Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za to pełne prania na kanapie, kubków pozostawionych w różnych miejscach, bajek, które lecą za głośno, i śmiechu, który nagle przebija zmęczenie. Moje dzieci nie mają markowych ubrań ani drogich zabawek, ale mają mnie – taką, jaka jestem, często zmęczoną, czasem chaotyczną, ale kochającą ich całym sercem. I wiem, że za kilkanaście lat nie będą pamiętać, czy miałam hybrydy, ale będą pamiętać, że byłam blisko. Zwykłą mamę też można kochać najbardziej na świecie Nie jestem idealna. Nie jestem taka jak mamy z reklam, z Instagrama ani z poradników. Ale jestem mamą, która codziennie podnosi się z łóżka, nawet kiedy wszystko ją boli. Która biegnie na wywiadówkę po pracy, która kupuje tańsze rzeczy, bo ważniejsze są wycieczki szkolne, nowe buty na WF i składka na prezenty. Jestem mamą, która czasem płacze ze zmęczenia, ale potem wyciera łzy i wraca do stołu, żeby pomóc w zadaniu z matematyki. I chociaż wiem, że nie jestem taką mamą jak inne, to moje dzieci kochają mnie tak, jakbym była najlepszą wersją siebie. Może nie jestem idealna, ale jestem ich. A to jest wartość, której nie da się kupić w żadnym salonie beauty, nawet najbardziej luksusowym. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
„Kciuki za debiutantów”. Mama szczerze opowiada o trudnościach adaptacji w przedszkolu. I wspiera rodziców
Adaptacja w przedszkolu czy żłobku nie należy do najłatwiejszych. Chociaż wiesz, że twojemu dziecku nie dzieje się krzywda i jest dobrze zaopiekowanie, to czasem łzy same cisną się do oczu. Alicja Kost, znana jako Mataja, dzieli się swoją historią i wspiera innych rodziców, których dzieci mają problemy z adaptacją dziecka w przedszkolu lub żłobku.
Alicja Kost publikująca w mediach społecznościowych jako Mataja podzieliła się z czytelniczkami osobistym wpisem, w którym opisuje swoje doświadczenia związane z adaptacją najmłodszego dziecka w przedszkolu. I jak przekonuje, jako rodzice nie powinniśmy sugerować się internetowymi poradami, bo... czasem życie jest bardziej skomplikowane. Trudne rozstania Mama wspomina zeszłoroczną adaptację swojego najmłodszego synka: „To był ten dzień kiedy nie chciał zostać, kiedy płakał i kiedy pani zabrała (wyrwała) go płaczącego ode mnie, bo ja naprawdę nie mogłam już dłużej stawać na uszach, żeby nasze rozstanie było radosne i mile. Musiałam iść ze względu na zobowiązania zawodowe, bo i tak byłam spóźniona. Popłynęłam z emocji, bo choć wiem, że młody ogarnie, to było mi z tym cholernie źle”. Te silne emocje zna chyba każdy rodzic dziecka w wieku przedszkolnym. I jak zauważa Mataja: „Nie każdego dnia mimo szczerych chęci możemy być z dzieckiem tak długo, aż nie poczuje się bezpieczne i zaopiekowane, i z uśmiechem zaprowadzić je za rączkę do sali”. „Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane” Blogerka ma świadomość, że wielu rodziców robi wszystko, aby adaptacja w przedszkolu lub żłobku przebiegała jak najłagodniej. Wielu szuka wsparcia na grupach i forach dla rodziców. Jednak jak przestrzega, te miejsca, zamiast pomóc, mogą wpędzić rodziców w poczucie winy. „[Rodzice – przyp. red.] siedzą na forach i grupach, które mają wspierać, ale czasami w tym wspieraniu wznoszą się na poziom jednorożców rzygających tęczą. Gdzie wszystko się da, gdzie jak coś nie pasuje, to trzeba zmienić przedszkole na lepsze, gdzie jak regulamin jest do pupy, to trzeba walczyć o swoje pazurami, gdzie jak coś gdzieś pójdzie nie tak gładko jak, w założeniach, > ani >. Tylko że w teorii wszystko się da, a w praktyce bywa gorzej. Nie zawsze się wszystko da. Nie każdy może wybrzydzać przy wyborze placówki. Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane niż scenariusze internetowego forumka”. Mataja dedykuje dodane do postu zdjęcie, na którym widać jej zapłakaną twarz tuż po rozstaniu z synkiem, wszystkim rodzicom, którym z tym trudno. „Bo czasem życie nie rzyga tęczą. Kciuki za debiutantów”, dodaje na koniec. My, jako mamy przedszkolaków, które nieraz z ciężkim sercem rozstawały się ze swoimi szkrabami w przedszkolnej szatni, przyłączamy się do słów Matai. Jeśli chcesz się podzielić swoją historią? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy. Zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Źródło: Instagram@mataja_blog Piszemy też o: Policjanci eskortowali na sygnałach ciężarną kobietę do szpitala „Poznałam wspaniałego faceta, ale boję się mu powiedzieć, że mam adoptowaną córkę. Ala tyle przeszła, nie chcę jej skrzywdzić” „Odbieranie dzieci z przedszkola po obiadku to lekceważenie nauczycielek, innych dzieci i ich rodziców. Dlaczego jesteście takimi egoistkami?” [LIST DO REDAKCJI]
Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
Emocje towarzyszą każdemu człowiekowi. Dzieci mają czasem trudności z radzeniem sobie z nimi, gdyż ich układ nerwowy jest jeszcze nie w pełni dojrzały. O tym, jak pomóc dzieciom nazywać i wyrażać emocje opowiada ambasadorka akcji Widzę, Czuję, Słyszę, Wiem – psycholog Dorota Zawadzka.
Dorośli powinni pomagać maluchom radzić sobie z emocjami. Ale by to zrobić, trzeba zdawać sobie sprawę, że każdy dorosły powinien również sam radzić sobie z emocjami, czyli m.in. ze złością, frustracją i gniewem. Dopiero wtedy można pomagać. Warto też pamiętać, aby nie hamować emocji dziecka i nie mówić mu „Przestań”, „Uspokój się” itp. Zamiast tego opiekunowie powinni wyposażyć malucha w kompetencje, czyli m.in. w to, jak ono może się zachować w sytuacji występowania konkretnej emocji. Chcesz wiedzieć, jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
"Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie" – tego nie chce usłyszeć żadna matka!
Gdy dziecko dostanie ataku histerii, mama potrzebuje tylko jednego: zrozumienia. Dlaczego kobieta nie potrafi wesprzeć drugiej kobiety?
4-letnia Sophie ma ADHD. Kiedy coś ją zdenerwuje, traci kontrolę – wtedy tylko sen lub jakiś silny bodziec odwróci jej uwagę i uspokoi. Mama Sophie, Taylor Myers, opublikowała na Facebooku poruszający wpis, w którym wyjaśnia, dlaczego czasem opada z sił i płacze. W takich chwilach nawet miłe gesty przypadkowych osób nie pomagają. "Nikt nie ma prawa mnie osądzać" Taylor była z dziećmi w supermarkecie. Gdy stała w kolejce do kasy, 4-letnia Sophie obraźliwie ją nazwała. Wtedy Taylor wyjęła z koszyka paczkę chipsów, które miała kupić córce. Dziewczynka wpadła w szał. Stanęła w sklepowym wózku i zaczęła przeraźliwie płakać. Nie pomogły żadne prośby ani wyjaśnienia. Dla Taylor to nie był pierwszy raz. Choć w podobnych sytuacjach bierze dzieci na ręce i ucieka, tym razem postanowiła, że zostanie. W pewnym momencie usłyszała za sobą kobiecy głos. "Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie!" – powiedziała nieznajoma kobieta. Taylor nie wytrzymała. "Mogłam jej odpowiedzieć uprzejmie. Mogłam jej wyjaśnić, że moja córka ma ADHD, że samotnie wychowuję dzieci. Że się staram, ale czasem nie mam wyboru. Zamiast tego powiedziałam, że ma zająć się własnymi pie*rzonymi sprawami" – napisała Taylor. "Straciłam kontrolę. Jestem zła, zraniona, urażona i jestem chole*nie smutna, że chociaż raz podczas zakupów z dziećmi nie może być normalnie. Kiedy kasowałam produkty przy kasie samoobsługowej, jakaś kobieta zaczęła rozmawiać z Sophie. Chciała odwrócić jej uwagę, zadawała pytania, ale Sophie cały czas marudziła o tych chipsach" – dodała. Taylor przyznała, że jest niezwykle wdzięczna za ten jeden miły gest i próbę odwrócenia uwagi Sophie. Wyjaśniła jednak, że nikt nie wie, z czym zmaga się każdego dnia i nikt nie ma prawa jej osądzać. Doświadczyłyście podobnych sytuacji? Zwrócił wam ktoś kiedyś uwagę, kiedy wasze dziecko dostało ataku histerii? Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: Facebook
Budzisz się zmęczona? Sprawdź dlaczego i co z tym możesz zrobić
Niewyspanie i zmęczenie dostajemy w pakiecie z dzieckiem, ale zamiast ziewać do południa, możemy spróbować odczarować tę (senną) rzeczywistość!
