Niesłychane zmiany w przedszkolach od 2026 roku. MEN planuje nowy obowiązek dla dzieci
Ministerstwo Edukacji Narodowej planuje kontrowersyjne zmiany w wychowaniu przedszkolnym. Od 2026 roku dzieci mają realizować sztywne cele kształcenia. Rodzice alarmują: to koniec dzieciństwa.
Ministerstwo Edukacji Narodowej ogłosiło przełomową reformę edukacji przedszkolnej, która ma wejść w życie we wrześniu 2026 roku. Projekt nosi nazwę „Reforma2026. Kompas jutra” i został przygotowany we współpracy z Instytutem Badań Edukacyjnych – Państwowym Instytutem Badawczym. Nowe regulacje przewidują daleko idące zmiany w wychowaniu przedszkolnym, które wzbudziły ogromne emocje wśród rodziców i nauczycieli. MEN planuje rewolucję w przedszkolach od 2026 roku Zmiany mają charakter ogólnopolski – dotyczą wszystkich przedszkoli w Polsce. Celem reformy jest przekształcenie dotychczasowego modelu wychowania przedszkolnego w system skoncentrowany na osiąganiu ściśle określonych celów kształcenia. To oznacza odejście od swobodnej zabawy jako głównego narzędzia wspierania rozwoju dzieci. Nowa podstawa programowa: nauka zamiast zabawy? Najwięcej kontrowersji wzbudza nowa podstawa programowa wychowania przedszkolnego. Jak informuje MEN, ma ona być „zorientowana na głębokie uczenie się, aby stwarzać uczniom okazje do stosowania zdobytej wiedzy i umiejętności w rozwiązywaniu realnych problemów, także poza szkołą”. W praktyce oznacza to wprowadzenie jasnych i sztywnych wymagań, które dziecko musi spełnić już na etapie przedszkola. Plan zakłada ograniczenie spontanicznej zabawy i zastąpienie jej nauką, która przygotuje dzieci do edukacji szkolnej. Jakie obowiązki będą mieć przedszkolaki według MEN? Zmiany przewidują, że dzieci w przedszkolach będą objęte systemem oceniania efektów edukacyjnych. Obowiązywać mają jasno sformułowane cele, których realizacja będzie potrzebna dziecku do przejścia na kolejny etap edukacji, czyli do szkoły podstawowej. Ministerstwo nie ujawnia jeszcze pełnych szczegółów planowanych zadań i umiejętności, które dzieci będą musiały opanować. Wiadomo jednak, że nacisk zostanie położony na rozwijanie umiejętności praktycznych oraz wykorzystanie wiedzy w rozwiązywaniu codziennych problemów. W opinii wielu nauczycieli i rodziców może to prowadzić do nadmiernego obciążenia kilkuletnich dzieci obowiązkami edukacyjnymi nieadekwatnymi do ich wieku. Rodzice i nauczyciele ostrzegają: dzieci tracą dzieciństwo Reakcja rodziców i pedagogów na planowaną reformę była natychmiastowa i pełna oburzenia. Główne zarzuty kierowane pod adresem MEN dotyczą odejścia od podstawowego celu przedszkola – wspierania rozwoju dziecka poprzez zabawę. Według nauczycieli edukacji przedszkolnej zmiany mogą oznaczać sadzanie dzieci przy stolikach i odbieranie im naturalnej i potrzebnej w tym wieku swobody, co zahamuje rozwój emocjonalny i społeczny najmłodszych. Wielu pedagogów otwarcie nie popiera nowej podstawy programowej i obawia się, że zbyt wczesne wprowadzanie formalnej edukacji odbierze dzieciom radość z poznawania świata. Wielu rodziców także protestuje, argumentując, że przedszkole powinno być miejscem bezpiecznym, kreatywnym i pełnym swobody, a nie kolejnym etapem edukacyjnego wyścigu. Jak wziąć udział w konsultacjach społecznych MEN? Ministerstwo Edukacji Narodowej otworzyło konsultacje społeczne dotyczące reformy. Każdy obywatel może do 18 grudnia 2025 roku zgłosić swoje uwagi lub propozycje poprawek do projektu podstawy programowej wychowania przedszkolnego. Formularz do zgłaszania opinii dostępny jest na stronie internetowej resortu edukacji: gov.pl/web/edukacja/reforma26-kompas-jutra-ruszaja-konsultacje-publiczne-nowych-podstaw-programowych Zgłoszone opinie mają zostać przeanalizowane przez MEN, a ich uwzględnienie może wpłynąć na ostateczny kształt reformy. Jest to jedyna szansa, by realnie wpłynąć na los przyszłych pokoleń przedszkolaków. Źródło: PAP, gov.pl Zobacz też: Szkoła znów wyznaczyła zebranie na 16:00. „Pracuję do 17:00, ale to nikogo nie obchodzi”
Mój syn w zerówce powiedział koleżance słowo na „o”. Jej rodzice zakazali nam kontaktów
Myślałam, że wychowuję dzieci w atmosferze otwartości i wzajemnego szacunku. Tymczasem jedno pytanie mojego sześcioletniego dziecka sprawiło, że zostaliśmy napiętnowani i odcięci od koleżanki syna z zerówki.
Co się wydarzyło w zerówce? Mój synek ma sześć lat i chodzi do zerówki. To dziecko bystre, wrażliwe i bardzo uważne. Ma starszą siostrę, która niedawno zaczęła dojrzewać i niektóre tematy są już u nas w domu obecne. Nie robimy z tego tabu – traktujemy ciało, zdrowie i zmiany w nim jako coś naturalnego, o czym można rozmawiać spokojnie i bez wstydu. Kilka dni temu jego koleżankę z grupy bolał brzuch. Synek, skojarzywszy sytuację ze starszą siostrą, zapytał: „Masz okres?”. Dla niego to było zwykłe, logiczne pytanie – tak jak inne dzieci pytają, czy ktoś ma katar albo gorączkę. Nie było w tym złych intencji, złośliwości ani niewłaściwego podtekstu. Raczej troska. Niestety, reakcja rodziców dziewczynki przeszła moje najgorsze oczekiwania. Kilka dni później dostaliśmy od nich wiadomość, że nie życzą sobie, by nasz syn miał kontakt z ich córką. Ich zdaniem chłopiec użył „wulgarnego słowa”, a oni sami „o takich sprawach z dziećmi nie rozmawiają”. Dlaczego edukacja intymna od najmłodszych lat jest ważna? Jestem szczerze oburzona i zdegustowana ich postawą. Mój syn nie przekroczył żadnych granic – zadał naturalne pytanie, kierując się wiedzą i empatią. To my, dorośli, dorabiamy do tego niepotrzebne konteksty. W naszym domu uczymy dzieci, że ciało nie jest tematem tabu. Wierzę, że wiedza to klucz do bezpieczeństwa i zdrowia. Dzięki temu dzieci wiedzą, jak reagować, kiedy coś je boli, potrafią nazwać swoje dolegliwości i nie boją się rozmawiać o intymności w prosty, naturalny sposób. To przecież najlepsza profilaktyka przed wstydem, brakiem świadomości czy niebezpiecznymi sytuacjami w przyszłości. Tymczasem postawa rodziców koleżanki mojego syna pokazuje, że wciąż żyjemy w społeczeństwie, gdzie okres traktuje się jak „zakazane słowo”. A przecież to normalny element kobiecej fizjologii – coś, co dotyczy połowy ludzkości przez znaczną część życia. Zamiast uczyć wstydu – uczmy otwartości Najbardziej boli mnie to, że niewinne pytanie mojego dziecka spotkało się z tak ostrą, karzącą reakcją. Zamiast potraktować tę sytuację jako okazję do rozmowy i edukacji, wybrano izolację i ocenę. To nie tylko krzywdzące dla mojego syna, ale i dla ich córki – bo w jej oczach okres urasta teraz do czegoś zakazanego, o czym nie wolno mówić. Nie chcę, by dzieci dorastały w atmosferze milczenia i wstydu. Wolę, żeby moje maluchy od najmłodszych lat wiedziały, jak działa ich ciało, i potrafiły pytać o to, co je zastanawia. Tylko tak możemy wychować pokolenie, które będzie miało zdrowy stosunek do swojej fizjologii i intymności. Dlatego, zamiast karać dzieci za szczerość, uczmy je, że pytania są czymś naturalnym, a wiedza nigdy nie jest wulgarna. Andżelika Chcesz skomentować albo opisać własną historię? Napisz do nas na adres: redakcja@mamotoja.pl. Czekamy na Twoją opinię. Zobacz też: Ojca wymazałam z pamięci, gdy miałam 6 lat. Teraz dostałam list z DPS-u i nogi się pode mną ugięły
Kolorowanki religijne to ilustracje opowieści biblijnych, które katecheci mogą wykorzystać na lekcjach religii w przedszkolu lub szkole podstawowej. Znajdziesz tu także rysunki kościołów różnych religii i zestawy symboli chrześcijańskich, judaistycznych i hinduistycznych.
Religia jest częścią kultury. Jej symbole są obecne w przestrzeni publicznej, obrazach i książkach. Kolorowanki religijne dla dzieci w prosty sposób przedstawiają główne założenia danej religii i są doskonałym pretekstem do rozmowy o wierze. Spis treści: Kolorowanki biblijne – arka Noego Kolorowanki religijne na Boże Narodzenie Obrazki religijne z Jezusem do kolorowania Kolorowanki religijne – kościoły Symbole religijne – kolorowanki do druku Kolorowanki biblijne – arka Noego To ilustracja przypowieści ze Starego Testamentu, w której jest mowa o potopie. Aby uchronić się przed nim, Noe zbudował ogromną łódź – arkę dla swojej rodziny. Na pokładzie statku znalazły się także zwierzęta. Były w parach, aby gatunek mógł przetrwać. Kliknij w obrazek, aby wydrukować kolorowankę. Kolorowanki religijne na Boże Narodzenie Obrazki przedstawiają narodzenie dzieciątka w szopce i trzech mędrców ze Wschodu, którzy przybyli złożyć mu pokłon. Przywieźli ze sobą dary: złoto, kadzidło i mirrę. Złoto symbolizowało bogactwo i władzę. Kadzidło odnosiło się do modlitwy. Z kolei mirra, czyli żywica, była symbolem Boga jako człowieka i przepowiednią jego śmierci. Dawniej służyła do balsamowania ciał. Aby wydrukować kolorowanki, kliknij w obrazki poniżej. Obrazki religijne z Jezusem do kolorowania Nowy Testament, który jest podstawą religii chrześcijańskich, opowiada o życiu Jezusa. To historie spisane przez jego uczniów, w tym cztery ewangelie: św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza i św. Jana. Kolorowanki poniżej przedstawiają dwie sceny: Jezusa kroczącego po wodzie, Jezusa z dziećmi. Kliknij w wybrany obrazek, aby go wydrukować lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Kolorowanki religijne – kościoły Poniżej znajdują się trzy budynki sakralne: Kościół katolicki – z dzwonnicą i symbolem krzyża, na którym umarł Jezus, aby wybawić ludzi od grzechu. Meczet – miejsce kultu muzułmańskiego. To świątynia, służąca do modlitwy. Elementy charakterystyczne dla meczetu to kopuły i minarety, czyli wysokie wieże, z których nawołuje się wiernych do modlitwy. Pagoda – budynek buddyjski, który można zobaczyć w Chinach, Korei, Nepalu i Japonii. Jest to wieża składająca się z wielu kondygnacji, w której przechowywane są relikwie, czyli przedmioty święte. Kliknij w wybrany rysunek, aby otrzymać kolorowankę religijną do druku. Symbole religijne – kolorowanki do druku Zestawy przedstawiają symbole trzech dużych religii. Chrześcijaństwo Na środku planszy znajdują się ryba i krzyż. Znak ryby był symbolem, którym posługiwali się chrześcijanie w czasach starożytnych, gdy byli mniejszością wyznaniową, prześladowaną przez Rzymian. Krzyż symbolizuje męczeńską śmierć Jezusa. Wino i chleb nawiązują do przypowieści, w których Jezus rozmnożył pokarm i przemienił wodę w wino. Kliknij w obrazek, a otrzymasz wersję w formacie PDF, którą możesz wydrukować lub zapisać na dysku. Judaizm Kolorowanka przedstawia m.in menorę, czyli siedmioramienny świecznik, który jest najważniejszym symbolem judaizmu. Wśród obrazków można znaleźć sześcioramienną gwiazdę Dawida – symbol narodowy państwa Izrael, a także torę, na której jest spisany najważniejszy dla tego wyznania Pięcioksiąg Mojżeszowy. Jest też ręka Fatimy, na którą w tradycji żydowskiej mówi się „hamsa”. Jest ona symbolem pomyślności. Aby wydrukować kolorowankę, kliknij w obrazek. Hinduizm To wyznanie, w którym najważniejszą rolę odgrywa medytacja. Znajdziemy tu mandalę, która ma pomóc w skupieniu uwagi i wyciszeniu. Na balonikach i książce widnieje znak „Om”, który w hinduizmie jest sylabą świętą, oznaczają pierwsze tchnienie wszechświata. Kliknij w kolorowankę, aby ją wydrukować lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Zobacz także: Kim byli Trzej Królowie? Co oznaczają dary Trzech Króli? Tradycje wielkanocne: najciekawsze zwyczaje i tradycje w Polsce Piękne szopki krakowskie na zdjęciach
Kolorowanki z literkami do druku stopniowo przygotowują przedszkolaka do nauki czytania i pisania. Pierwsze literki dziecko poznaje w przedszkolu i w domu zwykle już około 3. roku życia. Stale utrwala wiedzę, a poprzez ćwiczenia manualne przygotowuje rękę do pracy.
