Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-27T19:09:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
items: „Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
items: Emocjonalnie niedostępny rodzic zawsze robi te 4 rzeczy. Jego dzieci cierpią w samotności
items: „Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
items: „Tak się czuję, gdy każesz mi być cicho”. To powiedziałoby Ci dziecko, gdyby tylko umiało
items: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
items: Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
items: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
items: „Całuję i przytulam synka milion razy dziennie. Teściowa straszy, że zrobię z niego ciamajdę”
items: To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
items: „Zapanuj nad nią” – warknęła staruszka. Gdy odpowiedziałam, aż się zapowietrzyła
items: Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
items: Krówka marzy, lew się boi. Gdy zabawki oswajają emocje i uruchamiają wyobraźnię
items: Gdy klocki się rozsypują – czyli jak uczymy dzieci (i siebie) cierpliwości
items: 3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem
items: Wyniki badań LEGO: Prawie połowa dzieci w Polsce odczuwa zmęczenie, a co czwartemu towarzyszy uczucie złości lub smutku
items: Dziecko bije się po głowie: przyczyny zachowania, co robić?
items: Dziecko orchidea: czym różni się od dziecka mlecza i jak je wspierać?
items: Synek Anity ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia” wpadł w panikę. Mama musiała go zabrać z przedszkola
items: Mia miała trudny moment. Natalia Siwiec, zamiast zaopiekować się córką… wszystko nagrała!
items: Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
items: Rozwód a dzieci: rady dla rodziców (emocje dziecka i formalności)
items: Empatia – co to znaczy, przykłady empatii, jak nauczyć dziecko empatii
items: Każdy problem można rozwiązać! Poznaj nową serię komiksów „Smerfy i świat emocji”
items: Jak okiełznać lęk, złość i… inne, trudne emocje? [LIVECZAT z ekspertem]

Oto co robić, gdy dziecko jest rozregulowane emocjonalne. Psycholog poleca metodę „na brudno”
type: item
date: 2026-07-27T19:08:25.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: psychologia
subject: wychowanie dziecka
description: Napad złości w sklepie (albo innym miejscu publicznym!) potrafi wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej cierpliwego rodzica. A gdyby można było przygotować dziecko na taką sytuację... jeszcze zanim do niej dojdzie? Psychologowie przekonują, że właśnie tak działa metoda „na brudno”.
encoded: Napad złości w sklepie, płacz przy wyłączaniu bajki czy awantura przed wyjściem do szkoły – wielu rodziców zna te sytuacje aż za dobrze. Najczęściej próbujemy reagować dopiero wtedy, gdy emocje dziecka sięgają zenitu. Psychologowie przekonują jednak, że istnieje znacznie skuteczniejszy sposób. Roboczo możemy nazwać tę metodę: „na brudno”. Na czym polega? Rozregulowanie emocjonalne to nie „złe zachowanie” Każde dziecko od czasu do czasu wybucha złością. Jednak jeśli napady gniewu, impulsywne reakcje czy trudności z radzeniem sobie z frustracją utrzymują się także u starszego dziecka, mogą świadczyć o problemach z samoregulacją emocjonalną. Samoregulacja to umiejętność panowania nad emocjami i zachowaniem nawet wtedy, gdy sytuacja jest trudna. Dzięki niej dziecko potrafi poradzić sobie z rozczarowaniem, zaakceptować zmianę planów czy wytrzymać frustrację bez wybuchu. Jak wyjaśnia psycholog kliniczny dr Matthew Rouse, jedne dzieci reagują natychmiast – ich emocje eksplodują bez ostrzeżenia. U innych napięcie narasta stopniowo, aż w końcu dochodzi do wybuchu. W obu przypadkach celem nie jest tłumienie emocji, ale nauczenie dziecka, jak przeżywać je w bezpieczny sposób. Metoda „na brudno” uczy emocji bez presji Większość rodziców ćwiczy... dopiero podczas kryzysu. To naturalny odruch. Dziecko zaczyna krzyczeć w sklepie, więc rodzic próbuje je uspokoić. Nie chce wyłączyć konsoli? Rozpoczyna się długa dyskusja. Problem polega na tym, że w chwili silnego pobudzenia mózg dziecka nie jest gotowy do nauki nowych umiejętności. Dlatego psychologowie proponują zupełnie inne rozwiązanie. Eksperci nazywają ją practice runs, czyli próbami generalnymi lub treningiem „na brudno”. Zasada jest prosta: zamiast czekać na prawdziwy kryzys, ćwiczymy trudną sytuację wcześniej, kiedy dziecko jest spokojne. Dr Rouse podaje prosty przykład. Jeśli dziecko regularnie urządza awantury podczas zakupów, nie warto ćwiczyć tego podczas dużych, stresujących zakupów przed świętami. Znacznie lepiej wybra…

dziecko-rozregulowane-emocjonalnie-9370c10.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mamusiu, cały dzień byłam dzielna. Przy tobie w końcu mogę się rozpaść”. Emocjonalny list przedszkolaka do mamy
type: item
date: 2026-05-30T19:08:18.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
subject: wychowanie
description: Wielu rodziców zna ten moment – dziecko odbierane z przedszkola nagle staje się marudne, płaczliwe albo złości się o drobiazgi. Choć przez cały dzień było „grzeczne”, przy mamie wszystkie emocje nagle wychodzą na powierzchnię. Gdyby przedszkolak potrafił opowiedzieć, co wtedy czuje, mógłby powiedzieć właśnie to.
encoded: „Cały dzień bardzo się starałam” Mamusiu, kiedy rano odprowadzasz mnie do przedszkola i mówisz, że wrócisz po mnie później, zawsze próbuję być dzielna. Nawet jeśli czasem mam ochotę mocno się do ciebie przytulić i powiedzieć, żebyś jeszcze nie wychodziła. Potem zaczyna się cały dzień. Dla ciebie przedszkole może wyglądać jak zabawa, kolorowe rysunki i piosenki. Ale dla mnie to też ogromny wysiłek. Muszę pamiętać o tylu rzeczach naraz – żeby być miła, dzielić się zabawkami, słuchać pani, siedzieć spokojnie przy stoliku i nie płakać, kiedy za tobą tęsknię. Cały dzień pilnuję swoich emocji. Kiedy ktoś zabierze mi kredki, chciałabym krzyknąć. Kiedy jest za głośno, mam ochotę zatkać uszy. Kiedy jestem zmęczona, chciałabym po prostu się położyć i przytulić do ciebie. Ale staram się być „dużą dziewczynką”. „Przy tobie w końcu mogę być sobą” A potem cię widzę. I wtedy wszystko ze mnie wychodzi naraz. Zmęczenie. Tęsknota. Złość. Płacz, który trzymałam w sobie przez pół dnia. Dlatego czasem marudzę już w szatni. Dlatego złoszczę się o źle zapiętą kurtkę albo płaczę, bo nie chcę iść do sklepu po drodze do domu. To nie dlatego, że chcę być niegrzeczna. Po prostu przy tobie czuję się bezpiecznie. Wiem, że mogę w końcu przestać być taka dzielna. Że nie muszę już wszystkiego kontrolować i udawać, że świetnie sobie radzę. Ty jesteś moim najbezpieczniejszym miejscem. „Najbardziej potrzebuję wtedy bliskości” Wiem, że czasem możesz tego nie rozumieć. Pewnie myślisz: „Przecież pani mówiła, że była grzeczna cały dzień. Dlaczego teraz tak się zachowuje?”. Bo właśnie przy tobie mogę wypuścić emocje, które zbierały się we mnie od rana. Czasem nie potrzebuję pytań ani pouczeń. Nie potrzebuję słyszeć, że „duże dziewczynki tak się nie zachowują”. Najbardziej potrzebuję wtedy twojego spokoju. Przytulenia. Głosu, który mówi: „Widzę, że miałaś trudny dzień”. Kiedy bierzesz mnie za rękę albo głaszczesz po włosach, wszystko powoli staje się łatwiejsze. „Nadal jestem jeszcze mała” Mamusiu, ja napra…

dziewczynka-placzaca-po-powrocie-z-przedszkola-d343c5f.jpg
width: 1600
height: 1200

