Wzruszające słowa na pożegnanie 8 klasy: 2 przemówienia ucznia i nauczyciela, które poruszą serca
Przemówienie na zakończenie 8 klasy wygłasza dyrektor szkoły i przedstawiciel uczniów kończących szkołę. Jak sformułować każde z tych przemówień, aby było wystarczająco oficjalne, brzmiało dobrze, a przy tym wzbudzało dobre emocje? Podpowiadamy.
Dobre przemówienie na zakończenie 8 klasy nie musi trwać pół godziny. Odradzamy konstruowanie zbyt długich przemówień, gdyż trudno będzie utrzymać uwagę słuchaczy. Lepiej wygłosić przemyślane kilka zdań, niż wypełniać pustymi słowami kolejne kwadranse. Poniżej podajemy przykład przemówienia na zakończenie 8 klasy, które mógłby wygłosić dyrektor lub nauczyciel oraz takie, które idealnie pasuje na przemówienie ucznia. Niech będą dla was pomocą lub inspiracją. Mowa pożegnalna na zakończenie 8 klasy może zawierać również cytaty o szkole i nauce. Odpowiednia sentencja to dobry pomysł na rozpoczęcie lub podsumowanie wygłaszanego przemówienia. Przemówienie na zakończenie 8 klasy – dla dyrektora lub nauczyciela Oto przemówienie na zakończenie 8. klasy, które idealnie sprawdzi się jako wystąpienie dyrektora szkoły lub wychowawcy klasy – jest oficjalne, pełne ciepła i podkreśla wagę wspólnie spędzonych lat. Można je oczywiście modyfikować, dopasowując je do charakteru klasy, doświadczeń wspólnych przeżyć i tonu całej uroczystości. Najważniejsze, by słowa były szczere, adekwatne do okazji i skierowane do konkretnych osób – nauczycieli, uczniów, rodziców. Tylko wtedy przemówienie stanie się czymś więcej niż formalnością – zostanie zapamiętane jako wzruszające zakończenie ważnego etapu życia. Kochani Ósmoklasiści! Nadszedł czas pożegnania. Odchodzicie w szeroki świat, przed wami dalsze etapy edukacji i rozwoju osobistego. Praca z Wami była dla całego grona pedagogicznego nie tylko wyzwaniem, ale i wielką przyjemnością. Mamy nadzieję, że będziecie nas dobrze wspominać, choć nie zawsze było łatwo. Życie składa się z różnych chwil – radosnych i przyjemnych, z momentów, kiedy odczuwa się porażkę i smutek, ale też zwycięstwo i satysfakcję. Staraliśmy się jak najlepiej towarzyszyć Wam w nich wszystkich i jak najlepiej przygotować Was do ruszenia w świat. Wy uczyliście się od nas, ale i my od Was, bo życie na każdym etapie jest niekończącą się nauką. Życzymy Wam, Drodzy Absolwenci, abyście z wiarą w siebie szli przez życie. W każdym z Was jest siła, odwaga i zdolności, które pozwolą Wam odnosić sukcesy. Mamy nadzieję, że udało nam się je tylko wzmocnić. Wszystkiego dobrego i do zobaczenia już poza murami tej szkoły! Przemówienie na zakończenie 8 klasy – mowa ucznia Oto przemówienie stworzone z perspektywy ucznia – bardziej osobiste, z odrobiną humoru i refleksji, idealne do wygłoszenia przez przedstawiciela klasy podczas uroczystości zakończenia roku szkolnego. Pamiętaj, że lepiej sprawdzi się wystąpienia krótkie, ale przemyślane, skoncentrowane na tym, co najważniejsze i wypowiedziane z serca. Uczniowie, nauczyciele i rodzice z pewnością bardziej docenią słowa, które płyną z autentycznych emocji, niż najbardziej rozbudowane przemówienie pełne górnolotnych fraz. Kochani Nauczyciele, Pracownicy Administracyjni Szkoły, Koledzy! Dzisiaj jest ten dzień, kiedy musimy się pożegnać po ośmiu wspólnie spędzonych latach. Ten czas był szczególnie ważny dla nas, uczniów, bo każdy z nas tylko raz w życiu kończy szkołę podstawową. To z niej wynosimy swoje pierwsze poważne doświadczenia związane z edukacją i nauką. Jesteśmy szczególnie wdzięczni Nauczycielom i Pracownikom Szkoły, których wysiłek sprawił, że nasze wspomnienia będą dobre – na zawsze zostaniecie w naszych sercach. Dziękujemy Wam za cierpliwość, za to, że staraliście się przekazać nam swoją wiedzę i umiejętności. Dziękujemy za to, że widzieliście w nas potencjał, który dzięki Waszej pracy i naszym staraniom ma szansę zaowocować w przyszłości. Przyjmijcie od nas szczere i serdeczne podziękowania za wszystko, co dla nas zrobiliście! Zobacz także: Ten jeden szczegół stroju galowego umyka rodzicom. Bez niego dziecko nie będzie eleganckie Ocena z zachowania – jak jest oceniane zachowanie w szkole? Kryteria, skróty, odwołanie Więcej wolnego dla rodziców. Szczęściarze dostaną nawet 5 dni urlopu za 100% pensji
Odmiana przez przypadki: pytania, przykłady. Deklinacja może być prosta!
Odmiana przez przypadki – to brzmi groźnie. Ale w rzeczywistości deklinacja jest prosta. Wystarczy znać przypadki i ich pytania oraz zerknąć na kilka przykładów wyrazów odmienionych przez siedem przypadków. Czy wiesz np. jak odmienia się rzeczownik „przyjaciel”?
Jeśli uważasz, że siedem przypadków to zdecydowanie za dużo – pomyśl, że uczniowie na Węgrzech muszą opanować ich aż 20. W tej sytuacji naprawdę nie ma na co narzekać, prawda? Odmiana przez przypadki, nazywana również deklinacją, wcale nie jest taka trudna. Oswajamy się z nią od dziecka. Spis treści: Po co stosuje się odmianę przez przypadki? Odmiana przez przypadki – pytania [plus przykłady] Co się odmienia przez przypadki [plus przykłady] Jak zapamiętać odmianę przez przypadki Odmiana przez przypadki: ćwiczenia [plus odpowiedzi] Po co stosuje się odmianę przez przypadki? Zanim przejdziemy do odczarowania odmiany przez przypadki, kilka słów o tym, po co się ją stosuje. Zacznijmy od tego, że większość tajników deklinacji opanowujemy, jeszcze zanim zaczniemy naukę w szkole. Odmianę przez przypadki stosują już dzieci w wieku przedszkolnym. Robią to za każdym razem, kiedy mówią, że mają ochotę na pizzę, szarlotkę, pączka, itd. (a nie, że mają ochotę na: pizza, szarlotka, pączek, itd.). Nawet młodsze dzieci, kiedy zamiast „mama”, zaczynają mówić „mamo” – stosują już deklinację (używając formy wołacza). Dzięki deklinacji język polski jest bogatszy. A opanowanie zasad odmiany przez przypadki sprawia, że nie brzmimy jak obcokrajowcy, którzy dopiero uczą się mówić po polsku. I jeszcze jedno – znajomość deklinacji pomaga odróżnić od siebie części zdania (np. dopełnienie od przydawki). Odmiana przez przypadki – pytania (plus przykłady) W języku polskim stosujemy odmianę przez 7 przypadków: mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik i wołacz. Każdy z przypadków odpowiada na określone pytania. Aby odmiana przez przypadki nie sprawiała kłopotu, wystarczy nauczyć się na pamięć 7 przypadków i pytań z nimi związanych. Jeśli sprawia ci to problem, na końcu tekstu podajemy podpowiedzi wierszyków ułatwiających zapamiętanie przypadków. Przypadki w języku polskim i pytania, na które odpowiadają Mianownik – kto? co? Dopełniacz: – kogo? czego? (kogo/czego nie ma?) Celownik – komu? czemu? (np. komu/czemu się przyglądam?) Biernik – kogo? co? (kogo/co widzę?) Narzędnik – (z) kim? (z) czym? Miejscownik – (o) kim? (o) czym? Wołacz – o! Znając pytania poszczególnych przypadków, odmiana przez przypadki każdego rzeczownika nie powinna sprawiać kłopotu. Dla przykładu: odmiana rzeczownika „gruszka” (w liczbie pojedynczej) i gruszki (w liczbie mnogiej). Liczba pojedyncza: Mianownik – kto? co? – gruszka Dopełniacz: – kogo? czego? (kogo/czego nie ma?) – gruszki Celownik – komu? czemu? (np. komu/czemu się przyglądam?) – gruszce Biernik – kogo? co? (kogo/co widzę?) – gruszkę Narzędnik – (z) kim? (z) czym? – gruszką Miejscownik – (o) kim? (o) czym? – (o) gruszce Wołacz – o! – (np. o przepyszna) gruszko! Liczba mnoga: Mianownik – kto? co? – gruszki Dopełniacz: – kogo? czego? (kogo/czego nie ma?) – gruszek Celownik – komu? czemu? (np. komu/czemu się przyglądam?) – gruszkom Biernik – kogo? co? (np. kogo/co widzę?) – gruszki Narzędnik – (z) kim? (z) czym? – (z) gruszkami Miejscownik – (o) kim? (o) czym? – (o) gruszkach Wołacz – o! – (np. o przepyszne) gruszki! W ramach ćwiczenia można sobie teraz odmienić przez przypadki swój ulubiony owoc lub warzywo. Opcja dla leniwych to deklinacja „awokado” lub „liczi” (te wyrazy są rzeczownikami, lecz nie odmieniają się przez przypadki). Zadanie dla ambitnych – to odmiana wyrazów borówka amerykańska lub topinambur. Jakie części mowy odmienia się przez przypadki? [plus przykłady] Rzeczowniki (zarówno te w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej) Przymiotniki (np. ciepły, ciepła), Liczebniki (np. jeden, tysiąc, milionowy), Zaimki (np. ja, ty, my, on, ona, ono, wy), Przez przypadki odmieniają się również imiesłowy (np. czarujący, upieczony). Poniżej – przykłady odmienionych przez wszystkie przypadki przymiotników, liczebników, zaimków i imiesłowów. Odmiana przez przypadki przymiotnika ciepły w liczbie pojedynczej i mnogiej: Mianownik: ciepły (koc), ciepłe (kluchy) Dopełniacz: ciepłego (koca), ciepłych (kluch) Celownik: ciepłemu (kocu), ciepłym (kluchom) Biernik: ciepły (koc), ciepłe (kluchy) Narzędnik: (z) ciepłym (kocem), ciepłymi (kluchami) Miejscownik: (o) ciepłym (kocu), (o) ciepłych (kluchach) Wołacz: ciepły (kocu)! Ciepłe (kluchy)! Odmiana przez przypadki liczebnika tysiąc w liczbie pojedynczej i mnogiej: Mianownik: tysiąc (róż), tysiące (twarzy) Dopełniacz: tysiąca (róż) , tysięcy (twarzy) Celownik: tysiącu (róż), tysiącom (twarzy) Biernik: tysiąc (róż), tysiące (twarzy) Narzędnik: tysiącem (róż), tysiącami (twarzy) Miejscownik: (o) tysiącu (róż), (o) tysiącach (twarzy) Wołacz: tysiącu (róż)! tysiące (twarzy)! Odmiana przez przypadki zaimka ja w liczbie pojedynczej i mnogiej: Mianownik: ja Dopełniacz: mnie Celownik: mnie, mi Biernik: mnie Narzędnik: mną Miejscownik: mnie Wołacz: ja! Odmiana przez przypadki imiesłowu czarujący w liczbie pojedynczej i mnogiej: Mianownik: czarujący, czarujący Dopełniacz: czarującego, czarujących Celownik: czarującemu, czarującym, Biernik: czarującego, czarujących, Narzędnik: czarującym, czarującymi, Miejscownik: czarującym, czarujących, Wołacz: czarujący Jak widać, deklinacja wcale nie jest taka trudna. Choć owszem, są wyrazy, których odmiana przez przypadki sprawia kłopot nawet niektórym nauczycielom (choć niekoniecznie nauczycielom języka polskiego). Przykłady takich wyrazów to: perfumy, kisiel, manna lub logo. Jak zapamiętać odmianę przez przypadki? Jak zapamiętać zasady odmiany przez przypadki? Przede wszystkim warto zawsze pamiętać, ile i jakie przypadki występują w języku polskim. W tym celu nauczyciele i rodzice uczniów szkoły podstawowej układają zabawne zdania, których wyrazy zaczynają się kolejno na literę M (jak mianownik), D (jak dopełniacz), C (jak celownik), N (jak narzędnik), M (jak miejscownik) i W (jak Wołacz), np.: Mała Dorotka Cudownie Budziła Nasze Miłe Wydry. Mała – M jak Mianownik Dorotka – D jak Dopełniacz Cudownie – C jak Celownik Budziła – B jak Biernik Nasze – N jak Narzędnik Miłe – M jak Miejscownik Wydry – W jak Wołacz Inne przykłady takich zdań, ułatwiających zapamiętanie wszystkich przypadków i ich kolejności to: Między Dużymi Cukiniami Brzęczały Niebieskie Młode Ważki. Mama Dała Córce Budyń, Nie Mając Wyjścia. Takie zdanie możesz też spróbować ułożyć samemu. Dobrze również utrwalić sobie, że tak naprawdę wystarczy zapamiętać pytania przypadków zależnych: dopełniacza, celownika, biernika, narzędnika i miejscownika. Mianownik i wołacz są proste – pierwszy to po prostu miano (nazwa) kogoś lub czegoś a drugi to wołanie kogoś, lub czegoś. Dobrym sposobem na zapamiętanie wiadomości o przypadkach jest zawarcie ze sobą umowy w brzmieniu: W ciągu tygodnia nauczę się wszystkich przypadków. Następnie, w ciągu kolejnych siedmiu dni poświęcić pięć minut na odmienianie wyrazów przez kolejny przypadek. Aby zapamiętywanie to było możliwie przyjemne – odmieniaj przez przypadki imiona ukochanych osób, nazwy ulubionych potraw lub miejsc, w które najbardziej lubisz wracać. Odmiana przez przypadki: ćwiczenia [plus odpowiedzi] By sprawdzić, jak dobrze radzisz sobie z odmianą przez przypadki, spróbuj wykonać poniższe ćwiczenia. 1. Odmień przez przypadki: to jabłko ładna sukienka mój przyjaciel moi przyjaciele nowe książki zielone lasy wesołe kocięta 2. Wskaż prawidłową formę przypadku w zdaniach. Podaj nazwy i pytania tych przypadków. Przykład: Mama nazbierała cały dzbanuszek (maliny) i zrobiła niespodziankę (córka). Mama nazbierała cały dzbanuszek malin (kogo?, co? Biernik) i zrobiła niespodziankę córce (komu?, czemu? Celownik) Pies bawił się (piłka). Woda w (jezioro) była lodowata. Joanna dostała (piątka). 3. W jakich przypadkach występują podane formy rzeczowników? By mieć pewność co do dobrej odpowiedzi, odmień je przez wszystkie przypadki. coca-colą trzcin parasolko piasku wędrowców Odpowiedzi 1. M. to jabłko D. tego jabłka C. temu jabłku B. to jabłko N. (z) tym jabłkiem Ms. (o) tym jabłku W. to jabłko! M. ładna sukienka D. ładnej sukienki C. ładnej sukience B. ładną sukienkę N. (z) ładną sukienką Ms. (o) ładnej sukience W. ładna sukienko! M. mój przyjaciel D. mojego przyjaciela C. mojemu przyjacielowi B. mojego przyjaciela N. (z) moim przyjacielem Ms. (o) moim przyjacielu W. mój przyjacielu! M. moi przyjaciele D. moich przyjaciół C. moim przyjaciołom B. moich przyjaciół N. (z) moimi przyjaciółmi Ms. (o) moich przyjaciołach W. moi przyjaciele! M. nowe książki D. nowych książek C. nowym książkom B. nowe książki N. (z) nowymi książkami Ms. (o) nowych książkach W. nowe książki! M. zielone lasy D. zielonych lasów C. zielonym lasom B. zielone lasy N. (z) zielonymi lasami Ms. (o) zielonych lasach W. zielone lasy! M. wesołe kocięta D. wesołych kociąt C. wesołym kociętom B. wesołe kocięta N. (z) wesołymi kociętami Ms. (o) wesołych kociętach W. wesołe kocięta 2. Pies bawił się (piłka). Pies bawił się piłką (kim?, czym? Narzędnik) Woda w (jezioro) była lodowata. Woda w jeziorze (kim?, czym? Miejscownik) Joanna dostała (piątka). Joanna dostała piątkę (kogo?, co? Biernik). 3. coca-colą — kim?, czym? Narzędnik trzcin — kogo?, czego? (nie ma) Dopełniacz parasolko — Wołacz (o!) piasku — kogo?, czego? (nie ma) Dopełniacz wędrowcach — (o) kim?, (o) czym? Miejscownik ulicom — komu?, czemu? (się przyglądam) Celownik Zobacz także: Części mowy - pytania i przykłady odmiennych i nieodmiennych części mowy Prawa ucznia: jakie są najważniejsze prawa i obowiązki ucznia? Przeniesienie dziecka do innej szkoły: uzasadnienie, potrzebne dokumenty + wzór pisma
Pewniaki na egzaminie ósmoklasisty: co warto powtórzyć przed egzaminem z języka polskiego?
