Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-07-09T14:16:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
items: „Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
items: „Mamusiu, przepraszam, że budzę cię w nocy”. Ten list niemowlaka to wyciskacz łez
items: Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
items: „Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
items: Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
items: „Kciuki za debiutantów”. Mama szczerze opowiada o trudnościach adaptacji w przedszkolu. I wspiera rodziców
items: Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
items: "Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie" – tego nie chce usłyszeć żadna matka!
items: Budzisz się zmęczona? Sprawdź dlaczego i co z tym możesz zrobić
items: Jak być szczęśliwym? Psycholog wyjaśnia, jakie są 4 kluczowe filary szczęścia [WIDEO]
items: Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
items: Nikt jej nie powiedział, jak wygląda połóg. Postanowiła uświadomić inne mamy
items: Przez 7 miesięcy nosiła tylko jeden kolczyk. Odkryła smutną prawdę o macierzyństwie
items: Takiego zdjęcia po porodzie nie pokazała jeszcze żadna mama. Zapiera dech!
items: "Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
items: "Czułam się bezsilna!" – to zdjęcie zrozumie tyko matka!
items: Wstyd łączy wszystkie matki! – mówi socjolożka, Agata Grabowska [WIDEO]
items: "Normalny dzień" oczami mamy i dziecka. Zdziwisz się, jak bardzo się różnią!
items: Zrozumie to tylko mama, która to przeżyła. To zdjęcie mówi wszystko!
items: Nie zgadniesz, ile mam czuje się samotnie. Nie jesteś w tym sama!
items: Dlaczego ważne jest nazywanie emocji u dziecka - obejrzyj film
items: Wybaczyć sobie – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
items: Bycie 30-letnią mamą jest fantastyczne! Dlaczego? Poznaj 10 powodów
items: "Przestałam karmić piersią i jestem zdruzgotana" – wyznaje mama 2 dzieci

„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
type: item
date: 2026-07-09T14:15:08.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: dziadkowie i wnuki
subject: emocje mamy
subject: list do redakcji
subject: teściowa
subject: wakacje nad morzem
description: „Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
encoded: Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam …

dziadek-z-wnuczka-nad-morzem-0c5a67c.jpg
width: 1600
height: 1200

„Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
type: item
date: 2026-05-20T19:08:56.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: nastoletnie mamy
description: „Zmarnuje sobie życie” – pomyślałam, kiedy syn oznajmił mi, że zamiast liceum, wybiera zawodówkę. Po latach czerwonych pasków, konkursów i planów o studiach usłyszałam, że chce zostać mechanikiem samochodowym. Jak jego ojciec. Ten sam ojciec, który całe życie przepracował w cudzym warsztacie i nigdy niczego wielkiego nie osiągnął.
encoded: Jeszcze kilka miesięcy temu byłam pewna, że moje dziecko ma przed sobą zupełnie inną przyszłość. Syn od pierwszej klasy był wzorem ucznia. Czerwony pasek co roku, świetne zachowanie, nauczyciele go uwielbiali. Nigdy nie miałam telefonów ze szkoły, że coś przeskrobał. Wręcz przeciwnie – słyszałam, że pomaga słabszym uczniom, angażuje się w życie klasy, działa w samorządzie. W domu też nie sprawiał problemów. Dlatego byłam przekonana, że po podstawówce pójdzie do dobrego liceum. Marzyłam o tym, że skończy studia. Że będzie pierwszym magistrem w naszej rodzinie. Może farmaceutą albo weterynarzem, bo świetnie radzi sobie z biologią i chemią, a zwierzęta kocha od dziecka. Wydawało mi się, że to oczywista droga. Tymczasem kilka dni po egzaminie ósmoklasisty oznajmił mi spokojnie przy obiedzie, że zmienił plany. Usłyszałam: „Mamo, chcę iść do zawodówki. Na mechanika samochodowego”. Myślałam, że żartuje. „Nie będę siedział za biurkiem” Najgorsze jest to, że on naprawdę uważa, że podejmuje dobrą decyzję. Powiedział, że szkoła go męczy, że nie widzi siebie na studiach i że chce „robić coś konkretnego”. Stwierdził, że mechanicy dobrze zarabiają, że samochody go interesują i że chce przekuć pasję w zawód. Brzmiało to niemal jak wyuczona przemowa z internetu. Albo coś, co mu nawkładał do głowy ten jego tatuś, samozwańczy król silników. Próbowałam mu tłumaczyć, że dziś każdy ambitny młody człowiek idzie do liceum, potem na studia. Że po zawodówce ludzie często stoją w miejscu całe życie. Że człowiek haruje fizycznie od rana do wieczora, a potem i tak ledwo wiąże koniec z końcem. Ale on tylko wzruszył ramionami. Najbardziej boli mnie to, że wzorem stał się dla niego jego ojciec. Ojciec weekendowy. Alimenty płaci, czasem zadzwoni, zabierze go raz na dwa tygodnie do kina albo do warsztatu. I oczywiście syn widzi tylko tę „fajną” stronę. Smar, samochody, narzędzia i męskie rozmowy. Nie widzi tego, że jego ojciec całe życie był zwykłym robolem. Nigdy niczego się nie dorobił. Nawet wła…

