Zadała uczniom wypracowanie o lekturze. „Byłam przerażona, gdy zaczęłam czytać”
Nie spodziewałam się, że jedno zwykłe zadanie domowe zmieni mój sposób patrzenia na szkołę. Dziś piszę do państwa z ciężkim sercem i ogromnym niepokojem o to, dokąd zmierzamy.
Jestem nauczycielką języka polskiego od ponad dwudziestu lat i wydawało mi się, że niewiele jest w stanie mnie zaskoczyć. Poprosiłam moich uczniów o krótkie wypracowanie na temat lektury, którą wspólnie omawialiśmy. Nic trudnego, zwyczajna praca, którą piątoklasiści powinni wykonać bez problemu. Co odkryłam w zeszytach moich piątoklasistów? Kiedy jednak zaczęłam czytać ich zeszyty, poczułam, jak coś ściska mnie w gardle. Styl prac był nienaturalnie gładki, zdania za bardzo „dorosłe”, a słownictwo tak wyszukane, że nawet moi najlepsi uczniowie by po nie nie sięgnęli. W kilku miejscach zauważyłam charakterystyczne powtórzenia i konstrukcje, których nie używa żadne dziecko. Zorientowałam się wtedy, że to teksty napisane przez sztuczną inteligencję. I to niemal wszystkie w klasie. Nie wiedziałam, czy mam się złościć, czy płakać. Zeszyty leżały przede mną jak dowód na to, że coś bardzo ważnego umyka nam wszystkim – samodzielne myślenie. Dlaczego dzieci przestają pisać same? Zaczęłam rozmawiać z uczniami. Jedno z dzieci powiedziało mi szeptem, że „tak jest szybciej”. Inne, że „wszyscy tak robią”. Kolejne przyznało, że bało się, że napisze gorzej niż koledzy. Najbardziej uderzyło mnie to, że oni nawet nie widzą w tym nic złego. Dla nich czat GPT to po prostu narzędzie, które odrabia za nich lekcje. Nikt im nie wytłumaczył, że pisanie to nie kara, tylko sposób uczenia się myślenia, wyrażania siebie, budowania własnego głosu. Zrozumiałam, że nie mam przed sobą leniwych dzieci. Mam przed sobą dzieci zagubione, żyjące w świecie, który daje szybkie odpowiedzi i nie zostawia miejsca na samodzielność. Mój apel do rodziców i nauczycieli Piszę ten list, bo czuję, że musimy reagować, zanim będzie za późno. Proszę rodziców – zaglądajcie do zeszytów swoich dzieci, pytajcie, jak piszą i czy piszą naprawdę. Proszę nauczycieli – rozmawiajmy o tym otwarcie, nie traktujmy AI jak wroga, ale nie udawajmy, że problemu nie ma. Chciałabym, żebyśmy wszyscy przypomnieli dzieciom, jak ważne jest tworzenie własnych zdań, jaką wartością jest błąd, z którego potem rodzi się postęp. Napisany samodzielnie tekst, choć niedoskonały, jest więcej wart niż najpiękniejsze zdania wygenerowane w kilka sekund. Wierzę, że wciąż możemy nauczyć nasze dzieci odwagi myślenia i radości pisania. Potrzebujemy tylko wspólnej rozmowy i odrobiny cierpliwości. Z pozdrowieniami, Mariola R. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
Otworzyłam wiadomość od matematyczki o 5:48 rano i poczułam, jakby przygniatał mnie jakiś ciężar. Nie dlatego, że napisała o ocenach. Nie dlatego, że dziecko ma trudność. Tylko przez to jedno raniące zdanie. Nagle zobaczyłam, że przed moją córką stawia się mur.
Moja córka nie jest leniwa. Nie jest też „z tych, co im wszystko jedno”. Ona się stara. Siedzi nad tymi ułamkami, nad zadaniami z treścią, nad tabliczką mnożenia, która w jej głowie plącze się jak sznurki od słuchawek. Widziałam łzy z bezsilności, widziałam zaciskanie zębów, widziałam, jak po dziesiątym razie mówi: „mamo, ja nie umiem”. I ja wtedy mówię, że umie, tylko potrzebuje więcej czasu. Bo dzieci potrzebują czasu. Potrzebują dorosłych, którzy w nie wierzą, nawet jeśli wynik pozostawia wiele do życzenia. Nauczycielka przekreśliła dziecko jednym zdaniem „Nie każdy musi być orłem z matematyki”. To zdanie nie było neutralne. Ono było jak pieczątka. Jak wyrok bez rozprawy. Jak ten mały krzyżyk postawiony gdzieś przy nazwisku, po którym już nie szuka się drogi, tylko macha ręką. „Nie każdy musi być orłem”. Słyszę w tym: „twoje dziecko na pewno nie będzie, nie ma co się łudzić”. A przecież szkoła nie jest od tego, żeby dzieciom tłumaczyć, kim nie są. Jest po to, żeby wyciągać je na powierzchnię, kiedy toną. Nie chcę wierzyć, że tak wygląda podejście do ucznia w 2025 roku. Że nauczyciel ma prawo uznać, że już wie, na co dziecko stać. Jak można to wiedzieć, kiedy widzi się te dzieci w klasie przez kilkadziesiąt minut z przerwami na sprawdziany, kartkówki i gonitwę programu. Moja córka ma problemy z matematyką, ale ma prawo do wsparcia Tak, moja córka ma trudności. Wiem o tym. Rozmawiamy, ćwiczymy, szukamy sposobów. Chodzimy nawet na dodatkowe zajęcia, bo mi zależy. Jej też zależy. Tyle że w tym wszystkim najbardziej potrzebuje nauczyciela, który nie przewraca oczami, tylko mówi: „spróbujemy jeszcze raz, inaczej”. Nauczyciela, który widzi w dziecku człowieka, nie tabelkę. Córka zobaczyła tę wiadomość i była bardzo smutna. Jakby ktoś pozbawił ją resztek wiary w siebie. Powiedziała mi wieczorem: „no widzisz, pani też mówi, że ja nie muszę tego umieć”. I ja nie wiem, jak mam tłumaczyć dziecku, że dorosły w szkole się myli, kiedy ono ufa temu dorosłemu bardziej niż mnie w sprawach nauki. Szkoła powinna pomagać, a nie podcinać skrzydła Nie chodzi mi o zemstę ani o awanturę. Chodzi mi o to, żeby ktoś wreszcie powiedział głośno, że takie zdania robią dzieciom krzywdę. Nawet jeśli są napisane „w dobrej wierze”, niby dla pocieszenia. Bo dziecko tego nie czyta jak dorosły. Dziecko słyszy: „nie dasz rady”. I zabiera to ze sobą na lata. Ja nie oczekuję, że każda piątka będzie w zasięgu ręki. Nie oczekuję, że moja córka nagle pokocha matematykę. Oczekuję tylko tego, że nikt jej nie odbierze prawa do próbowania. Do szukania swojego sposobu. Do rozwoju. Do błędu, po którym przychodzi pomoc, a nie rezygnacja. Jeśli nauczyciel po kilku miesiącach pracy z uczniem potrafi napisać takim tonem, to znaczy, że coś się w systemie rozjechało. I boję się, że nie tylko moja córka to odczuje. Ile dzieci codziennie słyszy podobne rzeczy. Ile wraca do domu z poczuciem, że są „gorsze”, „zbyt wolne”, „nie do uratowania”. Moja córka ma jedenaście lat. Przed sobą całe życie. I ja nie pozwolę, żeby ktoś jednym zdaniem odebrał jej odwagę. Proszę, żeby szkoła wróciła do swojej roli. Do wiary w ucznia. Do mądrego wsparcia. Bo bez tego nawet najzdolniejsze dzieci zgasną. A te, które potrzebują więcej czasu, znikną nam po cichu, przekonane, że tak już musi być. A nie musi. Karolina Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odrabiam za syna prace domowe”. Tak wychowujemy pokolenie dwie lewe ręce
Dzieci w przedszkolach przestaną się bawić? Rodzice oburzeni planami MEN: „To koniec dzieciństwa”
Ministerstwo Edukacji Narodowej szykuje rewolucję: od 2026 roku przedszkolaki, zamiast bawić się, będą realizować cele edukacyjne. Rodzice i nauczyciele są oburzeni – mówią wprost: „to koniec dzieciństwa”.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło plan reformy wychowania przedszkolnego, która ma wejść w życie we wrześniu 2026 roku. Projekt pod nazwą „Reforma 2026. Kompas jutra” powstał we współpracy z Instytutem Badań Edukacyjnych – Państwowym Instytutem Badawczym. Reforma obejmie wszystkie przedszkola na terenie Polski i zakłada fundamentalne zmiany w sposobie kształcenia najmłodszych dzieci. Co zakłada reforma przedszkoli 2026? Nowy model wychowania przedszkolnego ma być oparty na realizacji ściśle określonych celów edukacyjnych. To oznacza odejście od dotychczasowej praktyki opartej na zabawie i wprowadzenie obowiązkowych działań ukierunkowanych na rozwijanie wiedzy i umiejętności przydatnych w rozwiązywaniu codziennych problemów. Najwięcej kontrowersji wzbudzają proponowane zmiany w podstawie programowej wychowania przedszkolnego. MEN informuje, że dokument ten ma być „zorientowany na głębokie uczenie się”, aby dzieci już na etapie przedszkola nabywały umiejętności przydatne poza murami placówki oraz w szkole. W praktyce oznacza to wprowadzenie konkretnych wymagań edukacyjnych oraz odejście od swobodnej zabawy jako głównej formy aktywności dziecka. Planowana zmiana ma przygotować przedszkolaków do funkcjonowania w systemie szkolnym. Rodzice i pedagodzy obawiają się jednak, że dzieci zostaną pozbawione czasu na beztroską zabawę, która dotychczas stanowiła fundament ich rozwoju. Obowiązki i ocenianie dzieci w przedszkolu Nowa reforma przewiduje także wprowadzenie systemu oceniania efektów edukacyjnych dzieci w wieku przedszkolnym. Każdy przedszkolak będzie musiał osiągać określone cele, by móc bez przeszkód kontynuować edukację na poziomie szkoły podstawowej. Chociaż Ministerstwo nie przedstawiło jeszcze szczegółowych wytycznych dotyczących konkretnych zadań i umiejętności, które dzieci mają opanować, wiadomo już, że nacisk położony zostanie na rozwój praktycznych kompetencji. Według opinii wielu nauczycieli wychowania przedszkolnego może to prowadzić do zbyt dużego obciążenia dzieci obowiązkami nieadekwatnymi do ich wieku. Rodzice protestują: dzieci stracą beztroskę Propozycja zmian spotkała się z natychmiastową i szeroką krytyką ze strony rodziców oraz nauczycieli. Wielu z nich alarmuje, że planowana reforma jest sprzeczna z ideą wychowania przedszkolnego, które powinno opierać się na wspieraniu rozwoju emocjonalnego i społecznego poprzez zabawę. Znajomi rodzice przedszkolaków, z którymi rozmawiałam, mówią wprost: „to koniec dzieciństwa”. Ich zdaniem przedszkole powinno być przestrzenią bezpieczną, kreatywną i wolną od presji edukacyjnej. Dodają, że nowa podstawa programowa może prowadzić do sytuacji, w której dzieci będą zmuszone do siedzenia przy stolikach, odrabiania zadań i konkurowania ze sobą, co zaburzy ich naturalny rozwój. Jak zgłosić sprzeciw w konsultacjach MEN? Ministerstwo Edukacji Narodowej uruchomiło konsultacje społeczne dotyczące reformy przedszkoli. Każdy obywatel może zgłosić swoje uwagi i propozycje zmian do 18 grudnia 2025 roku. Formularz konsultacyjny dostępny jest na oficjalnej stronie resortu edukacji pod adresem: https://www.gov.pl/web/edukacja/reforma26-kompas-jutra-ruszaja-konsultacje-publiczne-nowych-podstaw-programowych Zgłoszone opinie mają zostać rozpatrzone przez Ministerstwo i mogą wpłynąć na ostateczny kształt reformy. To jedyna okazja, aby realnie wpłynąć na przyszłość edukacyjną przedszkolaków w Polsce. Źródło: gov.pl Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Uczeń dostaje dwóję, a korepetytor ma kłopoty. „Rodzice zażądali zwrotu pieniędzy”
Coraz więcej nauczycieli prowadzących korepetycje skarży się na narastającą presję i oczekiwania niektórych rodziców. W liście do naszej redakcji jeden z nich opisuje sytuację, przez którą niemal zrezygnował z pracy dodatkowej.
Autor listu to nauczyciel z wieloletnim doświadczeniem, który wie, jak pracować z dziećmi. Pisze jednak, że w ostatnich latach coraz częściej spotyka się z przekonaniem, że korepetycje są gwarancją najwyższych ocen, a nie procesem, w którym sukces zależy od wielu czynników. „Kiedyś rodzice pytali, jak mogą wspierać swoje dziecko. Dziś niektórzy pytają, dlaczego zapłacili za lekcje, a dziecko nie ma szóstki” – relacjonuje. Korepetytor: roszczenia zamiast współpracy W liście opisuje historię jednego z uczniów, który miał problemy z matematyką. Był zaangażowany, ale brakowało mu czasu na systematyczne powtórki. Nauczyciel tłumaczył, prosił o krótkie ćwiczenia w domu, zachęcał chłopca do utrwalania materiału. „Niestety rodzice uznali, że skoro płacą, to ja mam sprawić, żeby syn był najlepszy w klasie” – pisze. Kiedy uczeń dostał dwóję ze sprawdzianu, rodzice zamiast rozmowy wybrali żądania. Zgłosili się do korepetytora z pretensją. „Usłyszałem, że nie wykonałem usługi należycie i że oczekują zwrotu pieniędzy za ostatni miesiąc. Poczułem się jak usługodawca, który odpowiada za wynik, nie za proces” – relacjonuje. Dziecko między ambicją rodziców a rzeczywistością W swoim liście nauczyciel podkreśla, że najbardziej szkoda mu ucznia. Atmosfera wokół korepetycji stała się napięta i chłopiec zaczął bać się błędów. „Zawsze powtarzam uczniom, że pomyłki są częścią nauki. Tym razem widziałem, że każdy błąd wywołuje w nim lęk” – wspomina. Rodzice, zamiast wspierać syna, zaczęli wywierać na niego presję. Oczekiwali natychmiastowych efektów, nie patrząc na trudności, które narastały już wcześniej. Korepetytor próbował tłumaczyć, że nauka to proces wymagający czasu. „Powiedziałem, że nie zastąpię systematyczności. Mogę pomóc, mogę prowadzić, ale nie jestem w stanie w tydzień naprawić braków z całego semestru” – pisze. Jak podkreśla, wielu rodziców zapomina, że korepetytor nie jest cudotwórcą ani osobą, która ma moc zmieniania ocen według potrzeb. Jego rolą jest towarzyszenie w edukacji, a nie przejmowanie za nią pełnej odpowiedzialności. Kiedy oczekiwania wymykają się spod kontroli Pod koniec listu nauczyciel przyznaje, że choć kocha swoją pracę, coraz trudniej odnaleźć mu w niej radość. „Nie mam nic przeciwko wymaganiom, ale chciałbym, żeby były realne. Zdarza się jednak, że rodzice traktują mnie jak gwarancję sukcesu, a nie partnera do współpracy” – podsumowuje. Ta historia nie jest odosobniona i wielu pedagogów potwierdza, że roszczeniowość to narastający problem. Zamiast skupiać się na procesie nauki, na motywacji dziecka, na jego indywidualnym tempie i możliwościach, część rodziców widzi w korepetycjach wyłącznie szybki sposób na poprawę ocen. Tymczasem nic nie zastąpi pracy, cierpliwości i wspólnego zaangażowania. List naszego czytelnika to ważny głos w dyskusji o tym, jak wygląda dziś edukacja poza szkolną ławką. I choć opisana sytuacja dotknęła jednego korepetytora, warto zastanowić się, ile podobnych historii rozgrywa się w polskich domach każdego tygodnia. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Arogancki mail nauczycielki w niedzielny wieczór. „Nie wierzę, że to się dzieje”
Jak zachęcić dziecko do nauki? 12 sposobów [plus aplikacje, planszówki i strony, które pomagają w nauce]
Zachęcanie do nauki bywa konieczne, jeśli dziecko ma niską samoocenę, boi się porażki, nie wie, po co ma się uczyć lub ma problemy z koncentracją. Zamiast zmuszać do nauki, pokaż, że zdobywanie wiedzy może być fascynujące. Podpowiadamy, jak skutecznie zachęcić dziecko do nauki.