Kolorowanki „Literki” to pomoc dla rodziców, którzy wiedzą, że nie należy zmuszać dziecka do nauki. Alfabet w zabawnych kształtach wzbudza ciekawość małego odkrywcy, a kolorowanie pól z konkretną literką utrwala ją w pamięci. Na początku przygody z czytaniem i pisaniem dobrze jest ćwiczyć spostrzegawczość. To dzięki niej dziecko zauważa różnice pomiędzy podobnymi do siebie symbolami. Spis treści: Kolorowanki – literki w alfabecie Kolorowanki z literkami dla spostrzegawczych – 24 obrazki Kolorowanie literka po literce dla przedszkolaków Kolorowanki – literki w alfabecie Literki do kolorowania mogą przybierać różne ciekawe kształty, np. potworów z zabawnymi minami. Masz pomysł na inny zestaw? Wydrukuj arkusz z samymi literkami, które można ozdobić w dowolny sposób. Możesz zachęcić dziecko, aby zamieniło je w zwierzęta lub rośliny. Kliknij kolorowankę, a otrzymasz wersję w PDF gotową do druku. Kolorowanki z literkami dla spostrzegawczych – 24 obrazki Pomysłowe kolorowanki, które znajdziesz poniżej, kryją w sobie nie tylko literkę, ale i przedmioty, których nazwy zaczynają się od tej literki w języku angielskim. Pokaż dziecku rysunek i zapytaj, co na nim widzi. Oczywiście kilkulatek może podawać nazwy w języku polskim. Wystarczy, że dorosły powie, jak brzmią po angielsku – dziecko w ten sposób osłucha się z innym językiem. Zabawa jest odpowiednia dla starszych przedszkolaków i uczniów klas 1–3, a kolorowanie rysunku na pewno zajmie malucha przez dłuższą chwilę. Obok literki A ukryły się następujące przedmioty: jabłko – apple, kotwica – anchor, żołędź – acorn, awokado – avocado, woda – aqua. Na kolorowance z literką B spróbujcie odszukać: pszczołę – bee, banana – banana, balon – balloon, torbę – bag, brokuła – broccoli, piłkę – ball. Wraz literką C na kolorowance znajdują się także: kot – cat, cukierek – candy, kaktus – cactus, marchewka – carrot, ciasto – cake, chmura – cloud. Literce D towarzyszą: dinozaur – dinosaur, krople wody – drop, kaczka – duck, diamenty – diamonds, pączek – donut. Obok literki E można znaleźć: słonia – elephant, bakłażana – eggplant, jajko – egg, planetę Ziemię – Earth pisankę – Easter egg. Obok literki F znajdują się: żaba – frog, figa – fig, kwiaty – flowers, flaga – flag, ryby – fishes. Z kolei przy literce G umieszczone są: gęś – goose, trawa – grass, okulary – glasses, winogrona – grapes, żyrafa – giraffe. Na kolorowance z literką H można odnaleźć: kapelusz – hat, hipopotama – hippo, miód – honey, dom – house, hamburgera – hamburger. Literce I towarzyszą: wyspa – island, lody – ice cream, kostki lodu – ice cube, iguana (rodzaj jaszczurki) – iguana. Do pokolorowania razem z literką J są także: dżem – jam, słoik – jar, meduza – jellyfish, sok – juice. Na obrazu z literką K umieszczone zostały: koala – koala, nóż – knife, kiwi – kiwi, latawiec – kite, klucz – key. Zobaczcie, czy na rysunku z literką L znajdują się: liść – leaf, lew – lion, cytryna – lemon, biedronka – ladybird. A może uda się Wam policzyć wszystkie liście na kolorowance? Obok literki M spróbujcie poszukać: myszy – mouse, babeczki – muffin, księżyca – moon, grzybów – mushrooms. Z kolei na kolorowance z literką N można odszukać: notes – notebook, ptasie gniazdo – nest, igłę – needle, orzechy – nuts, narwala – narwhal. Przy literce O znalazły się: ośmiornica – octopus, pomarańcza – orange, sowa – owl, oliwki – olives, cebula – onion. Literce P towarzyszą: popcorn – popcorn, ananas – pineapple, pizza – pizza, pingwin – penguin, gruszka – pear. Obok literki R są: rakieta – rocket, robot – robot, rzodkiewka – radish, tęcza – rainbow, deszcz – rain. Wraz z literką S do pokolorowania są także: gwiazdy – stars, skarpetki – socks, konik morski – sea horse, truskawki – strawberries, słońce – sun, deskorolka – skateboard. Obok literki T na kolorowance można odnaleźć: żółwia – turtle, herbatę – tea, tosta – toast, pomidory – tomatoes, zęby – teeth, i tygrysa – tiger. Na rysunku z literką U znalazło się miejsce także dla: parasolki – umbrella, bielizny – underwear, UFO – UFO, jednorożca – unicorn, planety Uran – Uranus. Z literką W występują: mors – walrus, arbuz – watermelon, zegarek – watch, woda – water, wieloryb – whale, robak – worm. Przy literce X można znaleźć: cymbałki – xylophone, choinkę – xmas Tree, zdjęcie rentgenowskie – X–ray. Literka Y również nie jest sama. Towarzyszą jej: żaglówka – yacht, jak – yak, włóczka – yarn, jogurt – yoghurt. W końcu przy literce Z występują: zebra – zebra, zero – zero, latający statek – zeppelin, cukinia – zucchini, i zygzak – zigzag. Kolorowanie literka po literce dla przedszkolaków Czas na kolejne zadanie dla przedszkolaków, które zawiera elementy nauki liter. Pola na kolorowankach oznaczone są różnymi literkami. Nad każdym obrazkiem znajdziesz instrukcję, w jaki sposób wykonać zadanie. Kaczka Aby na rysunku pojawiła się kaczka, należy pokolorować na żółto pola oznaczone literką D. Dom Należy pokolorować pola z literką H, aby na obrazku pojawił się dom. Dziecko może wybrać dowolny kolor kredki. Prezent Po kolorowaniu pól z literką G, pojawi się zapakowany prezent. Ryba Należy pokolorować pola z literką F, aby na obrazku pojawiła się ryba. Zobacz także: Nauka literek: kiedy i jak uczyć dziecko alfabetu? Nauka angielskiego dla dzieci: kiedy zacząć, jak wspierać dziecko? Jak nauczyć dziecko czytać? Najlepsza metoda
Flagi – kolorowanki do druku. Sprawdzony sposób na edukacyjne zajęcia dla dzieci
Kolorowanki „Flagi” wzbudzą zainteresowanie przedszkolaka i sprawdzą się podczas lekcji geografii w szkole podstawowej. Flaga jest najważniejszym symbolem państwa. Warto znać ich choć kilka – chociażby po to, aby wiedzieć… w jakich językach można przeczytać tekst na danej stronie internetowej.
Kolorowanki „Flagi” są łatwe, więc będą odpowiednie już dla 3-latków. Dla starszych dzieci przydadzą się zestawy flag do nauki, które pomogą utrwalić i sprawdzić wiedzę z lekcji geografii. Spis treści: Flagi państw do kolorowania dla dzieci w każdym wieku Arkusze z flagami do kolorowania i nauki dla dzieci w wieku szkolnym Flagi i inne symbole państwowe dla uczniów oraz przedszkolaków Pirackie flagi – kolorowanka dla przedszkolaków Puste flagi do kolorowania Flagi państw do kolorowania dla dzieci w każdym wieku Poniżej kilka kolorowanek z flagami. Dla przypomnienia: Flaga Polski, Flaga Kanady, Flaga Unii Europejskiej, Flaga Japonii, Flaga Kuby, Flaga Izraela. Pierwsza kolorowanka przedstawia flagę Polski. Oczywiście czerwony kolor będzie na dolnym pasie, a na górnym – biały. Powyżej znajduje się flaga Kanady z czerwonymi pasami po bokach. W środku znajduje się również czerwony liść na białym tle. Flaga Unii Europejskiej przedstawia 12 złotych pięcioramiennych gwiazd na niebieskim tle. Flaga Japonii to czerwone koło na białym tle. Flaga Kuby zbudowana jest z naprzemiennie ułożonych poziomo pasów w kolorach niebieskim (na zewnątrz) i białym. W czerwonym trójkącie umieszczona jest biała gwiazda. Flaga Izraela ma białe pasy na zewnątrz, następnie są pasy niebieskie, a pośrodku znajduje się niebieska sześcioramienna gwiazda. Arkusze z flagami do kolorowania i nauki dla dzieci w wieku szkolnym Dzieci w wieku szkolnym, rodzice lub nauczyciele mogą wykorzystać kolorowanki do nauki geografii. Arkusze z flagami do kolorowania będą pomocne w utrwaleniu lub sprawdzeniu zdobytej wiedzy, bo flagi nie tylko trzeba odpowiednio pokolorować, ale też dopasować do odpowiednich państw. Arkusz pierwszy zawiera flagi następujących państw: Polski: z białym pasem na górze i czerwonym na dole, Czech: niebieski trójkąt i dwa pasy – na dole czerwony i biały u góry, Niemiec: poziome pasy, od dołu – żółty, czerwony i czarny, Austrii: trzy pasy, od góry – czerwony, biały, czerwony. Zestaw drugi to flagi państw skandynawskich: Finlandii: niebieski krzyż na białym tle, Islandii: czerwony krzyż z białą obwolutą na niebieskim tle, Norwegii: niebieski krzyż z białą obwolutą na czerwonym tle, Danii: biały krzyż na czerwonym tle, Szwecji: żółty krzyż na niebieskim tle. Trzeci zestaw zawiera flagi w pionowe pasy, które są symbolami narodowymi następujących państw: Belgii: od lewej – czarny, żółty, czerwony, Irlandii: od lewej – zielony, biały, pomarańczowy, Włoch: od lewej – zielony, biały, czerwony, Rumunii: od lewej – niebieski, żółty, czerwony, Kamerunu: od lewej – zielony, czerwony, żółty. Na czerwonym pasie widnieje żółta gwiazda. Arkusz czwarty to zestaw z flagami do kolorowania następujących krajów: Hondurasu: pasy od góry – niebieski, biały, niebieski. Na białym tle widnieją niebieskie gwiazdy, Bangladeszu: na zielonym tle znajduje się czerwone koło, Gruzji: na białym tle widnieje pięć czerwonych krzyży – jeden duży i cztery małe, Chin: żółte gwiazdy na czerwonym tle. Flagi i inne symbole państwowe dla uczniów oraz przedszkolaków Każdy kraj, a nawet poszczególne miasta, mają swoje charakterystyczne symbole, które można zobrazować za pomocą kolorowanki. Poniżej znajdziesz zestaw z przedmiotami, które kojarzą się z Wielką Brytanią. Na rysunku znajdziesz m.in.: flagę Wielkiej Brytanii, filiżankę angielskiej herbaty, Big Ben, budkę telefoniczną. Na fladze Wielkiej Brytanii umieszczone są dwa czerwone połączone krzyże – jeden prosty, a drugi skośny. Znajdują się one na biały pasach, a całość znajduje się na niebieskim tle. Druga kolorowanka przedstawia główne symbole Hiszpanii, takie jak np.: wiatrak, gitarę, wachlarz, piłkę nożną, oliwki. Wśród wielu splątanych ze sobą rysunków znajdziesz również flagę Hiszpanii. Jej zewnętrzne pasy pokoloruj na czerwono, a środkowy na żółto. Na kolejnej kolorowance znajdziesz symbole Chin, a wśród nich: tradycyjne domy chińskie w charakterystycznym kształcie, miskę z ryżem, Mur Chiński, lampiony, wachlarze. Wśród obrazków znajduje się również uproszczona wersji chińskiej flagi – czerwona z żółtą gwiazdą. Pirackie flagi – kolorowanka dla przedszkolaków Flagi to nie tylko symbole państwowe. Mogą także oznaczać przynależność do grupy lub organizacji. Najbardziej popularną jest flaga piracka, na której widnieje czaszka i dwie skrzyżowane kości. Piraci nie pływali jednak po morzu z tą flagą. Wciągali ją na maszt dopiero przed atakiem na inny statek. Budzący trwogę symbol i element zaskoczenia sprawiały, że wystraszone napadane załogi poddawały się bez walki. Poniżej znajdziesz charakterystyczną piracką flagę, która jest znana również jako „Jolly Roger”, a także rysunek z kotem-piratem. Kliknij wybraną kolorowankę z flagami, aby otrzymać wersję gotową do druku. Puste flagi do kolorowania Jeśli twoje dziecko zna już różne flagi, czas stworzyć własną. Poniżej znajdziesz pustą flagę do wypełnienia. Można wzorować się na powyższych przykładach flag państwowych lub pirackich albo na rysunku poniżej. Wystarczy kliknąć, aby otworzyć wersję kolorowanki gotową do druku. Zobacz także: Nauka zegara: jak nauczyć dziecko korzystania z zegara? Zagadki matematyczne dla dzieci. Łatwe zadania mogą uczyć i bawić! Jak przygotować dziecko do nauki pisania?