matka-z-nastoletnim-synem-cfceed5.jpg
width: 1600
height: 1200

„Mamusiu, przepraszam, że budzę cię w nocy”. Ten list niemowlaka to wyciskacz łez
type: item
date: 2026-05-19T14:15:11.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
subject: niemowlę
description: Gdyby Twój maluszek umiał mówić, powiedziałby właśnie to. To poruszające słowa, które przypominają, że dziecko najbardziej na świecie potrzebuje jednego: miłości swojej mamy.
encoded: Droga Mamusiu, gdybym potrafił mówić, najpierw chciałbym Cię przeprosić. Za wszystkie noce, podczas których nie pozwalam Ci spać. Za płacz, który pojawia się nagle i trwa tak długo, że sama jesteś już bezradna i zmęczona. Przepraszam, że budzę Cię w nocy, kiedy jestem głodny, kiedy boli mnie brzuszek, kiedy mam mokrą pieluszkę albo po prostu się boję. Wiem, że czasem marzysz o chwili ciszy i odpoczynku. Przepraszam, że nie umiem jeszcze powiedzieć, czego potrzebuję. Że płacz to mój jedyny sposób, by Cię zawołać. Że płaczę, bo jest mi za gorąco, za zimno albo przeszkadza mi zatrzask od ubranka. Dla Ciebie to może wydawać się drobiazgiem, ale dla mnie to cały świat. Przepraszam też za to, że tak trudno Ci teraz znaleźć chwilę dla siebie. Nawet zwykła kawa, spokojny prysznic czy rozmowa z tatą bywają wyzwaniem, bo ciągle wołam właśnie Ciebie. Wiem, ile wysiłku kosztuje Cię macierzyństwo. Wiem, że odkąd pojawiłem się na świecie, oddałaś mi ogromną część swojego życia. Wiem, że czasem tęsknisz za życiem, które straciłaś. „Dziękuję, że jesteś obok” Chciałbym Ci też podziękować. Dziękuję, że przyjęłaś mnie z miłością, jeszcze zanim pojawiłem się na świecie. Przez dziewięć miesięcy czułem się przy Tobie bezpieczny. W Twoim brzuszku było ciepło, spokojnie i dobrze. Niczego się nie bałem, bo Ty chroniłaś mnie przed całym światem. Kiedy się urodziłem, wszystko nagle stało się obce. Jasne światło, hałas, nowe dźwięki — byłem zagubiony i przestraszony. Najbardziej brakowało mi znajomego bicia Twojego serca. Dlatego płakałem. Szukałem Twojego zapachu, głosu i dotyku. Wiedziałem, że Cię odnajdę, mimo że zobaczę Cię po raz pierwszy. Pamiętam moment, kiedy pierwszy raz wzięłaś mnie na ręce. Wtedy poczułem spokój. Jakbym znów wrócił do domu. Wiem, że byłaś zmęczona i obolała. Może sama się bałaś. Ale kiedy spojrzałaś na mnie po raz pierwszy, widziałem w Twoich oczach tylko miłość. „Nie potrzebuję idealnej mamy” Dziękuję Ci za każdą chwilę troski. Za noszenie mnie, przytulanie i uspok…

