Wyniki badań LEGO: Prawie połowa dzieci w Polsce odczuwa zmęczenie, a co czwartemu towarzyszy uczucie złości lub smutku
9 na 10 dzieci w Polsce uważa, że ich zabawki przedstawiają tylko pozytywne emocje, jak śmiech i szczęście. Jednocześnie prawie połowa z nich wolałaby, aby ich misie, lalki lub figurki pokazywały także negatywne emocje. To wniosek z badania Instytutu GOLIN na zlecenie Grupy LEGO®, które wskazuje, że 45% dzieci w Polsce czuje się zestresowanych, a co czwarte odczuwa smutek lub złość. Większość z nich szuka pocieszenia wśród przyjaciół – 94% młodych badanych czuje się szczęśliwa wśród bliskich znajomych. Jak dorośli mogą pomóc najmłodszym rozmawiać o negatywnych emocjach oraz o tym, jak budować trwałe relacje z innymi?
Jak pokazuje badanie Instytutu GOLIN na zlecenie Grupy LEGO®, zrealizowane na przełomie grudnia i stycznia, negatywne emocje dzieci różnią się w zależności od wieku. Najmłodsi respondenci w wieku 6-7 lat odczuwają częściej niż pozostali: złość (26%), smutek (26%) i roztargnienie (19%). Natomiast nieco starsze dzieci, w wieku 10-12 lat, czują się zestresowane (18%) i zaniepokojone (17%). Dzieci zapytane o źródła negatywnych emocji najczęściej wskazywały na szkołę (35%), zbyt trudne zadania szkolne (34%) i poczucie, że nie wiedzą, co mają robić (29%). Dziewczynki częściej (19%) wskazały także na problemy z przyjaciółmi niż chłopcy (13%), którzy raczej uważają, że ich odczucia nie mają konkretnego źródła (20%). Z drugiej strony dzieci deklarują, że doświadczają mniej negatywnych emocji niż rok temu. Dzieci szukają zrozumienia i pocieszenia w przyjaźni Aż 93% dzieci w Polsce uważa, że to ważne, żeby rozmawiać z innymi, gdy pojawiają się w ich życiu negatywne emocje. Już 9 na 10 małych badanych przyznało, że otworzyło się przed kimś, mówiąc o swoich uczuciach – co ciekawe, wraz z wiekiem dzieci częściej zwracają się do przyjaciół niż do rodziny. Jeśli jednak chcą porozmawiać z kimś w domu, częściej ich powiernikami są mamy/macochy (72%) niż ojcowie/ojczymowie (40%). Dwie trzecie ankietowanych dzieci uważa, że łatwo jest im zdobywać przyjaciół (67%) i podtrzymywać tę relację (66%). Z badania wynika również, że najmłodszym w wieku 6-7 lat przychodzi to z większą łatwością niż starszym. Dzieci są otwarte na naukę o budowaniu relacji przyjacielskich, jak i opartą na przyjaźni. Ponad dziewięć na dziesięć (95%) badanych uważa, że dobrze jest mieć różnych przyjaciół, którzy mogą uczyć ich rozmaitych rzeczy, a ponad troje na pięć (62%) z nich przyznaje, że są rzeczy, których mogliby się nauczyć od innych, aby stać się lepszymi przyjaciółmi. – Wyniki badań dają fascynujący wgląd w złożoność dziecięcych przyjaźni we współczesnym i coraz bardziej zróżnicowanym świecie – komentuje wyniki badania Laverne Antrobus, uznana psycholog dziecięca z Wielkiej Brytanii. – To budujące, że dzieci chcą widzieć różnorodne formy przyjaźni w oglądanych przez siebie filmach i zabawkach, którymi się bawią. Wprowadzenie tego typu zmian pomoże dzieciom zrozumieć różnorodność i da im pewność siebie w nawiązywaniu relacji z innymi osobami, które nie są takie same jak one. Uczenie się od przyjaciół o tym, jak są podobni i różni, ostatecznie pomoże maluchom w akceptacji innych, gdy będą poruszać się w świecie przyjaźni i relacji. Dzieci potrzebują reprezentacji, także w trudnych tematach Od pierwszych lat życia najmłodszym prezentowane są zabawki i bajki, które – jak wskazali mali badani – przedstawiają tylko pozytywne emocje, np. śmiech i szczęście. Jedna czwarta (26%) dzieci twierdzi, że nigdy lub rzadko widzi postacie smutne, zmartwione, samotne lub zmęczone. Dlatego wiele z nich poszukuje zabawek reprezentujących także negatywne emocje, ponieważ, jak przyznają, „każdy czasami tak się czuje” (22%) oraz chcą widzieć, że „inni mają podobne doświadczenia” (20%). Zaledwie 4 na 10 dzieci przyznało, że widziało w telewizji lub internecie, aby przyjaciele mieli swoje wzloty i upadki, a tylko 31% dostrzegło bajkowych bohaterów, którzy mierzyli się z nieporozumieniami lub kłótniami wśród najbliższych. To sprawia, że brakuje im wzorców, jak powinni zachowywać się w niestandardowych lub trudnych sytuacjach. Dostrzegając potrzeby najmłodszych, Grupa LEGO dostosowała swoją ofertę zabawek, mając na uwadze wpływ przyjaźni na rozwój dziecka oraz to, że odgrywa ona ogromną rolę w pomaganiu najmłodszym w zrozumieniu różnorodności. Dzięki współpracy z Geena Davis Institute on Gender in Media odświeżono fabułę serii LEGO Friends, co pomogło w opracowaniu wątków, które są bliskie dzieciom, integrują je i odzwierciedlają ich rzeczywiste doświadczenia. Odmienione postacie LEGO Friends są bardziej reprezentatywne dla świata, w którym poruszają się dzisiejsze dzieci, uwzględniając różne płcie, pochodzenie etniczne, cechy fizyczne i osobowościowe. – Nowe uniwersum LEGO Friends w pełni sprzyja integracji i lepiej odzwierciedla przyjaźnie z prawdziwego świata. Dzięki temu najmłodsi mogą bawić się, odkrywać i wyrażać swoje emocje z bardziej zróżnicowanymi postaciami i odtwarzać różne doświadczenia w swoich codziennych relacjach z przyjaciółmi – dodaje Laverne Antrobus. – W 2023 roku w ramach serii LEGO Friends wprowadziliśmy postacie o bardziej zróżnicowanym kolorze skóry, pochodzeniu kulturowym, z różnymi rodzajami niepełnosprawności – wszystkie z autentycznymi osobowościami i wzajemnymi relacjami. Dzięki temu klocki stają się także świetnym narzędziem dla rodziców, którzy chcieliby pomóc swoim dzieciom otworzyć się na rozmowę o negatywnych emocjach i problemach – podpowiada Marta Czarnecka, Senior Brand Manager w LEGO Polska. Wprowadzając na rynek nową generację produktów, Grupa LEGO ma nadzieję, że podczas zabawy zestawami LEGO Friends dzieci bardziej odnajdą w postaciach siebie i lepiej zrozumieją innych, co pomoże im w radzeniu sobie z własnymi doświadczeniami – a w efekcie staną się lepszymi przyjaciółmi. Źródło: materiały prasowe LEGO
Dziecko bije się po głowie: przyczyny zachowania, co robić?
Gdy dziecko bije się po głowie, nie musi to od razu oznaczać, że dzieje się z nim coś poważnego. Im młodszy maluch, tym mniejsze ryzyko zaburzeń rozwojowych. Sprawdź, jak reagować, kiedy dziecko uderza się po głowie, twarzy lub innych częściach ciała.
Czasem prawidłowo rozwijające się dziecko wykazuje niepokojące zachowania, np. związane z biciem się po głowie czy uderzaniem głową o podłogę. Wielu rodziców w takiej sytuacji zastanawia się, czy nie jest to przypadkiem objaw autyzmu lub problemów w rozwoju emocjonalnym. W większości przypadków zachowanie to jest przejściowe i samoistnie ustępuje. Czasami jednak wymaga pomocy specjalistów i zdiagnozowania, co dzieje się z dzieckiem. Dlaczego dziecko bije się po głowie? Przyczyną uderzania się dziecka po głowie najczęściej jest próba zwrócenia na siebie uwagi. Tak może zachowywać się maluch, gdy jest znudzony lub próbuje coś na rodzicu wymusić. Niemowlę może bić się rączką po głowie, uderzać główką o szczebelki łóżeczka, a nieco starsze dziecko – klepać się po głowie lub twarzy albo na leżąco uderzać głową o podłogę. To normalne u dzieci w wieku do 2. roku życia, a nawet nieco starszych. Takie zachowanie pojawia się u maluchów, które jeszcze nie kontrolują emocji i nie potrafią wyrazić ich słowami. Jeżeli zdarza się to sporadycznie, nie ma powodu do niepokoju. Z kolei częste przypadki bicia się dzieci po głowie mogą mogą świadczyć o zaburzeniach sensomotorycznych. Mówimy o nich, gdy dziecko nieprawidłowo odczytuje sygnały płynące z ciała i próbuje dostarczać sobie silniejszych bodźców. Gdy starsze dziecko bije się po głowie... Inaczej sprawa wygląda w przypadku starszych dzieci, które powinny już umieć powiedzieć, co czują. Zatem jeśli dziecko bije się po głowie, a ma 5, 6 czy więcej lat, należy skonsultować się ze specjalistą. Bardzo często przy zaburzeniach rozwoju ze spektrum autyzmu, poza biciem się po głowie u dzieci można też zaobserwować inne objawy, np. wycofanie z kontaktów z rówieśnikami i dorosłymi, nadmierne zainteresowanie konkretnymi czynnościami lub obiektami, tiki nerwowe. Co może wywoływać autoagresję u dziecka? Autoagresji, w tym biciu się po głowie, sprzyjają określone okoliczności, które u dziecka niepanującego nad własnymi emocjami lub czującego się bezradnie, mogą wywołać takie właśnie zachowania. Do tych okoliczności zalicza się: ignorowanie potrzeb dziecka, częsta nieobecność lub brak rodziców, poniżanie dziecka, odrzucenie lub nadopiekuńczość, brak akceptacji, problemy rodzinne, doświadczana przemoc, choroby (m.in. padaczka, nadpobudliwość psychoruchowa, depresja), niepełnosprawność. Co robić, gdy dziecko bije się po głowie? Najważniejsze jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa i zachowanie spokoju – nie można krzyczeć, bo to nasili zdenerwowanie u malucha. Trzeba jak najszybciej dziecko uspokoić. Gdy to się uda, a z dzieckiem można już rozmawiać, trzeba spróbować się dowiedzieć, dlaczego biło się po głowie i wytłumaczyć, że w ten sposób może zrobić sobie krzywdę. Należy także obserwować, czy takie zachowanie się powtarza i w jakich okolicznościach. Gdy autoagresja u małego dziecka się powtarza, warto skonsultować się z pediatrą, który może skierować malucha do innego specjalisty. Ze starszym dzieckiem, które już nie powinno wykazywać takich zachowań należy wybrać się do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Przed nią warto przemyśleć, czy u dziecka zauważalne są inne nietypowe zachowania lub problemy z kontaktami społecznymi i o nich powiedzieć specjaliście. Gdy autoagresję wykazuje dziecko z niepełnosprawnością intelektualną, trzeba jak najszybciej szukać pomocy. Istnieje bowiem ryzyko, że zachowania takie jak bicie się po głowie staną się nawykiem i będzie je bardzo trudno wyeliminować. Źródło: healthline.com Przeczytaj też: Jak okiełznać lęk, złość i inne dziecięce emocje Jak reagować na trudne emocje dziecka – podpowiada Dorota Zawadzka Jak nauczyć dziecko rozpoznawać emocje?
Dziecko orchidea: czym różni się od dziecka mlecza i jak je wspierać?
Dziecko orchidea to stosunkowo nowe pojęcie, jednak ten typ osobowości znany jest od dawna. Często dzieci (osoby) orchidee były wykluczane i społecznie piętnowane ze względu na swoje zachowanie i zbyt silną reakcję na nic nieznaczące, w ocenie otoczenia, sytuacje. Jednak jak dowodzą badania naukowe, około 15–20 proc. populacji jest bardziej wrażliwe na otaczające nas bodźce.