Powodów porannego zmęczenia jest wiele — od stresu poprzez depresję poporodową aż po kliniczną bezsenność. Jako matki najczęściej mamy jednak do czynienia z jednym z poniższych pięciu powodów. Jak sobie choć trochę pomóc? 1. Zła jakość snu Nic odkrywczego? A jednak warto przyjrzeć się bliżej często nieuświadomionym powodom pogorszenia warunków do spania. Poza tymi oczywistymi, jak płacz dziecka lub chrapiący partner, może w twojej sypialni jest za jasno? W tym przypadku warto zainwestować w rolety zaciemniające — znam nawet matki, które przysięgają, że od momentu tej inwestycji ich dzieci zaczęły cudownie przesypiać całe noce! Powinnaś też unikać silnego światła wieczorem, przed położeniem się spać. Na złą jakość snu może mieć też wpływ hałas. Tu sytuacja jest nieco gorsza, bo — poza przeprowadzką — nic nie poradzisz na autostradę za oknem. Możesz jednak pomyśleć o włączeniu nagrania z tzw. białym szumem — wielu osobom pozwala to zablokować rozpraszające dźwięki z zewnątrz i zrelaksować się. Po wyeliminowaniu hałasu i zaciemnieniu sypialni, pora przyjrzeć się temperaturze powietrza w sypialni (idealna to 18-21 stopni) i ilości wypijanych w ciągu dnia kaw i herbat. Ogranicz spożywanie tych napojów do poranków. 2. Budzisz się w złej fazie snu Czy wiedziałaś o tym, że na to, czy rano jesteś wyspana, duży wpływ ma faza snu, w której się obudziłaś? Nasz sen podzielony jest na cykle, jeśli coś nas obudzi w trakcie snu wolnofalowego (taki cykl trwa od 80-100 minut), kiedy nasz mózg odpoczywa, będziemy senne i rozkojarzone. Jeśli obudzimy się podczas fazy płytkiego snu (REM), której długość zmienia się w ciągu nocy — najdłuższa jest nad ranem — wstaniemy z łóżka bardziej wypoczęte. Innymi słowy: nie dajmy się wyrywać z głębokiego snu, jeśli chcemy być rano rześkie i pełne energii. Powiedz o tym dziecku... Jasne, pobudki niemowlęcia mogą nam nieco pokrzyżować plany budzenia się wyłącznie w trakcie fazy REM, ale i na to możemy coś poradzić (patrz niżej). Jeśli to jednak nie dziecko jest powodem naszych porannych falstartów, warto nastawiać budzik tak, by pobudka wypadała właśnie na fazę REM. Jak to obliczyć? Zakładając, że sen powinien być wielokrotnością 90-minutowych cykli, zaplanuj budzenie na 7,5 godziny snu. Eksperymentuj! Może u ciebie lepiej sprawdzi się akurat 6 lub 9 godzin nocnego wypoczynku. 3. Uporczywe myśli i zmartwienia Zmartwienia, stres i niedające się odgonić myśli to najczęstszy winowajca porannego zmęczenia i piasku pod powiekami. Scenariusze są różne — czasami jesteś tak zmęczona, że zasypiasz od razu po przyłożeniu głowy do poduszki, ale budzisz się w nocy i nie możesz dłużej spać, bo rozmyślasz o trapiących cię sprawach, a czasami sen nie chce przyjść od samego początku. Wystarczy, że akurat coś bardzo przeżywasz - może właśnie odstawiasz dziecko od piersi albo podałaś mu pierwszy stały posiłek, planujesz jego przyjęcie urodzinowe, zbliża się moment powrotu do pracy - wszystko to (i wiele innych rzeczy, jak obie doskonale wiemy!) może sprawić, że ta noc nie będzie udana, a rano postawi cię na nogi tylko kubek mocnej kawy. Co robić w takiej sytuacji? Przede wszystkim: wstań. Eksperci są zgodni w tej kwestii: pozostawanie w łóżku, kiedy nie możemy zasnąć, tylko odsuwa moment zaśnięcia. Napij się ciepłego mleka, posłuchaj relaksującej muzyki i połóż się dopiero wtedy, kiedy poczujesz się naprawdę senna. Pomagają też różne techniki relaksacyjne, skierowanie swoich myśli na przyjemne tory, wyobrażenie sobie siebie w jakiejś miłej, odprężającej scenerii. Jeśli nic nie działa, a twoje problemy ze snem przedłużają się z powodu zmartwień i uporczywych myśli, warto porozmawiać o tym z lekarzem. 4. Brak rutyny Zaraz, chwileczkę! Czy rutyna nie jest czasem przeznaczona dla dzieci? Te wszystkie rady dotyczące stałej pory kolacji, kąpieli i spania, to przecież metoda na maluczkich tego świata! Nic bardziej mylnego: jeśli nie możesz się wyspać, winny może być temu właśnie brak stałych rytuałów wieczornych. Pora więc wziąć przykład ze swojego dziecka i tak jak ono zażywać relaksującej kąpieli, spożywać lekką kolację i przytulać lico do poduszki codziennie o tej samej porze. Zmiany prowadzą do zaburzeń rytmu okołodobowego, a stąd już prosta droga do niewyspania i rozdrażnienia. Senni "puryści" posuwają się tak daleko, że odradzają nawet drzemki w trakcie dnia, żeby tylko nie psuć jakości nocnego snu. Oni jednak na pewno nie mają w domu małych dzieci, my radzimy więc: korzystaj z okazji do drzemki, byle rozsądnie. Staraj się kłaść i wstawać o tej samej porze. Po pewnym czasie od wprowadzenia takiej rutyny powinnaś zauważyć poprawę. 5. Dziecko! Ten najmilszy, a zarazem najbardziej oczywisty powód matczynego porannego niewyspania, zostawiłam specjalnie na koniec. Jeśli to właśnie małe dziecko jest przyczyną twoich nocnych pobudek, wstawania w złej fazie snu i ziewania od poranka do nocy, pozostaje ci tylko przyjrzeć się powodom, dla których ono źle sypia i budzi się w nocy, a potem spróbować wyeliminować przeszkody stojące na drodze do jego (a więc i twojego!) dobrego snu. Sprawdź, czy się najada, czy nie jest mu za ciepło lub za zimno, czy nie trzeba mu zmienić pieluszki albo czy jego pobudki nie wynikają po prostu z potrzeby bliskości i przystąp do działania! Jeśli to nie pomoże, zrób to, co miliardy matek przed tobą: pogódź się z losem, uzbrój w cierpliwość i przeczekaj! Pewnego dnia odkryjesz, że oto po raz pierwszy od kiedy zostałaś mamą przespałaś całą noc, twoje dziecko nie zarządziło pobudki o 5 rano, a ty jesteś wypoczęta i gotowa do powitania dnia. Zapewniam cię, że nawet jeśli teraz wydaje ci się to niemożliwe i nie wiesz, jak przetrwasz kolejny tydzień na resztkach energii, ten moment nastąpi, a twoje chroniczne niewyspanie przejdzie do historii. Wkrótce zapomnisz, jak źle się w tym czasie czułaś! Przeczytaj także: Pobudka: 5 rano. Masz dziecko-skowronka? Zmień to! Czy trzeba karmić w nocy 5 prostych rad, które ratują mamom życie (oraz 3, które tylko denerwują)
Jak być szczęśliwym? Psycholog wyjaśnia, jakie są 4 kluczowe filary szczęścia [WIDEO]
Na pytanie o to, jak być szczęśliwym, można mnożyć odpowiedzi. Dr Aleksandra Piotrowska wymienia cztery elementy, które dają szczęście. Są to: rodzina, przyjaciele, satysfakcjonująca praca i coś, co daje nam odprężenie i relaks, np. pasja.
Nie ma jednej słusznej recepty na to, jak być szczęśliwym. Psychologia od lat bada ten temat i co jakiś czas pojawiają się nowe doniesienia o tym, co robić i jak żyć, aby być szczęśliwym. Zapytałyśmy dr Aleksandrę Piotrowską, o to, co według niej daje szczęście. Ekspertka wymieniła 4 filary. Jak być szczęśliwym człowiekiem? W psychologii jest wiele koncepcji na temat tego, czym jest szczęście. Dr psychologii, Aleksandra Piotrowska, przyznaje, że sama jest zwolenniczką koncepcji, że „szczęście odczuwamy najmocniej wtedy, kiedy stoimy mocno na czterech nogach. Kiedy mamy udane życie rodzinne, kiedy lubimy swoją pracę, kiedy utrzymujemy kontakty z ludźmi poza rodziną i po czwarte, kiedy mamy coś, co jest tylko nasze, czyli jakieś pasje, zainteresowania”. Dr Piotrowska tłumaczy, że ten czwarty filar szczęścia wcale nie musi oznaczać aż życiowej pasji. To może być po prostu coś, co lubimy robić, przy czym się odprężamy i co pozwala naszym myślom oderwać się od codzienności. Jak żyć, aby być szczęśliwym? „Oczywiście każdy z tych czterech aspektów można uszczegóławiać. Można np. zastanawiać się, co to znaczy udane życie rodzinne, bo przecież w różnych epokach różnie do szczęścia rodzinnego podchodzono” – mówi psycholog i dodaje, że „kiedyś przecież rodzina miała być pewnym przedsiębiorstwem, tymczasem dzisiaj partnera wybieramy dlatego, że go kochamy”. Jak osiągnąć szczęście? Bycie szczęśliwym człowiekiem tak naprawdę zależy od wielu czynników, np. od tego, na czym komuś najbardziej zależy i co postrzegane jest jako wartościowe i dające szczęście w czasach, w których żyje. Nie bez znaczenia jest też słuchanie głosu własnego serca i podążanie za tym, co nas cieszy i daje spełnienie. Żyjąc w ten sposób, na pewno uda się w końcu osiągnąć szczęście, o którym każdy z nas przecież marzy. Zobacz także: Dr Aleksandra Piotrowska: „Rodzic jest od tego, by uczyć, co wolno, a czego nie wolno” Chcesz wychować szczęśliwe dziecko? Zacznij od siebie – mówi psycholog Kamil Nowak z BlogOjciec: „Gdybym mógł dać jedną radę innym ojcom…”
Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
Jak wychować mądre i szczęśliwe dziecko? Podstawowym warunkiem jest... twoje szczęście! Furtką dla dziecka do dobrego życia są szczęśliwi i spełnieni rodzice.
Żeby wychować zdrowe i szczęśliwe dziecko, trzeba... zająć się sobą. Podstawowym warunkiem szczęścia dziecka jest – tylko i aż – szczęście jego mamy i taty. Spis treści: Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Debiut w roli rodzica Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko – Gdybym próbowała wymienić taki warunek najogólniejszy, najbardziej podstawowy spośród zapewne wielu, to chyba bym powiedziała tak: dbaj o to, żeby samemu być szczęśliwym człowiekiem. Szczęśliwy rodzic, zadowolony ze swojego życia ma największe szanse wychowania szczęśliwego dziecka – mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholożka. Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Szczęście rodziców to szczęście dziecka - warunek wymieniony przez dr Piotrowską może wydawać się oczywisty, jednak w rzeczywistości zupełnie taki nie jest. Psychologowie i socjologowie obserwują, że współcześni rodzice po narodzinach dziecka, często rezygnują ze swoich pasji, sprowadzając się do jednej, jedynej życiowej roli: rodzica. Tymczasem posiadanie dziecka wcale nie musi być źródłem szczęścia: – Próbuje się wmówić, szczególnie nam, kobietom, że sam fakt pojawienia się dziecka już powinien sprawiać, że od rana do nocy toniemy w tej przeogromnej szczęśliwości. No niestety życie rzadko kiedy jest zgodne z takimi mitami – mówi dr Piotrowska. – W pierwszym okresie po porodzie często niepokoje i obawy dominują nad naszymi uczuciami pozytywnymi. I nie mówię o przypadkach depresji poporodowej, ale o zwykłym rodzicielstwie. Debiut w roli rodzica - My przecież debiutujemy w niewiarygodnie ważnej i odpowiedzialnej roli z zerowym doświadczeniem, taka jest prawda. Ilu z nas miało wcześniej doświadczenie polegające na opiekowaniu się takim maleństwem, dlatego że mieliśmy np. o 15 lat młodsze rodzeństwo? To się zdarza tak rzadko dzisiaj, że właściwie możemy to pominąć. Zaczynanie macierzyństwa, ojcostwa to najczęściej debiut w tej roli. Debiuty wiążą się z pewnymi oczekiwaniami, pewnymi nadziejami, ale towarzyszą im także liczne obawy - mówi dr Aleksandra Piotrowska. Zobacz także: Szczęśliwa mama = szczęśliwe dziecko. Czy są na to naukowe dowody? Naucz dziecko hojności, a będzie szczęśliwsze od innych Rodziny, które się bawią, są szczęśliwsze! A jak z tym u Was?
Nikt jej nie powiedział, jak wygląda połóg. Postanowiła uświadomić inne mamy
Ten niezwykle szczery post spotkał się z dużym zainteresowaniem mam. Kobieta brutalnie szczerze napisała, jak wygadają pierwsze dni po porodzie.
