, hematologicznych neonatologicznych i wtedy, gdy proces leczenia jest planowany na dłuższy czas. Z prywatnych przestrzeni: 20 pokoi z łazienkami, wspólnej kuchni, pralni, bawialni, ogrodu i biblioteki będą mogli bezpłatnie korzystać rodzice, rodzeństwo objętych leczeniem dzieci, a także bliscy członkowie rodziny. Zamieszkanie w Domu rodziców hospitalizowanego dziecka, to tylko pierwszy z elementów programu Domów Ronalda McDonalda. Kluczowe jest poczucie bezpieczeństwa, które daje Dom, umożliwiając rodzicom odpoczynek, odzyskanie spokoju, nabranie sił. Z nową siłą rodziny dają dzieciom wiarę w możliwość powrotu do zdrowia. Dziecko nie może chorować samo – podkreśla prof. Adam Jelonek, Honorowy Prezes Fundacji Ronalda McDonalda. Dr n. med. Marek Migdał, dyrektor IPCZD, podkreśla, że powstanie Domu Ronalda McDonalda w pobliżu szpitala to kolejny wielki krok dla podopiecznych Instytutu i ich rodzin. Budowa Domu Rodzinnego przez Fundację Ronalda McDonalda na terenie naszego Instytutu to piękny gest solidarności i wsparcia dla potrzebujących. To nie będzie tylko budynek, to będzie miejsce, które da rodzinom siłę i nadzieję w trudnych chwilach. Zbudowanie miejsca, gdzie rodziny pacjentów mogą odpocząć i poczuć ciepło domowego ogniska, to bezcenna pomoc w najtrudniejszych momentach. Fundacja Ronalda McDonalda nieustannie pomaga dzieciom i ich bliskim, tworząc miejsca, gdzie mogą czuć się jak w domu. To wzruszające, że w takich chwilach ludzie się jednoczą i pomagają sobie nawzajem. Dziękuję wszystkim zaangażowanym w ten projekt – wolontariuszom, pracownikom Fundacji i darczyńcom, którzy sprawili, że to marzenie wkrótce stanie się rzeczywistością. Razem możemy zdziałać naprawdę wiele dla tych, którzy potrzebują pomocy – zaznacza dr n. med. Marek Migdał, Dyrektor IPCZD. W momencie wybuchu konfliktu w Ukrainie, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) uruchomiła procedurę zarządzania kryzysowego i zwracała uwagę na konieczność zapewnienia bezpiecznych miejsc i infrastruktury dla dzieci i ich rodzin, ewakuowanych do szpitali w Europie. IPCZD, będący częścią European Children’s Hospitals Organisation (ECHO), sieci 13 szpitali, stał się ważnym punktem w organizacji pomocy. Dom Ronalda McDonalda jest niezbędny w tej lokalizacji, by IPCZD mógł świadczyć kompleksową pomoc dzieciom i ich rodzinom, szczególnie w sytuacjach klęsk czy kryzysów humanitarnych. Dom przyjazny chorym dzieciom Dom na terenie Instytutu „Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka” powstaje w technologii CLT - łączącej tradycję budownictwa drewnianego ze współczesnymi możliwościami inżynierii budowlanej. Naturalne piękno drewna łączy się z trwałością i precyzją. Dom będzie ekologiczny i energooszczędny. Cała bryła zostanie przygotowywana w fabryce, z otworami na okna i drzwi oraz z detalami, charakterystycznymi dla funkcjonalności Domów. Gotowe, wielkogabarytowe drewniane elementy dostarczane są bezpośrednio na miejsce i montowane na płycie fundamentowej. Współpracujemy z firmami odpowiedzialnymi, posiadającymi długą historię, bogate doświadczenie w swojej branży. Z dumą podkreślamy, że lista partnerów to zarówno firmy nawet z ponad 100-letnią historią, które są cenione ze względu na swoje dziedzictwo, osiągnięcia i społeczną odpowiedzialność jak i całe branże, np. sektor nieruchomości, czy wyjątkowe firmy rodzinne. Mamy wspólny cel, chcemy zbudować mądrze, na lata i być inspiracją dla innych. Inwestycje na cele społeczne, to przecież nie tylko Domy. W roli inwestora występują organizacje społeczne, samorządy, biznes wspierający lokalne społeczności – mówi Katarzyna Rodziewicz. Budowa w technologii CLT wymaga konsekwencji w doborze pozostałych składowych, począwszy od niskoemisyjnego betonu przez najwyższej jakości szkło. Dom został dopasowany do otaczających go pawilonów pediatrycznych, tak aby stał się spójną architektonicznie częścią szpitala. Dom powstanie w modelu wielu partnerstw z ludźmi, bo za każdą firmą stoją ludzie, którzy chcą wspierać publiczną medycynę pediatryczną i mieć wpływ na tempo zmian. Jesteśmy organizacją pożytku publicznego, dlatego najwyższą wartością są relacje i współpraca w ważnym społecznie celu. Doceniamy każdego z partnerów Domu! – mówi prof. Adam Jelonek. Na całym świecie działa blisko 400 Domów Ronalda McDonalda, rozmieszczonych w 48 krajach. Od 50 lat, każdego roku, Ronald McDonald House Charities (RMHC), macierzysta organizacja dla Fundacji Ronalda McDonalda, zapewnia 2,2 miliona noclegów dla rodzin w czasie choroby dziecka, kiedy leczenie wiąże się z wyjazdem daleko od własnego domu. W każdym z Domów na świecie są polskie rodziny. Tysiące relacji w mediach społecznościowych pokazuje, jak bardzo Domy są niezbędne. Trzeci Dom przy IPCZD pomoże rocznie setkom rodzin. O Fundacji Ronalda McDonalda: „Aby rodzina mogła być razem”– to misja powołanej w Polsce w 2002 roku Fundacji Ronalda McDonalda, która jest częścią międzynarodowej organizacji Ronald McDonald House Charities, wspierającej medycynę pediatryczną w 62 krajach. Ronald McDonald House Charities (RMHC) ma już 50 lat. Została założona w 1974 r. w Filadelfii. Poznaj programy Fundacji Ronalda McDonalda w Polsce Domy Ronalda McDonalda Więcej informacji na stronie: Domy Ronalda McDonalda - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Pokoje Rodzinne Ronalda McDonalda Więcej informacji na stronie: Pokoje Rodzinne Ronalda McDonalda - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Program „Łóżka dla Rodziców” Więcej informacji na stronie: Łóżka dla rodziców - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Program „NIE nowotworom u dzieci" Więcej informacji na stronie: NIE nowotworom u dzieci - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Każdy może pomóc w utrzymaniu programów Fundacji, przekazując 1,5% podatku, darowiznę finansową i rzeczową lub dołączając do wolontariatu. Zapraszamy na naszą stronę www, oraz na nasze profile na LinkedInie, Facebooku, Instagramie i Youtubie. Wszystkie programy Fundacji pomagają bezpłatnie. Sprawdź również: Dom Ronalda McDonalda w Warszawie IPCZD - Fundacja Ronalda McDonalda (frm.org.pl) Partnerzy AFP architekci Holcim Polska - Zrównoważone Budownictwo | Holcim PRESS GLASS - Leading in Europe Partner Medialny Radio Kolor 103 FM - Barwne granie zawsze pod ręką!
Najmniejsze dziecko świata jest już w domu, po 13 miesiącach w szpitalu. Malutka ważyła tyle, co jabłko
Ta dziewczynka przyszła na świat w czerwcu ubiegłego roku, w 25. tygodniu ciąży. Ważyła zaledwie 212 gramów. Lekarze podjęli decyzję o cesarskim cięciu, ponieważ jej mama miała stan przedrzucawkowy. Chcieli ratować kobietę i dziecko, jednak szanse maleństwa na przeżycie były tak małe jak ono samo…
„Byłam w szoku. W ciągu 22 lat pracy nie widziałam tak małego noworodka” – nie kryła zaskoczenia pielęgniarka, która zajmowała się dziewczynką po jej narodzinach. Cóż, nie tylko ona, bo jeszcze nikt nie widział tak maleńkiego dziecka. Dotąd rekord należał do maluszka, który urodził się w 2018 roku z wagą 245 gramów… Dziewczynka okazała się wielką wojowniczką Lekarze podjęli walkę o życie dziewczynki. Maleńka Kwek Yu Xuan wykazała się ogromną wolą życia. Tego lata, po 13 miesiącach, została wypisana ze szpitala. „Wbrew przeciwnościom zainspirowała nas wszystkich swoją wytrwałością i tym, jak się rozwijała. To czyni ją niezwykłym dzieckiem czasów COVID-19, promykiem nadziei” – czytamy w oświadczeniu, które wydał szpital. Kosztowne leczenie dziewczynki było możliwe jedynie dzięki zbiórce pieniędzy. Jej los poruszył ludzi na całym świecie, którzy bez wahania wpłacali zarówno drobne, jak i większe kwoty. Ile waży teraz najmniejsze dziecko świata? Aktualnie Kwek Yu Xuan waży… 6 kilogramów. Można powiedzieć, że walka o życie dziecka zakończyła się sukcesem. Mimo że wciąż cierpli na poważne schorzenie płuc, dziewczynka mogła opuścić szpital i wreszcie zamieszkać w domu z rodzicami i starszym bratem. źródło: bbc news, wethewomenasia Piszemy też o: Stwierdzono śmierć mózgu – tydzień później niemowlę zaczęło samo oddychać. Rodzice nie zgadzają się na odłączenie od aparatury Jakub Rzeźniczak o śmierci syna: „Do ostatnich chwil nie dopuszczasz, że to się może skończyć tragicznie” Dziecko przewróciło się razem z wózkiem. Czy to przez agresywną jazdę kierowcy? [WIDEO]
Prawa dziecka w szpitalu: obecność rodzica, nocowanie z dzieckiem
Dziecko w szpitalu ma prawo zostać na noc z mamą albo tatą i nie zależy to od dobrej woli personelu szpitalnego: to prawo małego pacjenta, którego szpital musi przestrzegać. Wyjaśniamy, czy obecność przy badaniu dziecka jest prawem każdego rodzica, i jakie są inne ważne prawa dziecka hospitalizowanego.