Rodzice uczniów, którzy niechętnie siadają do odrabiania lekcji, często zastanawiają się, jak zachęcić dziecko do nauki. Czasami wystarczy tylko popracować nad wewnętrzną motywacją dziecka. Zwykle jednak przydaje się też zastosowanie kilku wskazówek, dzięki którym dziecko dużo chętniej zacznie się uczyć. Bo to, czy dziecko polubi zdobywanie wiedzy, w dużej mierze zależy od podejścia rodziców. Warto pokazać dziecku, że zdobywanie wiedzy może być przyjemne, dzięki aplikacjom na telefon, stronom WWW oraz familijnym grom planszowym. Jak zachęcić dziecko do nauki: Ucz systematyczności Pokaż dziecku, jak się uczyć Wytłumacz, do czego przyda się zdobyta wiedza Nie porównuj swojego dziecka z innymi Chwali za osiągniecia, nawet te niewielkie Daj dziecku czas na odpoczynek Nie przenoś własnych ambicji na dziecko Stymuluj ciekawość dziecka Nie karz za złe stopnie Nie odrabiaj prac domowych za dziecko Zadbaj o dobre warunki do nauki Bądź dla dziecka przykładem Wykorzystuj atrakcyjne pomoce naukowe Jak zachęcić dziecko do nauki? Jako rodzic możesz sprawić, by proces uczenia się był dla dziecka atrakcyjny. Wymieniamy sposoby, które pomogą przekonać dziecko do nauki. Ale zanim zaczniesz próbować zmotywować dziecko do nauki, dowiedz się, dlaczego tak trudno jest mu samemu się do tego zabrać. Przyczyny niechęci do nauki u dziecka mogą być różne: dziecko ma niską samoocenę i nie wierzy we własne możliwości, boi się porażki, nie potrafi przegrywać, nie wie, po co ma się uczyć, koncentruje się na tym, co mu nie wychodzi i czego nie umie, nie potrafi się skoncentrować na zadaniu. Jeżeli okaże się, że twoje dziecko ma problem z którąś z powyższych kwestii, pracuj z nim, aby przestało myśleć w taki destrukcyjny sposób. Jeżeli przestanie uważać, że niczego nie potrafi, jest gorsze od innych itd., prawdopodobnie łatwiej będzie mu znaleźć wewnętrzną motywację do działania. Czasami pomaga wizyta u psychologa i odpowiednia terapia. Co jeszcze możesz zrobić? 1. Ucz systematyczności Najmniej obciążające dla dziecka i najszybciej przynoszące efekty jest systematyczne pracowanie nad zdobywaniem nowej wiedzy i umiejętności. Wynika to z dwóch faktów. Po pierwsze, bez systematyczności w nauce dziecko nie będzie w stanie przyswoić sobie bieżącej wiedzy i zaległości na tyle, aby otrzymać dobry stopień. Po drugie, wiedza z dalszych etapów nauki bazuje na tej wyniesionej z wcześniejszych zajęć. Zatem jeśli uczeń nie nauczy się podstaw, które poznaje najpierw, trudniej mu będzie zrozumieć bardziej skomplikowane zagadnienia. Jak nauczyć dziecko systematyczności? Pilnuj, aby zawsze odrabiało lekcje i powtarzało materiał oraz... naucz dziecko codziennie słać rano łóżko. Podobno ten nawyk znacząco zwiększa na szansę sukcesu w przyszłości. 2. Pokaż dziecku, jak się uczyć Wbrew pozorom nie dla każdego jest to takie oczywiste. Czasami nie chodzi o to, że dziecko nie chce się uczyć, a po prostu o to, że nie umie tego robić. Pamiętaj też, że każdy z nas ma swój własny (najlepszy!) sposób uczenia się. Jedni są wzrokowcami, inni zapamiętują wiedzę po usłyszeniu jej i powtarzaniu na głos (słuchowcy), a jeszcze kolejnym nauka przychodzi łatwiej, gdy np. chodzą po pokoju (kinestetycy). Pokaż dziecku też, że dobrą metodą jest podkreślanie najważniejszych informacji kolorowymi mazakami. Możecie też stworzyć mapę skojarzeń, która ułatwi rozumienie i zapamiętywanie informacji. 3. Wytłumacz, do czego przyda się zdobyta wiedza Wytłumacz dziecku, dlaczego warto się uczyć tego, co zadaje nauczyciel w szkole. Wyjaśnij, do czego przyda mu się tabliczka mnożenia (np. żeby szybko policzyć, ile zapłaci za 5 lizaków w sklepie). Powiedz maluchowi, dlaczego trzeba wiedzieć, gdzie postawić przecinek (dzięki temu nie gubi się sensu zdania, np. lubię gotować, moją rodzinę i zwierzęta). Dzięki geografii dziecko będzie wiedziało, że z gór nad morze jedzie się dosyć długo, ale np. już z Mazur nad morze o wiele krócej. Wiedza z chemii pozwoli nie mieszać ze sobą wybuchowych substancji, a nauka historii pozwoli zrozumieć niektóre fakty z teraźniejszości. 4. Nie porównuj swojego dziecka z innymi Dzieciaki nienawidzą, gdy rodzic mówi „zobacz, a Mateusz dostał z tego piątkę.” Dziecko czuje się wtedy gorsze od rówieśników, może pomyśleć, że rodzic wolałby mieć w domu takiego „Mateusza” i stracić wiarę w siebie i miłość rodzica. Każde dziecko jest inne i nie można ich ze sobą porównywać. Pozwól synowi czy córce być sobą, odkryj i wzmacniaj jego/jej mocne strony, zamiast wytkać to, w czym wypada gorzej w porównaniu z rówieśnikami. 5. Chwal za osiągniecia, nawet te niewielkie Skupiaj się na tym, co dziecku wychodzi, a nie na tym, z czym sobie nie radzi. Naprawdę nie trzeba być dobrym we wszystkim (stare powiedzenie mówi: co jest do wszystkiego, jest do niczego). Wystarczy, jeśli dziecko będzie szczególnie przykładać się do kilku najbardziej interesujących je przedmiotów. Gdy dziecko wykona wysiłek i przyniesie dobry stopień, nie mów „udało się!”. Udaje się, gdy nic nie robimy, a jeśli się staramy, to jest to wynik naszej pracy. Zamiast tego powiedz np. „dobra robota”. 6. Zadbaj o dobre warunki do nauki Wygodne biurko, krzesło i właściwe oświetlenie to minimum, które musi posiadać uczeń. Dodatkowo potrzebny jest też spokój, który będzie sprzyjał nauce. Gdy uczeń siada do lekcji, nie przeszkadzaj mu co chwilę i poproś pozostałych domowników, żeby nie hałasowali w tym czasie. Daj znać dziecku, że w razie problemów zawsze może zgłosić się do ciebie po pomoc. Warto też nauczyć dziecko dbania o porządek w miejscu, w którym się uczy. Postaraj się też, aby miało atrakcyjne dla niego zeszyty, długopisy (niech samo je dla siebie wybierze), markery, segregatory, kolorowe karteczki do przyklejania w odpowiednich miejscach w książkach. 7. Daj dziecku czas na odpoczynek Nie goń ucznia do odrabiania lekcji zaraz po powrocie ze szkoły. Pozwól córce czy synowi zająć się przez jakiś czas innymi zajęciami, które pozwolą mu psychicznie odpocząć od nauki. Idealne są zajęcia ruchowe, które pozwolą odreagować stres, poprawiają ukrwienie mózgu i sprzyjają lepszej koncentracji podczas nauki. Uśmiechnięty i pełen energii czwórkowy uczeń jest szczęśliwszym dzieckiem niż zmęczony nauką uczeń piątkowy. 8. Nie przenoś własnych ambicji na dziecko Chciałaś zostać lekarzem, ale się nie udało, za to chcesz, by twoje dziecko w przyszłości studiowało medycynę? W rodzinie jest tradycja adwokacka, ale twoje dziecko woli nauki przyrodnicze? Nie zmuszaj dziecka do nauki w kierunku, jaki ty uważasz za odpowiedni. Pozwól, aby to młody człowiek sam odkrył, co go najbardziej interesuje i tym się zajął. Będzie dzięki temu szczęśliwszy i z większą ochotą zacznie się uczyć. 9. Stymuluj ciekawość dziecka Pokazuj dziecku świat, rozmawiaj z nim, chodźcie do muzeów, na wystawy, na targi książki i pikniki naukowe. Im więcej dziecko zobaczy tym większa szansa, że odnajdzie swoją pasję i w jej kierunku zacznie się rozwijać, przykładając się do nauki z przedmiotów, które są z nią związane. Pozwalaj też dziecku zdobywać wiedzę na różne sposoby, a nie tylko ze szkolnych podręczników. Pokaż mu, jak szukać informacji w Internecie i jak wybierać wiarygodne źródła wiedzy. Oglądajcie wartościowe programy telewizyjne. 10. Nie karz za złe stopnie Zwłaszcza jeśli przytrafiają się dość rzadko. Każdy ma lepsze i gorsze dni, dzieci też. Najgorzej jest wtedy, kiedy dziecko samo jest zawiedzione niską oceną, a rodzic jeszcze je dodatkowo obciąża, krzycząc i wyznaczając karę. Zamiast tego lepiej pomóż dziecku poprawić stopień, poucz się z nim, sprawdźcie, gdzie zrobiło błąd i jak go naprawić. I powiedz dziecku, że nie zawsze wszystko idzie po naszej myśli. Najważniejsze, aby zdarzające się potknięcia naprawiać. 11. Nie odrabiaj prac domowych za dziecko Lepsza samodzielnie zdobyta przez ucznia czwórka niż piątka z pracy zrobionej przez rodzica. Wyręczając dziecko w odrabianiu zadań domowych (nieważne czy z matematyki, czy z plastyki) odbierasz mu szansę na naukę, pokazujesz, że nie jest w stanie samo sobie poradzić i uczysz wyręczania się innymi. Korzyści żadne, a straty poważne. 12. Bądź dla dziecka przykładem Nie stwarzaj wrażenia, że dorośli wiedzą wszystko albo że wiedzą wszystko lepiej. Pokaż, że każdy uczy się przez całe życie i że zdobywanie wiedzy może być przyjemne. Czytaj książki, interesuj się czymś i poszerzaj swoją wiedzę na ten temat. Niech dziecko to widzi. Dziel się też z nim wiedzą, czegokolwiek by dotyczyła – czy chodzi o uprawianie ogródka, gotowanie, skręcanie mebli czy tresurę psa. 13. Wykorzystuj atrakcyjne pomoce naukowe Gdy dziecko nie chce się uczyć, z pewnością nie zaszkodzi sięgnąć po pomoce naukowe, które w atrakcyjny sposób zmotywują ucznia. Aplikacje do nauki Mamy do wyboru całą gamę płatnych oraz darmowych programów, które można pobrać na telefon, by… zachęcić dziecko do nauki. Na przykład, wśród polecanych aplikacji do nauki matematyki są: GeoGebra, Sebran’s ABC, HEXelon Tabliczka mnożenia, 2+2 matematyka dla dzieci czy Linijka. Aplikacja na telefon lub komputer może zachęcić również do nauki języka angielskiego czy innych języków obcych. W tym celu warto sprawdzić: +Babbel, etutir, mondly czy uTalk (niestety, wszystkie z nich są płatne). Istnieją również aplikacje ułatwiające naukę biologii, np. Anatomy Learning (Atlas Anatomii 3D) oraz cała gama programów do tworzenia fiszek, dzięki którym nauka może okazać się całkiem przyjemną formą spędzania wolnego czasu (np. Quizlet, Fiszoteka). W poszukiwaniu aplikacji dla uczniów warto przetestować też Khan Academy (mini wykłady opublikowane na You Tube dotyczące wiedzy z różnych przedmiotów – począwszy od matematyki, fizyki i chemii poprzez historię aż po informatykę) czy Eduelo Strony WWW dla uczniów Czy strony internetowe mogą zastąpić korepetycje? Nie zaszkodzi się o tym przekonać, zachęcając dziecko do nauki poprzez takie strony WWW jak: pisupisu.pl (pomoc w nauce języka polskiego dla dzieci od 5. do 12. roku życia, matzoo.pl (Matematyczne ZOO to pomoc w nauce matematyki dla dzieci w wieku 5 – 14 lat) pi-stacja.tv (pomoże zmotywować dzieci w wieku 10-15 lat do nauki matematyki), matlandia.pl (matematyczne gdy i zabawy dla dzieci w wieku 10-12 lat) władcyslow.pl (zabawy i gry utrwalające wiedzę z zakresu poprawnej pisowni i gramatyki, dla dzieci w wieku 10-12 lat), histlandia.pl (zabawy i gry utrwalające wiedzę z zakresu poprawnej pisowni i gramatyki, dla dzieci w wieku 10-12 lat), dyktanda.net, archeodzieciaki.pl victor-junior.pl. Uwaga. Powtarzając materiał przed sprawdzianem, gromadząc informacje do referatów czy wypracowań, możemy natknąć się na liczne błędy w artykułach na stronach internetowych. Warto przekonać dzieci, by korzystały ze sprawdzonych serwisów (na stronie mamotoja.pl znajdziesz mnóstwo testów z lektur oraz tekstów, który w prosty sposób pomagają opanować wiedzę z języka polskiego, matematyki, geografii i innych przedmiotów szkolnych). Gry planszowe do nauki Na rynku znajdziemy mnóstwo propozycji gier planszowych, które sprawią, że nawet dziecko, które nie chce się uczyć - może polubić naukę np. nowych słówek w języku angielskim. Oto lista planszówek, które warto wziąć pod uwagę: Na tropie angielskich słówek, Kapitan Nauka (3-6 lat) Bójka na słówka, Kapitan Nauka (7+) English is Fun, Trefl (7+) Scrabble po angielsku, Mattel (7+) Zabawa i nauka matematyki w jednym również jest możliwa, dzięki takim planszówkom jak: Pora liczyć! Rabel, (5+) Kasa edukacyjna, nauka liczenia pieniędzy (6+) Liczne pszczoły, Zielona Sowa (6+) Piraci, gra matematyczna na dodawanie i odejmowanie, Kapitan Nauka (7+) Śpiące królewny, Rebel (7+) Super farber, Granna (7+) Eliksir mnożenia, Rebel (8+) Ubongo, Egmont (8+) Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/prawa-ucznia-29791-r1/">Prawa ucznia: jakie są najważniejsze prawa i obowiązki ucznia? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/usprawiedliwienie-nieobecnosci-w-szkole-jak-je-napisac-31059-r1/">Usprawiedliwienie nieobecności w szkole - jak je napisać? [WZÓR] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/usprawiedliwienie-nieobecnosci-w-szkole-jak-je-napisac-31059-r1/">​<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/co-zrobic-zeby-dziecko-polubilo-szkole-i-lepiej-sie-uczylo-20950-r1/">Co zrobić, żeby dziecko polubiło szkołę?
Edukacja domowa: koszt, procedury, jak zacząć nauczanie domowe? [aktualne informacje Lex Czarnek 2.0]
Edukacja domowa, czyli nauczanie domowe lub homeschooling, polega na uczeniu dziecka poza placówką edukacyjną, przez rodziców lub korepetytorów. Aby uzyskać zgodę na nauczanie domowe dziecka, należy złożyć wniosek do szkoły wraz z wymaganymi dokumentami​. Sprawdź, jak zacząć edukację domową dziecka, ile to kosztuje i jakie dokumenty trzeba przygotować.