Autumn Benjamin niedawno została mamą i choć cieszy się, że urodziła maluszka, to jednak przeżyła olbrzymi szok po porodzie. O ile mówi się o ciąży i o samym porodzie, to zdaniem tej kobiety o połogu mówi się zdecydowanie za mało. Nie brakuje pięknych instagramowych fotografii gwiazd, których pokazują, jak cudnie wyglądaj i jak szybko dochodzą do formy, rzeczywistość zazwyczaj bywa inna i może mocno zaskoczyć młode mamy. Brutalnie szczerze Mogłoby się wydawać, że to, co napisała Autumn ma na celu zniechęcenie kobiet do rodzenia dzieci. Jednak ta świeżo upieczona mama uważa, że kobiety powinny być świadome, co może je czekać zaraz po porodzie. Jej zdaniem kobiety mają niewielką świadomość na temat tego, jak co się dzieje w pierwszych dobach. "To był 2 dzień po urodzeniu Layli. Podczas jedzenia mojego „cudownego” szpitalnego posiłku. Byłam na nowym terytorium. Ucząc się karmienia piersią tej małej ludzkiej istoty, którą właśnie sprowadziłam na świat. Mając na sobie te duże majtki z siatki, wciąż widząc ciężarny brzuch... bo nikt mi nie powiedział, że ciążowy brzuch nie znika natychmiast. Nikt nie powiedział mi, że będę tak bardzo krwawiła. Nikt mi nie powiedział, że będę spędzała godziny płacząc i walcząc z własnymi emocjami. Pamiętam, jak leżałam na szpitalnym łóżku, szlochałam. Płakałam, bo moja maleńka wreszcie była ze mną... WRESZCIE! Ale to oznacza, że nie jest już tak chroniona, jak w moim brzuchu. To mnie przeraziło. Uświadomiłam sobie, że mój Krein (mąż) także był zagubiony. Gdy podtrzymywał mnie pod prysznicem, a ja płakałam w niekontrolowany sposób. Mam rozmazane wspomnienia, ale pamiętam to poczucie, że moje maleństwo nie jest już w moim bezpiecznym brzuchu." wyznała kobieta. "Towarzyszył mi okropny ból... nikt nie mówi ci, że zwykle za "szybkim porodem" kryje się mocne rozerwanie. Byłam rozszarpana z każdej strony. Przez następne tygodnie nie mogłam chodzić. Nie mogłam skorzystać z łazienki. Nosiłam te wielkie podpaski. Nie myślałam, że znowu będzie normalnie. Kevin musiał mi pomóc robić WSZYSTKO z siusiu i wchodzeniem po schodach włącznie." Nigdy nie dyskredytuj żadnej matki! "Bycie mamą to poświęcenie. Oddajesz swoje ciało na 9 miesięcy, aby wyhodować swoje małe dziecko. Przechodzisz przez ciążę i poród. Przechodzisz przez emocje związane z porodem. Przestajesz przejmować się uczuciem wstydu, kiedy chodzisz po domu w pieluchach i prosisz partnera, aby spryskał ciepłą wodą twoje rany podczas siusiania, aby uniknąć przeraźliwego pieczenia. Spędzasz godziny nosząc dziecko, karmiąc, walczysz z laktacją, bo chcesz karmić piersią. Pozostajesz cierpliwa mimo wzlotów i upadków. Co więcej, matki rezygnują z tego, kim były, zanim zostały matkami. Rezygnują z marzeń, zainteresowań, planów. Wstrzymują swoje życie, aby dzieci mogły przeżyć swoje." Całość podsumowała w dobitny sposób: "Nigdy nie dyskredytuj żadnej matki. Nie wiesz o niej nawet połowy." Każda mama wie, że pierwsze chwile po porodzie mogą być niezwykle trudne, przyszłe mamy mogą się tylko domyślać... A jak było waszym przypadku, czułyście się zaskoczone, czy byłyście świadome, jak może wyglądać ten czas? Napiszcie w komentarzach. Źródło: babyology.com.au Zobacz także: Urodziła troje dzieci w 11 miesięcy. Pokazała, jak zmieniło się jej ciało Pokazała, jak wygląda ciało kobiety po ciąży. Zdjęcie wywołało burzę w internecie [FOTO] Takiego zdjęcia po porodzie nie pokazała jeszcze żadna mama. Zapiera dech!
Przez 7 miesięcy nosiła tylko jeden kolczyk. Odkryła smutną prawdę o macierzyństwie
To odkrycie zrozumie każda młoda mama. Ile razy czułaś, że odkąd zostałaś matką, stałaś się niewidzialna? Poznaj historię Anastasii!
Anastasia Aligiannis z Sydney zauważyła, podobnie jak wiele innych mam, że po urodzeniu dziecka jej życie wywróciło się do góry nogami. Przede wszystkim zdała sobie sprawę, że odkąd została matką, stała się niewidzialna. Postanowiła sprawdzić, czy jej mąż, rodzina i przyjaciele widzą w niej kogoś więcej niż matkę dwójki dzieci. "Jako matka stałam się niewidzialna..." "Pewnego dnia zaczęłam nosić tylko jeden kolczyk. Każdy, kto mnie zna, wie, że dla mnie to nie jest typowe zachowanie. Okazało się jednak, że przez siedem miesięcy nikt nie zauważył, że brakuje mi jednego kolczyka. Siedem miesięcy kontaktów z różnymi ludźmi i nikt nie spojrzał mi prosto w twarz, nikt nie zauważył. To tylko umocniło mnie w przekonaniu, że jako matka dwójki dzieci poniżej 2. roku życia, która całe dnie siedzi w domu i nic nie robi, stałam się niewidzialna. Niewidzialna nie tylko dla społeczeństwa (obcy mogli nie zauważyć lub zastanawiać się, dlaczego mam tylko jeden kolczyk), ale także dla mojej rodziny, przyjaciół i może, jeśli mam być naprawdę szczera, nawet dla mnie. Podczas rozmów telefonicznych z rodziną i przyjaciółmi słyszę pytania o dzieci, o męża, taka kolej rzeczy. Bardzo rzadko ktoś pyta, jak ja się czuję" – napisała Anastasia na Facebooku. Mamo, jesteś niezastąpiona! Anastasia zakończyła swój wpis słowami: "Piszę ten post, żebyś wiedziała, że jeśli czujesz się dziś przytłoczona, niewidzialna albo jakbyś się nie liczyła, tak naprawdę się liczysz. Jesteś tak ważna, prawdopodobnie twoja rodzina istnieje dzięki tobie. Dalej rób swoje, a jeśli nikt ci tego nie powie, wiedz, że jesteś niezastąpiona, choć nikt nie widzi, jak się poświęcasz". Trudno nie zgodzić się z tymi słowami. Nikt nie widzi twoich łez, twojego wysiłku i twoich poświęceń. Jednak gdyby nie ty, twoja rodzina mogłaby nie istnieć... Jak myślicie, gdybyście zrobiły test Anastasii, jak szybko wasi bliscy zauważyliby, że nosicie tylko jeden kolczyk? Zobacz także: Macierzyństwo oznacza samotność. Ty też tak myślisz? Źródło: kidspot.com.au
Takiego zdjęcia po porodzie nie pokazała jeszcze żadna mama. Zapiera dech!
W tym zdjęciu ciało nie jest najważniejsze. Przyjrzycie się uważnie. Widzicie emocje na twarzy tej mamy? Jej historia poruszyła setki kobiet!
Lacey Barratt jest fotografką i wychowuje pięcioro dzieci. Zdjęcie, które opublikowała na Facebooku, poruszyło setki kobiet. "Nadaję się tylko do rodzenia dzieci" "Wysłałam to zdjęcie przyjaciółce. Napisała, że jest naprawdę mocne i zapytała, jak się czuję. Czułam się dobrze, dopóki nie zapytała, czy czuję się dobrze. Spojrzałam na to zdjęcie jeszcze raz. Zobaczyłam moją duszę. Na tym zdjęciu. Rozpłakałam się. Nie chciałam już na to patrzeć. Zobaczyłam kobietę stojącą obok afirmacyjnych chorągiewek, mniej niż 24 godziny po porodzie. Nie była szczęśliwa. Zobaczyłam kobietę, która czuła, że po czterech porodach w ciągu pięciu lat i wychowywaniu piątki dzieci, to było jej pracą. Jakby nie nadawała się do niczego innego, tylko do rodzenia dzieci" – napisała Lacey. Spójrzcie na to zdjęcie. Widzicie to samo, co ona? "Nie było tam żadnego przywiązania. Wyglądało to tak, jakby ktoś włożył mi dziecko w ramiona. Kiedy na to patrzę, nie czuję żadnego ciepła. Później przyszło poczucie winy. Czułam się słaba i wrażliwa. Nie wiedziałam, czy chcę się podzielić tym zdjęciem. Nie minęły nawet trzy dni, a ja zamknęłam się w pokoju i płakałam. Miałam naprawdę wspaniały poród. Mam grupę kobiet, które uwielbiam i które nie oceniają... wcale. Wiem, że to normalne" – dodała Lacey. Uczucie osamotnienia, które odczuwają kobiety po porodzie, może być bolesne, ale również motywujące do działania. Przede wszystkim, to uczucie jest zupełnie normalne. Lacey wspiera inne mamy i próbuje im pokazać, że, nawet jeśli czują się samotne, nie są same. Według nas zdjęcie Lacey jest zachwycające. Wyraz jej twarzy wyraża więcej niż słowa... Czytaj także: To uczucie łączy wszystkie mamy! Źródło: Facebook
"Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
Jak mówić o depresji poporodowej, by pomóc młodym mamom? Sprawdź, dlaczego ta kampania to świetny przykład, jak tego nie robić!
Celem kampanii społecznej "Silence sucks" ("Cisza ssie") jest zachęcenie młodych mam do mówienia o depresji poporodowej. Na plakatach promujących kampanię widzimy zapłakane kobiety ze smoczkami w ustach. Czy taki obraz matki walczącej z depresją poporodową jest trafny? Mam co do tego wątpliwości. Choroba, o której się nie mówi Według danych znajdujących się na stronie kampanii, w Stanach Zjednoczonych depresja poporodowa dotyka od 10 do 20% młodych mam. To najczęstsze "powikłanie" związane z porodem. "Depresja poporodowa utrudnia budowanie więzi z dzieckiem. Jeśli twoja relacja z dzieckiem nie jest silna, fizyczny, psychiczny i emocjonalny rozwój twojego dziecka może być trudniejszy" – czytamy na stronie kampanii. Czy jej twórcy rzeczywiście chcą pomóc mamom chorującym na depresję? Kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej potrzebują wsparcia i poczucia, że nie są same ze swoim problemem. Doskonale zdają sobie sprawę, że ich stan ma wpływ na dziecko – uświadamianie, że przez depresję ich dzieci mogą się gorzej rozwijać, nie pomaga w walce z chorobą. Żadna matka nie chce wiedzieć, że krzywdzi swoje dziecko – niezależenie od tego, czy choruje na depresję poporodową, czy nie. Milczenie na temat depresji poporodowej "ssie". Młode mamy nie są otoczone opieką psychologa po porodzie. Lekarze prowadzący ciążę czy położne nie pytają o ich stan psychiczny, o ich samopoczucie i ich lęki. Kampanie o depresji powinny zachęcić mamy do szukania pomocy, do otwarcia się na innych. Kampania "Silence sucks", zamiast dodać mamom odwagi, zamyka im usta kolorowym smoczkiem. Jakiej kampanii potrzebujemy? Być może potrzebujemy kampanii, która pomoże w rozpoznawaniu objawów depresji poporodowej i będzie skierowana nie tylko do młodych mam, ale także do ich rodzin i przyjaciół. Poczucie winy, wstyd, strach przed osądzeniem i niezrozumieniem paraliżują i nie pozwalają chorującym mówić otwarcie o ich problemach. Dlatego potrzebujemy kampanii, która uświadomi najbliższych i pokaże im, jak pomóc mamom z depresją poporodową. Co wy sądzicie o tej kampanii? Zachęca do mówienia o depresji czy zniechęca i oburza? Piszcie w komentarzach, co o tym myślicie! Zobacz także: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Źródło: ppdsilencesucks.com, scarymommy.com
"Czułam się bezsilna!" – to zdjęcie zrozumie tyko matka!
"Tak wygląda rozpacz" – napisała Emily pod zdjęciem z synkiem. Poznaj niezwykłą historię tego zdjęcia. Ty zrobiłabyś to samo dla swojego dziecka!