Poznaj znaki drogowe. Kolorowanki do druku dla przedszkolaka
Znaki drogowe w kolorowankach uczą podstawowych zasad ruchu drogowego i zaspokajają ciekawość małych odkrywców. Są również świetnym materiałem do poznawania kolorów i kształtów.
Podstawowych znaków drogowych mogą uczyć się już 3-latki. Podczas spacerów z maluchem niejednokrotnie rodzice zatrzymują się przed przejściem dla pieszych, czekając na zielone światło. Także w podróży samochodem dziecko obserwuje to, co dzieje się na drodze, w tym znaki drogowe. Kolorowanki dla dzieci, które znajdziesz poniżej, będą doskonałą pomocą w wyjaśnianiu maluchowi, co oznacza konkretny znak drogowy. Spis treści: Znaki drogowe do kolorowania i rozpoznawania kształtów Znaki drogowe – kolorowanka z ograniczeniem prędkości Kto ma pierwszeństwo? Znaki drogowe w kolorowance W jaki sposób znaki drogowe mówią o tym, co dzieje się na drodze? Znaki drogowe, czyli kolorowanki z semaforami Znaki – drogowskazy, które pomogą wam dotrzeć do celu Znaki drogowe do kolorowania i rozpoznawania kształtów Trójkąty ostrzegają przed niebezpieczeństwem, kwadraty informują o drodze w jednym kierunku, koło przekreślone jedną linią oznacza zakaz postoju. Znaki mają różne kształty. Młodszemu dziecku wskaż trójkąt i poproś o znalezienie wszystkich takich samych figur. Starszy przedszkolak może policzyć, ile kwadratów, rombów, kół, trójkątów i prostokątów znajduje się na rysunku. Sprawdźcie, na jaki kolor należy pokolorować te znaki? Kliknij w kolorowankę – znaki drogowe, aby wydrukować ją w domu lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Znaki drogowe – kolorowanka z ograniczeniem prędkości Uwagę dziecka w wieku 3-4 lat z pewnością niejednokrotnie zwróciły okrągłe znaki z liczbami w środku. Dla kilkulatka dokładne wyliczanie prędkości może być abstrakcyjne, ale bez problemu zrozumie, co to znaczy poruszać się wolno i szybko. Poszukajcie przykładów szybkich i wolnych zwierząt, zastanówcie się, dlaczego w mieście jest ograniczenie prędkości do 50 km na godzinę, a poza miastem można jechać szybciej. Z jaką prędkością mogą poruszać się samochody na rysunku? Czy to jest wolno, czy szybko? Kliknij w kolorowankę – znaki drogowe, aby wydrukować ją w domu lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Kto ma pierwszeństwo? Znaki drogowe w kolorowance Czas na odwrócony trójkąt, który oznacza „ustąp pierwszeństwo”. Wytłumacz to dziecku i zapytaj, który z trzech samochodów na kolorowance jako pierwszy dotrze do celu. Który będzie drugi, a który ostatni? Po kolorowaniu możecie wyjść na spacer w poszukiwaniu odwróconych żółtych trójkątów. Kliknij w kolorowankę „Znaki drogowe”, aby wydrukować ją w domu lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. W jaki sposób znaki drogowe mówią o tym, co dzieje się na drodze? Droga może być prosta i spokojna, ale także ruchliwa, głośna i zatłoczona. Dzięki znakom drogowym kierowcy wiedzą, w jaki sposób mają prowadzić swoje pojazdy, aby uniknąć wypadków. W kolorowance znajdują się trzy znaki drogowe: stop, znak wymijania ze wskazanej strony i semafor ze światłami. Zapytaj dziecko, jak myśli, dlaczego te znaki znalazły się na rysunku. Jakie są kolory świateł w semaforze? Kliknij w kolorowankę ze znakami drogowymi, aby wydrukować ją w domu lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Zobacz też: Podstawowe znaki drogowe dla dzieci - obrazki do nauki Znaki drogowe, czyli kolorowanki z semaforami Już 3-letni przedszkolak wie, że zielone światło oznacza „jedź”, a czerwone „stop”. A co oznacza pomarańczowe światło? Kolorowanki z semaforami są okazją do przećwiczenia podstawowych zasad poruszania się po drodze. Możesz wykorzystać je także w nauce języka angielskiego. Kliknij w kolorowankę „Znaki drogowe”, aby wydrukować ją w domu lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Znaki – drogowskazy, które pomogą wam dotrzeć do celu W poniższej kolorowance znajduje się kilka ciekawych przedmiotów. Czy twój maluch zna je wszystkie? Zapytaj go, co widzi na obrazku i pomóż mu nazwać to, czego nie zna. Pusta tabliczka to także znak drogowy, który informuje o tym, gdzie jesteśmy. Zastanówcie się, co można wpisać w to pole. Kliknij w kolorowankę „Znaki drogowe”, aby wydrukować ją w domu lub zapisać w oryginalnym rozmiarze. Zobacz także: Nauka zegara: jak nauczyć dziecko korzystania z zegara? Zagadki matematyczne dla dzieci. Łatwe zadania mogą uczyć i bawić! Znajdź różnice (dla dzieci) – 10 zadań o różnym stopniu trudności
Rada rodziców w przedszkolu – co to jest i czy jest potrzebna? Zadania i obowiązki
Rada rodziców w przedszkolu ma realny wpływ na rozwój placówki oświatowej – może opiniować programy i harmonogramy, a także ma wpływ na pracę nauczycieli przedszkolnych. Wybrano cię do przedszkolnej rady rodziców? Poznaj swoje prawa i obowiązki.
Kompetencje i zasady funkcjonowania rady rodziców w przedszkolu określa ustawa o systemie oświaty. Uczestnictwo w radzie rodziców pozwala na aktywny udział w życiu przedszkola i zaangażowanie w rozwój i edukację dziecka. Warto wiedzieć, że rada rodziców jest całkowicie niezależnym organem, niepodlegającym dyrekcji i radzie pedagogicznej. Czym jest rada rodziców w przedszkolu? Według definicji przedstawionej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki rada rodziców jest „integralnym podmiotem szkoły, działającym ściśle w jej strukturze i w jej ramach”. Radą rodziców, również w przedszkolu, nazywa się wewnętrzną organizację w placówkach edukacyjnych, której zadaniem jest ścisła współpraca z dyrekcją placówki i kadrą nauczycielską w ramach poprawy jakości edukacji i ogólnego funkcjonowania placówki. Rada rodziców ma wpływ na kształcenie dzieci i funkcjonowanie przedszkola. Może także gromadzić fundusze finansowe, które mogą zostać wykorzystane jako pieniądze na wycieczki, bilety (do kina czy teatru), na nagrody lub prezenty dla przedszkolaków czy na zabawy. Wszystkie uzgodnienia dotyczące zakresu pracy i struktury rady powinny być zawarte w regulaminie działalności, który rada ustala wewnętrznie. Jak wybiera się członków rady rodziców? W przypadku przedszkolnej rady niezbędne jest przeprowadzenie tajnych, corocznych wyborów, które powinny odbyć się na pierwszym zebraniu rodziców na początku roku szkolnego. W skład rady rodziców w przedszkolu wchodzi 7 osób. Zadania, prawa i obowiązki rady rodziców w przedszkolu Do zadań i obowiązków rady rodziców w przedszkolu należy: opiniowanie programu, opiniowanie planów finansowych, opiniowanie harmonogramu poprawy efektywności kształcenia, opiniowanie pracy nauczycieli, opracowanie wewnętrznego regulaminu, ustalenie wysokości wpłaty na komitet rodzicielski, zbieranie funduszy na dodatkowe atrakcje dla dzieci, które wykraczają poza standardową działalność przedszkola, zbieranie składek od rodziców. Do praw rady rodziców należy: konsultowanie wszelkich nieścisłości związanych z działalnością przedszkola, ustalenie, czy poszczególne sprawy mają trafić bezpośrednio do dyrekcji. Na początku roku szkolnego rada rodziców przedszkola wraz z dyrekcją powinna ustalić, co wchodzi w zakres jej obowiązków. Wchodzenie w obszar poza kompetencjami rady rodziców może powodować liczne konflikty, które negatywnie odbiją się na możliwościach związanych z działalnością rady rodziców. Czy rada rodziców przedszkola jest obowiązkowa? Wszystko zależy od zapisów statutowych danego przedszkola. W przedszkolach publicznych powinna powstać rada pedagogiczna i rada rodziców. W przypadku przedszkoli niepublicznych nie ma takiej konieczności, wszystko zależy od zapisów w statucie. Ile płaci się na radę rodziców w przedszkolu? Składki są całkowicie dobrowolne. Część rad rodziców już na początku roku ustala kwotę, którą powinien wpłacić każdy rodzic, jednak nie ma prawnego zapisu zmuszającego kogokolwiek do opłacenia składek. Kto wchodzi w skład rady rodziców? W skład rady rodziców w przedszkolu wchodzi 7 osób wybranych w tajnych wyborach na początku roku szkolnego. Na czele rady powinien stać jej przewodniczący, a jeżeli statut tego wymaga, powinno wybrać się także sekretarza i skarbnika. Zobacz także: Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR] Przeniesienie dziecka do innej szkoły: uzasadnienie, potrzebne dokumenty + wzór pisma Obowiązek przedszkolny: kto mu podlega i od jakiego wieku trzeba iść do przedszkola?
Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola: uzasadnienie, jak napisać [WZÓR]
Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola jest niezbędne, aby mogła rozpocząć się procedura rekrutacji. Podpowiadamy, jak napisać takie podanie i czym uzasadnić swoją prośbę.
Zapisanie dziecka do wybranego przedszkola wymaga dopełnienia niezbędnych formalności. Jedną z nich podczas rekrutacji do przedszkola jest napisanie podania o przyjęcie dziecka do konkretnej placówki, a także odpowiednie umotywowanie swojej prośby. Jak napisać podanie o przyjęcie do przedszkola? Podanie o przyjęcie do przedszkola jest pismem, w którym rodzice zwracają się z prośbą, by ich dziecko mogło uczęszczać do tej konkretnej placówki. Do podania należy dołączyć inne, niezbędne dokumenty. Podanie o przyjęcie dziecka do przedszkola powinno zawierać następujące informacje: miejscowość i data, dane osoby lub instytucji, do której kierujemy podanie, dane dziecka, prośbę o przyjęcie dziecka do przedszkola, uzasadnienie prośby, odręczny podpis, listę dokumentów, które zostały załączone do podania. Podanie o przyjęcie do przedszkola – wzór Podanie najczęściej składa się na gotowym formularzu przygotowanym przez placówkę. Możecie jednak też skorzystać z naszego wzoru podania o przyjęcie dziecka do przedszkola. Podanie o przyjęcie do przedszkola – uzasadnienie Prośbę zawartą w podaniu o przyjęcie dziecka do przedszkola należy odpowiednio umotywować. Oto propozycje argumentów, które możecie wykorzystać w swoim piśmie. podjęcie pracy przez jednego lub oboje rodziców, śmierć w rodzinie i samodzielne wychowanie dziecka, trudne warunki finansowe, korzystny wpływ przedszkola na dziecko, dogodne położenie placówki (np. niedaleko miejsca zamieszkania, blisko pracy rodziców), zbyt duża odległość lub brak dogodnego transportu do innego przedszkola, rodzeństwo uczęszcza do szkoły lub żłobka nieopodal placówki, wyjątkowa oferta edukacyjna przedszkola. Pamiętaj, że powyższe argumenty muszą być zgodne z rzeczywistością, a jeśli jest taka możliwość – poparte odpowiednim zaświadczeniem. Jeśli dziecko brało udział w rekrutacji do danej placówki i nie zostało przyjęte – rodzic może złożyć odwołanie do przedszkola. Zobacz także: Obowiązek przedszkolny: kto mu podlega i od jakiego wieku trzeba iść do przedszkola? Ekspertka radzi, jak przygotować dziecko do pójścia do przedszkola [WIDEO] Kapcie do przedszkola: jakie są najlepsze? Polecamy lekkie, wygodne i miękkie
Jeśli chcesz poznawać swojego przedszkolaka z obcymi kulturami, zamiast studiować atlasy, pograjcie w fajną grę. Oto propozycje zabaw z całego świata.
Kiedy następnym razem usłyszysz obmierzłe „Maaamo, nudzi mi się…”, zaproponuj smykowi gry, które pokochały maluchy nawet w najbardziej odległych zakątkach świata. Wypróbujcie je – przecież śmiech i dobra zabawa nie wymagają znajomości języków obcych! Wybierzcie najatrakcyjniejszą grę, zwołajcie kumpli malca i miłej zabawy! 1. PAKISTAN - Rangoli Ta egzotyczna zabawa polega na tworzeniu barwnych kompozycji-obrazów na ziemi lub asfalcie. Narysujcie dowolny kształt lub wzór, łatwy do wypełniania. Może to być np. jakiś duży kwiat, fantazyjny domek czy mandala. Teraz należy „pokolorować” obraz barwnymi i niezwykłymi „wypełniaczami”: trawą, kamyczkami, płatkami kwiatów, listkami itp. Gdy maluchy zrobią taki piękny obraz, pstryknij mu zdjęcie! W rangoli można bawić się też zimą - rozłóż na podłodze duże arkusze papieru! Czytaj też: 3 domowe eksperymenty, dzięki którym dziecko pokocha nauki ścisłe 2. STANY ZJEDNOCZONE - Podchody Za praojców tej zabawy uważa się powszechnie północnoamerykańskich Indian. Dzieciom sprawia ona największą frajdę wtedy, gdy rozgrywa się w lesie. Podchody polegają na tym, że ich uczestnicy dzielą się na dwie grupy (musi więc brać w nich udział więcej niż jeden dorosły) i jedna grupa dzieciaków wychodzi w teren wcześniej o jakieś pół godziny, po czym „ucieka”, zostawiając po drodze strzałki, ślady i zadania do rozwiązania (listy) dla przeciwników, czyli drugiej grupy, która musi ją dogonić. 3. GHANA - Pilolo! W tym kraju wiele dzieci ma ograniczony dostęp do zabawek, ale maluchy wiedzą, jak się rozerwać i bez nich! Do Pilolo potrzeba kamyków (jeśli gra toczy się na trawie) lub monet (gdy gracie na podłożu pełnym kamyczków lub w domu). Na ziemi narysujcie linię lub połóżcie na dywanie sznurek. Wybierzcie spośród uczestników gry (musi ich być min. czterech) szefa. Będzie on dawał sygnał do startu i decydował, kto wygrał dany wyścig. Teraz gracze muszą się odwrócić tyłem do linii, a szef pochowa w trawie czy porozkłada na ziemi lub dywanie kamyczki (monety). Gdy szef da sygnał, gracze stają przodem do linii i na hasło „Pilolo!” zaczynają wyścig w poszukiwaniu kamyka czy monety. Kto pierwszy znajdzie i najszybciej przybiegnie z powrotem za linię, dostaje od szefa jeden punkt. Szefem są wszyscy zawodnicy kolejno, zmienia się on co wyścig. Czytaj też: 5 pomysłów na naukowe zabawy z dzieckiem [CMS_PAGE_BREAK] 4. NORWEGIA - Z tarczy na tarczę Dzieciaki wikingów do tej zabawy używały tarcz ojców, wojowników. Wam muszą wystarczyć raczej pokrywki od garnków. Do tego – nieduża piłeczka, najlepiej pingpongowa. Jeśli malec bawi się sam, powinien jak najdłużej odbijać piłkę na swojej „tarczy”, starając się bić własne rekordy. Gdy gra większa liczba dzieci, należy odbijać piłkę z tarczy do tarczy w parach. Wygrywa para, której uda się najdłużej odbijać piłeczkę. Sprawdź też 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe. 5. GRECJA - Raz, dwa, trzy – Baba Jaga patrzy! Oczywiście po grecku tytuł tej gry brzmi zupełnie inaczej, jednak ponieważ w Polsce popularna jest pod taką nazwą, to ją wykorzystajmy. Polecamy ten podwórkowy hicior, bo jego zasady są proste, a frajdy z zabawy mnóstwo! W grze uczestniczy minimum trójka dzieci. Jedna osoba to Baba Jaga. Stoi tyłem do pozostałych i woła: „Raz, dwa trzy, Baba Jaga patrzy”. W tym czasie dzieci szybko biegną w jej stronę. Na słowo „patrzy” Baba Jaga odwraca się. Kto nie zdołał się zatrzymać w bezruchu, wraca na start, kto zaś pierwszy dotknie Baby Jagi, ten zajmuje jej miejsce. Czytaj też: 5 wciągających zabaw na długie wieczory 6. AUSTRALIA - Kwadraty Zręcznościowa gra dla czterech uczestników, do której potrzebna jest piłka. Oto jej zasady: dorosły rysuje na ziemi (nie może to być wysoka trawa) spore kwadratowe pole i dzieli je na cztery równe części. Każdy z powstałych kwadratów musi mieć wielkość co najmniej 2x2 m. Gracze kolejno zajmują jedno takie pole – to ich „królestwa”. Dzieciaki podają sobie piłkę (ale tylko nogami lub ręką, nie wolno jej łapać!), odbijając ją do sąsiada. Zanim zostanie odbita, może dotknąć ziemi na kwadracie danego gracza tylko jeden raz. Jeśli zawodnik nie zdoła piłki po takim trafieniu w jego pole wybić, odpada. Wygrywa grę ten z malców, który zostanie na polu ostatni. Nazywa się go „królem kwadratów”. Zagrajcie też w klasy! 7. HISZPANIA - Przeciąganie liny Do zabawy wystarczą mocna lina lub gruby sznurek oraz nieduża chustka z materiału (np. bandanka). Chusteczkę zawiąż na supeł na samym środku liny. Podziel dzieci na dwie grupy (zawodników musi być co najmniej dwóch i najlepiej – parzysta liczba). Na ziemi narysuj linię. Każda z grup ma stanąć gęsiego po jej dwóch stronach, w odległości około dwóch kroków. Na twoje hasło „start” dzieciaki zaczynają ciągnąć linę, każda drużyna w swoją stronę. Wygrywają ci zawodnicy, którzy przeciągną chustkę na swoją stronę, za wytyczoną linię, np. o dwa kroki. Pamiętaj o nagrodach! Zobacz także: Zabawy, w które można bawić się w domu: 13 fajnych propozycji Zabawy na kinderbal - dla dzieci 3-6 lat 7 zabaw matematycznych dla dziecka
Jak wybrać dobrą zabawkę? Która będzie bezpieczna? Na co zwrócić uwagę przy zakupie? Na wszystkie pytania odpowiadają ekspertki Magda Kordaszewska (influencerka, youtuberka, terapeutka integracji sensorycznej i autorka serwisu zabawkowicz.pl) i Roksandra Kłobuch (opiekunka marek K’s Kids oraz Tiny Love).
W ramach kolejnego liveczatu na fb MamoToJa poruszony został temat zabawek edukacyjnych. Jaka jest rola zabawek edukacyjnych Dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują, jak podkreśla Roksandra Kłobuch, nie tylko odpowiedniego odżywiania, ale i zabawek. Jak tłumaczy ekspertka: „zachęcających dziecko do rozwijania zdolności poznawczych, zmysłów, ale także sfery emocjonalnej”. „Każdy by chciał, żeby jego dziecko było najmądrzejsze i najlepiej się rozwijało. I to na nas na rodzicach ciąży ten pierwszy ciężar odpowiedzialności za rozwój dziecka – tłumaczy Magda Kordaszewska – Możemy mu dostarczyć tak wiele ciekawych bodźców, które pomogą mu pracować nad mięśniami wzroku, słuchu, węchu czy równowagi. Maluszek uczy się wszystkiego.” Edukacyjna, czyli jaka? Jak podkreśla Roksandra Kłobuch zabawka musi być dobrana odpowiednio do wieku dziecka oraz poziomu jego rozwoju. Ekspertka odwołała się do tzw. trójkąta umiejętności: „łączy od w sobie trzy najważniejsze obszary rozwojowe. Fizyczny, czyli obszar w którym rozwijamy zmysły, motorykę małą i dużą. Psychiczny, w którym rozwijamy między innymi kreatywność i umiejętności logicznego myślenia. I wreszcie obszar społeczny, w którym rozwijamy emocje, komunikację i poczucie własnej wartości”. Artykuł powstał z udziałem Marko
Przegląd najlepszych metod nauki czytania dla przedszkolaków
Chcesz, żeby twoje dziecko umiało czytać, zanim pójdzie do szkoły? To dobry pomysł - pedagodzy przekonują, że nauka czytania przychodzi dziecku łatwiej, gdy jest małe. Jeżeli tylko jest prowadzona w formie zabawy, przyniesie świetne rezultaty. Zobacz, które metody cieszą się największym powodzeniem!
Nauka czytania metodą ślizgania: najlepszy wstęp do płynnego czytania!
Nauka czytania proponowana w przedszkolach i szkołach to tylko jedno z możliwych podejść. Metoda ślizgania to propozycja dla dzieci, które dobrze znają litery i potrafią połączyć je z głoską. Polega ona na wydłużaniu wybranych głosek, co daje dziecku czas na rozpoznanie kolejnej litery w wyrazie.