Amerykański pediatra i psychiatra dr Thomas Boyce w trakcie swojej 40-letniej kariery zawodowej pomagał dzieciom, które w jego ocenie charakteryzowały się odmiennym stopniem wrażliwości. Tzw. dzieci mlecze, mimo obiektywnie trudnych, stresujących sytuacji radziły sobie relatywnie dobrze, a inne – dzieci orchidee – silnie reagowały na pozornie błahe zmiany w otoczeniu. Mlecz czy orchidea – czy wiesz, jakim typem jest twoje dziecko? Dziecko orchidea czy dziecko mlecz? Wieloletnie obserwacje skłoniły Boyce’a do wyodrębnienia dwóch typów dzieci. Aby zobrazować różnice między nimi, użył metafory: dzieci orchidee i dzieci mlecze. Dzieci mlecze to osoby dość odporne i silne, które (tak jak mlecze właśnie) potrafią funkcjonować w każdym środowisku i niewiele im potrzeba, aby mogły rozkwitnąć, ukazując w pełni swój potencjał. Natomiast mianem dzieci orchidei zostały nazwane dzieci wysoko wrażliwe, których układ nerwowy silniej odbiera bodźce: zapachy, dźwięki, obrazy, dotyk. Skąd się biorą dzieci orchidee? O tym, czy twoje dziecko jest orchideą czy mleczem, decydują geny: jest to cecha wrodzona uwarunkowana neurologicznie oraz związana z temperamentem dziecka. Natomiast to, w jaki sposób dziecko orchidea (ale także dziecko mlecz) będzie funkcjonowało w życiu, jest bardziej skomplikowane, ponieważ dochodzą tu czynniki zewnętrzne takie jak: kompetencje i zaangażowanie rodziców, zasoby ekonomiczne czy środowisko, w jakim funkcjonuje rodzina. Kim jest dziecko orchidea? Orchidee to wymagające kwiaty, które gdy nie są odpowiednio pielęgnowane, nie potrafią pokazać w pełni swojego piękna. Tak też jest w przypadku dzieci wysoko wrażliwych, które silniej doświadczają emocji – zarówno swoich, jak i emocji innych osób. Niezwykle empatyczne podejście do innych ludzi sprawia, że dzieci orchidee są bardziej skłonne zadowolić rodziców swoim zachowaniem, jednocześnie tłumiąc swoje własne potrzeby. Do tego źle znoszą przebodźcowanie (są zmęczone, rozdrażnione, wycofują się), zmianę rutyny, mogą być nadwrażliwe na zapachy, dotyk, dźwięki, a nawet widoki. Jak rozpoznać dziecko orchideę? Dziecko orchidea, czyli dziecko wysoko wrażliwe może: często płakać, mieć kłopoty z zasypianiem, gwałtownie reagować na zmiany, być nadwrażliwe na różne bodźce, dobrze reagować na powtarzalność i rutynę, mieć dużą skłonność do refleksji, mieć kłopot z podejmowaniem decyzji, z trudem adaptować się do nowego środowiska, sytuacji, silniej odczuwać bodźce fizyczne, nie umieć rozwiązywać zadań pod presją czasu, być wrażliwe na muzykę i sztukę. Dziecko orchidea: czego potrzebuje? Wychowanie dziecka orchidei jest trudne, ponieważ rodzice nie zawsze są w stanie je zrozumieć, spojrzeć na świat jego oczami. Co sprzyja dzieciom orchideom? Bezwarunkowa miłość rodziców oraz ich pełna akceptacja, wsparcie, zainteresowanie, poświęcony czas, a także nienarzucanie swojej wizji świata. Zasada złotego środka, czyli asekuracja i stymulacja. Zadaniem rodziców jest chronienie dzieci przed destrukcyjnym przebodźcowaniem, a jednocześnie zachęcanie ich do przełamywania swoich strachów, lęków, a także odkrywania świata. Rutyna: nowe i nieprzewidywalne budzi silne napięcie oraz lęk, strach; powtarzalne i znane daje poczucie bezpieczeństwa i wewnętrznego spokoju Poszanowanie odmienności: osoby wysokowrażliwe są świadome swojej odmienności, nie pozwólmy, żeby czuły się przez to gorsze, czy wykluczone. Co możesz zrobić jako rodzic dziecka orchidei? Dzieci wysoko wrażliwe potrzebują szczególnej opieki i zaangażowania. Jako rodzic, opiekun lub opiekunka prawna możesz pomóc dziecku orchidei, jeśli: będziesz je w pełni akceptować, nie będziesz porównywać go do innych dzieci, zapewnisz bezpieczną przestrzeń do rozwoju, będziesz słuchać dziecka, nie będziesz podważać jego emocji, nie będziesz zmuszać do zmian (jeśli to nie jest absolutnie koniecznie), nauczysz dziecko zarządzać swoimi emocjami i radzić sobie w trudnych sytuacjach. Jeśli nie radzisz sobie z emocjami dziecka lub ono samo sobie z nimi nie radzi – sięgnij po pomoc psychologiczną. Więcej informacji znajdziesz w książce dr. Thomasa W. Boyle, „Dziecko orchidea czy mlecz Jak wspierać wrażliwe dzieci?”, Czarna Owca 2018 Zobacz także: Purpurowy płacz: ile trwa i jak sobie radzić? Dlaczego dziecko budzi się z płaczem i co wtedy robić? Dziecko płacze w przedszkolu: adaptacja przedszkolna bywa trudna [WYWIAD Z PSYCHOLOGIEM]
Synek Anity ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia” wpadł w panikę. Mama musiała go zabrać z przedszkola
Anita Szydłowska, była uczestniczka programu „Ślub od pierwszego wejrzenia”, stanęła ostatnio przed rodzicielskim wyzwaniem: jej 3-lentni synek przeżywał trudne chwile podczas przedszkolnego przedstawienia. Mama i tata od razu zareagowali.
Jerzyk, syn Anity i Adriana ze „Ślubu od pierwszego wejrzenia”, obchodził właśnie trzecie urodziny. Jego mama podzieliła się na Instagramie ważnym momentem w życiu malca: 3-latek występował pierwszy raz w przedszkolnym przedstawieniu. Emocje jednak wzięły górę. Dziecko ma prawo do wszystkich emocji! „Jerzyk wpadł w panikę i stwierdził, że nigdzie nie wystąpi” – opisała w relacji na Instagramie Anita Szydłowska. Chociaż z okazji przedstawienia w przedszkolu pojawiły się nawet babcia i prababcia, mama nie zamierzała przekonywać syna do występu za wszelką cenę. Zamiast tego zrobiła to, co uznała za słuszne – po prostu zabrała chłopca z placówki. „Nie zmuszaliśmy go i momentalnie opuściliśmy placówkę. Niestety, przedstawienie wypadło o takiej godzinie, że uniemożliwiło mu drzemkę, wiec mieliśmy takie podejrzenia, że może być zmęczony i rozdrażniony” – wytłumaczyła. Anita poprosiła obserwatorki, by podzieliły się swoimi historiami – w końcu przedszkolne przedstawienia mogą być dla dzieci wyjątkowo stresujące. Jedna z mam przyznała, że jej dziecko musi stać tyłem do publiczności, bo w przeciwnym razie wybucha płaczem. Inna – że jej maluch należy do tych, które stojąc na scenie, po prostu… zaczynają się rozbierać. Jak widać, dzieci reagują różnie. Jednym wystarczy odwrócić się plecami, inne wolą w ogóle nie brać udziału w przedstawieniu. Ważne, żeby umieć reagować na ich potrzeby i nie umniejszać ich emocji! Piszemy też o: Znalazła dziecko. Płakało i krzyczało, że mama go zostawiła. Niepokojący wpis na forum Edyta Pazura zawiodła się na polskiej szkole. Usłyszała, że ma głupie dzieci Policjanci pomogli zgubionemu sześciolatkowi, który szukał mamy
Mia miała trudny moment. Natalia Siwiec, zamiast zaopiekować się córką… wszystko nagrała!
„Nie chcę cię!” – mówi mała Mia na nagraniu, które Natalia Siwiec zamieściła w relacji na Instagramie. Dlaczego celebrytka nie odłożyła telefonu, by skoncentrować się na emocjach dziecka?
Mia jest oczkiem w głowie Natalii Siwiec. Dziewczynka regularnie pojawia się w instagramowych relacjach słynnej mamy – zwykle uśmiechnięta i ciekawa świata. Tym razem Miss Euro 2012 zamieściła nagranie z córką, która ewidentnie nie powinna być w takiej chwili filmowana. To zresztą kolejna taka sytuacja. Natalia Siwiec nagrywała córkę w intymnym momencie Słowa „nie chcę cię” Mia najprawdopodobniej kierowała do swojej babci, która stała poza kadrem. Mama próbowała rozmawiać z córką – pytała, dlaczego dziewczynka się denerwuje. „Żebyś się nie podrapała, moja kochana rybeczko” – cytuje Miss Euro 2012 Pudelek. „Nie chcesz mnie? Ja ciebie też” – odpowiada dziecku kobieta, a następnie „żartuje”, że być może Natalia Siwiec powinna wynająć córce mieszkanie. Nie znamy kontekstu całej sytuacji i nie wiemy, jak dalej potoczyła się rozmowa. Niepokojący jest jednak fakt, że w momencie, w którym dziecko potrzebuje wsparcia bliskiej osoby, utulenia, zaopiekowania się jego emocjami – mama wszystko nagrywa, by następnie opublikować film w sieci. Poprzednim razem Natalia Siwiec pokazała milionowi obserwatorów, jak jej córka złości się i płacze. W obu tych sytuacjach nie wiemy, co działo się poza kadrem. Rzecz w tym, że w ogóle nie powinniśmy się nad tym zastanawiać, bo publikowanie takich nagrań z dzieckiem, które ma prawo do swoich emocji i prywatności, jest po prostu nie na miejscu. Źródło: Instagram, Pudelek.pl Piszemy też o: Nastolatkowie uratowali 3-latka. Ojciec dziecka leżał pijany w krzakach 10-latek będzie mógł trafić do poprawczaka. Tam wychowawcy będą mogli użyć wobec niego siły fizycznej, paralizatora lub gazu 500 plus dla małżeństw. Ale nie dla wszystkich
Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
Emocje towarzyszą każdemu człowiekowi. Dzieci mają czasem trudności z radzeniem sobie z nimi, gdyż ich układ nerwowy jest jeszcze nie w pełni dojrzały. O tym, jak pomóc dzieciom nazywać i wyrażać emocje opowiada ambasadorka akcji Widzę, Czuję, Słyszę, Wiem – psycholog Dorota Zawadzka.
Dorośli powinni pomagać maluchom radzić sobie z emocjami. Ale by to zrobić, trzeba zdawać sobie sprawę, że każdy dorosły powinien również sam radzić sobie z emocjami, czyli m.in. ze złością, frustracją i gniewem. Dopiero wtedy można pomagać. Warto też pamiętać, aby nie hamować emocji dziecka i nie mówić mu „Przestań”, „Uspokój się” itp. Zamiast tego opiekunowie powinni wyposażyć malucha w kompetencje, czyli m.in. w to, jak ono może się zachować w sytuacji występowania konkretnej emocji. Chcesz wiedzieć, jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
Rozwód a dzieci: rady dla rodziców (emocje dziecka i formalności)
Rozwód to trudna sytuacja, która wymaga odpowiedzialnego i pełnego wsparcia podejścia rodziców. Wyjaśniamy, jak przebiega rozwód, gdy macie dzieci, jakie formalności i dokumenty są wymagane przez sąd i jak rozwód wpływa na dziecko w zależności od jego wieku.