19-miesięczny Ziggy cierpiał na pieluszkowe zapalenie skóry. Cały czas płakał z bólu i nic nie było w stanie go uspokoić, nawet pierś mamy. Jego mama, Emily, wzięła go na ręce i poszła z nim pod prysznic. To zdjęcie zrobiono właśnie w chwili, gdy bezsilna, zmęczona matka podąża za swoim instynktem, by pomóc cierpiącemu dziecku. Za tym zdjęciem kryje się jednak coś jeszcze... Ból, który zrozumie tylko matka „Tak wygląda rozpacz. Kiedy karmienie piersią nie przynosi ukojenia, a ty nie wiesz, jak ulżyć dziecku w cierpieniu. Wczorajszej nocy czułam się bezużyteczna. Ziggy cierpiał. Jego pupa była czerwona, policzki gorące. Płakał, płakał i płakał. Przystawiłam go do piersi, a on odwrócił główkę i zaczął płakać jeszcze bardziej. Nie wiedziałam, co robić. Skończyliśmy pod prysznicem. Skóra do skóry, trzymałam go blisko. Siedział tak, cierpiący i zły. Płakałam. Było cicho. Czułam się tak bezsilna” – napisała Emily przy zdjęciu opublikowanym na Facebooku. Emily jest w 5. miesiącu ciąży. Do tej pory karmiła synka piersią. Gdy odwrócił głowę i nie chciał się napić, poczuła się odrzucona. „Nie sądziłam, że mogłabym czuć tyle różnych emocji w takiej sytuacji, ale czułam. Czułam się odrzucona. Czułam się bezwartościowa. Kiedyś byłam całym jego światem, a teraz jego świat się poszerza” – wyznała. Emocje, które towarzyszyły Emily, zrozumie tylko matka. Z jednej strony cierpiała, bo cierpiał jej syn. Z drugiej strony, po raz pierwszy poczuła, że nie jest już niezastąpiona i jej syn potrzebuje teraz więcej, niż ona może mu dać... Znacie uczucia, o których pisze Emily? Czułyście się kiedyś podobnie? Zobacz także: Ciemna strona macierzyństwa... To zdjęcie wyraża więcej niż słowa! Źródło: popsugar.com
Wstyd łączy wszystkie matki! – mówi socjolożka, Agata Grabowska [WIDEO]
Wstydzimy się, że dziecko jeszcze nie chodzi, nie mówi… Wstyd to uczucie, które zawsze w pewnym stopniu towarzyszy doświadczeniu macierzyństwa – mówi dr Agata Grabowska, socjolog z UW. Czemu? Jak sobie z tym uczuciem radzić?
Zdarzyło ci się wstydzić za swoje dziecko? Na przykład za to, że zachowało się nieładnie na placu zabaw (ach, te oceniające spojrzenia innych mam!)? Albo że nie umiało tego co młodszy od niego Jaś czy Krzyś (też znasz te współczujące uśmieszki dumnych matek?)? Albo że przyniosło z przedszkola wszy? – wszy dziecka to wstydliwa tajemnica wielu rodziców! :) Takie uczucie wstydu samo w sobie jest…wstydliwe, dlatego niechętnie się do niego przyznajemy, tymczasem naukowcy twierdzą, że nie ma nic bardziej naturalnego! – Chcielibyśmy, żeby nasze doświadczenie rodzicielstwa wiązało się tylko z pozytywnymi emocjami: emocją czy dumą z dziecka. A jednak nie do końca ta jest. Bardzo często się czegoś wstydzimy – mówi dr socjologii z Uniwersytetu Warszawskiego, Agata Grabowska. – To uczucie wstydu jest nieuchronnie związane z naszym macierzyństwem czy ojcostwem właściwie od samego dnia narodzin dziecka. Czego się wstydzimy? Dziecka… Ekspertka tłumaczy, że wstydzimy się najróżniejszych rzeczy: że dziecko ma jakąś chorobę, że nie rozwija się dostatecznie szybko, że wygląda nie tak, jak sobie tego wymarzyłyśmy… Dr Agata Grabowska śmieje się, że sama, jako młoda matka, przeżywa pewne uczucie wstydu za swoje dziecko: – Mam trzylatka, który mówi bardzo słabo i gdy gdzieś jestem z nim np. na placu zabaw, to zawsze mam poczucie, że muszę go wytłumaczyć. Mówię więc: „Bo on bardzo motorycznie jest sprawny!”, tak jakby miało to zrekompensować. Albo tłumaczę: „Przez rok mieszkaliśmy w Australii i te dwa języki mu się pomieszały”, tymczasem prawdą jest, że on po prostu rozwija się w swoim tempie. Gdzieś tam jednak w środku, z mojego wewnętrznego imperatywu bycia świetną matką i posiadania świetnego dziecka rodzi się poczucie, że nie dorastamy do czegoś, że nie dowozimy, że nie jesteśmy doskonali… Ta presja bycia doskonałym rodzicem (a moje dziecko świadczy o mnie, prawda?) jest ogromna i przeszkadza nam cieszyć się w pełni naszym rodzicielstwem. Żeby jednak pokonać ten wstyd, trzeba uświadomić sobie jego prawdziwe przyczyny, trzeba o nim rozmawiać – przekonuje socjolożka – i przede wszystkim pozwalać sobie i naszemu dziecku na bycie niedoskonałym. – Chociaż to wcale nie jest takie proste… – mówi na koniec Grabowska. Zobacz także: Dr Agata Grabowska: „Współczesna matka Polka potrzebuje superwsparcia” Czemu nie reagujemy, gdy ktoś bije dziecko? Czy nowa ustawa to zmieni – tłumaczy socjolog
"Normalny dzień" oczami mamy i dziecka. Zdziwisz się, jak bardzo się różnią!
Dla ciebie to był kolejny "normalny dzień". A dla twojego dziecka? Zobacz wzruszający film, który podbił serca tysięcy mam i odpowiedz: jak minął twój dzień?
Esther Anderson prowadzi jednego z najpopularniejszych blogów dla rodziców, Story of My Life. Jej strona na Facebooku ma ponad 2 miliony fanów, a filmy na YouTubie oglądają setki tysięcy internautów. Najnowszy film opublikowany przez Esther wzrusza, bawi i skłania do refleksji – musisz go zobaczyć! Jeden dzień z życia matki (i dziecka) Film "Normalny dzień" (ang. A Normal Day) wyświetlono prawie 150 tys. razy w zaledwie 4 dni. Nic dziwnego, że podbił serca internautów, zwłaszcza mam – Esther pokazuje, że wyobrażenie "normalnego dnia" z perspektywy mamy różni się od wyobrażenia dnia z perspektywy dziecka... Jedna z mam napisała pod filmem: "Potrzebowałam tego dzisiaj. To było kilka trudnych tygodni. Dziękuję" – to jedno "dziękuję" wyraża więcej niż setki słów! Uwaga! Jeśli jesteś wrażliwcem, możesz potrzebować chusteczek! View oEmbed on the source website Jak minął twój dzień? Większość mam myśli w ciągu dnia o zakupach, bałaganie, sprzątaniu i małych potknięciach (nie tylko w przenośni!) swojego dziecka. Dla dziecka "normalny dzień" to czułość, którą dostaje każdego dnia: buziaki w czoło, śmiech, beztroska zabawa, wspólnie spędzony czas. "Dla ciebie normalny, dla nich – magiczny" – taki napis pojawia się na koniec filmu. Pomyśl o tym następnym razem. Zobacz także: Każda matka czasem upada... Najpiękniejszy film o macierzyństwie! Źródło: YouTube
Zrozumie to tylko mama, która to przeżyła. To zdjęcie mówi wszystko!
"Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką" – napisała na Facebooku Kathy i dodała zdjęcie, które poruszyło dziesiątki tysięcy kobiet. Sprawdź, co napisała!
Kathy DiVincenzo jest mamą dwójki dzieci i doulą, która każdego dnia musi zmagać się z depresją poporodową, zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Kathy opublikowała na Facebooku dwa zdjęcia, które podsumowują jej codziennie życie. Do zdjęć dołączyła wzruszający opis, w którym tłumaczy, czym dla niej jest depresja poporodowa i jak pomóc młodym mamom, które się z nią zmagają. Depresja po porodzie "Jest szansa, że czujesz się teraz bardzo niekomfortowo (wierz mi, ja też). Chcę zmusić cię do porzucenia tego narzuconego przez społeczeństwo dyskomfortu, który towarzyszy poporodowym zaburzeniom psychicznym. [...] Prawda jest taka, że oba te zdjęcia reprezentują moje życie, w zależności od dnia. Czułabym się komfortowo, dzieląc się tylko jedną z tych rzeczywistości i to jest problem. Jedyną rzeczą bardziej wyczerpująca od posiadania tych zaburzeń jest udawanie, że ich nie mam. Staram się z całych sił ukryć tę rzeczywistość, bo boję się, że poczujesz dyskomfort. Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką albo milion innych rzeczy. Wiem, że nie jestem sama z takimi myślami. Musimy przestać udawać, że połóg jest równoznaczny z euforią, bo w jednym na siedem przypadków nie jest. Musimy zacząć pytać młodych rodziców, jak się mają w głębszym sensie, tak, by nie dostać odpowiedzi, że wszystko gra. Musimy poznać objawy, symptomy, zagrożenia i plany wsparcia w kontekście zaburzeń po porodzie. Musimy przełamać tabu i przerwać milczenie, musimy zacząć dzielić się naszymi historiami i pokazać innym, że nie są same. [...] W razie, gdyby nikt ci tego nie powiedział – naprawdę świetnie sobie radzisz. Jesteś kochana i jesteś wartościowa. Nie jesteś sama. [...]" – napisała Kathy na Facebooku. Nie lekceważ objawów depresji Na depresję poporodową cierpi około 10-15% kobiet. Większość z nich choruje po urodzeniu pierwszego dziecka. Nieleczona depresja może się pogłębiać i trwać latami, dlatego tak ważne jest postawienie prawidłowej diagnozy i leczenie. Depresja poporodowa to nie jedynie zaburzenie psychiczne występujące u młodych mam. Zmiany nastroju, stany lękowe, problemy emocjonalne i psychiczne mogą w różnym natężeniu dotyczyć aż 80% młodych mam. Do najczęstszych objawów depresji poporodowej należą przygnębienie, zmęczenie, kłopoty ze snem, napady paniki, zaburzenia łaknienia. Zobacz także: Urodziłam i zachorowałam na depresję... – poznaj historię Moniki Źródło: Facebook
Nie zgadniesz, ile mam czuje się samotnie. Nie jesteś w tym sama!
Jak często myślisz, że brakuje ci kogoś, z kim mogłabyś porozmawiać, napić się herbaty? Uczucie samotności towarzyszy większości mam!