Egzamin ósmoklasisty coraz bliżej. Uczniowie i nauczyciele coraz częściej zastanawiają się, czy w tym roku szkolnym na egzaminie z języka polskiego pojawią się tzw. pewniaki. Podpowiadamy, czego można spodziewać się na egzaminie i co powtórzyć, by nie obawiać się porażki.
Czy na egzaminie ósmoklasisty pojawi się „Pan Tadeusz”? Dlaczego można spodziewać się „Zemsty”? Czego można spodziewać się na teście: co pojawi się na pewno, a co ewentualnie może znaleźć się wśród zadań? Sprawdzamy, co wynika z wymagań egzaminacyjnych, testów przeprowadzanych w ostatnich latach oraz przypuszczeń nauczycieli? Spis treści: Pewniaki na egzaminie ósmoklasisty 2022/2023 Lektury - pewniaki na egzaminie ósmoklasisty Pewniaki na egzaminie z języka polskiego - typy nauczycieli Pewniaki na egzaminie ósmoklasisty 2023 Egzamin ósmoklasisty otworzy język polski. Choć pytania poznamy 23 maja, już dziś można mówić o pewniakach, które pojawią się na teście. Co na pewno czeka ósmoklasistów na egzaminie z języka polskiego? dwa teksty – literacki (liryka, epika, dramat) i nieliteracki (publicystyczny, popularnonaukowy, naukowy), które trzeba uważnie przeczytać i wykonać zadania nawiązujące do ich treści, wypracowanie na minimum 200 wyrazów – do wyboru: albo wypracowanie o charakterze twórczym (np. opowiadanie) albo o charakterze argumentacyjnym (np. rozprawka). Wynika z tego, że z całą pewnością należy powtórzyć sobie wiadomości dotyczące: pisania wypracowań, redagowania rozprawki, rodzajów i gatunków literackich, środków stylistycznych, części mowy, części zdania, składni (równoważnika zdania, zdania pojedynczego oraz zdania złożonego współrzędnie i podrzędnie), słowotwórstwa (czym jest: wyraz podstawowy, wyraz pochodny, formanty, podstawa słowotwórcza, rdzeń wyrazu, wyrazy złożone), mowy zależnej i niezależnej, zasad interpunkcji, zasad ortografii. Oczywiście przed samym egzaminem najlepiej powtórzyć wyłącznie te zagadnienia, które sprawiają największy problem. Lektury – pewniaki na egzaminie ósmoklasisty Na wszelki wypadek najlepiej wyjść z założenia, że na egzaminie ósmoklasisty z języka polskiego może pojawić się każda z listy lektur obowiązkowych. W roku 2023 warto znać teksty: „Opowieść wigilijna” Ch. Dickensa, „Zemsta” A. Fredry „Kamienie na szaniec” A. Kamińskiego, „Reduta Ordona”, „Pan Tadeusz”, „Śmierć Pułkownika”, „Dziady” cz. II A. Mickiewicza, „Balladyna” J. Słowackiego „Mały Książę” A. de Saint-Exupery, „Quo vadis”, „Latarnik” H. Sienkiewicza Wybór fraszek i trenów (tren VII i tren VIII) J. Kochanowskiego Nie zaszkodzi również wiedzieć, o co chodzi w takich utworach literackich jak: Wybór pieśni i trenów (tren I, tren V) J. Kochanowskiego, „Żona modna” I. Krasickiego, Wybrany utwór z cyklu „Sonety Krymskie” A. Mickiewicza, „Syzyfowe prace” S. Żeromskiego, „Tędy i owędy” (wybrany reportaż) M. Wańkowicza, „Artysta” S. Mrożka Pewniaki na egzamin z polskiego: typy nauczycieli Czy możliwe, by trzeci raz z rzędu na egzaminie ósmoklasisty z języka polskiego był „Pan Tadeusz”? Lektura, która w dodatku często pojawia się podczas egzaminów próbnych? Zdania nauczycieli zaprzyjaźnionych z naszą redakcją są podzielone pół na pół… Jedni uważają, że w tym roku szkolnym narodowy epos nie pojawi się nie egzaminie na 100 procent, inni nie są tego wcale tacy pewni. Wśród nauczycieli są tacy, którzy stawiają na „Zemstę”. Powodem jest ogłoszenie przez sejm 2023 roku rokiem Aleksandra Fredry. W związku z tym, że rok 2022 był rokiem romantyzmu, a mamy rok szkolny 2022/2023 – utwór Aleksandra Fredry można uważać za pewniak na egzaminie. „Jeśli chodzi o temat, najbardziej celowałabym w wypracowanie dotyczące bohatera literackiego jako wzoru do naśladowania, do tego radziłabym powtórzyć zagadnienia związane z patriotyzmem w lekturach – powiedziała nam polonistka z jednej z warszawskich podstawówek. Jedno jest pewne: internet oszalał na punkcie „Reduty Ordona”. Czyżby były jakieś przecieki lub uczniowie z jakichś przyczyn uznali, że to pewniak na egzaminie z języka polskiego? „Nie sądzę. Po prostu boją się „Reduty” bo jest trudna i bardzo często źle omawiana na lekcjach” – wyjaśnia nauczycielka języka polskiego. Zobacz także: Lektury obowiązkowe na egzamin ósmoklasisty Pisownia nie z różnymi częściami mowy Oksymoron: czym jest, jaką rolę pełni, przykłady z literatury i nie tylko
Głoski dźwięczne i bezdźwięczne: co to jest, jak je odróżnić, przykłady
Co to znaczy, że głoska jest dźwięczna lub bezdźwięczna? Jak odróżnić głoski dźwięczne od bezdźwięcznych? Po co nam ten podział na głoski w języku polskim. Czy są proste sposoby na to, by opanować wiedzę na temat dźwięczności i bezdźwięczności głosek?
O tym, czym są głoski dźwięczne i bezdźwięczne, dzieci uczą się już na początku edukacji w szkole podstawowej. Jednak zagadnienia związane z odróżnieniem głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych czasem wcale nie są dziecinnie łatwe nawet dla dorosłych… Przekonaj się, że proste definicje ilustrowane odpowiednimi przykładami mogą pomóc, gdy chcesz wytłumaczyć dziecku podział głosek na dźwięczne i bezdźwięczne. Spis treści: Głoski dźwięczne i bezdźwięczne: co to jest? Pary głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych Głoski dźwięczne i bezdźwięczne – po co są? Głoski dźwięczne i bezdźwięczne: co to jest? Głoski to dźwięki, z których składa się nasz język (w odróżnieniu od liter, które są znakami graficznymi). Głoski można podzielić na różne sposoby, np. na samogłoski (a, e, i, u, y, ą, ę) i spółgłoski (to cała reszta głosek, czyli: b, c, ć, d, f, g, h, i, j, k, l, ł, m, n, p, r, s, t, w, z, ź, ż) albo na głoski twarde i miękkie czy właśnie dźwięczne i bezdźwięczne. Od czego zależy dźwięczność lub bezdźwięczność głoski? Od tego, w jaki sposób układają się wiązadła (struny) głosowe podczas ich wymawiania. Głoski dźwięczne To głoski, które powstają, gdy podczas ich wymawiania powietrze przepływa przez zsunięte wiązadła głosowe. Struny głosowe zostają wprawione w drganie. Możesz je poczuć: przyłóż dłoń do szyi na wysokości strun głosowych i wymów dowolną głoskę dźwięczną. Głoski dźwięczne w języku polskim to wszystkie samogłoski: a, e, i, u, y, ą, ę oraz następujące spółgłoski: b, d, dź, dż, g, j, l, ł, m, n, ń, r, w, z, ź, ż. Głoski bezdźwięczne To głoski, które powstają, gdy wiązadła głosowe nie zsuwają się podczas ich wymawiania, a powietrze wydostające się z płuc może swobodnie przepływać przez krtań. W efekcie struny głosowe nie zostają wprawiane w drgania. Możesz przekonać się o tym, przykładając dłoń do szyi na wysokości strun głosowych i wymawiając dowolną głoskę bezdźwięczną. Głoski bezdźwięczne w języku polskim to: c, ć, cz, f, h, k, p, s, ś, sz, t. Jak odróżnić głoski dźwięczne od bezdźwięcznych? Przykładanie dłoni (palca) do krtani (własnej lub rodzica) to jeden z najprostszych sposobów rozróżniania głosek dźwięcznych od bezdźwięcznych. Można też poprosić dziecko, by wymawiało poszczególne głoski na zewnętrzną stronę dłoni zbliżonej do ust. Podczas wypowiadania głosek bezdźwięcznych – podmuch powietrza będzie bardziej wyczuwalny. Aby wrażenie „wietrzyku” było wyraźniejsze – skórę na dłoni można zwilżyć np. mokrą chusteczką. Jak widzisz, aby wiedzieć, jak odróżnić głoski dźwięczne od bezdźwięcznych – wcale nie trzeba się ich uczyć na pamięć. Pary głosek dźwięcznych i bezdźwięcznych Zróbmy mały eksperyment. Spróbuj wypowiedzieć szeptem następujące pary głosek: b – p d – t dz – c dź/dzi – ć/ci dż – cz g – k w – f z – s ź/zi – ś/si ż – sz Prawda, że brzmią bardzo podobnie? Podobnie, gdy wyszepczemy takie słowa jak np. wafel (brzmi jak fafel), domek (brzmi jak tomek), babka (brzmi jak papka). Dzieje się tak, ponieważ szepcząc, nie wprawiamy w drgania strun głosowych i wypowiadane głoski produkujemy jako bezdźwięczne. Wyżej wymienione pary głosek różnią się między sobą wyłącznie dźwięcznością. Gdyby nie zachowanie strun głosowych podczas ich wymawiania (wiązadła zsunięte lub luźne) – wymawialibyśmy je identycznie. Warto pamiętać, że nie wszystkie głoski dźwięczne mają swoje bezdźwięczne odpowiedniki. Należą do nich głoski: m, n, r, l, ł, j. Ale jest tylko jedna głoska bezdźwięczna, która nie ma swego dźwięcznego odpowiednika – jest to głoska „h”. Głoski dźwięczne i bezdźwięczne – znaczenie Wielu z nas spotkało się pewnie z wymową dzieci lub dorosłych, którzy nie potrafią wypowiadać głosek dźwięcznych i mówią: kokut zamiast kogut put zamiast but foda zamiast woda to tomu zamiast do domu popić zamiast pobić Jak widać - czasami dźwięczność lub bezdźwięczność głoski ma wpływ na znaczenie wypowiadanego słowa. I to zarówno podczas wymowy, jak i zapisu, np. dom - tom, baba - papa, brać - prać, brom - prom, dzień - cień Warto wiedzieć, że tzw. mowa bezdźwięczna jest dość powszechna u dzieci do 3. roku życia. Z wiekiem uczymy się, jak wypowiadać głoski dźwięczne i bezdźwięczne. Na przykład wśród uczniów klas I i II szkoły podstawowej jedynie 1-2 proc. wciąż posługuje się mową bezdźwięczną. Mowa bezdźwięczna może być efektem zaburzeń słuchu, bezwładności wiązadeł lub uszkodzenia centralnego systemu nerwowego. Problemem może być również częściowa mowa bezdźwięczna. Dzieci, które posługują się mową bezdźwięczną, mają większe problemy z nauką czytania i pisania. Są logopedzi, zdaniem których mowa bezdźwięczna może powodować dysleksję. Źródła: J. T. Kania: Szkice logopedyczne. Warszawa 1982 A. Lorenc: Zaburzenia dźwięczności. Analiza akustyczna i audytywna. „Logopedia” 2012, nr 41 E. Minczakiewicz: Mowa, rozwój, zaburzenia, terapia. Warszawa 1997 Zobacz także: Samogłoski w języku polskim: jakie są, wymowa i podział samogłosek Sylaba: co to jest sylaba? Definicja i przykłady Co to są spółgłoski miękkie? Wszystkie spółgłoski miękkie [PRZYKŁADY]
Epitet: czym jest, definicja, przykłady, jak rozpoznać w tekście
Zgodnie z definicją epitet to wyraz, który określa rzeczownik. Ale co to właściwie znaczy? Zanim poślesz epitetowi kilka dosadnych epitetów, czyli wyzwisk, bo potocznie epitetami nazywa się również obelgi, spróbuj poznać go lepiej lub przypomnieć sobie najważniejsze informacje na jego temat.