Nauka czytania metodą ślizgania jest odpowiednia dla dzieci od 3. roku życia. Jednak nie nadaje się na sam początek, jak np. metoda wczesnej nauki czytania. To etap w nauce czytania, który możliwie szybko powinien rozwinąć się w czytanie płynne. Czytanie metodą ślizgania można rozpocząć, gdy dziecko: dobrze rozpoznaje litery, sprawnie łączy literę z głoską, opanowało analizę i syntezę fonemową. Na czym polega metoda ślizgania w nauce czytania "Ślizganie się" z litery na literę w trakcie nauki czytania polega na wydłużaniu tych głosek, które nie zmieniają swojego brzmienia. Są to: samogłoski: a, o, u, e, i, y spółgłoski: r, m., n, f, w, s, z, ś, ź, sz, ż, ch. Pozostałych głosek (j, ł, ł, n, c, dz, ć, dź, cz, dż, p, b, t, d, k, g) nie wolno wydłużać, ponieważ są one nietrwałe i zmieniają swoje brzmienie, a celem nauki jest zapoznanie dzieci z prawidłowym brzmieniem słów. Wydłużając głoski, dajemy dziecku czas na rozpoznanie kolejnej litery w wyrazie. Ułatwicie sobie zadanie zapisując je na kartce, tablicy lub układając wyrazy z klocków LOGO. Nauka czytania metodą ślizgania krok po kroku Najpierw naucz dziecko długiego wymawiania głosek trwałych. Możesz potraktować to jako zabawę (dzieci chętnie uczą się w ten sposób) i np. urządzić zawody kto dłużej utrzyma dźwięk. Potem naucz dziecko wymawiania sylab i krótkich wyrazów w taki sposób, żeby między głoskami nie pojawiła się przerwa ani "y", np. mmmmuuuuurrrrrr. Teraz pokaż dziecku, na czym polega zadanie. Odczytaj wybrany wyraz, łącząc litery tak, jakbyś ślizgała się po dźwiękach – wolno i wyraźnie. Dźwięki powinny przepływać jeden w drugi, z zachowaniem prawidłowego brzmienia głosek. Ułatwieniem będą plansze do początkowej nauki czytania. Poproś, żeby dziecko powtórzyło po tobie. Z czasem, gdy zacznie lepiej rozpoznawać litery, dźwięki mogą być krótsze. Pamiętaj, że w przypadku tak małych dzieci nauka czytania nie może być przymusem. Efekty osiągniesz łatwiej w przyjemnej atmosferze zabawy. "Lekcje" nie muszą być długie, ale powinny być systematyczne. Czytaj też: Nauka pierwszych literek Czy uczyć czytać przedszkolaka Jak wychować geniusza
"Dziecko jest gotowe do przedszkola, gdy umie czytać i pisać" – kto to wymyślił?!
Jedna z mam opublikowała listę 11 pytań, na które powinni odpowiedzieć rodzice przed posłaniem dziecka do przedszkola. Przeczytajcie sami – dla nas ta lista jest absurdalna!
Każdy rodzic ma obawy przed posłaniem dziecka do przedszkola. Czy maluch jest gotowy? Czy sobie poradzi? Jedna z mama opublikowała w Internecie listę zatytułowaną "Czy twoje dziecko jest gotowe na pójście do przedszkola?". Wydawałoby się, że taka lista ułatwi rodzicom podjęcie decyzji... Pytania, które rodzice powinni sobie zadać, pokazują że wymagania stawiane przyszłym przedszkolakom są bardzo wysokie. Autorka postu nazwała je "nierealnymi". Na jakie pytania, według autorów listy, powinien odpowiedzieć rodzić, który chce posłać dziecko do przedszkola? Hamilton County schools have unrealistic expectations. Czy Twoje dziecko: Umie napisać swoje imię? Trzyma ołówek we właściwy sposób? Prawidłowo używa nożyczek? Rozróżnia powyżej 30 liter? Działa według łatwej instrukcji w 2-3 krokach? Rysuje i potrafi opowiedzieć o obrazku? Potrafi powiedzieć swoje imię i nazwisko? Liczy co najmniej do 10? Rozróżnia kolory? Rozróżnia kształty? Umie przeglądać książki (od lewej do prawej, z góry na dół, od pierwszej do ostatniej strony)? Na pierwszy rzut oka: łatwizna! Dopiero po dokładnym zastanowieniu się nad tymi pytaniami, dochodzimy do wniosku, że coś tu nie gra. Wielu z tych umiejętności dzieci uczą się właśnie w przedszkolu. Kiedy je zdobędą, są przygotowane do nauki w szkole. Pod zdjęciem pojawiło się wiele komentarzy. Niektórzy zauważyli, że od dzieci wymaga się znajomości co najmniej 30 liter, choć w angielskim alfabecie jest ich tylko 26. Co powinien umieć przyszły przedszkolak? 3- i 4-latek nie musi znać tabliczki mnożenia. Jeśli nie odpowiedziałaś "tak" na wszystkie powyższe pytania, nie oznacza to, że powinnaś wstrzymać się z decyzją o przedszkolu. Maluch idący do przedszkola powinien samodzielnie jeść, zdejmować i zakładać kurtkę, korzystać z toalety i myć rączki. Nie oznacza to, że nauka literek czy kolorów nie jest ważna. Wręcz przeciwnie, dobrze jest uczyć malucha w formie zabawy, jednak na prawdziwą naukę będzie miał jeszcze czas. Ile lat miały wasze dzieci jak zaczęły czytać i pisać? Co myślicie o tej liście? Czytaj także: Czy twoje dziecko jest gotowe na pójście do przedszkola? Zrób test! źródło: popsugar.com
Muszynianka z nowym projektem edukacyjnym: Strefa Zdrowia Muszynianka
Wszystkiego, co naprawdę trzeba wiedzieć, nauczyłem się w przedszkolu - o tym jak żyć, co robić, jak postępować, współżyć z innymi, patrzeć, odczuwać, myśleć, marzyć i wyobrażać sobie lepszy świat - pisał Robert Fulghum - pisarz.
W nawiązaniu do trafnych przemyśleń Roberta Fulghum’a i siły oddziaływania grupy rówieśniczej marka Muszynianka stworzyła Akcję Strefa Zdrowia Muszynianki, mającą na celu edukację dzieci przedszkolnych, a w przyszłości również szkolnych i ich opiekunów. I edycja Akcji ma objąć przedszkola z całej Polski, wkrótce zostanie opublikowany regulamin określający warunki przystąpienia do programu Strefy Zdrowia Muszynianka. Przedszkole to miejsce, w którym dzieci uczą się zachowań społecznych, poznają świat, wartości, idee, kształtują swój światopogląd, uczą się empatii, poszukują swojego miejsca w życiu, smakują życie. W trakcie I edycji Akcji pokażemy jak wcielać w życie zasady Life Balance, którym Muszynianka hołduje, jak odróżniać zdrowe jedzenie od niezdrowego, jak dbać o fizyczną i duchową sferę życia i jak funkcjonować w zgodzie z naturą – mówią organizatorzy Akcji. I dodają - Już od najmłodszych lat warto pokazywać maluchom wzorce zachowań, które w przyszłości pozytywie wpłyną na ich rozwój i życie. Najlepiej to robić w grupie rówieśniczej, która zawsze stanowi doskonałe podłoże do realizacji celów edukacyjnych. Strefa Zdrowia Muszynianka, to wieloletni projekt zakładający również współpracę ze szkołami. Mamy nadzieję, że wspólnie z Państwem uda nam się zrealizować wyznaczone cele. Już dziś zapraszamy do współtworzenia społeczności Strefy Zdrowia Muszynianka, aby jeszcze skuteczniej kreować zdrowe pokolenie młodych Polaków. Więcej informacji na: www.akademiazdrowiamuszyianki.pl, FB/ Strefa-Zdrowia-Muszynianki.
7 powodów, dla których warto zapisać dziecko do przedszkola
Dziecko najlepiej rozwija się pod opieką rodziców? Do czasu. Kilkulatek do lepszego rozwoju potrzebuje przedszkola – przekonują psycholodzy. Dlaczego? Oto 7 najważniejszych powodów.
Tego nie powinnaś nigdy przedszkolakowi powiedzieć. Takie zdania bowiem mogą uprzedzić dziecko do przedszkola.
Co powinno umieć dziecko zanim pójdzie do szkoły?
Co w powinno przeżyć, czego doświadczyć, z czym się zetknąć dziecko w ciągu pierwszych siedmiu lat swojego życia? Co powinno zobaczyć, usłyszeć, poznać? Jaką wiedzę posiąść, zanim nauczy się tabliczki mnożenia, dopływów Wisły i daty rewolucji francuskiej?
Co powinien umieć siedmiolatek? Badacze z Niemiec próbowali znaleźć odpowiedź na to pytanie. Przez trzy lata zadawali je naukowcom, specjalistom z różnych dziedzin, pedagogom, rodzicom, dziadkom, ludziom bezdzietnym. Wśród ich rozmówców byli i znany psycholog, i turecka analfabetka, i generał. Lista, która dzięki temu powstała nie jest spisem tego, co dziecko "musi". To raczej propozycje, pomysły, możliwości, tego, co warto zaproponować dziecku. To także zwrócenie uwagi na fakt, że ważna jest nie tylko umiejętność czytania czy liczenia, a na rozwój wpływa o wiele więcej doświadczeń i przeżyć. Właściwie wszystko, co na niej jest, wiąże się z doznawaniem, doświadczaniem, przeżywaniem, a nie przyswajaniem sobie książkowych wiadomości. Oto jej fragmenty. Czego powinno doświadczyć dziecko w ciągu pierwszych siedmiu lat życia? Oto garść propozycji: Odczuwać własną obecność jako coś dobrego. Chcieć wygrywać i umieć przegrywać. Nie mylić głodu z gniewem, zmęczenia za smutkiem, znać opisy stanów emocjonalnych takie jak "gotuje się we mnie", "jestem w skowronkach." Widzieć radość innych, gdy robi postępy w nauce. Doświadczyć tego, że ciało ludzkie unosi się na wodzie. Umieć się huśtać (a wiec czuć, co ciało robi z huśtawką, a huśtawka z ciałem). Ulepić bałwana, zbudować zamek z piasku i tamę na strumieniu. Rozpalić i zgasić ognisko. Zobacz też: 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe. Poznać podstawy sztuki kulinarnej: mieszać, kroić, obierać, rozumieć różnicę między tym, co surowe a tym, co gotowane, chrupiące a przypalone itd. Zobaczyć rodzinę, rodziców w innym otoczeniu. Doświadczyć różnicy: komfort/prymitywne warunki. W domu/w podróży. Tęsknić za domem, nocować u innej rodziny. Mieć kontakt z innymi modelami rodzinnymi, innymi zasadami. Znać jakiś zwyczaj obowiązujący tylko we własnej rodzinie. Doświadczyć jak własny pomysł udoskonalenia czegoś jest wprowadzony w życie. Odczuć, że świat się zmienia. Że babcia dorastała w innych warunkach. Zobaczyć stare przedmioty w muzeum. (Chcieć) założyć kolekcję. Wspiąć się na drzewo, wpaść do strumienia, kosić trawę, zbierać plony. Zbadać zamek błyskawiczny i zapięcie na rzepy, umieć się obchodzić z ryglami, kluczami. Brać udział w ustalaniu reguł. Zmienić regułę. Kojarzyć pojęcie "wyjątku." Spotkać znawcę, eksperta, mistrza. Pracować pod jego okiem. Odczuć dumę z bycia dzieckiem. Tylko dzieckiem. Lista jest o wiele szersza i można ją znaleźć w książce Donaty Elschenbroich "Co siedmiolatek wiedzieć powinien". Przeczytaj, dlaczego w szybko zmieniającym się świecie literki to nie wszystko.
Co powinien umieć przedszkolak? Literki to nie wszystko!
Przedszkolaki uczą się mnóstwa rzeczy: liter, wierszyków, angielskich słówek, nazw stolic … I bardzo dobrze, ale czy na pewno to jest najważniejsze?