spiace-niemowle-5640177.jpg
width: 1600
height: 1200

Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
type: item
date: 2026-05-17T19:08:39.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
subject: wychowanie dziecka
description: Wylewanie własnych żali i frustracji na dziecko to najprostszy sposób, by zaszczepić w nim wieczny lęk i poczucie winy za błędy dorosłych. Choć każda z nas ma prawo do słabości, to jedna konkretna reakcja w chwilach kryzysu potrafi bezpowrotnie zniszczyć kruchą konstrukcję psychiczną rozwijającego się małego człowieka.
encoded: Nikt z nas nie jest robotem ze stali. Mamy prawo do gorszych dni, do zmęczenia, a widok płaczącej mamy nie musi być dla malucha traumą − uczy go przecież, że smutek jest naturalną częścią życia. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy matka, zamiast po prostu przeżywać swoje trudne chwile, zaczyna nieświadomie używać własnego dziecka jako tarczy lub terapeuty. Ta jedna, destrukcyjna rzecz, którą robi toksyczna matka, gdy targają nią silne emocje, to tak zwana parentyfikacja, czyli całkowite odwrócenie ról w rodzinie. Zamiast być dla swojej pociechy bezpieczną przystanią, opoką i przewodnikiem, taka osoba staje się bezradną ofiarą, która oczekuje od kilkulatka opieki, zrozumienia i emocjonalnego wsparcia. To moment, w którym dorosłe problemy − od kłopotów finansowych, przez kryzysy małżeńskie, aż po konflikty w pracy − zostają zrzucone na barki istoty, której układ nerwowy dopiero się kształtuje. Dziecko wciągnięte w ten mechanizm zostaje odarte z beztroski i zmuszone do wejścia w buty dorosłego, co dosłownie zaburza jego rozwój. Dorosły w ciele malucha, czyli mechanizm niszczenia dziecięcej beztroski Jak to wygląda w praktyce? Wyobraźmy sobie sytuację, w której domowy budżet pęka w szwach albo w małżeństwie pojawiają się ciche dni. Dojrzały rodzic idzie wypłakać się przyjaciółce, szuka pomocy u psychologa albo rozmawia z partnerem za zamkniętymi drzwiami. Toksyczna matka idzie natomiast do pokoju swojego dziecka i zaczyna mu się zwierzać. „Tatuś znów mnie skrzywdził”, „Przez te rachunki pójdziemy z torbami”, „Nie wiem, co mam robić, chyba sobie nie poradzę” − te zdania, wypowiadane z pozycji bezradności, działają na psychikę malucha jak emocjonalna burza. Dziecko słyszy, że jego świat, który dotąd uważało za stabilny i bezpieczny, właśnie się rozpada, a osoba, która miała chronić, oczekuje od niego ratunku. Ten stan to obciążenie ponad siły. Mały człowiek nie posiada jeszcze struktur poznawczych, które pozwoliłyby mu zdystansować się od problemów dorosłych. On nie roz…