Prawa dziecka w szpitalu to m.in. prawo do bliskości rodzica, prawo do intymności, a w przypadku rodziców małego pacjenta – prawo do rzetelnej informacji. Coraz więcej zatrudnionych w szpitalach lekarzy pamięta, że rodzice chorego dziecka nie są źródłem potencjalnego zakażenia, ale sojusznikami szpitalnego personelu. Wzajemny szacunek to podstawa, a prawa małego pacjenta muszą być przestrzegane. Nocowanie z dzieckiem w szpitalu W Polsce obowiązuje ustawa gwarantująca rodzicom, że podczas leczenia dziecka w szpitalu mogą pozostawać razem z nim przez całą dobę. Pozostawienie dziecka w szpitalu na noc nie jest konieczne – nikt nie może wymagać tego od rodzica dziecka hospitalizowanego! Obecność bliskiej osoby jest uzasadniona: w ramionach mamy albo taty dziecko szybciej przestanie płakać, np. po zakładaniu wenflonu, i mniej będzie bało się kolejnych badań. Wiadomo także, że bliskość mamy łagodzi ból. Do tego nikt tak sprawnie jak rodzic nie umyje dziecka ani nie zmieni mu ubranka, dlatego nie pozwól, aby w takich czynnościach zastępowała cię pielęgniarka. Jeśli dziecko ma zabieg połączony ze znieczuleniem ogólnym, bądź przy nim, gdy zacznie wybudzać się z narkozy. Uwaga! Towarzyszenie dziecku przez całą dobę nie zawsze jest możliwe, jeśli maluch przebywa na oddziale intensywnej terapii. Rodzice pytają: Czy personel szpitala ma prawo wyprosić rodzica z placówki, np. wieczorem, gdy kończy się czas odwiedzin? Odpowiedź prawnika: Z wyjątkami sytuacji opisanych poniżej w art. 5 Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta Personel szpitala nie ma prawa wyprosić rodzica z placówki, gdy kończy się czas odwiedzin, bowiem zgodnie z ww. Ustawą dziecko ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej tj. opieki, która nie polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Przez tę opiekę rozumie się m.in prawo do pobytu rodzica w szpitalu przez całą dobę. Podstawa prawna: art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Zwrócić jednak uwagę należy na art. 5 Ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta: [Ograniczenia w korzystaniu z praw pacjenta] Kierownik podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych lub upoważniony przez niego lekarz może ograniczyć korzystanie z praw pacjenta w przypadku wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne pacjentów, a w przypadku praw, o których mowa w art. 33 ust. 1, także ze względu na możliwości organizacyjne podmiotu.” Wskazany przepis stał się podstawą do stosowania wyjątków i zmian w regulaminach szpitali w zakresie ograniczenia korzystania z praw pacjentów w związku z zagrożeniem spowodowanym Covid -19. 2. Obecność rodzica przy badaniu dziecka Rodzice mają prawo do obecności podczas badań i większości zabiegów, ale także do pełnej, wyczerpującej informacji na temat stanu zdrowia dziecka, dalszej planowanej kuracji, a także skutków ubocznych leków, które są mu podawane. Nie pozwól się zbyć zdaniem: „I tak pani nic z tego nie zrozumie". Poproś o jasne wytłumaczenie. Co istotne, prawo do informacji o stanie zdrowia przysługuje także choremu dziecku, przy czym informacja ta powinna być przekazana stosownie do wieku pacjenta. Ważne: jeśli lekarz prowadzący zadecyduje o operacji albo ryzykownej metodzie leczenia, musi poprosić cię o pisemną zgodę na nią i poinformować o ewentualnym ryzyku. Jeżeli pacjent ma 16-18 lat, nie można rozpocząć leczenia bez wspólnej zgody jego rodziców i samego pacjenta. Rodzice pytają: Czy rodzic musi wychodzić z sali, gdy dziecku wykonywane są jakieś zabiegi lub badania? Odpowiedź prawnika: Co do zasady rodzice mogą towarzyszyć dziecku podczas badania lub udzielania innych świadczeń zdrowotnych przez lekarza albo pielęgniarkę. Zdarza się jednak, że ze względu na charakter danej procedury medycznej, np. zabiegi operacyjne, towarzyszenie dziecku bezpośrednio w czasie udzielania świadczeń zdrowotnych nie jest możliwe. W przypadku zaistnienia prawdopodobieństwa wystąpienia zagrożenia epidemicznego lub ze względu na bezpieczeństwo zdrowotne małego pacjenta, lekarz może odmówić obecności osoby bliskiej. Taka odmowa musi być jednak odnotowana w dokumentacji medycznej dziecka. Podstawa prawna: art. 21 oraz art. 34 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Rodzice pytają: Czy pisemna zgoda rodzica jest zawsze potrzebna w przypadku operacji czy wdrożenia konkretnej metody leczenia dziecka? Odpowiedź prawnika: Rodzic ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody. Zgoda, a także sprzeciw, mogą być wyrażone ustnie albo przez takie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom albo brak takiej woli. Wyjątek stanowią zabiegi operacyjne albo zastosowanie metody leczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla dziecka, w takim wypadku zgodę wyraża się w formie pisemnej. W przypadku pacjenta małoletniego, który ukończył 16. rok życia, wymagana jest zgoda podwójna: zarówno rodzica, jak i samego małoletniego pacjenta. W przypadku rozbieżności decyzji, np. rodzica i małoletniego pacjenta, sprawę rozstrzyga sąd opiekuńczy. Wyjątki, gdy zgoda nie jest wymagana: Pacjent wymaga niezwłocznej pomocy lekarskiej. Zwłoka spowodowana postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody. Podstawa prawna: art. 17 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta art. 33. oraz art. 35 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty Prawo dziecka i rodziców do intymności Nikt z personelu szpitala nie powinien komentować sposobu, w jaki rodzice opiekują się bądź wychowują swoje dziecko. Lekarze ani pielęgniarki nie mogą też udzielać informacji o stanie zdrowia dziecka osobom postronnym (np. mamom innych dzieci). Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu Prawa dziecka hospitalizowanego reguluje Europejska Karta Praw Dziecka w Szpitalu. Została ona stworzona i przyjęta przez 12 organizacji pozarządowych podczas I Konferencji Europejskiego Stowarzyszenia na Rzecz Dzieci w Szpitalu w 1988 r. W Europejskiej Karcie Praw Dziecka w Szpitalu zapisano, że: 1. Dzieci powinny być przyjmowane do szpitala tylko wtedy, kiedy leczenie nie może być prowadzone w domu, pod opieką poradni lub na oddziale dziennym. 2. Powinny mieć prawo do tego, aby cały czas przebywali razem z nimi w szpitalu rodzice lub opiekunowie. Nie powinno być żadnych ograniczeń dla osób odwiedzających, bez względu na wiek dziecka. 3. Rodzicom należy stwarzać warunki pobytu w szpitalu razem z dzieckiem, należy ich zachęcać i pomagać im w pozostawaniu przy dziecku. Pobyt rodziców nie powinien narażać ich na dodatkowe koszty lub utratę zarobków. Aby mogli oni uczestniczyć w opiece nad dzieckiem, powinni być na bieżąco informowani o sposobie postępowania i zachęcani do aktywnej współpracy. 4. Dzieci i rodzice powinni mieć prawo do uzyskiwania informacji, a w przypadku dzieci, w sposób odpowiedni do ich wieku i możliwości pojmowania. Należy starać się o łagodzenie i unikanie zbędnych stresów fizycznych i emocjonalnych u dziecka w związku z jego pobytem w szpitalu. 5. Dzieci i ich rodzice mają prawo współuczestniczyć we wszystkich decyzjach dotyczących leczenia. Każde dziecko powinno być chronione przed zbędnymi zabiegami diagnostycznymi i leczniczymi. 6. Dzieci powinny przebywać razem z innymi dziećmi w podobnym wieku. Nie należy umieszczać dzieci razem z dorosłymi. 7. Dzieci powinny mieć możliwość zabawy, odpoczynku i nauki odpowiedniej do ich wieku i samopoczucia. Ich otoczenie powinno być tak zaprojektowane, urządzone i wyposażone, aby zaspokajało dziecięce potrzeby. 8. Przygotowanie i umiejętności personelu muszą zapewniać zaspokajanie potrzeb fizycznych i psychicznych dzieci. 9. Zespół opiekujący się dzieckiem w szpitalu powinien zapewnić mu ciągłość leczenia. 10. Dzieci powinny być traktowane z taktem i wyrozumiałością. Ich prawo do intymności powinno być zawsze szanowane. Karta Praw Dziecka w Szpitalu w Polsce W wielu polskich szpitalach w miejscach ogólnie dostępnych wisi Karta Praw Dziecka Pacjenta stworzona przez Rzecznika Praw Dziecka i Rzecznika Praw Pacjenta. Głosi ona: 1. Dzieckiem – pacjentem jest każda osoba, która nie ukończyła 18 lat. 2. Jeżeli zachorujesz, personel medyczny powinien zrobić wszystko, żeby Cię wyleczyć i zapewnić opiekę podczas leczenia. 3. Kiedy tylko stan Twojego zdrowia się poprawi na tyle, że będziesz mógł wrócić do domu, masz do tego prawo. 4. Ty oraz Twoi rodzice lub opiekunowie macie prawo wiedzieć, w jaki sposób lekarze zamierzają Cię leczyć i jakie to przynosi efekty. 5. Twoi rodzice lub opiekunowie mają prawo do dokumentów, w których lekarze opisują Twoją chorobę i leczenie. 6. Decyzja o leczeniu nie może być podejmowana bez Twojego udziału, jednak dopóki nie skończysz 16 lat, podejmą ją za Ciebie rodzice lub opiekunowie – potem także Ty będziesz o tym współdecydował. 7. Nikt bez Twojej zgody nie może rozgłaszać, że jesteś chory – masz prawo, by zachowano to w tajemnicy, którą znasz tylko Ty, personel medyczny oraz Twoi rodzice lub opiekunowie. 8. Nikt nie może Cię bić, zawstydzać, lekceważyć i straszyć. W czasie choroby dorośli powinni szczególnie Cię wspierać i dbać o Twoje dobre samopoczucie. 9. Masz prawo do stałego kontaktu z najbliższymi. Twoi bliscy mają prawo być z Tobą w szpitalu, sanatorium lub uzdrowisku. Tylko w wyjątkowych sytuacjach lekarze decydują, że nie mogą oni z Tobą przebywać. 10. Podczas pobytu w szpitalu, sanatorium, uzdrowisku zawsze możesz do swoich bliskich zadzwonić lub napisać. 11. Szpital, sanatorium lub uzdrowisko to miejsca, w których masz wyzdrowieć, ale masz również prawo do nauki, zabawy i odpoczynku. Wyzdrowiejesz szybciej nie myśląc ciągle o chorobie. 12. Jeżeli tylko masz taka ochotę, możesz spotkać się z osobą duchowną Twojego wyznania. 13. Masz prawo umieścić cenne przedmioty w depozycie szpitalnym. Co pomoże dziecku w szpitalu? Nocna lampka. Ostre, jasne światło świetlówki może go męczyć. Pilnuj, aby wieczorem, jeśli nie jest to konieczne, nikt nie włączał górnego oświetlenia w sali, w której śpi dziecko. Spokój. Gwałtowne ruchy dadzą znać dziecku: „Tutaj dzieje się coś złego". Nie pozwól, aby ktoś inny oprócz ciebie rozbierał dziecko do badań, zapytaj też lekarza, czy podczas zabiegów dziecko może siedzieć na twoich kolanach, przytulone do ciebie. Znajome sprzęty. Domowa poduszka, przytulanka i ulubiona łyżeczka zabrane z domu dodadzą dziecku otuchy. Zobacz też: Pierwsza wizyta u dentysty: jak wygląda? Czy podać coś dziecku na uspokojenie? Karta EKUZ dla dziecka: jak wyrobić kartę EKUZ? Do czego ona uprawnia? Dokumenty i wniosek Jak powinna wyglądać wizyta u pediatry? Konsultacja merytoryczna prof. dr hab. Alicja Chybicka Pediatra, kierownik Kliniki Transplantacji Szpiku, Hematologii i Onkologii Dziecięcej Akademii Medycznej we Wrocławiu
Dziecko w szpitalu: jak je przygotować i co zrobić, żeby zminimalizować stres?
Pobyt dziecka w szpitalu nie jest komfortową sytuacją ani dla małego pacjenta, ani dla rodziców lub opiekunów prawnych. Jednak życie pisze różne scenariusze i zabieg lub operacja mogą okazać się konieczne dla zdrowia dziecka. Co wtedy robić, co zabrać, jak zachować spokój?
Choćby rodzice najbardziej się starali, może się zdarzyć, że dziecko trafi do szpitala. Najważniejsze wtedy to zachować spokój, bo dziecko bardzo dobrze wyczuwa nastrój rodziców i nawet jeśli mówisz mu, że wszystko będzie dobrze, ale chodzisz smutna i z podpuchniętymi oczami, maluch może się zacząć niepokoić. Co zrobić, żeby pobyt dziecka w szpitalu był mniej stresujący i jak się do niego przygotować? Jak przygotować dziecko na pobyt w szpitalu? Jeśli pobyt dziecka w szpitalu jest wcześniej zaplanowany, postaraj się oswoić maluszka z tą myślą. Żeby ułatwić dziecku pobyt i pokonać strach przed szpitalem, pobawcie się w lekarza. Możesz też czytać książki lub oglądać filmy i bajki, w których bohaterowie są chorzy, ale dzielnie znoszą leczenie i wszystko kończy się dobrze. Jak rozmawiać z dzieckiem? Nie okłamuj, nie koloryzuj rzeczywistości i nie próbuj przekonać, że pobyt w szpitalu będzie krótki, przyjemny i bezbolesny (jeśli wiesz, że tak nie będzie). Dla ciebie to niewinne kłamstwo, żeby na chwilę uspokoić małego pacjenta. Jednak, jeśli rzeczywistość okaże się inna, dziecko może poczuć się oszukane przez najbliższe mu osoby. A ty utracisz zaufanie. Możesz także odwołać się do swoich szpitalnych doświadczeń, kończąc opowieść informacją, że wszystko zakończyło się dobrze. Pamiętaj, żeby nie dzielić się swoimi trudnymi, być może traumatycznymi doświadczeniami, które mogą w dziecku wzbudzić dodatkowy, często nieuzasadniony lęk. Jeśli maluch ma przejść zabieg lub operację, powiedz, że może go to trochę boleć, ale wszystko po to, żeby był zdrowy i mógł już niedługo bawić się z innymi dziećmi. Zapewnij dziecko, że nie będzie samo w szpitalu i ten trudny czas spędzi z tobą lub tatą. Co istotne, mów prawdę, ale dostosuj przekazywane informacje do wieku dziecka. Ośmio- czy dziewięciolatkowi możesz powiedzieć więcej niż dwulatkowi. Tak małemu dziecku nie są potrzebne szczegóły, których i tak nie zapamięta ani nie rozumie. Co spakować do szpitala? To, co spakujesz maluchowi, zależy od jego wieku. Na pewno przydadzą się: dwie bawełniane piżamy, dres, kilka kompletów bielizny (w tym skarpetki), ulubiony kocyk lub poduszka, przytulanka (jeśli potrzebuje), kapcie lub klapki na gumowej podeszwie, kosmetyki, mokre chusteczki, papier toaletowy, przekąski np. kabanosy, wafle ryżowe, batoniki, woda do picia. Czym zająć dziecko w szpitalu? Zazwyczaj szpitalne oddziały dziecięce dysponują zabawkami czy książeczkami dla małych pacjentów. Warto jednak pomyśleć, by zabrać z domu własne zabawki. Dziecko będzie czuło się pewniej, gdy będzie posiadało coś własnego i nie będzie musiało się z nikim dzielić. Młodszemu dziecku możesz zabrać: książeczki do wspólnego czytania, pluszaki lub grzechotki, lalkę lub autko, mały zestaw klocków, puzzle, kredki, temperówkę, gumkę i kolorowankę lub czyste kartki do rysowania. View Burdaffi on the source website Starszemu dziecku warto zabrać: książki, czasopisma, komiksy, krzyżówki lub sudoku, kolorowanki relaksacyjne, flamastry. Unikaj drogich zabawek, sprzętu elektronicznego i markowych ubrań i butów – mogą zniknąć w niewyjaśnionych okolicznościach, a i tak pewnie się nie przydadzą. Rodzice w szpitalu Pamiętaj, że dziecko dużo lepiej znosi pobyt w szpitalu, jeśli towarzyszy mu ktoś bliski – mama lub tata. To nie bez znaczenia dla dziecka, komfort psychiczny i poczucie bezpieczeństwa przyspieszają proces leczenia i regeneracji organizmu malucha. Zgodnie z obowiązującym prawem rodzice mogą przebywać z dzieckiem przez cały jego pobyt w szpitalu. Jest to tzw. dodatkowa opieka pielęgnacyjna, niezwiązana ze świadczeniami medycznymi. Co do zasady pobyt rodzica w szpitalu jest bezpłatny, jednak niektóre placówki medyczne pobierają tzw. opłaty kompensacyjne, które obejmują między innymi korzystanie z mediów czy udostępnienie pościeli. Szpital nie zapewnia rodzicom hospitalizowanych dzieci wyżywienia. Zobacz także: Pierwsza wizyta u dentysty: jak wygląda? Czy podać coś dziecku na uspokojenie? 3 ważne prawa dziecka w szpitalu (i jego rodziców!) Karta EKUZ dla dziecka: jak wyrobić kartę EKUZ? Do czego ona uprawnia? Dokumenty i wniosek
Prawa rodzica w szpitalu: wszystko co musisz wiedzieć
Prawa rodzica w szpitalu upoważniają go do całodobowej opieki nad dzieckiem. Dzięki stałej obecności mamy lub taty maluszek czuje się bezpiecznie i szybciej wraca do zdrowia. Dowiedz się, jakie jeszcze prawa przysługują rodzicom hospitalizowanych dzieci.