Rozwód, gdy małżonkowie mają dzieci, wymaga podjęcia odpowiednich kroków. Sąd oczekuje dowodów, że rodzice mają na uwadze dobro wspólnego niepełnoletniego potomstwa. Wraz z pozwem rozwodowym powinno się złożyć porozumienie rodzicielskie. Wiele sądów wymaga również wcześniejszych mediacji rodzinnych. Oprócz prawnych aspektów dotyczących rozwodu i dzieci dochodzą kwestie emocjonalne: rozstanie rodziców w najbardziej dramatyczny sposób przeżywają maluchy, które nie były przygotowane na taką sytuację. Rozwód a dzieci: Rozwód a emocje dzieci Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie? Rozwód a wiek dziecka: skutki Formalności i dokumenty do sądu Podział majątku po rozwodzie a dzieci Rozwód a emocje dzieci Typowym uczuciem dzieci podczas rozwodu rodziców jest lęk. Małe dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, które do tej pory zapewniali mu rodzice. Boi się, że zostanie opuszczone, bo „skoro odszedł tata, to może odejść i mama, i zostanę wtedy sam”. Martwi się, że teraz mama może przestać kochać również jego. W obawie przed jej utratą, bo to z nią zwykle zostaje dziecko, chodzi za nią krok w krok i nie pozwoli nawet na kilka minut wyjść do sklepu. Jak powiedzieć dziecku o rozwodzie? Bardzo ważne jest to, żeby odpowiednio poinformować dzieci o rozwodzie. Podczas rozmowy należy podkreślać, że wasze rozstanie nie ma wpływu na uczucia, którymi obdarzacie dziecko i że w żaden sposób nie jest ono winne decyzji o rozwodzie. To, jak silnie dziecko zareaguje na rozwód rodziców i jak bardzo go przeżyje, zależy od kilku czynników: Wiek dziecka podczas rozwodu rodziców – z rozstaniem rodziców najtrudniej pogodzić się dzieciom między 7. a 16. rokiem życia. Rodzeństwo – najboleśniej rozwód rodziców przeżywają jedynacy. Brat lub siostra stanowią w tej sytuacji wsparcie. Atmosfera w domu i sposób rozstania rodziców – wojna między rodzicami, kłótnie i wzajemne oskarżenia krzywdzą dziecko i odbiją się bardzo negatywnie na psychice dziecka po rozwodzie rodziców, choć początkowo może ono odczuć ulgę, gdy sytuacja się uspokoi. Pokojowe rozstanie nie pociągnie za sobą tak dramatycznych skutków. Rozwód a wiek dziecka: skutki Reakcje dzieci na rozwód będą zmieniać się wraz z upływem czasu. Na początku: Małe dziecko po rozwodzie może chwilowo cofnąć się w rozwoju – samodzielne już przedszkolaki trzeba ubierać, myć, karmić. Kilkulatek może zacząć się moczyć, ssać palec lub budzić w nocy z krzykiem. Takie zachowania zazwyczaj mijają samoistnie po kilku tygodniach, dlatego okaż dziecku dużo cierpliwości i zrozumienia. Nie wyśmiewaj go, gdy chce znów ssać smoczek, nie opędzaj się, gdy trzyma cię za sukienkę. Miej dla niego w tym trudnym okresie dużo czułości i cierpliwości. Okazuj dziecku miłość. Zachęcaj, by wyrażało swoje uczucia (np. w zabawie opowiadając, co czują lale i misie) i stale zapewniaj, że zawsze będziesz przy nim i zawsze będziesz go kochać. Dziecko będzie obwiniać się za rozwód rodziców – może na przykład dojść do wniosku, że „tata odszedł, bo byłem niegrzeczny, nie chciałem pić mleka na śniadanie, pomazałem kredką ścianę”. Jeśli rodzice nie uwolnią dzieci od tego przekonanie, z niejasnym poczuciem winy mogą zmagać się przez długie lata po rozwodzie rodziców. Starsze dziecko może mieć poczucie krzywdy po rozwodzie rodziców – cierpienie może wyrażać się na różne sposoby. Dziecko może płakać, być stale smutne i zamknięte w sobie, gorzej się uczyć. Objawy mogą pojawić się także w sferze fizycznej – dziecko może zacząć się skarżyć na bóle brzucha czy głowy, mieć tiki czy jąkać się. Rodzice muszą zdawać sobie sprawę, że reakcją dziecka na ich rozwód może być również złość. Warto zachęcać dzieci do wyrażania swoich uczuć dotyczących nowej sytuacji. Ich nazwanie sprawia bowiem, że łatwiej sobie z nimi poradzić. U nastolatka po rozwodzie rodziców może pojawić się agresja – dojrzewająca młodzież najbardziej burzliwie przeżywa rozwód rodziców, bywa agresywna, buntuje się. Ten bunt może przejawiać się w różnych formach: pyskowaniu, izolowaniu się, zaniedbywaniu obowiązków szkolnych, ucieczkach z domu. Nastolatki szukają wtedy akceptacji wśród rówieśników i łatwo wchodzą w środowiska, w których jest alkohol czy narkotyki. Istnieje też niebezpieczeństwo, że dziecko buntując się, zerwie kontakty z jednym z rodziców. Spokojna rozmowa, bez oceniania i wymówek, nastawiona na zrozumienie uczuć nastolatka jest najlepszą, choć trudną metodą zapobiegania i rozwiązywania takich problemów. Rozwód a dzieci: formalności wymagane przez sąd Składając pozew rozwodowy, dołączcie do niego podpisany przez obu rodziców plan wychowawczy. Musicie też dojść do porozumienia w kwestii wysokości alimentów, przyszłych kontaktów dziecka z rodzicem, z którym nie będzie mieszkało (chyba że zdecydujecie się na opiekę naprzemienną). Sąd zadecyduje też o władzy rodzicielskiej – czy pozostawi pełne prawa obojgu rodzicom, czy może ograniczy prawa rodzicielskie jednego z nich. Możecie również zostać zobowiązani do przedstawienia podczas rozprawy rozwodowej świadków w związku z sytuacją dzieci. Powinny to być osoby, które mają częsty kontakt z dzieckiem i mogą opowiedzieć o nim przed sądem. Świadek opowiada o relacjach dziecka z rodzicami, o tym, jak się rozwija, jak reaguje na rozstanie rodziców. Sąd może również skierować do domu, w którym mieszka dziecko, kuratora sądowego. Takie wizyty mogą – ale nie muszą – być zapowiedziane. Kurator sporządzi sprawozdanie z wizyty, podczas której oceni sytuację mieszkaniową dziecka, przeprowadzi rozmowę z rodzicem/rodzicami, a czasami także z dzieckiem. W bardzo konfliktowych sprawach rozwodowych oraz w sytuacjach, gdy jedno z rodziców wnioskuje o pozbawienie władzy rodzicielskiej drugiego rodzica, sąd może oczekiwać opinii biegłych z OZSS (Opiniodawczy Zespół Specjalistów Sądowych). Przeprowadzają oni testy i badania, które oceniają, jakimi rodzicami są występujący o rozwód, jakie więzi łączą je z dziećmi i czy dobro dziecka nie jest zagrożone. Podział majątku po rozwodzie a dzieci Gdy małżonkowie zawierają małżeństwo – automatycznie powstaje między nimi wspólnota majątkowa. Wszystko, czego dorobią się podczas trwania małżeństwa, jest ich wspólnym majątkiem. Wspólnota ta ustaje, gdy dochodzi do rozwodu. Małżonkowie mogą wtedy wnosić o podzielenie wspólnego majątku. Podział majątku dotyczy jednak jedynie rodziców, nie dzieci. Wyrok sądowy uwzględnia także kwestie związane z obowiązkiem alimentacyjnym – gdy jeden z rodziców będzie sprawować opiekę nad dziećmi, drugi z nich zostanie obciążony obowiązkiem płacenia alimentów. Zobacz też: Jak nie skrzywdzić dziecka podczas rozwodu? Rady dorosłych dzieci rozwodników Separacja a rozwód: czym się różnią? Rodzina patchworkowa: definicja, problemy
Empatia – co to znaczy, przykłady empatii, jak nauczyć dziecko empatii
Empatia to zdolność, która pozwala zauważać i współodczuwać stany emocjonalne innych ludzi. Kształtuje się ją już w dzieciństwie. W dorosłym życiu odgrywa bardzo ważną rolę w budowaniu relacji społecznych, świadczy także o wysokiej inteligencji emocjonalnej.
W życiu codziennym dość często spotykamy się ze słowem „empatia”. Niekiedy pod zarzutem jej braku, czasami z wyrazami uznania nad jej intensywnością. Często można usłyszeć, że ktoś jest „zbyt empatyczny” lub „jest w nim za mało empatii”. To, czy dana osoba jest empatyczna, zależy od wielu czynników, między innymi od relacji z rodzicami, a także środowiska, w którym się wychowuje. Poniżej wyjaśniamy, czym jest empatia, skąd bierze się zdolność jej odczuwania, a także dlaczego jest tak ważna w prawidłowym funkcjonowaniu. Empatia – co to znaczy? Z definicji empatii możemy dowiedzieć się, że jest ona umiejętnością rozumienia uczuć i emocji innej osoby. To zdolność przyjęcia jej perspektywy i zrozumienia postępowania. Empatia jest swego rodzaju wrażliwością na drugą osobę: jej odczucia, emocje, stan, w którym się znajduje. Osoby empatyczne potrafią wyczuwać uczucia innych ludzi, wyobrazić sobie, że to oni znajdują się na miejscu danej osoby. Empatia jest umiejętnością odpowiedzi na zaobserwowane odczucia innych osób. W psychologii wyróżnia się dwa rodzaje empatii: empatię emocjonalną – współodczuwanie stanu emocjonalnego drugiej osoby i troska o nią. W skrócie – umiejętność „czucia emocji innych”. empatię poznawczą – umiejętność przyjęcia perspektywy drugiej osoby, zrozumienia, co czuje, a także obserwacja rzeczywistości z jej perspektywy. Empatyczny człowiek – kto nim jest? Według naukowców poziom empatii jest uzależniony od: predyspozycji biologicznych (dostajemy je w genach od swoich przodków), predyspozycji psychologicznych (czyli wzorców, jakie dają rodzice i osoby w najbliższym otoczeniu), predyspozycji środowiskowych (to czynniki, które kształtują nas przez całe życie). Jak zachowuje się człowiek empatyczny? uważnie słucha drugiej osoby, nie porównuje cudzych uczuć ze swoimi uczuciami, nie ocenia, nie doradza rozwiązań, gdy ktoś o to nie prosi, potrafi zrozumieć drugą osobę i wczuć się w jej sytuację. Przykłady empatii: organizowanie zbiórek dla potrzebujących, pomoc koleżeńska, np. reagowanie na przejawy agresji, bezinteresowne oddawanie przysług, np. odwiezienie kolegi do domu, gdy pada deszcz. W internecie można natknąć się na test na empatię. To zbiór pytań oceniający poziom empatii danej osoby. Tego typu testy należy traktować jako formę zabawy, a nie wiarygodne źródło oceny naszej wrażliwości na innych ludzi. Posiadaną przez nas empatię weryfikuje nasze postępowanie w realnych sytuacjach. Przeciwieństwo empatii – egocentryzm Nie każdy jest osobą empatyczną. Przeciwieństwem empatii jest egocentryzm, czyli skupianie się wyłącznie na sobie i swoich potrzebach. Objawy braku empatii: niezdolność do współczucia, bycie nieczułym wobec innych, przekonanie, że cały świat kręci się wokół danej osoby, umieszczanie siebie w centrum uwagi, brak uważności na uczucia innych osób, brak umiejętności wczucia się w sytuację innych. Brak empatii może być chorobą. Mówimy wtedy o osobowości dyssocjalnej. To zaburzenie osobowości objawiające się między innymi brakiem empatii, a także lekceważeniem norm społecznych. To zaburzenie psychiczne charakteryzuje także chłód emocjonalny, bardzo niski poziom współczucia i brak troski o uczucia i potrzeby innych. Jak nauczyć dziecko empatii? Empatia jest bardzo cenną cechą – pomaga wchodzić w relacje z ludźmi i odnajdywać się w trudnych sytuacjach. Warto wspierać rozwój empatii u dzieci od najmłodszych lat. Podstawą jest dobra relacja między dzieckiem a rodzicem. Należy zadbać o zaspokojenie emocjonalnych i fizycznych potrzeb dziecka. Istotne jest poświęcanie dziecku odpowiedniej ilości czasu i zadbanie o to, by miało świadomość, że jest kochane. Rodzic powinien też uczyć dziecko radzenia sobie z trudnymi emocjami – smutkiem, gniewem lub złością. Aby wykształcić w dziecku empatię, rodzice sami powinni być empatyczni – dawać dobry przykład, pokazując maluchowi empatyczne zachowania. Co robić w przypadku braku empatii u dziecka? W rozwoju empatii może pomóc przygarnięcie zwierzaka, którym maluch będzie się opiekować, czytanie książeczek uwrażliwiających na uczucia i potrzeby innych, a także rozmowa na takie tematy i analiza sytuacji, które budzą niepokój. Jeżeli podobne działania nie przyniosą rezultatów – warto skorzystać z pomocy psychologa dziecięcego. Zobacz także: Książki, które pomogą przedszkolakowi nazywać i rozumieć emocje Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? 3 minuty dziennie, które poprawią twoje relacje z dzieckiem. Rada psychologa
Każdy problem można rozwiązać! Poznaj nową serię komiksów „Smerfy i świat emocji”
Chociaż o dzieciństwie zwykle mówi się, że jest beztroskie, to… maluchy także mają swoje lęki i problemy. Strach przed ciemnością, brak wiary w siebie czy bycie odrzuconym przez rówieśników to tylko niektóre z nich. Jak wspierać przedszkolaki w ich trudnościach? Jednym ze sposobów jest wspólne czytanie nowej serii komiksów wydawnictwa Egmont Polska – „Smerfy i świat emocji”.