Zastanawiasz się, po co w ogóle ktoś wymyślił środki stylistyczne zwane epitetami? Gdyby nagle z dzieł literackich poznikały wszystkie epitety – wiele utworów czytałoby się o wiele trudniej. Jeśli nie wierzysz – wyobraź sobie, że z baśni Andersena „Brzydkie kaczątko” znikają wszystkie przymiotniki, rzeczowniki i imiesłowy, które dotąd wiele mówiły o bohaterze, innych postaciach, elementach krajobrazu, zjawiskach i rzeczach. Albo wyobraź sobie, że czytając książkę, już nigdy nie spotkasz epitetu, który określa kolor – nic nie będzie ani czerwone, ani zielone, ani błękitne. Teraz już wiesz, że epitety są po prostu brdzo potrzebne. Sprawdź, co musisz o nich wiedzieć. Spis treści: Czym jest epitet? Jak rozpoznać epitet? Rodzaje epitetów z przykładami Jaką rolę pełnią epitety? Czym jest epitet? Wyjaśnienie słowa epitet należy zacząć od tego, że po grecku epitethon oznacza przydawkę – dokładnie tak, jak część zdania określająca rzeczownik. Najprościej mówiąc, epitet to wyraz określający rzeczownik. Zgodnie z definicją podaną w „Poetyce stosowanej” B. Chrząstowskiej i S. Wysłouch epitet może tylko modyfikować znaczenie rzeczownika np. „gorzka sława” lub je zmieniać np. „suchy ocean”. Epitetem może być przymiotnik, imiesłów lub rzeczownik. Epitet może być mniej lub bardziej wyszukany i opisywać rzecz, osobę lub zjawisko na rozmaite sposoby. Przykłady epitetów to: krąg promienisty, okienne szpary, pyszne rogaliki, słoneczny dzień, łzy rzęsiste, czyste złoto, brylantowe gody, brylantowa rosa, brylant pierwszej wody, czarodziejska różdżka, czapka niewidka, statek widmo, pierzchające myśli, krzyczące kolory, rozkołatane serce, niezastąpiony nauczyciel. Jak rozpoznać epitet? 1. Epitet ma najczęściej formę przymiotnika – przymiotnik to część mowy, która odpowiada na pytania: jaki? jaka? jakie? Przykłady epitetów wyrażonych przymiotnikiem to np.: ładny dom, spokojna ulica, grzeczne dziecko, zielone osiedle. 2. Epitet może mieć również formę imiesłowu: imiesłowu przymiotnikowego czynnego – imiesłów przymiotnikowy czynny dotyczy czynności, którą ktoś właśnie wykonuje, np. czytający, latający, pachnący. Przykłady epitetów wyrażonych imiesłowem czynnym: - latający dywan, - pachnący kwiat. imiesłowu biernego – imiesłów przymiotnikowy bierny dotyczy przedmiotu czynności, np. ukryty, zaczytany, pochwalony. Przykłady epitetów wyrażonych imiesłowem biernym: - zapisany zeszyt, - podarta bluzka. Imiesłów czynny od biernego łatwo rozróżnić dzięki końcówkom ich form. Imiesłowy czynne zakończone są na –cy, -ca, -ce, a bierne: - ta, -ty, -te, -na, -ny, -ne. 3. Najrzadziej epitet jest wyrażony za pomocą rzeczownika – rzeczownik to część mowy odpowiadająca na pytanie: kto? co? Przykłady epitetów wyrażonych rzeczownikiem (jeden rzeczownik opisuje drugie rzeczownik), np. cud dziewczyna, flaga Polski, matka Polka Rodzaje epitetów z przykładami Środki stylistyczne zwane epitetami dzielą się na kilkanaście rodzajów. W literaturze możesz spotkać się z następującymi epitetami: epitety stałe – zawsze odnoszą się do tej samej postaci, rzeczy lub zjawiska, np. sowiooka Atena, boski Achilles, gromowładny Zeus; epitety metaforyczne – kiedy wyraz określający zyskuje nowe, metaforyczne znaczenie, np. gorzki uśmiech (nie chodzi o smak a wyraz twarzy); epitety złożone – składają się z dwóch wyrazów, np. miodousty pochlebca (epitet miodousty = miód + usta), czekoladopodobny produkty (epitet czekoladopodobny = czekolada + podobny); epitety tautologiczne – te epitety wyrażają coś, co wynika z samych właściwości określanych przedmiotów, np. słodka czekoladka, lodowate mrożonki, masło maślane; epitety podmiotowe – inaczej zwane uczuciowymi, wyrażają emocjonalny stosunek do opisywanej rzeczy, zjawiska lub osoby, np. oszałamiająca uroda, ukochana córeczka, ulubiony bohater; epitety przedmiotowe – uwydatniają cechę określanego przedmiotu, bez emocjonalnego stosunku, np. twardy orzech, czerwona róża, biały śnieg; epitety dynamiczne – te epitety opisują ruch określanego zjawiska, rzeczy lub postaci, np. szybujący latawiec, ruchliwa wiewiórka; epitety statyczne – w przeciwieństwie do epitetów dynamicznych – opisują bezruch określanego zjawiska, rzeczy lub postaci, np. nieruchomy element, epitety barokowe – epitety pochodzące z utworów czasów baroku, wyszukane i mocno rozbudowane, np. „babo […] wieku naszego nieszlachetna zmazo”; epitety zdobiące – inaczej: epitety dekoratywne, to powszechne, utarte określenia, np. zimny grób, złote serce, słodka zemsta; epitety parzyste (lub wielokrotne) – to epitety składające się dwóch (w przypadku parzystych) lub więcej (w przypadku wielokrotnych) określeń, np. „łzy me czyste, rzęsiste”, „młodość górna i durna”, „dzieciństwo sielskie, anielskie”; epitety superlatywne – epitety, które są określeniami przypisującymi jakąś cechę w najwyższym stopniu, np. najpiękniejsza dziewczyna, najsilniejszy wiatr, najbrzydsze dziecko; Wśród rodzajów epitetów można wskazać jeszcze: epitety barwne, czyli te, dzięki którym wiemy, jaki co ma kolor, np. zielone drzewa, purpurowy płaszcz, niebieskie oczy. Warto też wspomnieć o epitetach obraźliwych – to nic innego jak zwykłe obelgi. Jaką rolę pełnią epitety? Kiedy wiesz, jak rozpoznać epitet, łatwo możesz odpowiedzieć na pytanie, jaką rolę epitety pełnią w literaturze. Jeśli masz wątpliwości, czytając wiersz lub powieść, spróbuj powykreślać wszystkie epitety i sprawdzić, czy utwór rzeczywiście będzie bardziej wtedy bardziej zrozumiały i przyjazny w odbiorze. Zobacz także: Oceny w szkole: skala ocen szkolnych w Polsce Przeniesienie dziecka do innej szkoły: uzasadnienie, potrzebne dokumenty + wzór pisma Usprawiedliwienie nieobecności w szkole - jak je napisać? [WZÓR]
Spółgłoski i samogłoski: jak wyjaśnić dziecku, czym się różnią? Przykłady i ćwiczenia
Co to jest samogłoska, a co spółgłoska? I jak je od siebie odróżnić? Podział głosek na samogłoski i spółgłoski większości dorosłym nie sprawia kłopotu, ale jak wytłumaczyć to zjawisko dziecku? Podpowiadamy, jakie ćwiczenia pomogą zrozumieć, czym są spółgłoski i samogłoski.
Wszystkie samogłoski występujące w języku polskim to: a, e, i, u, y, ą, ę. Reszta to spółgłoski, czyli: b, b´ („b” miękkie, np. w wyrazie biały), c, ć, cz, d, d´ („d” miękkie, np. w wyrazie dieta), dz, dź, dż, f, f´ („f” miękkie, np. w wyrazie fiołek), g, g´ („g” miękkie, np. w wyrazie giąć), ch, ch´, j, k, k´ („k” miękkie, np. w wyrazie kiedy), l, l´ („l” miękkie, np. w wyrazie liana), ł, m, m´ („m” miękkie np. w wyrazie miód), n, n´, ń, p, p´, r, r´(„r” miękkie, np. w wyrazie malaria), s, ś, sz, t, t´ („t” miękkie, np. w wyrazie tiara), w, w´ („w” miękkie, np. w wyrazie wiara), z, z’ („z” miękkie, np. w wyrazie zieleń), ź, ż. Spis treści: Samogłoski i spółgłoski: co to jest? Jak odróżnić spółgłoski od samogłosek? Samogłoski i spółgłoski: ćwiczenia Samogłoski i spółgłoski: co to jest? Spółgłoski i samogłoski to głoski, czyli najmniejsze i niepodzielne dźwięki mowy. Bez nich nie moglibyśmy wymawiać żadnych słów, a nawet tzw. nieartykułowanych odgłosów, jak te wyrażające podziw („Och!”), przestrach („Aaaa!”), obrzydzenie („Yyyh”), ból („Au!”) i wiele innych emocji. Inaczej mówiąc – porozumiewamy się za pomocą zdań złożonych z wyrazów, które z kolei składają się z głosek (spółgłosek i samogłosek). Znakiem graficznym głosek są litery (głoski – wymawiamy, litery – piszemy). Trudno wyobrazić sobie głoski bez podziału na samogłoski i spółgłoski. Gdyby nasze wypowiedzi składały się z samych spółgłosek lub samych samogłosek – nasz język byłby nie tylko trudniejszy w wymowie, ale i zdecydowanie trudniejszy do zrozumienia. Jak odróżnić spółgłoski od samogłosek? Różnica pomiędzy samogłoskami a spółgłoskami polega przede wszystkim na tym, że samogłoski można wymówić i usłyszeć jako pojedynczy dźwięk, np. eeeee. Wypowiadając spółgłoskę trudno wymówić ją jako pojedynczy dźwięk, np. mówiąc „b” często wychodzi nam „by”. Niektóre spółgłoski można wymawiać dłużej niż przez jedną sekundę i nie słyszeć innej głoski (np. mmm, ssss, śśś), ale sporo z nich trudno wypowiedzieć tak, by nie dało się słyszeć samogłoski (np. ky, py, dy). Jak wyjaśnić dziecku tę różnicę? Można zaproponować zabawę, podczas której będziecie wypowiadać różne głoski i zastanawiać się, czy występują same czy „do spółki z innymi”. Na przykład: Aaaaa: samodzielna (samogłoska) czy w spółce z innymi (spółgłoska)? Prawidłowa odpowiedź: samogłoska; Mmmyyy: samogłoska czy spółgłoska? Prawidłowa odpowiedź: spółgłoska (m+y) Wyyyy: samogłoska czy spółgłoska? Prawidłowa odpowiedź: spółgłoska (w+y), Rrryy: samogłoska czy spółgłoska? Prawidłowa odpowiedź: spółgłoska (r+y), Uuuu: samogłoska czy spółgłoska? Prawidłowa odpowiedź: samogłoska. I jeszcze jedno: tylko samogłoski potrafią tworzyć sylaby. Samogłoski i spółgłoski: ćwiczenia Ćwiczenie 1. Które z poniższych wyrazów zaczynają się od samogłoski, a które od spółgłoski? akacja, ósemka, igła, ul, obiad, jaszczurka, łyżwy, kot, księżyc, słońce, dinozaur, okno, (wyrazy można dobierać dowolnie, najlepiej spośród tych, których znaczeniem dziecko jest zainteresowane, np. nazwy zwierząt lub roślin, marek samochodów, itp.) Ćwiczenie 2. Zabawa – konkurs: jakie znasz imiona zaczynające się od samogłosek? Ćwiczenie 3. Zabawa – konkurs: jakie znasz imiona zaczynające się od spółgłosek? Ćwiczenie 4. W podanych wyrazach wskaż liczbę głosek, samogłosek i spółgłosek: dom, lato, kotek, bajka, jabłko, truskawka, wakacje, mróweczka Ćwiczenie 5. Podaj wyraz, który: Zaczyna się na spółgłoskę a kończy na samogłoskę: Zaczyna się na samogłoskę a kończy na spółgłoskę: Składa się z dwóch samogłosek Składa się z trzech samogłosek Składa się z 2 spółgłosek i 2 samogłosek Składa się z 3 spółgłosek i 2 samogłosek Odpowiedzi: Ćwiczenie 1. Wyrazy, które zaczynają się od samogłoski: akacja, ósemka, igła, ul, obiad, okno, Wyrazy, które zaczynają się od spółgłoski: jaszczurka, łyżwy, kot, księżyc, słońce, dinozaur. Ćwiczenie 2. Alicja, Agnieszka, Ania, Adam, Artur, Antek, Emilka, Iga, Inga, Urszula,… Ćwiczenie 3. Basia, Bartek, Dominika, Darek, Grażyna, Gustaw, Hania, Helenka, Julka, Jaś, Karolina, Krzyś, Lena, Leon, Łucja, Łukasz, Marysia, Marek, Natalia, Norbert, Paula, Paweł, Sylwia, Staś, Teresa, Tomek, Wanda, Wojtek, Zuzia, Zbyszek,… (punktem wyjścia mogą być imiona członków rodziny lub ulubionych koleżanek i kolegów) Uwaga. Nieco trudniejszą wersją tego ćwiczenia 2. i 3. może być podanie imion, które kończą się na spółgłoskę lub spółgłoskę. Ćwiczenie 4. Dom: d – o – m, 3 głoski, 2 spółgłoski (d, m), 1 samogłoska (o), Lato: l – a – t – o, 4 głoski, 2 spółgłoski (l, t), 2 samogłoski (a, o), Kotek: k – o – t – e – k, 5 głosek, 3 spółgłoski (k, t, k), 2 samogłoski (o, e), Bajka: b – a – j – k – a, 5 głosek, 3 spółgłoski (b, j, k), 2 samogłoski (a, a), Jabłko: j – a – b – ł – k – o, 6 głosek, 4 spółgłoski (j, b, ł, k), 2 samogłoski (a, o), Truskawka: t – r – u – s – k – a – w – k – a, 9 głosek, 6 spółgłosek (t, r, s, k, w, k), 3 samogłoski (u, a, a), Wakacje: w – a – k – a – c – j – e, 7 głosek, 4 spółgłoski (w, k, c, j), 3 spółgłoski, Mróweczka: m – r – ó – w – e – cz – k – a, 8 głosek, 5 spółgłosek (m, r, w, cz, k), 3 samogłoski (ó, e, a) Uwaga. Dziecko może mieć wątpliwości czy ó to spółgłoska czy samogłoska. By upewnić je, że ó to samogłoska, możemy wziąć na warsztat takie wyrazy jak np.: ósemka, krówka, makówka, borówka, stówka, itp. Ćwiczenie 5. Wyraz, który: Zaczyna się na spółgłoskę, a kończy na samogłoskę, np.: mama, tata, babcia, ciocia, kasza, jutro, pisanka, choinka, mowa, trawa, itp. Zaczyna się na samogłoskę, a kończy na spółgłoskę, np.: abażur, obłok, atlas, uraz, aplauz, intruz, obóz, aligator, organizator, itp. Składa się z dwóch samogłosek, np.: zupa, mapa, gapa, doba, rolki, rower, wyjazd, ogień, chmura, słońce, księżyc, itp. Składa się z trzech samogłosek, np.: papuga, rysunek, pogoda, sukienka, fryzura, ognisko, rabarbar, zabawa, maskotka, itp. Składa się z 2 spółgłosek i 2 samogłosek, np. woda, moda, kora, noga, ręka, buda, soda, obcy, rosa, rata, mąka, mila, itp. Składa się z 3 spółgłosek i 2 samogłosek, np.: matka, lotka, pusto, bryła, potem, ranek, ganek, sanki, dobry, itp. Uwaga. Warto pamiętać, by każde z propozycji ćwiczeń za każdym razem dostosowywać do możliwości dziecka. Najlepiej zacząć od możliwie prostych przykładów i zadań a potem stopniowo zwiększać poziom trudności. Kiedy ćwiczenia będą zbyt łatwe lub zbyt trudne – nie ma mowy o tym, by dziecko chętnie brało w nich udział. Zobacz także: Co to są spółgłoski miękkie? Wszystkie spółgłoski miękkie [PRZYKŁADY] Pisownia „nie” z różnymi częściami mowy – zasady plus dyktando sprawdzające Rzeczownik: co to jest, jak się odmienia, na jakie pytania odpowiada [przykłady]
Zakończenie rozprawki: jak napisać, co powinno zawierać, przykłady
Jak powinno wyglądać zakończenie rozprawki? Co musi się w nim znaleźć i jakich zwrotów użyć, by nie zepsuć całej pracy? Sprawdź, jak napisać dobre zakończenie rozprawki. Przekonaj się, że to prostsze, niż myślisz.