Pobyt w szpitalu nigdy nie jest przyjemnym wydarzeniem, ani w życiu młodego człowieka, ani jego rodzica. Na szczęście prawa rodziców w szpitalu znacząco się zmieniły na przestrzeni ostatnich lat. Sprawdź, jakie masz prawa, gdy twoje dziecko przebywa w szpitalu. Dziecko w szpitalu a prawa rodziców Prawa rodziców dziecka, które przebywa w szpitalu, są regulowane przez ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Rodzice hospitalizowanych dzieci mają: prawo do wyrażenia lub niewyrażenia zgody na procedury medyczne, jakim będzie poddawane dziecko; prawo całodobowej opieki – jest to tzw. dodatkowa opieka pielęgnacyjna, niezwiązana ze świadczeniami medycznymi; możliwość obecności przy dziecku podczas badania lub udzielania innych świadczeń zdrowotnych np. pobierania krwi, prześwietlenia RTG; prawo otrzymania przystępnej i wyczerpującej informacji o stanie zdrowia dziecka, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach diagnostycznych i leczniczych. Do uzyskania tych informacji ma prawo także dziecko, które ukończyło 16 lat; możliwość wypisania dziecka ze szpitala na żądanie. Prawa opiekuna dziecka w szpitalu są takie same jak rodzica, o ile dana osoba została upoważniona pisemnie przez rodziców dziecka do sprawowania opieki nad nim. Pobyt z dzieckiem w szpitalu: nocowanie, wyżywienie Polskie prawo zapewnia rodzicom możliwość bezpłatnego przebywania z dzieckiem w szpitalu w godziwych warunkach (art. 34 i 35 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta). Jednak w zależności od placówki, jej możliwości organizacyjnych może to wyglądać odmiennie. Niektóre szpitale oferują materace lub łóżka polowe w sali przy chorym dziecku, w niektórych będą to łóżka szpitalne lub osobne sale noclegowe dla rodziców. Rodzicom przebywającym w szpitalu razem z dzieckiem nie przysługuje wyżywienie. Co do zasady pobyt w szpitalu z dzieckiem jest bezpłatny, lecz dopuszcza się możliwość pobierania przez szpital tzw. opłat rekompensacyjnych. Obejmują one opłatę za media, pościel, korzystanie z pokoju socjalnego i innych udogodnień. Stawka powinna być jawna, a rodzic powinien zostać o niej poinformowany. Kiedy rodzic może być pozbawionych swoich praw w szpitalu? Rodzic jako opiekun prawny podejmuje decyzje dotyczące niepełnoletniego dziecka. Jednak istnieją przypadki, kiedy rodzic może zostać pozbawiony swoich praw. Rodzic nie może decydować o leczeniu dziecka w przypadku sytuacji, która zagraża życiu dziecka i wymagana jest szybka interwencja medyczna. Rodzic nie może uczestniczyć w udzielaniu świadczeń medycznych, jeśli charakter procedury medycznej (np. zabiegi operacyjne, niektóre metody leczenia czy diagnostyki) na to nie pozwala. Jeśli w ocenie personelu medycznego wypisanie dziecka ze szpitala przez rodzica stanowi realne zagrożenie życia i zdrowia pacjenta, lekarz może odmówić wypisania. W tej sytuacji sprawa zostanie skierowana do sądu o tymczasowe pozbawienie praw rodzicielskich do czasu pełnej rekonwalescencji dziecka. Zobacz także: 3 ważne prawa dziecka w szpitalu (i jego rodziców!) Karta EKUZ dla dziecka: jak wyrobić kartę EKUZ? Do czego ona uprawnia? Dokumenty i wniosek Pierwsza wizyta u dentysty: jak wygląda? Czy podać coś dziecku na uspokojenie?
Konferencja „Aby rodzina mogła być razem” – rola bliskości rodziny w czasie pobytu dziecka w szpitalu
Dzięki bliskości rodziców dzieci mogą szybciej wracać do zdrowia i lepiej znoszą leczenie. Rodzina z kolei, będąc blisko dziecka, lepiej radzi sobie ze wszystkimi wyzwaniami, które napotyka w trakcie procesu leczenia. Już niedługo odbędzie się bezpłatna konferencja o nieocenionej roli bliskości w trakcie leczenia małego pacjenta.
„Aby rodzina mogła być razem” jest jedną z misji Fundacji Ronalda McDonalda, a jednym z kluczowych elementów jej realizacji są Domy Ronalda McDonalda – bezpłatne, komfortowe hotele dla rodzin hospitalizowanych dzieci. Dzięki tej inicjatywie rodzice pacjentów, którzy mieszkają z dala od szpitali, mogą być przy swoich pociechach. Już 1 czerwca odbędzie się konferencja poświęcona zagadnieniu bliskości rodziców podczas leczenia małych pacjentów. W spotkaniu może wziąć udział każda chętna osoba. Bliskość rodziny podczas leczenia dziecka Dla dzieci w trakcie leczenia bliskość rodziny jest szalenie ważna: „Bliskość rodziny pomaga dzieciom szybciej wracać do zdrowia i lepiej znosić leczenie, a rodzinie lepiej radzić sobie z poczuciem niepewności i wszystkimi wyzwaniami w procesie leczenia” – podkreśla Katarzyna Rodziewicz, Prezes Zarządu i Dyrektor Wykonawcza Fundacji Wykonawcza Fundacji Ronalda McDonalda. Idea „Aby rodzina mogła być razem” polega na tworzeniu przestrzeni, dzięki której wszystkie potrzeby małego pacjenta i jego najbliższych będą mogły być zaspokojone. Chodzi o przestrzeń infrastrukturalną, ale również emocjonalną. „Fundacja, mówiąc »Aby rodzina mogła być razem«, mówi głosem dziecka i jego najbliższych, w ich imieniu i dla nich tworzy rozwiązania dla publicznej medycyny pediatrycznej” – wyjaśnia Katarzyna Rodziewicz. Konferencja „Aby rodzina mogła być razem” Z okazji 20-lecia Fundacji Ronalda McDonalda już 1 czerwca 2022 roku odbędzie się konferencja pod hasłem „Aby rodzina mogła być razem” – rola bliskości rodziny w czasie pobytu dziecka w szpitalu. Tematem spotkania będzie dyskusja o potrzebie realizowania nowoczesnej, prorodzinnej opieki zdrowotnej w czasie leczenia dziecka w szpitalu. Podczas konferencji zostaną podsumowane wyniki lat pracy nad poprawą warunków pobytu dzieci i ich rodziców podczas leczenia w szpitalach. Fundacja Ronalda McDonalda pokaże także najlepsze światowe modele Family-Centered Care (to właśnie do pojęcia Family-Centered Care z podręczników i opracowań do pediatrii nawiązuje tytuł konferencji). Problem braku bliskości podczas pobytu dziecka w szpitalu zostanie także ukazany oczami dzieci-pacjentów oraz ich rodziców. Wśród prelegentów znajdzie się między innymi Beverley H. Johnson, jedna z dwóch najbardziej doświadczonych osób w tym obszarze w Stanach Zjednoczonych, ekspertka z 30-letnią praktyką. Prezes Zarządu Institute for Patient and Family-Centered Care, autorka licznych opracowań, programów, doradczyni szpitali i organizacji pacjenckich. Weź udział w konferencji! Konferencja skierowana jest do trzech grup: środowiska naukowego, personelu medycznego oraz rodziców. Głos tych ostatnich w tej sprawie jest bardzo ważny. Konferencja odbędzie się w języku polskim. Udział w konferencji jest bezpłatny. Żeby wziąć udział, należy zarejestrować się TUTAJ. Na stronie frm.org.pl/konferencja znajdziesz więcej szczegółów na temat całego wydarzenia. Piszemy też o: Magda Stępień przekazała, że lekarze w Izraelu wykluczyli śmiertelny gen u Oliwiera! „Intuicja matki nigdy nie zawodzi” Noworodek w stanie agonalnym: „Damy radę maluchu, nie pozwolę ci odejść” Tajemnicza choroba wątroby u dzieci – kolejne przypadki w Polsce
Antek Królikowski odwiedził synka w szpitalu. Postarał się!
Antek Królikowski był bardzo zajęty, kiedy Joanna Opozda z synkiem trafili do szpitala. Teraz ojciec niemowlęcia zapewnia, że odwiedził dziecko. Podobno zrobił nawet więcej, by zadbać o zdrowie maluszka oraz komfort jego mamy.
Internauci niepokoją się o zdrowie synka Joanny Opozdy, który w wyniku poważnej infekcji trafił do szpitala. Mama cały czas jest przy dziecku. Antek Królikowski też zapewnia, że ma wszystko pod kontrolą. Antek Królikowski był w szpitalu u synka Aktor z pewnością martwi się o stan swojego dziecka, choć kiedy Joanna Opozda zawoziła synka do szpitala, Antek Królikowski nie mógł być przy nich. Miał powód – gotował posiłki dla ukraińskich uchodźców zgromadzonych na Dworcu Centralnym w Warszawie. Potem jednak pojechał sprawdzić, jak czuje się mały Vincent. Nie chciał przy tym zdradzać mediom, czego dowiedział się o jego zdrowiu. „Dla mnie najważniejszy jest teraz Vincent i jego zdrowie i dla Asi też, także prosimy o uszanowanie tego” – powiedział w rozmowie z „Faktem”. Okazuje się, że Antek Królikowski poważnie potraktował swoje obowiązki ojca – przyznał, że podczas wizyty w szpitalu rozmawiał z ordynatorem oddziału. Zatroszczył się też o wygodę Joanny Opozdy, która wcześniej skarżyła się na fatalne warunki w szpitalnej sali. Wnętrza placówki miały być zupełnie nieprzygotowane do wizyt matek z dziećmi, a aktorka musiała spać na podłodze. „Byłem w szpitalu i rozmawiałem z ordynatorem, także wszystko jest pod kontrolą. Zadbałem też, żeby Asia miała odpowiednie warunki” – wyjawił aktor. Trzymamy kciuki, by mama z maluszkiem jak najszybciej w zdrowiu opuścili szpital! Piszemy też o: Joanna Opozda mogłaby zatrudnić nianię, ale woli sama wstawać do dziecka Zamiast narzekać na płacz dziecka, zaśpiewali mu "Baby shark". Niezwykły film z samolotu Podczas ostrzału osłoniła niemowlę własną piersią. Mama-bohaterka
Joanna Opozda trafiła z synkiem do szpitala. Co wiadomo?
Joanna Opozda pokazała niepokojące zdjęcie z miesięcznym synkiem. Dziecko trafiło do szpitala, miało wysoką gorączkę. Gwiazda nie odstępuje maluszka na krok.