Świat emocji jest zawiły i nierzadko skomplikowany. Szczególnie trudno jest się w nim odnaleźć… najmłodszym. Patrząc, jak mierzą się z różnymi trudnościami i lękami, jako dorośli chcemy im pomóc, niestety zdarza się, że nie wiemy, jak to zrobić. Jeśli chcesz wspierać malucha, rób to razem ze Smerfami! Gdy stają się bohaterami opowieści, maluchowi łatwiej jest zrozumieć, co przeżywa, a także, jak może rozwiązać problem, z którym się zetknął. Nowa seria komiksów to świetna lektura zarówno dla przedszkolaków i ich rodziców, jak również dzieci starszych, które potrafią już samodzielnie czytać. Rozwiąż problem ze Smerfami Każdy album serii „Smerfy i świat emocji” podzielony jest na dwie części. Pierwsza z nich jest komiksowa. Właśnie tutaj dziecko zapoznaje się z opowieścią, w której ktoś z bajkowego świata spotkał się z trudną sytuacją. – Dzięki takiej budowie historii, łatwiej jest dziecku zrozumieć to, co samo przeżywa, bo bohater opowiadania opisuje i przeżywa to co dziecko. Daje to dziecku poczucie, że nie ma nic dziwnego w tym, co czuje, że jest to powszechne i inni też tak mają – zaznacza Sylwia Jatczak, psycholożka i pedagożka pracująca na co dzień z dziećmi w wieku przedszkolnym – Papa Smerf odgrywa w opowieści rolę terapeuty. Szuka pomysłu na rozwiązanie sytuacji, uświadamia Smerfowi, czyli dziecku, że jest w stanie sobie poradzić i przezwyciężyć lęki czy trudne emocje. Opowiadanie zawsze dobrze się kończy – dodaje ekspertka. W drugiej części książki znajdują się wskazówki, które posłużą zarówno dzieciom, jak i rodzicom. Dzięki temu, że opracowała je Diana Drory, psycholożka dziecięca i psychoanalityczka, porady są skuteczne, co skutkuje zrozumieniem problemu, a co ważne, również pomaga okiełznać emocje i poradzić sobie z lękami. View oEmbed on the source website Nowości już w sprzedaży! Już 24 marca br. ukazały się dwa pierwsze tomy cyklu to: „Smerf, który bał się ciemności” oraz „Smerf, który był niezdarny”. Pierwsza z nich opowiada o Strachusiu, który boi się wszystkiego, jednak najbardziej – ciemności. Nie jest jednak tylko jego problem… W nocy krzyczy z przerażenia, dlatego budzi przy tym całą wioskę. Oprócz tej komiksowej historii w tomie 1. znajdują się także wskazówki, jak poradzić sobie w sytuacji, która spotkała Strachusia, a może mieć miejsce również u maluchów. – Dzieci bardzo często boją się ciemności i nocy. Obawiają się zostać wieczorem same w pokoju, zasypiać odseparowane od rodziców. Lęki, które odczuwają, są dla nich bardzo trudne do pokonania. Dla nas, dorosłych, problem z samodzielnym zasypianiem dzieci często jest wielkim wyzwaniem. Jeśli twoje dziecko nie zasypia samo, boi się ciemności, jest lękliwe w różnych sytuacjach, to ten komiks może wam pomóc to przezwyciężyć – zachęca Sylwia Jatczak. Z kolei w 2. tomie przedstawiona jest historia Ciamajdy, który wszystko robi nie tak… To z kolei sprawia, że z czasem staje się smutny, niepotrzebny i przestaje wierzyć w siebie. Na szczęście wszystko kończy się dobrze i historia pokazuje, że każdy ma swoje mocne strony, co pozwala osiągać wymarzone cele. – Część poradnikowa tego albumu wyjaśnia dziecku, skąd się biorą porażki i że tak naprawdę jest to zupełnie naturalne, bo często na początku wiele czynności jest dla nas trudnych i po prostu nam się nie udaje – podkreśla Sylwia Jatczak. – Pomaga dziecku zrozumieć reakcje otoczenia na jego nieudane próby, a także poradzić sobie z nimi. Wyjaśnia, skąd się biorą i dlaczego denerwują innych lub są przez nich wyśmiewane – dodaje psycholożka. Dowiedz się więcej o superksiążkach terapeutycznych „Smerfy i świat emocji” >>> TUTAJ Materiał powstał we współpracy z wydawnictwem Egmont Polska View Ediplayer on the source website
Jak okiełznać lęk, złość i… inne, trudne emocje? [LIVECZAT z ekspertem]
Dlaczego moje dziecko wpada w histerię? Czy medytacja dla dzieci pomaga je wyciszyć? To tylko niektóre z pytań nurtujących rodziców przedszkolaków… Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i zrozum lepiej emocje malucha!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, staraliśmy się znaleźć metody na to, by oswoić emocje i zachowania, które z nich wynikają. Ekspertka opowiadała o tym, jaką rolę w tym wszystkim odgrywają zmysły oraz co jest pomocne, by przedszkolak łatwiej nazywał to, co czuje… Dorota Zawadzka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co jest postawą panowania nad emocjami i zachowaniem? Rodzice małych dzieci na początku powinni przede wszystkim uświadomić sobie to, że nie wiedzą one, czym są emocje, a także nie potrafią ich nazwać. Ponadto nie potrafią ich zaobserwować nie tylko u siebie, ale także u innych. Dlatego też należy zdać sobie sprawę, w jak trudnej sytuacji znajduje się taki maluch – jest bombardowany informacjami z zewnątrz przy pomocy zmysłów, a także od wewnątrz, gdy szaleją w nim emocje będące odpowiedzią na różne sytuacje, z którymi się styka. To wszystko sprawia, że na początku wyjątkowo ciężko mu funkcjonować i rozróżnić, co można, a czego nie, a także, jakie polecenia są ważne, a jakie mniej istotne. Dopiero, gdy rodzice wyjaśnią, jak działają emocje i pokażą, jak z nich właściwie korzystać, maluch będzie powoli uczył się, jak je wyrażać. Zadanie nie jest jednak proste, bo dziecko uczy się poprzez przykład… Ekspertka zwróciła uwagę, że nierzadko również rodzice nie potrafią prawidłowo wyrażać emocji. A przecież maluchy się nam przyglądają i czerpią wiedzę od najbliższych. Bunt w miejscu publicznym. Jak mu zaradzić? Częstym i bardzo trudnym dla rodziców momentem jest nagła histeria dziecka. Trzeba pamiętać, że jeśli wpada w nią np. w sklepie lub parku i reaguje autoagresją, czyli np. drapie skórę do krwi, wyrywa sobie włosy bądź uderza głową o posadzkę, trzeba zareagować fizycznie i przytrzymać je w taki sposób, by nie zrobiło sobie krzywdy. Autoagresja może być bardzo niebezpieczna, dlatego konieczne są tu zdecydowane sposoby. Jeśli jednak bunt polega na tym, że maluch siada na podłodze, wymachuje rękami i krzyczy, że nigdzie nie pójdzie, to trzeba mu pozwolić się wyzłościć. Rodzic powinien wtedy być obok niego i poinformować malucha, że rozumie jego zdenerwowanie. Ekspertka podkreśliła, że chociaż jest to trudne, to dziecko ma prawo również do tych emocji i należy nauczyć je właściwie je przeżywać. Co jest w tym istotne? Dorota Zawadzka zwróciła uwagę na to, by strategie reakcji wypracowywać w domu. Zwykle jest tak, że w histerie wpadają one nie tylko w miejscach publicznych, ale również w domowej przestrzeni. Tym samym bardzo ważne jest, by właśnie wtedy szukać sposobów, które pomogą maluchowi w tej sytuacji i później stosować je również podczas histerii w sklepie, parku itd. „Dlaczego moje dziecko bije inne dzieci?” Jedna z mam podzieliła się problemem, w którym opisała, że jej przedszkolak bije inne dzieci w sytuacji, gdy chce np. dostać zabawkę, którą akurat bawi się jego kolega. Co można wtedy zrobić? Nasza ekspertka zwróciła uwagę, aby w takich sytuacjach postawić się na miejscu dziecka i spojrzeć na nią jego oczami. Maluch zauważył, że taka strategia sprawia, że osiąga swój cel. Chociaż nie jest akceptowana społecznie, to jednak jest skuteczna. Co za tym idzie, nawet jeśli rodzic tłumaczy, że tak nie wolno, bo krzywdzi innych itd., do dziecka to nie dociera, bo przecież osiąga to, co chce. Aby wybrnąć z takiej sytuacji konieczne jest zatem nie tłumaczenie, a pokazanie konkretnych strategii działania. Rodzic w takiej sytuacji powinien powiedzieć przedszkolakowi, że skuteczne mogą okazać się słowa takie jak: „Podoba mi się Twoja zabawka, dlatego chce się nią pobawić. Mogę?” albo zwyczajnie poprosić „Czy mogę pobawić się twoją zabawką?” Oczywiście może być tak, że to będzie nieskuteczne, dlatego warto pokazać dziecku, że wtedy może udać się o pomoc do osoby dorosłej. Problem z emocjami? Postaw na gimnastykę zmysłów Żyjemy obecnie w trudnym czasie. Trzeba podkreślić, że pandemia wpływa nie tylko na dorosłych, ale też na dzieci. Dlatego nasze emocje mogą być teraz wzburzone i jeszcze skuteczniej musimy szukać sposobów, by umiejętnie nad nimi panować i móc się wyciszyć. Wśród skutecznych są np. książki, zarówno te dla rodziców, jak i dla dzieci, a jedną z nich jest np. „SELF-REF” Stuarta Shankera. Stanowi ona świetną pomocą dla dorosłych i zawiera triki, które pomagają dzieciom się samoregulować. Pomocna jest także medytacja dla dzieci, która ma formę relaksujących gier i zabaw. Można także spróbować treningu kognitywnego, potocznie nazywanego nurobikiem lub fitnessem mózgu, który polega na różnych ćwiczeniach i aktywnościach angażujących wszystkie zmysły, co też korzystnie wpływa na oswajanie emocji i zachowań, które z nich wynikają. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat!
"Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie" – tego nie chce usłyszeć żadna matka!
Gdy dziecko dostanie ataku histerii, mama potrzebuje tylko jednego: zrozumienia. Dlaczego kobieta nie potrafi wesprzeć drugiej kobiety?
4-letnia Sophie ma ADHD. Kiedy coś ją zdenerwuje, traci kontrolę – wtedy tylko sen lub jakiś silny bodziec odwróci jej uwagę i uspokoi. Mama Sophie, Taylor Myers, opublikowała na Facebooku poruszający wpis, w którym wyjaśnia, dlaczego czasem opada z sił i płacze. W takich chwilach nawet miłe gesty przypadkowych osób nie pomagają. "Nikt nie ma prawa mnie osądzać" Taylor była z dziećmi w supermarkecie. Gdy stała w kolejce do kasy, 4-letnia Sophie obraźliwie ją nazwała. Wtedy Taylor wyjęła z koszyka paczkę chipsów, które miała kupić córce. Dziewczynka wpadła w szał. Stanęła w sklepowym wózku i zaczęła przeraźliwie płakać. Nie pomogły żadne prośby ani wyjaśnienia. Dla Taylor to nie był pierwszy raz. Choć w podobnych sytuacjach bierze dzieci na ręce i ucieka, tym razem postanowiła, że zostanie. W pewnym momencie usłyszała za sobą kobiecy głos. "Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie!" – powiedziała nieznajoma kobieta. Taylor nie wytrzymała. "Mogłam jej odpowiedzieć uprzejmie. Mogłam jej wyjaśnić, że moja córka ma ADHD, że samotnie wychowuję dzieci. Że się staram, ale czasem nie mam wyboru. Zamiast tego powiedziałam, że ma zająć się własnymi pie*rzonymi sprawami" – napisała Taylor. "Straciłam kontrolę. Jestem zła, zraniona, urażona i jestem chole*nie smutna, że chociaż raz podczas zakupów z dziećmi nie może być normalnie. Kiedy kasowałam produkty przy kasie samoobsługowej, jakaś kobieta zaczęła rozmawiać z Sophie. Chciała odwrócić jej uwagę, zadawała pytania, ale Sophie cały czas marudziła o tych chipsach" – dodała. Taylor przyznała, że jest niezwykle wdzięczna za ten jeden miły gest i próbę odwrócenia uwagi Sophie. Wyjaśniła jednak, że nikt nie wie, z czym zmaga się każdego dnia i nikt nie ma prawa jej osądzać. Doświadczyłyście podobnych sytuacji? Zwrócił wam ktoś kiedyś uwagę, kiedy wasze dziecko dostało ataku histerii? Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: Facebook
Ta historia podzieliła rodziców. Wychowujemy twardzielki, czy krzywdzimy nasze córki?