Edukacja domowa, czyli nauczanie w domu przez cały rok szkolny i zdawanie egzaminów na koniec roku, może sprzyjać zdobywaniu wiedzy z pasją i zaangażowaniem, bo daje dziecku poczucie, że robi to dla siebie. Nie ma presji ocen, sprawdzianów, etc. Zdarza się, że rodzice decydują się na „zabranie dziecka ze szkoły”, gdy ma ono problemy – nie dogaduje się z kolegami, nie odnajduje się w systemie szkolnym, a stres związany ze sprawdzianami czy publicznymi wypowiedziami jest tak duży, że dziecko się blokuje. W takich sytuacjach edukacja domowa może być dobrym rozwiązaniem. Innym powodem rozpoczęcia edukacji domowej przez dziecko jest: świadomy sprzeciw rodziców wobec obecnego sposobu i programu nauczania, odmienny światopogląd rodziców, który uniemożliwia współpracę z gronem pedagogicznym, liczne podróże zawodowe, które uniemożliwiają dziecku uczestnictwo w zajęciach. W związku z projektem ustawy Lex Czarnek 2.0 istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo, że edukację domową w Polsce czekają wielkie zamiany. Wyjaśniamy, jak wyglądają procedury dla uzyskania zgody na nauczanie domowe dziecka i co mówi o edukacji domowej podstawa prawna. Spis treści: Edukacja domowa w Polsce – Lex Czarnek Edukacja domowa – co to jest? Edukacja domowa – jak zacząć? Nauczanie domowe – podstawa prawna Szkoła domowa – ile kosztuje? Edukacja domowa – materiały do nauki Edukacja domowa – zalety i wady Edukacja domowa w Polsce – Lex Czarnek 25 października 2022 roku do sejmu wpłynął projekt ustawy Lex Czarnek 2.0, który jeśli zostanie przegłosowany w niezmienionej formie, może całkowicie zlikwidować nauczanie domowe w Polsce. Co wiadomo o planowanych zmianach? Przywrócona zostanie rejonizacja, co oznacza, że dzieci, w których miejscu zamieszkania nie ma szkół przyjaznych i umożliwiających nauczanie domowe, będą musiały zrezygnować z tej formy nauki. Szkoła musi dysponować miejscem, budynkiem, w którym pomieści wszystkich uczniów – do tej pory szkoły prowadzące zajęcia i konsultacje w formie zdalnej nie musiały spełniać takiego wymogu. Jest to dość problematyczne, ponieważ do warszawskiej szkoły w chmurze zapisanych jest około 10 tysięcy dzieci z całej Polski. Roczne egzaminy klasyfikacyjne będą się odbywać wyłącznie w siedzibie szkoły i pod nadzorem kuratorium – obecnie istnieje możliwość egzaminów zdalnych, bez obecności przedstawicieli z organów państwowych. W szkole nie może być więcej niż 50% dzieci pobierających edukację w formie nauczania domowego – obecnie większość szkół przyjaznych alternatywnej formie edukacji w całości lub prawie w całości oferuje nauczanie domowe. Rodzice i dzieci, którzy chcą zmienić system edukacji, będą to mogli zrobić tylko we wrześniu – obecnie nie istnieje limit czasowy. Zgodnie z danymi Ministerstwa Edukacji i Nauki, w roku szkolnym 2020/2021 niemal 20 tys. uczniów i uczennic podejmuje naukę poza systemem szkolnictwa. Tendencja jest wzrostowa, dla porównania w 2019 roku z edukacji domowej korzystało zaledwie 12 230 dzieci. Edukacja domowa – co to jest? Szkoła domowa, czyli homeschooling to nauka bez pośrednictwa instytucji edukacyjnych. Szkoła powinna wspierać proces edukacji dziecka, jednak obowiązek ten spoczywa wtedy na rodzicach. Dzieci w trakcie edukacji w domu nie otrzymują ocen, jednak zdają egzaminy klasyfikacyjne z każdego przedmiotu po każdym półroczu lub po całym roku nauki. Po zdanym egzaminie otrzymują świadectwo i promocję do kolejnej klasy. Uczeń korzystający z edukacji domowej (ED) musi być zapisany do konkretnej szkoły (której to dyrektor wydaje pozwolenie na edukację domową). Takie dzieci jednak: nie chodzą do szkoły, nie kontaktują się z nauczycielami, nie muszą prowadzić zeszytów i odrabiać prac domowych, nie mają także nakazu uczenia się w konkretnych godzinach. W edukacji domowej dominuje elastyczność, dzięki której dziecko uczy się w najbardziej przyjazny dla siebie sposób. Na etapie szkoły podstawowej taka forma nauki wymaga dużego zaangażowania ze strony rodziców. Gdy uczeń jest starszy – stopniowo zaczyna uczyć się samodzielnie. Edukacja domowa jest możliwa również w szkole Montessori. Nauczanie domowe – jak zacząć? Każde dziecko w wieku 6-18 lat ma obowiązek nauki. Nauczanie domowe wiąże się z konkretnymi procedurami. By dziecko mogło rozpocząć naukę w domu, należy uzyskać zgodę dyrektora przedszkola lub szkoły. Jak wyglądają procedury załatwiania zgody na nauczanie domowe? Rodzic musi: Złożyć wniosek o zezwolenie na edukację domową (nie ma jednego uniwersalnego wzoru, zapytaj o szczegóły w sekretariacie szkoły lub przedszkola). Uzyskać opinię o dziecku z publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Napisać oświadczenie, w którym zadeklaruje, że zapewni dziecku odpowiednie warunki do realizacji podstawy programowej na danym etapie kształcenia. Zobowiązać się pisemnie do tego, że dziecko będzie przystępowało do rocznych egzaminów klasyfikacyjnych. Złożyć dokumenty u dyrektora przedszkola albo szkoły. Czekać na decyzję dyrektora – musi ją wydać w ciągu 30 dni kalendarzowych od złożenia podania. Edukacja domowa – podstawa prawna W Polsce istnieje obowiązek edukacji, a nie obowiązek „chodzenia do szkoły”. Zgodnie z art. 37 ustawy – Prawo oświatowe – obowiązek szkolny/nauki może być realizowany poza szkołą, w ramach tzw. edukacji domowej. Poniżej zamieszczamy podstawę prawną nauczania domowego: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 oraz z 2022 r. poz. 655, 1079, 1116, 1383, 1700, 1730 i 2089) Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy w szkołach publicznych (Dz.U. 2019 poz. 373) Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000., z późn. zm.) Zgodnie z nowelizacją rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 na podstawie przepisu § 13 pkt 16 w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty nie stosuje się przepisu art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy – Prawo oświatowe tj. do wniosku o zezwolenie na realizację obowiązku szkolnego/nauki poza szkołą nie dołącza się opinii publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej. Szkoła domowa – ile kosztuje? Nauczanie domowe jest bezpłatne. Koszty, które ponoszą rodzice, zależą od ich możliwości finansowych, a także chęci. Rodzice mogą (lecz nie muszą) zainwestować w pomoce naukowe dla dziecka, dodatkowe zajęcia, rozwijanie zainteresowań malucha, etc. Edukacja domowa – materiały do nauki Uczeń powinien mieć zapewniony dostęp do: podręczników, materiałów edukacyjnych i materiałów ćwiczeniowych, pomocy dydaktycznych służących realizacji podstawy programowej znajdujących się w zasobach szkoły (w porozumieniu z dyrektorem tej szkoły), udziału w konsultacjach umożliwiających przygotowanie do rocznych egzaminów klasyfikacyjnych. Edukacja domowa: zalety i wady Tak jak wszystko, edukacja domowa ma swoje mocne i słabe strony. Oto te najbardziej powszechne: Zalety edukacji domowej: bezpieczna atmosfera, brak stresu u dziecka, rodzic w roli autorytetu, elastyczne godziny nauki, więcej wolnego czasu, rozbudzanie pasji do nauki, brak styczności z agresją i nieprzychylnością innych uczniów. Wady edukacji domowej brak stałego kontaktu z rówieśnikami, konieczność zrezygnowania z pracy przez jednego z rodziców (zwłaszcza w pierwszych latach szkolnych), indywidualne zajęcia z nauczycielami są płatne, brak stałego rozwijania umiejętności interpersonalnych, brak systematyczności w nauce może spowodować zaległości. Zobacz też: Czym jest domowe przedszkole i jak można je założyć? Prawa dziecka: jakie prawa mają dzieci? Różnice między przedszkolem publicznym i niepublicznym. Które wybrać?
Edukacja seksualna w szkołach? Nie! A pedofilska „werbalna pornografia”? Proszę bardzo!
Obecni rządzący sprzeciwiali się temu, aby w szkołach prowadzić edukację seksualną. Powód? Bo to podobno seksualizuje dzieci. Tymczasem w podręcznikach do nowego przedmiotu – Historii i Społeczeństwa – umieszczają opisy kontaktów pedofilskich niemieckiego polityka. To dopiero jest seksualizacja dzieci, grzmią eksperci.
Od września wszystkie dzieci z klas pierwszych szkół ponadpodstawowych zostaną uraczone nowym przedmiotem – Historią i Społeczeństwem. Odkąd opinia publiczna dowiedziała się o tym pomyśle, podejrzewano, że przedmiot ma służyć do ideologizowania dzieci, aby wychować je na wiernych wyborców partii obecnie rządzącej. I to najwyraźniej za wszelką cenę: ktoś bowiem wpadł na pomysł, aby w podręczniku zamieścić cytaty z książki niemieckiego polityka-pedofila opisujące jego kontakty seksualne z dziećmi. Piętnowani więc będą za pedofilię niemieccy politycy, a nie np. polscy księża, wśród których na jaw wychodzą coraz liczniejsze przypadki pedofilii i jej tuszowania. Jaką cenę za ten pomysł zapłacą dzieci? Co mają czytać piętnastolatki w HiT? „Mój flirt z dziećmi szybko przyjął charakter erotyczny. Te małe pięcioletnie dziewczynki już wiedziały, jak mnie podrywać. Kilka razy zdarzyło się, że dzieci rozpięły mi rozporek i zaczęły mnie głaskać. Ich żądania były dla mnie kłopotliwe. Jednak często mimo wszystko i ja je głaskałem” – napisał cytowany w podręczniku Daniel Cohn-Bendit. Eksperci bardzo ostro wypowiadają się o zamieszczaniu takich cytatów w podręcznikach szkolnych. „To werbalna pornografia. Za jej rozpowszechnianie grozi kara i powinny posypać się pozwy” – stwierdziła w rozmowie z „Rzeczpospolitą” psycholog dziecięca dr Aleksandra Piotrowska i dodała: „Mamy do czynienia z seksualizacją, zamiast edukacji seksualnej”. Z kolei Mirosława Kątna z Komitetu Ochrony Praw Dziecka powiedziała: „Tak dosłowny opis nie nadaje się absolutnie do dzieci. Byłby dyskusyjny, nawet gdyby odbiorcami byli dorośli. Zanim się go da dzieciom, trzeba zastanowić się, w jaki sposób ten opis może rozbudzić wyobraźnię chłopców i jak może wpłynąć na dziewczynki, które były ofiarami takich zachowań ze strony dorosłych”. „Znakomity podręcznik!” Autorem podręcznika jest historyk, prof. Wojciech Roszkowski, a przy okazji były europarlamentarzysta z list PiS. Podręcznik ma wydać wydawnictwo „Biały Kruk”, które specjalizuje się w publikacjach religijnych i dewocyjnych. Treści zawarte w podręczniku do HiT są obecnie na etapie opiniowania, ale pomimo zastrzeżeń ekspertów, minister Czarnek już go zachwala: „Będzie to znakomity podręcznik, z którego będą się uczyć najnowszej historii nowe, młode pokolenia Polaków”. Decyzja o wprowadzeniu podręcznika jeszcze nie zapadła. Źródło: wiadomości.wp.pl, spidersweb.pl, rp.pl Piszemy też o: Niesamowite zachowanie księży, gdy dziecko weszło na ołtarz Porodowa trauma: lekarz kazał rodzącej być cicho Myślał, że wdycha hel z balonu. Jego płuca eksplodowały
Ile kosztuje dziecko w 2022 roku – ile trzeba wydać na utrzymanie dziecka miesięcznie i do 18. roku życia?
Mało kto myśli, ile kosztuje dziecko, jeszcze przed jego narodzinami. Dopiero po porodzie do rodziców dociera, że to ogromne wydatki! Jakie dokładnie? Niejeden złapie się za głowę, bo miesięczne utrzymanie dziecka w 2022 roku to spora część przeciętnej pensji. A utrzymanie dziecka do 18. roku życia kosztuje nas tyle, co zakup mieszkania.
Ile kosztuje dziecko – to pytanie zadaje sobie wielu młodych rodziców. Dobrze się przygotujcie, bo szykowanie się do narodzin pochłonie niezłą sumkę. Później, z każdym rokiem będziecie potrzebować miesięcznie coraz więcej pieniędzy, by w końcu na całe utrzymanie dziecka do 18. roku życia wydać tyle, co na kawalerkę. Brzmi mało optymistyczne? Na szczęście rodzicielstwo ma też inne, o wiele piękniejsze odsłony i nie wszystko można przeliczać na pieniądze. Ile kosztuje dziecko w 2022 roku? Wydatki na dziecko zaczynają się, jeszcze zanim urodzisz. Jak wynika z deklaracji polskich rodziców, koszty związane z przebiegiem ciąży oraz przygotowaniami do przyjścia dziecka na świat to średnio wydatek ok. 8,5 tys. złotych. Od tego momentu będziesz potrzebować dużo pieniędzy. Niestety, z każdym rokiem utrzymanie dziecka będzie pochłaniać coraz więcej. Centrum im. Adama Smitha szacuje, że koszt utrzymania i wychowania jednego dziecka w Polsce w 2022 roku wynosi 265 tys. zł, a dwójki dzieci – 439 tys. zł. Jeśli zaś dziecko pozostaje na utrzymaniu rodziców również w okresie studiów, muszą oni liczyć się z kolejnym wydatkiem. Koszt utrzymania dziecka to wydatek porównywalny z ceną mieszkania w dużym mieście w Polsce. W ciągu ostatniego roku koszty utrzymania dziecka wzrosły o 4,3 proc. Wiąże się to ze spadkiem konsumpcji ilościowej (kupujemy mniej niż rok temu). Gdybyśmy kupowali tyle samo, co w 2021 roku, to koszt wychowania jednego dziecka w kwietniu 2022 roku wzrosłyby aż do 300 tys. zł. Ile kosztuje utrzymanie dziecka? Utrzymanie dziecka do 18. roku życia generuje olbrzymie koszty przede wszystkim ze względu na koszty żywności, mieszkania i edukacji. Za co konkretnie płacimy? Urodzenie dziecka niemal automatycznie oznacza: zwiększenie rachunków za prąd, wodę, gaz średnio o ok. 200 zł miesięcznie; wzrost wydatków na żywność o blisko 300 zł miesięcznie; zwiększenie wydatków na chemię gospodarczą i kosmetyki o ok. 260 zł miesięcznie. Ile kosztuje opieka zdrowotna dla dziecka? Rodzice muszą liczyć się też z tym, że będą więcej wydawać na opiekę zdrowotną dla dziecka. Choć 31 proc. z nich deklaruje, że nie ponosi dodatkowych kosztów, ponieważ korzysta z publicznych, bezpłatnych usług medycznych, to jednak większość rodziców przeznacza na opiekę zdrowotną ok. 314 zł miesięcznie. Ile kosztuje niania, przedszkole, szkoła? Około 22 proc. Polaków korzysta z opiekunki do dzieci, co kosztuje ich średnio ponad 900 zł miesięcznie. 70 proc. biorących udział w badaniu zadeklarowało, że ich dzieci uczęszczają do placówki edukacyjnej (żłobek, przedszkole, szkoła), z czego aż 20 proc. przyznało, że jest to instytucja prywatna, za którą trzeba płacić dodatkowe czesne. Prywatna szkoła to wydatek od kilku do kilkunastu tysięcy złotych rocznie, ale istnieją w Polsce placówki, w których roczne czesne wynosi nawet 50 tysięcy złotych! Ile kosztują zajęcia dodatkowe? Posiadanie dziecka to również koszty związane z jego rozwojem fizycznym i intelektualnym oraz zabawą. Okazuje się, że przeciętne polskie dziecko dostaje nowe zabawki nie częściej niż raz w miesiącu, a miesięczny budżet przeznaczany na takie zakupy to, zgodnie z deklaracjami ankietowanych, ok. 200 zł. Koszty zajęć dodatkowych to niemały wysiłek dla portfela rodziców. Badanie pokazuje, że 70 proc. dzieci uczęszcza na zajęcia: najczęściej są to lekcje języków obcych (28 proc.) i zajęcia sportowe (30 proc.). Nauka języków obcych to 260 zł miesięcznie, a lekcje gry na instrumencie i korepetycje indywidualne z przedmiotów szkolnych to już koszt blisko 350 zł miesięcznie za każde. Zajęcia sportowe to miesięczny wydatek rzędu 214 zł. Pozostaje jeszcze kino, teatr, place zabaw – to wydatek od 250 do 300 zł miesięcznie. Ile wydawać na dziecko? Nie oszczędzaj! Badania pokazują, że posiadanie dziecka w Polsce to bardzo drogie przedsięwzięcie, na które nie każda rodzina może sobie pozwolić. Współcześni rodzice dużo chętniej niż poprzednie pokolenia inwestują we wszechstronny rozwój dzieci, zapewniając im przede wszystkim dobrą edukację. Dużo bardziej odpowiedzialnie traktują też m.in. ich zdrowie i żywienie. Takie podejście kosztuje, ale też przyniesie efekty w postaci nowego pokolenia świetnie wykształconych, zdrowych Polaków. Dzieci, mimo że generują jedne z większych wydatków w skali całego życia ekonomicznego ich rodziców, są też najlepszą inwestycją, na której nie należy oszczędzać – przekonują eksperci platformy MAM. Źródło: businessinsider.com.pl; Raport „Ile kosztuje dziecko” opracowany na podstawie badania ilościowego przeprowadzonego metodą CAWI przez ośrodek badawczy SW Research na reprezentatywnej grupie 1000 rodziców dzieci w wieki do 24 r.ż. w dniach 04-07.09.2018 r. na zlecenie platformy MAM. Zobacz też: Ile kosztuje wyprawka dla dziecka? Co kupić dla noworodka? [LISTA + CENY] Przedszkole publiczne czy prywatne: jakie wybrać? Fakty i mity o przedszkolach Za co i ile zapłacisz, posyłając dziecko do przedszkola?
Gotowość szkolna – co to jest i jak się ją bada? + przykłady
Diagnoza gotowości szkolnej to dokument, który jest wręczany wszystkim rodzicom dzieci kończących edukację przedszkolną. Dowiedz się, co to jest i czy musisz ją dostarczyć do szkoły podstawowej, w której od września twoje dziecko rozpocznie edukację.