Joanna Opozda musiała zabrać synka do szpitala. Okazuje się, że razem spędzą tam co najmniej kilka dni. Co wiadomo o stanie zdrowia małego Vincenta? Joanna Opozda z synkiem w szpitalu Aktorka zamieściła w mediach społecznościowych zdjęcie z maluszkiem na rękach. Niestety próżno szukać na nim uśmiechu – Joanna Opozda przebywa z dzieckiem w szpitalu, bo, jak wyjaśniła, stan Vincenta był poważny. „Wczoraj u mojego miesięcznego synka zdiagnozowano poważną infekcję, rano miał straszną gorączkę i najbliższy czas spędzimy w szpitalu na oddziale patologii noworodka” – napisała pod zdjęciem. Nie wiadomo, co dokładnie dolega synkowi Joanny Opozdy, ale wygląda na to, że maluszek powoli wraca do zdrowia. Gwiazda jest jednak załamana nie tylko problemami zdrowotnymi swojego dziecka, ale i warunkami, jakie panują w szpitalu: brakuje miejsc i choćby prowizorycznych łóżek dla rodziców, którzy nocują w placówce z dziećmi. Sama Opozda musiała spać na podłodze przy łóżeczku synka! „Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak tragicznie wyglądają polskie oddziały szpitalne dla dzieci. Dzisiejszą noc spędziłam na podłodze w szpitalu, leżąc przy łóżeczku Vincenta. Na takich oddziałach nie ma łóżek dla matek, a jedynie fotele, na których nie sposób nawet karmić. Nie wyobrażam sobie, jak te wszystkie mamy, które czasami muszą spędzić w takim miejscu kilka miesięcy, dają sobie radę” – ubolewa aktorka. Joanna Opozda wyraziła też szczere współczucie dla innych mam chorych dzieci oraz mam, które samotnie wychowują swoje maluchy. Podkreśliła przy tym, że nie wyobraża sobie, co muszą przeżywać matki w Ukrainie, gdzie na szpitale spadają bomby. „Wiem, że to niewiele da, ale chcę, żebyście wiedziały, że jestem z Wami i rozumiem Wasz ból” – dodała z empatią. Życzymy zdrowia i dużo siły! Piszemy też o: Joanna Opozda mogłaby zatrudnić nianię, ale woli sama wstawać do dziecka Zamiast narzekać na płacz dziecka, zaśpiewali mu "Baby shark". Niezwykły film z samolotu Podczas ostrzału osłoniła niemowlę własną piersią. Mama-bohaterka
Dziecko w szpitalu potrzebuje rodziców! Tymczasem, gdy ci mieszkają daleko, bywa, że zostaje samo. Z bólem, lękiem i niepewnością. Są jednak miejsca, gdzie rodzice mogą przebywać ze swoimi hospitalizowanymi dziećmi. Dzięki temu cała rodzina unika traumy – tłumaczy Katarzyna Rodziewicz, prezeska Fundacji Ronalda McDonalda.
Dziecko w szpitalu powinno mieć możliwość nieograniczonego bycia z rodzicami. Tylko co zrobić, gdy ten szpital jest daleko od domu, a odwiedziny możliwe są tylko w określonych godzinach? Rozwiązania dla takich problemów ma Fundacja Ronalda McDonalda. Z jej prezeską Katarzyną Rodziewicz rozmawiam o tym, jak ważne jest wsparcie całej rodziny, gdy dziecko wymaga długofalowego leczenia w szpitalu. Fundacja Ronalda McDonalda skupia się na opiece skoncentrowanej na dziecku i rodzinie dziecka wymagającego hospitalizacji w czasie leczenia. To definicja. A co oznacza w praktyce? Fundacja stara się zapewnić jak najbardziej komfortowe, rodzinne warunki dziecku znajdującemu się w publicznym szpitalu pediatrycznym. Cała idea pochodzi sprzed 50 lat, kiedy to w Stanach Zjednoczonych szpitale nagle musiały zmierzyć się z falą białaczek limfoblastycznych u dzieci, bo choroba z rzadkiej stała się często występującą. Okazało się, że szpitale z oddziałami onkologicznymi są często bardzo oddalone od miejsca zamieszkania rodzin chorujących dzieci. Rodzice podróżowali setki mil, by dziecko mogło leczyć się w szpitalu, ale nie mogli z nim zostać. Amerykanie szybko uświadomili sobie, że dzieje się coś bardzo złego – maleńkie dzieci są zostawiane w szpitalach pediatrycznych, a rodzic, który ma kilkaset mil do szpitala, może zobaczyć dziecko np. za kilka dni w ściśle określonych godzinach. Mieszkając blisko szpitala, łatwiej dostosować się do takich ograniczeń, ale jak poradzić sobie, gdy tylko podróż trwa wiele godzin. Wówczas dr Audrey Evans, lekarka onkolog, wpadła na pomysł, by przy szpitalu znaleźć dom dla rodziców chorych dzieci, którzy mieszkają daleko od szpitala. Tak powstał pierwszy modelowy Dom Ronalda McDonalda – dokładnie na działce sąsiadującej ze szpitalem pediatrycznym w Filadelfii. Dzięki temu rodzice, babcie, rodzeństwo mogli się widzieć z chorymi dziećmi najczęściej jak można. I dłużej, bo Audrey Evans sprawiła, że godziny wizyt przestały być tak rygorystycznie przestrzegane. Stopniowo dr Evans doprowadziła do tego, że bliski dziecka miał szansę zostać z nim do późnego wieczora. To ona wstawiała do dziecięcych sal fotele, łóżka dla dorosłych, otwierała kuchnie na szpitalnych oddziałach, symbolicznie otwierając coraz szerzej drzwi do całodobowej obecności rodzica obok dziecka. Takie były początki, a dziś efekty widać na całym świecie w postaci 378 Domów Ronalda McDonalda, które pomagają najważniejszym szpitalom pediatrycznym, leczącym często dzieci z całego świata. Gdyby nie idea i konsekwencja działania dr Audrey Evans, o prawdziwym wsparciu dziecka hospitalizowanego mówilibyśmy w teorii. Fakt, że chore dziecko potrzebuje bezpieczeństwa, empatii, troski, czułości, pozostałby wiedzą naukową, bo bez stałej obecności rodziców zaspokojenie tych potrzeb byłoby po prostu niemożliwe. Dlatego w Polsce robimy wszystko, aby tworzyć odpowiednią infrastrukturę pomocową dla szpitali. Fundacja poświęciła temu 20 lat pracy. A co konkretnie w tym czasie udało się zrobić? Między innymi dzięki prof. Adamowi Jelonkowi, naszemu mentorowi i Honorowemu Prezesowi Fundacji, otworzyliśmy dla rodziców małych pacjentów szpital „Instytut Pomnik-Centrum Zdrowia Dziecka” w Międzylesiu. Tu w 2009 roku powstał pierwszy fundacyjny Pokój Rodzinny, składający się z kuchni, łazienki z prysznicem, pralni i Pokoju Ciszy do odpoczynku. IP-CZD to partner, który pokazał innym szpitalom publicznym, że problem obecności dorosłych w szpitalu z nazwy i funkcji dziecięcym można skutecznie rozwiązać. Potem – w 2015 roku – zbudowaliśmy pierwszy Dom Ronalda McDonalda przy Uniwersyteckim Szpitalu Dziecięcym w Krakowie. To wysokospecjalistyczny szpital z doskonałą kadrą, która leczy pacjentów z najcięższymi postaciami różnych schorzeń, wrodzonymi wadami, ekstremalnie niską masą urodzeniową oraz nowotworami wieku dziecięcego. Przyjmuje on dzieci z całej Polski i z zagranicy. Często rodzice, aby do USDK przyjechać, pokonują setki kilometrów, rekord wśród rodzin w Domu to 795 km. Takie liczby działają na wyobraźnię! Dom ma 20 doskonale wyposażonych pokoi i prawdziwie rodzinną część wspólną. Przez cały czas od 2015 roku Dom jest w pełni wykorzystany. Bazując na wieloletnim doświadczeniu naszej Fundacji, także z innych krajów, mieliśmy unikalną okazję podzielić się ekspercką wiedzą w czasie powstawania szpitala, który był budowany dosłownie od podstaw. Mowa o szpitalu pediatrycznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. To nowoczesny szpital w całości objęty naszą fundacyjną opieką, jedyny taki w Europie. Z dumą powtarzamy, że dzięki mądrej decyzji o partnerstwie ze szpitalem i z WUM, sprzed wielu lat, w 2015 roku razem stworzyliśmy od pierwszego dnia funkcjonowania szpital w całości przyjazny rodzinie. Co to oznacza w praktyce? Na każdym oddziale szpital jest przygotowany na obecność rodzica. W każdej sali dziecka jest łazienka z prysznicem i toaleta. Dorośli nie spotykają się w jednej wspólnej łazience. To bardzo ważne, bo pozwala uniknąć zagrożeń epidemiologicznych, o czym mieliśmy okazję się przekonać przez ostatnie lata pandemii. Do każdej sali obok łóżka dziecka wstawiliśmy łóżko z pościelą dla dorosłego. Szpital został tak zaprojektowany, by znalazło się miejsce dla wszystkich, a my m.in. dbamy o to, by nie zabrakło łóżek dla mamy lub taty. Szpital pediatryczny WUM to szpital przyjazny rodzinie także dlatego, że na wejściu do każdego z dwudziestu sześciu oddziałów jest nasza kuchnia rodzinna i salon rodzinny, czyli Pokoje Ronalda McDonalda. A to oznacza, że żaden rodzic nie musi się martwić o ciepły posiłek czy wygodne miejsce przy stole. Chore dziecko może spędzać z rodzicem jak najwięcej czasu w warunkach zbliżonych do domowych. Kuchnia rodzinna w szpitalu przypomina bardzo wiele naszych domowych kuchni, lampy na stołach pomagają zmienić nastrój, a gdy właśnie gotuje się woda na herbatę to jest już naprawdę normalnie. Nie mogę nie zapytać, jak to w takim razie wyglądało w czasach najbardziej intensywnej pandemii? Właśnie pandemia pokazała nam wszystkim, jak bardzo rozwiązania zastosowane w tym szpitalu dosłownie wszędzie, od lat wprowadzane w nowych szpitalach na świecie, są potrzebne, użyteczne. Gdy budowano szpital, pytanie, po co tyle łazienek, pojawiało się regularnie. Jak rozpoczęła się pandemia, okazało się, że każda pojedyncza sala staje się bezpiecznym i funkcjonalnym miejscem pobytu chorego dziecka, a w razie potrzeb całej rodziny. W tym szpitalu wszystkie zasady izolacji udało się spełnić bez przebudów, płyt kartonowo-gipsowych czy foliowych zasłon. Ten szpital po prostu jest bezpieczny i przygotowany na różne wyzwania. Wspominała Pani o pierwszym w Polsce Domu Ronalda McDonalda w Krakowie. Czy zatem jest ich już więcej? Tak, jest już drugi, w Warszawie. Powstał na terenie kampusu Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, czyli dla szpitala, który w całości jest objęty naszą opieką. Tego, w którym w pokojach i tak są łazienki i łóżka dla rodziców? Tak, a to dlatego, że my wiemy, że każdy długi pobyt, od onkologii, transplantologii po neonatologię czy neurologię, czy dzieci z wypadków, powinien oznaczać obecność rodziny na oddziale. Tymczasem nawet w najlepszych szpitalach z dzieckiem przebywa stale tylko jedna osoba. A przecież dziecko nie ma tylko mamy albo tylko taty. Ma też dziadków, często rodzeństwo. A nasza Fundacja dysponuje wynikami wielu badań mówiących, że rozdzielenie najbliższych powoduje dla dziecka, nawet jeśli skończy leczenie z sukcesem, gigantyczną traumę. Traumę, która sprawia, że przez lata, a nawet przez całe życie taka osoba nie ma już poczucia bezpieczeństwa. Rozłąka i brak domu związane z długotrwałym leczeniem całej rodzinie odbierają poczucie równowagi – cierpi nie tylko mały pacjent, ale wszyscy wokół. Wyobraźmy sobie samotną mamę z niemowlakiem, trzylatkiem i leczonym onkologicznie siedmiolatkiem. Co ona jest w stanie zrobić wyjeżdżając daleko od domu, pozbawiona pomocy, opieki dla zdrowych dzieci? Doskonałym rozwiązaniem staje się wtedy Dom Ronalda McDonalda. Jeśli obok szpitala jest dom, w którym może zamieszkać cała rodzina, to codzienne problemy i wyzwania są dużo łatwiejsze do pokonania. Czy w takim razie za pobyt w Domu Ronalda McDonalda trzeba płacić? Nie. I rodzina ma prawo zostać z dzieckiem tak długo, jak długo dziecko jest hospitalizowane. Chore dzieci także potrafią być szczęśliwe, ale potrzebują do tego rodziny. To wszystko da się zorganizować – można być w szpitalu i nadal uczyć się, nadal mieć super relację z bratem czy siostrą, jeść domowe jedzenie, mieć święta. Tylko muszą być stworzone do tego warunki. Tym właśnie zajmuje się Fundacja – szpitale leczą, a my dbamy, by mali pacjenci i ich rodziny czuli się w tym procesie jak najbardziej bezpieczne. W tym roku Fundacja obchodzi swoje 20-lecie. Czy z tej okazji planuje jakieś specjalne obchody albo wytycza sobie nowe cele? Chcemy lepiej i więcej dla publicznej medycyny pediatrycznej! Mamy w Polsce dopiero dwa fundacyjne Domy, a jeśli zbudujemy kolejne, to osiągniemy większą skalę pomocy dla większej grupy dzieci i rodzin. Równocześnie chcemy zacząć dyskusję środowiska medycznego, naukowego, organizacji rodzicielskich o idei „Aby rodzina mogła być razem”, którą za granicą definiuje pojęcie „Family-Centered Care”, czyli opieka skoncentrowana na rodzinie. Gdyby nie tragiczne wydarzenia, wojna w Ukrainie, 7 kwietnia odbyłaby się konferencja naukowa, podczas której lekarze oraz eksperci innych dziedzin rozmawialiby o tym, jak powinniśmy po polsku nazwać to pojęcie i jak je obudować skojarzeniami. Tak, by weszło do wspólnego języka i dla każdego oznaczało to samo – analogicznie, jak stało się z pojęciem Rodzić po ludzku. Dzisiaj każdy wie, co ono oznacza. Mimo że konferencja została przeniesiona i odbędzie się w przyszłości, dyskusja na ten temat nie będzie czekać i już się rozpoczyna. A jeśli chodzi o przyszłość… W ostatnich dniach stycznia odwiedziły Dom w Krakowie dwie delegacje z kijowskiego szpitala Ohmatdyt. Miała zostać podpisana umowa pomiędzy Fundacją Ronalda McDonalda w Ukrainie, RMHC Ukraine, dla której my jesteśmy organizacją partnerską, a szpitalem Ohmatdyt, który jest ukraińskim odpowiednikiem Centrum Zdrowia Dziecka. To miał być pierwszy krok do budowy pierwszego domu Ronalda McDonalda w Kijowie. Bylibyśmy merytorycznym wsparciem dla wszystkich zaangażowanych w ten projekt. Dramat ostatnich tygodni zmienił wszystko. Mamy w głowach zupełnie inne rzeczy. Teraz najważniejsze jest życie i zdrowie ludzi w Ukrainie. Inaczej wyobrażaliśmy sobie obchody 20-lecia. Dziś dostarczamy łóżka dla uchodźców na wschodnią granicę. Pierwsza partia pojechała na oddział dziecięcy szpitala w Przemyślu, gdzie przyjmowane są ukraińskie dzieci z mamami. Jeden z naszych ambulansów medycznych z programu „NIE nowotworom u dzieci”, duża klinika na kołach, został wysłany do Przemyśla i jest mobilną przychodnią medyczną, stojącą przy Centrum Pomocy Humanitarnej, bo tam ta pierwsza opieka medyczna i pediatryczna jest dzisiaj absolutnie najważniejsza. Pierwsze rodziny ukraińskie z dziećmi onkologicznymi już mieszkają w naszych Domach w Krakowie i w Warszawie. Działamy, kierując się tym co obecnie jest najważniejsze. Zapraszamy do wolontariatu w Fundacji i odwiedzenia jej strony: frm.org.pl
Czy prócz sondy i innych urządzeń w szpitalu zabrakło również empatii? Rodzice 3-miesięcznej Lili twierdzą, że tak…
Lila urodziła się z podwójnym rozszczepem warg i podniebienia. A także z chorym sercem i wieloma innymi wadami genetycznymi. Niedawno dziecko dostało 40-stopniowej gorączki. Lekarz natychmiast wystawił skierowanie do szpitala...