emocje-mamy-2-bd4f4b7.png
width: 1600
height: 1200

„Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
type: item
date: 2026-05-04T06:12:24.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: rodzice
description: Brak pieniędzy nie jest najgorszy. Najbardziej boli mnie to, co widzę w oczach mojego dziecka, kiedy słucha opowieści innych dzieci. Wtedy czuję, że go zawodzę.
encoded: Mam 5-letniego syna. Chodzi do zwykłego, państwowego przedszkola. Nie dlatego, że tak wybrałam z przekonania czy ideologii, tylko dlatego, że na nic innego mnie nie stać. I choć rozum mówi mi, że to nie jest powód do wstydu, to serce podpowiada coś zupełnie innego. „Mamo, a ja kiedy pójdę na takie zajęcia?” W przedszkolu dzieci rozmawiają. To normalne. Opowiadają, gdzie były, co robiły, na jakie zajęcia chodzą. Jedno ma angielski trzy razy w tygodniu, drugie robotykę, trzecie basen, czwarte zajęcia z logopedą i jeszcze coś dodatkowego. Mój syn wraca i pyta: „Mamo, a ja też mogę iść na takie zajęcia?”. I ja za każdym razem czuję ścisk w gardle, bo wiem, że nie mogę powiedzieć „tak” tak po prostu. Muszę kombinować, tłumaczyć, odkładać temat, mówić, że „kiedyś”. Prawda jest taka, że nie mamy na to pieniędzy. Wakacje, które nie wyglądają jak z katalogu Najtrudniejszy jest temat wakacji. Kiedy inne dzieci opowiadają o samolotach, hotelach z basenem, morzu, górach i wyjazdach za granicę, mój syn mówi, że jedzie na wieś do dziadków. Wiem, że to nie jest nic złego. Wiem, że wieś, świeże powietrze, czas z dziadkami to coś wartościowego. Sama mam piękne wspomnienia z dzieciństwa. Ale jednocześnie czuję ukłucie wstydu. Bo wiem, że dla niego to nie jest wybór – to jedyna opcja. Nie stać nas na ferie zimowe, nie stać nas na wakacje w hotelu, czasem nawet weekendowy wyjazd jest problemem. Każdy taki plan to liczenie pieniędzy i zastanawianie się, z czego zrezygnować. Czuję się gorsza Najgorsze jest to porównywanie. Może nie powinnam, ale robię to cały czas. Widzę innych rodziców, którzy mogą zapewnić dzieciom więcej – więcej zajęć, więcej atrakcji, więcej możliwości. Wtedy zaczynam się zastanawiać, czy ja nie robię czegoś źle. Czy mój syn przez to nie straci. Czy kiedyś nie będzie miał do mnie żalu, że nie dostał tylu szans co inni. Bo dziś świat wygląda tak, jakby wszystko było inwestycją w dziecko. Każde zajęcia, każdy wyjazd, każdy kurs to „rozwój”, „szansa”, „lepsza przyszłoś…

dzieci-w-przedszkolu-podczas-zabawy-a0ddda0.jpg
width: 1600
height: 1200

Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
type: item
date: 2025-11-20T07:45:43.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
subject: matka
description: Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
encoded: Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za…

nie-ma-jednego-sposobu-na-macierzynstwo-26152d3.jpg
width: 1600
height: 1200

„Kciuki za debiutantów”. Mama szczerze opowiada o trudnościach adaptacji w przedszkolu. I wspiera rodziców
type: item
date: 2022-09-08T08:27:17.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: adaptacja przedszkolna
subject: emocje mamy
subject: emocje przedszkolaka
description: Adaptacja w przedszkolu czy żłobku nie należy do najłatwiejszych. Chociaż wiesz, że twojemu dziecku nie dzieje się krzywda i jest dobrze zaopiekowanie, to czasem łzy same cisną się do oczu. Alicja Kost, znana jako Mataja, dzieli się swoją historią i wspiera innych rodziców, których dzieci mają problemy z adaptacją dziecka w przedszkolu lub żłobku.
encoded: Alicja Kost publikująca w mediach społecznościowych jako Mataja podzieliła się z czytelniczkami osobistym wpisem, w którym opisuje swoje doświadczenia związane z adaptacją najmłodszego dziecka w przedszkolu. I jak przekonuje, jako rodzice nie powinniśmy sugerować się internetowymi poradami, bo... czasem życie jest bardziej skomplikowane. Trudne rozstania Mama wspomina zeszłoroczną adaptację swojego najmłodszego synka: „To był ten dzień kiedy nie chciał zostać, kiedy płakał i kiedy pani zabrała (wyrwała) go płaczącego ode mnie, bo ja naprawdę nie mogłam już dłużej stawać na uszach, żeby nasze rozstanie było radosne i mile. Musiałam iść ze względu na zobowiązania zawodowe, bo i tak byłam spóźniona. Popłynęłam z emocji, bo choć wiem, że młody ogarnie, to było mi z tym cholernie źle”. Te silne emocje zna chyba każdy rodzic dziecka w wieku przedszkolnym. I jak zauważa Mataja: „Nie każdego dnia mimo szczerych chęci możemy być z dzieckiem tak długo, aż nie poczuje się bezpieczne i zaopiekowane, i z uśmiechem zaprowadzić je za rączkę do sali”. „Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane” Blogerka ma świadomość, że wielu rodziców robi wszystko, aby adaptacja w przedszkolu lub żłobku przebiegała jak najłagodniej. Wielu szuka wsparcia na grupach i forach dla rodziców. Jednak jak przestrzega, te miejsca, zamiast pomóc, mogą wpędzić rodziców w poczucie winy. „[Rodzice – przyp. red.] siedzą na forach i grupach, które mają wspierać, ale czasami w tym wspieraniu wznoszą się na poziom jednorożców rzygających tęczą. Gdzie wszystko się da, gdzie jak coś nie pasuje, to trzeba zmienić przedszkole na lepsze, gdzie jak regulamin jest do pupy, to trzeba walczyć o swoje pazurami, gdzie jak coś gdzieś pójdzie nie tak gładko jak, w założeniach, > ani >. Tylko że w teorii wszystko się da, a w praktyce bywa gorzej. Nie zawsze się wszystko da. Nie każdy może wybrzydzać przy wyborze placówki. Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane niż scenariusze internetowego forumka”. Mataja dedykuje do…