Zgodnie z § 3 ust. 7 rozporządzenia MEN z 27 sierpnia 2019 roku każdy rodzic dziecka kończącego edukację przedszkolną otrzymuje informację o gotowości szkolonej. Czy wiesz, co to jest? Spis treści: Co oznacza pojęcie „gotowość szkolna”? Jak bada się gotowość szkolną? Na co ma wpływ gotowość szkolna? Gotowość szkolna – przykład Co oznacza pojęcie „gotowość szkolna”? Pojęcie „gotowość szkolna” oznacza gotowość do rozpoczęcia nauki w szkole i służy określeniu poziomu rozwoju, jaki cechuje dziecko. Oceny dokonuje nauczycielka lub nauczyciel, uwzględniając trzy obszary rozwoju: intelektualny, emocjonalno-społeczny i fizyczny. Dziecko, które w ocenie pedagogów osiągnie gotowość szkolną, jest na odpowiednim etapie rozwoju i może kontynuować naukę w szkole. Diagnoza zazwyczaj zawiera takie elementy jak: opis słabych i mocnych stron dziecka, wskazanie podjętych działań mających na celu wsparcie rozwoju oraz wskazówki i rekomendacje dla rodzica. Dzięki takiej diagnozie rodzic wie, czy 6-latek będzie umiał sprostać wymaganiom szkolnym i na jakich aspektach warto się skupić, aby rozpoczęcie edukacji było łatwiejsze, a dziecko lepiej odnalazło się w nowej, szkolnej rzeczywistości. Gotowość szkolna a dojrzałość szkolna to pojęcia używane zamiennie i oznaczają to samo. Jak bada się gotowość szkolną? Głównym narzędziem, jakim dysponuje nauczycielka lub nauczyciel, jest wnikliwa, codzienna obserwacja dziecka. Opiekunka lub opiekun grupy przygląda się zrachowaniom i pracy podopiecznych, a następnie swoje obserwacje i przemyślenia nanosi na specjalny arkusz ocen, w którym oceniane są poszczególne kryteria. Są to: kompetencje intelektualne np.: dziecko rozumie polecenia, wypowiada zdania poprawne gramatycznie, potrafi liczyć, dzieli słowa na sylaby, rozpoznaje kolory, zna wierszyki i piosenki, potrafi się kupić na wykonywanym zadaniu; kompetencje emocjonalno-społeczne np.: dziecko potrafi współpracować, pomaga innym, potrafi się dzielić, nie reaguje zbyt emocjonalnie i agresywnie na niepowodzenia, jest rozważne; kompetencje fizyczne (motoryka mała i duża) np.: dziecko potrafi operować nożyczkami, skakać na jednej nodze, rzucać dużą piłką do celu, potrafi poprawie trzymać przybory do pisania, umie poprawnie wykonać szlaczek. Na ocenę gotowości dziecka do szkoły mają wpływ: czynniki środowiskowe: warunki materialne, kulturalne (np. poziom wykształcenia rodziców), społeczno-psychologiczne (np. relacje między domownikami); czynniki indywidualne, czyli jednostkowe predyspozycje i zdolności dziecka uwarunkowane genetycznie. Na co ma wpływ gotowość szkolna? Diagnoza gotowości szkolnej nie wpływa na to, czy dziecko będzie mogło kontynuować naukę w szkole – rodzice nie mają obowiązku przekazania dokumentu do szkoły podstawowej, do której będzie uczęszczać dziecko. Diagnoza gotowości szkolnej jest informacją dla rodzica o tym, czy dziecko będzie w stanie sprostać wymaganiom oraz zasadom panującym w szkole, jak i w pełni zrealizować obowiązujący program nauczania. Jeśli diagnoza wskazuje na brak gotowości szkolnej, rodzic ma prawo odwołać się od opinii i wnioskować o jej powtórzenie w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Brak gotowości szkolnej nie jest równoznaczny z decyzją o odroczeniu obowiązku szkolnego (taką decyzję może wydać dyrekcja szkoły podstawowej), ani nie gwarantuje możliwości powtarzania nauki w ostatniej, najstarszej grupie przedszkolnej. Gotowość szkolna – przykłady Najczęściej zaświadczenie o gotowość szkolnej przybiera formę oceny opisowej. Przykład 1: Ania chętnie podejmuje się zabaw ruchowych, jest żywa i energiczna (warto zapisać dziecko na zajęcia sportowe). Jest empatyczna, chętnie dzieli się z innymi dziećmi, zazwyczaj potrafi pracować w grupie. Wymaga doskonalenia kontroli emocji. Sprawnie posługuje się językiem polskim, zna niektóre litery, umie sylabizować. Opanowała liczenie do 10. Przykład 2: Bartek jest nieśmiałym i wrażliwym chłopcem. Lubi zajęcia plastyczne, chętnie angażuje się w zajęcia sportowe. Potrafi sygnalizować swoje potrzeby. Z szacunkiem odnosi się do rówieśników oraz osób dorosłych. Opowiada ciekawe historie, potrafi czytać proste wyrazy, opanował liczenie do 10. Zaleca się dalsze rozwijanie zainteresowań plastycznych dziecka. Przykład 3: Kasia jest ruchliwym i aktywnym dzieckiem. Potrafi klasyfikować przedmioty na podstawie opisu, różnicuje figury, potrafi wykonywać obliczenia matematyczne do 20. Nie przejawia życzliwości wobec zwierząt oraz nie rozumie niektórych sytuacji z życia społecznego – zachowuje się niezgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami. Nie odróżnia elementów świata fikcyjnego od świata rzeczywistego. Zaleca się wspieranie dziecka w jego działaniach oraz prowadzenie różnych zabaw mających na celu zapoznanie z zasadami społecznymi. Zobacz także: Jak dobrze znasz „Mikołajka”? Test ze znajomości jednej z najbardziej lubianych lektur „Pinokio” – test z lektury Ocena z zachowania – jak jest oceniane zachowanie w szkole? Kryteria, skróty, odwołanie
Zdrobnienia w języku polskim: czym są i dlaczego ich używamy [dużo przykładów]
Co to są zdrobnienia? I właściwie dlaczego w języku polskim używamy zdrobnień? Czy robimy to częściej niż inne narodowości? Sprawdźmy, co warto wiedzieć o tzw. deminutivach, by posługiwać się piękną i poprawną polszczyzną.
Pieniążki, chlebek, kawka, herbatka, zdrabniane imiona... Mimo że wydawać by się mogło, iż zdrobnień używają przeważnie rodzice i opiekunowie małych dzieci – skala zdrabniania w kraju nad Wisłą jest dużo większa. Według językoznawców Polacy już od dawna zdrabniają słowa dużo częściej i więcej niż: Niemcy, Francuzi, Brytyjczycy, Holendrzy czy Belgowie. Wyjaśniamy, czym są zdrobnienia w języku polskim i jaką funkcję pełnią. Spis treści: Co to są zdrobnienia? Funkcje zdrobnień w języku polskim Zdrobnienia: byle bez przesady Co to są zdrobnienia? Zdrobnienie to słowo, które powstało przez dodanie odpowiedniej cząstki (formantu) i oznacza coś mniejszego niż rzecz opisywana przez słowo przed dodaniem wspomnianej cząstki. Na przykład: Kot + ek = kotek, kot + eczek = koteczek, kot + uś = kotuś Pies + ek = piesek, pies + eczek = pieseczek, pies + io = piesio Słom + k + a = słomka, słom + eczka = słomeczka Z założenia koteczek jest mniejszy niż kot, pieseczek mniejszy niż pies, a słomeczka – jest mniejsza od zwykłej słomki. Zdrobnienia mają najczęściej końcówki: -ek, -ik, -yk (w przypadku rzeczowników rodzaju męskiego, jak np. liść – listek, list – liścik, bilet – bilecik, most – mostek, szewc – szewczyk), -ka (w przypadku rzeczowników rodzaju żeńskiego, np. zupa – zupka, szklanka – szklaneczka, łyżka – łyżeczka) -ko (w przypadku rzeczowników rodzaju nijakiego, np. lustro – lustereczko, radio – radyjko, masło – masełko). Pewne problemy mogą natomiast sprawiać tzw. oboczności, czyli zmiany w temacie wyrazu (czyli tej części wyrazu, która najczęściej nie podlega odmianie), na przykład: Rzeka – rzeczka (k:cz) Mąka – mączka (k: cz) Kotlet – kotlecik (t:c) Lustro – lusterko (o:e) Pudło – pudełko (o:e) Prócz rzeczowników zdrabniamy również: Przymiotniki, np. różowy – różowiutki, mała – maleńka, kochana – kochanieńka, Przysłówki, np. nisko – niziutko, lekko – leciutko, mało – malutko, Zaimki, np. sam – samiuteńki, każdy – każdziuteńki Mimo licznych zachodzących oboczności w formach zdrobnień, można powiedzieć, że z reguły nie mamy większych trudności z używaniem zdrobnień. I korzystamy z tej umiejętności bardzo chętnie. Funkcje zdrobnień w języku polskim A dlaczego w ogóle używa się zdrobnień? W rzeczywistości ich funkcja wcale nie ogranicza się do tego, by precyzyjniej określać kogoś lub coś, co jest małe, malutkie lub maleńkie. Rzeczywiście na łyżeczkę od herbaty rzadziej mówimy „łyżka”, ponieważ jest ona mniejsza od łyżki, którą jemy zupę. Ale już bileciki, kotleciki, kanapeczki – nie zawsze są mikroskopijnych rozmiarów, choć wskazywałyby na to zdrobnienia, którymi określamy bilety, kotlety czy kanapki. \ Jeśli więc chodzi o zdrobnienia i ich funkcje, warto wskazać na: Chęć nadania czemuś niewielkiego znaczenia, np. Obejrzałem ostatnio lekką komedyjkę. Kasia wspomniała, że szykuje się jej jakieś zleconko. Kupił jej byle jakie perfumki i myśli, że wszystko w porządku. Potrzebę użycia pieszczotliwej formy, np. Syneczku, bardzo cię kochamy. Ten pluszowy misiaczek jest taki słodki. Zjesz jeszcze kilka truskaweczek, skarbie? Potrzebę nadania czemuś pogardliwego znaczenia, np. Myślę, że powinnaś ograniczyć te pączuszki, serniczki i torciki. Twój pupilek znowu się spóźnia. Jasne, znów jedziesz na te swoje rybki, a miałeś pomóc Kubie. Zdrobnienia: byle bez przesady Według językoznawców, używanie zdrobnień w polszczyźnie świadczy o bogactwie języka polskiego oraz o tym, że jako Słowianie odznaczamy się tzw. „ciepłą kulturą”. Przedstawiciele innych grup językowych już nie mają takich tendencji do zdrabniania… Jednocześnie nadużywanie deminutivów (czyli zdrobnień) na każdym kroku – zwłaszcza w sytuacjach służbowych, oficjalnych – jest traktowana jako mało profesjonalne i nie na miejscu. Mimo że – jak pisze Jerzy Bralczyk – przekupki na targu i część kelnerów świadomie używają zdrobnień („A może świeżutkiej marcheweczki albo rzodkieweczek?” „Polecam śledzika i bigosik”), by klient poczuł się „dopieszczony” i chętniej otwierał portfel. Podczas poważnej rozmowy biznesowej, prezentacji czy wystąpienia publicznego, formy takie jak fakturka, pieniążki, projekcik, vacik czy etacik mogą brzmieć jednak dość infantylnie. „Szaleństwo zdrobnień trwa” przyznaje sam Jan Miodek i wspomina sytuację z laboratorium diagnostycznego, gdzie panie laborantki, chcąc być bardzo miłe, powiedziały do niego: „Panie profesorze, moczyk proszę na półeczkę, a wyniczki będą o wpół do drugiej”. Zdaniem profesora Miodka panie te trochę niepotrzebnie „zagalopowały się w uprzejmości”. Bibliografia: M. Bortliczek: Od alfabetu do zdrobnień. Tuzin szkiców o języku. Warszawa 2013 J. Bralczyk: Poradnik językowy. Mówi się. Warszawa 2001 Wszystko zależy od przyimka. J. Bralczyk, A. Markowski, J. Miodek w rozmowie z J. Sosnowskim, Warszawa 2014 Zobacz także: Przysłówek: co to jest, na jakie pytania odpowiada? (plus stopniowanie) Co to jest przymiotnik: na jakie pytania odpowiada, przez co się odmienia i jak się go stopniuje Wszystko o rzeczowniku: co to jest, jak się odmienia, na jakie pytania odpowiada (dużo przykładów)
Filmy edukacyjne dla dzieci – najlepsze propozycje
Filmy edukacyjne dla dzieci to przystępna i atrakcyjne forma nauki. Trzeba jednak dobrze dobrać produkcję do wieku dziecka – żeby film nie był dla starszego dziecka nudny, a dla młodszego zbyt trudny lub za długi. Dokonaliśmy takiej selekcji. Oto nasze typy z Netflixa i YouTube.
Filmy edukacyjne dla dzieci mogą mieć różną formę – od barwnych animacji po filmy dokumentalne. Jedne i drugie nadają się dla dzieci w różnym wieku – wszystko zależy od tego, do jakiej grupy wiekowej są adresowane. Filmy edukacyjne dla dzieci przedszkolnych zwykle są krótsze, mają prostszą narrację z niewyrafinowanym słownictwem, urozmaicane są piosenkami, co sprawia, że są łatwe w odbiorze i atrakcyjne. Starsze dzieci są bardziej wymagające, więc warto podsuwać im już bardziej skomplikowane produkcje. Filmy edukacyjne dla klas I-III mogą, ale nie muszą być kreskówkami. Pamiętajmy jednak, że filmy animowane to nadal atrakcyjna dla tej grupy wiekowej forma przekazu. Wiele filmów dokumentalnych nadaje się dla młodszych dzieci szkolnych, ale czasami niezbędny jest komentarz lub wsparcie osoby dorosłej w zrozumieniu trudniejszych słów. Ale bez obaw. Nasze propozycje filmów dokumentalnych to produkcje dla całych rodzin. Oczarują pięknymi zdjęciami dzieci i dorosłych. Zapewnią też porcję naprawdę ciekawej wiedzy. Filmy edukacyjne dla dzieci dostępne na Netflix Oferta jest dość szeroka, ale poszukując propozycji edukacyjnych dla dzieci na tej platformie, warto zajrzeć też do filmów przyrodniczych i dokumentalnych. Można tu znaleźć prawdziwe perełki, które nasycą pięknymi obrazami oczy dziecka, a ciekawymi informacjami jego mózg. Nie brak tu także typowych produkcji dla najmłodszych widzów. Oto te, które naprawdę warto włączyć dziecku. Bal słówek Animowany serial wyprodukowany przez Jima Hensona zawiera 5 sezonów po 10 odcinków każdy. Główni bohaterowie to cztery zwierzątka, które wspólnie uczą się wielu ciekawych rzeczy o świecie i zjawiskach wokół nas. Każdy odcinek trwa kilkanaście minut. Sympatyczna animacja zawiera też piosenki. Kategoria: filmy edukacyjne dla dzieci przedszkolnych screen/Netflix Wszyscy razem śladem Blue! Szalenie sympatyczny serial wyprodukowany przez Nickelodeon, którego bohaterem jest Josh i animowany niebieski piesek Blue. Zawiera mnóstwo zagadek edukacyjnych. Jest wesoły i angażujący dzieci. Każdy odcinek trwa ok 20 minut. Pomaga dzieciakom uczyć się logicznego myślenia, liczenia, kolorów i wielu innych rzeczy. Kategoria: filmy edukacyjne dla dzieci przedszkolnych screen/Netflix Niesamowite laboratorium Emily Dostępny jest jeden sezon tego serialu wyprodukowanego przez Netflix. Zawiera 10 odcinków, a każdy z nich trwa ok 20 minut. Tytułowa Emily wraz z dziećmi przeprowadza najróżniejsze eksperymenty, które pomagają zrozumieć zjawiska fizyczne i chemiczne. W każdym odcinku jest propozycja przeprowadzenia bezpiecznego domowego doświadczenia, np. jak zrobić slajm z meteorytem. Dzięki nim dzieci poznają mechanizmy powstawania tornad, sieciowania polimerów, czy prawa fizyki. Kategoria: filmy edukacyjne dla klas I-III screen/Netflix Życie w kolorze, David Attenborough Nazwisko znanego podróżnika i przyrodnika gwarantuje jakość tego materiału. Miniserial składa się z trzech odcinków, a wszystkie skupione są wokół jednego tematu – kolorów, a dokładniej kolorów w przyrodzie. Każdy z nich trwa 40-50 minut. Prowadzący w przystępny sposób tłumaczy, jak i do czego przyroda wykorzystuje barwy. Świetna produkcja dla całej rodziny. Ciekawa wiedza i piękne zdjęcia. Kategoria: filmy edukacyjne dla klas I-III screen/Netflix Świat na granicy. Nasza planeta oczami naukowców To także produkcja z udziałem Davida Attenborough. W przystępny sposób tłumaczy, dlaczego tak ważne jest, żebyśmy wszyscy zajęli się ekologią. Pokazuje zmiany, jakie zaszły na Ziemi pod wpływem człowieka i co możemy zrobić, aby zadbać o naszą planetę. Z jednej strony pokazuje zagrożenia, ale daje też nadzieję na przyszłość. Masa fantastycznych zdjęć, które pozwalają docenić, podziwiać i pokochać nasz świat. Produkcja do obejrzenia całą rodziną i do wspólnej dyskusji po nim. Kategoria: filmy edukacyjne dla klas I-III screen/Netflix Filmy edukacyjne dla dzieci dostępne na YouTube Na tej platformie jest mnóstwo filmów, które wyświetlają się jako filmy edukacyjne dla dzieci. Jednak nie wszystkie z nich są warte obejrzenia. Wybraliśmy te, które naprawdę mają walor edukacyjny, i które z pewnością spodobają się przedszkolakom lub starszym dzieciom w wieku wczesnoszkolnym. Oto one. Bajki dla dzieci TV Kilku- lub kilkunastominutowe filmiki z dużą ilością różnego rodzaju ilustracji. Tematyka bardzo różna – od piosenek i wierszyków po opowiastki o różnych świętach, zwierzętach, zawodach i o Polsce. Niektóre filmiki adresowane są dla dzieci w konkretnym wieku – od 3 latka po 7 latka. Jednak narracja i efekt końcowy sprawiają, że nadają się także dla dzieci młodszych. Kategoria: filmy edukacyjne dla dzieci przedszkolnych screen/YouTube Encyklopedia zwierząt dla dzieci Seria pięciominutowych filmików o różnych zwierzętach. Każdy filmik poświęcony jest innemu gatunkowi i trwa tylko 5 minut, więc maluch nie zdąży się znudzić, ani nie zostanie zalany nadmiarem informacji. Narracja po polsku zawiera ciekawostki o zwierzakach, które naprawdę zainteresują dzieci. Kategoria: filmy edukacyjne dla dzieci przedszkolnych screen/YouTube Filmy edukacyjne dla dzieci Fundacji Uniwersytet dla Dzieci Zbiór mnóstwa filmów edukacyjnych dla dzieci i dorosłych. Te dla młodszych widzów są różnej długości – od kilkuminutowych do blisko godzinnych. Tematyka bardzo różna – np. W czym pomaga nam wrażliwość, Dlaczego plastik szkodzi Ziemi, Na ile sposobów można namalować dynię, Jak powstają planety i wiele, wiele innych. Filmiki mają postać ilustrowanych wykładów lub prezentacji, a biorą w nich udział prawdziwi eksperci. Kategoria: filmy edukacyjne dla klas I-III screen/YouTube Filmy edukacyjne dla dzieci Da Vinci TV Polska. Filmy różnej długości i o bardzo różnej tematyce. Część filmów tłumaczy zjawiska lub świat wokół nas, a niektóre pokazują, jak zrobić proste eksperymenty lub przedmioty, np. nietypowy gwizdek. Produkcje ilustrowane zarówno prawdziwymi filmami i zdjęciami jak i animacjami. Polski lektor. Kategoria: filmy edukacyjne dla klas I-III Zobacz także: Bajki dla dwulatka – wartościowe i fajne Najlepsze bajki Disneya Netflix dla dzieci – co włączyć najmłodszym
Brak koncentracji u dziecka: przyczyny. Jak pracować nad koncentracją – ćwiczenia
Warto poznać przyczynę braku koncentracji u dziecka i wprowadzić ćwiczenia, które pomogą dziecku się skupić. Brak umiejętności skoncentrowania się może przełożyć się na problemy z nauką, relacje z rówieśnikami i ogólne samopoczucie.