Emocjonalnie niedostępny rodzic zawsze robi te 4 rzeczy. Jego dzieci cierpią w samotności
type: item
date: 2026-05-28T11:33:28.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Współczesny świat uczy nas idealnej logistyki, doskonałej organizacji czasu i dbania o widoczne aspekty sukcesu naszych dzieci. Niestety, w tym perfekcyjnie poukładanym grafiku codzienności łatwo przeoczyć subtelną barierę, która potrafi odciąć młodego człowieka od najważniejszego źródła życiowej siły.
encoded: Wychowanie to nie tylko zabezpieczenie materialnych potrzeb, zapewnienie najlepszej szkoły, czystych ubrań i wakacyjnych wyjazdów. Prawdziwe rodzicielstwo rozgrywa się w sferze niewidzialnej − w przestrzeni wymiany uczuć, dawania poczucia bezpieczeństwa i gotowości do przyjęcia dziecka z całym jego emocjonalnym chaosem. Psycholodzy coraz głośniej alarmują o problemie, który cicho pustoszy współczesne domy, nie zostawiając widocznych śladów. Chłód emocjonalny i dystans ze strony matki lub ojca bywają dla psychiki młodego człowieka równie niszczycielskie, co otwarta agresja. Dziecko dorastające w cieniu niewidzialnego muru uczy się, że jego wewnętrzny świat nikogo nie obchodzi, a z własnym lękiem i smutkiem musi radzić sobie całkowicie samo. Przyjrzyjmy się czterem konkretnym zachowaniom, które definiują taką postawę w rodzinie i sprawiają, że najmłodsi cierpią w głębokiej, paraliżującej samotności. 1. Ignorowanie trudnych uczuć i ucieczka w zadaniowość Podstawowym odruchem osoby zamkniętej na głębsze relacje jest natychmiastowe ucinanie tematów, które wymagają empatii, cierpliwości i wejścia w trudne rejestry emocjonalne. Kiedy syn lub córka przychodzi ze szkoły z płaczem z powodu kłótni z rówieśnikiem, taki rodzic nie potrafi po prostu usiąść obok, przytulić i wysłuchać. Zamiast tego reaguje zniecierpliwieniem, rzucając szybkie komunikaty o tym, że nie ma czasu na głupoty albo że dziecko znowu przesadza i robi dramat z niczego. Ta ucieczka przed cudzymi uczuciami bardzo często przybiera maskę tak zwanej zadaniowości. Rodzic zamiast przytulić zapłakane dziecko, natychmiast zaczyna organizować plan działania, każe zająć się lekcjami, posprzątać pokój albo włącza dziecku bajkę, byle tylko zniknął problem łez. Młody człowiek otrzymuje wtedy jasną, bolesną lekcję: moja mama lub mój tata akceptują mnie tylko wtedy, kiedy jestem radosny, bezproblemowy i realizuję ich plan dnia. Smutek, lęk czy rozczarowanie stają się w oczach dziecka emocjami zakazanymi, które należy głębo…

emocjonalnie-niedostepni-rodzice-015cf21.png
width: 1600
height: 1200

„Mamo, ciocia krzyczy” – powiedziało dziecko po powrocie z przedszkola. „Nie daruję jej tego”
type: item
date: 2026-05-25T06:12:41.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: przedszkole
description: Nie po to płacę ogromne pieniądze za prywatną placówkę i uczę dziecko wyrażania emocji, żeby jakaś sfrustrowana paniusia, która ewidentnie minęła się z powołaniem, podnosiła na niego głos.
encoded: Mój syn ma cztery lata. Jest wrażliwy, delikatny, bardzo emocjonalny. Od zawsze dbaliśmy o to, żeby wychowywać go w duchu bliskości i wzajemnego szacunku. W naszym domu się nie krzyczy. Rozmawiamy, tłumaczymy, nazywamy emocje. Dlatego kiedy po powrocie z przedszkola spojrzał na mnie smutnymi oczami i powiedział: „Mamo, ciocia krzyczy”, momentalnie poczułam ścisk w żołądku. Najpierw próbowałam zachować spokój. Dopytałam, co dokładnie się stało. Okazało się, że jedna z nauczycielek miała krzyczeć na dzieci, bo „nie chciały sprzątać” i „biegały po sali”. Mój syn powiedział, że zrobiło mu się przykro i że jedna dziewczynka zaczęła płakać. Nie spałam pół nocy. Naprawdę. Cały czas myślałam o tym, jak ogromny wpływ na psychikę dziecka mają takie sytuacje. Dorośli często bagatelizują krzyk, ale dla małego człowieka to jest gigantyczny stres. Następnego dnia poszłam do przedszkola. „Wie pani, czasem trudno zapanować nad grupą” Rozmowa z nauczycielkami tylko bardziej mnie zdenerwowała. Panie były wyraźnie speszone, ale po chwili jedna z nich przyznała, że „czasem zdarza się podnieść głos”, bo grupa jest liczna, dzieci bywają głośne, a one muszą nad wszystkim panować. Przepraszam bardzo, ale co mnie to obchodzi? Jeśli ktoś nie umie pracować z dziećmi bez krzyczenia, to może po prostu powinien zmienić zawód. Naprawdę nie rozumiem, dlaczego w 2026 roku nadal próbujemy normalizować podnoszenie głosu na kilkulatki. Przecież dziś tyle mówi się o emocjach dzieci, o rodzicielstwie bliskości, o przebodźcowaniu i zdrowiu psychicznym. A potem oddajemy dzieci pod opiekę osób, które twierdzą, że „czasem inaczej się nie da”. Da się. Ja jakoś potrafię nie krzyczeć na swoje dziecko, nawet kiedy mam ciężki dzień, jestem zmęczona albo po nieprzespanej nocy. I nie przekonuje mnie argument, że „jedno dziecko to nie dwadzieścioro”. Nikt nikogo przecież do tej pracy nie zmuszał. Mam też wrażenie, że starsze pokolenie nauczycielek kompletnie nie rozumie, jak bardzo zmieniło się podejście do wychowa…

mloda-mama-pociesza-placzace-dziecko-878d807.jpg
width: 1600
height: 1200

„Tak się czuję, gdy każesz mi być cicho”. To powiedziałoby Ci dziecko, gdyby tylko umiało
type: item
date: 2026-05-24T10:15:32.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje dziecka
description: Dzieci nie potrafią jeszcze opowiadać o swoich emocjach. Ale gdyby umiały ubrać je w słowa, być może powiedziałyby właśnie to.
encoded: Mamo, Tato, pamiętacie, jak uczyłam się mówić? Pamiętacie, jak się wzruszaliście, kiedy pierwszy raz powiedziałam „mama” i „tata”? Prosiliście, żebym powtarzała nowe słowa, a potem śmialiście się i biliście brawo, kiedy powiedziałam coś zabawnego? Mogłam mówić bez końca, a wy słuchaliście mnie tak, jakby każda moja opowieść była najważniejsza na świecie. Dlatego czasem nie rozumiem, dlaczego teraz tak często słyszę: „bądź ciszej”, „uspokój się”, „nie krzycz”, „nie zadawaj tylu pytań”. Przecież nadal jestem tą samą dziewczynką. Kiedy śmieję się głośno albo biegam po mieszkaniu, nie robię tego specjalnie. Po prostu czasem mam w sobie tyle emocji, że nie mieszczą mi się w środku. Kiedy jestem szczęśliwa, chcę skakać, tańczyć i opowiadać wam wszystko naraz. Nie potrafię jeszcze być spokojna jak dorośli. „Nie jestem niegrzeczna – po prostu jeszcze się uczę” Denerwujecie się, kiedy się złoszczę. Kiedy moja ukochana bluzka jest w praniu, kiedy dostałam jogurt w niebieskiej miseczce, a przecież chciałam go zjeść z tej zielonej. Kiedy mnie pospieszacie, bo czas wyjść do przedszkola. Dla was to drobiazgi, ale dla mnie to wielkie problemy. Dopiero uczę się radzić sobie z emocjami. Nie wiem jeszcze, jak zatrzymać łzy albo uspokoić złość. Nie potrafię nazwać wszystkiego, co dzieje się w mojej głowie i sercu. Dlatego czasem krzyczę. Czasem tupnę nogą. Czasem płaczę tak długo, aż sama jestem zmęczona. I wtedy najbardziej potrzebuję, żeby ktoś mnie przytulił i pomógł mi zrozumieć, co się ze mną dzieje. Kiedy słyszę: „uspokój się natychmiast” albo „przestań płakać”, robi mi się jeszcze trudniej. Czuję wtedy, jakby moje emocje były czymś złym. Jakby nie było dla nich miejsca. Jakbym ja była niedobra, jakbyście już mnie nie kochali. A przecież ja nie chcę być „trudna”. Ja nie jestem „niegrzeczna”. Ja po prostu jestem mała. „Kiedy mnie uciszacie, robi mi się smutno” Wiem, że bywacie zmęczeni. Słyszę to w waszym głosie. Widzę, kiedy zamykacie oczy i bierzecie głęboki oddech, bo macie ju…

mama-ucisza-placzace-dziecko-b1e6db6.jpg
width: 1600
height: 1200

Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
type: item
date: 2026-05-17T19:08:39.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
subject: wychowanie dziecka
description: Wylewanie własnych żali i frustracji na dziecko to najprostszy sposób, by zaszczepić w nim wieczny lęk i poczucie winy za błędy dorosłych. Choć każda z nas ma prawo do słabości, to jedna konkretna reakcja w chwilach kryzysu potrafi bezpowrotnie zniszczyć kruchą konstrukcję psychiczną rozwijającego się małego człowieka.
encoded: Nikt z nas nie jest robotem ze stali. Mamy prawo do gorszych dni, do zmęczenia, a widok płaczącej mamy nie musi być dla malucha traumą − uczy go przecież, że smutek jest naturalną częścią życia. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy matka, zamiast po prostu przeżywać swoje trudne chwile, zaczyna nieświadomie używać własnego dziecka jako tarczy lub terapeuty. Ta jedna, destrukcyjna rzecz, którą robi toksyczna matka, gdy targają nią silne emocje, to tak zwana parentyfikacja, czyli całkowite odwrócenie ról w rodzinie. Zamiast być dla swojej pociechy bezpieczną przystanią, opoką i przewodnikiem, taka osoba staje się bezradną ofiarą, która oczekuje od kilkulatka opieki, zrozumienia i emocjonalnego wsparcia. To moment, w którym dorosłe problemy − od kłopotów finansowych, przez kryzysy małżeńskie, aż po konflikty w pracy − zostają zrzucone na barki istoty, której układ nerwowy dopiero się kształtuje. Dziecko wciągnięte w ten mechanizm zostaje odarte z beztroski i zmuszone do wejścia w buty dorosłego, co dosłownie zaburza jego rozwój. Dorosły w ciele malucha, czyli mechanizm niszczenia dziecięcej beztroski Jak to wygląda w praktyce? Wyobraźmy sobie sytuację, w której domowy budżet pęka w szwach albo w małżeństwie pojawiają się ciche dni. Dojrzały rodzic idzie wypłakać się przyjaciółce, szuka pomocy u psychologa albo rozmawia z partnerem za zamkniętymi drzwiami. Toksyczna matka idzie natomiast do pokoju swojego dziecka i zaczyna mu się zwierzać. „Tatuś znów mnie skrzywdził”, „Przez te rachunki pójdziemy z torbami”, „Nie wiem, co mam robić, chyba sobie nie poradzę” − te zdania, wypowiadane z pozycji bezradności, działają na psychikę malucha jak emocjonalna burza. Dziecko słyszy, że jego świat, który dotąd uważało za stabilny i bezpieczny, właśnie się rozpada, a osoba, która miała chronić, oczekuje od niego ratunku. Ten stan to obciążenie ponad siły. Mały człowiek nie posiada jeszcze struktur poznawczych, które pozwoliłyby mu zdystansować się od problemów dorosłych. On nie roz…