„Uczę ją po prostu (...) żeby nie płakała, tylko starała się ból przezwyciężyć i zachować spokój” - czy ta dziewczynka wyrośnie na twardzielkę, czy osobę mającą problemy z emocjami?
„Mam córkę, 5 lat, którą staram się trzymać dość twardo. Uczę ją po prostu, by za każdym razem, gdy jest jej coś nie tak, to żeby nie płakała, tylko starała się ból przezwyciężyć i zachować spokój. Pewnego razu, jesienią, wracałam z nią z zakupów. Moja córka, jako pomocnica mamusi, niosła dwie małe torebki w obydwu rączkach. Po wejściu na klatkę schodową trzeba było wejść po schodach na górę. Moja córka na jednym z poziomów się zakołysała i uderzyła (dość mocno) głową o kaloryfer. Nic nie powiedziałam, tylko patrzyłam, co zrobi. Widzę, że oczy jej się zaszkliły, opuściła głowę na chwilę, wzięła kilka szybkich oddechów, w końcu spokojnie powiedziała: "Już grzeją." Magdy Jethon "Pani Magdo, Pani pierwszej to powiem" Nie wiem, jak wasze, ale moje pierwsze uczucia, które pojawiły się po przeczytaniu tego tekstu to żal. Jako matka i psycholog uważam, że wyrażanie własnych emocji jest niezwykle ważne dla zdrowia psychicznego. Uczę tego moje dzieci. Wiem, że nie jest to łatwe, bo nawet dorośli mają z tym problem, a co dopiero dziecko, ale zachęcam je, by próbowały. W końcu nie ma złych czy dobrych emocji, tylko sposoby ich wyrażania. Jestem przekonana, że tłumienie ich nie przyniesie niczego dobrego. Żebyśmy się dobrze zrozumieli – nie zachęcam dzieci do wpadania w histerię, ale uczę sposobów radzenia sobie z emocjami, ich wyrażania, a nie tłumienia. Twarda babka czy mięczak Wydawało mi się, że większość rodziców ma podejście podobne do mojego, że ta historia budzi w nich jakieś uczucia, niestety komentarze pod tekstem świadczą, jak się myliłam. Karolina napisała: „Mnie w ogóle nie przeraża. Nawet nie uważam, że na bank robi jej krzywdę. Wszystko ma swoje zalety i wady. Ja wybrałam inaczej. Ona wybrała tak. Na kogo wyrośnie jej córka - nie wiem. Być może po prostu na twarda babkę? (...)”. W innym poście dodaje: „Może będzie super szefową w korporacji i będzie zarządzać setką ludzi bez skrupułów”. W innym komentarzu czytamy: ”Każdy wychowuje dzieci, jak uważa, nie nam krytykować, ani oceniać, bo nie chcielibyśmy być oceniani przez druga stronę”. Ja niestety uważam, że są sytuacje, w których jasno należy powiedzieć – ta metoda nie jest dobra dla dziecka. Nie można przymykać oczu, tłumacząc, że nie będziemy się wtrącać, bo każdy wychowuje, jak chce. Jeśli ktoś bije dzieci, będę mówić – to jest złe. Jeśli ktoś każe kilkulatce radzić sobie samej z emocjami – to nie jest dobre. Nawet nie chcę myśleć, co musi czuć dziecko, które ucieka się do kłamstwa, żeby ukryć swój ból i zadowolić matkę. Może i jest to sposób na wychowanie twardzielki, a nawet szefowej zarządzającej setką ludzi bez skrupułów, jeśli tak, to ja nie chcę, by moje córki były twardzielkami. Zobacz też: Bicie dziecka? Wiele z nas to przeżyło!
Masz syna? On potrzebuje więcej wsparcia niż dziewczynka!
Rozwój chłopców i dziewczynek przebiega inaczej. Zwłaszcza jeśli chodzi o emocje. Właśnie dlatego w przypadku syna twoje reakcje będą w pewnych sytuacjach bardzo ważne.
Dwulatek potrafi być trudnym dzieckiem. Wybuchy złości, ośli upór, częste protesty, a nawet ataki agresji potrafią każdego rodzica wyprowadzić z równowagi. Okazuje się, że od tego, jak będziesz reagować w trudnych sytuacjach, zależy to, czy twój syna nauczy się radzić sobie z negatywnymi emocjami. Przepracujcie złość i strach Zamiast karać złość i frustracje syna bądź wyrozumiała i postaraj się dziecko zrozumieć. Jeśli tego nie zrobisz, twój syn nauczy się w przyszłości internalizować uczucia i odczucia. Oznacza to przyjmowanie za własne cudzych postaw, poglądów i wartości. A to może rodzić w dorosłym życiu wewnętrzne konflikty i problemy emocjonalne. Dwa sposoby reagowania Naukowcy przebadali wpływ na dzieci w wieku 33 miesięcy dwóch rodzajów reakcji rodziców. Pierwsza reakcja polegała na umniejszaniu emocji i uczuć dziecka, np. poprzez mówienie "Nie zachowuj się jak małe dziecko". Drugim typem reakcji było karanie za niepożądane zachowanie poprzez wysłanie do malca pokoju, aby tam się wypłakał lub "przemyślał" swoje zachowanie. Pół roku później przepytano rodziców, jak obecnie zachowują się ich dzieci i jakie problemy wychowawcze stwarzają. Kara za emocje szkodzi Okazało się, że rodzice karzący dzieci za ich strach czy frustrację zgłaszali, że ich pociechy są niespokojne i wycofane. Szczególnie dotyczyło to chłopców, którzy wcześniej mieli skłonność do negatywnych emocji. Karanie chłopców za nie sprawia, że uczą się je ukrywać. A ukrywanie ich budzi w nich niepokój i lęk. Boją się, że gdy okażą złość lub lęk, spotkają się z przykrymi konsekwencjami. Czas zmienić podejście do synów W naszej kulturze płaczący mężczyzna uważany jest za słabego. Uważa się, że prawdziwy facet powinien panować nad sobą i swoimi emocjami. Emocjonalne są przecież kobiety, nie mężczyźni... Ale takie myślenie jest dużym błędem, a wychowywanie w ten sposób syna robi mu po prostu krzywdę. Jak postępować z chłopcem Masz małego syna? Nie mów mu, że płacze jak baba, że złości się jak małe dziecko, nie każ go za to, że okazuje to, co czuje! Porozmawiaj z nim. Zapytaj, dlaczego tak się zachowuje, co go zezłościło lub wystraszyło. Zapytaj, co by mu pomogło poprawić humor i się uspokoić. W ten sposób pokażesz mu, że emocje są ważne, są godne uwagi i że można sobie z nimi radzić. A co z dziewczynkami? Powyższe zasady warto stosować też przy wychowywaniu córek. Pozwólmy dzieciom przeżywać emocje, jakie czują. Warto je zauważyć, poznać ich źródło i nauczyć dziecko, że ma prawo do najróżniejszych uczuć. Tych dobrych i tych złych. Praca ta zaprocentuje w przyszłości. Twoje dziecko stanie się kiedyś znającym siebie, własne emocje i reakcje dorosłym człowiekiem. Dzięki temu będzie bardziej pewne siebie, będzie się akceptować i będzie bardziej tolerancyjne i wrażliwe na innych. A tego chyba byś chciała, prawda? Źródło: sciencedialy.com
#PoRuszająceChwile: Jak rozwijać ciekawość świata w „czterech ścianach”? Rozmowa z psychologiem
Z jednej strony, zostaliśmy zamknięci w domach. Z drugiej jednak, dostaliśmy od losu czas dla siebie. Warto więc docenić te wspólne momenty i cieszyć się nimi. Jak celebrować rodzinne chwile, rozwijać w dziecku chęć poznawania świata, budować więzi i… nie zwariować, mówi psycholog Monika Perkowska.
Monika Perkowska: To bardzo trudne cieszyć się z czasu, w którym mamy zabraną wolność. Najpierw dotknęła nas mieszanka uczuć smutku, złości, niezgody, a dopiero potem postaraliśmy się żyć na nowych warunkach, czerpiąc radość z małych wydarzeń. Nie bójmy się naszych uczuć. One są potrzebne, aby radzić sobie z trudnościami, dają siłę do przemyśleń i działania. W rezultacie z większą łatwością będziemy cieszyć się z czasu rodzinnego spędzonego razem. View Ediplayer on the source website Jak nie zwariować? O tym, jak ważna jest przestrzeń dla samego siebie, wiadomo nie od dziś. Łatwiej o nią zadbać, gdy można uciec do parku, na ściankę wspinaczkową, czy wyrwać się na kawę z przyjaciółkami. Jednak będąc z dzieckiem i partnerem non stop pod jednym dachem, znalezienie chwili dla siebie jest... tym bardziej wskazane. To bardzo trudne, ale też nie jest niewykonalne. Jeśli mamy wystarczający metraż, korzystajmy z odrębnych pomieszczeń, aby mieć czas tylko dla siebie. Jeśli to niemożliwe, postarajmy się chociaż pójść na samotny spacer, poleżeć dłużej w wannie, poprosić partnera/partnerkę o wsparcie. Rozmawiajmy o tym, jak czujemy się w nowej rzeczywistości. Jeszcze trudniej jest, gdy jesteśmy tylko z dzieckiem. Maluch, zwłaszcza ruchliwy i pełen energii, może sprawiać, że opadamy z sił. Bardzo często narasta w nas frustracja i nie ma gdzie dać ujścia negatywnym emocjom. Zatroszczenie się o swój stan emocjonalny to ważne zadanie rodzica. Gdy dorosły osiąga dobrostan psychiczny, chroni w ten sposób dziecko – daje mu poczucie bezpieczeństwa. Korzystajmy ze wsparcia najbliższych, rodziny, przyjaciół. Gdy czujemy, że nie radzimy sobie z zalewem emocji, skorzystajmy z pomocy psychologa. To ważne, aby dorośli ustalili, jak będzie wyglądał podział obowiązków oraz opieka nad dzieckiem. Podstawą porozumienia jest poprawna komunikacja, pełna szacunku i zrozumienia. Taki komfort psychiczny i dobre samopoczucie sprawią, że będziemy mieć szansę dużo ciekawiej i efektywniej spożytkować czas spędzany wspólnie. Zabawy w domu Domowa przestrzeń ma tę podstawową zaletę, że dobrze ją znamy. Możemy więc wykorzystać każdy zakamarek na kreatywne zabawy. Stworzyć bazę z krzeseł, koców i poduszek, labirynt z klocków lub wykorzystać przestrzeń na balkonie na spoglądanie w niebo i wymyślanie własnych kosmicznych przygód. Najlepszą zabawą dla maluszka jest spędzanie czasu z rodzicem. Dziecko współodczuwa atmosferę budowaną przez rodzica, czuje bliskość, a to stanowi bodziec do rozwoju. Nic nie jest w stanie zastąpić czasu spędzonego z najbliższymi. Pamiętajmy o tym, że nie musimy kupować specjalnych zabawek, ponieważ dla maluszka wszystko, co go otacza, jest ciekawe. Postawmy na naszą kreatywność i podążajmy za zainteresowaniem dziecka. Bardzo pomocne będzie spojrzenie na świat z perspektywy malucha. Położenie się na dywanie lub odkrywanie świata z dzieckiem na rękach. To może pomóc w tworzeniu kolejnych, kreatywnych scenariuszy zabaw. Oczywiście to ważne, aby interesować się rozwojem dziecka i dopasowywać aktywność do jego możliwości. Wczucie się w potrzeby dziecka pozwoli na pomysłowość w zakresie oferowanych zabaw. Zwróćmy uwagę na zabawy stymulujące rozwój ruchowy, które pozwolą na nieskrępowaną aktywność, ale też relaksujące, czy aktywizujące rozwój poznawczy. Różnorodność zapewnia odpowiednią ilość bodźców zarówno dla dzieci, jak i rodziców. Nie róbmy jednak nic na siłę, ponieważ zabawa powinna kojarzyć się z radością, a nie przymusem. Budowanie więzi Bycie ze sobą w domowym zaciszu to doskonały czas na budowanie więzi i pogłębianie istniejących relacji – w każdej konfiguracji. Z dzieckiem, partnerem i we troje. Budowanie prawidłowych więzi zaczyna się już od chwili narodzin dziecka i właściwie trwa przez całe życie, choć w niektórych przekazach mówi się o tym, że szczególnie ważnym okresem jest okres wczesnego dzieciństwa, kilka pierwszych lat życia malucha. Przyglądając się więziom dziecka z rodzicami, warto też zwrócić uwagę na więzi łączące rodziców i rodzin, z których pochodzą. Bliskość, ciepło oraz respektowanie swoich potrzeb pozwalają na budowanie bezpieczeństwa emocjonalnego w rodzinie i prawidłowy rozwój dziecka. Dlatego warto spojrzeć na bycie w domu z zupełnie innej strony. Może okaże się, że to dobry moment, żeby przyjrzeć się również sobie i odkryć nieznane… Konsultacja merytoryczna: Monika Perkowska Psycholog i psychoterapeuta dziecięcy. Artykuł powstał z udziałem marki Pampers
Obgryzanie paznokci: przyczyny i leczenie
To nie tylko problem natury estetycznej, ale przede wszystkim oznacza, że ktoś nie radzi sobie z emocjami.