Aż 9 na 10 mam deklaruje, że po urodzeniu dziecka czuje się samotnie – wynika z badania przeprowadzonego przez brytyjski portal dla mam ChannelMum.com. Większość mam, aż 80 proc., przyznała, że potrzebuje koleżanek, które też są mamami i które zrozumieją ich problemy. 30 proc. z nich nie ma jednak odwagi, żeby zrobić pierwszy krok i zacząć rozmowę z inną mamą. W związku z wynikami ankiety ChannelMum rozpoczęło akcję "Nie Jesteś Sama" (org. "You Are Not Alone"). Głównym celem akcji jest uświadomienie mamom, że nie są same ze swoimi uczuciami i wątpliwościami oraz zachęcenie ich do budowania relacji z innymi mamami. Autorzy akcji mają dla mam pięć rad: Idź z dzieckiem na zajęcia dla maluchów i usiądź obok mamy, która przyszła sama. Idź do parku i porozmawiaj z mamą, którą siedzi sama. Uśmiechaj się do każdej mamy, jaką widzisz. Poproś o numer telefonu którąś z poznanych dziś mam. Napisz do niej i umówcie się na kawę. "Nie da się wychować dziecka w samotności, nie da się każdego dnia dawać z siebie wszystkiego. Czuję, że jako rodzice nigdy nie powinniśmy nosić w sobie naszych radości i smutków. To piękne, kiedy możemy się tym podzielić" – przyznała Margaret, mama dwójki dzieci, która we wzruszający sposób opisała, jak bardzo izolujące może być macierzyństwo. Jeśli wy też czujecie się samotne, skorzystajcie z rad autorek akcji "Nie Jesteś Sama". Przełamcie strach i zróbcie pierwszy krok. Uwierzcie, że większość z mam czuje dokładnie to samo, co wy, tylko boi się o tym otwarcie powiedzieć. Zobacz także: 8 sytuacji, w których czujesz się niesamowicie samotna Źródło: channelmum.com
Dlaczego ważne jest nazywanie emocji u dziecka - obejrzyj film
Jak nauczyć dziecko nazywania emocji i radzenia sobie z ich okazywaniem? Zobacz porady psychologa dziecięcego
- W rozwoju emocjonalnym dziecka ważne jest, by nazywać emocje dziecka - uważa Dominika Słomińska, psycholog dziecięcy. Jak to robić? Należy mówić: jestem dumna z ciebie, bo sam posprzątałeś zabawki podoba mi się, jak założyłeś sam kurtkę domyślam się, że jesteś smutny, bo brat zabrał ci zabawkę, którą się bawiłeś jesteś dzielnym przedszkolakiem, bo samodzielnie zjadłeś obiadek jestem zadowolona jak ładnie potrafisz się bawić z rodzeństwem widzę, że jesteś zły na mnie, że zabroniłam ci już oglądać bajki widzę, że jesteś zawstydzony. - Takie nazywanie emocji uczy dziecko je lepiej rozpoznawać i w konsekwencji pokazywać je światu - mówi Dominika Słomińska, psycholog dziecięcy. - Nie ma złych i dobrych emocji. Emocje po prostu są. A złe mogą być sposoby ich okazywania i tego należy nauczyć dziecko: zredukować napięcie. Polecamy: Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka? Dziecko nielubiane w przedszkolu, jak możesz mu pomóc? Trudne rozmowy z dzieckiem, co mówić?
Wybaczyć sobie – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
Przeczytałam w sieci najsmutniejszy felieton na świecie. Tekst mamy kilkulatków, która wylicza swoje winy, powtarzając jak litanię na końcu każdego akapitu: nienawidzę siebie, nie potrafię sobie wybaczyć.
Winy nasze powszednie. Nic specjalnego. Nie ma co liczyć na wyznania patologicznej matki z pierwszych stron tabloidu. „Włączałam bajki, żeby mieć spokój. Nie chciało mi się wyjść na plac zabaw. Nie piekę ciasta. Nakrzyczałam. Nie pozwoliłam wybrać skarpetek, bo nie było czasu”. Ręka do góry, która z nas nie jest winna tych czy setki innych grzechów? Komu zawsze się chciało, kto nigdy nie nakrzyczał, kto naprawdę nie włącza bajek nawet wieczorem po całym dniu spędzonym z zakatarzonym, marudnym maluchem? Kto zawsze radośnie biegnie na podwórko i co sobota piecze ulubione ciasto? Matka to taki dziwny gatunek człowieka, który zawsze robi coś źle i zawsze ktoś go za coś obwini. Może i świetnie bawi się w sklep, ale za to dała córce frytki! Może wspaniale gotuje, ale syna widziano z tabletem w ręku, gdy ona sobie czytała. Może potrafi zorganizować przyjęcie urodzinowe z domowym tortem i szukaniem skarbów, ale co z tego, skoro za nic w świecie nie pójdzie do parku linowego? A jeśli, przypadkiem, nikt matce nic nie zarzuci, to już ona sama najlepiej znajdzie w sobie coś, do czego można się przyczepić. Rachunek sumienia wypada niewesoło. Nakrzyczałam nie raz i nie dwa. Tak długo specjalnie odwlekałam wycieczkę do wesołego miasteczka, aż zardzewiałe karuzele zapakowały się do ciężarówek i odjechały. Karmię frytkami i przymykam oko na chipsy kupione w drodze ze szkoły. Zdarza mi się podnieść nieprzytomny wzrok znad książki i zapytać: „Co mówiłeś?” po kwadransie brzęczącej mi w tle wyliczanki podwórkowych i szkolnych niepowodzeń. Zamiast uszyć kostium Rzymianki, wygrzebałam z szafy prześcieradło i owinęłam nim dziecko, dość niedbale zresztą. Telewizor włączałam tak długo, że do dziś potrafię zaśpiewać piosenkę tytułową z serialu o Bobie Budowniczym i tego drugiego o syrenkach (i być może będą to jedyne piosenki, jakie, złożona demencją, będę umiała za 50 lat zaśpiewać prawnukom). A do tego… – Nigdy nie miałam domku na drzewie! – wysyczała oskarżycielsko Mała Zo. To prawda. Ogródkowa pigwa potrzebuje jeszcze dwudziestu lat, żeby dało się na niej zbudować choćby karmnik. Odwieczne marzenie mojej córki pozostanie niezrealizowane – jak moje o pójściu z flagą na pochód pierwszomajowy czy mojego brata o domowej hodowli patyczaków. Czy mogę to sobie wybaczyć? Czy raczej czas posypać głowę popiołem, zbudować ten domek na najbliższym solidnym drzewie, upiec tort szpinakowy i zapisać się do klubu matek wyliczających sobie własne winy? A może nie? Patrzę na moje dzieci i na dzieci tych nienawidzących siebie mam. Radosne buzie, czyste ubrania, wspólne wakacje, wieczorne rozmowy. Czy mamy sobie naprawdę aż tyle do zarzucenia? Czy nasze dzieci zapamiętają te chwile, kiedy zrobiłyśmy coś źle? – Z tego mieszkania zapamiętam zapach ciasta w sobotę – powiedział Syn, przygotowując się do przeprowadzki. Może więc jednak nie wszystko stracone, może jest jakaś nadzieja? Najnowsze felietony Antoniny Kozłowskiej znajdziesz w aktualnych numerach miesięcznika „Twoje Dziecko”
Bycie 30-letnią mamą jest fantastyczne! Dlaczego? Poznaj 10 powodów
Kiedy jesteś 30-letnią mamą, znasz swoją wartość, mówisz to, co myślisz i potrafisz cieszyć się z małych rzeczy. Być może każda mama jest taka?
"Jestem po 30. i chociaż czasem tęsknię za bajeczną wolnością poprzedniej dekady, muszę przyznać, że życie nie jest takie złe. Właściwie, uwielbiam życie po 30." – pisze Julia, mama 2 dzieci. Przeczytajcie, dlaczego: 1. Mówisz, co myślisz Kiedy masz 30 lat, wiesz, co to wolność słowa. Możesz mówić to, co naprawdę myślisz. Nie przejmujesz się, czy ktoś cię lubi, czy nie. Wiesz, że nie każda nowo poznana osoba musi być twoim przyjacielem. Kiedy jesteś mamą, nie masz zbyt wiele wolnego czasu. 2. Znasz priorytety Kiedy jest się rodzicem, rodzina jest zawsze na pierwszym miejscu. To, co kiedyś spędzało sen z powiek, przestało mieć znaczenie. Rachunki, pranie, zajęcia dodatkowe – to prawdziwe problemy, z którymi musisz się zmierzyć. 3. Umiesz śmiać się z siebie Kiedy umiesz śmiać się z siebie i swoich błędów, życie jest łatwiejsze. Niestety, to umiejętność, która przychodzi z czasem. Wiesz, że jesteś kim jesteś, lubisz siebie i nie musisz niczego udowadniać. 4. Wiesz, co to wdzięczność Wdzięczność jest uczuciem, do którego trzeba dojrzeć. Kiedy masz 30 lat, przeżyłaś wiele załamań i trudnych chwil, potrafisz docenić pomoc i wsparcie. Nie tylko najbliższych, ale również zupełnie obcych osób. 5. Odcinasz się od porażek Nie skupiasz się już na porażkach, zaczynasz dostrzegać więcej pozytywnych stron. Wiesz, że jesteś silna i nawet z trudnej sytuacji wyjdziesz obronną ręką – w końcu masz dla kogo walczyć. Zobacz także: Tak wygląda macierzyństwo bez lukru 6. Jesteś kreatywna Nie masz ograniczeń. Możesz mówić to, na co masz ochotę (patrz wyżej), więc nie boisz się wyrażania opinii i emocji. Malujesz, piszesz dziennik albo bloga, gotujesz, czytasz - robisz to, co chcesz, z wielką pasją. 7. Cieszysz się z małych rzeczy Gdy słyszysz śmiech swoich pociech, które wspólnie się bawią, sama zaczynasz się uśmiechać. To ten rodzaj radości, która przychodzi z czasem. Godzina dla siebie i kawa z przyjaciółką, spacer z rodziną w parku czy piątka ze sprawdzianu – kiedyś nie sądziłaś, że te małe rzeczy mogą dać tyle radości. 8. Szybko znajdujesz rozwiązanie problem Kiedy miałaś 20 lat, zanim podjęłaś decyzję, nie spałaś 3 noce, prosiłaś o radę mamę i przyjaciółki, zżerał cię stres. Teraz wszystko jest łatwiejsze. Najprostszy przykład: jesteś niewyspana, masz sińce pod oczami i makijaż sprzed 3 dni. Zakładasz okulary przeciwsłoneczne i po problemie! 9. Chwytasz dzień 20-latki myślą, że będą żyć wiecznie. Po 30. jesteś na tyle dorosła i dojrzała, żeby wiedzieć, że nie będziesz. Starasz się chłonąć każdy dzień spędzony z rodziną i jednocześnie znaleźć czas dla siebie. Wiesz, że czas ucieka bardzo szybko i nie można go marnować. 10. Znasz się na ludziach Jeśli będziesz miała szczęście, z łatwością rozróżnisz znajomych czy dobrych kumpli od ludzi, którzy cię dopełniają i rozumieją w 100 procentach. Dzięki temu wiesz, na kim możesz polegać, komu możesz ufać i z kim czujesz się sobą. Czytaj także: Szczery list – "Trzydziestoletnie mamy, to minie!" inspiracja: parent.co
"Przestałam karmić piersią i jestem zdruzgotana" – wyznaje mama 2 dzieci
Jak czuje się mama, której dziecko odzwyczaja się od piersi?