emocje-mamy-2-bd4f4b7.png
width: 1600
height: 1200

Te 2 zdania działają jak plasterek na duszę. Powtarzam je, gdy dziecko wpada w złość
type: item
date: 2026-05-02T10:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Krzyk, płacz, trzaskanie drzwiami albo rzucanie się na podłogę. W takich momentach łatwo powiedzieć o jedno słowo za dużo. A jednak odkryłam dwa zdania, które zamiast dolewać oliwy do ognia, naprawdę pomagają dziecku się wyciszyć.
encoded: Kiedy emocje buzują, nie próbuję ich już uciszać. Zamiast tego mówię spokojnie: „Widzę, że jest ci trudno” i po chwili dodaję: „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą”. To brzmi prosto – może nawet banalnie. Ale w praktyce robi ogromną różnicę. „Widzę, że jest ci trudno” i „Pamiętaj, że przy mnie możesz być sobą” Pierwsze zdanie daje dziecku poczucie bycia zauważonym. Pokazuje, że jego emocje nie są ignorowane ani bagatelizowane. Drugie – buduje coś jeszcze ważniejszego: bezwarunkowe bezpieczeństwo. Komunikat „możesz być sobą” to dla dziecka sygnał, że nie musi ukrywać swoich emocji, nawet tych trudnych. A przecież właśnie tego najbardziej potrzebuje w chwili złości. Dlaczego to działa lepiej niż „uspokój się”? Wielu z nas reaguje automatycznie: „Przestań”, „Uspokój się”, „Nie ma o co płakać”. Problem w tym, że dziecko w trakcie silnych emocji nie potrafi tak po prostu się zatrzymać. Zamiast wsparcia dostaje wtedy komunikat: „To, co czujesz, jest niewłaściwe”. A to tylko podkręca napięcie. „Widzę, że jest ci trudno” działa odwrotnie – obniża poziom stresu. Dziecko nie musi już walczyć o uwagę, bo ktoś je właśnie zobaczył. Z kolei „przy mnie możesz być sobą” zamyka tę spiralę – daje zgodę na przeżywanie emocji bez lęku przed odrzuceniem. I właśnie wtedy zaczyna się wyciszenie. Najtrudniejszy element? Spokój dorosłego Nie ma co udawać – powiedzenie tych zdań spokojnym tonem, kiedy w środku wszystko się w nas gotuje, to ogromne wyzwanie. Zwłaszcza gdy jesteśmy zmęczeni, w pośpiechu albo w miejscu publicznym. Ale to właśnie nasza reakcja jest dla dziecka największą lekcją. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z książek ani poleceń. Uczą się, patrząc na nas. Jeśli w trudnym momencie zobaczą opanowanie i akceptację, zaczną stopniowo budować własne sposoby radzenia sobie. To nie znaczy, że mamy być perfekcyjni. Każdemu zdarza się podnieść głos. Ważne jest coś innego – żeby mieć do czego wracać. Dla mnie tym powrotem są te dwa zdania. Proste, ale mocne. Takie, które nie uci…

dziecko-podczas-ataku-zlosci-93108ae.jpg
width: 1600
height: 1200

Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
type: item
date: 2026-04-27T19:08:52.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
subject: złość u dziecka
description: Krzyk, płacz, rzucanie się na podłogę – i to w najmniej odpowiednim momencie. W takich chwilach łatwo stracić cierpliwość. A jednak jest jedno zdanie, które potrafi zatrzymać tę spiralę emocji.
encoded: Macierzyństwo rzadko wygląda jak na idealnych zdjęciach na Instagramie. Bywa piękne, ale też trudne, nieprzewidywalne i momentami przytłaczające. Chyba każdy rodzic się ze mną zgodzi, że jednym z największych wyzwań wychowawczych są te chwile, gdy dziecko wpada w tantrum – kiedy jego emocje wylewają się jak lawa, a my stoimy obok i nie wiemy, jak pomóc. Wtedy właśnie powtarzam jedno zdanie: „Jestem przy Tobie”. „Jestem przy Tobie” – trzy słowa, które powtarzam jak mantrę To tylko trzy słowa, ale działają jak miękki koc narzucony na rozedrgane emocje. Nie uciszają na siłę. Nie zawstydzają. Nie próbują „naprawić” dziecka. Dają mu coś znacznie ważniejszego – poczucie bezpieczeństwa. W pierwszym odruchu często mówimy: „Przestań”, „Uspokój się”, „Nie przesadzaj”. Problem w tym, że dziecko w trakcie napadu złości... nie potrafi tego zrobić. Jego układ nerwowy jest przeciążony, a emocje przejmują kontrolę. Słowa „Jestem przy Tobie” działają inaczej. Nie wymagają od dziecka zmiany zachowania tu i teraz. Pokazują, że nie jest samo z tym, co czuje. To ogromna różnica. Dzieci uczą się regulacji emocji od nas. Jeśli w trudnym momencie zobaczą spokój zamiast złości, obecność zamiast odrzucenia, zaczną powoli budować własne mechanizmy radzenia sobie. To nie dzieje się w minutę – ale każda taka chwila to cegiełka na przyszłość. Spokój rodzica to klucz (choć nie zawsze łatwy) Nie oszukujmy się – zachowanie spokoju, gdy dziecko krzyczy w sklepie albo rzuca zabawkami w domu, bywa ekstremalnie trudne. Każdy rodzic ma momenty, kiedy ma ochotę po prostu wyjść i zamknąć drzwi. Ale prawda jest taka: dziecko nie uczy się z naszych słów, tylko z naszych reakcji. Jeśli odpowiemy krzykiem na krzyk, dostaje jasny komunikat: tak radzi się ze złością. Jeśli jednak – nawet z trudem – zatrzymamy się i powiemy spokojnie „Jestem przy Tobie”, pokazujemy coś zupełnie innego. Że emocje można przeżyć bez eksplozji. Że ktoś obok wytrzyma tę burzę. To nie oznacza perfekcji. Każdemu zdarza się stracić cier…

tantrum-u-dziecka-ae1dc12.jpg
width: 1600
height: 1200

„Całuję i przytulam synka milion razy dziennie. Teściowa straszy, że zrobię z niego ciamajdę”
type: item
date: 2026-04-26T14:15:28.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Piszę do Państwa, bo czuję, że duszę się w atmosferze „dobrych rad”, którymi codziennie zalewa mnie moja teściowa.
encoded: Mam rocznego synka, Antosia, który jest całym moim światem. Od dnia, w którym przyszedł na świat, czuję niemal fizyczną potrzebę bycia blisko niego − przytulania go, całowania w te małe stópki, noszenia na rękach, gdy tylko zapłacze. Dla mnie to najbardziej naturalna rzecz pod słońcem, ale dla matki mojego męża to... prosta droga do wychowawczej katastrofy. Zimny chów kontra potęga matczynej bliskości Za każdym razem, gdy teściowa nas odwiedza, zaczyna się ten sam teatr. Kiedy tylko Antoś zakwili, a ja od razu go podnoszę, słyszę wymowne westchnienie. „Znowu go bierzesz na ręce? Przecież on wymusza! Zobaczysz, zrobisz z niego taką ciamajdę, że w życiu sobie nie poradzi” − te słowa bardzo mnie bolą. Zdaniem teściowej chłopca trzeba hartować od kołyski. Według niej miłość powinna być reglamentowana, a czułość to domena dziewczynek. Ostatnio usłyszałam, że przez to moje ciumkanie i tulenie Antoś nigdy nie stanie się prawdziwym mężczyzną. Teściowa twierdzi, że prawdziwy facet musi znać twardą rękę, a nie wieczne całusy mamusi. Ja jednak patrzę na mojego synka i widzę dziecko, które dzięki tej bliskości czuje się bezpieczne. Czy to naprawdę źle, że chcę, aby wiedział, że świat jest dobrym miejscem, a jego mama zawsze jest obok? Dlaczego starsze pokolenie tak bardzo boi się emocji u chłopców? Czy można dać za dużo miłości dziecku? Teściowa straszy mnie, że syn będzie się trzymał spódnicy do trzydziestki. Twierdzi, że rozpuszczam go i że przez moje zachowanie on nigdy nie nauczy się samodzielności. Ja jednak uważam zupełnie inaczej. Czytam artykuły psychologów, śledzę nowoczesne badania i wszędzie widzę to samo: bliskość buduje poczucie własnej wartości. Dziecko, które jest nasycone miłością, ma odwagę, by poznawać świat, bo wie, że ma bezpieczną bazę, do której może wrócić. Najbardziej boli mnie to, że teściowa próbuje we mnie zasiać ziarno niepewności. Czasami wieczorem, kiedy mąż już śpi, a ja karmię małego, zastanawiam się: „A co, jeśli ona ma rację? Co, jeśli faktyczn…