W fachowym nazewnictwie obgryzanie paznokci to onychofagia, czyli ciągłe powtarzanie danej czynności. Zazwyczaj obgryzanie paznokci wynika z odczuwania lęku, nierówności lub napięcia. W większości przypadków jest to odruch bezwarunkowy, automatyczny i występujący sporadycznie w sytuacjach stresowych. Może pojawić się zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Przyczyny obgryzania paznokci Ciągłe i niekontrolowane obgryzanie paznokci cechuje osoby, u których zauważa się problemy emocjonalne. Jest to forma odreagować negatywnych emocji. Druga forma polega na celowym obgryzaniu i okaleczaniu paznokci. Może być ono skutkiem nerwicy lub <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/brak-cierpliwosci-zlosc-ciagly-krzyk-to-tez-oznaki-depresji-24232-r1/">depresji. Według specjalistów w takiej formie należy do grupy zaburzeń obsesyjno–kompulsywnych i wymaga pomocy specjalisty. Skutki obgryzania paznokci Wieloletnie obgryzanie paznokci może prowadzić do nieodwracalnych deformacji płytki paznokcia. Ale także może powodować nieodwracalne lub trudne w korekcie wady zgryzu, a nawet zniekształcenie szczęki. Skutkiem onychofagii mogą być również często powracające stany zapalne dziąseł. Obgryzając paznokcie, można także zarazić się np. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/jak-walczyc-z-owsica-sposoby-leczenia-owsikow-u-dzieci-22748-r1/">owsikami. Leczenie obgryzania paznokci Według specjalistów dobrym rozwiązaniem jest w sytuacji stresowej, zająć ręce inną czynnością, np. można zacząć coś kroić czy rysować. Przydatne mogą być zabawki antystresowe do gniecenia. Jednak to nie rozwiąże problemu. W przypadku młodzieży i dorosłych zaleca się kontakt ze specjalistą, który ustali przyczynę nerwicy. Obgryzanie paznokci u dzieci Dzieci obgryzają paznokcie zazwyczaj wtedy, gdy przeżywają trudniejszy okres, np. początek przedszkola, przeprowadzkę, pojawienie się rodzeństwa. Nawet niektóre wydarzenia z pozoru błahe, dla nas dorosłych, mogą u dzieci wzbudzać ogromne emocje, z którymi malec nie potrafi sobie jeszcze samodzielnie poradzić. W takich sytuacjach mogą odreagowywać, np. obgryzając paznokcie, ale także kręcić włosy na palcu, zgrzytać zębami, dłubać w nosie, ssać kciuka, a nawet drapać się. Zachowanie takie przynosi dziecku chwilową ulgę, a u rodziców wywołuje irytację lub niepokój. Upominanie dziecka nie rozwiąże problemu, dlatego warto najpierw przyjrzeć się mu, w jakich sytuacjach to robi i poszukać przyczyny. Dziecku, które obgryza paznokcie z nerwów, nie należy zwracać uwagi, kazać wyjmować palce z buzi ani wyśmiewać, karać, bić po rączkach czy smarować paznokci gorzkimi żelami. Zamiast pomóc, pogłębi to problem, gdyż rodzic w ten sposób stresuje dziecko jeszcze bardziej. Obgryzanie paznokci: rady Dbaj o to, by dziecko miało krótko przycięte paznokcie, pokusa obgryzania będzie mniejsza. Zapewnij dziecku jakąś elastyczną zabawkę np. gumową piłeczkę, którą będzie mogło uciskać. Gdy maluszek pcha ręce do buzi starać się odwrócić uwagę dziecka. Zająć je rozmową czy zabawą. Pomocne jest rysowanie, wycinanie, naklejanie, lepienie z plasteliny. Nie wyśmiewaj dziecka, nie krytykuj go i nie karz. Naucz dziecko nazywać emocje, które odczuwa. Kiedy jest zaniepokojone czy podniecone, zwykle nie potrafi przekazać tego wprost. Ucz malucha jak radzić sobie z emocjami. Jeśli dziecko będzie umieć uświadomić sobie stan emocjonalny, będzie wiedziało też, co się z nim dzieje i jak sobie z tym radzić. Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/akcja-edukacja/zmysly-dziecka/rozwoj-dziecka/artykul,23364,trudne-emocje-jak-wspierac-dziecko">Trudne emocje u dziecka: skąd się biorą i jak mu pomóc? 5 metod wychowawczych, które NIE działają Filary Rodzicielstwa Bliskości: 1. Bądź blisko dziecka [WIDEO]
Nie kłóćcie się przy niemowlakach! Już one stają po stronie pokrzywdzonych
Sześciomiesięczne niemowlę czuje empatię, co przeczy wcześniejszym podejrzeniom, że dopiero po pierwszym roku życia dziecko jest zdolne do współczucia.
W lipcu 2019 roku opublikowano wyniki badań, które pokazały, że już półroczne niemowlę jest zdolne do empatii i jest wrażliwe na cudze uczucia. To nowe odkrycie, bo dotąd sądzono, że dopiero po pierwszym roku życia dziecko jest zdolne do takich emocji. Współczucie dla ofiary przemocy Wyniki badań dowiodły, że już przed upływem 12 miesiąca życia dzieci są wrażliwe na uczucia innych i że potrafią wyciągać skomplikowane wnioski z sytuacji, w których ważne są emocje. Sprawdź: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/pielegnacja/jakie-emocje-przezywa-niemowle-1463-r1/">Jakie emocje odczuwa niemowlę Niemowlętom w wieku 5-9 miesięcy pokazano dwa filmy. Na jednym kwadrat z oczami wspina się na górę, tam spotyka sympatyczne koło (też z oczami) i razem w zgodzie i dobrej atmosferze schodzą z góry. Na drugim filmie inny kwadrat spotyka koło, które jest agresywne, bije i szturcha kwadrat podczas schodzenia ze szczytu. Kwadrat płacze i jest wyraźnie nieszczęśliwy (poniżej oba filmy). Film neutralny View oEmbed on the source website Film z przemocą View oEmbed on the source website Zobacz: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/przedszkolak/psychologia/jak-wspierac-rozwoj-empatii-u-dziecka-1289-r22/">Rozwijanie empatii poprzez zabawę Po każdym z filmów dawano niemowlętom do wyboru oba kwadraty. Po sympatycznym filmie dzieci tak samo często wybierały każdy z kwadratów. Jednak po filmie, na którym koło bije kwadrat, aż 80 proc dzieci wybrało figurę geometryczną, która była ofiarą przemocy. Pamiętaj: niemowlęta potrafią odczytywać emocje z sytuacji Wyniki tych badań powinni wziąć sobie do serca wszyscy rodzice i pamiętać, że ich malutkie dzieci będące świadkiem przemocy, doskonale wiedzą, co się dzieje. Nawet błaha dla mamy i taty rodzinna awantura wywołuje w niemowlęciu emocje i współczucie dla osoby, której jest wyraźnie przykro. Kto wie, co z tych emocji zostanie w dziecku już na zawsze? Bądźcie więc ostrożni i unikajcie gwałtownych sporów i dyskusji, gdy wasze dziecko, nawet to kilkumiesięczne, jest obok. Źródło: sciencedialy.com Zobacz także: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://ttps://mamotoja.pl/akcja-edukacja/zmysly-dziecka/rozwoj-dziecka/artykul,23531,inteligencja-emocjonalna-lekcje-doroty-zawadzkiej-dla-5-i-6-latkow">Inteligencja emocjonalna dziecka [wideo] <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/niemowle/rozwoj/jak-nauczyc-dziecko-rozpoznawac-emocje-26801-r1/">Jak nauczyć dziecko rozpoznawać emocje
Dziecięca złość wcale nie taka zła! Są sposoby, by ją oswoić
Zazwyczaj każemy dziecku się uspokoić, chcemy, by jak najszybciej przestało przeżywać to, co czuje. W ten sposób uczymy je, że złość jest niewłaściwa i nieakceptowana, a to duży błąd!
Nikt z nas nie lubi złości. Jednak jest to emocja taka sama, jak każda inna i zarówno dorosły, jak i dziecko ma prawo do jej przeżywania. Złość jest trudna i nieprzyjemna, dlatego zwykle u dziecka traktujemy ją jako problem. Nie da się jednak sprawić, by zniknęła. Zamiast tłumić emocje, warto pomoc dziecku je zrozumieć i nauczyć skutecznych sposobów ich regulacji. Złość wcale nie jest zła Pawie wszystkim dzieci miewają napady złości. Warto wiedzieć, że wiele z tych sytuacji ma związek ze zmęczeniem czy głodem. Inne są wynikiem sytuacji, która dla dziecka jest zupełnie niezrozumiała, a towarzyszące jej emocje są zbyt silne, by maluch był w stanie sam sobie z nimi poradzić. Dla rodzica takie zachowanie dziecka jest frustrujące. Ale to, że powstrzymasz malucha przed jej wyrażaniem, nie oznacza, że emocje znikną. Zaburzony obraz świata Rodzice pewnej dziewczyny nigdy się przy niej nie kłócili, nie obrażali sie na siebie i nigdy nie okazywali niezadowolenia, czy złości. Gdy sama weszła w dorosłe życie z partnerem, przeżyła szok, jak wiele emocji się pojawia w tak bliskiej relacji. Zaczęła mieć poczucie winy, że robi coś nie tak, tymczasem to obraz rodziny, w jakim się wychowała, nie był rzeczywisty. Niestety gdzieś w naszym wychowaniu zakorzenione jest, że okazywanie złości jest czymś niestosownym, to coś, czego należy się wstydzić. Jest oznaka braku kontroli nad emocjami i słabości. Rodzice ukrywają złość przed dziećmi, tłuamcząc, że nic się nie stało, dają maluchowi błędny komunikat co do swojego stanu emocjonalnego. To sprawia to, że relacja z dzieckiem nie jest autentyczna. By nauczyć pociechę radzenia sobie z trudnymi emocjami, musimy najpierw sami zejść z piedestału i pozwolić sobie na okazywanie oraz nazywanie emocji nawet tych trudnych. Te dobre i złe emocje Bardzo często kategoryzujemy emocje, dzieląc na te, które są fajne, miłe oraz pożądane i na te, które są tymi złymi, które najlepiej, by się nie pojawiały. Jednak rodzic powinien umieć rozmawiać z dzieckiem o jednych i drugich. Badania wykazują, że już samo odnoszenie się przez osoby dorosłe do stanów wewnętrznych dziecka nawet bez jego czynnego udziału w rozmowie, wspiera rozwój rozumienia społecznego. Psycholog Elizabeth Meins obserwując matki, zwróciła uwagę, że niektóre z nich zwracając się do dziecka, mają większą tendencję do mówienia o jego stanach wewnętrznych, takich jak uczucia, pragnienia czy przekonania np. Podoba ci się ta zabawka? Widzę, że boisz się tego misia. Cechę tę nazwała uświadamianiem sobie umysłu dziecka. Badania wykazały, że takie odnoszenie się przez matki do stanów emocjonalnych dzieci sześciomiesięcznych wiązało się po trzech latach z lepszym rozumieniem przez te dzieci określonych emocji. Natomiast psycholożka Margaret Mahler zauważa, że na pewnym etapie rozwoju niemowlaka matka postrzegana jest w kategoriach pomocy w redukcji doświadczanych stanów frustracji. Jednak zjawisko to można odnieść także do starszych trzeci. Rodzic ma przejąć i pomieścić w sobie jego emocje, dziecka, a następnie oddać je dziecku w nieco uproszczonej, wewnętrznie przepracowanej formie. Zjawisko to nosi nazwę kontenerowania emocji i jest adekwatne zarówno w relacjach z małymi dziećmi, jak i nastolatkami. Daj sobie i dziecku prawo do złości Nie lubimy doświadczać złości, ponieważ wiąże się z subiektywnie nieprzyjemnymi doznaniami zarówno w sferze psychicznej, jak i fizycznej. Tymczasem złość jest sygnałem, np. że ktoś przekroczył nasze granice lub, że pewne nasze potrzeby są niezaspokojone, że coś nam się nie podoba i nie chcemy się na to zgodzić. W tym sensie może być dla nas bardzo korzystna i w ten sposób powinniśmy ja postrzegać. Dając sobie prawo do przezywania emocji i radzenia sobie z nimi, uczysz. Jak jeszcze pomóc dziecku? 1. Pozwól na złość i uspokojenie - Gdy coś wyporządzi cię z równowagi, potrzebujesz chwilę, by emocje opadły, nie chcesz, by ktoś do ciebie mówił, pocieszał cię i przytulał? Twoje dziecko tak samo potrzebuje przestrzeni do wyrażania tego, co czuje. 2. Bądź opanowana - Postaraj się nie nakręcać zachowaniem dziecka, to mu nie pomoże. Wyobraź sobie, że twój maluch jest na wzburzonym morzu, a ty jesteś kotwicą - jedyna ostoją, która mu pozwala przetrwać ten ciężki czas. Wyobraź sobie wichurę, twój krzyk nie dotrze, tam, gdzie byś chciał, więc z pewnością nie ma on sensu. 3. Stwórz bezpieczna przestrzeń - Jeśli gniew jest zakazany, ciężko go akceptować. Ważne, żeby dziecko nie winiło się z powodu przeżywanych emocji, nie przetrzymywało ich w sobie, a mówiło o nich na bieżąco. 4. Przyłącz się do dziecka, w jego złości - Mów mało, ale okaż dużo empatii, by twoje dziecko wyczuło, że rozumiesz jego ból. Zaoferuj przytulenie, ale nie rób tego na siłę. Niektóre osoby potrzebują kontaktu fizycznego przy napadzie złości, a inne wręcz przeciwnie. 5. Nazywaj rzeczy po imieniu - Pomóż dziecku w określaniu natężenia danej emocji, pomocne mogą być metafory i opisywanie fizycznych odczuć. Gdy czujemy złość w niewielkim stopniu, możemy mówić o irytacji, średnie natężenie złości nazwijmy frustracją, a wielka złość to po prostu wściekłość. Warto pamiętac, że często za złością kryje się coś innego, gdy dziecko da upust emocjom i się wyciszy, możecie porozmawiać o tym, co się stało i dotrzeć do niezaspokojonej u dziecka potrzeby. 6. Daj narzędzia - Malec powinien mieć świadomość, że o ile może nie mieć wpływu na to, czy złość się pojawi, czy nie, to zdecydowanie ma wpływ na to, co z nią zrobi. Pomóż mu znaleźć skuteczny sposób na radzenie sobie z nią. Dając dziecku odpowiednie narzędzia, inwestujesz w jego przyszłość, które także jako dorosły będzie umiało sobie radzić w stresujących sytuacjach. Akceptacja emocji nie jest równoznaczna z akceptacją zachowań, które są ich następstwem: Nie zgadzam się na krzyk i tupanie w domu, ale pomogę ci poradzić sobie w tej sytuacji. View Burdaffi on the source website Źródło: newseek.pl
WYNIKI Wygraj 1 z 3 polskich lalek szytych ręcznie Kate4Kids. Konkurs „Emocje"
Weź udział w naszym konkursie – pokaż na zdjęciu twoje dziecko prezentujące minę, jaką widzi na twarzy lalki Kate4Kids. Trzy najlepsze fotografie nagrodzimy lalkami Kate4Kids.