Sama wiesz, jak trudno się pracuje, gdy nie możesz się skoncentrować: popełniasz błędy, zapominasz o tym, co istotne, jesteś niezadowolona ze swoich wyników. Tak mniej więcej czuje się dziecko, które ma problem z utrzymaniem uwagi. Problem z koncentracją przekłada się na naukę, bo w takich warunkach ciężko coś przyswoić. Dziecku może być również trudno nawiązywać bliższe relacje z rówieśnikami, może być poddenerwowane albo sprawiać wrażenie nieobecnego. Dlatego, zamiast czekać, aż dziecko z tego wyrośnie, warto zareagować i pomóc mu jak najszybciej. Istnieje wtedy większa szansa na to, że dziecko nauczy się lepiej koncentrować, a nauka nie będzie dla niego problemem. Spis treści: Brak koncentracji u dziecka: przyczyny Objawy zaburzenia koncentracji u dziecka Brak koncentracji u dziecka: ćwiczenia Jak pracować nad koncentracją u dziecka? Brak koncentracji u dziecka: przyczyny Umiejętność koncentracji pojawia się u dziecka z wiekiem. Można to zauważyć, gdy maluszek z czasem dłużej koncentruje się na danej zabawie, słuchanej książce czy oglądanej bajce. Z wiekiem koncentracja powinna stawać się coraz lepsza. Zaburzenia uwagi u dzieci najłatwiej zauważyć, gdy maluch zaczyna naukę w szkole. O deficycie koncentracji mówimy, gdy stopień koncentracji jest niedostateczny w stosunku do wieku. Sześcio-, siedmioletnie dziecko powinno mieć podzielną uwagę i umieć się dłużej skupić na jednej czynności bez rozpraszania się. O problemie mówimy, gdy dziecku trzeba powtarzać coś wiele razy, lub jest na tyle rozkojarzone, że nie jest w stanie wykonać powierzonego mu zadania. Problem braku koncentracji u dziecka może mieć kilka źródeł. Może on wynikać z zaburzeń rozwojowych (np. ADHD, zaburzenie integracji sensorycznej, silna alergia) lub z temperamentu dziecka. Jeżeli twoje dziecko ma trudności z koncentracją, warto zastanowić się, z czego one wynikają. To niezbędne, by móc skutecznie pomóc przedszkolakowi. Przede wszystkim sprawdź stopień nasilenia problemu. Zwróć uwagę: czy malec nie jest w stanie skupić się na czymkolwiek, czy tylko na zajęciach, których nie lubi, np. na rysowaniu? Jeśli tak, to nie masz się czym martwić, naturalnie odrzuca to, co go nie interesuje; czy problemowi z koncentracją towarzyszy nadruchliwość i impulsywność (malec nie potrafi poczekać na swoją kolej, odpowiada niepytany, nie jest w stanie siedzieć bez ruchu, często biega jak nakręcony)? Takie objawy mogą wskazywać na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Warto zastanowić się, czy dekoncentracji dziecka nie wywołują konkretne czynniki. Być może malec: rozprasza się pod wpływem dźwięków, wielości obrazów, intensywnych zapachów, a nawet… zbyt ciasnego lub drapiącego ubrania. Takie zachowania mogłyby wskazywać na nadwrażliwość sensoryczną (brak prawidłowej współpracy zmysłów dziecka). W takiej sytuacji odwiedź psychologa. Być może specjalista skieruje was na terapię sensoryczną; jest rozkojarzony, gdy wokół pełno alergenów, na które reaguje uczuleniem – sprawdź, czy poza trudnościami z koncentracją nie ma też wysypki, biegunki, kataru, zaczerwienionych spojówek; przeżywa trudne chwile – rodzice są w ostrym konflikcie, ktoś z bliskich choruje, dziecku zmieniono opiekunkę lub urodziło mu się rodzeństwo. Jeżeli twojego malca dotyka któryś z powyższych problemów, warto skontaktować się z psychologiem. Specjalista po przeprowadzeniu wywiadu z rodzicem, obserwacji dziecka i wykonaniu koniecznych testów ustali dokładnie, skąd wynika problem i jak można pomóc dziecku. Objawy zaburzenia koncentracji u dziecka Symptomami mogącymi świadczyć o tym, że dziecko ma problem z koncentracją, są m.in.: brak umiejętności skupienia się na jednym zadaniu przez dłuższy czas, popełnianie błędów przez nieuwagę, brak reakcji na przekazywane komunikaty, niedokładne wykonywanie poleceń, niekończenie wykonywanych zadań, brak właściwej organizacji pracy np. bałagan na biurku, gubienie rzeczy przez rozkojarzenie, problemy z zapamiętywaniem codziennych obowiązków, łatwe rozkojarzenie się, mierne wyniki w nauce. Zaburzeniom mogą towarzyszyć także problemy emocjonalne, większa płaczliwość, a także wybuchy złości lub agresji, które wpływają na relację dziecka z otoczeniem. Brak koncentracji u dziecka: ćwiczenia Nie ma magicznej sztuczki ani tabletki, która pomoże dziecku skutecznie skupiać uwagę. Są za to konkretne ćwiczenia i wskazówki, które ułatwią mu pracę. Oto proste sposoby na trenowanie koncentracji: Czego nie ma? Ustawiasz przed dzieckiem cztery małe zabawki, np. piłeczkę, misia, klocek, lalkę. Prosisz, żeby przyjrzało się im uważnie, a potem zasłoniło oczy. Zabierasz jedną zabawkę, a malec po odsłonięciu oczu ma zgadnąć, co zniknęło. Kiedy będzie dawał sobie dobrze radę z czterema zabawkami, możesz dorzucić kolejne dwie. Co się zmieniło? Masz przed sobą te same cztery zabawki i gdy dziecko zasłoni oczy, zamieniasz miejscami dwie z nich. Dziecko musi znaleźć różnicę. Gdy to będzie zbyt łatwe, poszukajcie różnic, np. przestawiając coś w pokoju. Świetnym sposobem na trening utrzymywania uwagi jest i znajdowanie różnic między dwoma obrazkami. Co to jest? Ty wskazujesz na jakiś przedmiot i podajesz jego nazwę, jednak co jakiś czas pokazujesz np. okno, a mówisz kwiat. Dziecko ma powiedzieć „źle”, jeśli przedmiot i nazwa nie będą się zgadzały. Potem możecie się zamienić – smyk będzie wskazywał podawane przez ciebie przedmioty. Czasem podaj coś, czego nie ma w pokoju, np. samolot. Jeszcze chwila. Wydłużaniu uwagi sprzyja zachęcanie do kończenia rozpoczętego zadania. Kiedy brzdąc koloruje, ale wyrywa się do kolejnej zabawy, powiedz: „Pobawisz się kolejką, ale pomaluj jeszcze jeden kwiatek”. Jeśli dziecku się uda to zrobić, nie zapomnij go pochwalić. U starszych dzieci sprawdzą się wszelkie łamigłówki, labirynty, memory, szachy i puzzle. Książki obserwacyjne, w których trzeba szukać nie tylko szczegółów, ale także znaleźć drogę, potrafią dzieci wciągnąć na dłuższą chwilę. View Burdaffi on the source website Jak pracować nad koncentracją u dziecka? Są rzeczy niezależne od dziecka, które utrudniają mu koncentrację, na szczęście wpływ na nie mają rodzice. Jeśli więc twój smyk ma zająć się czymś, co wymaga wysiłku umysłowego, np. będzie malował lub słuchał czytanej przez ciebie bajki, zadbaj o to, żeby wszystko wokół sprzyjało koncentracji: wyłącz telewizor i radio, cisza pomaga się skupić; zabierz ze stolika rzeczy, które nie są wam w tym momencie potrzebne; wywietrz pokój – brak świeżego powietrza usypia i dekoncentruje; mów do dziecka spokojnym, opanowanym tonem, krótkimi zdaniami i dawaj jasne komunikaty, o co prosisz; kiedy widzisz, że myśli dziecka zaczynają wędrować, powiedz: „Halo, słuchasz mnie?” albo „Adasiu, spójrz na rysunek”; nie siadajcie do rysowania w pobliżu okna lub akwarium – czegoś, co przyciąga wzrok, zachęca, żeby tam zerkać; organizuj krótkie przerwy, np. na napicie się wody, a po przerwie zachęć dziecko do dalszej pracy; zminimalizuj dzienną dawkę elektroniki, nie bagatelizuj wpływu elektroniki na rozwój dziecka – zbyt dużo bajek czy gier na telefonie może negatywnie wpływać na koncentrację; zadbaj o właściwą dietę, niedobór witamin i minerałów może mieć niekorzystny wpływ na pacę mózgu; zadbaj o odpowiednią dawkę ruchu każdego dnia, szczególnie gdy dziecko idzie do szkoły i nagle musi dużo siedzieć przy biurku. Zobacz także: Metoda Warnkego, czyli jak pomóc dziecku z trudnościami w nauce Układanie klocków jest cenną lekcją dla dziecka – mówią naukowcy Jak zachęcić dziecko do nauki? 11 skutecznych sposobów
Litera „K” do wydruku: szablon do pisania po śladzie
Czy nauka pisania liter może przyjemna? Oczywiście, że tak. W ramach treningu trudnej sztuki pisania literek, polecamy metodę pisania po śladzie. Przekonaj się, jak ten sposób sprawdzi się w przypadku nauki pisania małej oraz dużej litery „k”.
Literka „k” może okazać się ważna zwłaszcza dla wielbicieli zwierząt. Koń, kot, kaczka, krowa, kangur, koala, kret, krokodyl, koliber – te i wiele innych wyrazów zaczynają się właśnie na tę literę. Jeśli znasz grę w „państwa-miasta”, pamiętasz pewnie, że znalezienie słów (nie tylko nazw państw, miast czy zwierząt) na „k” było zdecydowanie prostsze niż w np. przypadku „a”, „b”, „o” i wielu innych. Litera do pisania: „k” jak księżniczka lub kajak Dlatego, chcąc zachęcić dziecko na nauki pisania „k” z pewnością łatwo będzie znaleźć wyrazy zaczynające się od tej litery i związane z jego zainteresowaniami. Można też poszukać słów, w których „mieszka” litera „k” oraz inne, poznane już literki. Jeśli dziecko uczy się literek w kolejności alfabetycznej może spróbować napisać nawet taki długi wyraz jak „kijek” lub „kajak”… Przy okazji trenując nowopoznaną literę. Pisanie litery „k” po śladzie: na co zwrócić uwagę? Tak jak w przypadku nauki pisania innych liter – warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki dziecko trzyma ołówek lub długopis. W przypadku, gdy maluch ma kłopot z właściwym chwytaniem długopisu, najłatwiej skorygować nieprawidłowości przy pomocy specjalnej nakładki (dostępnej w każdym sklepie papierniczym). Wydrukuj nasz szablon z literką „k”. Pokaż dziecku umieszczone na nim przykłady małej i dużej litery „k” oraz niebieskie strzałki, które obrazują, w jakim kierunku należy prowadzić ołówek podczas pisania. Zobacz także: Litera „A" do druku – szablon do nauki pisania po śladzie Nauka pisania – litera „B" do druku Szlaczki do druku – nauka pisania
Korwin-Mikke chce odejścia od szkół koedukacyjnych: „Zmniejszy interakcję i przenoszenie koronawirusa”
W trakcie posiedzenia dotyczącego czytania tzw. „ustawy covidowej”, Janusz Korwin-Mikke przedstawił propozycję podziału uczniów szkół… ze względu na płeć!
Konfederacja zaproponowała wprowadzenie podziału uczniów na klasy według płci, już od drugiego semestru obecnego roku szkolnego. Propozycja padła podczas obrad w sprawie tzw. „ustawy covidowej”. Zmiany miałyby objąć szkoły podstawowe oraz licea. Konfederacja chce powrotu klas koedukacyjnych „Podział na płci zmniejszy liczbę interakcji, co znacznie zmniejszy możliwość przenoszenia się koronawirusa między uczniami. Ma to też aspekt dalekosiężny. Otóż eksperyment, jakim była koedukacja był nieudany. Poziom nauczania w szkołach męskich i żeńskich jest znacznie wyższy od poziomu nauczania w szkołach, gdzie nie ma podziału klas na płci” – zadeklarował Janusz Korwin-Mikke. Według posła i byłego kandydata na prezydenta, w szkołach koedukacyjnych mają miejsce „tragiczne zjawiska” w postaci małżeństw rówieśniczych, które rozpadają się po kilkunastu lub nawet kilku latach. Korwin-Mikke podkreślił, że czas walki z epidemią jest dobrym momentem na naprawienie sytuacji w edukacji, przywracając dawne regulacje. Nowe obostrzenia Premier i Minister Zdrowia ogłosili dziś przejście klas 4-8 szkół podstawowych na tryb zdalny. Licea oraz szkoły wyższe działają już w takim trybie od poniedziałku. Źródło: wiadomości.gazeta.pl Zobacz też: Minister edukacji Przemysław Czarnek szykuje duże zmiany w szkołach! Młoda nauczycielka zakażona koronawirusem. Zmarła 15 minut po przyjeździe do szpitala Chaos w szkołach: dzieci się zarażają, nauka zdalna to FIKCJA! „Zostaliśmy sami”
Minister edukacji Przemysław Czarnek szykuje duże zmiany w szkołach!
Jeśli myślałaś, że nowy minister ulży umęczonym przez obecny system edukacji uczniom, możesz być w błędzie. Zmiany przygotowywane przez Czarnka mniej dotyczą odchudzenia podstaw programowych, a więcej politycznej cenzury.