img7UDMvy-6a6212e.png
width: 1200
height: 900

Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
type: item
date: 2022-02-18T08:23:24.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: emocje
subject: emocje dziecęce
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
subject: emocje przedszkolaka
subject: emocje u dziecka
subject: trudne emocje
description: Emocje towarzyszą każdemu człowiekowi. Dzieci mają czasem trudności z radzeniem sobie z nimi, gdyż ich układ nerwowy jest jeszcze nie w pełni dojrzały. O tym, jak pomóc dzieciom nazywać i wyrażać emocje opowiada ambasadorka akcji Widzę, Czuję, Słyszę, Wiem – psycholog Dorota Zawadzka.
encoded: Dorośli powinni pomagać maluchom radzić sobie z emocjami. Ale by to zrobić, trzeba zdawać sobie sprawę, że każdy dorosły powinien również sam radzić sobie z emocjami, czyli m.in. ze złością, frustracją i gniewem. Dopiero wtedy można pomagać. Warto też pamiętać, aby nie hamować emocji dziecka i nie mówić mu „Przestań”, „Uspokój się” itp. Zamiast tego opiekunowie powinni wyposażyć malucha w kompetencje, czyli m.in. w to, jak ono może się zachować w sytuacji występowania konkretnej emocji. Chcesz wiedzieć, jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka

YFgWhR-122620-9b46a01.jpg
width: 1920
height: 1080

"Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie" – tego nie chce usłyszeć żadna matka!
type: item
date: 2020-12-03T09:58:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ADHD
subject: dziecko z adhd
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
subject: nadpobudliwe dziecko
subject: zespół nadpobudliwości psychoruchowej
description: Gdy dziecko dostanie ataku histerii, mama potrzebuje tylko jednego: zrozumienia. Dlaczego kobieta nie potrafi wesprzeć drugiej kobiety?
encoded: 4-letnia Sophie ma ADHD. Kiedy coś ją zdenerwuje, traci kontrolę – wtedy tylko sen lub jakiś silny bodziec odwróci jej uwagę i uspokoi. Mama Sophie, Taylor Myers, opublikowała na Facebooku poruszający wpis, w którym wyjaśnia, dlaczego czasem opada z sił i płacze. W takich chwilach nawet miłe gesty przypadkowych osób nie pomagają. "Nikt nie ma prawa mnie osądzać" Taylor była z dziećmi w supermarkecie. Gdy stała w kolejce do kasy, 4-letnia Sophie obraźliwie ją nazwała. Wtedy Taylor wyjęła z koszyka paczkę chipsów, które miała kupić córce. Dziewczynka wpadła w szał. Stanęła w sklepowym wózku i zaczęła przeraźliwie płakać. Nie pomogły żadne prośby ani wyjaśnienia. Dla Taylor to nie był pierwszy raz. Choć w podobnych sytuacjach bierze dzieci na ręce i ucieka, tym razem postanowiła, że zostanie. W pewnym momencie usłyszała za sobą kobiecy głos. "Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie!" – powiedziała nieznajoma kobieta. Taylor nie wytrzymała. "Mogłam jej odpowiedzieć uprzejmie. Mogłam jej wyjaśnić, że moja córka ma ADHD, że samotnie wychowuję dzieci. Że się staram, ale czasem nie mam wyboru. Zamiast tego powiedziałam, że ma zająć się własnymi pie*rzonymi sprawami" – napisała Taylor. "Straciłam kontrolę. Jestem zła, zraniona, urażona i jestem chole*nie smutna, że chociaż raz podczas zakupów z dziećmi nie może być normalnie. Kiedy kasowałam produkty przy kasie samoobsługowej, jakaś kobieta zaczęła rozmawiać z Sophie. Chciała odwrócić jej uwagę, zadawała pytania, ale Sophie cały czas marudziła o tych chipsach" – dodała. Taylor przyznała, że jest niezwykle wdzięczna za ten jeden miły gest i próbę odwrócenia uwagi Sophie. Wyjaśniła jednak, że nikt nie wie, z czym zmaga się każdego dnia i nikt nie ma prawa jej osądzać. Doświadczyłyście podobnych sytuacji? Zwrócił wam ktoś kiedyś uwagę, kiedy wasze dziecko dostało ataku histerii? Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: Facebook