Gdy dziecko postanawia zrezygnować z piersi, mama ma prawo czuć się smutna i przygnębiona. Przeczytajcie, jak opisała ten stan młoda mama, odstawiająca od piersi 15-miesięcznego synka. Koniec karmienia = koniec czułości? Właśnie skończyłam karmić piersią mojego 15-miesięcznego synka i szczerze mówiąc, jestem zdruzgotana. Widzicie, jestem jedną z tych szczęściar, które nigdy nie miały problemów z karmieniem piersią. Moje dzieci od razu przyssały się do piersi, karmienie było łatwe. Nigdy nie miałam problemów z laktacją, zapalenia sutków czy nawet poranionych brodawek! Szaleństwo, prawda?! Nie chcę wyjść na kogoś, kto się chwali. Chcę tylko wyjaśnić, dlaczego tak bardzo to kochałam. To było łatwe, naturalne. Kiedy urodziła się moja córka, położyłam ją przy piersi. Szukała noskiem tego, na czym jej zależało, a jak już znalazła, to samo poszło! Nie przejmowałam się, że na początku potrzebowała 1,5 godziny na jedzenie z jednej piersi. Oglądałam w tym czasie Chirurgów (tak, wciąż zależy mi na Meredith i Dereku). Mogłabym zagubić się w jej ślicznej, malutkiej twarzyczce – nie sprawdzałam nawet swojego telefonu. Tak samo było z moim synem – może nawet intensywniej, bo wiedziałam, że to moje ostatnie dziecko. Ostatni podjadacz jest najsłodszy Rozstałam się z mężem zaraz po narodzinach synka, więc sama musiałam zająć się niemowlakiem i 3-latką. Karmiłam nocami i uspokajałam ich, kiedy się budzili. Chociaż to było wyczerpujące, scalało naszą małą rodzinę. Jeszcze bardziej zaczęłam doceniać czas spędzony z synkiem przyssanym do mojej piersi. Był bardzo szybki – jak to chłopak – więc chłonęłam te krótkie chwile, które spędzaliśmy razem. W moim domu panowała zasada, że kiedy mama karmi, córeczka nie może być w tym czasie w pokoju. Nie zawsze się to udawało – często wczołgiwała się do pokoju tak, żebym jej nie widziała, jednak najczęściej szanowała moją decyzję. To był nasz czas, cudowna chwila, kiedy to małe ciałko było idealnie wpasowane w moje. Miał wtedy taki błogi wyraz twarzy. Wciąż będą przytulanki, ale zupełnie inne Zachęcałam synka, żeby jadł jak najdłużej, chociaż już wcześniej tracił zainteresowanie. Wiedziałam, że jak raz przestanie, to będzie to koniec. Pozwoliłam mu się od tego odzwyczajać. Mimo wszystko, myśl o wyrzuceniu tych beżowych staników do karmienia ma w sobie coś pociągającego. Życie jest o wiele łatwiejsze. Rano szybciej wychodzimy z domu, mogę się objadać pikantnymi potrawami, no i oczywiście, pozwalam sobie na kieliszek – albo trzy – wina podczas spotkań z przyjaciółmi. Wciąż jednak daję sobie czas, żeby przeboleć to, że mój mały mężczyzna nie jest już zainteresowany piersiami. No, przynajmniej na następne 13 lat. Czytaj także: Panna młoda w białej sukni i dzieckiem przy piersi? źródło: kidspot.com.au
Przytulanie i... 7 innych sposobów, żeby być opanowaną mamą
Starasz się ze wszystkich sił, żeby być najlepszą mamą dla swojego dziecka. Czasem jednak łatwo się pogubić.
Robisz wszystko, żeby twoje dzieci były szczęśliwe. Czasem trudno zachować spokój, kiedy brudne naczynia stoją w zlewie od dwóch dni, mąż wraca coraz później z pracy, a dzieci biegają po całym domu i krzyczą, choć prosiłaś (co najmniej kilka razy), żeby przez 15 minut poukładały puzzle. Dzięki tym kilku radom, będziesz mogła dać swoim dzieciom jeszcze więcej. 1. Przytul malca i nie puszczaj przez 2 minuty Chociaż to może wydawać się zabawne, dotyk ma magiczną moc. Kiedy jesteś zła, a twoje dziecko wyprowadza cię z równowagi, usiądź obok niego i mocno obejmij. Złe emocji szybką odejdą. 2. Weź głęboki oddech Czasem zapominamy o oddechu. Zamiast krzyczeć, ugryź się w język, policz do 10 i głęboko oddychaj. To pomaga! 3. Poproś malca, by poszedł do swojego pokoju na 10 minut W złości można powiedzieć wiele przykrych słów. Jeśli twoje dziecko cię nie posłuchało, potrzebujesz chwili dla siebie, by się uspokoić. Możesz być pewna, że po kilku minutach będziesz przytulać swojego urwisa. 4. Śmiej się Napięcie najlepiej rozładować śmiechem. Zacznij tańczyć, włącz ulubioną komedię, powygłupiaj się z dzieckiem. Szybko zapomnicie o nieporozumieniach. 5. Bądź przygotowana Dzieci są dziećmi, ty jesteś dorosła. Maluchy uczą się wszystkiego od ciebie, więc przygotuj się, że są pewne rzeczy, których nie są świadome. Rozmawiaj z nimi, tłumacz, ale przygotuj się, że niejednokrotnie zaskoczą cię swoim zachowaniem. 6. Wypracuj własny porządek dnia Kiedy każdy zna swoje obowiązki i wie, jak wygląda dzień, dużo trudniej stracić głowę. Planując kolejne dni tygodnia będziesz mniej zestresowana. 7. Myśl o uczuciach dziecka Zanim coś zrobisz lub powiesz, zastanów się, jakie uczucia wywoła w dziecku twoja reakcja. Przecież chcesz uniknąć łez, obrażania i kłótni. 8. Myśl o sobie Mamy o sobie zawsze myślą na końcu. Jeśli nie będziesz szczęśliwa, twoje dzieci też nie będą szczęśliwe. Zrób czasem dla siebie coś miłego, zrelaksuj się i pomyśl, że chociaż czasem jest trudno, nie chciałabyś innego życia. Czytaj także: Nie trzeba być idealną matką! źródło: today.com
Z utęsknieniem czekałam na dziecko, byłam szczęśliwa, że stanę się mamą. A po porodzie? Zamiast się cieszyć, że urodziłam zdrowe, śliczne dziecko, przygryzałam wargi i ze łzami w oczach odwracałam głowę, żeby nikt tego nie widział...
Nie jest mi łatwo o tym pisać, choć minęło wiele lat od narodzin córki. Bo każdemu wydaje się, że przecież młoda matka nie może, co ja piszę, nie ma prawa być smutna. Bo przecież to oznacza, że nie cieszy się z dziecka, ba, może nawet żałuje, że została mamą. Bzdura! To nie takie proste. Kiedy kilka lat temu urodziłam pierwszą córeczkę, poczułam się bardzo nieszczęśliwa. Płakałam, nie miałam na nic siły, wszystko wydawało mi się bez sensu, jakby moje życie właśnie się skończyło. Dlatego, wszystkie smutne mamy, tak dobrze was rozumiem. Wasze łzy to nie lekki spadek formy, nie maluteńka chandra, którą wystarczy przeleżeć z książką w ręku. Poporodowy smutek (tzw. baby blues) trwa dłużej, jest znacznie bardziej intensywny i czasem, niestety, może przerodzić się w depresję. Lepiej więc nie zostawiać mu wolnej ręki i nie pozwolić się rozpasać, zawładnąć sobą (a przy okazji całym otoczeniem). Tylko jak tego dokonać, kiedy brakuje sił nawet na to, by powstrzymać łzy? Posłuchaj rad, które mi pomogły. 1. Nie wierz stereotypom Pierwszy stereotyp to wizerunek Matki Boskiej i Matki Polki, która z największym poświęceniem i oddaniem, bez słowa skargi opiekuje się dzieciątkiem. Drugi stereotyp jest uwspółcześniony i przedstawia macierzyństwo jako okres szczęśliwości, spełnienia, a jednocześnie umiejętnego pogodzenia opieki nad dzieckiem i swoich życiowych planów. Wystarczy poczytać o wszystkich aktorkach lub modelkach, które są wzorowymi matkami, nadal robią karierę, mają wspaniałe ciało, wyglądają kwitnąco... Na ich tle my – zwykłe matki wypadamy, delikatnie mówiąc, blado. Pamiętaj jednak, że oba stereotypy w świecie realnym po prostu nie istnieją! Zobacz też, jak mamy z Babyonline.pl pokazują swoje ciała po ciążach i porodach 2. Nie wypieraj swoich emocji i uczuć Mamy wolą odsuwać od siebie myśli, że coś z ich psychiką jest nie tak. Pewnie dlatego, że nie mają wiedzy na temat okołoporodowych zaburzeń nastroju. Jak wygląda matka z baby bluesem? często płacze (czasem z całkiem błahych powodów), odczuwa niepokój, jest bardzo nerwowa, krzyczy, martwi się o dziecko, ale czasem ma go serdecznie dosyć. źle sypia, zdarza się, że ogarnia ją niemoc. Ale ma też lepsze chwile: patrzy wtedy na maleństwo i jest szczęśliwa. Odnajdujesz się w tym opisie? Prawda jest taka, że baby blues dotyka według niektórych źródeł nawet 80% wszystkich mam! No właśnie! Nie ma co się zapierać, nie jesteś wilkiem w stadzie owiec. Pamiętaj, że bez powiedzenia jasno: „tak, mam baby blues" niemożliwa jest szybka pomoc samej sobie. Taki smutek może minie, ale będzie trwał dłużej albo skończy się depresją poporodową. 3. Znajdź czas dla siebie Podkreślam: dla siebie. Czyli robisz wtedy to, na co masz ochotę, co lubisz, co cię relaksuje, a nie sprzątasz, gotujesz i pierzesz. Do tego jednak potrzebne jest wsparcie bliskich. Na początek wystarczy zaledwie 10–15 minut. Ważne, byś mogła wtedy zostać bez dziecka. Najlepiej, gdy jest ono na spacerze z tatą albo ty sama wyjdziesz do sąsiadki. Czasem matki są na początku bardzo nieufne, boją się powierzyć dziecko komuś innemu (nawet jego tacie). Zatem nic na siłę. Ja na początek poprosiłam partnera, żeby wyszedł z dzieckiem do drugiego pokoju. Wtedy da się trochę odpocząć, a i niepokój związany z brakiem kontroli nad sytuacją jest jakby trochę mniejszy. Powolutku powinnaś jednak wydłużać czas dla siebie, próbować wyjść na dłużej. Rozwiąż test: Czy jesteś dobra dla siebie? 4. Porozmawiaj z tatą dziecka Poproś, żeby przypomniał sobie dzień, w którym miał chandrę. A potem wyobraził sobie, że ty czujesz to samo, tyle tylko że non stop, dzień w dzień, nie mając zbytnich nadziei, że coś się zmieni. A potem wyjaśnij, że może ci pomóc. Czasem wyręczając cię, innym razem przytulając i pozwalając się wypłakać. Mężczyźni często myślą, że muszą dopingować, tłumaczą: „weź się w garść", „nie ma o co płakać". A to niedobre słowa. Kobieta w smutku oczekuje pocieszenia, akceptacji i zrozumienia. I tego twój partner powinien się trzymać! 5. Poszukaj pomocy Nie zamykaj się w sobie, tylko znajdź pomocną dłoń. Może podać ci ją nie tylko twój partner, lecz także: Rodzina. Jeśli wie, że gorzej się czujesz i potrafi to zrozumieć, będzie dla ciebie nieocenionym wsparciem (teściowa nie zapyta, dlaczego dom wygląda, jakby właśnie przeszło przez niego tornado, a babcia nie skomentuje: „No tak, to dziecko ciągle płacze. Może mu coś jest!"). Inna mama. Najlepiej taka, która także ma malutkie niemowlę. Ale uwaga: czasem matki, chwaląc się swoimi dziećmi, mogą niechcący wpędzać w jeszcze większe poczucie winy („One sobie dają świetnie radę, ja tak nie potrafię!"). Przyjaciółka. Idealnie, gdy też ma dzieci, bo inaczej może mieć trudności ze zrozumieniem, dlaczego tak ci trudno („Nie wiem, o co ci chodzi. Przecież dziecko głównie śpi"). Psycholog lub psychiatra. Idź do niego, jeśli nie możesz znaleźć oparcia w mężu czy rodzinie lub twój smutny nastrój stale się pogłębia. Uwaga! Pomoc możesz także znaleźć w internecie (np. na stronie: www.stopdepresji.pl) lub internetowych forach, na których na temat depresji poporodowej wypowiadają się mamy i tatusiowie. A tak na zakończenie ciekawostka, która powinna cię przekonać, że warto sięgać po pomoc. Baby blues nie istnieje w kulturach pierwotnych. Bo tam kobietę, która właśnie urodziła dziecko, traktuje się jak królową. Wtedy inne kobiety (z bliższej i dalszej rodziny) opiekują się jej dzieckiem, pomagają w gospodarstwie, gotują, zajmują się dochodzącą do siebie po porodzie mamą. A my chcemy być takie samodzielne... I to nas gubi! Zrób test i przekonaj się: Czy umiesz dzielić się obowiązkami
"Szczerze mówiąc, macierzyństwo oznacza samotność" – ty też tak myślisz?