Zobacz, ile wie o tobie dziecko już w momencie urodzenia
Dzięki nowoczesnym technologiom naukowcy zajrzeli do środka umysłu niemowlaków. To co tam odkryli przerosło nawet ich wyobrażenie o tym co myśli i czuje tak małe dziecko.
Dziecko w momencie narodzin to czysta, niezapisana kartka. Tak bardzo długo myśleli naukowcy. Nic bardziej mylnego, najnowsze badania dowodzą, że noworodek widzi i czuje znacznie więcej, niż przypuszczaliśmy. Bardzo trudno zbadać niemowlę Zbadać takiego malucha to nie lada wyczyn - dziecko nie tylko nie mówi i nie chodzi, ale również nie panuje nad swoim ciałem na tyle, aby chociażby coś wskazało. - Żartuję czasem, że badanie niemowląt jest jeszcze trudniejsze niż badanie szczurów czy gołębi, które przynajmniej przemierzają labirynty albo dziobią dźwignie – przyznaje jeden z najwybitniejszych współczesnych psychologów Paul Bloom, wykładowca na Uniwersytecie Yale. A jednak dzięki nowoczesnym technologiom – coraz doskonalszemu śledzeniu ruchu gałek ocznych, rozszerzania się lub zwężania źrenic, mierzeniu aktywności mózgu – naukowcy zdołali zajrzeć do umysłów noworodków. Wrodzony lęk przed pająkami Naukowcy z Instytutu Kognitywistyki i Nauk o Mózgu Maxa Plancka w Lipsku oraz z Uniwersytetu w Uppsali zbadali 32 niemowlęta w wieku 6 miesięcy. Dzieciom pokazywano obrazki, jednocześnie monitorując wielkość ich źrenic. Gdy maluchy widziały pająki lub węże, ich źrenice mocno się rozszerzały. Takiej reakcji nie było w przypadku innych rzeczy podobnej wielkości i w podobnym kolorze. - Badanie pokazuje, że sam widok groźnych zwierząt uruchamia u niemowląt wydzielanie się noradrenaliny, która nasila naszą czujność – tłumaczy autorka badań Stephanie Hoehl. To może oznaczać, że strach przed pająkami i wężami jest u ludzi wrodzony. To bardzo ważna umiejętność, dziecko z czasem nauczy się, że niektóre zwierzęta są niebezpieczne lub odpychające. Niestety ewolucja nie zdążyła wyposażyć nas w lęk przed współczesnymi zagrożeniami. Efekt? – Rodzice wiedzą, jak trudno nauczyć dzieci ostrożności na co dzień, np. niewkładania paluszków do gniazdek – mówi Hoehl. Już w momencie urodzenia odróżnia twarze i głosy Noworodki rodzą się z umiejętnością rozróżniania głosu ludzkiego, twarzy i preferencją do wybierania twarzy, które im się podobają, a które nie. Okazało się, że od razu po porodzie dziecko rozróżnia np. twarz człowieka robiącego "a-ku-ku" od innych części, np. ręki operującej jakimś przedmiotem. Podczas obserwowania ludzkiej twarzy u noworodka aktywował się w mózgu ten sam region, który u dorosłych odpowiada za interakcje międzyludzkie. Dziecko od urodzenia ma świadomość ciała 20 nowo narodzonym maluszkom pokazywano nagrania dziecięcej twarzy, którą delikatnie dotykano pędzelkiem. W tym samym czasie, w ten sam sposób dotykano twarzy obserwującego film noworodkom. Okazało się, że muskane po twarzy dzieci dłużej patrzyły na ekran. Wiadomo, że dzieci zatrzymują wzrok na czymś, co jest dla nich nowe lub co je zaskoczy. Mierzenie czasu, przez jaki niemowlęta skupiają wzrok, pozwoliło ustalić, że rozumieją podstawowe zasady fizyczne i logiczne obowiązujące w świecie. Na przykład dziwi je, gdy piłka przelatuje przez na pozór solidną ścianę lub gdy nagle znika z jednego miejsca i pojawia się w innym. Od małego wyczuwa dobrego człowieka Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej Eksperymenty psychologa Paula Blooma z marionetkami pomagającymi lub przeszkadzającymi innym wepchnąć piłkę na wzgórze wykazały, że dzieci reagowały zaskoczeniem, gdy pod koniec scenki bohater podchodził do postaci, która była mniej pomocna. Maluchy same chętniej wyciągały ręce po tych bohaterów, którzy wspierali innych. "Można wyciągnąć wniosek, że dzieci wolą pomagającą postać i okazują awersję wobec tej, która przeszkadza. A co najbardziej fascynujące – że swoje preferencje budują na podstawie tego, jak jedna osoba zachowuje się wobec innej" – napisał Bloom w artykule dla "New York Timesa". Nie znając słów rozumie ich znaczenie Półrocznym maluchom pokazywano obrazki przedstawiające rzeczy, których znaczenie było zbliżone (np. ręka i noga) oraz takie, które nie miały ze sobą związku (np. noga i karton mleka). Ich rodzice w tym czasie głośno wymieniali nazwy rzeczy na obrazkach. Okazało się, że dzieci dłużej patrzyły na obrazki przedstawiające rzeczy niezwiązane ze sobą znaczeniowo. Wyczuwały najwyraźniej, że coś się tu nie zgadza. – Rozpoznawały już, że znaczenia pewnych słów są od siebie odległe, a innych zbliżone – mówi autorka eksperymentu. Konkluzja? Małe dzieci właściwie bez przerwy eksperymentują. - Wiele zachowań niemowląt, które nam się wydają denerwujące, to w istocie testowanie hipotez – podsumował kierownik Pracowni Neurokognitywistyki Rozwojowej oraz BabyLab UW na Wydziale Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego dr hab. Przemysław Tomalski. – Kiedy dziecko upuszcza raz po raz łyżeczkę, testuje jaki dźwięk wydaje łyżeczka, uderzając o różne powierzchnie, ale sprawdza również zależności związane z ludźmi – czy dorosły zawsze ją podniesie. Badanie pokazują, że nawet tak małe dziecko, w momencie urodzenia jest niezwykle bacznym obserwatorem i właściwie w każdej chwili chłonie wiedzę z otaczającego je świata. To jeszcze jeden dowód, że warto od małego wspierać malucha w jego rozwoju. Aż żal marnować taki potencjał! Napiszcie w komentarzach, jakie zdolności mają wasze dzieci. Źródło: focus.pl Zobacz też: 2 trudne momenty w pierwszym roku życia dziecka 12 rzeczy, które zaskakują nas w 1. roku życia dziecka Jak wspierać rozwój mowy niemowlaka? - film
To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa!
Jak sobie radzić z dziecięcą histerią? Ten amerykański aktor ma na to sposób. Zobaczcie zdjęcie, które opublikował na Facebooku i skorzystajcie z jego metody!
Co robić, gdy dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym? Nic! Taką metodę przyjął amerykański aktor Justin Baldoni. Post, który opublikował na Facebooku, udostępniono już ponad 40 tysięcy razy – ta metoda musi działać! Jak reagować, gdy dziecko wpada w złość? Zdjęcie, które Justin Baldoni opublikował na Facebooku, przedstawia scenkę znaną wielu rodzicom: kilkuletnia córka aktora leży na podłodze w supermarkecie i płacze. Justin nie próbuje jej uspokajać, nie tłumaczy, nie prosi, nie krzyczy, wręcz przeciwnie: stoi obok w milczeniu i obserwuje dziewczynkę. Towarzyszy mu jego ojciec, dziadek 2-letniej Mayi. W podpisie do zdjęcia aktor wyjaśnił, że pozwolenie dziecku na wyrażanie emocji jest bardzo ważne dla jego rozwoju. "Nasze dzieci uczą się, przetwarzają tak wiele informacji I nie wiedzą, co zrobić z tymi wszystkimi uczuciami, które przeżywają. Chcę się upewnić, że moja córka wie, że nie ma nic złego w tych uczuciach. Nie zawstydzam się, kiedy dostaje ataku histerii w sklepie spożywczym albo na pokładzie samolotu" – napisał Justin. "Nie wstydźmy się za nasze dzieci. Ich zachowanie nam nie zagraża. Właściwie... Powinniśmy być nieco milsi i bardziej wyrozumiali dla nas samych" – dodał. Zobaczcie zdjęcie, które opublikował: "Czujemy, że wszyscy na nas patrzą i nas oceniają" Pod zdjęciem pojawiło się kilka tysięcy komentarzy. Większość internautów pochwaliła sposób Justina na radzenie sobie z dziecięcym gniewem. Jedna z użytkowniczek, Jessica, napisała coś, co powinien przeczytać każdy rodzic: "Inną rzeczą, którą uwielbiam w tym zdjęciu, jest to, że świat idzie naprzód, a wy dwoje po prostu tam stoicie. Jako rodzice, często czujemy, że wszyscy patrzą na nas i nas oceniają, przez co gwałtownie reagujemy, zamiast skupić się na dziecku. Czasem tak jest, ale w większości przypadków ludzie są zbyt zajęci własnymi sprawami, żeby zwracać na nas uwagę" – napisała Jessica. Jej komentarz polubiło aż 15 tysięcy osób! Musicie przyznać, że czasem obawa, co pomyślą inni, rozprasza i nie pozwala skoncentrować się na dziecku... Gdy następnym razem wasze dzieci dostaną ataku histerii w miejscu publicznym, stańcie obok nich w spokoju, tak, jak zrobił to Justin. Nie zwracajcie uwagi na innych ludzi – to wasze dziecko i jego emocje są najważniejsze, nie reakcje gapiów. Zobacz także: Bunt dwulatka: 8 sposobów na ataki histerii u dziecka Źródło: Facebook
Maluszek wyraża emocje poprzez wyraz twarzy, śmiech lub płacz oraz zachowanie wobec dorosłych. Sprawdź, jak wspierać rozwój emocjonalny niemowlaka.