W szpitalu w Garwolinie okazało się, że dziewczynka ma niską saturację. Założono jej maseczkę, by podać tlen. „Ale to była maska dla dorosłego człowieka, więc tlen ulatywał bokiem, a Lilka nawet nie mogła otworzyć oczu” – mówi jej mama na łamach „Tygodnika Siedleckiego”. Rodzice chcieli zabrać dziecko do szpitala w Warszawie, ale lekarze nie widzieli takiej potrzeby. Dziecko zaczęło niknąć w oczach Dziewczynka przestała jeść, a jej waga zaczęła spadać. Rodzice Lili byli przerażeni. Zarówno zdrowiem dziecka, jak i utratą jej masy ciała. Dziewczynka czeka na operację z przeszczepem warg i podniebienia, ale by zabieg był możliwy – dziecko musi ważyć minimum 6 kilogramów. W tej sytuacji liczył się każdy gram. Dlatego rodzice poprosili lekarzy, by zamiast kroplówki, podłączyć dziecku sondę. Mieli usłyszeć, że sondy dla dzieci w szpitalu nie ma. I że nawet gdyby była, to lekarka nie wiedziałaby jak podłączyć ją podłączyć. „Usłyszałem, że nawet gdyby sonda była, to ona by jej nie założyła Lilusi, bo nie ma doświadczenia z sondowaniem dziecka, które ma problemy anatomiczne” – powiedział tata Lili dziennikarce „Tygodnika Siedleckiego”. Lekarka miała mu też przyznać się, że tego od 15 lat nie podłączała sondy, bo „nie miała na dyżurze dziecka, które wymagałoby sondowania”. Czego jeszcze zabrakło w szpitalu? Okazało się, że w szpitalu nie było również odsysacza wydzieliny z dróg oddechowych. Rodzice kupili więc odsysacz za 30 zł. Temperaturę mierzyli własnym termometrem, który pokazywał zupełnie inny pomiar niż ten szpitalny. Zabrakło też sprzętu do stałego pomiaru saturacji… Pielęgniarki co chwilę przychodziły, by ją mierzyć przenośnym aparatem. Rodzice nie mogli patrzeć też jak na to, że pielęgniarkom długo nie udawało się pobrać krwi dziecku. Czara goryczy przebrała jednak się w 3. dniu pobytu w szpitalu. Według rodziców wtedy to ordynatorka oddziału dziecięcego przyniosła sondę, której nikt nie potrafił się posłużyć. Ordynatorka przeprowadziła szkolenie, ale rodzice dziewczynki mieli już dość. Po trzech dniach udało się im doprosić o karetkę, w której Lila (która wciąż miała problemy z saturacją) trafiła do warszawskiego szpitala. Jej stan rozpoznano tam jako cięższy niż ten, który widniał w wypisie ze szpitala w Garwolinie. Warszawscy lekarze w wypisie dostali też informację, że rodzice Lili to awanturnicy… „To nie może im ujść bezkarnie”? Rodzice Lili zgłosili sprawę do Rzecznika Praw Pacjenta. O tym co sądzą na temat opieki szpitalnej w Garwolinie, opowiedzieli również na łamach lokalnych mediów. W szpitalu zaczęły się kontrole, sprawą zainteresowało się nawet Ministerstwo Zdrowia… Lekarze i dyrekcja placówki czują się urażeni. Ich zdaniem rodzice przesadzili z reakcją. „Jeśli po kontrolach okaże się, że ich oskarżenia były bezzasadne, to nie może im to ujść bezkarnie” – kwituje dyrektor szpitala w Garwolinie. źródło: Tygodnik Siedlecki, GarwolinOnline24 Zobacz także: Kryzys w pediatrii: z krakowskiego szpitala odchodzi ponad stu lekarzy Jest decyzja: szpital zapłaci odszkodowanie za podmianę dzieci Ogromny wzrost zachorowań wśród dzieci. W Centrum Zdrowia Matki Polki brakuje łóżek!
Szpitalne oddziały dziecięce przepełnione. Najmłodsi pacjenci mają kilka miesięcy
Do szpitala trafia coraz więcej dzieci. Najmłodsze mają po kilka miesięcy. Lekarze nie są w stanie przewidzieć konsekwencji, z jakimi będą musiały mierzyć się maluchy po wyzdrowieniu.
Oddziały dla dzieci w polskich szpitalach są przepełnione. Lekarze informują o rosnącej liczbie przypadków maluchów zakażonych koronawirusem. Wcześniej dzieci przechodziły zakażenie w łagodny sposób, teraz jednak sytuacja całkiem się zmieniła. W Dziecięcym Szpitalu Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego aktualnie przebywa 22 dzieci zakażonych SARS CoV-2. Liczba małych pacjentów rośnie. Coraz więcej dzieci z pełnoobjawowym COVID-19 „Wcześniej młodzi pacjenci przechodzili zakażenie łagodnie, najczęściej przyczyną hospitalizacji było współistnienie zakażenia SARS CoV-2 i innej choroby dziecka. W ostatnich tygodniach obserwujemy zmianę w przebiegu zakażenia u dzieci – coraz częściej spotykamy się z pełnoobjawowym COVID-19” – powiedział w rozmowie z Polską Agencją Prasową dr Michał Wronowski z Dziecięcego Szpitala Klinicznego UCK WUM w Warszawie. „Najmłodszymi z naszych pacjentów, wymagającymi wspomagania oddechowego, także w warunkach oddziału intensywnej terapii, były kilkumiesięczne niemowlęta” – dodał lekarz. Dr Michał Wronowski zaznaczył, że były to dzieci zakażone koronawirusem, ale też maluchy dodatkowo zakażone wirusem RSV. Konsekwencje zakażenia Specjalista wypowiedział się na temat konsekwencji, jakie niesie za sobą zakażenie koronawirusem dla małych dzieci. „Trudno powiedzieć, jakie są dalsze rokowania, co do zdrowia dzieci, które przebyły ciężki COVID-19. Nie wiemy, czy będą mierzyły się z długoterminowymi powikłaniami. Najważniejsze jest jednak to, że przeżyły. Zakażeni przez bliskich lub nauczycieli Najmłodsze dzieci zakażają zazwyczaj rodzice lub inni członkowie rodziny, natomiast źródłem zakażenia u starszych dzieci są rówieśnicy i nauczyciele. „Z tego, co mi opowiadają moi pacjenci, wynika, że przestrzeganie reżimu prawidłowego noszenia maseczki w szkole jest rzadkością. Niestety, także wśród nauczycieli zdarzają się przypadki niewywiązywania się z tego obowiązku – mieliśmy kilku pacjentów zakażonych najpewniej przez nauczyciela” – dodał pediatra. Co ze szczepieniami? Zdaniem lekarza główną przyczyną tego, że do szpitali masowo trafiają małe dzieci, jest brak szczepień wśród najmłodszej grupy pacjentów. „Trafił do nas 14-letni chłopiec z ciężkim COVID-19. Pomimo intensywnego leczenia w klinice pediatrycznej u chłopca doszło do niewydolności oddechowej – dziecko przez miesiąc przebywało na oddziale intensywnej terapii, szczęśliwie pacjent przeżył” – powiedział dr Wronowski. „Jego matka też chorowała, oboje byli niezaszczepieni, choć ich zakażenie wystąpiło, gdy szczepienia były dostępne – także dla grupy wiekowej dziecka. Czynnikiem ryzyka u naszego pacjenta była otyłość, jednakże należy pamiętać, że inne choroby przewlekłe też zwiększają ryzyko ciężkiego przebiegu COVID-19” – dodał. Lekarz dodał, że mama dziecka przyznała, iż niezaszczepienie się było błędem. Zrobiła to, gdy zobaczyła swoje duszące się dziecko. Zobacz także: Lekarz mówi wprost: dziecko z RSV i z dusznością umrze, jeśli nie trafi do szpitala Lockdown pozbawił dzieci odporności, a w szpitalach brakuje łóżek Włocławek: szpital nie przyjmuje dzieci! Powód: przekroczenie liczby miejsc na oddziale pediatrycznym…
Włocławek: szpital nie przyjmuje dzieci! Powód: przekroczenie liczby miejsc na oddziale pediatrycznym…
Szpitalny oddział dziecięcy we Włocławku pęka w szwach. Właśnie wstrzymano przyjęcia małych pacjentów. Do odwołania. Powód: gwałtowny wzrost liczby chorych dzieci i… brak całodobowej apteki.