Zakończenie to bardzo ważna część każdej pracy pisemnej. W dużej mierze dotyczy to rozprawki. Jeżeli pominiemy istotne elementy w zakończeniu rozprawki, nauczyciel może uznać pracę za nieskończoną i taką, która nie zasługuje na pozytywną ocenę. Spis treści: Dobre zakończenie rozprawki: jak napisać Co powinno zawierać zakończenie rozprawki? Zwroty na zakończenie rozprawki Jak powinno wyglądać zakończenie rozprawki: przykłady Dobre zakończenie rozprawki: jak napisać Rozprawka ma ściśle określoną kompozycję. Składa się ze: wstępu, rozwinięcia i zakończenia. Brak przestrzegania tej trójdzielnej budowy rozprawki może znacznie obniżyć ocenę za całość pracy. Zakończenie to ostatnia część rozprawki. Dobre zakończenie, wraz ze wstępem powinno stanowić coś w rodzaju ram, klamry dla rozwinięcia. Chcąc jak najlepiej napisać zakończenie rozprawki, warto postarać się, aby skłoniło czytelnika do przemyśleń nad przedstawionym rozstrzygnięciem problemu i wnioskami. Co powinno zawierać dobre zakończenie rozprawki? Na zakończenie rozprawki składa się: nawiązanie do postawionej w temacie pracy tezy (hipotezy), podsumowanie rozwinięcia (argumentów i/lub kontrargumentów) rozstrzygnięcie problemu zawartego w tytule pracy. Jeśli chcesz zakończyć rozprawkę naprawdę dobrze – nie warto powtarzać słowo w słowo (lub prawie słowo w słowo) tego, co pojawiło się we wstępie i rozwinięciu. Dużo lepiej jest zgrabnie podsumować rozważania oraz wzbogacić je o coś nowego, np dodając: cytat lub przysłowie, które będzie świetnym podsumowaniem, pytania, wątpliwości, problemy, które pojawiły się w wyniku szukania rozstrzygnięcia problemu, spostrzeżenie, które nie padło we wstępie i rozwinięciu, lecz ściśle wiąże się z poruszaną problematyką. Taka pogłębiona refleksja z pewnością zostanie doceniona. Zwroty, które mogą przydać się do zakończenia rozprawki Chcąc jak najlepiej napisać zakończenie rozprawki, warto zerknąć na przykładowe zwroty, które idealnie pasują do ostatniej części pracy: Argumenty, które przytoczyłam/przytoczyłem, świadczą o… Z tego, co napisałam/napisałem, wynika… W kontekście przywołanych argumentów… W świetle przywołanych argumentów… Uważam, że udało mi się udowodnić, że… Myślę, że w oparciu o przytoczone argumenty można… Podsumowując… Reasumując, można stwierdzić… Wynika z tego, że… Czy w oparciu o przytoczone argumenty można stwierdzić, że… ? Myślę, że w dużym stopniu tak. Jak powinno wyglądać zakończenie rozprawki: przykłady To, jak napiszemy zakończenie rozprawki, w dużej mierze zależy od rodzaju rozprawki. Jak napisać zakończenie rozprawki z tezą? W przypadku rozprawki z tezą – przytaczamy argumenty potwierdzające tezę, a w zakończeniu podsumowujemy całość rozważań. Przykład: Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Uzasadnij tezę w oparciu o 3 przykłady z literatury. Zakończenie: Podsumowując, podane przykłady z literatury są dowodem na to, że dopiero w przypadku prawdziwych kłopotów poznajemy kto tak naprawdę zasługuje na miano naszych przyjaciół (tak jak Ania Shirley). Czy też – dopiero będąc w potrzebie – możemy przekonać się, że ktoś, kogo uważaliśmy za przyjaciela, tak naprawdę nigdy nim nie był (jak Leszek – kum Mieszka czy przyjaciele zajączka z bajki Krasickiego). Powyższe rozważania równie dobrze odnosić się mogą nie do naszych bliskich a nas samych – np. czy sprawdziliśmy się już jako przyjaciele w sytuacji kryzysowej? Jak napisać zakończenie rozprawki z hipotezą? W przypadku rozprawki z hipotezą należy podać argumenty potwierdzające hipotezę i/lub kontrargumenty zaprzeczające tezie. Przykład: Czy uważasz, że mogłaby/mógłbyś zaprzyjaźnić się z Anią Shirley? Uzasadnij swoją sąd. Zakończenie: Z przytoczonych argumentów wynika, że prawdopodobnie mogłabym zaprzyjaźnić się z Anią Shirley. Z tą dziewczyną nie sposób byłoby się nudzić. Z pewnością też ważną dla pogłębienia przyjaźni byłoby to, że można na niej polegać. Niewykluczone jednak, że jej upór powodowałby między nami sprzeczki. W dodatku w nerwach mogłaby powiedzieć coś, co mogłoby mocno mnie zaboleć. Tak czy inaczej z przyjemnością poznałabym Anię z Zielonego Wzgórza – chociażby we współczesnym wydaniu, np. nie rozstającą się z elektronicznym czytnikiem książek, w dżinsach i T-shircie z napisem „Jestem Ania, nie Andzia”. Wyróżniamy również takie rodzaje rozprawek jak: rozprawka problemowa, interpretacyjna i porównawcza. Pisząc zakończenie należy pamiętać, by znalazło się w nim odpowiednie dla każdej z nich podsumowanie. Co powinno zawierać zakończenie poszczególnych rodzajów rozprawek? Zakończenie rozprawki problemowej powinno zawierać nawiązanie do problemu, wnioski na podstawie argumentów, podsumowanie rozstrzygnięcia problemu Zakończenie rozprawki interpretacyjnej powinno zawierać nawiązanie do postawionej tezy/hipotezy interpretacyjnej, wnioski na podstawie argumentów, podsumowanie tezy interpretacyjnej Zakończenie rozprawki porównawczej powinno zawierać nawiązanie do tezy/hipotezy dotyczącej porównania zjawisk (postaci, postaw, etc.), wnioski na podstawie argumentów, podsumowanie. I jeszcze jedno. W zależności od objętości rozprawki – jej zakończenie może być dłuższe lub krótsze. Najlepiej, gdy jest zbliżone długością lub nieco dłuższe niż wstęp. Pamiętajmy, że największą objętość w całej kompozycji rozprawki powinno mieć rozwinięcie, czyli środkowa część rozprawki. Zobacz także: Epitet: co lepiej wiedzieć o epitecie? Pisownia „nie” z różnymi częściami mowy – zasady plus dyktando sprawdzające Co to jest równoważnik zdania? Definicja, przykłady, najważniejsze informacje
Części mowy – odmienne i nieodmienne, pytania, przykłady
Jakie są części mowy? Które są odmienne, a które nieodmienne? Dzięki prostym definicjom i licznym przykładom, naprawdę szybko można się nauczyć się, czym jest rzeczownik, czasownik i przymiotnik oraz uporządkować wiedzę o pozostałych częściach mowy przed sprawdzianem z języka polskiego.
Z częściami mowy mamy do czynienia w wielu sytuacjach, kiedy mówimy, gdy piszemy (np. wypracowanie, post na Instagramie czy SMS-a), gdy słuchamy (np. tego, co mówią lub śpiewają inni ludzie) lub kiedy czytamy (np. książki, wiadomości, a nawet napisy na murach). Sprawdź, jakie wyróżniamy części mowy i co warto wiedzieć o każdej z nich. Przy okazji przekonasz się, że nie są ci tak zupełnie obce. Spis treści: Części mowy – co to takiego? Części mowy: charakterystyka (pytania, przykłady) Odmienne i nieodmienne części mowy Jak jeszcze dzielimy części mowy? Części mowy: co to w ogóle jest? Części mowy to nic innego jak wyrazy, których używamy na co dzień. W języku polskim mamy 10 części mowy, to: rzeczownik czasownik przymiotnik liczebnik zaimek przysłówek przyimek spójnik wykrzyknik partykuła. Części mowy dzieli się na odmienne i odmienne. To jest najważniejszy podział dotyczący części mowy. Na wszystkich 10 części mowy: 5 jest odmiennych, 5 nieodmiennych. Odmienne części mowy to: rzeczownik czasownik przymiotnik liczebnik zaimek. Nieodmienne części mowy: przysłówek przyimek spójnik wykrzyknik partykuła. Więcej o odmiennych i nieodmiennych częściach mowy piszemy w dalszej części tekstu. Części mowy: charakterystyka (pytania plus przykłady) Oto wszystkie części mowy, które występują w języku polskim: Rzeczownik odpowiada na pytania: kto? co? oznacza: osoby, przedmioty, rośliny, zwierzęta, cechy, czynności lub pojęcia przykłady rzeczowników: dom, mama, Gdańsk, uspokojenie, szczerość, solidarność rodzaje rzeczowników: pospolite (kot, szkoła, talerz), własne (Maria, Bambi, Wawel), żywotne (źrebię), nieżywotne (zabawka) funkcje rzeczownika w zdaniu: jako podmiot (np. Mama poszła z nami.), przydawka (np. Kot Agnieszki jest przesympatyczny.), orzecznik (Karol to rozrabiaka), okolicznik (Bociany wrócą wiosną) lub dopełnienie (np. Nauczyciel robił mu trudności) Czasownik odpowiada na pytania: co robi? co się z nim/nią dzieje? oznacza: czynności albo stany przykłady czasowników: piszę, tęsknisz, czyta, jest, chodzimy, spacerują, wyzdrowieli rodzaje czasowników: dokonane (napisałam), niedokonane (piszę) funkcje czasownika w zdaniu: jako orzeczenie (np. Maciek lubi wędrować.,) podmiotu (np. Śpiewający popełnił gafę.), dopełnienie (Bardzo długo marzyłam o tym spotkaniu) lub okolicznik (Wywracając się, przedszkolak spotrącił talerz). Przymiotnik odpowiada na pytania: jaki? jaka? jakie? który? która? które? czyj? czyja? czyje? oznacza: cechy, właściwości ludzi, zwierząt, rzeczy i pojęć przykłady przymiotników: mój, czerwona, jasne, ojca, rodzaje przymiotników: męski (np. ładny, srebrny), żeński (np. ładna, srebrna) i nijaki (np. ładne, srebrne) funkcje przymiotnika w zdaniu: podmiot (np. Chory skarżył się na ból gardła), przydawka (np. Fioletowa lawenda pachniała oszałamiająco), dopełnienie (np. Podczas spaceru spotkali kudłatego kundelka) lub orzecznik (np. Wcale nie jestem leniwa) Zaimek odpowiada na pytania: te same, na które odpowiadają części mowy, jakie zastępują oznacza: inne części mowy, które pozwalają skrócić wypowiedź lub uniknąć powtórzeń, przykłady zaimków: ja, ty, on, co, nic rodzaje zaimków: osobowe (np. ty, my, oni), wskazujące (np. ten, tamta, tamto), pytające (np. co? jaki?), przeczące (np. nikt, żadna), względne (gdy łączą zdania podrzędne z nadrzędnymi, np. kto? co?), zwrotne (np. się) funkcje zaimków w zdaniu: jako podmiot (np. Ona zrywała te kwiaty z myślą o mamie), dopełnienie (np. Mama ugotowała taki obiad, by mu smakował), przydawka (np. Nie wierzę w żadne duchy) Liczebnik odpowiada na pytania: ile? który z kolei? oznacza: ilość, kolejność przykłady liczebników: jeden, pierwszy, pięcioro rodzaje liczebników: główne (np. jeden, dwa, trzy), porządkowe (np. pierwszy, piąty, setny), ułamkowe (np. półtora, ćwierć, pół), zbiorowe (np. troje, czworo, siedmioro), nieokreślone (np. kilka, kilkanaście, kilkadziesiąt); inny podział dzieli liczebniki na proste (np. pięć, jedenaście, milion) i złożone (trzydzieści trzy, dwa tysiące jeden, tysiąc dwieście trzeci), funkcje liczebnika w zdaniu: jako przydawka (np. Dzieci najbardziej lubiły się bawić we dwoje), orzecznik (np. Nie zamierzam być tą trzecią!) Przysłówek odpowiada na pytania: jak? gdzie? kiedy? oznacza: miejsce, czas lub sposób przykłady przysłówków: spokojnie, wewnątrz, wieczorem rodzaje przysłówków: sposobu (brzydko, sprawnie, sprytnie), miejsca (blisko, daleko, wszędzie), czasu (jutro, nigdy, zawsze) funkcje przysłówka w zdaniu: jako okolicznik (np. Ania podczas lekcji zachowywała się dziwnie) Przyimek nie odpowiada na żadne pytania, oznacza: część mowy, która dopiero wraz z innymi wyrazami może tworzyć pewną sensowną całość (tzw. wyrażenie przyimkowe) przykłady przyimków: pod, z, w, rodzaje przyimków: proste (np. ku, z, o) i złożone (pomimo, obok, zza) funkcje przyimka w zdaniu: jako niesamodzielna część mowy może posiadać określoną funkcję wyłącznie w połączeniu z inną częścią mowy, (np. Dziewczynki poszły na spacer – jako okolicznik) Spójnik ta część mowy również nie odpowiada na żadne pytania oznacza: połączenie wyrazów w zdaniu lub wypowiedzi przykłady spójników: i, ale, albowiem rodzaje spójników: współrzędne (np. oraz, zatem, dlatego) i podrzędne (gdyż, ponieważ, żeby), funkcje spójnika w zdaniu: spaja elementy wypowiedzi, w zdaniu nie pełni żadnej funkcji składniowej Wykrzyknik ta część mowy również nie odpowiada na żadne pytania, oznacza: emocje, zawołanie, wolę osoby mówiącej przykłady wykrzykników: ach! hej! ha! rodzaje wykrzykników: prócz wykrzykników wyważających uczucia (np. auć!) lub wolę (np. hej!) wyróżniamy również wykrzykniki dźwiękonaśladowcze (np. dzyń, biiip, łup) i apelatywne (np. hejże, dobra, ćśśś) funkcje wykrzyknika: podkreślenie siły wypowiedzi, emocji, zaakcentowanie hałasu, w zdaniu nie pełni żadnej funkcji składniowej Partykuła ta część mowy również nie odpowiada na żadne pytania, oznacza: wyrażenie lub podkreślenie emocji przykłady partykuł: właśnie, czy, niech rodzaje partykuł: twierdząca (np. tak), rozkazująca (np. niech), wątpiąca (np. bodaj), przypuszczająca (np. by), ograniczająca (np. tylko), przecząca (np. ani), mnożna (np. razy). funkcje partykuł: w zdaniu nie pełni żadnej funkcji składniowej lecz akcentuje emocje towarzyszące wypowiedzi) Odmienne i nieodmienne części mowy Jak już wspomnieliśmy wyróżniamy odmienne i nieodmienne części mowy. Odmienne części mowy: Wśród odmiennych części mowy są te z nich, które odmieniają się przez przypadki, liczby, strony, osoby, rodzaje. Jak zaraz się przekonasz, poszczególne części mowy wcale nie muszą odmieniać się przez wszystkie te kategorie. Rzeczowniki odmieniają się przez: - przypadki (np. kolega, kolegi, koledze, kolegę, kolegą, koledze, kolego) - liczby (np. kolega – koledzy) Czasowniki odmieniają się przez: - osoby (np. jem, jesz, je, jemy, jecie, jedzą) - liczby (np. jem – jemy) - czasy (np. jem – czas teraźniejszy, zjem – czas przyszły, zjadłem – czas przeszły) - strony (jedząc – strona czynna, jedzony – strona bierna) - tryby (jem – tryb oznajmujący, zjadłbym – tryb przypuszczający, jedz – tryb rozkazujący) Przymiotniki odmieniają się przez: - przypadki (np. mądry, mądrego, mądremu, mądrego, mądrym, mądrym, mądry) - liczby (np. mądry– mądrzy) - rodzaje (np. mądry, mądra, mądre) Zaimki odmieniają się przez: - przypadki (np. ja, mnie, mi, mnie, mną, mnie, ja) - liczby (ja - my, ona - one) - rodzaje (on, ona, ono) Liczebniki odmieniają się przez: - rodzaje - wyjątek to liczebniki ułamkowe (np. jeden, jedna, jedno) Nieodmienne części mowy Nieodmienne części mowy nie odmieniają się ani przez przypadki, ani przez liczby, czasy, strony, osoby i rodzaje. Spójniki Przysłówki Przyimki Wykrzykniki Partykuły Jako ćwiczenie możesz przeczytać ostatnią otrzymaną wiadomość na portalu społecznościowym lub SMS i odpowiedzieć sobie, jakimi częściami mowy są składające się nań wyrazy. Trenować możesz też na wybranym zdaniu z książki lub dowolnego tekstu. Jak jeszcze dzielimy części mowy? Części mowy dzieli się również na takie, które mogą występować samodzielnie i na takie, które wymagają sąsiedztwa innych wyrazów. Części mowy dzielimy również na: Nazywające – rzeczowniki, przymiotniki, przysłówki Wskazujące – zaimki, zaimki dzierżawcze, zaimki przysłówkowe Szeregujące – liczebniki główne, porządkowe i przysłówkowe Części mowy możemy podzielić także na: Prymarne – rzeczowniki, zaimki, liczebniki główne Sekundarne – przymiotniki, dzierżawcze, liczebniki porządkowe Tercjarne – przysłówki, zaimki przysłówkowe, liczebniki przysłówkowe. Zobacz także: Części zdania: jakie są, na jakie pytania odpowiadają [przykłady + najważniejsze informacje] Odmiana przez przypadki - pytania i przykłady odmiennych i nieodmiennych części mowy Test wiedzy z lektury: "Felix, Net i Nika": rozwiąż nasz quiz!
Co to znaczy syzyfowa praca – znaczenie frazeologizmu i tytułu powieści „Syzyfowe prace”
„Syzyfowe prace” to tytuł lektury, doskonale znanej całym pokoleniom uczniów. Ale z frazeologizmem „syzyfowa praca” można spotkać się nie tylko na lekcjach języka polskiego. Co to właściwie znaczy, że coś jest syzyfową pracą?
Cykl lekcji języka polskiego poświęconych omawianiu powieści Stefana Żeromskiego, zwykle otwiera wyjaśnienie, co oznacza „syzyfowa praca”. I trudno się dziwić, ponieważ nie rozumiejąc znaczenia tego frazeologizmu, uczniowie mają kłopot z interpretacją całej powieści. Warto pamiętać, że pojęcie „syzyfowej pracy” znane było na długo przed powstaniem książki. Używane jest również we współczesnej polszczyźnie. Syzyfowa praca? Skąd wziął się ten związek frazeologiczny? Aby zrozumieć, czym jest „syzyfowa praca”, należy przypomnieć sobie perypetie mitologicznego Syzyfa. Nieszczęśnika, którego po śmierci spotkała sroga kara. Syzyf pokutował, wtaczając ciężki głaz pod górę, a kiedy już zbliżał się do szczytu – kamień staczał się i Syzyf musiał zaczynać pracę od nowa. Za co bogowie skazali Syzyfa na te męki? Różne źródła wskazują na rozmaite przewinienia tego „najchytrzejszego z ludzi”. Między innymi, Syzyf miał zasłużyć na gniew bogów za zdradzanie boskich sekretów i wykradanie im ambrozji. Przypisuje mu się także zakucie w kajdany Hadesa, boga śmierci – wskutek czego nikt na świecie nie mógł umrzeć. Są też starożytne podania, według których Syzyf był bogiem słońca. Głaz, który nieustannie wtacza, to tarcza słońca, a wzgórze to nieboskłon. Jedno jest pewne: praca Syzyfa była niekończącą się męką. I nie wiadomo: czy większy ból sprawiało fizyczne wycieńczenie czy świadomość, że kiedy głaz z hukiem stacza się ze skały – cały trud idzie na marne. Syzyfowa praca – przykłady z życia wzięte Od czasów Syzyfa, jego trud wykorzystuje się jako metaforę bezskutecznych wysiłków. Co może być współczesnym, codziennym przykładem syzyfowych prac: jesienne grabienie liści (już po chwili z drzew spadają kolejne liście i efekty całej pracy są niewidoczne), pielenie grządek (chwasty bardzo szybko odrastają), odśnieżanie (podczas gdy z chmur sypią się wciąż płatki śniegu). Przykłady syzyfowych prac można mnożyć. Sięgając po rozmaite sytuacje – począwszy od tych zabawnych (np. zjedzenie wszystkich czekolad w fabryce czekolady), aż po wyjątkowo trudne (np. walka z nieuleczalną chorobą). „Syzyfowe prace” – tytuł ma znaczenie Tytuł dzieła literackiego nigdy nie jest dziełem przypadku. Wręcz przeciwnie. „Syzyfowe prace” nie są tu wyjątkiem. Można powiedzieć, że nad tytułem tej powieści nauczyciele i uczniowie pochylają się dłużej niż nad innymi. Ma to związek ze znaczeniem frazeologizmu syzyfowe prace, które jest bardzo ważne z kilku powodów: pozwala zrozumieć sens lektury, pokazuje, co to jest związek frazeologiczny, uświadamia, jak ważne w historii literatury i współczesnego języka mogą być nawiązania do starożytnych mitów. ​Tytuł powieści najczęściej wyjaśnia się jako odniesienie do rusyfikacji w czasach zaborów. Usilne działania zaborców, by wyplenić polskość okazały się trudne i bezskuteczne jak praca Syzyfa. Jest jednak i drugie znaczenie tytułu „Syzyfowych prac”. Opieranie się rusyfikacji było dla polskiej młodzieży wyzwaniem trudnym i wymagającym zaczynania wciąż od początku. W tym rozumieniu Syzyfami byli tacy bohaterowie „Syzyfowych prac” jak Marcin Borowicz czy Bernard Zygier. Źródła: S. Kopaliński: Słownik mitów i tradycji kultury. Warszawa 2007 Z. Kubiak: Mitologia Greków i Rzymian. Warszawa 2003 S. Żeromski: Syzyfowe prace. Opr. J. Paszek, Katowice 2007 Zobacz także: Czy dzieci powinny oglądać "Squid Game"? Psycholog Aleksandra Piotrowska: "Agresywne zachowania zaczynają być traktowane jako coś normalnego" "Dzieci z Bullerbyn": test ze znajomości lektury. Sprawdź jak dobrze znasz "Dzieci z Bullerbyn"! "Ania z Zielonego Wzgórza" quiz ze znajomości lektury
Kasjer w supermarkecie zarabia więcej od DYPLOMOWANEGO NAUCZYCIELA!
Ministerstwo Edukacji nie planuje zmian w płacach nauczycieli. Tymczasem sieci handlowe zapowiadają podwyżki dla początkujących kasjerów. Już wkrótce minimalna pensja pracownika supermarketu będzie przewyższać wynagrodzenia dyplomowanych nauczycieli.
Sieć sklepów Lidl planuje podwyżki pensji o 150-200 zł. Pracownik tej sieci supermarketów otrzyma na początek pensję w wysokości 3550-4350 zł brutto (ostateczna kwota zależna jest od miejscowości). Po dwóch latach pracy płace wzrastają już do 3900-4800 zł brutto. Kasjer zarabia więcej niż nauczyciel Nauczyciel stażysta z tytułem magistra i profesjonalnym przygotowaniem pedagogicznym otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 2949 brutto. Jest to kwota aż o 600 zł mniejsza niż u początkującego kasjera Lidla. Nauczyciel kontraktowy otrzymuje wynagrodzenie wyższe zaledwie o kilkadziesiąt złotych (3034 zł). Na płacę zbliżoną do pensji kasjera może liczyć dopiero… nauczyciel mianowany, który zarabia 3445 zł. Niestety, nawet nauczyciel dyplomowany z wieloletnim doświadczeniem otrzymuje zasadnicze wynagrodzenie w wysokości 4046 zł. Nadal jest to pensja o 25% niższa od tej, którą otrzymuje kasjer z dwuletnim doświadczeniem. Sieci supermarketów często oferują także dodatkowe benefity dla pracowników. Lidl zapewnia m.in. prywatną opiekę medyczną dla całej rodziny, ubezpieczenie na życie, a także umożliwia konsultacje z ekspertami od problemów prawnych, finansowych czy osobistych. Otrzymują także bony na święta, wyprawki szkolne dla dzieci, a także karty oferujące dostęp do obiektów sportowych. Na takie udogodnienia nie mogą liczyć pracownicy oświaty. Ministerstwo nie planuje także w tym roku żadnych podwyżek. Źródło: glos.pl, money.pl Zobacz też: Zmiany w szkole 2021: brak podwyżek dla nauczycieli, mniejsze wymagania dla uczniów Nauczyciele nie będą szczepieni na koronawirusa. Co to oznacza dla zdalnego nauczania? Nauczyciele upomniani przez Urząd: mają wyglądać schludnie. I posprzątać w domu. A uczniowie? W piżamach!
Papieskie encykliki do nauki przedsiębiorczość i seksualności – proponuje minister edukacji
Zdaniem Przemysława Czarnka dzieła Jana Pawła II mogłyby stanowić dobry materiał do lekcji przedsiębiorczości. „Chodzi nie tyle o wymiar religijny, ile o etyczne spojrzenie na przedsiębiorczość” – stwierdził w rozmowie z „Gościem Niedzielnym”. Uważa on również, że można by z nich korzystać do nauczania o seksualności.
„Gdy uczymy podstaw przedsiębiorczości, moglibyśmy wprowadzić fragmenty papieskich encyklik na temat tego, czym jest praca, wolny rynek, sprawiedliwość społeczna itp.” – powiedział minister edukacji w rozmowie z dziennikarzem pisma katolickiego. Według niego nie chodzi koniecznie o to, by encykliki papieskie stały się w całości lekturami obowiązkowymi, ale by włączyć je we fragmentach do podręczników szkolnych. Papieskie encykliki w szkolnych podręcznikach? W niedawnym wywiadzie udzielonym dla „Gościa Niedzielnego” minister Przemysław Czarnek opowiedział m.in. o tym, jakie ma pomysły na włączenie do kanonu lektur w szkołach średnich tekstów papieża Jana Pawła II. Szef resortu edukacji stwierdził, że z fragmentów papieskich encyklik społecznych można by uczyć przedsiębiorczości. Dodał, że chodzi „nie tyle o wymiar religijny, ile o etyczne spojrzenie na przedsiębiorczość”. Inne pomysły ministra na wykorzystanie tekstów papieża w edukacji szkolnej Zdaniem Przemysława Czarnka dzieło Jana Pawła II pod tytułem „Miłość i odpowiedzialność” nadaje się do edukowania uczniów w zakresie seksualności człowieka. Minister wyjaśnił: „Nie jestem też przeciwnikiem postulatów, aby w najstarszych rocznikach szkół ponadpodstawowych wprowadzić elementy nauczania Jana Pawła II na temat ludzkiej seksualności” właśnie na podstawie powyższego dzieła. Uważacie, że włączenie encyklik papieża Polaka we fragmentach do podręczników szkolnych jest dobrym pomysłem? A może są to dzieła, które powinny być w całości lekturami obowiązkowymi? Źródło: rmf24.pl Zobacz także: Jak będzie wyglądać powrót uczniów do szkół? MEN podał nowe wytyczne Adam Niedzielski podał dwa możliwe scenariusze powrotu dzieci do szkół Rekrutacja do szkół podstawowych –​ zasady, kryteria, terminy
Przemysław Czarnek poinformował, czy jest szansa na powrót uczniów do szkół 18 stycznia
Minister Edukacji podał datę, kiedy zapadnie ostateczna decyzja w sprawie terminu powrotu do nauki stacjonarnej oraz tego, czy od razu wrócą do szkół wszyscy uczniowie, czy najpierw tylko dzieci z klas 1-3.