mama-przytula-dziecko-cda79cb.png
width: 1600
height: 1200

To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
type: item
date: 2026-04-26T06:12:41.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: rozwój dziecka
subject: wychowanie dziecka
description: Ile razy zdarzyło ci się stać nad rozlanym sokiem, potłuczonym wazonem albo nad płaczącym młodszym rodzeństwem, które właśnie oberwało klockiem, i z głębokim westchnieniem zapytać: „Dlaczego to zrobiłeś?”.
encoded: Zadajemy to jedno logiczne pytanie, wierząc, że jesteśmy racjonalnymi rodzicami, którzy chcą zrozumieć motywy swojego dziecka. Chcą logiki, chcą wyjaśnień, chcą... dorosłości w ciele trzylatka. Tymczasem ostatnio trafiłam na wpis psycholożki Karoliny Martin, który sprawił, że poczułam ucisk w gardle. Tych kilka zdań uświadomiło mi, że nasze „Dlaczego?” to nie jest zaproszenie do rozmowy. To emocjonalne przesłuchanie, na które małe dziecko po prostu nie ma odpowiedzi. Pułapka logiki, czyli dlaczego mały mózg nie zna odpowiedzi Z perspektywy nas, dorosłych, pytanie „Dlaczego?” jest szczytem spokoju i merytorycznego podejścia. Przecież nie krzyczymy, nie karzemy, tylko pytamy o przyczynę. Problem polega na tym, że − jak podkreśla Karolina Martin − aby odpowiedzieć na takie pytanie, dziecko musiałoby posiadać umiejętności, których jego układ nerwowy jeszcze fizycznie nie wypracował. Musiałoby się zatrzymać, nazwać swoją emocję, zrozumieć impuls, który nim pokierował, i ubrać to wszystko w słowa. To proces godny dojrzałego pacjenta na długoletniej terapii, a nie kilkulatka, którego ciało często działa szybciej niż rozwijające się ośrodki regulacji w mózgu. Kiedy pytamy „Dlaczego to zrobiłeś?”, stawiamy dziecko pod ścianą. Ono naprawdę nie wie, dlaczego rzuciło autkiem w telewizor. Ono po prostu poczuło nagły przypływ frustracji, nudy albo przebodźcowania i zareagowało impulsem. Słysząc nasze pytanie, maluch czuje ogromne napięcie. Widzi oczekującą twarz i czuje, że musi się wytłumaczyć z czegoś, czego samo nie rozumie. Efekt? Dziecko zaczyna się bronić, zamyka się w sobie albo − co najczęstsze − mówi „Bo tak”. To nie jest brak współpracy czy złośliwość. To sygnał, że właśnie poprosiliśmy je o rozwiązanie równania z trzema niewiadomymi, podczas gdy ono dopiero uczy się dodawać do dziesięciu. Zamiast przesłuchania − zostań tłumaczem dziecięcych emocji Najbardziej poruszające we wpisie psycholożki jest to, co dzieje się w sercu dziecka, gdy nie potrafi odpowiedzieć na nasze…

zdenerwowana-mama-92d114b.png
width: 1600
height: 1200

„Zapanuj nad nią” – warknęła staruszka. Gdy odpowiedziałam, aż się zapowietrzyła
type: item
date: 2026-04-24T06:12:07.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Dziecko
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
description: Moja Laurka zanosiła się płaczem, ludzie patrzyli, a ja próbowałam ogarnąć sytuację. I nagle głos z okna – ostry, oceniający, bezlitosny. Tym razem nie zamierzałam milczeć.
encoded: Wracałam z 3-letnią córką z placu zabaw. Wcześniej wyszłam z pracy, odebrałam ją z przedszkola i poszłyśmy na osiedlowy placyk. Jakoś ok. 17 zgłodniałyśmy i trzeba było wracać. Wiadomo, to już ta godzina, kiedy dzieci są już zmęczone, głodne, przebodźcowane. Laura ledwo szła, marudziła, aż w końcu – jak to u trzylatki – emocje wzięły górę. Zaczęła płakać, potem krzyczeć. Mocno, rozpaczliwie, całą sobą. Szłyśmy między blokami. Duże osiedle, dużo ludzi. Jedni zerkali kątem oka, inni udawali, że nie widzą i nie słyszą. Standard. Nie był to pierwszy raz. Każdy, kto ma małe dziecko, zna takie sceny. I wtedy to się stało. Nad nami z hukiem otworzyło się okno. Starsza pani z parteru wychyliła się i zaczęła krzyczeć. Wyzywać Laurę od „rozpuszczonego bachora”, nad którym mam zapanować. Serio? „Zapanuj nad nią! Ludzie tu mieszkają!” – warknęła. Zamarłam na sekundę. Mam „zapanować” nad trzylatką, która właśnie przeżywa emocjonalny armagedon, bo jest zmęczona po całym dniu? Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, ta kobieta dorzuciła jeszcze: „Tu mieszkają normalni ludzie i chcą mieć spokój!”. I to mnie uderzyło najbardziej. „Normalni ludzie”. Czyli co – moje dziecko jest nienormalne, bo płacze? Bo ma trzy lata i nie radzi sobie z emocjami? Poczułam, jak coś we mnie pęka. Byłam zmęczona, sfrustrowana, a jednocześnie... bezsilna. Bo zamiast wsparcia czy choćby milczenia, dostałam publiczne upokorzenie. Odpowiedziałam. I zrobiło się cicho Nie planowałam tego. Naprawdę. Jestem z tych, którym raczej w oczy cisną się łzy, a nie na usta riposty. Ale słowa same ze mnie wyszły. Powiedziałam jej, że spokój będzie miała po śmierci – a patrząc na nią, to już niedługo. Zapadła cisza. Taka ciężka, gęsta, aż nienaturalna. Starsza pani nagle straciła rezon. Stała w tym oknie i patrzyła, jakby ktoś wyciągnął wtyczkę. Ludzie wokół też przestali udawać, że nic się nie dzieje. Wszyscy patrzyli. Bo kiedy scena dotyczy dziecka – łatwo oceniać. Ale kiedy dorosły odpowie ostro, nagle robi się niezręczni…

dziewczynka-lezy-na-chodniku-podczas-napadu-zlosci-f6f2dcd.jpg
width: 1600
height: 1200

Ta koreańska metoda uspokoi dziecko w 60 sekund. Już nigdy nie podniesiesz głosu
type: item
date: 2026-04-20T14:15:49.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: rodzice
subject: złość u dziecka
description: Ta prosta, 5-stopniowa metoda nie eliminuje dziecięcej złości – w końcu złość, jak każda emocja, jest naturalna. Sprawia jednak, że silne emocje przestają rządzić dzieckiem.
encoded: Krzyk, tupanie, łzy i emocje, które wymykają się spod kontroli – znasz to aż za dobrze. A co, jeśli istnieje sposób, by zatrzymać tę spiralę w mniej niż minutę, bez kar i podnoszenia głosu? Podobno rodzice w Korei od lat stosują tę prostą metodę opartą na 5 krokach. 1. Spokój zaczyna się od ciebie Największy błąd, jaki popełniamy, to impulsywne, emocjonalne reagowanie na emocje dziecka. Kiedy dziecko wybucha, my często robimy dokładnie to samo – a przecież w przeciwieństwie do niego my już umiemy kontrolować i regulować swoje emocje. Pierwszy krok tej koreańskiej metody jest odwrotny: najpierw uspokajasz siebie. Zatrzymaj się na sekundę. Weź głęboki oddech. Rozluźnij ramiona. Dzieci nie uczą się regulacji emocji z naszych słów, tylko z naszego zachowania. Jeśli sama jesteś spokojna, układ nerwowy dziecka zacznie się do ciebie „dostrajać”. 2. Zejdź do poziomu dziecka Zamiast mówić z góry „uspokój się”, uklęknij lub usiądź tak, by być na wysokości oczu dziecka. To zmienia wszystko. Nie jesteś ponad dzieckiem, stajesz się bliska i obecna. 3. Bądź blisko Kolejny krok to delikatny kontakt fizyczny – przytulenie, dotknięcie ramienia, pogłaskanie po plecach. Nie każde dziecko od razu to zaakceptuje, ale większość instynktownie tego potrzebuje. To sygnał: „Jestem tu, jesteś bezpieczny”. 4. Oddychaj razem z dzieckiem W tej metodzie rodzic dopasowuje swój oddech do oddechu dziecka. Jeśli maluch oddycha szybko – dostrój się do niego, po czym stopniowo zacznij zwalniać. Po chwili dziecko, podświadomie, zacznie się dostosowywać do Twojego rytmu. To jeden z powodów, dla których metoda działa tak szybko. Nie opiera się na tłumaczeniu czy dyscyplinie, tylko na biologii i regulacji układu nerwowego. 5. Nie pospieszaj i pozwól emocjom odpłynąć Najtrudniejszy krok? Zostać. Nie przerywać, nie mówić „już wystarczy”, nie odciągać uwagi na siłę. Dziecko potrzebuje czasu, by wrócić do równowagi – czasem to 60 sekund, czasem kilka minut. Ważne jest też to, by używać prostych słów. Zamiast w…