Niemowlaki nie tylko odczuwają wiele emocji, od radości i ekscytacji po niepokój i strach. Potrafią również rozpoznawać emocje na twarzach innych. Już noworodki odwzajemniają różne grymasy twarzy, np. uśmiech lub zmarszczenie czoła. Jest to zadziwiająca zdolność, ponieważ te maluchy jeszcze nigdy nie widziały swojego odbicia w lustrze. Skąd więc wiedzą, co mają zrobić ze swoją twarzą, odpowiadając na czyjś uśmiech? Jak zmarszczyć brwi, naśladując czyjąś groźną minę? Demonstrując takie zdolności już w pierwszym miesiącu życia, dziecko wykazuje ogromne zainteresowanie światem. Maluszek wyraża emocje poprzez wyraz twarzy, śmiech lub płacz oraz zachowanie wobec dorosłych. Ilustruje to tabelka, która jednocześnie podpowiada proste zabawy emocjonalne dla Waszych maluszków. Spróbujcie i bawcie się dobrze! Jak wspierać rozwój emocjonalny dziecka? Wszystkie wrażenia, emocje, nastroje i humory wywołują określone reakcje, które są naturalną formą ich ekspresji. Na każdym etapie rozwoju emocje są wyrażane inaczej, ale jest jedna cecha, która łączy dzieci i ich rodziców. Dorośli, kiedy rozpiera ich energia płynąca z emocji, czują potrzebę działania. Chcą podskakiwać ze szczęścia lub rzucać czymś w gniewie, śmieją się z radości lub krzyczą ze złości. Tak samo maluszek – dla prawidłowego rozwoju emocjonalnego potrzebuje ruchu. Dlatego ważnym zadaniem rodziców jest uczenie niemowlaków rozróżniania emocji i rozładowywania napięć. Pomocnikami rodziców w tym zadaniu są pewne zabawki. Stworek Humorek i Odjazdowy Stworek od Fisher-Price zachęcą każdego malucha do bujania się, klaskania lub raczkowania połączonego z pościgiem. Te wszystkie ruchy pozwalają odreagować emocje, a jednocześnie wspaniale rozwijają motorycznie. Obracanie walca na brzuszku Humorka pokazuje emocje w postaci różnych min oraz dźwięków adekwatnych do danego nastroju. Również Odjazdowy Stworek zwraca uwagę wyrazistą mimiką. To naturalnie prowokuje do przytulania i dokładnego badania Stworków, które odwdzięczą się za to ciekawymi wrażeniami dotykowymi. Tekstylne wypustki, aksamitne tasiemki, sznurkowe fryzurki to raj dla ciekawskich rączek maluszka. Kolejnych pretekstów do emocji i ruchu dostarczy Głodny Stworek – Zjeżdżalnia Krążków. Wesołe melodyjki, wyraziste odgłosy zadowolenia i roziskrzone oczka angażują emocjonalnie. Krążki dające zamknąć się w dłoni, możliwość ich wciskania do otworu, a potem ścigania, gdy toczą się w różne strony – to wspaniałe sposoby na wyrażanie emocji poprzez ruch. Jak przebiega rozwój emocjonalny dziecka w wieki 0-12 miesięcy?
Masz syna? Poświęć 60 sekund i przeczytaj coś bardzo ważnego
„Uczymy chłopców, że smutek oznacza słabość…” – pisze mama Maxa. Dlaczego chłopcy powinni płakać? Jak nauczyć ich wrażliwości? Posłuchaj jej rady!
Pamiętacie Jaime Primak Sullivan, "najgorszą matkę na świecie"? Podczas szkolnego meczu piłka uderzyła jej 8-letniego syna w twarz. Chłopiec podbiegł do mamy, by znaleźć w jej ramionach ukojenie. Gdy Jamie przy nim uklękła, by go przytulić i pocieszyć, obcy mężczyzna zwrócił jej uwagę, że nie powinna tak niańczyć dziecka. Jamie opisała całą sytuację we wzruszającym poście na Facebooku. Każda mama chłopca powinna ją przeczytać! "Uczymy chłopców, że smutek oznacza słabość..." "To przeświadczenie, że chłopcy nie mogą cierpieć, że nie mogą czuć, jest dla nich szkodliwe i ma wpływ na ich przyszłość. Przekonanie, że jakiekolwiek oznaki zaangażowania czy czułe gesty zmniejszają ich męskość – ta presja, żeby ich męskość podążała za nimi aż do dorosłości, kiedy będą musieli walczyć, by w pełni doświadczać miłości i uczucia. Szczęście jest jedyną emocją, której uczą się szczerze wyrażać, a my potem zastanawiamy się, dlaczego przez całe życie je gonią. Uczy się ich, że smutek oznacza słabość, że mówienie o swoich obawach czy wadach sprawia, że są gorsi. Nie umieją prawdziwie rozpaczać. Mają trudności z odczuwaniem żałoby. Boją się płakać. To wszystko przekłada się na to, jakimi są mężami i ojcami, nienawidzę tego. Miłość jest czasownikiem. To coś, co się robi. To nie to samo, co niańczenie czy rozpieszczanie. To coś, na co mój syn zasługuje. Kiedy będzie cierpiał, zawsze będę go kochać. Wierzę, że zawsze pozostanie otwarty na miłość, tak, by mógł tę miłość odwzajemnić, a krąg zostanie nieprzerwany" – napisała Jamie. Czy wy uczycie waszych synków miłości, wrażliwości i okazywania emocji? Pozwalacie im płakać i cierpieć, czy należycie do tych rodziców, którzy uważają, że łzy są zarezerwowane tylko dla dziewczynek? Czekamy na wasze komentarze! Zobacz także: 17 powodów, dla których jesteś najgorszym rodzicem świata Źródło: Popsugar
Genialny trik na uspokojenie dziecka – potrzebujesz tylko... ziemniaka!
Tego sposobu nie znajdziesz w poradnikach dla rodziców. Jak uspokoić dziecko, które ma atak złości? Wystarczy, że dasz mu do rączki ziemniaka i powiesz, że...
Kto by pomyślał, że uspokojenie dziecka, które wpadło w histerię, będzie takie łatwe! Anonimowy tata opublikował na portalu Reddit swój niezawodny trik na dziecięcą złość – jesteśmy pod wrażeniem kreatywności! Sposób na dziecięcą złość "Żebyście zrozumieli... Kiedy gotujesz zupę czy gulasz i dodasz za dużo soli, wrzucasz do garnka ziemniaka, żeby pochłonął całą dodatkową sól. Dzisiaj mój 3-latek jęczy i narzeka na wszystko. Zaczynając od jedzenia, na sprzątaniu kończąc. Powiedziałem mu, że nie może się tak wkurzać... Wtedy mój genialny ojcowski umysł zaczął pracować na najwyższych obrotach. Znalazłem największego ziemniaka, jakiego mieliśmy i powiedziałem mu, że ma go trzymać w rękach, dopóki nie zmieni swojego zachowania. Kiedy przestanie być nadąsany i będzie gotowy powiedzieć coś miłego, może odłożyć ziemniaka i do nas dołączyć. Cóż... podziałało. Pomyślał, że to takie głupiutkie i od razu zmienił mu się nastrój. Na początku był zdezorientowany i chciał odłożyć ziemniaka, ale wyjaśniłem, że pod żadnym pozorem nie może tego zrobić, chyba że znów będzie wesoły. Rodzicielstwo. Zbieranie wszystkiego do kupy i trwanie w nadziei, że nasze dzieci będą w stanie żyć w społeczeństwie i nie wyrosną na totalnych frajerów" – napisał użytkownik userbelowisamonster. Jak odwrócić uwagę dziecka? Musicie przyznać, że sposób z ziemniakiem jest zabawny i niezwykle kreatywny! Co zrobić, jeśli nie podziała? Jest kilka innych, nieco bardziej tradycyjnych metod: weź malucha na ręce i przytul pobaw się razem z nim poczytaj mu książeczkę pokaż mu coś ciekawego za oknem daj mu zabawkę, którą dawno się nie bawiło Wykorzystacie ten ziemniaczany trik? ;) Zobacz także: Tak wygląda wychowanie dziecka! Zobacz przezabawne zdjęcia Źródło: huffingtonpost.co.uk
"Normalny dzień" oczami mamy i dziecka. Zdziwisz się, jak bardzo się różnią!
Dla ciebie to był kolejny "normalny dzień". A dla twojego dziecka? Zobacz wzruszający film, który podbił serca tysięcy mam i odpowiedz: jak minął twój dzień?
Esther Anderson prowadzi jednego z najpopularniejszych blogów dla rodziców, Story of My Life. Jej strona na Facebooku ma ponad 2 miliony fanów, a filmy na YouTubie oglądają setki tysięcy internautów. Najnowszy film opublikowany przez Esther wzrusza, bawi i skłania do refleksji – musisz go zobaczyć! Jeden dzień z życia matki (i dziecka) Film "Normalny dzień" (ang. A Normal Day) wyświetlono prawie 150 tys. razy w zaledwie 4 dni. Nic dziwnego, że podbił serca internautów, zwłaszcza mam – Esther pokazuje, że wyobrażenie "normalnego dnia" z perspektywy mamy różni się od wyobrażenia dnia z perspektywy dziecka... Jedna z mam napisała pod filmem: "Potrzebowałam tego dzisiaj. To było kilka trudnych tygodni. Dziękuję" – to jedno "dziękuję" wyraża więcej niż setki słów! Uwaga! Jeśli jesteś wrażliwcem, możesz potrzebować chusteczek! View oEmbed on the source website Jak minął twój dzień? Większość mam myśli w ciągu dnia o zakupach, bałaganie, sprzątaniu i małych potknięciach (nie tylko w przenośni!) swojego dziecka. Dla dziecka "normalny dzień" to czułość, którą dostaje każdego dnia: buziaki w czoło, śmiech, beztroska zabawa, wspólnie spędzony czas. "Dla ciebie normalny, dla nich – magiczny" – taki napis pojawia się na koniec filmu. Pomyśl o tym następnym razem. Zobacz także: Każda matka czasem upada... Najpiękniejszy film o macierzyństwie! Źródło: YouTube
Jak widzi cię twoje dziecko? Zobacz świat z jego perspektywy! – film
Czy wiesz, że dla twojego dziecka jesteś całym światem? Zobacz, jak wygląda świat oczami dziecka – podoba ci się to, co widzisz?
Kiedy jest się dzieckiem, dorośli wyglądają jak olbrzymy! Dla każdego malucha najsilniejszym i najważniejszym z olbrzymów jest... mama. Zobacz, jak widzi cię twoje dziecko! Rola matki w życiu dziecka Z okazji Dnia Matki (który w Stanach Zjednoczonych obchodzony jest w drugą niedzielę maja) amerykańska firma Brawny Paper Towels wydała reklamę pokazującą, jak wyglądają mamy z perspektywy dzieci. Maluchy i ich mamy pokazane są w sytuacjach, które zna każdy rodzic, takich jak karmienie, przewijanie dziecka, sprzątanie mieszkania czy wspólna zabawa. View oEmbed on the source website "Inspiracją dla tej kampanii był nie tylko slogan firmy, ale również rola kobiety w naszym życiu i w społeczeństwie. Macierzyństwo jest pełne wyzwań, chcieliśmy pokazać siłę i witalność matek z perspektywy ich dzieci. Raz matka, zawsze gigant – to hasło w prosty sposób oddaje ten punkt widzenia, celebruje siłę kobiet" – powiedział Chuck McBride, jeden z twórców reklamy. Podoba wam się przesłanie tej reklamy, że mamy zawsze będą dla swoich dzieci "gigantami"? Zobacz także: Jak widzą świat dzieci z autyzmem? Mocna kampania! Źródło: YouTube, creativity-online.com