W dniach między 11 a 15 stycznia zaplanowane jest przeprowadzenie masowych testów na koronawirusa wśród nauczycieli uczących w klasach 1-3 szkół podstawowych, o czym poinformowało Ministerstwo Zdrowia w środę, 30 grudnia. Z zebranych od nauczycieli informacji wynika, że chętnych do przebadania jest 190 tysięcy pracowników szkół. Udział w testach ma być darmowy i dobrowolny. Minister edukacji Przemysław Czarnek w rozmowie z TVP Info poinformował, czy dopiero po wynikach testów nauczycieli dowiemy się, kiedy dzieci mają szansę na powrót do placówek szkolnych. Trzeba sprawdzić, ilu nauczycieli będzie mogło wrócić do szkół Przemysław Czarnek wyjaśnił, że masowe testy na obecność koronawirusa wśród nauczycieli potrzebne są do tego, by „stworzyć taką bramkę, która spowoduje, że nauczyciele, którzy będą mieli koronawirusa, będą musieli udać się jeszcze na nauczanie zdalne, czy w ogóle w izolację, natomiast do szkół wrócą tylko ci, którzy nie mają koronawirusa”. Jednak decyzja o tym, którzy uczniowie i kiedy wrócą do nauczania stacjonarnego, ma zapaść wcześniej, przed testami nauczycieli. Jeszcze nie wiadomo, kiedy dokładnie możliwy będzie powrót uczniów do szkół. Zależy to od sytuacji epidemicznej w kraju. „Powrót uczniów do szkół planujemy, jeśli pozwoli na to rozwój pandemii koronawirusa, już po 17 stycznia. Powtarzam: jeśli pozwoli na to sytuacja z rozwojem pandemii koronawirusa. Będziemy to oceniać za kilka dni, będą to oceniać epidemiolodzy, wirusolodzy, będą oceniać dynamikę pandemii koronawirusa. Będziemy podejmować decyzję po 4 stycznia – między 4 a 11 stycznia, o tym, czy wracamy do szkół i kto wraca” – stwierdził minister. W tych dniach ma zapaść decyzja zarówno o tym, od kiedy szkoły znów będą otwarte, jak i o tym, czy trafią do nich wyłącznie uczniowie klas początkowych, czy też uczniowie klas ósmych i maturalnych. Źródło: gazeta.pl Zobacz także: Terlecki o petycji w sprawie umożliwienia dzieciom wychodzenia na dwór: „Narzekanie, żeby narzekać” Jest szansa na udane ferie? Niektóre wyciągi jednak będą działać! Plany MEN-u na 2021 rok: „Ochrona dzieci w szkołach przed demoralizacją” jednym z nich
Nauczyciele ZNIKAJĄ! „nie przeprowadzili ani jednej lekcji online”
O zjawisku „znikających nauczycieli” zaczynają mówić uczniowie i współpracownicy. Niektórzy prowadzący niczego nie zadają, niczego nie wymagają i nie prowadzą zajęć, a kontakt z nimi jest bardzo utrudniony. W tym samym czasie pobierają jednak pensję. Jak to się dzieje?
„Niektórzy nauczyciele pracowali ciężko, niektórzy nauczyciele nie robili kompletnie nic. Wielu było takich, którzy nie przeprowadzili ani jednej lekcji online. A pensję regularnie otrzymywali" – wyznała jedna z nauczycielek w technikum na Dolnym Śląsku - wzięła udział w badaniu Centrum Cyfrowego przeprowadzonym przez badaczki Annę Buchner, Magdalenę Szeniawską i Marię Wierzbicką. Znikających nauczycieli jest dużo. Nikt nie zna dokładnej skali. Jak i dlaczego do tego dochodzi? Uczniowie zabierają głos „Dużo więcej musimy uczyć się na własną rękę i jesteśmy do tyłu z materiałem. Teraz moja szkoła chyba bardziej pilnuje nauczycieli, ale w tamtym półroczu przez ponad miesiąc nie mieliśmy lekcji z jednego przedmiotu ani żadnego kontaktu z prowadzącą nauczycielką. Od znajomych wiem, że to nieodosobniony przypadek” – poinformowała Maja, uczennica liceum z Krakowa. Z opowieści innych uczniów wynika, że nauczyciele potrafią także znikać nawet w klasach maturalnych, prowadząc przedmioty, które dana klasa zamierza zdawać na egzaminie dojrzałości. Nie prowadzą lekcji online, zadają jedynie pracę do wykonania samodzielnie. Dlaczego nauczyciele znikają? Ekspertka odpowiedzialna za nadzorowanie i pomoc w pracy nauczycielskiej przywołuje przykład historyczki. „Jest samotna, nie ma męża ani dzieci, które mogłyby pomóc opanować technikalia. Internet ma niestabilny, mieszka na wsi 40 km od naszego miasta. Nie wiedziała, jak zainstalować Teamsy. Szkoła jej w tym pomogła, ale ona nie radziła sobie z organizacją spotkań, prowadzeniem zdalnych lekcji. Wcześniej nie stosowała narzędzi TIK (technologii informacyjno-komunikacyjnych), chociaż teoretycznie powinna je znać. Do tej pory prowadziła lekcje, stosując tradycyjnie metody pracy. Ogarnęła ją panika w nowej rzeczywistości. Uciekła na zwolnienie lekarskie. Czuje się bezradna” – wyznała. Nie wszyscy nauczyciele jednak mogą prosić o pomoc, dlatego się wycofują. Od rozpoczęcia zdalnego nauczania na emeryturę lub świadczenia kompensacyjne albo na urlop dla poratowania zdrowia przeszła aż dwukrotnie większa liczba nauczycieli należących do związku zawodowego niż rok temu. „Ta skala jest jednak większa, bo to dane jedynie z 14 województw i obejmuje tylko członków ZNP” – informuje Magdalena Kaszulanis, rzeczniczka ZNP. Jak pomaga ministerstwo? Główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak darmowych szkoleń z prowadzenia lekcji online. MEN, zapytany o liczbę przeszkolonych od wiosny nauczycieli, odmawia podania liczby. Nauczyciele sami przyznają, że brak im szkoleń i jakiejkolwiek pomocy ze strony ministerstwa. „Czas, kiedy musiałam pracować zdalnie, to był najgorszy czas w moim życiu zawodowym. My, nauczyciele, zostaliśmy postawieni w bardzo trudnej sytuacji. Ministerstwo ogłaszało kolejne swoje sukcesy, a my ciężko pracowaliśmy pozostawieni sami sobie” – ujawniła jedna z nauczycielek pracująca na Mazowszu. Tylko 5% nauczycieli biorących udział w badaniu Centrum Cyfrowego zadeklarowało, że otrzymało jakiekolwiek wsparcie od MEN od początku trwania pandemii. Źródło: Wyborcza.pl Zobacz też: Nauczyciele nie będą szczepieni na koronawirusa. Co to oznacza dla zdalnego nauczania? Dzieci lekarzy BEZ prawa do nauki zdalnej? Mają siedzieć w świetlicach. „Ręce opadają” Nauczyciele o zdalnej nauce w klasach 1-3: tragedia, nie znają liter, nie czytają, poziom przedszkola
Librus nie działa. Paraliż szkół już pierwszego dnia nauki zdalnej!
Od dziś wszyscy uczniowie klas 4-8 przechodzą na system nauki zdalnej. Jak na razie jedynie w teorii, bo od rana są ogromne problemy z aplikacją Librus – łącze albo w ogóle nie działa, albo ciągle się zawiesza i bardzo długo ładuje. Czy tak ma wyglądać efektywna nauka?
Poniedziałkowy poranek rozpoczął się dla wielu polskich uczniów zupełnie inaczej, niż to było dotychczas. Zamiast spakowania plecaka i wyjścia do szkoły, musieli usiąść w domu przed komputerami i rozpocząć naukę zdalną. Taką decyzję podjął kilka dni temu rząd w związku z szalejącą pandemią koronawirusa. Nie byłoby żadnego problemu z nauką na odległość, gdyby nie fakt, że aplikacja, przez którą należy połączyć się, by odbyć lekcje, nie działa, jak powinna. System co chwila się zawiesza, nie łączy albo strasznie długo się ładuje. Pierwszy dzień nauki zdalnej i już problemy z łączem Rodzice i uczniowie klas 4-8 szkół podstawowych musieli przygotować się na zmianę formy edukacji zgodnie z rozporządzeniem rządu. Jak widać jednak Librus, dzięki któremu ta edukacja może być w ogóle możliwa, nie został przygotowany. Reporter Radia ZET Jacek Czarnecki poinformował rano na Twitterze : „Librus wisi. „To by było ma tyle” jeśli chodzi o zdalną naukę....”. Librus wisi. „To by było ma tyle” jeśli chodzi o zdalną naukę..... — Jacek Czarnecki (@JacekCzarnecki1) October 26, 2020 O tym, że problem rzeczywiście istnieje, przekonują również internauci. Pod tweetem Jacka Czarneckiego pojawiły się komentarze potwierdzające, że popularny system do nauki zdalnej nie działa poprawnie. szybko poszło#librus #zdalne_nauczanie pic.twitter.com/MJ5cQBxjO2 — Dominik Zugaj (@_haskell_V) October 26, 2020 Dla zainteresowanych: Librus nie działa... więc zorientowani wiedzą, co to znaczy, Teams działa, ale bez Librusa za wiele się nie zrobi. Tak @MC_GOV_PL @MEN_GOV_PL działa nauczanie zdalne w pierwszym dni! Nie daliście szansy, aby dzieciaki wzięły książki ze szkoły...patałachy pic.twitter.com/La6df9Cbb4 — Erato (@Erato001) October 26, 2020 Część uczniów korzysta z innego, konkurencyjnego systemu o nazwie Vulcan. Zdaje się, że z nim nie ma jak na razie podobnych kłopotów. Nie odnotowano również zgłoszeń świadczących o tym, że aplikacje Teams oraz Zoom, służące do wideokonferencji, działają niepoprawnie. Źródło: radiozet.pl Zobacz także: Korwin-Mikke chce odejścia od szkół koedukacyjnych: „Zmniejszy interakcję i przenoszenie koronawirusa” Minister edukacji Przemysław Czarnek szykuje duże zmiany w szkołach! Chaos w szkołach: dzieci się zarażają, nauka zdalna to FIKCJA! „Zostaliśmy sami”
Z podręcznika do biologii dla klas VII… zniknął temat antykoncepcji!
Nowa wersja popularnego podręcznika do biologii wydawnictwa Nowa Era została wydana z pominięciem lekcji o antykoncepcji, która była tam obecna jeszcze w poprzednim wydaniu. Wydawnictwo zrzuca winę na rządową podstawę programową, ale nauczyciele nie wierzą w te usprawiedliwienia.
O usunięciu tematu dotyczącego zapobiegania ciąży poinformował redakcję wyborcza.pl jeden z nauczycieli biologii z Warszawy. „Początek roku szkolnego. Siadam do opracowania wymagań edukacyjnych dla uczniów na poszczególne oceny. Pracuję z podręcznikiem. Na początku września do szkoły dotarła nowa edycja „Pulsu Życia" wydawnictwa Nowa Era. Książkę dla VII klasy kartkuję kilka razy w przód i tył i nie mogę uwierzyć. Zniknął z niej temat antykoncepcji” – relacjonuje biolog. Antykoncepcja w poprzednim wydaniu podręcznika Jeszcze przed wakacjami obowiązywała poprzednia wersja podręcznika, wydana w 2017 roku. Wtedy temat antykoncepcji był poruszany w rozdziale „Higiena i choroby układu rozrodczego”. Książka przedstawiała zarówno wady, jak i zalety poszczególnych metod antykoncepcyjnych. Przy <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/npr-metoda-wieloobjawowa-a-ciaza-metoda-wieloobjawowa-a-antykoncepcja-9132-r1/">metodach naturalnych znajdowała się adnotacja, że są one w pełni bezpieczne dla zdrowia, jednak potrafią być<a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/stosunek-przerywany-w-dni-plodne-jakie-jest-ryzyko-zajscia-w-ciaze-26259-r1/"> zawodne w przypadku nieregularnych miesiączek, a w tabeli metod chemicznych było ostrzeżenie, że <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/antykoncepcja-hormonalna-jest-bezpieczna-i-skuteczna-29228-r1/">antykoncepcja hormonalna (taka jak np. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/pigulki-antykoncepcyjne-jakie-pigulki-antykoncepcyjne-wybrac-antykoncepcja-hormonalna-1103-r1/">pigułki) może prowadzić do uszkodzeń wątroby, a środki plemnikobójcze – do uczuleń. Rozdział zawierał także informacje o świadomym planowaniu rodziny. Wydawnictwo obwinia rząd Wydawnictwo twierdzi, że ma związane ręce: jeśli tematu nie ma w zatwierdzonej przez rząd podstawie programowej, nie może być on zamieszczony w podręczniku. „Brak, bo tematu antykoncepcji nie ma w obecnej podstawie programowej do biologii. Zakres tematyczny podręcznika musi być zgodny z jej zakresem, co jest wymogiem, aby publikacja znalazła się w wykazie podręczników dopuszczonych do użytku szkolnego” – wyjaśnia Agnieszka Mallek, dyrektor ds. komunikacji marketingowej i PR w wydawnictwie Nowa Era. A jakie jest stanowisko rządu w tej sprawie? Jeszcze w 2017 roku, znana z likwidacji gimnazjów minister Anna Zalewska utrzymywała, że kwestia edukacji seksualnej powinna być pozostawiona rodzicom, nie nauczycielom. Bezradność nauczycieli „Jakie by nie były, nie kupuję tłumaczenia, że temat zniknął z podręcznika, bo nie ma go w podstawie programowej. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, żeby treści zawarte w podręczniku wykraczały poza podstawę programową” – zauważa Jolanta Gajęcka, dyrektorka szkoły podstawowej nr 2 w Krakowie. Temat antykoncepcji, chociaż zniknął z lekcji biologii, jest nadal w programie zajęć wychowania do życia w rodzinie. Zgodnie z zasadami oceniania, uczeń powinien „dokonać oceny poszczególnych środków antykoncepcyjnych w aspekcie medycznym, psychologicznym, ekologicznym ekonomicznym, społecznym i moralnym". Lekcje wychowania do życia w rodzinie są jednak nieobowiązkowe, co oznacza, że z zajęć obligatoryjnych polski uczeń nie dowie się niczego o antykoncepcji i ochronie przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Kontrowersyjne lekcje wychowania do życia w rodzinie Z kolei nauczyciele prowadzący WDŻ często straszą, zamiast faktycznie edukować. Dowodem na to są ankiety. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/16-letnia-matka-i-martwy-noworodek-w-nowym-miescie-lubawskim-24849-r1/">Ostatnie badanie na ten temat przeprowadziła w 2016 roku Grupa „Ponton” zajmująca się edukacją seksualną. Kwestionariusz powstał przy współpracy z prof. Zbigniewem Izdebskim. Wynika z niego, że uczniowie, zamiast czerpać wiedzę o zdrowym i bezpiecznym życiu seksualnym, są zastraszani skutkami współżycia. Na lekcjach słyszą cytaty takie jak to, że „dziewczyna nie-dziewica jest jak nadgryzione jabłko, którego wszyscy brzydzą się dotknąć", że „seks oralny prowadzi do zapalenia zatok”, a… żona będąca ofiarą przemocy domowej musi „nieść swój krzyż”. Czy do sytuacji ustosunkuje się Ministerstwo Edukacji Narodowej, a za wycofanie jednego z ważniejszych tematów w podstawie zostaną jeszcze wyciągnięte konsekwencje? Źrodło: wyborcza.pl Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zwiazki-i-seks/metody-antykoncepcji-skuteczna-antykoncepcja-8902-r1/">Nowoczesna antykoncepcja. Poznaj metody dostępne w Polsce <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/omenaa-mensah-edukacja-seksualna-zamiast-religii-w-szkolach-29856-r1/">Omenaa Mensah: edukacja seksualna zamiast religii w szkołach! <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przed-ciaza/starania-o-dziecko/npr-metoda-wieloobjawowa-a-ciaza-metoda-wieloobjawowa-a-antykoncepcja-9132-r1/">Jak stosować NPR: naturalne metody planowania rodziny?