Przemysław Czarnek, gdy został zaprzysiężony na ministra edukacji i nauki, powiedział: „Bezpieczeństwo uczniów, bezpieczeństwo nauczycieli i bezpieczeństwo wszystkich osób pracujących w oświacie. To jest przedmiot głównej troski kierownictwa Ministerstwa Edukacji i Nauki’’. Mówił to w kontekście epidemii koronawirusa. Jednak teraz, po pierwszych jego decyzjach i wypowiedziach, widać, że nowy minister gdzie indziej widzi większe zagrożenie dla uczniów i studentów. Co zagraża naszym dzieciom i młodzieży? Pierwszą decyzją kadrową, jaką podjął nowy mister edukacji i nauki, było zwolnienie dyrektor odpowiedzialnej za podstawy programowe i treści zawarte w podręcznikach. Stało się to 19 października i mogło dawać nadzieję, że na to stanowisko powołana zostanie osoba, której zadaniem będzie „odchudzenie’’ podstaw programowych. Jednak komentarze działaczy PiS pokazały, że decyzja ta ma inny cel. Jaki? Jeszcze pierwsza część wypowiedzi współpracownika nowego ministra nie odbierała nadziei na zreformowanie i ograniczenie podstaw programowych: „To czytelny sygnał dla środowiska oświatowego, które domagało się zmian w tym zakresie’’. Zaraz jednak usłyszeliśmy: „W ministerstwie mówiło się od dawna, że resort niedostatecznie walczy z niebezpiecznymi treściami znajdującymi się w programach nauczania, zwłaszcza treściami lewackimi oraz kojarzonymi z ideologią LGBT’’. Jasna deklaracja Czarnka Wkrótce później sam nowy minister zaczął się wypowiadać na ten temat. „Nie ma zgody na dominację, czy wręcz dyktaturę poglądów lewicowo-liberalnych, zwłaszcza tych radykalnych w treści, wręcz totalitarnych, które opanowały w szczególności szkoły wyższe. To, czego dzisiaj brakuje, to wolna nauka i za nią się opowiadamy, i postulujemy jednoznaczne odejście od poprawności politycznej, która szkodzi uczelniom w Polsce’’ – powiedział w wywiadzie dla „Naszego Dziennika’’. „Świeże’’ spojrzenie ministra Choć Przemysław Czarnek nadal mówi o zbyt obszernych podstawach programowych, to trudno nie odnieść wrażenia, że według niego większy problem leży w samych treściach podręczników, a nie w ich objętości. I że nie tylko o studentów tutaj chodzi. „Potrzeba również absolutnie pilnego przeglądu podręczników zwłaszcza w obszarze języka polskiego, historii, wos (wiedzy o społeczeństwie). Tutaj trzeba świeżego spojrzenia’’ – powiedział w mediach publicznych. Na czym ma polegać to świeże spojrzenie? Choć brak jest konkretnych informacji na ten temat, pewne podejrzenia można mieć na postawie tego, co powiedział prezydent Andrzej Duda podczas zaprzysiężenia nowego ministra edukacji i nauki. „A przecież wiemy już od setek lat, że >>takie będą Rzeczpospolite, jakie jej młodzieży chowanie Kogo chce wychować Przemysław Czarnek? Żeby odpowiedzieć sobie na to pytanie, warto zwrócić uwagę na powyższą wypowiedź prezydenta i pewien fragment cytowanych tu wypowiedzi nowego ministra: „Postulujemy jednoznaczne odejście od poprawności politycznej". Tymi słowy, bez owijania w bawełnę, Przemysław Czarnek mówi, jaki jest cel obecnie rządzących. To przekazywanie dzieciom i młodzieży treści, które są zgodne ze światopoglądem, jaki prezentują działacze PiS. I zamierzają to robić bez zwracania uwagi na poprawność polityczną. A to w praktyce oznacza, że szkoły i uczelnie mają być mniej liberalne, mniej tolerancyjne, a ich działanie ma służyć wychowywaniu młodego pokolenia w duchu narodowym (nie mylić z patriotycznym), homofobicznym i katolickim. Powstaje pytanie: co z tymi, którzy mimo wszystko będą prezentować inne poglądy? Czy naprawdę tego chcemy dla naszych dzieci? Czy nie lepiej by było, aby młodzi Polacy potrafili samodzielnie myśleć, żyć, szanując innych ludzi, bez strachu, gdy wybiorą własną drogę życiową: z wiarą w Boga lub bez niej, w związku małżeńskim, partnerskim, czy jednopłciowym, rodząc dzieci lub z nich rezygnując? Sprawdź też: Czarnek uważa, że rodzenie dzieci i tolerowanie zdrad męża do FUNKCJA KOBIETY Liczba sprawdzianów odbiera dzieciom chęć do życia Czy będą zamykać podstawówki?
Po wyborach przedszkola zostaną zamknięte: „Konieczna będzie tam dezynfekcja”
W związku ze zbliżającymi się wyborami prezydenckimi, które odbędą się w niedzielę 28 czerwca, w niektórych przedszkolach i szkołach zostaną utworzone obwodowe komisje wyborcze. Przed powrotem dzieci przedszkola będą musiały zostać zamknięte i zdezynfekowane.
W najbliższą niedzielę, 28 czerwca, w całym kraju odbędą się wybory prezydenckie. Część obwodowych komisji wyborczych pracować będzie w przedszkolach. W trosce o zdrowie i bezpieczeństwo dzieci placówki zostaną zamknięte w poniedziałek powyborczy, ponieważ zostanie tam przeprowadzona dezynfekcja. Dzieci będą mogły do nich wrócić dopiero po ich odkażeniu. Gdzie przedszkola zostaną zamknięte? O zamknięciu przedszkoli informują m.in. władze Warszawy. Jak powiedziała rzeczniczka ratusza Karolina Gałecka, w poniedziałek 29 czerwca zamkniętych będzie 40 przedszkoli na terenie Warszawy: „Będą zamknięte między innymi dlatego, gdyż nie jesteśmy w stanie ocenić, jak długo będą pracować komisje wyborcze” – poinformowała Gałecka. Podkreśliła przy tym, że po zakończonej pracy komisji placówki będą musiały przejść dezynfekcję: „W pojedynczych przypadkach, gdzie przedszkole jest duże, będziemy starali się, żeby były otwarte” – dodała Gałecka. Jak zaznaczyła, w sytuacji, kiedy rodzic nie będzie mógł zorganizować opieki dla dziecka tego dnia, burmistrzowie dzielnic zadeklarowali dla takich dzieci miejsce w innym przedszkolu: „Nikt nie zostanie sam w potrzebie” – zapewniła rzeczniczka ratusza. Zamknięcie przedszkoli w Sosnowcu Jak informują sosnowieccy urzędnicy, aż 23 na 99 stałych obwodów wyborczych znajduje się w pomieszczeniach przedszkoli. Decyzją władz w poniedziałek, 29 czerwca, placówki te zostaną zamknięte. Tuż po zakończeniu prac obwodowych komisji wyborczych, zostanie przeprowadzona dezynfekcja przy pomocy nadtlenku wodoru: „Komisje często pracują do świtu, dlatego postanowiliśmy, że te przedszkola w poniedziałek będą zamknięte. W tym czasie przeprowadzimy zamgławianie, by we wtorek zarówno dzieci, jak i wszyscy pracownicy tych przedszkoli byli bezpieczni. Nie wyobrażam sobie sytuacji, aby komisja zakończyła pracę np. o godzinie 3 albo 4 nad ranem, wcześniej były w niej setki osób, a 3 godziny później nasze dzieci idą do tego przedszkola” – tłumaczył Arkadiusz Chęciński, prezydent Sosnowca. Urząd poinformował, że rodzice wyłączonych na jeden dzień placówek, zostaną powiadomieni przez dyrekcję poszczególnych przedszkoli. Zamknięte placówki w Kielcach Samorządowcy z Kielc poinformowali, że także w tym mieście w 20 przedszkolach, w których znajdują się lokale wyborcze, w poniedziałek 29 czerwca nie będą prowadzone zajęcia: „To z uwagi na konieczność przeprowadzenia dezynfekcji pomieszczeń, w których odbywały się wybory, oraz dostosowania placówek do wytycznych Ministerstwa Edukacji Narodowej dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy oraz szczegółowych wytycznych Głównego Inspektora Sanitarnego obowiązujących w czasie epidemii COVID-19” – poinformował Tomasz Porębski, rzecznik prezydenta Kielc. Jak sprawdzić czy przedszkole jest zamknięte? Jeśli zastanawiasz się, czy w związku z niedzielnymi wyborami placówka, do której uczęszcza twoje dziecko, będzie czynna w poniedziałek, sprawdź to na stronie internetowej urzędu miasta lub przedszkola. Aby uzyskać taką informację możesz także zadzwonić do sekretariatu. Źródło: twojezagłebie.pl, tvnwarszawa.pl, kielcewyborcza.pl Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/posylac-dzieci-do-przedszkoli-zdania-sa-podzielone-29093-r1/">Posyłać dzieci do szkoły? Mamy dzielą się swoimi przemyśleniami <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/z-ostatniej-chwili-premier-podal-ostateczna-date-powrotu-dzieci-do-szkol-29425-r1/">Powrót do szkoły we wrześniu. Czy to oznacza koniec zdalnej nauki? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/dzieci-klas-1-3-wroca-do-szkol-przed-koncem-roku-jest-zapowiedz-ministra-edukacji-29063-r1/">Harmonogram powrotu dzieci do placówek edukacyjnych
Od września nadal zdalne nauczanie?! MEN przygotowuje już szkoły
Ministerstwo Edukacji przygotowuje szkoły do pracy zdalnej od września. Czy to oznacza, że coraz bardziej realne jest to, że dzieci po wakacjach nie wrócą do nauki w budynkach szkolnych?
Sytuacja epidemiologiczna związana z koronawirusem w Polsce jest nadal na tyle niestabilna (w poniedziałek potwierdzono 375 nowych przypadków zakażenia koronawirusem), że powrót dzieci do szkół po wakacjach stoi pod znakiem zapytania. Nie tak dawno Ministerstwo Edukacji Narodowej przyznało, że rozważa kilka scenariuszy w tej sprawie. Szef resortu Dariusz Piontkowski powiedział, że szkoły są szykowane do kontynuowania <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/nauka-zdalna-w-czasach-pandemii-jak-ma-dzialac-i-jak-dziala-28773-r1/">zdalnego nauczania. Kontynuowanie zdalnego nauczania po wakacjach Minister Edukacji Dariusz Piontkowski poinformował, że ministerstwo przygotowało rozwiązania prawne, które pozwolą na kontynuację zdalnego nauczania od nowego roku szkolnego, po zakończeniu wakacji. Szef resortu edukacji zaznaczył jednak, że za nieco ponad dwa miesiące powinno być mniej obaw dotyczących powrotu dzieci do szkół. Placówki edukacyjne muszą być jednak gotowe do zdalnego nauczania na wypadek pojawienia się drugiej fali epidemii. Piontkowski: sukces zdalnego nauczania zależy od uczniów Minister ocenił także efekty zdalnego nauczania. W jego opinii przeważająca większość uczniów podeszła do nowego sposobu nauczania z wyrozumiałością i starannie realizowała obowiązujący materiał. Zdaniem ministra sukces nauki z domu w znacznej mierze uzależniony jest od postawy i zaangażowania ucznia. Piontkowski podkreślił, że zdalna forma nauczania wymusza samodyscyplinę, a z tą u młodzieży bywa różnie. Zdarzały się również problemy z adaptacją, ze względu na nieprzyzwyczajenie do nowej formy kontaktu. Rodzice, komentując informacje o możliwej dalszej nauce zdalnej po wakacjach, nie kryją frustracji. Wymaga to od nich dużo większej pracy i zaangażowania, a <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/praca-zdalna-jak-pracowac-z-domu-przy-dzieciach-28802-r1/">godzenie nauki zdalnej i pracy jest zazwyczaj bardzo trudne. Źródło: krakowwpigulce.pl Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/koronawirus-i-nauka-nauczyciele-nie-maja-prawa-zadawac-do-domu-28711-r1/">Koronawirus i nauka: nauczyciele nie mają prawa zadawać do domu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zakupy/tablet-i-smartfon-dla-dziecka-zobacz-jak-go-wybrac-poradnik-29124-r1/">Tablet i smartfon dla dziecka – zobacz, jak go wybrać [PORADNIK] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/upominki-dla-przedszkolanek-i-opiekunek-najpiekniejsze-i-pomyslowe-4404-r3/">Prezent dla nauczyciela przedszkola - wyjątkowy, odpowiedni, niedrogi! [GALERIA]
Szukasz prezentu dla dziecka? Oto nasze świąteczne propozycje
Okres przedświąteczny to prawdziwy szał zakupowy. Sklepowe półki uginają się pod ciężarem zabawek, a my tracimy głowę. Spokojnie! Przygotowałyśmy dla was świąteczny prezentownik – podpowiedzi zabawek, które wywołają uśmiech na twarzy maluszka.
Dziecko w ciągu pierwszych kilkunastu miesięcy życia bardzo intensywnie się rozwija. Już od chwili narodzin poznaje otaczający go świat i każdego dnia zdobywa nowe umiejętności. Wykorzystuje do tego kilka różnych zmysłów, m.in. wzrok, słuch, dotyk, słuch. Szykując idealnej zabawki dla dziecka, warto wybrać taką, która wspomoże jego rozwój, będzie zachęcała do nauki nowych rzeczy, ale przede wszystkim zapewni mu frajdę. Rozwój wyobraźni wspomagany odpowiednimi zabawkami i samą zabawą jest bowiem w tym okresie niezwykle waży. Dlatego zabawka, oprócz tego, że powinna być dostosowana do wieku dziecka i posiadać certyfikat, gwarantujący bezpieczeństwo użytkowania, musi być kolorowa, ciekawa i zainteresować dziecko! Jeśli świat zabawek to dla ciebie jedna wielka zagadka, postaw na pewniaki firmy Mattel. Nauka na leżąco Wydaje ci się, że ciągłe leżenie na plecach to nuda? A skąd! Zanim maluszek nauczy się siadać i chodzić, poznaje świat z pozycji leżącej, a ta także może dostarczać szeregu bodźców. Nawet karuzela może pobudzać zmysły dziecka. Ta z misiami firmy Fisher-Price posiada migoczące gwiazdki i nastrojowe światełko, które rozświetla pokój, nie zaburzając spokojnego snu maluszka. Trzy kojące tryby dźwiękowe są przyjazne dla ucha, dlatego w mig wyciszą maluszka. Gdy podrośnie, karuzelę można zamienić w projektor i postawić go np. na komodzie, by rozświetlał pokój i rozbudzał wyobraźnię. Maluszkowi przyda się także przenośny fotelik-bujaczek Fisher-Price. Łatwa regulacja pozwala używać go jako bujaczka dla noworodka, leżaczka z odczepianym pałąkiem na zabawki, a także jako stabilnego siedziska dla starszego dziecka. Posiada funkcję pomocnych w zasypianiu wibracji. Niby nic, a jednak ułatwia mamie wykonywanie domowych obowiązków. Pytanie, kto ma na kogo oko – ty na malucha, czy on na ciebie? ;) Mamo, ja chodzę! Kiedy bobas zaczyna stawać przy meblach wiedz, że już za chwilę zacznie chodzić, a nawet… tańczyć. Jak wspierać rozwój zdolności ruchowych maluszka? Mamy na to trzy genialne sposoby. Po pierwsze pchacz! Interaktywny Chodzik Zebra od Fisher-Price pomoże dziecku w nauce pierwszych słów i zachęci do stawiania pierwszych kroków. Wygodny uchwyt i stabilna konstrukcja wspomoże niepewny chód twojego brzdąca. Klapnął na pupę? A może potrzebuje przerwy? Nic straconego! Pani Zebra oferuje całe mnóstwo sposobów na zajęcie małych rączek. Jest książeczka do przerzucania stron i podświetlane przyciski ze zwierzątkami. Piosenki i teksty są w języku polskim, więc maluszek podczas zabawy może poznawać alfabet i liczby dzięki wypowiedziom i piosenkom. Chcesz sprawdzić jak z wyczuciem rytmu u twojego brzdąca? Kup mu interaktywnego nauczyciela tańca – robocika, który występuje w dwóch wariantach: Bebo dla chłopców i Bella dla dziewczynek. Po naciśnięciu brzuszka lub stópek uruchomi się muzyka! Wesoły instruktor pokaże maluszkowi, jak się ruszać w rytm melodii. Piosenki są po polsku i szybko wpadają w ucho. Wystarczy kilka prób i możecie śpiewać i tańczyć razem. To jednak nie wszystko! Sympatyczny robocik pozwala też nagrać zdanie wypowiedziane przez rodzica lub malucha i wkomponowuje je w piosenkę. Ta zabawka rośnie wraz z dzieckiem i pozwala rozwijać coraz to nowe umiejętności. Nawet przedszkolakom zapewni zabawę na wiele godzin. Robot Movi Mistrz Zabawy to zabawka dedykowana prawdziwym dziecięcym twardzielom – maluchom, które potrzebują wielu bodźców jednocześnie i które potrafią skupić się na zabawie, rozwiązując przy tym napotkane trudności, przestrzegając instrukcji i… kombinując. Robot zadaje pytania rozwijające umiejętności krytycznego myślenia, uczy dzieci wykonywania poleceń w ramach zabawy, a nawet tańczy i wykonuje wygibasy na parkiecie – to prawdziwy mistrz zabawy! Dziecko ćwiczy wszystko to, co potrzebne mu do zdobywania kolejnych, coraz to bardziej skomplikowanych umiejętności. Kiedy on się tego nauczył? To pytanie często zadają sobie mamy, gdy nagle orientują się, że ich pociechy potrafią liczyć lub znają cały alfabet lub potrafią nazwać części ciała. Kiedy się tego nauczyły? Oczywiście w czasie zabawy. Dzisiejsze zabawki są niezwykle rozwijające, a dodatkowo przyjazne, dzięki czemu zabawa się nie nudzi. Szczeniaczek Uczniaczek i jego Siostrzyczka to dziecięce bestsellery. Z pozoru to zwykłe maskotki, ale po naciśnięciu różnych miejsc na ciele oznaczonych kolorami i napisami, maluch uczy się nazw części ciała, liczb, piosenek. Rodzic może wybrać poziom zaawansowania zabawy, adekwatny do możliwości rozwojowych maluszka. To niezwykła przytulanka, która będzie najlepszym przyjacielem twojego dziecka. Masz w domu małego wirtuoza, który chętnie wydaje różne dźwięki i lubi stukać łyżką w kaloryfer? Pianinko Malucha będzie jak znalazł. Po naciśnięciu podświetlanych klawiszy dziecko usłyszy prawdziwe brzmienie nut, odgłosy wydawane przez kaczkę lub krowę, wesołe piosenki oraz wypowiedzi o kolorach, liczbach i kształtach. Przyciskanie poszczególnych klawiszy uczy związków przyczynowo-skutkowych oraz zręczności i koordynacji wzrokowo-ruchowej. Będziesz zaskoczona, jaki utwór dziecko skomponuje po kilku dniach ćwiczeń. Edukacyjny lisek od Fisher-Price to prawdziwy, zabawkowy hit! Jego uroczy wygląd – miękki pyszczek, szeleszczący ogon i świecące przyciski – skradną serce każdego maluszka. W czasie zabawy na siedząco lisek może kręcić się w kółko przy akompaniamencie muzyki i edukacyjnych piosenek. Gdy już się zaprzyjaźnią, możesz obrócić przednie kółko, dzięki czemu lisek zacznie jeździć do przodu i to nawet po dywanie. A co to oznacza? Że trzeba go złapać! Nauka raczkowania może być naprawdę zabawna! Tylko pamiętaj – to Święty Mikołaj przyniósł prezent! Niech cię maluch nie przyłapie na zakupach! Artykuł powstał z udziałem marki Mattel
Kreatywnie, czyli jak? 5 prostych zabaw, które spodobają się każdemu dziecku!