Gdy nasze dzieci dorosną, będą żyć w całkiem innym świecie niż my. Część wiedzy, którą im teraz przekazujemy i którą później zdobędą w szkole, będzie już pewnie nieaktualna. Będą musiały dostosowywać do błyskawicznie zmieniającej się rzeczywistości, uczyć się wciąż nowych rzeczy, być może kilkakrotnie w ciągu życia zmieniać zawód (albo wykonywać ten już zdobyty w całkiem innych warunkach i przy pomocy innych narzędzi), korzystać z coraz to nowszych urządzeń. Czego powinniśmy nauczyć nasze dzieci już teraz, w jakie umiejętności je wyposażyć, by sobie dobrze radziły w świecie, którego nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić?Co jest ważniejsze od literek? Co powinien umieć przedszkolak? Zdaniem Beaty Płażewskiej, psychologa, na pewno ważna jest: Ciekawość świata, by naszym dzieciom chciało im się uczyć nowych rzeczy. Wiara w siebie u dziecka, by nie poddawały się na starcie. Elastyczność, by umiały dostosowywać się do nowych warunków. Samodzielność dziecka, by nie czekały, aż ktoś poprowadzi je za rękę. Umiejętność korzystania z różnych źródeł wiedzy, by szybko zdobywały informacje i mogły uczyć się wciąż nowych rzeczy. Umiejętność wyciągania wniosków, by się uczyły i nie popełniały wciąż tych samych błędów. Kreatywność, by radziły sobie w szybko zmieniającym się świecie nie czekając, aż ktoś im podsunie gotowe rozwiązanie. Umiejętność bycia z ludźmi, rozumienia ich, bo to zawsze jest najważniejsze. Nawet imponujące IQ dziecka i ogromna wiedza nie gwarantują sukcesu, jeśli człowiek nie zna dobrze siebie i nie potrafi dogadać się z innymi. Przeczytaj: Jak wychować kreatywne dziecko. Jak pomóc dziecku dobrze się rozwijać? Każdej z wymienionych wyżej rzeczy uczymy dzieci na co dzień robiąc zwyczajne rzeczy: zachęcając je do samodzielnego ubierania, zabierając na plac zabaw itd. Co jeszcze możemy zrobić? Oto kilka podpowiedzi: Nie zbywaj dziecka, gdy o coś pyta. Jeśli nie znasz odpowiedzi, poszukaj jej wraz z dzieckiem. Zachęcaj do zastanawiania się nad różnymi rzeczami, nie mówi "Bo tak jest i już". Buduj jego wiarę w siebie. Nie obrażaj, nie wyśmiewaj, traktuj z szacunkiem. Akceptuj go takim jakie jest. Nie może czuć się ciągle nie takie: za głośne, zbyt gadatliwe, zbyt powolne itd. Daj mu prawo do mówienia "nie". [CMS_PAGE_BREAK] Jak pomóc dziecku dobrze się rozwijać? Zadbaj o to, by bywało wśród innych dzieci. Wygrywania, przegrywania, zawierania kompromisów, współpracy itd. nie da się nauczyć teoretycznie. Chwal wytrwałość, nawet jeśli dotyczy drobiazgów. Doceniaj. Np., to, że się na czymś zna, nawet to kreskówka Scooby Doo. Chwal dobre pomysły. Usztywnił głowę plastelinowej żyrafy patyczkiem do liczenia? To naprawdę coś! Nie dostarczaj wyłącznie gotowców. Gotowych odpowiedzi (może sam wpadnie na właściwą odpowiedź), "wszystkomających" zabawek (niech pokombinuje z czego zrobić pampersa dla lalki albo garaż dla auta), pomysłów na zabawę. Pozwól mu się czasem ponudzić. Może samo wymyśli coś ciekawego? Pozwól mu się bawić pudłami, miskami itd. Można je wykorzystywać na milion sposobów. Zachęcaj do zabaw, które nie wymagają akcesoriów (udawanie psa, teatrzyk cieni itd.) Zachęcaj do eksperymentowania. Czy da się złapać wodę w sitko? Czy cukier wsypany do herbaty przestaje istnieć, czy może dzieje się z nim coś innego? Korzystaj z okazji. Nie musisz fundować dziecku warsztatów na różne tematy. Chińska litera na opakowaniu może być okazją do pogadania o różnych rodzajach pisma (pokaż mu także znaki arabskie i cyrylicę). Zabieraj je w różne miejsca: na pocztę, do lasu, do muzeum, z wizytą do cioci z Ełku. Zachęcaj, ale nie zmuszaj. Jeśli wyraźnie nie chce się czymś zajmować, nie naciskaj, być może za jakiś zrobi to z większą chęcią. Daj mu coś, o co będzie dbać. Na przykład kwiatek w doniczce. Pozwalaj zabierać głos. Pytaj czasem o zdanie, w sprawach, które go dotyczą. Zachęcaj do robienia różnych rzeczy własnymi rękami: budowania szałasów, domków z krzeseł i koca, sałatki warzywnej, plastelinowego zoo. Pozwól korzystać z komputera. Wcale nie jest na to za wcześnie. Zabierz dziecko w podróż. Niekoniecznie daleką. Chodzi o to, by pobył trochę w innych warunkach niż w domu. Pokaż, jak wiele jest źródeł z których można czerpać informacje. Obserwacja, pytanie innych, książki, Internet, eksperymenty to tylko niektóre z nich. Pozwól działać. Pamiętaj o starej, konfucjańskiej maksymie: "Wyjaśnij mi, a zapomnę. Pokaż mi, a będę pamiętać. Pozwól mi to zrobić, a zrozumiem" Przeczytaj, co powinno umieć, czego doświadczyć i co zrozumieć dziecko, zanim pójdzie do szkoły.
Nauka języka obcego, także wśród dzieci, wymaga ciągłego utrwalania zdobytej wiedzy. By pomóc maluchom potrzebna jest pomysłowość oraz zaangażowanie rodziców. Oto kilka sposobów na zmianę codziennej rutyny.
Wspólna nauka z rodzicami w domu służy nie tylko utrwaleniu wiedzy i nowo poznanych wyrazów, to także dobra okazja do spędzenia czasu w rodzinnym gronie. Co więcej, pomaga polubić maluchowi naukę języka obcego, który naśladując mamę lub tatę, widzi, że angażują się w nią równie mocno. Nauka to też zabawa Istnieje wiele możliwości na doskonalenie umiejętności językowych w domu. Aby nie zniechęcić malucha, warto wykorzystać te sposoby, które łączą naukę z zabawą. Przykładem może być oglądanie ulubionych bajek bez polskiego lektora. Nauczą one dziecko zarówno słownictwa, jak i zrozumienia obcej mowy, pozwolą także osłuchać się z akcentem. Dodatkową pomocą mogą być angielskie książki. Warto jednak rozpocząć od tych opowiadań, które są już dziecku znane. W ten sposób szybciej domyśli się co dane słowo może oznaczać. Ponadto, mózg lepiej zapamiętuje informację poprzez skojarzenia. Dobrym sposobem jest także czytanie komiksów w obcym języku, które łączy poznawanie nowych wyrazów oraz ich wizualizację. Dzięki temu, dzieci jako wzrokowcy, szybciej przyswajają nowe słowa, zestawiając je z konkretnymi sytuacjami lub obrazami. Nie da się ukryć, że dzisiejsza literatura dla najmłodszych to również graficzne dzieła sztuki. Can we speak English… together? Umiejętność swobodnego posługiwania się językiem obcym w dzisiejszych czasach to wręcz obowiązek. Inwestycja w dodatkowe zajęcia jest niezbędna, jeśli chcemy by nasze dziecko posługiwało się nim płynnie i swobodnie. Najlepiej, jeśli obok profesjonalnego nauczyciela w proces nauki zaangażuje się także mama lub tata. – Obecność rodziców podczas kursów językowych sprawia, że młodsze dzieci czują się bezpiecznie, są mniej onieśmielone i chętniej biorą udział w organizowanych na zajęciach grach i zabawach zespołowych - mówi Agnieszka Godlewska-Wawrzyniak z Helen Doron. – Uczestnictwo w lekcjach jest także dobrą okazją do poznania technik pracy danej szkoły, co pozwala rodzicom lepiej rozumieć metodę nauczania. Sposób na nudę Język obcy wykorzystywać możemy także podczas codziennych zajęć. Przykładowo, w trakcie rozmowy zadajmy naszej pociesze pytanie po angielsku zupełnie spontanicznie. Choć początkowo maluch może być zaskoczony to z czasem uzna to za coś naturalnego. Wyzbędzie się dzięki temu także stresu spowodowanego kontrolowaną zmianą języka i chętniej rozpocznie z nami konwersację. Sposobem na utrwalenie słownictwa mogą być również ciekawe gry i zabawy, w których udział biorą zarówno rodzice, jak i ich pociechy. Starsze dzieci potrafiące już czytać i pisać z zachwytem powtórzą nowo poznane wyrazy biorąc udział… w wyścigu. Na różnego rodzaju przedmioty w domu możemy ponaklejać karteczki z ich angielskimi nazwami. Gra polega na jak najszybszym odnalezieniu przedmiotu po wypowiedzeniu jego nazwy. Językowe zabawy sprawdzą się także podczas rodzinnych spacerów. Dla dzieci takie wyprawy to najlepszy sposób na zmierzenie się z różnymi wyzwaniami. Dzięki nim, uczą się wychwytywania i rozpoznawania dźwięków, kolorów, zapachów oraz odkrywają tajemnice przyrody. Naukę podstaw biologii warto więc połączyć z poznaniem nowych wyrazów w obcym języku.
Zapytaliśmy o to osobę, która pracuje z dziećmi od dwudziestu lat – Annę Zioło, dyrektorkę wrocławskiego „Zielonego Przedszkola”.
Co dzieci robią w przedszkolu? samodzielnie jedzą. Przy okazji uczą się dobrych manier i nabierają wprawy w posługiwaniu się sztućcami. Samodzielność trenują także przy wielu innych okazjach, np. gdy same się ubierają albo sprzątają po zabawie. Sprawdź, czy twoje dziecko wie, jak się właściwie zachowywać. zaprzyjaźniają się z książkami. Słuchając czytanych przez nauczycielkę bajek, nie tylko poznają przygody Muminków czy Jasia i Małgosi, ale także rozwijają wyobraźnię, zdobywają wiedzę o świecie, poszerzają słownictwo, ćwiczą koncentrację itd. Podczas przedstawień, gdy same wcielają się w bajkowe postaci, ćwiczą pamięć, uczą się pokonywania tremy, interpretacji tekstu, wyrażania uczuć za pomocą gestów i tego, że nie zawsze można grać główną rolę. układają puzzle, grają w gry planszowe, bawią się klockami. Bawiąc się, uczą się wielu rzeczy, m.in. wytrwałości w dążeniu do celu czy przestrzegania reguł. Rozwijają również spostrzegawczość, koordynację oko–ręka oraz trenują wiele innych umiejętności, które są potrzebne do nauki czytania i pisania. bawią się z innymi dziećmi. A przy okazji uczą się, że warto mieć przyjaciela, że nie zawsze można wygrywać, że razem jest weselej, że dobre pomysły zawsze są w cenie itd. A także tego, że kłótnia nie oznacza końca świata – można się przecież pogodzić! badają, eksperymentują, doświadczają. Dzięki temu dowiadują się mnóstwa rzeczy o przyrodzie, technice i wszystkim, co je otacza. Uczą się także wyciągania wniosków, logicznego myślenia itd. Przekonują się, że warto wiedzieć więcej, a świat to pasjonujące miejsce, które najlepiej poznaje się wszystkimi zmysłami. rysują, malują, lepią zwierzątka z plasteliny. Dzięki temu sprawiają, że ich dłonie z dnia na dzień stają się bardziej posłuszne i lepiej przygotowane do nauki pisania. Przekonują się też, że nie święci garnki lepią – można zrobić je samemu (podobnie jak jeżyki z plasteliny czy zabawki na choinkę). szaleją na placu zabaw. Nie tracą czasu: wzmacniają mięśnie, ćwiczą koordynację, szybkość, gibkość itd. Przy okazji przygotowują się do... nauki pisania: by mogły dobrze zapanować nad dłońmi, muszą panować nad barkami, ramionami i całym ciałem. Zobacz też: Jak rozwija się twoje dziecko? - testy rozwojowe dla dzieci
Dziecko, które idzie do szkoły, nie musi czytać ani pisać – teraz będzie się tego uczyło w pierwszej klasie. Powinno jednak mieć sporo innych umiejętności. Jakich? Poczytaj!