dziecko-podczas-napadu-zlosci-8b44d8b.jpg
width: 1600
height: 1200

Krówka marzy, lew się boi. Gdy zabawki oswajają emocje i uruchamiają wyobraźnię
type: item
date: 2026-02-17T09:13:21.000Z
creator: Hanna Zakrzewska
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: emocje dziecka
subject: klocki LEGO DUPLO
subject: rozwój wyobraźni
subject: zabawa dla dzieci
description: Małe dzieci nie zawsze potrafią opowiedzieć o tym, co czują, ale często potrafią to pokazać. Ich naturalnym językiem komunikacji jest zabawa, zwłaszcza ta, która uruchamia wyobraźnię i pozwala wchodzić w różne role. W tworzeniu opowieści, dzięki którym emocje stają się łatwiejsze do wyrażenia i zrozumienia, mogą pomóc im klocki LEGO® DUPLO®.
encoded: Dziecko pochłonięte zabawą potrafi całymi godzinami mówić głosem misia, odgrywać dramatyczne sceny między pieskiem a kotkiem lub opiekować się lwiątkiem, które właśnie się „skaleczyło”. To nie tylko rozczulające scenki. Za tymi historiami często kryją się sytuacje, które dziecko zna z własnego życia. Bo zabawa to dla dziecka naturalny sposób porządkowania emocji i zrozumienia świata. Właśnie na tym skupiły się w swojej kolejnej rozmowie redaktorka naczelna Mamotoja.pl Marta Kabulska i psycholożka Dorota Maciejec. Zastanawiały się przede wszystkim, jak wielkie znaczenie w rozwoju emocjonalnym i społecznym dziecka ma odgrywanie ról – zwłaszcza tych z udziałem figurek i zwierzątek. Inspiracją do spotkania były zestawy LEGO DUPLO, które – jak pokazuje doświadczenie – mogą stać się nie tylko źródłem świetnej zabawy, ale i ważnym narzędziem wspierającym rozwój dziecka. Zabawa, która „oswaja” świat Dorota Maciejec tłumaczyła, dlaczego najmłodsi tak chętnie sięgają po figurki zwierzątek i ludzików – to właśnie one stają się nośnikiem emocji, które trudno wyrazić słowami. Dzięki temu łatwiej im przepracować różne doświadczenia, które bywają trudne, np. konflikty w przedszkolu, poczucie odrzucenia, zazdrość czy zwykłą frustrację. Zabawa jest dla dziecka bezpieczną przestrzenią. Kiedy odgrywa scenki, może opowiedzieć o czymś, co naprawdę czuje, nie mówiąc tego wprost. Wspólne budowanie świata, np. za pomocą zestawów LEGO DUPLO, jest szansą dla rodzica, by zobaczyć, co dzieje się w głowie dziecka. To cenne, zwłaszcza że – jak zauważa Marta Kabulska – wiele dzieci na pytanie: „Jak było w przedszkolu?”, odpowiada tylko: „Okej”. Tymczasem w zabawie pojawiają się nagle nauczyciele, koledzy, emocje, czyli cały świat dziecka jak na dłoni. Odgrywanie ról to nie tylko sposób na zrozumienie emocji, lecz także na ich nazywanie. Dorota Maciejec zwraca uwagę, że kiedy dzieci opowiadają historie swoich figurek, nieświadomie uczą się rozpoznawać uczucia – zarówno własne, jak i cudze. Podczas…

Clipboard04-68f673b.jpg
width: 1366
height: 768

Gdy klocki się rozsypują – czyli jak uczymy dzieci (i siebie) cierpliwości
type: item
date: 2026-02-02T08:15:57.000Z
creator: Hanna Zakrzewska
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: emocje dziecka
subject: klocki LEGO DUPLO
subject: zabawki
description: Małe dzieci intensywnie przeżywają emocje – granica między śmiechem a płaczem jest bardzo cienka. Gdy coś się nie udaje, od razu pojawia się frustracja i złość. W takich chwilach dobrze jest po prostu być blisko dziecka i okazać mu wsparcie, bez oceniania. Pomagają w tym m.in. zestawy LEGO® DUPLO®, które przynoszą mnóstwo radości, ale bywają także źródłem trudnych – choć bardzo potrzebnych – emocji.
encoded: Każdy, kto kiedykolwiek próbował zbudować z maluchem wieżę lub figurę z klocków, wie, że to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Najpierw ekscytacja i skupienie, potem zawód, bo konstrukcja się rozpadła lub jakiś element nie chce wejść w wybrane miejsce. W jednej chwili uśmiech, w następnej – płacz. Zabawa z dziećmi to nie tylko radość, ale też nauka – dla nich i dla nas. O tym, jak wygląda emocjonalny rozwój maluchów i co jako rodzice możemy zrobić, żeby mądrze je wspierać, porozmawiały redaktorka naczelna Mamotoja.pl Marta Kabulska i psycholożka Dorota Maciejec. Punktem wyjścia do rozmowy stały się pozornie proste codzienne sytuacje: zabawa, która nie idzie po myśli dziecka, klocki, które zamiast stać, przewracają się lub do siebie nie pasują, i towarzysząca temu wszystkiemu eksplozja uczuć. Wielkie emocje w małym ciele Złość, frustracja, rozpacz – dla dorosłego to trudne emocje, a co dopiero dla dziecka. Dorota Maciejec tłumaczy, że dzieci nie mają jeszcze rozwiniętej umiejętności samoregulacji, bo ich mózgi dopiero się kształtują. Kiedy więc coś nie wychodzi, najmniejszy kłopot urasta do rangi dramatu. Ich emocje są gwałtowne i skrajne, ale – co ważne – całkowicie naturalne. Psycholożka zaznacza, że kluczowe jest to, by nie unikać tych emocji, ale by je dostrzec i nazwać. Jeśli rodzic szybko naprawi sytuację – na przykład postawi za dziecko zburzoną wieżę – nie daje mu szansy na przeżycie porażki i wyciągnięcie z niej wniosków. Tymczasem właśnie te momenty, w których coś się nie udało, są najlepszą okazją do budowania odporności emocjonalnej. Zabawa, również ta z użyciem klocków LEGO DUPLO, jest bezpiecznym środowiskiem do przeżywania trudnych emocji. Dziecko doświadcza porażki w obecności rodzica, a nie wtedy, gdy już będzie musiało radzić sobie samo, w przedszkolu czy szkole. To ogromna wartość – zarówno dla rozwoju, jak i dla budowania relacji. Rodzic jako lustro Jak więc reagować, kiedy dziecko krzyczy, rzuca klockami albo płacze z bezsilności? Dorota Maciej…

Clipboard01-85f762a.jpg
width: 1039
height: 768

3 sygnały, że wychowujesz „people pleasera”. To nie jest grzeczność, to lęk przed odrzuceniem
type: item
date: 2025-12-20T15:00:35.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: emocje dziecka
subject: wychowanie
description: Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda idealnie. Dziecko jest miłe, ułożone, empatyczne. Nauczyciele chwalą, rodzina wzdycha z zachwytu. A jednak coraz częściej takie „bezproblemowe” dzieci dorastają w ogromnym napięciu, którego nikt nie zauważa.
encoded: „People pleaser” to osoba, która przedkłada cudze potrzeby nad własne, bo boi się, że inaczej straci akceptację. To nie cecha charakteru. To strategia przetrwania, której bardzo często uczymy dzieci nieświadomie. 1. Twoje dziecko nie potrafi powiedzieć „nie” Nie dlatego, że nie ma zdania. Dlatego, że boi się konsekwencji. Zgodzi się oddać zabawkę, pożyczyć rzecz, zrobić coś wbrew sobie, byle tylko nie zawieść innych. Mówi: Nieważne, mogę się dostosować. Jak chcecie, mi wszystko jedno. Zrobię tak, jak chcesz. Te zdania brzmią dojrzale, ale u dziecka powinny zapalać lampkę ostrzegawczą. To sygnał, że potrzeby innych są ważniejsze niż jego własne granice. 2. Bardzo przeżywa cudze emocje „People pleaser” czuje się odpowiedzialny za samopoczucie innych. Jeśli ktoś jest smutny, zły albo rozczarowany – dziecko natychmiast bierze to na siebie. Ma wrażenie, że gdyby coś zrobiło inaczej, efekt byłby inny. Takie dzieci szybko uczą się, że miłość i spokój w domu zależą od nich. Starają się więc być ciche, niewidzialne, wygodne. Bo wtedy nikt nie będzie niezadowolony. 3. Jest „grzeczne” za wszelką cenę Nie sprawia problemów. Nie protestuje. Nie stawia granic. Często słyszy, że jest „dojrzałe jak na swój wiek”. Tylko że ta dojrzałość bywa okupiona rezygnacją z siebie. „People pleaser” nie buntuje się, bo bunt może kosztować utratę akceptacji. Zamiast tego uczy się dopasowywać. Zbyt wcześnie. Zbyt mocno. Skąd się biorą dzieci, które chcą zadowolić wszystkich? Najczęściej z domów, w których: miłość była warunkowa chwalono za bycie „łatwym” dzieckiem konflikty były czymś złym emocje dorosłych dominowały nad emocjami dziecka Dziecko szybko rozumie, że żeby było dobrze, musi się dostosować. I zabiera ten schemat w dorosłe życie. Cena, którą płaci się później Dorośli „people pleaserzy” nie wiedzą, czego chcą. Mają problem z asertywnością, decyzjami, stawianiem granic. Często są wyczerpani, pełni poczucia winy i złości na siebie. Bo całe życie uczono ich jednego: twoje potrzeby są mniej…