Zacznijmy od wyzwania! Spróbuj przypomnieć sobie ulubioną zabawę z dzieciństwa. I jak? Okazuje się, że było ich wcale niemało! Zarówno tych na powietrzu, jak choćby budowanie szałasów, zawody akrobatyczne na trzepaku czy zabawy na kocu, ale nie brakowało też domowych aktywności, prawda? A gdyby tak przenieść te wspomnienia do dzisiejszych czasów?
Dzieci kochają zabawę. Zwłaszcza tę wspólną, w którą zaangażowani są rodzice. To nie tylko świetnie spędzony czas „tu i teraz”. To również fantastyczne wspomnienia za kilka czy nawet kilkanaście lat! Myślisz o tym, które zabawy pozostaną w pamięci twojej pociechy? Te najbardziej kreatywne! Oto lista, która wywoła uśmiech na waszych twarzach teraz i w przyszłości! 1 Domowe eksperymenty Możliwości jest mnóstwo. Możliwe, że poziom kreatywności będzie wprost proporcjonalny do potencjalnego bałaganu… Możecie zacząć od tych najbardziej oczywistych, czyli eksperymentów z wodą (i innymi cieczami) w roli głównej. Od tych najprostszych, czyli wlewania płynów do naczyń celem sprawdzenia ich gęstości, po te bardziej skomplikowane, kiedy to do gry włączymy barwniki spożywcze, które można mieszać. Możecie szukać skarbów w błocie czy malować kolorową pianą. Latem w ogrodzie lub na balkonie a w chłodniejsze dni – na podłodze w kuchni! Jednym z prostszych eksperymentów, idealnych na początek będzie budowa własnych ekostatków. Możecie budować je z dowolnych tworzyw i sprawdzać, czy toną. Idealnie sprawdzą się łupinki po orzechach, ścinki gąbek, plastelina, wykałaczki, jesienne liście, korki od butelek. Mało? Sprawdźcie w kuchni, czy nie znajdziecie tam czegoś przydatnego do zbudowania własnego okrętu. Plastikowa łyżeczka, słomka, ziarna słonecznika a może kasze? I jak – toną? 2 Metamorfoza pokoju A gdyby tak zamienić pokój w wioskę Indian? Albo wyobrazić sobie, że salon jest podwodną krainą? Już kilka maminych apaszek pozwoli zmienić się w księżniczkę uwięzioną w wieży z kuchennych krzeseł, a dzięki rękawiczkom taty każdy chłopiec będzie miał szansę poczuć się jak prawdziwy Indiana Jones! Do tego kilka koców, poduszek, może domowych gadżetów, takich jak kuchenne drewniane łyżki, szaliki czy pudełka? Kto chętny na zabawę w szpital lub sklep spożywczy? To samo możemy zrobić w ogrodzie, jeśli pogoda nie pokrzyżuje nam planów. Wasz dom to skarbnica rekwizytów! 3 Budowanie na dywanie Te same, albo i więcej magicznych światów możecie stworzyć w pokoiku. Wystarczy do tego dywan, pomysł i… uniwersalny zestaw klocków LEGO® DUPLO®. To pozwoli na niekończącą się kreatywną zabawę w budowanie. LEGO DUPLO przeznaczone są dla maluchów już od 1,5 roku życia. Klocki zostały stworzone tak, aby mieściły się w małych rączkach i wspierały rozwój motoryki małej. I wyobraźni. Bo budować można wszystko! Uniwersalny zestaw klocków to 2 elementy przedstawiające okna, figurka sympatycznego psa i numerowane klocki z odpowiadającymi im klockami z dekoracjami, które pomogą dziecku rozwinąć umiejętność liczenia. Może by tak zbudować szkołę dla zwierząt? Albo szpital? W zestawie nie brakuje także figurki chłopca i podwozia pojazdu o zaokrąglonych krawędziach i z kołami, które naprawdę się kręcą. Może zatem własna przyczepa kempingowa? Objazdowy teatr? Albo wycieczkolot? 4 Gdy budowanie to za mało Albo raczej, gdy budowanie to dopiero początek! Klocki uczą myślenia przestrzennego, planowania, tworzenia i odtwarzania, a co za tym idzie – eksperymentowania. Już najmłodsze brzdące trzymając w rączkach różnorodne klocki, uczą się rozróżniać kształty i ćwiczą koordynację oko-ręka. Dzieci w wieku od 1,5 do 2 lat już rozpoznają obiekty i zaczynają rozumieć, do czego służą. Rodzice mogą podsycać ich ciekawość, wyjaśniając szczegółowo podstawowe zasady działania przedmiotów w ich najbliższym otoczeniu. Jak działa karuzela i dlaczego się kręci? Po zbudowaniu jej z LEGO DUPLO możemy wpuścić na nasz plac zabaw inne zabawki. Może ukochane pluszaki jeśli nie będą za duże? Albo ludziki z kasztanów? I koniecznie małe samochodziki, których mamy całą kolekcję – niech pojeżdżą w naszym mieście! Wspólnie zbudujcie miasto i wymyślcie dla niego nazwę. Każdy sklep może być wyjątkowy. „Słodziarnia” z pączkami w różnych kształtach, kwiaciarnia z nietypowymi roślinami, salon fryzjerski w którym właścicielka farbuje włosy zawsze na dwa kolory jednocześnie? 5 Przy stole Zmęczyła was zabawa w przestrzeni i na podłodze? Nie ma sprawy. Zabierzcie klocki na stół. Ten w salonie albo ten ogrodowy, jeśli pogoda sprzyja przebywaniu na świeżym powietrzu. Zabaw plastycznych, które rozwijają wyobraźnię jest mnóstwo. Maluszkom dopiero uczącym się rozpoznawać kształty i kolory również pomoże LEGO DUPLO. Poszukajcie wspólnie różnych klocków. Następnie połóż je na kartce papieru i obrysuj. Pokaż potem dziecku kontury i razem nazwijcie kwadrat, prostokąt, koło i trójkąt. I koniecznie je pokolorujcie. Możecie z klocków zbudować domek dla długopisów, podstawkę pod kubek, uchwyt na telefon albo osłonkę doniczki na kwiatki. Brakuje wam podpórki na książki? A może niezwykłego magicznego notesu i długopisu? Zbudujcie go z klocków! Proste, prawda? Zestawy LEGO DUPLO inspirowane prawdziwym życiem zapewniają wielogodzinną zabawę, która wspomaga rozwój kreatywności i wyobraźni. Dzieci nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak wiele uczą się właśnie poprzez zabawę. Pamiętaj, że wyobraźnia „rośnie” razem z dzieckiem, z czasem staje się coraz bardziej złożona i widać ją w tym, jak mały człowiek myśli. Dlatego nie ograniczaj jej, a pomóż w jej rozwoju. Bo wyobraźnia pozwala już najmłodszym poczuć moc sprawczą – moc kreatywności. Artykuł powstał z udziałem marki LEGO DUPLO
7 cech dziecka, które zagwarantują mu sukces w życiu
Przeciwstawia się rodzicom? Naukowcy mówią, że to bardzo dobrze wróży na przyszłość malucha.
Naukowcy wyodrębnili aż 7 cech dziecka, które dają mu szansę odniesienia sukcesu w życiu. To wynik wnikliwych, trwających ponad 50 lat (!) badań amerykańskich naukowców. Powstały na podstawie m.in. analizy życia 346 tys. 660 osób - uczniów szkół średnich w latach 60. i ich dalszych losów: 11 i 50 lat później. Wyniki badań opublikował „Journal of Personality and Social Psychology". Przyszłość da się przewidzieć „Ono z tego jeszcze wyrośnie” - myślisz czasami, patrząc na swoje dziecko zachowujące się nie tak jakbyś tego chciała. Uważaj, takie podejście do sprawy może być pułapką. Okazuje się, że to jakim dzieckiem jest twój maluch, bardzo rzutuje na jego przyszłość. Naukowcy mają na to dowody! Jako miernik sukcesu życiowego badacze przyjęli: uzyskanie dobrego wykształcenia, znalezienie prestiżowej pracy i otrzymywanie wynagrodzenia wyższego niż przeciętne. Idąc tym tropem podali 7 cech dziecka, które świadczą o tym, że maluch osiągnie w przyszłości te cele. Oto 7 cech dziecka świadczących o tym. 1. Dobrze radzi sobie z czytaniem i pisaniem. Jak podkreśliła autorka badania Marion Spengler: im mniej trudności z czytaniem i pisaniem, tym w przyszłości wyższy poziom wykształcenia, bardziej prestiżowa praca i wyższe dochody. 2. Jest żywo zainteresowane szkołą. Badanie Spengler pokazuje też, że zachowanie w szkole - a właściwie stosunek do niej, pozwala przewidzieć sukces życiowy w znacznie większym stopniu niż np. pochodzenie dziecka. Przywiązywanie wagi do tego, co się dzieje w szkole, jest jednym z warunków sukcesu. 3. Jako uczeń ma duże poczucie odpowiedzialności. Zespół Spengler potwierdza, że bycie odpowiedzialnym uczniem, uczęszczanie na zajęcia, odrabianie prac domowych czy przykładanie się do egzaminów przekłada się na lepszą karierę zawodową. 4. Potrafi przeciwstawić się rodzicom. Masz w domu małego buntownika? Twoje dziecko ledwo nauczyło się mówić, a już z tobą dyskutowało? To dobrze. Badania potwierdzają, że osoby, które od najmłodszych lat potrafiły przeciwstawić się rodzicom, częściej kontynuowały edukację na wyższym poziomie. 5. Wcześnie zaczęło uczyć się matematyki. Wczesne rozwijanie umiejętności matematycznych może przynieść ogromne korzyści - wynika z badań przeprowadzonych w 2007 roku na grupie 35 tys. dzieci w wieku przedszkolnym w USA, Kanadzie i Wielkiej Brytanii. Jeden z autorów badania, Greg Duncan z Northwestern University, zauważył, że dzieci, które jeszcze przed rozpoczęciem nauki szkolnej znały cyfry, potrafiły je uporządkować rosnąco i rozumiały podstawowe pojęcia matematyczne, lepiej radziły sobie nie tylko w matematyce, ale również z… czytaniem. 6. Nie uchyla się od obowiązków domowych. Okazuje się, ze zmywanie naczyń to coś więcej niż obowiązek. To jak dziecko traktuje swoje zadania domowe, przekłada się na sposób myślenia o świecie. Za poczuciem „mam pracę do zrobienia" idzie przekonanie, że każdy z członków rodziny (zespołu) musi wnieść swój wkład, aby ona dobrze funkcjonowała. Potwierdzają to badania zwane Harvard Grant Study, z których wynika, że największym wskaźnikiem sukcesu danej osoby jest to, czy wykonywała obowiązki domowe jako dziecko. 7. Jest dzielne (i zadziorne!). Wytrwałość i upór w dążeniu do swoich celów - szczególnie tych długoterminowych, to - zdaniem psychologów, cecha osobowości bardzo silnie łącząca się z późniejszym sukcesem. Badania potwierdzają, że zdolne dziecko z reguły dochodzi do sukcesu w życiu dorosłym. Ale pojęcie „zdolne" ma w tym przypadku o wiele szersze znaczenie. Podobnie jak słowo ”sukces", które nie dla każdego znaczy to samo. Jedni rodzice mogą uważać, że jego miarą będzie zdobycie przez dziecko dobrego wykształcenia i dobrze płatnej pracy, dla innych to, że dziecko będzie robić w swoim życiu to, co lubi. Uważacie, że naukowcy dobrze wytypowali cechy dziecka gwarantujące mu sukces w życiu? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Źródło: focus.pl Zobacz też: Nauka czytania – pierwszy krok do sukcesu Twoje dziecko może być jak Jerzy Janowicz Trenuj z dzieckiem uważność – to pomoże mu osiągnąć sukces!
Duże miasto czy małe miasteczko - gdzie lepiej wychowywać dziecko?
Czy to, w jakim miejscu dorasta dziecko ma znaczenie? Przedstawiamy zalety lub wady obu lokalizacji.
Często nie mamy wpływu na to, gdzie dorastają nasze dzieci. Decydujemy się pozostać w miejscu, w którym same spędziłyśmy dzieciństwo, bo mamy tu dom, mieszkanie, rodzinę, przyjaciół. Niektórzy jednak uciekają od zgiełku wielkiego miasta do małych miejscowości, gdzie nie czują się tak bardzo anonimowi. Inni odwrotnie w dużych metropoliach doszukują się szansy na lepsze życie. Jakie są plusy, a czasem zarazem minusy życia w takich miejscach z dzieckiem? Zobaczcie! Małe miasto/wieś: 1. Większe bezpieczeństwo – oczywiście wypadki zdarzają się także i w małych miejscowościach, ale w miasteczku, w którym ludzie się znają i rozpoznają na ulicy, więcej osób pilnuje dzieci. 2. Dziecko ma większe baczenie na to co robi i mówi, gdyż nie jest zupełnie anonimowe, a jego "wybryki", mogą szybko wyjść na jaw. 3. Dzieci mają większą swobodę biegania po dworze, rodzice dają im większy kredyt zaufania. Zwłaszcza, że w mniejszych miasteczkach wiele osób ma podwórko przy domu. Czytaj: Dzieci spędzają na dworze mniej czasu niż więźniowie 4. Mniejszy ruch na drogach - więcej rodziców decyduje się pozwolić dzieciom na samodzielną podróż do pobliskiej szkoły podstawowej. 5. Większa liczba bliższych znajomych, dzieci spotykają się po szkole, bo wszyscy mieszkają w pobliżu siebie. Duże miasto: 1. Więcej możliwości rozwoju dziecka – więcej szkół, zajęć pozalekcyjnych, szkółek. Dziecko może rozwijać wszelkie swoje możliwości, począwszy od baletu, po programowanie. 2. Dostęp do ośrodków kultury – teatr, muzeum, wystawy. Czytaj: Kiedy iść z dzieckiem do teatru? 3. Dzieci z dużych miast czują się mniej zakompleksione, choć to nie do końca możemy ujednolicić. Kwestia kompleksów zależy bardziej od psychiki i poczucia własnej wartości, niż miejsca zamieszkania. Są jednak nastolatkowie, którzy twierdzą, że jest inaczej i powiedzenie w towarzystwie, że mieszka się na prowincji, jest "obciachem". 4. Inny światopogląd – inne wychowywanie przez nauczycieli, pedagogów. Więcej tolerancji i myślenia kosmopolitycznego. Plusy mieszkania w dużym mieście mogą dla wielu osób być... minusem i na odwrót. Na pewno więcej ruchu na świeżym powietrzu mają dzieci mieszkające w małych miasteczkach, ale ich rodzice mogą narzekać, że nie mogą zapewnić swoim pociechom edukacji o jakiej marzą. Dzieci ze stolicy nie mogą beztrosko biegać po mieście, ale za to uczestniczą w wydarzeniach kulturalnych, czy zajęciach, o których niektóre dzieci mogą dowiedzieć się tylko z telewizji. W tym wszystkim najważniejsze jest jednak, by dziecko było szczęśliwe. Jeżeli będzie miało pogodne i radosne dzieciństwo, to naprawdę nie będzie istotne, czy pochodzi z miasta, czy ze wsi. Da sobie radę w życiu i dzięki rodzicom zdobędzie najważniejsze umiejętności, które pozwolą mu w przyszłości dać sobie radę w dorosłym życiu. A wasze dzieci gdzie dorastają? Jak wychować optymistę? źródło:scarymommy
Dzieci naprawdę wiedzą, jak ratować życie!