"Jak wyznać przyjaciołom, którzy chcą mieć dziecko, że większość dni to tylko pieluchy, mleko, płacz, zabawki i zamartwianie się?" – pyta Margaret. Jej słowa zrozumie każda mama!
Margaret Jacobsen jest mamą dwójki dzieci, pisarką i aktywistką. Doskonale opisała uczucie, które zna niemal każda mama – samotność. Przeczytajcie jej wpis i przyznajcie – nie czujecie się czasem podobnie? Macierzyństwo izoluje Macierzyństwo zmienia życie i jest magiczne. Pokazuje ci nowy rodzaj miłości, o którym nie miałaś pojęcia, bo żeby zrozumieć tę miłość, trzeba ją poczuć. Macierzyństwo oznacza samotność. Wprowadza do twojego życia nową istotę, daje impuls do nowego rozdziału, który, tak jak w przypadku nowej miłości, oznacza dostosowywanie się. Nie ma normalności, kiedy jest jest się rodzicem. To, co sprawdza się jednego dnia, nie sprawdzi się kolejnego. Są bezsenne noce, kiedy twoje dziecko raz przesypia kilka godzin, a innym razem nie może zmrużyć oka. Są dni, kiedy wychodząc z domu czuję się, jakbym zdobyła najwyższy szczyt, ale są też takie, kiedy nawet nie zbliżyłam się do wierzchołka. Nigdy nie chodziłam po górach, ale wyobrażam sobie, że to uczucie zdobycia czegoś tak potężnego jest podobne do tego, jak czuję się rano, kiedy moje dzieci wychodzą z domu przed 9 rano ubrane, nakarmione i w suchych pieluchach. Kiedy jesteś świeżo upieczonym rodzicem, odrzucasz połączenia telefoniczne, a odpisanie na smsa w ciągu 24 godzin staje się trudne. Kiedy pierwszy raz zostałam mamą, utrzymanie przyjaźni nie było najważniejsze. Priorytetem było spanie. Korzystanie z toalety w samotności. Prysznic raz na tydzień. Na samym początku, chodziło przede wszystkim o przetrwanie. Przy pierwszym dziecku nie czułam się samotna. W ciągu kilku pierwszych miesięcy jej życia, obchodziliśmy święta, znów zaszłam w ciążę, straciłam dziecko, zaszłam w ciąże trzeci raz, straciliśmy prace, znaleźliśmy nowe, przeprowadziliśmy się. Zanim urodził się nasz syn, mieliśmy 14-miesięczną córkę, mieszkaliśmy w innym mieście i byliśmy tak bardzo zmęczeni. Nawet jeśli spędzałam czas w Internecie, czytałam i czułam, że mam kontakt z ludźmi, nigdy nie czułam się bardziej samotna niż wtedy. Moim życiem zawładnęła rutyna, robiłam wszystko bez chwili zastanowienia. I w tej rutynie nie było miejsca dla innych ludzi. Każdy, kogo znałam przed urodzeniem dziecka, był tylko znajomym, który nie planuje powiększania rodziny. Kiedy poznawałam inne matki, były zazwyczaj starsze ode mnie, a ich dzieci były starsze od moich. Planowanie kolejnych dni było mordęgą. Musiałam zaplanować posiłki, drzemki, zmiany pieluch, musiałam zorganizować czas na przygotowywanie przekąsek, pracę. Każdego dnia, jedynymi ludźmi, z którymi rozmawiałam, były moje dzieci – moje malutkie dzieci, które nie umiały jeszcze mówić – ale to nie wystarczyło, żebym czuła się mniej samotna. (...) Raz (jeden z wielu), płakałam do telefonu mojej mamie, mówiłam jej, że mam wrażenie, że nic się nigdy nie zmieni. Zapytałam jej, jak nas wychowała i jednocześnie pozostała sobą. Zapytałam, jak zrobiła to jej mama, jak robiły to inne kobiety. Przypomniała mi, że kobiety zawsze otoczone były przez rodzinę i dodatkowe osoby do pomocy. Przypomniała mi, że nigdy nie jesteśmy same. W macierzyństwie nie chodzi o to, żeby wszystko robić na własną rękę, żeby polegać tylko na sobie. Od tamtej rozmowy inaczej patrzę na macierzyństwo. To nie jest już miejsce samotności, to miejsce dzielenia. To nasze miejsce, w którym doświadczamy wszystkich rodzajów macierzyństwa: dobrego, złego, tego pomiędzy. Nie da się wychować dziecka w samotności, nie da się każdego dnia dawać z siebie wszystkiego. Czuję, że jako rodzice nigdy nie powinniśmy nosić w sobie naszych radości i smutków. To piękne, kiedy możemy się tym podzielić. Na szczęście, nie tylko to zrozumiałam, ale też zaczęłam szczerze i otwarcie mówić o tym, czym jest dla mnie rodzicielstwo. Znalazłam ludzi, którzy mnie rozumieją i wspierają, a to wszystko zmienia. Czujesz się czasem samotna? Mądry i wzruszający wpis... Macie kogoś, dzięki komu nie czujecie się samotne? Czytaj także: Moje dzieci zachowują się przy mnie jak diabełki. I dobrze! źródło: MARGARET E JACOBSEN/romper.com
5 macierzyńskich kłamstw, w które w końcu musisz przestać wierzyć!
Często macierzyństwo zamiast dawać nam poczucie siły, jest dla nas źródłem stresu i frustracji. Boimy się, że nie jesteśmy odpowiednio dobrymi mamami, że za mało kochamy nasze dzieci, że źle je wychowujemy... Skąd biorą się te strachy? Najczęściej z tych 5 kłamliwych zdań, w które wierzy prawie każda z nas!
Kiedyś pisałam o tym, że 13 malutkich, niewinnych i cudownych kłamstewek pomogło mi przetrwać pierwsze miesiące macierzyństwa. Tamte kłamstewka będę z absolutnie czystym sumieniem powtarzać każdej młodej mamie i namawiać, by w nie uwierzyła. Są jednak i takie kłamstwa, w które, chcąc nie chcąc, wierzymy i przez to same sobie podcinamy skrzydła! To kłamstwa, które gdzieś kiedyś zasłyszałyśmy albo które ktoś kiedyś nam wmówił... Kłamstwo nr 5 Uśmiech dziecka wynagradza nieprzespane noce To bardzo słodkie i piękne, ale też bardzo groźne kłamstwo. Właśnie z takich utartych i zbyt łatwo powtarzanych zwrotów składa się przekonanie, że dobra matka wszystko zniesie i wszystko przetrzyma, bo przecież – jest matką. Prawda jest taka, że jakkolwiek uśmiech malucha może dodać nam energii i poprawić humor, to jednak po nieprzespanej nocy nie odejmie ci fizycznego zmęczenia. Nie dajcie sobie wmówić, że macierzyństwo jest łatwe, że na wszystko zadziała dziecięcy uśmiech. Jest wspaniałe, ale wiąże się też z wieloma ograniczeniami i wyrzeczeniami. Trzeba je zaakceptować, ale nie zaprzeczajmy, że czasem bywa trudno. Zamiast myśleć "Coś ze mną jest nie tak, skoro uśmiech mojego dziecka mnie dzisiaj nie cieszy" lepiej pomyśleć: "Akceptuję to, że często w najbliższych miesiącach czy latach będę niewyspana, ale nie wierzę, że zamiast snu wystarczą mi uśmiechy maleństwa". Kłamstwo nr 4 Dziecko jest najważniejsze Dziecko jest bezradne i bez naszej opieki, czułości i troskliwości zginie, dlatego często musimy jego potrzeby postawić na pierwszym miejscu. Ale to nie znaczy, że jest najważniejsze! W rodzinie wszyscy powinni być tak samo ważni. Robienie z dziecka małego księcia lub księżniczki, które zawsze musi być już, teraz, zaraz obsłużone nie przyniesie nikomu nic dobrego. Nie chodzi mi o to, żeby nagle teraz zacząć lekceważyć emocje i potrzeby malucha, ale jako mama 12- i 9-latki widzę w szkolnej szatni zbyt dużo roszczeniowych dzieci, które do swoich rodziców odnoszą się jak do służących. I jestem przekonana, że ta ich postawa musiała się wcześniej kształtować latami… Kłamstwo nr 3 Dziecko wzmacnia rodzinę Według psychologów jest dokładnie odwrotnie: pierwsze trzy lata po porodzie to okres kryzysowy dla związku. Kryzysowy – czyli taki, kiedy w bólu i znoju wykuwa się nowa rzeczywistość. Ból i znój w waszym przypadku mogą oznaczać: kłótnie, awantury, płacze, ciche dni – takie rzeczy są trudne, ale zdarzają się nawet w najlepszych związkach. Czytaj także: Co to jest kryzys pierwszego dziecka? Kłamstwo nr 2 Moje macierzyńskie błędy zaważą na życiu dziecka Jasne – są i takie błędy, które naprawdę mogą zaważyć na życiu dziecka. Alkoholizm rodziców czy przemoc domowa mogą zniszczyć w dziecku nie tylko jego poczucie własnej wartości, lecz także np. skazać je na samotność w dorosłym życiu (istnieją badania, że umiejętność miłości, zaufania, otwierania się na innych nabywamy w pierwszych latach życia). To, że wczoraj nakrzyczałaś na dziecko, nie zaważy na jego życiu. To, że jutro posadzisz je na godzinę przed telewizorem, żeby samej spokojnie się napić kawy, nie zaważy na jego życiu. To, że tydzień temu zamiast zdrowej zupy jarzynowej, dałaś mu na obiad drożdżówkę, nie zaważy na jego życiu. To, że go dziś nie wykąpiesz, bo ci się nie będzie chciało, nie zaważy na jego życiu. Często same siebie – niepotrzebnie! – nakręcamy do granic możliwości, ryzykując, że w którymś momencie naprawdę pęknie nam sprężyna. Jedną z niewielu rzeczy, których żałuję z wczesnego okresu mojego macierzyństwa jest to, że za bardzo się starałam. Za bardzo skupiałam się na tym, żeby wszystko było idealnie – a za mało na tym, żeby było przyjemnie, nie tylko dla moich dzieci, ale i dla mnie. Kłamstwo nr 1 Inne matki są lepszymi matkami niż ja Nie są lepsze. Ani nie są gorsze. Każda z nas ma za sobą swoje wygrane i przegrane wojny, swoje sukcesy i porażki, o których wstydzi się mówić (albo które wyparła je z pamięci). Większość z mam cieszy się z bycia mamą, ale założę się, że co druga przynajmniej raz zadała sobie pytanie: "Po co mi to było?!". I miała do tego prawo! Wiem, jak trudno skończyć z porównywaniem – jednak dla własnego dobra trzeba nad tym popracować! Nie czarujmy się: zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie od ciebie lepszy, mądrzejszy, fajniejszy albo ładniejszy. Zawsze znajdzie się też dziecko, które będzie będzie w czymś lepsze od twojego dziecka. Ale – i co z tego? Czy to znaczy, że przez to twoja wartość (albo wartość twojego dziecka) jest mniejsza? Sama przecież wiesz, że nie – więc po to to całe beznadziejne porównanie? Czytaj także: 5 rzeczy, które szczęśliwe mamy robią inaczej Matka (nie)idealna – wywiad z psycholog Beatą Chrzanowską
„Mój syn to Kosmitek Jo: przybysz z planety Trisomia 21”
Stereotyp szarej, umęczonej matki niepełnosprawnego dziecka jest szalenie szkodliwy! – mówi Aleksandra Więcka, mama kilkulatka z zespołem Downa. Rozmawiamy o tym, jak jej syn, Jonatan, zmienił ją samą.