jak-nie-wychowac-people-pleasera-7cb19fc.jpg
width: 1600
height: 1200

Wyniki badań LEGO: Prawie połowa dzieci w Polsce odczuwa zmęczenie, a co czwartemu towarzyszy uczucie złości lub smutku
type: item
date: 2023-03-16T11:27:36.000Z
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: emocje
subject: emocje dziecka
subject: kreatywna zabawa
description: 9 na 10 dzieci w Polsce uważa, że ich zabawki przedstawiają tylko pozytywne emocje, jak śmiech i szczęście. Jednocześnie prawie połowa z nich wolałaby, aby ich misie, lalki lub figurki pokazywały także negatywne emocje. To wniosek z badania Instytutu GOLIN na zlecenie Grupy LEGO®, które wskazuje, że 45% dzieci w Polsce czuje się zestresowanych, a co czwarte odczuwa smutek lub złość. Większość z nich szuka pocieszenia wśród przyjaciół – 94% młodych badanych czuje się szczęśliwa wśród bliskich znajomych. Jak dorośli mogą pomóc najmłodszym rozmawiać o negatywnych emocjach oraz o tym, jak budować trwałe relacje z innymi?
encoded: Jak pokazuje badanie Instytutu GOLIN na zlecenie Grupy LEGO®, zrealizowane na przełomie grudnia i stycznia, negatywne emocje dzieci różnią się w zależności od wieku. Najmłodsi respondenci w wieku 6-7 lat odczuwają częściej niż pozostali: złość (26%), smutek (26%) i roztargnienie (19%). Natomiast nieco starsze dzieci, w wieku 10-12 lat, czują się zestresowane (18%) i zaniepokojone (17%). Dzieci zapytane o źródła negatywnych emocji najczęściej wskazywały na szkołę (35%), zbyt trudne zadania szkolne (34%) i poczucie, że nie wiedzą, co mają robić (29%). Dziewczynki częściej (19%) wskazały także na problemy z przyjaciółmi niż chłopcy (13%), którzy raczej uważają, że ich odczucia nie mają konkretnego źródła (20%). Z drugiej strony dzieci deklarują, że doświadczają mniej negatywnych emocji niż rok temu. Dzieci szukają zrozumienia i pocieszenia w przyjaźni Aż 93% dzieci w Polsce uważa, że to ważne, żeby rozmawiać z innymi, gdy pojawiają się w ich życiu negatywne emocje. Już 9 na 10 małych badanych przyznało, że otworzyło się przed kimś, mówiąc o swoich uczuciach – co ciekawe, wraz z wiekiem dzieci częściej zwracają się do przyjaciół niż do rodziny. Jeśli jednak chcą porozmawiać z kimś w domu, częściej ich powiernikami są mamy/macochy (72%) niż ojcowie/ojczymowie (40%). Dwie trzecie ankietowanych dzieci uważa, że łatwo jest im zdobywać przyjaciół (67%) i podtrzymywać tę relację (66%). Z badania wynika również, że najmłodszym w wieku 6-7 lat przychodzi to z większą łatwością niż starszym. Dzieci są otwarte na naukę o budowaniu relacji przyjacielskich, jak i opartą na przyjaźni. Ponad dziewięć na dziesięć (95%) badanych uważa, że dobrze jest mieć różnych przyjaciół, którzy mogą uczyć ich rozmaitych rzeczy, a ponad troje na pięć (62%) z nich przyznaje, że są rzeczy, których mogliby się nauczyć od innych, aby stać się lepszymi przyjaciółmi. – Wyniki badań dają fascynujący wgląd w złożoność dziecięcych przyjaźni we współczesnym i coraz bardziej zróżnicowanym świecie – komentuje w…

imgPQMvCm-8396087.jpg
width: 1154
height: 875

Dziecko bije się po głowie: przyczyny zachowania, co robić?
type: item
date: 2022-10-05T13:29:32.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: emocje dziecka
subject: zaburzenia rozwojowe
description: Gdy dziecko bije się po głowie, nie musi to od razu oznaczać, że dzieje się z nim coś poważnego. Im młodszy maluch, tym mniejsze ryzyko zaburzeń rozwojowych. Sprawdź, jak reagować, kiedy dziecko uderza się po głowie, twarzy lub innych częściach ciała.
encoded: Czasem prawidłowo rozwijające się dziecko wykazuje niepokojące zachowania, np. związane z biciem się po głowie czy uderzaniem głową o podłogę. Wielu rodziców w takiej sytuacji zastanawia się, czy nie jest to przypadkiem objaw autyzmu lub problemów w rozwoju emocjonalnym. W większości przypadków zachowanie to jest przejściowe i samoistnie ustępuje. Czasami jednak wymaga pomocy specjalistów i zdiagnozowania, co dzieje się z dzieckiem. Dlaczego dziecko bije się po głowie? Przyczyną uderzania się dziecka po głowie najczęściej jest próba zwrócenia na siebie uwagi. Tak może zachowywać się maluch, gdy jest znudzony lub próbuje coś na rodzicu wymusić. Niemowlę może bić się rączką po głowie, uderzać główką o szczebelki łóżeczka, a nieco starsze dziecko – klepać się po głowie lub twarzy albo na leżąco uderzać głową o podłogę. To normalne u dzieci w wieku do 2. roku życia, a nawet nieco starszych. Takie zachowanie pojawia się u maluchów, które jeszcze nie kontrolują emocji i nie potrafią wyrazić ich słowami. Jeżeli zdarza się to sporadycznie, nie ma powodu do niepokoju. Z kolei częste przypadki bicia się dzieci po głowie mogą mogą świadczyć o zaburzeniach sensomotorycznych. Mówimy o nich, gdy dziecko nieprawidłowo odczytuje sygnały płynące z ciała i próbuje dostarczać sobie silniejszych bodźców. Gdy starsze dziecko bije się po głowie... Inaczej sprawa wygląda w przypadku starszych dzieci, które powinny już umieć powiedzieć, co czują. Zatem jeśli dziecko bije się po głowie, a ma 5, 6 czy więcej lat, należy skonsultować się ze specjalistą. Bardzo często przy zaburzeniach rozwoju ze spektrum autyzmu, poza biciem się po głowie u dzieci można też zaobserwować inne objawy, np. wycofanie z kontaktów z rówieśnikami i dorosłymi, nadmierne zainteresowanie konkretnymi czynnościami lub obiektami, tiki nerwowe. Co może wywoływać autoagresję u dziecka? Autoagresji, w tym biciu się po głowie, sprzyjają określone okoliczności, które u dziecka niepanującego nad własnymi emocjami lub czującego …

imglcryqr-93d2521.jpg
width: 1200
height: 814

Dziecko orchidea: czym różni się od dziecka mlecza i jak je wspierać?
type: item
date: 2022-07-08T10:06:32.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Małe dziecko
subject: Zdrowie
subject: emocje dziecka
subject: wrażliwe dziecko
subject: zdrowie dziecka
description: Dziecko orchidea to stosunkowo nowe pojęcie, jednak ten typ osobowości znany jest od dawna. Często dzieci (osoby) orchidee były wykluczane i społecznie piętnowane ze względu na swoje zachowanie i zbyt silną reakcję na nic nieznaczące, w ocenie otoczenia, sytuacje. Jednak jak dowodzą badania naukowe, około 15–20 proc. populacji jest bardziej wrażliwe na otaczające nas bodźce.
encoded: Amerykański pediatra i psychiatra dr Thomas Boyce w trakcie swojej 40-letniej kariery zawodowej pomagał dzieciom, które w jego ocenie charakteryzowały się odmiennym stopniem wrażliwości. Tzw. dzieci mlecze, mimo obiektywnie trudnych, stresujących sytuacji radziły sobie relatywnie dobrze, a inne – dzieci orchidee – silnie reagowały na pozornie błahe zmiany w otoczeniu. Mlecz czy orchidea – czy wiesz, jakim typem jest twoje dziecko? Dziecko orchidea czy dziecko mlecz? Wieloletnie obserwacje skłoniły Boyce’a do wyodrębnienia dwóch typów dzieci. Aby zobrazować różnice między nimi, użył metafory: dzieci orchidee i dzieci mlecze. Dzieci mlecze to osoby dość odporne i silne, które (tak jak mlecze właśnie) potrafią funkcjonować w każdym środowisku i niewiele im potrzeba, aby mogły rozkwitnąć, ukazując w pełni swój potencjał. Natomiast mianem dzieci orchidei zostały nazwane dzieci wysoko wrażliwe, których układ nerwowy silniej odbiera bodźce: zapachy, dźwięki, obrazy, dotyk. Skąd się biorą dzieci orchidee? O tym, czy twoje dziecko jest orchideą czy mleczem, decydują geny: jest to cecha wrodzona uwarunkowana neurologicznie oraz związana z temperamentem dziecka. Natomiast to, w jaki sposób dziecko orchidea (ale także dziecko mlecz) będzie funkcjonowało w życiu, jest bardziej skomplikowane, ponieważ dochodzą tu czynniki zewnętrzne takie jak: kompetencje i zaangażowanie rodziców, zasoby ekonomiczne czy środowisko, w jakim funkcjonuje rodzina. Kim jest dziecko orchidea? Orchidee to wymagające kwiaty, które gdy nie są odpowiednio pielęgnowane, nie potrafią pokazać w pełni swojego piękna. Tak też jest w przypadku dzieci wysoko wrażliwych, które silniej doświadczają emocji – zarówno swoich, jak i emocji innych osób. Niezwykle empatyczne podejście do innych ludzi sprawia, że dzieci orchidee są bardziej skłonne zadowolić rodziców swoim zachowaniem, jednocześnie tłumiąc swoje własne potrzeby. Do tego źle znoszą przebodźcowanie (są zmęczone, rozdrażnione, wycofują się), zmianę rutyny, m…