Sytuacja na oddziałach pediatrycznych w całym kraju może budzić niepokój. Liczba chorych dzieci zaczyna przekraczać liczbę miejsc w szpitalach. Na izby przyjęć masowo trafiają maluchy cierpiące z powodu rotawirusów, RSV, bostonki. W szczególnie trudnej sytuacji znalazły się rodziny z Włocławka. Oddział dziecięcy: liczba miejsc przekroczona! Oddział pediatryczny włocławskiego szpitala liczy 40 łóżek. W tym momencie wszystkie są one zajęte przez dzieci wymagające obserwacji. W związku z tym – już po raz drugi w tym miesiącu – szpital zawiesił przyjmowanie małych pacjentów. Rodzice z chorymi dziećmi odsyłani są do innych szpitali. Mają do wyboru kilkanaście placówek. Między innymi w Toruniu, Rypinie czy Chełmży – oddalonych od Włocławka o ok. godzinę drogi. Włocławek: nie pomaga brak całodobowej apteki Dyrektorka włocławskiego szpitala, Karolina Welka, na łamach portalu wloclawek.pl nie kryje, że sytuacji nie poprawia fakt, że w całym mieście nie działa ani jedna całodobowa apteka. Po godzinie 22 nie da się zrealizować żadnej recepty i rozpoczęcie leczenia w domu jest po prostu niemożliwe. „W przypadku dzieci jest to sprawa krytyczna – podkreśla Karolina Welka. – Te kilka godzin do otwarcia rano pierwszej apteki jest kluczowe dla szybkiego podjęcia leczenia”. W tej sprawie władze szpitala szukają porozumienia z włocławskimi farmaceutami. Od kilku miesięcy – na razie bezskutecznie – zajmują się też tym władze miasta. Sprawie aptek włocławskich zamkniętych nocą i w święta ma się przyjrzeć prokuratura. Zobacz także: Grypa u dzieci – objawy, przebieg, leczenie. Ile trwa grypa u dzieci? Kiedy do lekarza? Gorączka u dziecka: kiedy jechać do szpitala? Zanim do dziecka przyjedzie pogotowie
Najmniejszy noworodek na świecie wyszedł ze szpitala. Ważył tyle, co jabłko
Po trzynastu miesiącach intensywnego leczenia w szpitalu najmniejszy noworodek na świecie w końcu pojechał do domu. Wielu lekarzy nie dawało mu szans na przeżycie.
Aż trudno w to uwierzyć, ale w momencie narodzin Kwek Yu Xuan mierzyła 24 cm i ważyła jedynie 212 g, czyli mniej więcej tyle, co jabłko. Przyszła na świat w 25. tygodniu ciąży w Narodowym Szpitalu Uniwersyteckim w Singapurze. Malutka została okrzyknięta „najmniejszym noworodkiem świata”. Poprzednią rekordzistką była dziewczynka z USA, która urodziła się w 2018 roku. Z danych University of Iowa's Tiniest Babies Registry (Rejestr Najmniejszych Dzieci Uniwersytetu Iowa) wynika, że ważyła po urodzeniu 245 g. O krok od dramatu Kwek Yu Xuan urodziła się przez cesarskie cięcie prawie cztery miesiące przed planowanym terminem. Lekarze zdecydowali się na taki krok, gdy u matki dziecka, Wong Mei Ling, zdiagnozowano stan przedrzucawkowy (który może prowadzić do śmiertelnie niebezpiecznej rzucawki ciążowej). Wong Mei Ling przyznała w jednym z wywiadów, że przedwczesny poród był dla niej dużym zaskoczeniem. Jej pierwsze dziecko, dziś czteroletni chłopiec, urodziło się w terminie i miało prawidłową wagę. Niezwykłe dziecko COVID-19 Choć teraz dziewczynka waży 6,3 kg i czuje się dobrze, lekarze uważali, że ma małe szanse na przeżycie. Przedstawiciele szpitala napisali w oświadczeniu, że dzięki swojej wytrwałości i woli życia mała Kwek Yu Xuan może być inspiracją dla innych. Dziewczynka urodziła się podczas pandemii i nazywana jest przez medyków „niezwykłym dzieckiem COVID-19”. Po trzynastu miesiącach intensywnego leczenia (życie dziecka cały czas wspierała specjalistyczna aparatura) dziewczynkę nareszcie wypisano ze szpitala do domu. To jednak nie koniec leczenia. Kwek Yu Xuan nadal cierpi na przewlekłą chorobę płuc i będzie potrzebowała pomocy przy oddychaniu w domu. Lekarze są jednak przekonani, że z czasem jej stan się polepszy. Źródło: BBC News Zobacz też: Jajka z TikToka są HITEM sieci! Eksperci ostrzegają: mogą być bardzo szkodliwe! Urodziła, a potem wyrosła jej TRZECIA PIERŚ! Rodzice walczą o życie nieuleczalnie chorego dziecka, bo tak każe im religia
Uważajcie na tę zabawkę! Lekarze musieli wyciąć dziecku część jelita z jej powodu!
Lekarze przestrzegają rodziców przed tymi popularnymi zabawkami. Doszło już do kolejnej sytuacji, kiedy dziecko połknęło zabawkę i wymagało pilnej operacji ratunkowej!
Dr Krzysztof Solecki ze szpitala w Gliwicach przestrzega rodziców przed niebezpiecznymi zabawkami takimi jak kulki magnetyczne. Teraz ofiarą zabawki padła 4,5-letnia dziewczynka, która trafiła pod opiekę chirurgów dziecięcych ze Szpitala Miejskiego nr 4 w Gliwicach. Dziewczynka połknęła kulki magnetyczne „Dziewczynka wymagała leczenia operacyjnego, gdyż kulki te są bardzo silnymi magnesami, a przechodząc przez jelito uszkadzają je i prowadzą do dużego spustoszenia” – przestrzega dr Solecki, ordynator oddziału chirurgii dziecięcej. Mała pacjentka, która połknęła kuleczki, została poddana drastycznej operacji chirurgicznej - wycięto jej uszkodzone fragmenty jelita. Konieczne było także zaszycie licznych przedziurawień. Dzięki szybkiej interwencji lekarzy, dziewczynka wraca już jednak do zdrowia. Lekarze ostrzegają rodziców przed zabawkami, które mogą spowodować ogromne szkody, kiedy zostaną przypadkowo połknięte. Do takich przedmiotów należą popularne i lubiane przez dzieci kulki magnetyczne. „Maluch bezwiednie wkłada je do buzi w trakcie zabawy, a potem kończy się to fatalnie. Mieliśmy już wcześniej na oddziale chłopca, który był operowany z tego samego powodu. Niech te historie będą przestrogą dla rodziców i wskazówką, aby bardzo uważnie przyglądać się rzeczom, którymi bawią się nasze dzieci (...). Unikajmy drobnych zabawek, które są silnymi magnesami. Konsekwencje połknięcia takich przedmiotów mogą być bardzo dotkliwe” – apeluje dr Solecki. ???? Czterolatka uratowana przez chirurgów dziecięcych w Szpital Miejski nr 4 w Gliwicach! Dziecko połknęło drobne,... Opublikowany przez Szpital Miejski nr 4 w Gliwicach Środa, 17 marca 2021 Źródło: gazeta.pl Zobacz też: Chirurdzy z Krakowa znaleźli 50 kulek magnetycznych w brzuchu dziecka. Uważajcie na te zabawki! Lekarze w SZOKU: usuwają z brzuchów dzieci groźne zabawki! „Wyrzućcie to dziadostwo z domu” Zabawki na podróż: dla niemowlaka, roczniaka, dwulatka
Skazani na traumę. Mali pacjenci ze szpitala dziecięcego bez opieki rodziców
Decyzja szpitala wynika z obecnej sytuacji epidemiologicznej w naszym kraju. Ale czy naprawdę rozłąka dziecka (nawet niemowlaka) z rodzicem może być korzystna dla jego zdrowia, zwłaszcza psychicznego?
Pobyt w szpitalu to dla dziecka ogromny stres. Obcy ludzie robiący co chwila jakieś (nierzadko bolesne) badania, obce miejsce, dziwne, budzące strach maszyny. To wszystko sprawia, że sytuacja nie jest komfortowa i na pewno maluch nie czuje, że jest bezpieczny. Chyba że może wtulić się w ramiona rodzica, wtedy zawsze jest lepiej i każde miejsce wydaje się bardziej znośne. Niestety nie każde hospitalizowane w Polsce dziecko ma prawo do tego, by stale czuć bliskość mamy lub taty. Decyzją Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego im. Jana Brudzińskiego w Bydgoszczy mali pacjenci muszą pozostawać na oddziałach sami. Wszyscy, nawet niemowlęta. Powodem takiej decyzji bydgoskiego szpitala jest aktualny stan epidemiologiczny w kraju. Dlaczego jednak inne polskie szpitale dziecięce pozwalają opiekunom na towarzyszenie swoim dzieciom w trakcie hospitalizacji, a ten jeden jest nieugięty? W sprawę zaangażowało się wiele znanych osób, pracujących na co dzień z dziećmi lub dla dzieci. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę wystosowała nawet do Ministra Zdrowia specjalny apel. Apel FDDS do Ministra Zdrowia w sprawie opieki rodziców podczas hospitalizacji dzieci Na Facebooku na oficjalnym profilu fundacji czytamy: „Rozumiemy, że sytuacja epidemiczna wymaga podejmowania środków nadzwyczajnych, jednak zakaz towarzyszenia dzieciom (nawet bardzo małym) przez rodziców na oddziałach pediatrycznych, budzi nasz ZDECYDOWANY SPRZECIW”. Przedstawiciele fundacji podkreślają, że ważne jest, by choć jeden rodzic miał możliwość stałego pobytu z dzieckiem w szpitalu. Obecnie Wojewódzki Szpital Dziecięcy zezwala na to wyłącznie w dwóch przypadkach, gdy: matka karmi dziecko piersią, hospitalizowane dziecko jest niepełnosprawne. Szpital nie przewiduje również żadnych odwiedzin na wszystkich oddziałach. Na stronie placówki widnieje komunikat, tłumaczący powyższe ustalenia: „Szanowni Państwo, ze względu na istniejące zagrożenie epidemiczne wprowadzamy zmiany w funkcjonowaniu oddziałów, poradni i pracowni szpitala. Ich celem jest zapewnienie Państwu bezpieczeństwa i minimalizowanie ryzyka wystąpienia zakażeń koronawirusem SARS-CoV-2. Prosimy o zrozumienie i stosowanie się do poniższych zaleceń. Wprowadzone zmiany obowiązują do odwołania”. Zdaniem Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę takie postępowanie szpitala nie jest słuszne, dlatego wystosowała apel do Ministra Zdrowia Łukasza Szumowskiego w sprawie zapewnienia dzieciom opieki rodziców podczas pobytu szpitalu także w stanie epidemii. W apelu czytamy m.in.: „Liczne badania pokazują, że obecność rodzica przy dziecku podczas hospitalizacji redukuje poziom stresu u dziecka, zabezpiecza jego potrzeby emocjonalne, a co za tym idzie przyczynia się do procesu zdrowienia. Pozbawienie tej opieki wzmaga stres dziecka, może wywołać uczucie porzucenia i zaburzyć więź między dzieckiem a opiekunem, powodując traumę i długotrwałe koszty psychiczne. Ogłoszenie zakazu przebywania rodziców na oddziałach może również wywołać wiele obaw w rodzicach i skutkować ich niechęcią do zgłaszania się z dzieckiem na hospitalizację, pomimo wskazań medycznych”. Cała treść apelu znajduje się na stronie FDDS. Jak oceniacie działania bydgoskiego szpitala? Czy chęć zapobiegania szerzeniu się pandemii koronawirusa to dobry i wystarczający powód do tego, by zmusić chore dzieci do samotnego pobytu w szpitalu? Czekamy, jak do apelu FDDS ustosunkuje się Minister Łukasz Szumowski. Źródło: wsd.org.pl, Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę Zobacz też: Apel do rodziców wcześniaków: z powodu koronawirusa nie rezygnujcie ze szczepienia Opłaty w szpitalu dla rodziców: za co zapłacimy, a za co nie? Rodzic przy dziecku w szpitalu: przywilej czy norma?
To, co twoje dziecko je w szpitalu, nie pomoże mu wyzdrowieć!
Jest duża szansa, że trafiłaś w sieci na zdjęcie tego, co pacjenci dostają w szpitalach do jedzenia. Złe wyżywienie dotyczy też przebywających w szpitalach dzieci!