– Kiedy usłyszeliśmy od położnej, że nasz synek, Jonatan ma cechy dysmorficzne, zupełnie nie wiedzieliśmy, co to znaczy. Gdy dodała, że dysmorfia pewnie oznacza trisomię – też nie. Patrzyła na nas, zupełnie zdezorientowanych, i w końcu wykrztusiła: „No, zespół Downa ma!” – opowiada Aleksandra Więcka, dziennikarka i scenarzystka. Rozmawiamy z nią, jak wyglądały pierwsze miesiące po narodzinach Jonatana i jak jego narodziny wpłynęły na nią samą: Zastanawiałaś się: „Dlaczego właśnie ja i moje dziecko?”? Tak, zwłaszcza na samym początku. Tuż po porodzie, przeżyłam totalny szok, bo przecież przez całą ciążę byłam przekonana – i to razem z moim ginekologiem – że noszę zdrowe dziecko. Potem pojawiła się myśl: „To moja wina, pewnie za dużo pracowałam, źle jadłam albo jeszcze coś innego robiłam nie tak”. Co było potem? Nie bałaś się, że zostaniesz samotną mamą – jak wiele mam dzieci z zespołem Downa? Narodziny dziecka z zespołem Downa to zawsze jest trudny moment dla pary, bo wyobrażenie o sielskim życiu jak z reklamy pieluch nagle idzie w diabły. Mówi się, że rozpada się 8 związków na 10, ale chociaż naprawdę wnikliwie szukałam, to jednak nie udało mi się dotrzeć do źródła tych statystyk. Faktem za to jest, że dzieci z zespołem Downa rodzą się z związkach dobranych i nie dobranych, mocnych i takich sobie. I że życie z niepełnosprawnym dzieckiem wiąże się z większym niż zwykle, obciążeniem codziennymi sprawami. Poczucie winy, strach, a do tego jeszcze potworne zmęczenie – to wszystko nie sprzyja romantycznym uniesieniom. Podobno ojcowie odchodzą, bo nie mają sił, by wytrwać w tak trudnej sytuacji. U nas było odwrotnie: to ja na początku nie miałam sił. W tym czasie, gdy gorączkowo myślałam, jak ukryć przed światem, że nam się taka rzecz przydarzyła, Kobas (Kobas Laksa, partner Oli, fotograf – przyp. red.) wrzucił na Facebooka zdjęcie Jonatana z komentarzem, jaki piękny i wspaniały jest nasz syn, i jak bardzo go kocha. Ale to nie znaczy, że potem już było łatwo. Przez jakiś czas ja płakałam w jednym kącie mieszkania, a Kobas w drugim. Chociaż on i tak był z nas dwojga w lepszym stanie. Pamiętam, jak kiedyś powiedział, że on stara się utrzymać na powierzchni, a ja ciągnę go w dół – i to była prawda. Kiedy zaczęłaś się odbijać w górę? Nie wiem dokładnie, bo wszystko z tamtego okresu sprzed trzech lat zlewa mi się w jedno. Przez jakiś czas miałam poczucie, że to nie powinno przydarzyć się mnie. Wiesz, całe życie byłam prymuską, dziewczynką z czerwonym paskiem, a tu nagle taki psikus losu… Paradoksalnie, to właśnie urodzenie Jonatana uwolniło mnie od wewnętrznego przymusu udowadniania wszystkim, że jestem taka świetna i że ze wszystkim sobie świetnie radzę. W końcu spojrzałam synkowi w oczy, on pierwszy raz się uśmiechnął i wzięliśmy się oboje do roboty. Czytaj także: Zespół Downa – najważniejsze informacje. Opowiesz, jak powstawała więź między Tobą a synkiem? Jonatan był taką drobinką, że trudno w nim się było nie zakochać, ale jak wiele dzieci z zespołem Downa miał trudności ze ssaniem. Pamiętam, że potwornie się tym denerwowałam. Bałam się, że je za mało, ale chciałam karmić piersią, bo wiedziałam, że to dobrze wpływa na rozwój aparatu mowy. To jest odpowiedzialność, która na początku bardzo przytłacza. Niewiele wiesz o tym, jak zajmować się dzieckiem, a z każdej strony słyszysz, że pierwsze dni, miesiące i lata są najważniejsze dla jego rozwoju. Dostajesz mnóstwo porad typu: „Proszę codziennie masować buzię dziecka, podnosić je w określony sposób, odkładać w inny…”. Masz wrażenie, jakby każdy gest mógł zaważyć na tym, kim maluch będzie w przyszłości, więc starasz się robić wszystko jak najlepiej, dać dziecku jak najlepszy start. Tylko, że sama jesteś „początkująca”. Mnie pomogła doświadczona konsultantka laktacyjna. Nie tylko nauczyła mnie karmić Jonatana, ale dodała mi otuchy. Zrozumiałam, że ja muszę być dla niego ostoją bezpieczeństwa i zaufać sobie, bo on potrzebuje mojej pomocy. Przestałam użalać się nad sobą. Trudno się nie użalać, kiedy zdajesz sobie sprawę, jak bardzo zmieni się twoje życie. Tylko, że życie wcale nie musi się aż tak zmienić! Ten stereotyp nieszczęśliwej, szarej, umęczonej matki niepełnosprawnego dziecka, często powielany w mediach, jest szalenie szkodliwy! Sprawia, że nie tylko rodzice myślą, że „tak trzeba”, ale też społeczne oczekiwania są właśnie takie. Dowodem może być sytuacja, kiedy pół Polski oburzyło się na jedną z matek walczących w Sejmie o wyższy zasiłek, że razem z mężem i synami pojechała na wakacje do Egiptu. Komunikat, jaki z tego płynie, jest taki: „Urodziłaś niepełnosprawne dziecko, to teraz siedź w domu i płacz, a życiowe przyjemności zostaw nam”. Byłaś wtedy, w 2014 r., w Sejmie, kiedy protestowały matki niepełnosprawnych dzieci? Nie byłam, bo nie korzystam z tej formy pomocy. Na szczęście mam fajną pracę, dzielimy się obowiązkami z moim partnerem. Dajemy sobie radę. Ale owszem, uważam, że obecna sytuacja, kiedy mając zasiłek na chore dziecko, nie możesz zarobić ani grosza, jest potwornie krzywdząca dla rodziców. Nie tylko dlatego, że odbiera im możliwość godziwego zarobku, ale przede wszystkim dlatego, że zabiera im możliwość spełnienia się w czymkolwiek innym poza opieką nad dzieckiem. To odbiera siły, bo przecież każdy z nas czerpie poczucie satysfakcji z działania na wielu życiowych polach. Właśnie to miałaś na myśli, mówiąc o systemie, w którym funkcjonują rodzice niepełnosprawnych dzieci? Też, ale nie tylko to. Problemem jest nie tylko brak możliwości pracy czy brak odpowiednio wysokich zasiłków, ale też sensownego wsparcia medycznego. My na początku co chwilę zderzaliśmy się ze ścianą. Idziesz tam, gdzie radzi ci lekarz, i potem kłócisz się z paniami w recepcji, które mówią, że twoje skierowanie jest źle wypełnione, bo kropka jest w złym miejscu. A gdy trafiasz w końcu do specjalisty, to on patrzy na twoje dziecko i mówi odkrywczo: „No tak, dziecko ma zespół Downa” – i tyle. Wchodzisz do tego systemu i masz poczucie, że to jest kafkowska machina, która działa po to, żeby działać, a nie po to, żeby ci pomóc. I wtedy do wcześniejszych uczuć dochodzi jeszcze złość. Złość i poczucie bezsilności. My na szczęście dosyć szybko znaleźliśmy blog Zespoldowna.info, skąd czerpiemy nie tylko wiedzę, ale też poczucie: „Hej, to nie jest tak, że nic nie możemy zrobić. Możemy zrobić bardzo dużo!”. Tymczasem w szpitalu, tuż po narodzeniu Jonatana, dostałam ulotkę, gdzie pani psycholog pisała, że po tym, jak dowiemy się o niepełnosprawności naszego dziecka czekają nas kolejne fazy: zaprzeczania, gniewu, a na końcu akceptacja tego, co nam dane. To przecież fazy żałoby. Tak, tylko, że w żałobie te fazy rzeczywiście mogą się tak ułożyć, bo ktoś umarł i nic już nie można zrobić, poza tym, żeby to zaakceptować. A twoje dziecko żyje i możesz dla niego zrobić dużo. Według mnie istnieją dwa typy rodziców: jedni, którzy mówią, że trzeba korzystać ze wszystkiego, co oferuje nauka, żeby podwyższyć standard życia naszego i naszego dziecka, a drudzy, którzy wolą trzymać się sprawdzonych, bezpiecznych metod. My jesteśmy ryzykantami. Będę ostatnią osobą, która będzie pielęgnować w głowie jakiekolwiek ograniczenia i obarczać nimi Jonatana. Odkryjemy je, ale być może nie tak szybko, jak przewidują niektórzy. Nauka idzie tak bardzo do przodu, że nawet naukowcy nie są w stanie przewidzieć co będzie za 10-15 lat. Ktoś powie, że nadal jesteś w fazie zaprzeczenia. Jeżeli dzięki temu mam mieć siłę, by wspomagać rozwój mojego synka, to mogę być w tej fazie przez całe życie. Dzięki Jonatanowi zainteresowałam się tym, jak działa ludzki mózg i to fascynująca wiedza. Zyskałam poczucie, iż dużo więcej rzeczy jest możliwych i że na dużo więcej rzeczy mam wpływ, niż myślałam wcześniej. Nazwać to zaprzeczeniem czy optymizmem? Pewnie bym tak nie mówiła, gdybyśmy rozmawiały 2 lata temu, ale od tamtego czasu przeszłam długą drogę. I jestem przekonana, że cały czas idę do przodu. Skąd nazwa Kosmitek Jo? Któregoś dnia Kobas powiedział, że nasze dziecko jest przybyszem z odległej galaktyki. Spodobała się nam ta myśl – i tak już zostało. Rodzice małego Jonatana, Aleksandra Więcka i Kobas Laksa, prowadzą fanpejdż: Kosmitek Jo, na którym piszą nie tylko o rozwoju swojego synka, lecz także zamieszczają aktualne informacje o metodach terapii i wspomagania rozwoju dzieci z zespołem Downa: obserwujemy kosmitka. przyglądamy się jak wstaje, ziewa, idzie do pokoju, rozgląda się za rozróbą, jak je samodzielnie... Posted by Kosmitek Jo on 25 luty 2016