Spokojnie, nie chodzi tutaj o żadne cuda-wianki, lecz umiejętności, które dziecko zdobyło (lub powinno zdobyć) w domu i w przedszkolu. Na co warto zwrócić szczególną uwagę? Zapytaliśmy Beatę Płażewską, która jest psychologiem dziecięcym i pracuje w szkole podstawowej. Co powinien umieć sześciolatek? Chce się uczyć. Jest ciekawe świata, interesuje się różnymi rzeczami, także literkami i cyframi. Twoja rola: Staraj się pielęgnować jego ciekawość: rozmawiajcie o interesujących rzeczach, czytaj mu książki, oglądajcie razem atlasy encyklopedie dla dzieci, podglądajcie przyrodę, przypatrujcie się maszynom, zastanawiajcie, jak coś działa, dlaczego pada deszcz itd. Wspólnie szukajcie odpowiedzi na pytania. Radzi sobie z emocjami. Jest coraz bardziej świadome własnych uczuć: wie, co je cieszy, czego się boi. Próbuje kontrolować złość, nie wybucha płaczem z błahego powodu. Potrafi rozpoznawać uczucia innych („Mama jest smutna”). Twoja rola: Rozmawiajcie o emocjach i o tym, jak sobie radzić, gdy np. jest nam źle albo mamy wielki kłopot. Potrafi się skupić dłuższą chwilę, np. na zabawie czy słuchaniu. Twoja rola: Czytaj mu książki, róbcie rzeczy wymagające koncentracji (układajcie puzzle, nawlekajcie koraliki). Jest wytrwałe, ma poczucie obowiązku. Kończy rozpoczętą pracę, stara się pokonywać trudności. Twoja rola: Przyzwyczajaj je do tego, że to, co się zaczęło, trzeba doprowadzić do końca. Przydziel mu obowiązki domowe (np. podlewanie kwiatów, utrzymywanie porządku w swoim pokoju). Radzi sobie w kontaktach z rówieśnikami… Bawi się w grupie, potrafi współpracować, czekać na swoją kolej, przegrywać, przestrzegać reguł w zabawie, zawierać kompromisy itd. Twoja rola: Zadbaj o to, żeby często spotykał się z rówieśnikami, brał udział w zorganizowanych konkursach. …i z dorosłymi. Traktuje ich z szacunkiem, nie mówi na „ty”, wita itd. Twoja rola: Pamiętaj o starej dobrej kindersztubie, pilnuj, by stosowanie takich słów jak „dzień dobry”, „dziękuję” i „przepraszam” weszło mu w krew. Zlecaj mu drobne zakupy i nie odpowiadaj za nie, gdy ktoś dorosły je o coś pyta. Potrafi słuchać poleceń. Dostosowuje się do nakazów i zakazów. Twoja rola: Pilnuj, by przestrzegało zasad, bądź konsekwentna. Tłumacz dziecku, że w szkole słucha się pani, podobnie jak w domu mamy i taty. Jest sprawny ruchowo... Biega, skacze, jeździ na rowerze, łapie piłkę, uczestniczy w zabawach ruchowych. Twoja rola: Dbaj, by miało jak najwięcej okazji do ruchu. Jeśli jest niezdarne, tym bardziej je zachęcaj, ale poszukaj aktywności, która sprawia dziecku przyjemność. …i samodzielny. Sprawnie się ubiera, rozbiera (radzi sobie z guzikami, suwakami itd.), myje. Wie, jak się zachowywać podczas posiłków, sprząta po sobie. Stara się dbać o porządek i swoje rzeczy. Twoja rola: Nie wyręczaj malca w ubieraniu się, bo straci okazję do ćwiczeń. W szkole nikt mu nie będzie w tym pomagał. Polecamy: Czy twoje dziecko jest gotowe do szkoły? - TEST [CMS_PAGE_BREAK] Dba o bezpieczeństwo swoje i innych. Wie, co robić w sytuacji zagrożenia i do kogo zwrócić się o pomoc, gdy np. zobaczy ogień. Wie, jak bezpiecznie przechodzić przez jezdnię. Twoja rola: Ucz go zasad bezpieczeństwa. Musi wiedzieć, że w szkole nie wolno się np. przepychać na schodach. Ładnie mówi. W sposób zrozumiały informuje o swoich potrzebach, umie powiedzieć kilka zdań na jakiś temat, omówić treść obrazka itd. Stara się mówić poprawnie. Pyta o to, czego nie rozumie. Twoja rola: Rozmawiajcie na różne tematy, dzięki temu powiększysz jego zasób słów. Czytaj książki! Ucz, że nie powinno się przerywać i warto mieć własne zdanie. Ma podstawową wiedzę na swój temat. Zna swoje imię, nazwisko, adres, wiek itd. Zna dane swoich bliskich, wie, gdzie pracują. Ma podstawową wiedzę na temat swojego miasta i kraju. Twoja rola: Opowiedz dziecku o swojej pracy, wytłumacz, że nie każdemu można podawać swoje dane. Pokaż mu ciekawe miejsca w waszym mieście. Ma coraz lepszą pamięć. Zapamiętuje krótkie wierszyki, piosenki. Twoja rola: Zachęcaj je do uczenia się piosenek i wierszy, wracajcie do poprzednich tematów rozmów, mówcie o książkach i filmach, które zna. Coraz więcej wie. Zna nazwy dni tygodnia, pór roku, warzyw, owoców, zwierząt i roślin, części ciała itd. Rozumie pojęcia abstrakcyjne (kształt, wielkość, kierunek, odległość). Twoja rola: Pomóż porządkować wiedzę, np. zróbcie plakat na temat pór roku. Jest gotowy do nauki matematyki. Zna cyfry, potrafi policzyć przedmioty, wie, gdzie prawo, a gdzie lewo. Twoja rola: Róbcie zadania, np. co różni te obrazki, jakiego elementu brakuje itd. Jest gotowy do nauki czytania i pisania. Rozumie polecenia w rodzaju: „narysuj kółko w lewym górnym rogu kartki”, coraz lepiej radzi sobie z dzieleniem zdania na wyrazy, wyrazów na sylaby. Ma na tyle sprawne rączki, aby rysować, wycinać i odwzorowywać figury oraz znaki. Twoja rola: Sprawdź, czy dobrze trzyma ołówek i czy podczas pisania jego dłoń leży na stole (nie może wisieć w powietrzu). Jak pomóc dziecku odnaleźć sie w nowej szkole? Odwiedź z nim szkołę. Pozaglądajcie w różne zakamarki, obejrzyjcie gazetkę, sprawdźcie, gdzie są toalety, a gdzie szatnia itd. Porozmawiajcie z nauczycielką, ale także z panią ze świetlicy i woźną – niech maluch od pierwszych dni nie będzie anonimowy. Pomóż mu znaleźć dobrego kumpla. O wiele raźniej iść do szkoły, wiedząc, że ma się tam kogoś znajomego. Wypytaj znajomych, może czyjeś dziecko idzie do tej samej klasy? Bawcie się w szkołę. Podczas zabawy malec nauczy się, że trzeba odpowiadać na temat, pytać o zgodę, gdy chce się wyjść siusiu. Pomyśl o... świetlicy. W czasie przerw nie ma wiele czasu na zabawę. Po lekcjach tu łatwiej poznać przyjaciela. Polecamy: Debiut w szkole
Dlaczego jednym dzieciom nauka idzie jak z płatka, a innym sprawia trudności? Co zrobić, by maluch wykorzystał swój potencjał?
Chcemy, żeby nasze pociechy nie miały z nauką żadnych problemów. Liczymy na pochwały, nagrody, a w szkole na piątki i szóstki, marzymy o świadectwach z czerwonym paskiem. Gdy coś idzie nie tak, mówimy dziecku, by wzięło się do roboty. Ale to nie zawsze wystarcza. Bo na to, jak malec radzi sobie z nauką, składa się wiele rzeczy. Wrodzone zdolności dziecka Każdy z nas przychodzi na świat z określonym potencjałem umysłowym. Wśród cech, które dziedziczymy (badacze spierają się, w jakim stopniu), jest poziom inteligencji. Definiuje się ją na wiele sposobów, jednak generalnie to sprawność umysłu, szybkość myślenia, zdolność kojarzenia faktów, wyciągania wniosków, rozwiązywania problemów. Profesor Edward Nęcka, psycholog, który zajmuje się tą dziedziną, ujmuje to tak: mózgi ludzi inteligentnych „działają szybciej, sprawniej przewodzą impulsy, pracują dokładniej, są bardziej odporne na zakłócenia i bardziej energooszczędne” (cyt. za: „Charaktery”). Tym ludziom nauka przychodzi łatwiej, bo mają do dyspozycji sprawne „narzędzie” pracy. Współcześni psychologowie wyróżniają wiele rodzajów inteligencji, np. matematyczną, słowną, twórczą. Można więc mieć kłopoty z podstawowymi działaniami matematycznymi, za to świetnie radzić sobie z ubieraniem myśli w słowa czy mieć zdolności do języków. Coraz więcej mówi się także o znaczeniu inteligencji emocjonalnej. Jak się okazuje, życiowy sukces w dużej mierze zależy właśnie od niej. Człowiek obdarzony wysokim poziomem tej inteligencji lepiej rozumie siebie i innych, więc łatwiej mu zdobywać sympatię i autorytet, radzić sobie ze złością, tremą, zniechęceniem. Cechy charakteru dziecka Z nauką najlepiej radzą sobie dzieci zrównoważone, spokojne i pogodne. Są chętne do pracy i sprawiają miej kłopotów niż ich ekspansywni, ciekawscy i bardzo aktywni rówieśnicy. Pokazują się z lepszej strony niż dzieci wycofane i tak ciche, że często przestaje się je zauważać. Czy to oznacza, że te ekspansywne lub wycofane są mniej zdolne? Nie! Po prostu trudniej się z nimi pracuje. W nauce pomagają też takie cechy, jak: systematyczność, cierpliwość, wytrwałość – w dużej mierze dziedziczne. Ale wiele też można u dziecka „wypracować”! Dojrzałość szkolna dziecka Wysoka inteligencja i zrównoważony temperament mogą nie wystarczyć, jeśli dziecko nie dojrzało do szkoły. Na tzw. dojrzałość szkolną składa się dojrzałość fizyczna (w tym wystarczająca sprawność rączki), umysłowa (m.in. zdolność koncentracji) i społeczna (umiejętność przestrzegania szkolnych reguł, współdziałania z innymi). Większość dzieci osiąga ją około 6.-7. roku życia. Jednak nie wszystkie, bo nie pochodzimy z jednej fabryki śrubek. W dodatku do jednej klasy idą dzieci urodzone w styczniu i te z grudnia, a to różnica w tym wieku. Dlatego licz się z opinią psychologa i nie puszczaj sześcioletniego dziecka na siłę do szkoły. [CMS_PAGE_BREAK] Niedosłuch, dysleksja, anemia a inteligencja dziecka Bywa, że przyczyna przedszkolnych kłopotów jest banalna: maluch ma lekki (np. spowodowany zgromadzonym w uszach płynem) niedosłuch albo jest krótkowidzem. Wystarczą okulary lub odpowiednia kuracja, by wszystko wróciło do normy. Naukę mogą utrudnić różne schorzenia (np. anemia, alergia) czy niewłaściwy tryb życia (późne chodzenie spać, ciągły pośpiech, nieuregulowany tryb dnia). Z badań wynika, że nawet co dziesiąty uczeń ma problemy z nauką przez dysleksję, dysgrafię, dyskalkulię czy dysortografię (u dzieci w tym wieku nie stawia się diagnozy, można mówić, że należą do grupy ryzyka). Takie maluchy są często ponadprzeciętnie inteligentne (dyslektykiem był m.in. Albert Einstein), jednak kłopoty z pisaniem, czytaniem czy liczeniem utrudniają im naukę i podkopują wiarę we własne siły. W efekcie osiągają coraz gorsze wyniki i są coraz bardziej sfrustrowane. Wiele zależy od mamy dziecka Twój malec jest nie tylko uczniem. Niezależnie od tego, jak mu idzie w przedszkolu czy zerówce, potrzebuje twojej akceptacji, miłości i mądrej pomocy. - Nie demonizuj drobnych problemów. Ale też ich nie lekceważ, by się nie nawarstwiały. Porozmawiaj z wychowawczynią, jak maluchowi pomóc. - Pomagaj dziecku, ale go nie wyręczaj. Gdy czegoś nie rozumie, naprowadzaj je na właściwy trop, zamiast dawać gotowe rozwiązania, np. nie rysuj za nie szlaczków. - Pamiętaj, brzdąc uczy się nie tylko w szkole. Baw się z nim, zabieraj na wycieczki, czytajcie książki, dużo z nim rozmawiaj, pozwól mu szaleć na placu zabaw – to także przekłada się na sukcesy. - Szanuj opinie dziecka, nawet gdy wydają ci się naiwne. Licz się z jego zdaniem, by nie bał się go wyrażać i czuł, że je bardzo cenisz. Kto wspiera dziecko, ten pomaga osiągnąć sukces w nauce Nie planuj malcowi kariery, ale wierz w niego. Nie mów o nim, że jest mało bystry. Takie słowa są jak samosprawdzające się proroctwo. Pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku amerykański psycholog Robert Rosenthal zbadał uczniów pewnej szkoły, a potem wskazał nauczycielom tych, którzy według niego zrobią największe postępy (w rzeczywistości wybrał tych „zdolnych” losowo). Pod koniec roku szkolnego okazało się, że wybrane przez niego dzieci zrobiły największe postępy, a w dodatku ich poziom inteligencji (badany obiektywnym testem!) wzrósł o 10 do 30 punktów! Cud? Nie. Nauczyciele nieświadomie traktowali je inaczej (zasugerowani opinią psychologa), bardziej w nich wierzyli, więcej od nich wymagali, częściej chwalili, zachęcali, co wpłynęło na ich rozwój i poczucie własnej wartości, wiary w siebie. Niestety działa to także w drugą stronę: ktoś z opinią mało zdolnego jest traktowany trochę po macoszemu. I w końcu mniej osiąga... Pamiętaj jednak, żeby nie stawiać poprzeczki zbyt wysoko, bo dziecko może po prostu nie być w stanie spełnić twoich oczekiwań. A stąd już tylko krok do frustracji i utraty wiary w siebie. (Na podstawie książki „Psychologia i życie” Philips G. Zimbardo)
Przedszkolny raj, czyli wszystko co jest potrzebne przedszkolakowi do nauki i zabawy.