Jednym z warunków powrotu do zdrowia, jest prawidłowe odżywianie. Wydawać by się mogło, że placówki medyczne powinny tak żywić pacjentów, aby wspomagać ich walkę z chorobą. Jednak badania pokazują, że pacjenci wracają ze szpitali z niedożywieniem. Niestety problem ten dotyczy także dzieci! Co szpitale serwują małym pacjentom? Śniadanie dla kilkunastomiesięcznego dziecka w jednym ze szpitali składa się z 2 kromek białego pieczywa, skrawka masła i porcyjki czegoś, co wygląda jak surowe mięso mielone niewiadomego pochodzenia. Inny przykład: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/dieta/sniadanie-dla-niemowlaka-5-przepisow-na-sniadanie-dla-niemowlaka-3215-r3/">śniadanie dla niemowlaka składa się z połowy pszennej kajzerki, kromki białego chleba, masła i 2 plastrów nieapetycznie wyglądającej wędliny w typie mielonki. Posiłki powtarzają się w kolejnych dniach, są nieurozmaicone, brakuje w nich warzyw i owoców. Skutki fatalnej diety szpitalnej Jak chore dziecko namówić do zjedzenia posiłku, który nie wygląda apetycznie? Czasami się nie da. A nawet, gdyby udało się to zrobić to, to co ląduje na talerzach małych pacjentów, nie ma szans zapewnić im wszystkich niezbędnych składników odżywczych, mikro- i makroelementów. Dlatego rodzice muszą we własnym zakresie przygotowywać dzieciom jedzenie i przynosić im je do szpitala. Według dietetyków w szpitalnym jedzeniu dla dzieci brakuje produktów pełnoziarnistych, warzyw, owoców i ryb. Największym problemem jest niedobór białka, które jest kluczowe do regeneracji organizmu. Przeczytaj:<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/dieta/ile-bialka-potrzebuje-maluch-2050-r1/"> Ile białka potrzebuje dziecko? Żywienia skontrolować nie można, bo... nie ma przepisów Nie istnieją przepisy, które precyzowałyby sposób, w jaki powinni być żywieni pacjenci. Jedyne, co można zrobić, to przeprowadzić ocenę jakości tego żywienia, którą wykonuje Główny Inspektorat Sanitarny. W przypadku wykrycia nieprawidłowości, Inspektorat może jedynie wystosować pismo z uwagami do dyrektora szpitala. Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Sprawdź, czy twoje dziecko rozwija się prawidłowo Czytaj więcej W 2017 roku w ponad połowie szpitali (oceniano jakość posiłków w 281 szpitalach), które samodzielnie przygotowywały posiłki dla pacjentów, wykryto nieprawidłowości. Nieco lepiej wygląda sytuacja w szpitalach, które podpisały umowy z firmami cateringowymi: na 516 placówek nieprawidłowości zaobserwowano w 199 z nich. Najczęstsze zarzuty? Dieta powodująca niedobory żelaza, wapnia, potasu, witaminy C, czyli uboga w białko, warzywa, owoce i <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zywienie/produkty-pelnoziarniste-dlaczego-sa-lepsze-4776-r1/">produkty pełnoziarniste. Koszt diety szpitalnej dziecka i dorosłego W 2017 roku dzienna dieta dla osoby dorosłej kosztowała szpitale od 9,55 do 17,99 złotych. Obecnie w Szpitalu Dziecięcym im. prof. dr. med. Jana Bogdanowicza dzienny koszt wyżywienia dziecka wynosi 14,90 zł – taka kwota wynika z przetargu na catering. Kiedy sytuacja się poprawi? Nieprędko. Ministerstwo Zdrowia na razie nie podaje terminu. W pierwszej kolejności zmiany zajdą w żywieniu kobiet ciężarnych i po porodzie: ma być 5 posiłków dziennie i porady dietetyka, co wiąże się z podniesieniem stawki na żywienie o 18,20 zł dziennie na osobę. Zatem rodzicom małych pacjentów nie pozostaje nic innego jak organizowanie we własnym zakresie posiłków dla swoich dzieci przebywających w szpitalach – jakby mało mieli w tej sytuacji na głowie... Źródło: portal.abczdrowie.pl
Niesamowite! Ciężko chory chłopiec zabrał koleżankę na przejażdżkę po szpitalu, bo sama nie była w stanie
Choć sam zmaga się z trudnościami, bardzo chciał sprawić radość dziewczynce. Mały wielki człowiek!
Dużo mówi się o kryzysie w relacjach, o tym, że ludzie skupiają się wyłącznie na sobie, swoich własnych dążeniach i potrzebach, nie potrafią dawać z siebie niczego innym. Że świat jest coraz bardziej egoistyczny, że można liczyć właściwie tylko na siebie. Nie mówię, że nie ma w tym prawdy, ale z drugiej strony widać, że ten brak empatii przychodzi do nas z wiekiem. Dzieci takie nie są (przynajmniej nie wszystkie). Filmik, który krąży teraz w sieci, niesamowicie wzrusza, ale też powoduje, że każdy z nas powinien stanąć w prawdzie przed sobą i zapytać „a co ja daję innym z tego, co mam?” Okazuje się, że żeby dać radość, potrzeba tak niewiele. Ale trzeba podjąć wysiłek i chcieć ją dać. Ciężko chory chłopiec zabrał koleżankę-pacjentkę na przejażdżkę po szpitalnych korytarzach Chłopiec z filmiku prawdopodobnie cierpi na nowotwór i jest właśnie w trakcie chemioterapii, zresztą tak samo jak dziewczynka, którą oprowadza po szpitalu. Choroba nie przeszkadza mu jednak w tym, by choć na chwilę sprawić przyjemność innej osobie. Sam może się poruszać na własnych nogach, a jego koleżanka ma cały czas podłączoną ciężką, ogromną aparaturę, co uniemożliwia jej swobodne poruszanie się. Kto był choć raz w szpitalu z powodu choroby, ten wie, jak trudno jest tam wytrzymać choćby kilka dni. A te dzieci prawdopodobnie przebywają w szpitalu miesiącami. Wyrwanie się chociaż na chwileczkę z własnej sali jest jak powiew świeżego powietrza. Kiedy w dodatku samemu nie można tego zrobić i jest się zdanym jedynie na pomoc innych, tym trudniej znosi się każdy dzień. Dlatego choć dla niektórych to, co zrobił ten chłopiec, jest małą rzeczą, dla tej dziewczynki z pewnością było ogromną frajdą. Opieka na najwyższym poziomie! Kilkulatek postanowił, że sprawi koleżance radość i oprowadzi ją po szpitalnych korytarzach. Na filmiku widać, jak ten mały-wielki człowiek ciągnie wózek z dziewczynką, a do wózka przymocowana jest aparatura, do której kilkulatka jest nieustannie podłączona. Jest przy tym bardzo opiekuńczy! Okrywa ją dokładnie kocykiem, sprawdza też, czy ma dobrze założoną maseczkę na twarzy (to ważne, u tak chorych dzieci każda drobna infekcja byłaby poważnym zagrożeniem dla zdrowia). Pyta, czy wszystko jest w porządku. Słychać na nagraniu, jak dzieci się śmieją, rozmawiają, a lekarka, którą mijają, przyznaje, że to miłe, co robi ten mały pacjent. Jesteśmy bardzo wzruszone postawą tego chłopca! Mamy nadzieję, że już wkrótce będzie zdrowy, bo świat potrzebuje ludzi o tak wielkim sercu. Źródło: Facebook Zobacz też: Odwołali adopcję z kuriozalnego powodu. Nie mogli pokazywać dziecka w sieci, więc już go nie chcieli? Mama zmarła na oczach małej córeczki. Winni ratownicy medyczni? Walka o życie 4-latki: zachorowała na ospę wietrzną, zaatakowała ją mięsożerna bakteria
Pielęgniarki bawiły się noworodkami jak marionetkami! Trafią przed sąd
Rodzice noworodków są zbulwersowani – pielęgniarki, zamiast opiekować się maluszkami, traktowały je jak kukiełki i robiły "śmieszne" zdjęcia!
Dwie pielęgniarki ze szpitala marynarki wojennej w Jacksonville na Florydzie odpowiedzą przed sądem wojskowym za skandaliczne zachowanie. Kobiety, zamiast opiekować się noworodkami, wykorzystywały je i wszystko dokumentowały na zdjęciach. Bulwersujące zachowanie pielęgniarek Do sieci trafiły bulwersujące zdjęcia i nagranie, na którym jedna z pielęgniarek bawi się noworodkiem – trzyma go za ramiona, potrząsa nim i "tańczy" w rytm muzyki. Pielęgniarki same nagrały film i zrobiły zdjęcia, po czym opublikowały je w aplikacji Snapchat. Na jednym ze zdjęć kobieta pokazuje noworodkowi środkowy palec. Do zdjęcia dołączyła podpis: "to czuję na myśl o tych małych szatanach". Pod materiałami opublikowanymi na Facebooku pojawiło się kilkaset komentarzy. Internauci zauważyli, że takie zachowanie szkodzi nie tylko pielęgniarkom, ale całemu personelowi szpitali wojskowych i nie tylko. "To policzek w twarz wszystkich wojskowych medyków. Ludzie całe życie pracują na szacunek dla tej profesji, a one go ot tak niszczą. I po co? Żeby ktoś zwrócił na nie uwagę? Dla łapek w górę?" – napisała jedna z internautek. Pielęgniarki zostaną ukarane Szpital, w którym pracowały kobiety, wydał oficjalne oświadczenie. "Wiemy o istnieniu opublikowanego nagrania i zdjęć. To karygodne, nieakceptowalne, niesamowicie nieprofesjonalne i nie będziemy tego tolerować. Ustaliliśmy tożsamość personelu, który brał w tym udział. Te osoby zostały odsunięte od kontaktów z pacjentami i staną przed sądem wojskowym. Jesteśmy w trakcie powiadamiania rodziców o zaistniałej sytuacji" – skomentował sprawę dowódca. Jesteście równie oburzeni zachowaniem pielęgniarek, jak my? Zobacz także: "Tysiąc lajków albo go upuszczę" – mężczyzna trafi do więzienia za skandaliczną zabawę Źródło: Daily Mail/Facebook
Zapalenie płuc u niemowlęcia? Niestety tak!
Zapalenie płuc u niemowlęcia może się rozwinąć bardzo szybko nawet ze zwykłego kataru. Objawy nie zawsze są typowe. Może być konieczne nawet leczenie w szpitalu.
Przyczyną zapalenia płuc u niemowlęcia może być zarówno infekcja wirusowa, jak bakteryjna. Przebieg zapalenia płuc u niemowlęcia w dużej mierze zależy od tego, co wywołało chorobę, ale też od odporności dziecka. Od kataru do zapalenia płuc u niemowlęcia Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Co to za choroba? Diagnoza on-line Czytaj więcej Niemowlę ma bardzo krótkie drogi oddechowe, a dodatkowo jego układ odpornościowy nie pracuje jeszcze sprawnie, dlatego zwykły katar w przypadku niemowlaka, spowodowany infekcją wirusową, może szybko skończyć się zapaleniem oskrzeli, a nawet zapaleniem płuc. Tego typu infekcja jest szczególnie niebezpieczna dla noworodka. Zapalenie płuc u noworodka powinno być leczone w szpitalu. Zobacz też: Jak rozpoznać i leczyć zapalenie płuc u dziecka? Czym jest spowodowane zapalenie płuc u niemowlęcia? U noworodków zapalenie płuc jest najczęściej spowodowane przez zakażenie bakteriami pochodzącymi od matki (do którego dochodzi podczas przechodzenia dziecka przez kanał rodny podczas porodu). U niemowląt w wieku od 3. tygodnia do 3. miesiąca życia najczęstszą przyczyną zapalenia płuc jest zakażenie bakteryjne, np. wywołane bakterią Streptococcus pneumoniae (pneumokoki) lub Staphylococcus aureus (gronkowiec złocisty). U niemowląt powyżej 3. miesiąca najczęściej przyczyną zapalenia płuc jest infekcja wirusowa. Jakie są objawy zapalenie płuc u niemowlęcia? Objawy zapalenia płuc u niemowlęcia są różne, w zależności od: przyczyny zapalenia płuc (wirusy, bakterie i ich rodzaj), wieku dziecka, reakcji jego układu odpornościowego. Najczęstsze objawy zapalenia płuc u dzieci to: katar, kaszel (zwykle suchy), podwyższenie temperatury lub gorączka, odmowa jedzenia i picia, duszność. Objawy zapalenia płuc u noworodka i młodszego niemowlęcia mogą być nietypowe: dziecko może nie mieć gorączki i kaszlu, a tylko "leje się przez ręce", jest apatyczne, nie chce jeść, pić. Pojawia się zasinienie wokół ust (wynik niedotlenienia) W przypadku takich objawów trzeba jak najszybciej skontaktować się z lekarzem lub jechać do szpitala. Jak leczy się zapalenie płuc u niemowlęcia? W przypadku zapalenia płuc u niemowlęcia zwykle konieczne jest podawanie antybiotyku. W przypadku zapalenia płuc u noworodka, a często też niemowlęcia, konieczny jest zwykle pobyt w szpitalu i dożylne podawanie antybiotyków. Bardzo niebezpieczne jest zapalenie płuc u noworodka i niemowlęcia spowodowane bakteriami: zwłaszcza pneumokokami, meninokokami. U najmłodszych dzieci, które mają jeszcze słabą rozwiniętą odporność, może dojść do sepsy pneumokokowej lub meningokokowej. Zobacz też: Szczepienie przeciw pneumokokom: jaką szczepionką i kiedy
Wypełniasz PIT? Nie zapomnij oddać swój 1 procent podatku na cele charytatywne. Jeśli nie wiesz jak i komu, przedstawiamy ci kilkoro wspaniałych dzieci, podopiecznych Centrum Zdrowia Dziecka, którym twój 1 procent może bardzo pomóc w codziennym życiu oraz sposób, jak to krok po kroku zrobić.
"Nie odwiedzaj dziecka, jeśli masz katar!" – posłuchajcie tej mamy!
Dla ciebie to "tylko katar" lub niegroźne przeziębienie, dla niemowlaka to groźna choroba, zagrażająca jego życiu. Przeczytaj ostrzeżenie tej mamy!