img2SGPkR-17a87c2.jpg
width: 3000
height: 2000

Synek Anity ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia” wpadł w panikę. Mama musiała go zabrać z przedszkola
type: item
date: 2022-06-10T09:54:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dzieci celebrytów
subject: emocje dziecka
subject: słynne mamy
description: Anita Szydłowska, była uczestniczka programu „Ślub od pierwszego wejrzenia”, stanęła ostatnio przed rodzicielskim wyzwaniem: jej 3-lentni synek przeżywał trudne chwile podczas przedszkolnego przedstawienia. Mama i tata od razu zareagowali.
encoded: Jerzyk, syn Anity i Adriana ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia”, obchodził właśnie trzecie urodziny. Jego mama podzieliła się na Instagramie ważnym momentem w życiu malca: 3-latek występował pierwszy raz w przedszkolnym przedstawieniu. Emocje jednak wzięły górę. Dziecko ma prawo do wszystkich emocji! „Jerzyk wpadł w panikę i stwierdził, że nigdzie nie wystąpi” – opisała w relacji na Instagramie Anita Szydłowska. Chociaż z okazji przedstawienia w przedszkolu pojawiły się nawet babcia i prababcia, mama nie zamierzała przekonywać syna do występu za wszelką cenę. Zamiast tego zrobiła to, co uznała za słuszne – po prostu zabrała chłopca z placówki. „Nie zmuszaliśmy go i momentalnie opuściliśmy placówkę. Niestety, przedstawienie wypadło o takiej godzinie, że uniemożliwiło mu drzemkę, wiec mieliśmy takie podejrzenia, że może być zmęczony i rozdrażniony” – wytłumaczyła. Anita poprosiła obserwatorki, by podzieliły się swoimi historiami – w końcu przedszkolne przedstawienia mogą być dla dzieci wyjątkowo stresujące. Jedna z mam przyznała, że jej dziecko musi stać tyłem do publiczności, bo w przeciwnym razie wybucha płaczem. Inna – że jej maluch należy do tych, które stojąc na scenie, po prostu… zaczynają się rozbierać. Jak widać, dzieci reagują różnie. Jednym wystarczy odwrócić się plecami, inne wolą w ogóle nie brać udziału w przedstawieniu. Ważne, żeby umieć reagować na ich potrzeby i nie umniejszać ich emocji! Piszemy też o: Znalazła dziecko. Płakało i krzyczało, że mama go zostawiła. Niepokojący wpis na forum Edyta Pazura zawiodła się na polskiej szkole. Usłyszała, że ma głupie dzieci Policjanci pomogli zgubionemu sześciolatkowi, który szukał mamy

imgyrvT98-e4826aa.jpg
width: 1720
height: 1236

Mia miała trudny moment. Natalia Siwiec, zamiast zaopiekować się córką… wszystko nagrała!
type: item
date: 2022-06-09T09:24:41.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje dziecka
subject: słynne mamy
description: „Nie chcę cię!” – mówi mała Mia na nagraniu, które Natalia Siwiec zamieściła w relacji na Instagramie. Dlaczego celebrytka nie odłożyła telefonu, by skoncentrować się na emocjach dziecka?
encoded: Mia jest oczkiem w głowie Natalii Siwiec. Dziewczynka regularnie pojawia się w instagramowych relacjach słynnej mamy – zwykle uśmiechnięta i ciekawa świata. Tym razem Miss Euro 2012 zamieściła nagranie z córką, która ewidentnie nie powinna być w takiej chwili filmowana. To zresztą kolejna taka sytuacja. Natalia Siwiec nagrywała córkę w intymnym momencie Słowa „nie chcę cię” Mia najprawdopodobniej kierowała do swojej babci, która stała poza kadrem. Mama próbowała rozmawiać z córką – pytała, dlaczego dziewczynka się denerwuje. „Żebyś się nie podrapała, moja kochana rybeczko” – cytuje Miss Euro 2012 Pudelek. „Nie chcesz mnie? Ja ciebie też” – odpowiada dziecku kobieta, a następnie „żartuje”, że być może Natalia Siwiec powinna wynająć córce mieszkanie. Nie znamy kontekstu całej sytuacji i nie wiemy, jak dalej potoczyła się rozmowa. Niepokojący jest jednak fakt, że w momencie, w którym dziecko potrzebuje wsparcia bliskiej osoby, utulenia, zaopiekowania się jego emocjami – mama wszystko nagrywa, by następnie opublikować film w sieci. Poprzednim razem Natalia Siwiec pokazała milionowi obserwatorów, jak jej córka złości się i płacze. W obu tych sytuacjach nie wiemy, co działo się poza kadrem. Rzecz w tym, że w ogóle nie powinniśmy się nad tym zastanawiać, bo publikowanie takich nagrań z dzieckiem, które ma prawo do swoich emocji i prywatności, jest po prostu nie na miejscu. Źródło: Instagram, Pudelek.pl Piszemy też o: Nastolatkowie uratowali 3-latka. Ojciec dziecka leżał pijany w krzakach 10-latek będzie mógł trafić do poprawczaka. Tam wychowawcy będą mogli użyć wobec niego siły fizycznej, paralizatora lub gazu 500 plus dla małżeństw. Ale nie dla wszystkich

imgLkYyHW-3ac2306.jpg
width: 1720
height: 1236

Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
type: item
date: 2022-02-18T08:23:24.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: emocje
subject: emocje dziecęce
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
subject: emocje przedszkolaka
subject: emocje u dziecka
subject: trudne emocje
description: Emocje towarzyszą każdemu człowiekowi. Dzieci mają czasem trudności z radzeniem sobie z nimi, gdyż ich układ nerwowy jest jeszcze nie w pełni dojrzały. O tym, jak pomóc dzieciom nazywać i wyrażać emocje opowiada ambasadorka akcji Widzę, Czuję, Słyszę, Wiem – psycholog Dorota Zawadzka.
encoded: Dorośli powinni pomagać maluchom radzić sobie z emocjami. Ale by to zrobić, trzeba zdawać sobie sprawę, że każdy dorosły powinien również sam radzić sobie z emocjami, czyli m.in. ze złością, frustracją i gniewem. Dopiero wtedy można pomagać. Warto też pamiętać, aby nie hamować emocji dziecka i nie mówić mu „Przestań”, „Uspokój się” itp. Zamiast tego opiekunowie powinni wyposażyć malucha w kompetencje, czyli m.in. w to, jak ono może się zachować w sytuacji występowania konkretnej emocji. Chcesz wiedzieć, jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka

YFgWhR-122620-9b46a01.jpg
width: 1920
height: 1080

Rozwód a dzieci: rady dla rodziców (emocje dziecka i formalności)
type: item
date: 2021-12-28T14:10:00.000Z
subject: Rodzina
subject: Związki i seks
subject: emocje dziecka
subject: prawo dla rodziców
subject: rozstanie rodziców
description: Rozwód to trudna sytuacja, która wymaga odpowiedzialnego i pełnego wsparcia podejścia rodziców. Wyjaśniamy, jak przebiega rozwód, gdy macie dzieci, jakie formalności i dokumenty są wymagane przez sąd i jak rozwód wpływa na dziecko w zależności od jego wieku.
encoded: Rozwód, gdy małżonkowie mają dzieci, wymaga podjęcia odpowiednich kroków. Sąd oczekuje dowodów, że rodzice mają na uwadze dobro wspólnego niepełnoletniego potomstwa. Wraz z pozwem rozwodowym powinno się złożyć porozumienie rodzicielskie. Wiele sądów wymaga również wcześniejszych mediacji rodzinnych. Oprócz prawnych aspektów dotyczących rozwodu i dzieci dochodzą kwestie emocjonalne: rozstanie rodziców w najbardziej dramatyczny sposób przeżywają maluchy, które nie były przygotowane na taką sytuację. Rozwód a dzieci: Rozwód a emocje dzieci Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie? Rozwód a wiek dziecka: skutki Formalności i dokumenty do sądu Podział majątku po rozwodzie a dzieci Rozwód a emocje dzieci Typowym uczuciem dzieci podczas rozwodu rodziców jest lęk. Małe dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, które do tej pory zapewniali mu rodzice. Boi się, że zostanie opuszczone, bo „skoro odszedł tata, to może odejść i mama, i zostanę wtedy sam”. Martwi się, że teraz mama może przestać kochać również jego. W obawie przed jej utratą, bo to z nią zwykle zostaje dziecko, chodzi za nią krok w krok i nie pozwoli nawet na kilka minut wyjść do sklepu. Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie? Bardzo ważne jest to, żeby odpowiednio poinformować dzieci o rozwodzie. Podczas rozmowy należy podkreślać, że wasze rozstanie nie ma wpływu na uczucia, którymi obdarzacie dziecko i że w żaden sposób nie jest ono winne decyzji o rozwodzie. To, jak silnie dziecko zareaguje na rozwód rodziców i jak bardzo go przeżyje, zależy od kilku czynników: Wiek dziecka podczas rozwodu rodziców – z rozstaniem rodziców najtrudniej pogodzić się dzieciom między 7. a 16. rokiem życia. Rodzeństwo – najboleśniej rozwód rodziców przeżywają jedynacy. Brat lub siostra stanowią w tej sytuacji wsparcie. Atmosfera w domu i sposób rozstania rodziców – wojna między rodzicami, kłótnie i wzajemne oskarżenia krzywdzą dziecko i odbiją się bardzo negatywnie na psychice dziecka po rozwodzie rodziców, choć początkowo może ono odczuć ulgę, …