Tak naprawdę nie jest ważne, czy gra jest komputerowa czy planszowa. Liczy się, że rozwija dziecko i daje mu dużo frajdy. Czy wiesz, jak taką grę rozpoznać?
Granie na komputerze kojarzy ci się z mało rozwijającą rozrywką i przesiadywaniem godzinami przed monitorem? A gry planszowe z nudą? Nie musi tak być. Razem z dzieckiem możecie mieć i w komputerze, i w planszy przyjaciół, a nie wrogów. Gry komputerowe mogą wiele nauczyć Operowanie myszką i obsługa klawiatury, rysowanie, kolorowanie na ekranie rozwija koordynację ręka–oko. Będzie ona niebawem niezbędna – gdy dziecko zacznie uczyć się pisać. Klawiatura to wymarzone narzędzie do nauki liter, natomiast klawisze strzałek ułatwiają rozpoznawanie prawej i lewej strony, orientację w przestrzeni. Zabawy przy komputerze pomagają też ćwiczyć sztukę koncentracji, spostrzegawczość i myślenie analityczne. Niektóre rozwiną zdolności plastyczne, inne – matematyczne. Dają także możliwość zapoznania się ze światem roślin, zwierząt czy innymi krajami. A wiedza, jaką przekazują, bywa bogatsza od tego, co sami potrafimy dziecku opowiedzieć. Właśnie. Nowoczesne zabawy wcale nie muszą być nudne także dla ciebie! Wspólne granie dostarcza wszystkim rozrywki. Może twój autorytet wzrośnie, gdy jako jedyna pokonasz np. groźnego przeciwnika? Wybierz grę dostosowaną do wieku dziecka W Polsce nie istnieje jednolity system oznaczeń wiekowych gier, ale większość producentów podaje zalecenia na opakowaniach – trzymaj się tego. I nie kupuj przedszkolakowi takich, które zawierają sceny przemocy. Kilkulatek nie potrafi oddzielić świata gry i towarzyszących jej emocji od rzeczywistości. Może się zdarzyć, że zacznie naśladować zachowania, które zobaczył w komputerze. Postaw na pewniaki – gry, które dają gwarancję scen bez przemocy. Mogą to być przygody bohaterów znanych dziecku z bajek, takich jak „Reksio” czy „Noddy”. Także ciekawe, bezpieczne serie, np. gry dla przedszkolaków „Pluszaki Rozrabiaki” wydawnictwa Egmont. Bohaterami jest pięć pluszowych postaci zamieszkujących Pluszakowo – sklep z zabawkami prowadzony przez dziadka Ambrożego. Gry mają za zadanie wspierać rodziców w wychowaniu dzieci poprzez zaproponowanie nowego rodzaju zabaw – atrakcyjnych i rozwijających zarazem. „Pluszaki Rozrabiaki” pozwalają dziecku poznać własne emocje i zmierzyć się z nimi, wzbogacają słownictwo, wiedzę o świecie i środowisku, pomagają zrozumieć pojęcia. Czytaj też: Jak wspierać inteligencję dziecka – 7 sprawdzonych rad Kontroluj, co dziecko robi w internecie Aby kontrolować oglądane przez dziecko strony internetowe, pocztę elektroniczną i komunikatory, należałoby ciągle stać za plecami pociechy. Lepszym rozwiązaniem jest zainstalowanie na komputerze cyberniani. To blokada rodzicielska – jej zakres ustalają opiekunowie internauty. Z cyberniani możesz korzystać za darmo. Wystarczy, że ściągniesz z internetu Beniamina (www.beniamin.pl). Polecamy też płatnego Cenzora (www.cenzor.pl). Nie rezygnuj z gier planszowych Jeśli wciąż nie czujesz się zbytnio przekonana do wirtualnej rozrywki, organizując dziecku czas, nie zapominaj o grach planszowych. W sklepach jest teraz mnóstwo propozycji dla dzieci i całej rodziny. Na pewno znajdziecie grę, która stanie się waszą wspólną pasją. Ważne, żeby w zabawie brali udział wszyscy domownicy. Młodsza siostra może grać z tatą itp. Gdy złapiecie bakcyla, Monopoly Junior czy Grzybobranie będą zawsze wspaniałym lekiem na nudę. Sprawdź w katalogu produktów: Gry planszowe dla dzieci Ogranicz czas przed komputerem Już u uczniów szkoły podstawowej obserwuje się objawy uzależnienia od komputera (a zaczyna się to zwykle wcześniej!). Dbaj więc, by granie nie było głównym zajęciem dziecka. Jeśli zauważysz, że dziecko pozbawione możliwości zabawy na ekranie jest rozdrażnione, ogranicz mu czas przed komputerem. A najlepiej nie włączaj go dziecku przez kilka tygodni. Czytaj też: Tablet i spółka – czy dzieci powinny korzystać z nowych technologii?
Oczywiście nie jesteś w stanie uczyć się za swoje dziecko nowych umiejętności. Oczywiście nie możesz sprawić, by wykazało talent do rysowania czy nauki języków obcych. Ale możesz wiele zrobić, by twoje dziecko rozwijało się w dobrym tempie i osiągnęło w życiu sukces.
Wiele intelektualnych zdolności dziecko ma zakodowane w genach. Jednak twoje wsparcie dla umysłowego rozwoju dziecka jest wprost bezcenne! Inspirujące zajęcia już od kołyski Przede wszystkim dużo mów do dziecka, bo dzięki temu będzie miało później bogaty zasób słów. Możesz np. pokazywać mu, co widzicie („Zobacz, tam rośnie drzewo”), opisywać to, co robisz („Teraz obieram ziemniaki”) czy nazywać przedmioty, jakich akurat używasz. Ale to nie wszystko. Często głaszcz dziecko, całuj, przytulaj. Dotyk sprawia, że jego mózg lepiej się rozwija! Rób różne śmieszne miny. Marszcz nos, mrugaj, zwijaj język w trąbkę. Dziecko zacznie cię obserwować, dzięki temu nauczy się koncentrować uwagę. Pokazuj różne kształty, kolory, faktury i dźwięki. Wykorzystuj w tym celu to, co akurat masz pod ręką: metalową łyżeczkę, kubeczek z plastiku, pluszowe maskotki. Mały człowiek poznaje świat za pomocą zmysłów. Dbaj o to, by dziecko często słuchało muzyki klasycznej. Dowiedziono, że utwory takich kompozytorów, jak Fryderyk Chopin, Wolfgang Amadeusz Mozart, Antonio Vivaldi, świetnie wpływają na procesy myślowe. Czytajcie książeczki. Dziecko może nie rozumieć tekstu, ale słuchając słów, pobudza wyobraźnię. A oglądając bajkowe ilustracje, uczy się wiązać słowa z obrazkami – czyli ćwiczy zdolność kojarzenia. Sprawdź: Dlaczego to dorosły (a nie dziecko) powinien czytać na głos? Pomocne ćwiczenia dla przedszkolaka Opracowali je psycholodzy, by dzieci mogły trenować swoje szare komórki. Twój szkrab lepiej wtedy rozwinie wrodzone zdolności. Poproś dziecko, by wymieniło nazwy pięciu przedmiotów, które widzi. Potem niech spróbuje wyliczyć je z zamkniętymi oczami. Niech dziecko przez pół minuty przygląda się sześciu klockom w różnych kolorach lub kształtach. Następnie zasłoń mu oczy i schowaj 2–3 klocki. Poproś dziecko, by otworzyło oczy i powiedziało, jakich klocków brakuje. Bawcie się w rysowanie dwiema rękami równocześnie – tak by rysunek spod lewej ręki był lustrzanym odbiciem tego spod ręki prawej. Wymachujcie jednocześnie lewą nogą i prawą ręką (i odwrotnie). Podnoście kolana, dotykając ich przeciwległą ręką. Sprawdź też: 10 ćwiczeń dla przedszkolaka Chwile odprężenia dla lepszego myślenia Choć kontakt z rodzicami jest niesłychanie ważny, dziecko nie zawsze musi mieć ochotę na pogaduszki, pieszczoty czy zabawę. Nadmiar wrażeń może po prostu męczyć. Dawaj dziecku czas na leniuchowanie. Pozwól, by np. spokojnie posiedziało i porozglądało się wokół siebie. To rozwija koncentrację i spostrzegawczość. Pilnuj, by dziecko dobrze się wysypiało. To ważne, bo umysł najlepiej regeneruje się podczas snu. Dieta dobra dla mózgu Dla dobrej pracy umysłu bardzo ważna jest odpowiednia dieta. Powinna zawierać m.in. kwasy tłuszczowe omega-3, które korzystnie wpływają na rozwój mózgu, ułatwiają przekazywanie informacji między komórkami nerwowymi, a także stymulują funkcjonowanie intelektu, pamięci i wzroku. W jakich produktach można je znaleźć? Zadbaj, by w jadłospisie dziecka znalazły się: ryby morskie zimnych wód (makrele i łososie) oleje roślinne i wysokiej jakości margaryny. Czytaj też: Dieta małego geniusza – praktyczne porady