"Proszę, apeluję do każdego, kto ma katar lub jest przeziębiony, żeby nie przebywał w pobliżu niemowląt. Ktoś przeziębiony zrobił to moim dzieciom... Jedna z bliźniaczek oddycha tlenem, ma rurkę do karmienia, u drugiej może być tak samo. Proszę, jeśli jesteś chory, jeśli masz niewielki katarek, nie przebywaj z niemowlętami" – napisała na Facebooku Laura Wallis, mama bliźniaczek i dwojga starszych dzieci. Dziewczynki urodziły się w 35. tygodniu ciąży. Laura uprzedzała rodzinę i znajomych, że bliźniaczki są podatne na infekcje. Prosiła, by nie narażać ich zdrowia. "Kiedy dziewczynki przyszły na świat, były wcześniakami. Wyjaśniłam rodzinie i przyjaciołom, że nawet drobna infekcja może być dla nich bardzo groźna. Poprosiłam, by wstrzymali się z odwiedzinami, jeśli są chorzy" – powiedziała Laura w rozmowie z Daily Mail. Jedna z koleżanek Laury nie dostosowała się do jej prośby i mimo przeziębienia odwiedziła dziewczynki. Laura opublikowała na Facebooku zdjęcia bliźniaczek i ostrzeżenie dla wszystkich, nie tylko dla rodziców. Przyznała, że nie może uwierzyć, że ktoś świadomy swojej choroby naraził jej dzieci na niebezpieczeństwo. Czasem każdy z nas bywa nieodpowiedzialny i nie myśli o konsekwencjach swoich decyzji. W kwestii zdrowia musimy brać pełną odpowiedzialność za nasze zachowanie. Nie możemy narażać zdrowia innych. Laura apeluje do rodziców, by nie pozwalali przeziębionym krewnym czy przyjaciołom na odwiedziny, ale również do każdego z nas: jeśli czujesz, że "coś cię bierze" lub twój kilkulatek ma katar, nie idź w odwiedziny do przyjaciółki, która właśnie urodziła. System odpornościowy niemowląt nie jest w pełni wykształcony i możemy je narazić na niebezpieczeństwo! Czytaj także: "Miejsce chorego dziecka jest w domu, nie w przedszkolu!" Źródło: dailymail.co.uk
Chcesz spać z chorym dzieckiem w szpitalu? Sprawdź, ile musisz zapłacić!
5, 15, 25 zł? Ile muszą płacić rodzice, którzy chcą nocować z dzieckiem podczas pobytu w szpitalu?
"Pobyt rodzica w szpitalu podczas hospitalizacji dziecka wypełnia potrzeby uczuciowo-emocjonalne dziecka, zwłaszcza małego, wycisza i zapewnia poczucie bezpieczeństwa i ma szczególne znaczenie w przypadku hospitalizacji najmłodszych dzieci oraz dzieci przewlekle i terminalnie chorych" – czytamy w liście rzecznika praw obywatelskich Adama Bodnara do ministra zdrowia Konstantego Radziwiłła. Ile kosztuje pobyt z dzieckiem w szpitalu? Każdy rodzic, który był z dzieckiem w szpitalu, wie, jak wygląda polska rzeczywistość. W niektórych placówkach rodzice mogą liczyć na dodatkowe łóżko, jednak w większości szpitali rodzic musi się zadowolić krzesłem lub podłogą i własną, przyniesioną z domu karimatą. "Spałam na karimacie na podłodze. O tym, że można wypożyczyć łóżko, dowiedziałam się później od innej matki. Przecież personel powinien mnie poinformować, że jest taka możliwość" – informuje pani Agata, która towarzyszyła 3-letniemu synkowi podczas pobytu w jednym z lubelskich szpitali. Rodzice przebywający z dziećmi w szpitalach nie zawsze mogą wypożyczyć dodatkowe łóżko. Czasem sale są przepełnione, a wszystkie łóżka są zajęte. Zgodnie z Kartą Praw Dziecka rodzic ma prawo zostać z dzieckiem w szpitalu, jednak w szpitalu nie zawsze są warunki pozwalające na komfortowy pobyt. Jeśli rodzic chce wypożyczyć leżankę, musi za nią zapłacić. W niektórych szpitalach ceny dochodzą nawet do 25 zł. Rodzic może wybrać, czy chce spać na podłodze, czy na szpitalnym łóżku, o ile oczywiście będzie dostępne. Dyrektorzy szpitali tłumaczą, że pobieranie opłat od rodziców jest konieczne. Chociaż rodzice często wyręczają personel szpitalny, generują dodatkowe koszty, związane m.in. z korzystaniem z toalety czy łazienki. W wielu szpitalach na całym świecie jest niedopuszczalne, żeby rodzic spał na szpitalnej podłodze, pod łóżkiem dziecka lub żeby musiał płacić za nocleg. Jak wy wspominacie pobyty w szpitalach? Czy list do ministra zdrowia może realnie zmienić sytuację w polskich szpitalach? Czytaj także: Pobyt z dzieckiem w szpitalu – czekają nas zmiany? Źródło: dziennikwschodni.pl, nowa.tv
Piękna akcja! Warszawiacy pomagają rodzicom małych pacjentów CZD
Takie inicjatywy przywracają wiarę w ludzkość. Warszawiacy powołali na Facebooku grupę SOS - mieszkańcy Wawra rodzicom z CZD i oferują doraźną pomoc rodzicom dzieci, które przebywają w szpitalu. Bezinteresownie!
Od kilku dni po Facebooku krąży grafika grupy SOS- mieszkańcy Wawra rodzicom z CZD. Też ją widzieliście? Jeśli nie, to warto dowiedzieć się o tej akcji. W otwartej grupie na Facebooku mieszkańcy Wawra i innych dzielnic Warszawy zbierają rzeczy dla małych pacjentów, umawiają się na to, kto i kiedy może je dostarczyć, skąd odebrać, do kogo zawieźć. Rodzice małych pacjentów leczonych w Centrum Zdrowia Dziecka dziękują grupie za pomoc w zrobieniu prania, dzielą się wskazówkami, gdzie w okolicy można coś zjeść lub tanio przenocować. Proszą o pomoc w konkretnych rzeczach. Jedna mama szuka nawet fryzjera dla męża, kogoś, kto mógłby szybko ujarzmić jego fryzurę, w przerwie w czuwaniu przy łóżeczku ich dziecka. Od razu zgłasza się kobieta, która pisze, że zna kogoś, kto mógłby podjechać do szpitala. I to wszystko w ramach szeroko rozumianej pomocy sąsiedzkiej – o tyle innej, że potrzebują jej obcy ludzie, mieszkający w okolicy tylko tymczasowo. Skąd pomysł grupy? Zrodził się w głowie Anny Ojer, która spędziła z dzieckiem wiele miesięcy w CZD i mogła sama przekonać się, ilu rzeczy brakuje rodzicom pozostającym tam z dziećmi, czego potrzeba samym dzieciom, z jakimi trudnościami przychodzi się im wszystkim zmierzyć. – Na początku byłam tylko ja i mój mąż, a teraz już ponad tysiąc osób włączyło się do działania, Klub Anin zaoferował magazyn, harcerze również zaoferowali pomoc, dziś z poznaną mamą roznosiłyśmy ulotki po CZD, aby dotrzeć do większej ilości rodziców – opowiada o ruchu SOS – mieszkańcy Wawra rodzicom z CZD Anna Ojer. Na początku pani Anna i jej mąż sami pomagali poznanym w szpitalu rodzicom, teraz pomagać chce wiele osób. Nie dajcie się zwieść nazwie – nie trzeba być mieszkańcem Wawra, by pomóc! Co już udało się grupie zdziałać? - Dziewczyny robiły już kilka prań, przenocowały kogoś, ktoś zaniósł pieczywo, ktoś poznał sąsiadów z pokoju obok, zbieramy ubrania dla oddziału patologii, mamy dowiadują się i pytają o warunki w szpitalu, co należy zabrać, itd. – wylicza Ojer. Jeśli wasze dziecko przebywa akurat w CZD lub znacie kogoś, kto będzie tam w przyszłości – koniecznie poinformujcie go o tej inicjatywie. Wiadomo, że choroba dziecka to jedno z najtrudniejszych doświadczeń życiowych, z którymi przychodzi nam się zmierzyć. Rzeczywistość szpitalna bywa ponura, a już na pewno przebywanie z dala od domu nie jest wygodne: trudno zabrać ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy, nie znamy okolicy, nie mamy, gdzie wyprać ubrań, może nam zabraknąć artykułów higienicznych, nie mamy kogo poprosić o pomoc... I stąd grupa SOS - mieszkańcy Wawra rodzicom z CZD. To wspaniałe, że są wśród nas ludzie, którzy chcą bezinteresownie pomagać innym. Drodzy mieszkańcy Wawra (i innych miejsc): jesteście wielcy! Zobacz też: Dziecko w szpitalu: jak przetrwać pobyt? W Centrum Zdrowia Dziecka powstał specjalny pokój dla mam chorych dzieci oraz nowe sale dla małych pacjentów Jak pomóc dziecku w szpitalu? Radzi lekarz
Matka wezwała policję do szpitala. Powód: płaczące dziecko
Co byście zrobiły, gdybyście słyszały w szpitalu, że w sali obok dziecko płacze przez pół nocy? Matka jednego z pacjentów, leczonego w szpitalu Polanki w Gdańsku, zdecydowała się wezwać policję.
Matka jednego z dzieci leczonych w szpitalu dziecięcym w Gdańsku, wezwała policję na oddział. Podejrzewała, że personel szpitala zaniedbuje kilkunastomiesięczne dziecko, leżące w sali obok. Według niej maleństwo płakało godzinami i ani pielęgniarki, ani lekarze nie reagowali na jego płacz w odpowiedni sposób. Chciała, aby policja sprawdziła, czy dziecku w sali obok nie dzieje się krzywda. Jak mówi "Gazecie Wyborczej" podkom. Aleksandra Siewert z Komendy Miejskiej Policji w Gdańsku, policja ma obowiązek podjąć każde tego typu zgłoszenie i musi sprawdzić, czy rzeczywiście w szpitalu nie doszło do nieprawidłowości. Przewrażliwienie? Czy raczej czujność? Nieprawidłowości policja nie stwierdziła, a w każdym razie nie w działaniach personela szpitalnego. Bardziej zaniepokoiła ją nieobecność rodziców przy płaczącym dziecku. Jak się okazało, chłopczyk był odwiedzany w ciągu dnia tylko przez prababcię, bo rodzice , z którymi policja nawiązała kontakt, tłumaczyli, że ze względu na pracę, nie mogą przyjechać do szpitala. Także zdaniem prezesa szpitala, Tomasza Sławatyńca, kilkunastomiesięczny chłopczyk płakał w nocy dlatego, że był sam i po prostu tęsknił za rodzicami. Prezes zapewnia jednocześnie, że dziecko miało wystarczającą opiekę lekarzy i pielęgniarek i mocno dziwi się reakcji kobiety – ale czy słusznie? Oczywiście tęsknota za rodzicami jest trudna do ukojenia, szczególnie u tak małego dziecka. Oczywiście trudno nawet w szpitalu dziecięcym oddelegować pielęgniarkę do ciągłej opieki nad tylko jednym dzieckiem, szczególnie podczas dyżuru nocnego. Oczywiście przy dziecku powinni przebywać jego rodzice i to właśnie ich brak powinien przede wszystkim zastanawiać. Ale z drugiej strony, czy naprawdę kilkunastomiesięczne, chore dziecko może płakać w nocy godzinami – i nikogo to nie powinno zaniepokoić? Według mnie nie. Dlatego nie widzę w reakcji kobiety niczego dziwnego i uważam, że wezwanie przez nią policji to najlepsze, co mogła zrobić w takiej sytuacji! Co roku każdy z nas czyta w internecie albo słyszy w telewizji o dzieciach pobitych albo skrajnie zaniedbanych. Przy każdej takiej sytuacji wszyscy pytają: "Gdzie byli sąsiedzi?" albo "Czy naprawdę nikt nie słyszał płaczu?". Prawda jest taka, że w większości przypadków jesteśmy tuż obok i często słyszymy ten płacz, nieraz wielogodzinny, ale boimy się wychylać. Kobieta, która w Gdańsku wezwała policję, nie bała się wyjść przed szereg. Nie bała się popsuć sobie relacji z lekarzami i nie bała się, że zostanie nazwana czepialską histeryczką. Słyszała przedłużający się płacz dziecka, a jako, że sama nie była w stanie sprawdzić, czy z nim jest wszystko w porządku, wezwała pomoc. Prezes szpitala uważa, że jej reakcja i potem przyjazd policji zaburzyły pracę na oddziale w szpitalu. Że lekarze zamiast dyżurować na oddziale, musieli składać długie wyjaśnienia patrolowi. To pewnie fakt. Ale czy to znaczy, że gdyby sam był na miejscu tej kobiety, to pozwoliłby, żeby dziecko godzinami płakało za ścianą? Naprawdę uspokoiłyby go wtedy wyjaśnienia pielęgniarek, że płaczącemu bez przerwy maluchowi nic złego się nie dzieje? (źródło: Trójmiasto.wyborcza.pl) A co Wy sądzicie o tej sytuacji? Jak byście się zachowały na miejscu kobiety? Piszcie w komentarzach.