108681-6268a93.jpg
width: 1200
height: 801

Empatia – co to znaczy, przykłady empatii, jak nauczyć dziecko empatii
type: item
date: 2021-08-11T12:49:31.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: emocje
subject: emocje dziecęce
subject: emocje dziecka
description: Empatia to zdolność, która pozwala zauważać i współodczuwać stany emocjonalne innych ludzi. Kształtuje się ją już w dzieciństwie. W dorosłym życiu odgrywa bardzo ważną rolę w budowaniu relacji społecznych, świadczy także o wysokiej inteligencji emocjonalnej.
encoded: W życiu codziennym dość często spotykamy się ze słowem „empatia”. Niekiedy pod zarzutem jej braku, czasami z wyrazami uznania nad jej intensywnością. Często można usłyszeć, że ktoś jest „zbyt empatyczny” lub „jest w nim za mało empatii”. To, czy dana osoba jest empatyczna, zależy od wielu czynników, między innymi od relacji z rodzicami, a także środowiska, w którym się wychowuje. Poniżej wyjaśniamy, czym jest empatia, skąd bierze się zdolność jej odczuwania, a także dlaczego jest tak ważna w prawidłowym funkcjonowaniu. Empatia – co to znaczy? Z definicji empatii możemy dowiedzieć się, że jest ona umiejętnością rozumienia uczuć i emocji innej osoby. To zdolność przyjęcia jej perspektywy i zrozumienia postępowania. Empatia jest swego rodzaju wrażliwością na drugą osobę: jej odczucia, emocje, stan, w którym się znajduje. Osoby empatyczne potrafią wyczuwać uczucia innych ludzi, wyobrazić sobie, że to oni znajdują się na miejscu danej osoby. Empatia jest umiejętnością odpowiedzi na zaobserwowane odczucia innych osób. W psychologii wyróżnia się dwa rodzaje empatii: empatię emocjonalną – współodczuwanie stanu emocjonalnego drugiej osoby i troska o nią. W skrócie – umiejętność „czucia emocji innych”. empatię poznawczą – umiejętność przyjęcia perspektywy drugiej osoby, zrozumienia, co czuje, a także obserwacja rzeczywistości z jej perspektywy. Empatyczny człowiek – kto nim jest? Według naukowców poziom empatii jest uzależniony od: predyspozycji biologicznych (dostajemy je w genach od swoich przodków), predyspozycji psychologicznych (czyli wzorców, jakie dają rodzice i osoby w najbliższym otoczeniu), predyspozycji środowiskowych (to czynniki, które kształtują nas przez całe życie). Jak zachowuje się człowiek empatyczny? uważnie słucha drugiej osoby, nie porównuje cudzych uczuć ze swoimi uczuciami, nie ocenia, nie doradza rozwiązań, gdy ktoś o to nie prosi, potrafi zrozumieć drugą osobę i wczuć się w jej sytuację. Przykłady empatii: organizowanie zbiórek dla potrzebujących, po…

hfWP1e-116940-971551c.jpg
width: 1200
height: 800

Każdy problem można rozwiązać! Poznaj nową serię komiksów „Smerfy i świat emocji”
type: item
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: emocje
subject: emocje dziecęce
subject: emocje dziecka
subject: emocje przedszkolaka
subject: emocje u dziecka
subject: komiks
subject: trudne emocje
description: Chociaż o dzieciństwie zwykle mówi się, że jest beztroskie, to… maluchy także mają swoje lęki i problemy. Strach przed ciemnością, brak wiary w siebie czy bycie odrzuconym przez rówieśników to tylko niektóre z nich. Jak wspierać przedszkolaki w ich trudnościach? Jednym ze sposobów jest wspólne czytanie nowej serii komiksów wydawnictwa Egmont Polska – „Smerfy i świat emocji”.
encoded: Świat emocji jest zawiły i nierzadko skomplikowany. Szczególnie trudno jest się w nim odnaleźć… najmłodszym. Patrząc, jak mierzą się z różnymi trudnościami i lękami, jako dorośli chcemy im pomóc, niestety zdarza się, że nie wiemy, jak to zrobić. Jeśli chcesz wspierać malucha, rób to razem ze Smerfami! Gdy stają się bohaterami opowieści, maluchowi łatwiej jest zrozumieć, co przeżywa, a także, jak może rozwiązać problem, z którym się zetknął. Nowa seria komiksów to świetna lektura zarówno dla przedszkolaków i ich rodziców, jak również dzieci starszych, które potrafią już samodzielnie czytać. Rozwiąż problem ze Smerfami Każdy album serii „Smerfy i świat emocji” podzielony jest na dwie części. Pierwsza z nich jest komiksowa. Właśnie tutaj dziecko zapoznaje się z opowieścią, w której ktoś z bajkowego świata spotkał się z trudną sytuacją. – Dzięki takiej budowie historii, łatwiej jest dziecku zrozumieć to, co samo przeżywa, bo bohater opowiadania opisuje i przeżywa to co dziecko. Daje to dziecku poczucie, że nie ma nic dziwnego w tym, co czuje, że jest to powszechne i inni też tak mają – zaznacza Sylwia Jatczak, psycholożka i pedagożka pracująca na co dzień z dziećmi w wieku przedszkolnym – Papa Smerf odgrywa w opowieści rolę terapeuty. Szuka pomysłu na rozwiązanie sytuacji, uświadamia Smerfowi, czyli dziecku, że jest w stanie sobie poradzić i przezwyciężyć lęki czy trudne emocje. Opowiadanie zawsze dobrze się kończy – dodaje ekspertka. W drugiej części książki znajdują się wskazówki, które posłużą zarówno dzieciom, jak i rodzicom. Dzięki temu, że opracowała je Diana Drory, psycholożka dziecięca i psychoanalityczka, porady są skuteczne, co skutkuje zrozumieniem problemu, a co ważne, również pomaga okiełznać emocje i poradzić sobie z lękami. View oEmbed on the source website Nowości już w sprzedaży! Już 24 marca br. ukazały się dwa pierwsze tomy cyklu to: „Smerf, który bał się ciemności” oraz „Smerf, który był niezdarny”. Pierwsza z nich opowiada o Strachusiu, który boi si…

dp9d3T-116850-81e79bb.jpg
width: 1280
height: 841

Jak okiełznać lęk, złość i… inne, trudne emocje? [LIVECZAT z ekspertem]
type: item
date: 2021-02-18T15:20:45.000Z
subject: Czas wolny
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: Dorota Zawadzka
subject: emocje dziecka
subject: emocje przedszkolaka
subject: emocje u dziecka
subject: rozwój czterolatka
subject: rozwój dwulatka
subject: rozwój emocjonalny
subject: rozwój emocjonalny dziecka
subject: rozwój kilkulatka
subject: trudne emocje
description: Dlaczego moje dziecko wpada w histerię? Czy medytacja dla dzieci pomaga je wyciszyć? To tylko niektóre z pytań nurtujących rodziców przedszkolaków… Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i zrozum lepiej emocje malucha!
encoded: Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, staraliśmy się znaleźć metody na to, by oswoić emocje i zachowania, które z nich wynikają. Ekspertka opowiadała o tym, jaką rolę w tym wszystkim odgrywają zmysły oraz co jest pomocne, by przedszkolak łatwiej nazywał to, co czuje… Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co jest postawą panowania nad emocjami i zachowaniem? Rodzice małych dzieci na początku powinni przede wszystkim uświadomić sobie to, że nie wiedzą one, czym są emocje, a także nie potrafią ich nazwać. Ponadto nie potrafią ich zaobserwować nie tylko u siebie, ale także u innych. Dlatego też należy zdać sobie sprawę, w jak trudnej sytuacji znajduje się taki maluch – jest bombardowany informacjami z zewnątrz przy pomocy zmysłów, a także od wewnątrz, gdy szaleją w nim emocje będące odpowiedzią na różne sytuacje, z którymi się styka. To wszystko sprawia, że na początku wyjątkowo ciężko mu funkcjonować i rozróżnić, co można, a czego nie, a także, jakie polecenia są ważne, a jakie mniej istotne. Dopiero, gdy rodzice wyjaśnią, jak działają emocje i pokażą, jak z nich właściwie korzystać, maluch będzie powoli uczył się, jak je wyrażać. Zadanie nie jest jednak proste, bo dziecko uczy się poprzez przykład… Ekspertka zwróciła uwagę, że nierzadko również rodzice nie potrafią prawidłowo wyrażać emocji. A przecież maluchy się nam przyglądają i czerpią wiedzę od najbliższych. Bunt w miejscu publicznym. Jak mu zaradzić? Częstym i bardzo trudnym dla rodziców momentem jest nagła histeria dziecka. Trzeba pamiętać, że jeśli wpada w nią np. w sklepie lub parku i reaguje autoagresją, czyli np. drapie skórę do krwi, wyrywa sobie włosy bądź uderza głową o posadzkę, trzeba zareagować fizycznie i przytrzymać je w taki sposób, by nie zrobiło sobie krzywdy. Autoagresja może być bardzo niebezpieczna, dlatego konieczne są tu zdecydowane sposoby. Jeśli jednak bunt polega na tym, że …

FewEBV-116251-98b46ac.jpg
width: 1280
height: 720