Od września koniec z FIKCYJNĄ nauką zdalną! Będzie plan lekcji i tylko nauka online
Jeśli w kolejnym roku szkolnym konieczne będzie kontynuowanie kształcenia na odległość, ma ono wyglądać inaczej niż dotychczas. Zmiany mają przede wszystkim odciążyć rodziców, którzy w wielu przypadkach zostali zmuszeni do bycia nauczycielami swoich dzieci. Pojawiają się jednaki wątpliwości, czy edukacja na nowych zasadach będzie w ogóle możliwa.
Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami resort edukacji szykuje się na kontynuowanie kształcenia na odległość w kolejnym roku szkolnym. Jednak po wielu skargach wysyłanych przez rodziców na temat sposobu realizowania nauczania zdalnego, ma ono wyglądać inaczej niż dotychczas. Rodzice nie będą już zmuszeni do bycia nauczycielami własnych dzieci. Lekcje mają się odbywać online zgodnie z planem zajęć, dokładnie tak, jak byłoby to w przypadku edukacji stacjonarnej. Pomysł budzi nadzieje, ale i obawy. Nie wszyscy są zdania, że prowadzenie wszystkich lekcji w pełnym wymiarze godzinowym przez internet jest możliwe. Zdaniem Sławomira Wittkowicza z Forum Związków Zawodowych może to jedynie „doprowadzić do pogłębienia się dysproporcji między miastem a wsią”. Dlaczego? Edukacja zdalna od września prawie pewna Przy obecnym reżimie sanitarnym nie jest możliwe, aby uczniowie mogli od września wrócić do szkół. Wiele placówek jest tak przepełnionych, że nie da się stworzyć klas kilkunastoosobowych. Byłoby to wykonalne ewentualnie w małych podmiejskich szkołach, ale tam z kolei pojawiłby się problem braku dostatecznej liczby nauczycieli lub ewentualnych pieniędzy na podwyżki, gdyby musieli pracować więcej godzin. Nie wiadomo też, jak będzie wyglądała sytuacja epidemiologiczna w Polsce po wakacjach, dlatego na razie nie ma żadnych wytycznych w zakresie luzowania obostrzeń w placówkach edukacyjnych. W związku z tym jedynym rozwiązaniem, jakie pozostaje resortowi edukacji, jest <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/dzieci-nie-wroca-do-szkol-od-wrzesnia-nadal-zdalne-nauczanie-z-domu-29357-r1/">przygotowanie nauczycieli na kontynuowanie kształcenia na odległość. Od września ma ono jednak mieć zupełnie inną jakość, niż w obecnym roku szkolnym. MEN szuka najlepszych rozwiązań edukacji na odległość Dyrektor departamentu wychowania i kształcenia integracyjnego MEN Joanna Wilewska wystosowała pismo do dyrektorów i nauczycieli szkół, w którym zachęca do dzielenia się dobrymi praktykami związanymi z dotychczasową realizacją nauki na odległość. Do końca tego roku szkolnego ma powstać specjalny bank rozwiązań, które można by od września wdrożyć w ramach kształcenia zdalnego z wykorzystaniem zasobów elektronicznych. Propozycje ulepszenia <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/wychowanie/nauka-zdalna-w-czasach-pandemii-jak-ma-dzialac-i-jak-dziala-28773-r1/">nauki zdalnej ma również przygotować Związek Nauczycielstwa Polskiego. Krzysztof Baszczyński, wiceprezes ZNP deklaruje, że konkretne rozwiązania mają zostać przedstawione do 23 czerwca. Mówi się, że wśród pomysłów są takie, aby nauczyciele prowadzili wszystkie zajęcia online zgodnie z planem lekcji, który obowiązywałby w przypadku edukacji stacjonarnej. Mec. Beata Patoleta, adwokat i ekspert ds. oświaty, przyznaje: „Jeśli MEN wprowadzi obowiązek prowadzenia lekcji przez internet, w dużej mierze odciąży rodziców, którzy przejęli obowiązki nauczycieli i tłumaczą dzieciom zadania wysłane przez nich”. Aby było to możliwe, MEN wraz z Ministerstwem Cyfryzacji chce stworzyć jednolitą platformę edukacyjną dla wszystkich szkół w całej Polsce. Dyskusje na temat dostępu do sprzętu, oprogramowania i internetu dla wszystkich uczniów Zdaniem mec. Beaty Patolety sprzęt nie powinien stanowić przeszkody do realizowania lekcji przez internet. Mówi, że przepisy dają <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/tablety-dla-dzieci-w-ramach-programu-zdalna-szkola-minister-pierwszenstwo-dla-rodzin-wielodzietnych-29104-r1/">możliwość wypożyczenia ze szkoły komputerów dla uczniów lub nauczycieli. Jednak nie wszyscy podzielają ten entuzjazm. Według Sławomira Wittkowicza, przewodniczącego branży nauki, oświaty i kultury w FZZ, „to błędna koncepcja, aby nauczyciele obowiązkowo pracowali z uczniami przez internet tak samo jak podczas stacjonarnej nauki, bo doprowadzi do pogłębienia się dysproporcji między miastem a wsią”. Podkreśla, że w regionach wiejskich wciąż obserwowany jest duży problem z dostępnością do komputerów, bezpłatnego oprogramowania oraz szybkiego internetu, a w takich warunkach prowadzenie lekcji online wydaje się nierealne. Anna Ostrowska, rzecznik prasowy MEN, uspokaja: „zadbamy o to, by forma nauczania była dostosowana do określonych warunków”. Dodaje też, że najważniejsze jest to, by w całej tej sytuacji zapewnić maksymalne bezpieczeństwo uczniom i nauczycielom i wszelkie rozwiązania, jakie zostaną podjęte w kwestii edukacji w kolejnym roku szkolnym, będą miały to na uwadze. Źródło: dziennik.pl Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/edukacja/koronawirus-nauka-w-domu-zajecia-online-dla-dzieci-lista-ciekawych-stron-28715-r1/">Nauka w domu, zajęcia online dla dzieci [lista ciekawych stron] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/prawo-i-finanse/300-plus-jak-otrzymac-wyprawke-szkolna-gdzie-zlozyc-wniosek-25455-r1/">300 plus dla ucznia: kiedy i jakie dokumenty trzeba złożyć? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/praca-zdalna-jak-pracowac-z-domu-przy-dzieciach-28802-r1/">Praca zdalna: jak pracować z domu przy dzieciach?
Sześciolatki jednak pójdą do szkół? Rodzice są wściekli
W wielu polskich miastach za chwilę rozpocznie się rekrutacja do przedszkoli oraz oddziałów przedszkolnych w szkołach. Dla rodziców to ostatni dzwonek na podjęcie decyzji dotyczącej przyszłości ich dziecka.
Rodzice trzylatków właśnie wybierają przedszkola, opiekunowie starszych dzieci deklarują kontynuację nauki. Natomiast twardy orzech do zgryzienia mają rodzice 6-latków. Choć obowiązek szkolny został zniesiony, to samorządy starają się, jak mogą, by wypchnąć zerówki z przedszkoli. Można mieć wrażenie, że najlepiej, gdyby te dzieci po prostu zniknęły. Jak niepotrzebny mebel Od 1 września 2017 r. wszystkie chętne 3-latki mają zapewnione miejsce realizacji wychowania przedszkolnego. Dzieci te miały zająć miejsce 6-latków, które objął obowiązek szkolny. Potem ten obowiązek cofnięto i dano rodzicom wybór. To oni mają prawo zadecydować, czy chcą posłać dziecko do zerówki szkolnej, czy jeszcze rok zostawić je w przedszkolu. W tym roku przed takim wyborem stają rodzice dzieci z rocznika 2013 r., tylko że w wielu przypadkach jest to tylko wybór teoretyczny. W poprzednim roku szkolnym (2017/2018) aż 94 proc. 6-latków decyzją opiekunów zostało objęte wychowaniem przedszkolnym. Odsetek ten od kilku lat utrzymuje się na podobnym poziomie. Dla samorządów to duży kłopot, bo zwyczajnie brakuje miejsca w przedszkolnych budynkach dla takiej liczby dzieci. W wielu placówkach sale gimnastyczne zamieniono na sale dydaktyczne. Budynki nie są z gumy, więc przed przyjęciem kolejnego rocznika we wrześniu, samorządy kombinują, jak pozbyć się 6-latków, by zrobić miejsce dla 3-latków. Przedszkole nie w przedszkolu Gdy wycofano się z obowiązku szkolnego dla 6-latków, bardzo się ucieszyłam. Uważam, że dzieci i tak ciężko pracują w przedszkolach, a czas na szkołę i tak poważną zmianę jeszcze przyjdzie. Nie brałam pod uwagę nawet przez chwilę zerówki szkolnej - takie moje prawo. Okazuje się tylko, że wybór zerówki przedszkolnej dla wielu rodziców jest czysto teoretyczny. Reformy ostatnich lat sprawiły, że brakuje miejsc dla 3-latków, które muszą mieć zagwarantowane miejsce w przedszkolach. Gminy radzą sobie, jak mogą. Niektóre samorządy tworzą oddziały zamiejscowe przedszkoli w szkołach. W ten sposób omijają przepisy, bo samorząd organizując oddział zamiejscowy, formalnie pozostawia 6-latka w tej samej placówce. Maluch przecież wciąż ma tego samego dyrektora i jest pod opieką nauczycieli z tego samego przedszkola. Ale to nie jedyny kreatywny pomysły na rozwiązanie tego problemu. Gminy próbują także zachęcać rodziców do wybierania szkół, uatrakcyjniając ofertę, np. gwarantują okres adaptacji, pracę oddziałów na jedną zmianę, zapewniają dzieciom czas na swobodne działania, ruch i odpoczynek, a także trzy posiłki dziennie, podobnie jak w edukacji przedszkolnej. W szkolnych ofertach pojawia się również duży wybór zajęć dodatkowych, np. szachy, zajęcia wokalno-taneczne, komputerowe, plastyczne. Niektóre gminy chcą ufundować także wyprawki, a dla rodziców organizować warsztaty. A może jednak szkoła? Wielu rodziców, tak jak ja, stanie przed dylematem, czy jednak dziecka nie posłać do zerówki w szkole, gdzie docelowo dziecko będzie się uczyło. W innym wypadku, po roku przedszkolnej zerówki w szkole, moje dziecko będzie musiało zmienić po raz kolejny placówkę. Może rozsądniej, dla dobra dziecka, będzie puścić malucha od razu do rejonowej szkoły (lub innej, którą wybrali rodzice.) Ale uwaga! To nie jest też taka pewna sprawa. W przypadku oddziałów zerówkowych w szkołach, podobnie jak przy rekrutacji do przedszkoli, nie ma rejonizacji. Można próbować posłać dziecko do zerówki w wybranej szkole, ale trzeba wiedzieć, że dziecko może się do niej nie dostać. W takiej sytuacji gmina oczywiście musi zapewnić 6-latkowi miejsce w oddziale zerówkowym innej szkoły (powrotu do przedszkola nie ma). Czyli nadal istnieje ryzyko, że dziecko po ukończeniu zerówki będzie musiało i tak zmienić szkołę na inną. Trudne decyzje - Jestem załamana, mojego synka stresują dyżury wakacyjne w innych przedszkolach a co bedzie jak pójdzie do szkoły? Zdecydowanie moje dziecko nie jest na to gotowe. Byłam pewna, że mamy jeszcze półtora roku, a nagle okazuje się, że za kilka miesięcy dziecko będzie prawdopodobnie zmuszone do poważnej zmiany. Nie jesteśmy o niczym informowani, bo formalnie dzieci zostaną w przedszkolu, a urzędnicy mają czas.- żali się mama Krzysia z jednego z warszawskich przedszkoli. - Czujemy, że nasze dzieci są tylko cyferkami w tabelkach, które gdzieś trzeba upchnąć i przesunąć - dodaje mama Antosi. - Zdecydowanie nikt nie bierze pod uwagę dobra dzieci. Decyzje, jakie muszą podjąć rodzice, są bardzo trudne i stresujące. Opiekunowie mają na względzie dobro dziecka i przede wszystkim kierują się gotowością malucha na zmiany. Rodzice 6-latków nie chcą, by ich dzieci miały kontakt z nastolatkami, a ten często jest nieunikniony, bo większość szkół nie ma odrębnego wejścia do części przedszkolnej. Maluchy ze starszymi dziećmi muszą też dzielić stołówki, a czasami nawet toalety. Tu pojawia się kolejny problem, bo szkoły też mają ograniczenia. Przecież dyrektorzy muszą pomieścić oprócz 6-latków, 7 i 8 klasy. Nawet przystosowana sala przedszkola nadal znajduje się w szkolnym gmachu, a to ogromna zmiana dla dziecka. Źródło: Wysokie Obcasy, gazetaprawna.pl Zobacz także: Rekrutacja do przedszkoli na rok 2019/2020 Czy dziecko jest gotowe do przedszkola? Za co i ile zapłacisz, posyłając dziecko do przedszkola?