Już ponad 12 tysięcy szkół podstawowych bierze udział w Edukacyjnym Programie Fundacji Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy "Ratujemy i Uczymy Ratować". Jego celem jest nauczenie uczniów klas I-III udzielania pierwszej pomocy. Co to oznacza w praktyce? Sprawdziliśmy!
Warszawska szkoła podstawowa nr 109 w Wawrze. Godzina 8:45. Wita nas ogromna wrzawa. Trwa przerwa, więc musi być głośno :) Stoimy pod klasą, gdy nagle wychyla główkę drobniutka, śliczna dziewczynka. To Kasia. Za chwilę ona oraz jej koleżanki i koledzy będą uczyć się udzielania pierwszej pomocy. – Takie chucherko? – myślę – Jak da radę wykonywać uciśnięcia klatki piersiowej? No nie wiem... – powątpiewam i razem z fotografem wchodzę do sali. Na początek film, jak udzielać pierwszej pomocy Justyna Kaźmierczak, nauczycielka angielskiego i instruktorka pierwszej pomocy (wcześniej jej udzielania uczyła harcerzy) oraz wychowawczyni klasy II C Katarzyna Staniec zapraszają dzieci do obejrzenia krótkiego filmiku z Doktorem Kręciołkiem w roli głównej. Film jest rysunkowy, przystosowany idealnie do percepcji drugoklasistów. Kręciołek wyjaśnia w nim powoli i precyzyjnie, jak komuś pomóc, zanim przyjedzie pogotowie ratunkowe. Mówi i o ważnych telefonach, i o łańcuchu przeżycia (założę się, że niewielu dorosłych go zna), i o technice resuscytacji. Jak się później dowiaduję, film jest jednym z materiałów przysyłanych przez WOŚP do szkół, które biorą udział w programie. Szkoła podstawowa w Wawrze korzysta z materiałów już piąty rok i ma zamiar robić to nadal. Nauka pierwszej pomocy to nie nudny wykład Po obejrzeniu filmu pani Justyna zaprasza dzieci na dywan. Siedzą w kole i rozmawiają. Nauczycielka zadaje pytania, dzieci odpowiadają. Czasem ktoś się pomyli, ale szybko inny uczeń koryguje jego wypowiedź. Jasne, jest przy tym trochę przekrzykiwania, bo przecież to nie spotkanie ambasadorów, tylko pełnych energii dziewięciolatków. Ale nie o to chodzi, by każdy czekał na swoją kolej. Tu idzie o udzielanie pierwszej pomocy, trzeba działać szybko! Wcale się nie dziwię, że dzieci są rozemocjonowane. Te emocje doskonale studzi pani Justyna. Każe dzieciom odliczać do czterech (uczniowie z przyzwyczajenia robią to po angielsku, przecież mają zajęcia z belfrem od angielskiego!). Nauczycielka na chwilę także przechodzi na obcy język i mam wrażenie, że bardzo wszystkim ten układ się podoba – taka nauka dwa w jednym. – Uczę dzieci pierwszej pomocy i angielskiego – wyjaśnia mi później – Czasem przy okazji przerabiania jakichś słówek z dziedziny zdrowia zupełnie płynnie przechodzimy w sferę nauki udzielania pierwszej pomocy. To bardzo dobra metoda, bo uczniowie często w ten sposób zdecydowanie łatwiej obie rzeczy zapamiętują. Dzieci uczą się pierwszej pomocy w przystępny sposób Jak się okazuje, odliczanie było celowe – dzieci w ten sposób podzieliły się na cztery grupy. Każda z nich otrzymała kredki, karton i polecenie narysowania łańcucha przeżycia. – Dzieci w tym wieku są bardzo ruchliwe – tłumaczy mi pani Justyna po lekcji. – Nie usiedzą długo w miejscu i nie skupią się na jednym zadaniu. Dlatego staram się tak przeprowadzać lekcje z pierwszej pomocy, by uczniowie co jakiś czas zmieniali swoją aktywność: pokazuję film, proszę o narysowanie czegoś, rozmawiam i organizuję zajęcia praktyczne. Wszystkie grupy po kilku minutach kończą swoje prace i wieszają je z dumą na tablicy. A potem opowiadają o tym, co narysowały i dlaczego. – Najpierw jest telefon, następne są uciśnięcia, ale u nas to raczej wyszło zombie – wyjaśnia jeden z uczniów, patrząc krytycznie na rysunek swojej grupy. Kilka osób się śmieje, ale nauczycielka szybciutko chwali rysunek i prosi, by dzieci opowiadały dalej. Następny w kolejności jest defibrylator. Dzieci doskonale znają to słowo i wypowiadają je bezbłędnie, choć wcale nie tak łatwo je wymówić. Widać, a raczej słychać, że nie jest im obce. Wiedzą, do czego defibrylator służy, co więcej, potrafią odpowiedzieć na pytanie, gdzie go można znaleźć. [CMS_PAGE_BREAK] Nauka pierwszej pomocy w praktyce Dzieci znowu wracają do kółka. Nauczycielka najpierw zadaje pytania, jak krok po kroku postępować, gdy zobaczymy kogoś nieprzytomnego. W odpowiedziach pomagają podręczniki, które zostały przesyłane przez WOŚP do szkół uczestniczących w programie Ratujemy i Uczymy Ratować. – Staraliśmy się tak przygotować materiały dla uczniów i nauczycieli, – wyjaśnia Małgosia Bochniak, instruktorka i koordynatorka programu – by były urozmaicone i pozwalały na przyswajanie wiedzy jak największą ilością zmysłów. Są wśród nich podręczniki dla uczniów i nauczycieli, filmy, telefony tekturowe, tablice edukacyjne, no i oczywiście fantomy. Wszystkie te materiały są przesyłane bezpłatnie. Sprawdź też: Jak dzieci uczą się ratować życie – opowiada Jurek Owsiak Jak się okazuje, ta powtórka jest niezwykle przydatna, bo zaraz po niej zaczynają się zajęcia praktyczne. Pani Justyna pokazuje na fantomie, krok po kroku, jak udzielić pomocy osobie poszkodowanej. Woła do fantoma, prosi o pomoc jedno z dzieci, rozpoczyna resuscytację. Jest cicho, naprawdę cicho. Dzieci przyglądają się, jakby oglądały ważny spektakl: z zapartym tchem, przejęte, z powagą. Taka sytuacja może przytrafić się każdemu, warto dokładnie ją prześledzić! Po całym pokazie dzieci przynoszą fantomy i same rozpoczynają resuscytację. Z podziwem patrzę na małe rączki, które mocno, precyzyjnie i z zapałem uciskają klatkę piersiową fantoma. To naprawdę trudna praca. Wie o tym każdy, kto choć raz wziął udział w kursie udzielania pierwszej pomocy. Ćwiczyłam resuscytację i mam świadomość, że to duży wysiłek. Naprawdę! – Czasem zarzuca się, że nauka resuscytacji małych dzieci jest bez sensu, bo one nie potrafią jej prawidłowo wykonać. Po pierwsze, nie zawsze to prawda – przekonuje Małgosia Bochniak. – Fundacja dostaje czasem informacje o przypadkach, kiedy dziecko dzięki takiej wiedzy ratuje życie dorosłym, bywa że rodzicom. Ostatnio dostaliśmy taki sygnał z Kielc – tam życie swojej mamie uratował Bartek. Cieszymy się z każdej takiej informacji. To krzepi. Po drugie, chodzi nie tylko o naukę resuscytacji, ale także o wyrobienie od najmłodszych lat nawyku udzielania pomocy – nie mamy być sparaliżowani strachem, tylko działać. To na pewno lepsze rozwiązanie niż niezrobienie niczego. Dzieci wiedzą, że warto znać zasady udzielania pierwszej pomocy Rodzice uczniów szkoły podstawowej nr 109 są zadowoleni, że ich dzieci znają zasady udzielania pierwszej pomocy. Dlatego bardzo chętnie zgodzili się, bym obejrzała te zajęcia i mogła na własne oczy sprawdzić, czy to w ogóle ma sens. Ma. Ogromny! Po lekcji potwierdzili to sami uczniowie. – Kiedy idziesz sobie ulicą i widzisz osobę poszkodowaną, możesz nie wiedzieć, co robić, a przecież trzeba jej pomóc – tłumaczył mi z przejęciem Paweł. – Jak zemdleje tata albo mama – przekonywał Dominik – nie tylko zadzwonimy po karetkę, ale zanim ona przyjedzie, będziemy już mogli pomóc. – To jest po prostu potrzebne – krótko stwierdziły Kasia i Zuzia. Wszyscy jednogłośnie zawyrokowali, że nie boją się sytuacji, w której mieliby udzielić pomocy, że dzięki zajęciom mają szansę się z nimi oswoić (– No może tylko krwi się boję – szczerze przyznała Zuzia). Wszyscy też stwierdzili zgodnie, że resuscytacja wcale nie jest taka trudna, trzeba ją tylko poćwiczyć. To zdanie warto chyba zapamiętać szczególnie, bo pokazuje, jak niewiele czasem trzeba, by uratować komuś życie... Czytaj też: Pomaganie – jak go nauczyć, by dziecko było wrażliwe?
Urodziłaś po terminie? Twoje dziecko ma większe szanse na zostanie szkolnym prymusem ;)
Przyszłe mamy boją się przenoszonej ciąży i możliwych komplikacji. Okazuje się jednak, że dzieci urodzone po terminie, lepiej radzą sobie w szkole!
Prawdopodobnie nie jesteś zachwycona myślą, że urodzisz po terminie, ale najnowsze badania naukowców z Uniwersytetu Nothwestern dowodzą, że kilka dodatkowych dni w brzuchu mamy może pozytywnie wpłynąć na rozwój i edukację dziecka. Przenoszona ciąża? Mądrzejsze dziecko Badacze porównali ponad milion (!) aktów urodzenia z wynikami, jakie dzieci uzyskują w nauce. Okazało się, że dzieci, które urodziły się po terminie, radzą sobie w szkole lepiej niż te, które urodziły się terminowo. Osiągają lepsze wyniki na trzech płaszczyznach: uzyskują więcej punktów w testach w szkole podstawowej, są bardziej utalentowane i mają większe zdolności poznawcze. Jednakże, poród po terminie częściej wiąże się z komplikacjami. "Te badania sugerują, że może zaistnieć kompromis między fizycznymi i poznawczymi wynikami dzieci związanymi z terminem ich narodzin" – mówią autorzy. Co to oznacza? Mówiąc w skrócie, coś za coś. Dzieci urodzone po terminie lepiej radzą sobie w szkole, ale są bardziej narażone na niepełnosprawność fizyczną. Jak przy większości tego typu badań, podchodzimy do nich z pewną rezerwą. Różnice pomiędzy dziećmi są naprawdę niewielkie (zaledwie na poziomie kilku procent), a badania nie uwzględniają innych czynników mających wpływ na rozwój dziecka, w tym starań rodziców... Przekonują was takie badania? Czytaj także: Grozi ci poród po terminie? Zobacz, co zrobić źródło: thebump.com
Muszynianka z nowym projektem edukacyjnym: Strefa Zdrowia Muszynianka
Wszystkiego, co naprawdę trzeba wiedzieć, nauczyłem się w przedszkolu - o tym jak żyć, co robić, jak postępować, współżyć z innymi, patrzeć, odczuwać, myśleć, marzyć i wyobrażać sobie lepszy świat - pisał Robert Fulghum - pisarz.
W nawiązaniu do trafnych przemyśleń Roberta Fulghum’a i siły oddziaływania grupy rówieśniczej marka Muszynianka stworzyła Akcję Strefa Zdrowia Muszynianki, mającą na celu edukację dzieci przedszkolnych, a w przyszłości również szkolnych i ich opiekunów. I edycja Akcji ma objąć przedszkola z całej Polski, wkrótce zostanie opublikowany regulamin określający warunki przystąpienia do programu Strefy Zdrowia Muszynianka. Przedszkole to miejsce, w którym dzieci uczą się zachowań społecznych, poznają świat, wartości, idee, kształtują swój światopogląd, uczą się empatii, poszukują swojego miejsca w życiu, smakują życie. W trakcie I edycji Akcji pokażemy jak wcielać w życie zasady Life Balance, którym Muszynianka hołduje, jak odróżniać zdrowe jedzenie od niezdrowego, jak dbać o fizyczną i duchową sferę życia i jak funkcjonować w zgodzie z naturą – mówią organizatorzy Akcji. I dodają - Już od najmłodszych lat warto pokazywać maluchom wzorce zachowań, które w przyszłości pozytywie wpłyną na ich rozwój i życie. Najlepiej to robić w grupie rówieśniczej, która zawsze stanowi doskonałe podłoże do realizacji celów edukacyjnych. Strefa Zdrowia Muszynianka, to wieloletni projekt zakładający również współpracę ze szkołami. Mamy nadzieję, że wspólnie z Państwem uda nam się zrealizować wyznaczone cele. Już dziś zapraszamy do współtworzenia społeczności Strefy Zdrowia Muszynianka, aby jeszcze skuteczniej kreować zdrowe pokolenie młodych Polaków. Więcej informacji na: www.akademiazdrowiamuszyianki.pl, FB/ Strefa-Zdrowia-Muszynianki.
Programowanie - nauka przyszłości dla naszych dzieci
Tego trendu rodzice po prostu nie mogą zignorować! Programowanie dla dzieci to umiejętność, która lada moment okaże się bardzo istotna. Dowiedz się, na czym polega nauka programowania dla dzieci i od kiedy warto zaczynać.
Co to jest programowanie dla dzieci Programowanie to pójście o krok dalej niż zwykła nauka obsługi komputera na lekcji informatyki. To nauka tworzenia technologii. Ten trend jest już bardzo silny na Zachodzie i w Stanach Zjednoczonych. W Polsce właśnie zyskuje coraz większe znaczenie. Programowanie (coding) to umiejętność napisania własnego programu informatycznego. Może on być bardzo prosty - i pewnie taki będzie w przypadku małych dzieci - ale to nie szkodzi. Chodzi o to, aby zaznajamiać dzieci z taką możliwością. Programowanie to także cenna umiejętność, która wielu osobom przyda się na rynku pracy. Według badania portalu code.org w 2020 roku w USA będzie szacunkowo o milion więcej miejsc pracy dla programistów, niż ludzi, którzy będą w stanie te stanowiska objąć! U dzieci umiejętność programowania pomaga rozwijać kreatywne myślenie i uczy rozwiązywania problemów. Nauka programowania komputerowego stawia dzieci w zupełnie innej niż dotychczas pozycji. Stają się one nie tylko konsumentami technologii, ale też jej twórcami, a to z kolei uruchamia krytyczne myślenie (także bardzo ważne w dzisiejszym skomplikowanym świecie). Dlaczego nauka programowania jest taka ważna u dzieci Powiedzmy to sobie jasno - programowanie to ważna umiejętność. Można ją porównać do znajomości języka angielskiego, która jest „obowiązkowa” w naszym - rodziców - pokoleniu. Nasze dzieci przyszły na świat, w którym nowoczesne technologie są wszechobecne. To, czego my musieliśmy się uczyć od zera, nasze dzieci traktują jak naturalne środowisko. W szkołach, a nawet niektórych przedszkolach, nauczyciele powszechnie wykorzystują rzutniki multimedialne, laptopy itd. Nauka programowania dla dzieci na starcie bardzo równo traktuje obie płcie. Panuje bardzo silne przekonanie, że powinny się go uczyć zarówno dziewczynki, jak i chłopcy. Nauka programowania a wiek dziecka Praktycy i nauczyciele programowania mówią, że naukę programowania mogą zaczynać już 5-6-latki. W tak młodym wieku wykorzystuje się np. specjalne zabawki, które umożliwiają zrozumienie działania skryptów programistycznych. W pełni dobry wiek, w którym dziecko naprawdę dużo już rozumie to 8 lat. Gdzie dzieci mogą uczyć się programowania Na początek dobre będą darmowe programy, dostępne w polskiej wersji językowej. Najpopularniejsze to: scratch.mit.edu code.org Można także zapisać dziecko na zajęcia dodatkowe - organizowane prywatnie w całym kraju, np. w Białymstoku prężnie działa Fundacja CoderDojo. W 11 miastach kraju ma swoje centra Stowarzyszenie Akademia Programowania. Gdy dziecko osiągnie wiek szkolny, warto przekonać dyrektora, aby zgłosił placówkę do któregoś z programów nauki programowania dla dzieci. Bardzo dobrze oceniani są Mistrzowie Kodowania. Czytaj też: Czego uczy się dziecko w 1. klasie?