Duże miasto czy małe miasteczko - gdzie lepiej wychowywać dziecko?
Czy to, w jakim miejscu dorasta dziecko ma znaczenie? Przedstawiamy zalety lub wady obu lokalizacji.
Często nie mamy wpływu na to, gdzie dorastają nasze dzieci. Decydujemy się pozostać w miejscu, w którym same spędziłyśmy dzieciństwo, bo mamy tu dom, mieszkanie, rodzinę, przyjaciół. Niektórzy jednak uciekają od zgiełku wielkiego miasta do małych miejscowości, gdzie nie czują się tak bardzo anonimowi. Inni odwrotnie w dużych metropoliach doszukują się szansy na lepsze życie. Jakie są plusy, a czasem zarazem minusy życia w takich miejscach z dzieckiem? Zobaczcie! Małe miasto/wieś: 1. Większe bezpieczeństwo – oczywiście wypadki zdarzają się także i w małych miejscowościach, ale w miasteczku, w którym ludzie się znają i rozpoznają na ulicy, więcej osób pilnuje dzieci. 2. Dziecko ma większe baczenie na to co robi i mówi, gdyż nie jest zupełnie anonimowe, a jego "wybryki", mogą szybko wyjść na jaw. 3. Dzieci mają większą swobodę biegania po dworze, rodzice dają im większy kredyt zaufania. Zwłaszcza, że w mniejszych miasteczkach wiele osób ma podwórko przy domu. Czytaj: Dzieci spędzają na dworze mniej czasu niż więźniowie 4. Mniejszy ruch na drogach - więcej rodziców decyduje się pozwolić dzieciom na samodzielną podróż do pobliskiej szkoły podstawowej. 5. Większa liczba bliższych znajomych, dzieci spotykają się po szkole, bo wszyscy mieszkają w pobliżu siebie. Duże miasto: 1. Więcej możliwości rozwoju dziecka – więcej szkół, zajęć pozalekcyjnych, szkółek. Dziecko może rozwijać wszelkie swoje możliwości, począwszy od baletu, po programowanie. 2. Dostęp do ośrodków kultury – teatr, muzeum, wystawy. Czytaj: Kiedy iść z dzieckiem do teatru? 3. Dzieci z dużych miast czują się mniej zakompleksione, choć to nie do końca możemy ujednolicić. Kwestia kompleksów zależy bardziej od psychiki i poczucia własnej wartości, niż miejsca zamieszkania. Są jednak nastolatkowie, którzy twierdzą, że jest inaczej i powiedzenie w towarzystwie, że mieszka się na prowincji, jest "obciachem". 4. Inny światopogląd – inne wychowywanie przez nauczycieli, pedagogów. Więcej tolerancji i myślenia kosmopolitycznego. Plusy mieszkania w dużym mieście mogą dla wielu osób być... minusem i na odwrót. Na pewno więcej ruchu na świeżym powietrzu mają dzieci mieszkające w małych miasteczkach, ale ich rodzice mogą narzekać, że nie mogą zapewnić swoim pociechom edukacji o jakiej marzą. Dzieci ze stolicy nie mogą beztrosko biegać po mieście, ale za to uczestniczą w wydarzeniach kulturalnych, czy zajęciach, o których niektóre dzieci mogą dowiedzieć się tylko z telewizji. W tym wszystkim najważniejsze jest jednak, by dziecko było szczęśliwe. Jeżeli będzie miało pogodne i radosne dzieciństwo, to naprawdę nie będzie istotne, czy pochodzi z miasta, czy ze wsi. Da sobie radę w życiu i dzięki rodzicom zdobędzie najważniejsze umiejętności, które pozwolą mu w przyszłości dać sobie radę w dorosłym życiu. A wasze dzieci gdzie dorastają? Jak wychować optymistę? źródło:scarymommy
Co zrobić, żeby dziecko polubiło szkołę?
Dla pierwszoklasisty wszystko się zmienia: miejsce, otoczenie, organizacja czasu, zakres obowiązków. Nikt nie lubi tylu zmian naraz. W przypadku ucznia za nimi wszystkimi stoi szkoła. I jak tu dziecko ma ją polubić? Z tobą będzie mu łatwiej.
Możesz naprawdę wiele zrobić, by szkoła kojarzyła się dziecku z miejscem miłym i przyjaznym. Dzięki temu dziecko będzie osiągać w nauce sukcesy! 1. Nie mów źle o szkole Nie tylko o szkole dziecka, ale także o tej, do której przed laty ty chodziłaś, czy jakiejkolwiek innej (np. córki swojej przyjaciółki). Inaczej w dziecku mogą zrodzić się obawy, że skoro zdarzają się kiepskie szkoły, to i jego może się taka okazać. Pamiętaj też, by nie krytykować przy dziecku zachowania wychowawczyni czy szkolnego regulaminu. O sprawach, które ci w szkole twojego dziecka przeszkadzają, warto oczywiście rozmawiać, ale tylko gdy jesteś pewna, że w pobliżu nie ma dziecka. Sprawdź: 10 głupot, które mówimy do dzieci 2. Nie strasz dziecka szkołą „Teraz to dopiero się za ciebie wezmą" – nie brzmi zbyt zachęcająco, prawda? Trudno się więc dziwić, że po takim komunikacie dziecko nie zapała miłością do szkoły. 3. Obiecuj tyle, ile możesz dotrzymać „Będziesz miał mnóstwo przyjaciół", „Na pewno polubisz swoją panią" – czy naprawdę jesteś tego pewna? Lepiej powiedz: „Dowiesz się od pani wielu ciekawych rzeczy, np. o innych krajach", „Poznasz nowych kolegów". To prawdziwa wizja szkoły, a jednocześnie zachęcająca do jej odwiedzenia. 4. Interesuj się, jak minął dziecku dzień w szkole Zadawaj konkretne pytania, a nie te w stylu: „I jak było?". Dowiedz się, czego dziecko danego dnia się nauczyło, z którym kolegą spędziło przerwy, co robiło na wuefie itp. Pamiętaj jednak, by nie kontrolować, tylko rozmawiać i słuchać, co dziecko mówi. 5. Odrabiaj z dzieckiem zadania domowe Czasem dziecku może być trudno przyzwyczaić się do tego, że nauka nie kończy się po wyjściu ze szkoły, tylko w domu zdobytą wiedzę trzeba powtarzać i utrwalać. Dlatego na początku koniecznie odrabiaj lekcje z dzieckiem (ale nie za nie). Czasem wystarczy jedynie twoja obecność, innym razem potrzebna będzie podpowiedź i wytłumaczenie jakiegoś skomplikowanego dla dziecka polecenia. Jeśli będziesz kontrolować zadania domowe, pierwszoklasista szybko nabierze wprawy i systematyczności w ich odrabianiu. I jeszcze jedno: dokładnie wypytuj dziecko, co ma zadane danego dnia, bo takiemu 6-, a nawet 7-latkowi jeszcze dość łatwo polecenia wylatują z głowy. Poza tym prace są nie tylko pisane, ale mogą polegać np. na nauczeniu się wierszyka czy przyniesieniu pamiątek z wakacji. Czy wiesz: Czego uczy się dziecko w 1 klasie? 6. Zapraszaj nowych kolegów ze szkoły W ten sposób dziecko nawiąże z nimi bliższe więzy. Pamiętaj, że tam, gdzie spotyka się dobrych znajomych, idzie się chętniej. 7. Wspieraj swojego pierwszoklasistę Nie krzycz, gdy dostał uwagę od pani. Powiedz raczej, że zawsze można się poprawić, a ty mu w tym pomożesz. Możesz także opowiedzieć historię ze swoich szkolnych lat, jak dostałaś złą ocenę, ale udało ci się nadrobić zaległości. A przede wszystkim chwal swojego ucznia nawet za małe sukcesy. Pochwały dodają skrzydeł! Warto przeczytać: Czy posyłać dziecko do świetlicy? Pytania rodziców pierwszoklasisty Czy twoje dziecko jest gotowe do szkoły – test
Urodziłaś po terminie? Twoje dziecko ma większe szanse na zostanie szkolnym prymusem ;)
Przyszłe mamy boją się przenoszonej ciąży i możliwych komplikacji. Okazuje się jednak, że dzieci urodzone po terminie, lepiej radzą sobie w szkole!
Prawdopodobnie nie jesteś zachwycona myślą, że urodzisz po terminie, ale najnowsze badania naukowców z Uniwersytetu Nothwestern dowodzą, że kilka dodatkowych dni w brzuchu mamy może pozytywnie wpłynąć na rozwój i edukację dziecka. Przenoszona ciąża? Mądrzejsze dziecko Badacze porównali ponad milion (!) aktów urodzenia z wynikami, jakie dzieci uzyskują w nauce. Okazało się, że dzieci, które urodziły się po terminie, radzą sobie w szkole lepiej niż te, które urodziły się terminowo. Osiągają lepsze wyniki na trzech płaszczyznach: uzyskują więcej punktów w testach w szkole podstawowej, są bardziej utalentowane i mają większe zdolności poznawcze. Jednakże, poród po terminie częściej wiąże się z komplikacjami. "Te badania sugerują, że może zaistnieć kompromis między fizycznymi i poznawczymi wynikami dzieci związanymi z terminem ich narodzin" – mówią autorzy. Co to oznacza? Mówiąc w skrócie, coś za coś. Dzieci urodzone po terminie lepiej radzą sobie w szkole, ale są bardziej narażone na niepełnosprawność fizyczną. Jak przy większości tego typu badań, podchodzimy do nich z pewną rezerwą. Różnice pomiędzy dziećmi są naprawdę niewielkie (zaledwie na poziomie kilku procent), a badania nie uwzględniają innych czynników mających wpływ na rozwój dziecka, w tym starań rodziców... Przekonują was takie badania? Czytaj także: Grozi ci poród po terminie? Zobacz, co zrobić źródło: thebump.com
„Segregacja” dzieci w szkołach? Nowe pomysły MEN budzą ogromne wątpliwości!
Wypowiedzi Teresy Wargockiej z Ministerstwa Edukacji szokują rodziców! Koniec z klasami integracyjnymi, tworzenie szkół specjalnych, a także „segregacja” dzieci, to zdecydowany krok wstecz!
Co pewien czas, jakiś minister musi "zabłysnąć" w mediach. Niestety, zazwyczaj związane jest to z bardzo niekorzystnymi zmianami w prawie. Tym razem nowe pomysły dotyczą dzieci niepełnosprawnych, których sytuacja zdecydowanie ulegnie pogorszeniu! Albo szkoła specjalna, albo oddzielna klasa! Według minister Wargockiej, dzieci niepełnosprawne nie powinny uczęszczać do klas integracyjnych, gdyż nie otrzymują one takiej opieki, jaka im się należy. Nauczyciele nie są odpowiednio przygotowani do pracy z takimi dziećmi, więc dzieci z orzeczeniem powinny trafiać do specjalnych klas. Ma to być korzystniejsze dla dzieci zdrowych, które wg. minister tracą na poziomie nauczania poprzez naukę w klasach integracyjnych. To wbrew deklaracji ONZ Prezes Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji , Piotr Pawłowski jasno precyzuje swoje spostrzeżenia: – 3 lata temu podpisano deklarację ONZ , jasno mówiącą o tzw. edukacji włączającej. Mamy dobre praktyki i osiągnięcia, a teraz musielibyśmy wycofywać się z tego, co już zostało podpisane i obowiązuje w naszym porządku prawnym. – podkreśla. Kontrowersyjne zapowiedzi Minister Wargocka swój plan przedstawiła na spotkaniu z krakowskimi nauczycielami. Na pytanie – co z integracją dzieci niepełnosprawnych, które dotąd mogły liczyć na pomoc i przyjaźń zdrowych kolegów? – odpowiedziała dość niefrasobliwie – „dzieci będą się kontaktować w czasie przerw i na świetlicy". Sprawa „segregacji” dzieci i zmian w szkolnictwie, nie jest sprawą przesądzoną. Miejmy nadzieję, że ta sprawa okaże się tylko nieprzemyślanym pomysłem! Polecamy także: O jakie świadczenia mogą ubiegać się rodzice niepełnosprawnego dziecka?
Czy dziecko może nie chodzić do szkoły, tylko uczyć się w domu? - film
Nie podoba ci się klasyczny model edukacji? Wolałabyś, by twoje dziecko było traktowane indywidualnie? Masz dość szkolnych skostniałych zasad? Chciałabyś mieć większy wpływ na to, jaką wiedzę zdobywa dziecko? Zastanów się nad domową edukacją i obejrzyj film, na czym ona polega.
Coraz więcej rodziców zastanawia się nad rezygnacją ze szkolnej edukacji i samodzielnym nauczaniem dziecka w domu. Jednak, jak zaznaczają psychologowie, rezygnacja z klasycznego modelu edukacji ma dwie strony medalu, które trzeba wziąć pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Kiedy rodzice rezygnują ze szkolnej edukacji dziecka? Są dwie główne przyczyny, z powodu których rodzice postanawiają edukować dziecko w domu. Pierwszy to kwestie religijne. Jak mówi psycholog, Dorota Minta z Centrum Psychoterapii Kucewicz&Piotrowicz: "istnieją grupy wyznaniowe, które uważają, że dzieci nie powinny chodzić do szkoły". Drugim powodem jest przeświadczenie rodziców, że ich dziecko nie pasuje do szkolnego systemu nauczania pod względem intelektualnym. "Wcześnie zaczęło czytać, ma wiedzę przewyższającą wiedzę rówieśników. Rodzice wybierają indywidualną formę edukacji, aby nie hamować rozwoju jego zdolności" – wyjaśnia psycholog. Plusy i minusy domowej edukacji Decyzja o nauczaniu w domu jest bardzo odważna. Plusem tego rozwiązania na pewno jest indywidualne podejście do dziecka. Pozbawiamy go jednak w ten sposób szkolnych kontaktów z rówieśnikami, naturalnej rywalizacji i nie uczymy odporności na stres oraz pracy w grupie. "Znam przykłady efektywnego nauczania w domu, ale też takiego, które nie przyniosło większego pożytku" – tłumaczy ekspertka. Oczywiście edukację szkolną i domową można łączyć. Dziecko może chodzić do szkoły na wybrane przedmioty, np. wychowanie fizyczne czy plastykę. W ten sposób uczestniczy we wspólnych zajęciach i ma kontakt z otoczeniem. Warto też, by rodzice, którzy wybrali dla swych dzieci edukację domową, zdecydowali się na zatrudnienie nauczycieli, gdyż może się zdarzyć tak, że w którymś momencie mamie i tacie zabraknie kompetencji. Czy wiesz: Co wpływa na sukcesy szkolne dziecka? źródło: infoWire.pl