imgaqKD41-7f844f9.jpg
width: 960
height: 575

Budzisz się zmęczona? Sprawdź dlaczego i co z tym możesz zrobić
type: item
date: 2020-10-19T12:41:00.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: zmęczenie
description: Niewyspanie i zmęczenie dostajemy w pakiecie z dzieckiem, ale zamiast ziewać do południa, możemy spróbować odczarować tę (senną) rzeczywistość!
encoded: Powodów porannego zmęczenia jest wiele — od stresu poprzez depresję poporodową aż po kliniczną bezsenność. Jako matki najczęściej mamy jednak do czynienia z jednym z poniższych pięciu powodów. Jak sobie choć trochę pomóc? 1. Zła jakość snu Nic odkrywczego? A jednak warto przyjrzeć się bliżej często nieuświadomionym powodom pogorszenia warunków do spania. Poza tymi oczywistymi, jak płacz dziecka lub chrapiący partner, może w twojej sypialni jest za jasno? W tym przypadku warto zainwestować w rolety zaciemniające — znam nawet matki, które przysięgają, że od momentu tej inwestycji ich dzieci zaczęły cudownie przesypiać całe noce! Powinnaś też unikać silnego światła wieczorem, przed położeniem się spać. Na złą jakość snu może mieć też wpływ hałas. Tu sytuacja jest nieco gorsza, bo — poza przeprowadzką — nic nie poradzisz na autostradę za oknem. Możesz jednak pomyśleć o włączeniu nagrania z tzw. białym szumem — wielu osobom pozwala to zablokować rozpraszające dźwięki z zewnątrz i zrelaksować się. Po wyeliminowaniu hałasu i zaciemnieniu sypialni, pora przyjrzeć się temperaturze powietrza w sypialni (idealna to 18-21 stopni) i ilości wypijanych w ciągu dnia kaw i herbat. Ogranicz spożywanie tych napojów do poranków. 2. Budzisz się w złej fazie snu Czy wiedziałaś o tym, że na to, czy rano jesteś wyspana, duży wpływ ma faza snu, w której się obudziłaś? Nasz sen podzielony jest na cykle, jeśli coś nas obudzi w trakcie snu wolnofalowego (taki cykl trwa od 80-100 minut), kiedy nasz mózg odpoczywa, będziemy senne i rozkojarzone. Jeśli obudzimy się podczas fazy płytkiego snu (REM), której długość zmienia się w ciągu nocy — najdłuższa jest nad ranem — wstaniemy z łóżka bardziej wypoczęte. Innymi słowy: nie dajmy się wyrywać z głębokiego snu, jeśli chcemy być rano rześkie i pełne energii. Powiedz o tym dziecku... Jasne, pobudki niemowlęcia mogą nam nieco pokrzyżować plany budzenia się wyłącznie w trakcie fazy REM, ale i na to możemy coś poradzić (patrz niżej). Jeśli to jednak nie d…

imgQOmhqd-42c0fcf.jpg
width: 1024
height: 706

Jak być szczęśliwym? Psycholog wyjaśnia, jakie są 4 kluczowe filary szczęścia [WIDEO]
type: item
date: 2020-10-06T08:45:00.000Z
creator: sniemczyk
subject: Mama
subject: Mama i tata
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: dr Aleksandra Piotrowska
subject: emocje mamy
subject: szczęście
description: Na pytanie o to, jak być szczęśliwym, można mnożyć odpowiedzi. Dr Aleksandra Piotrowska wymienia cztery elementy, które dają szczęście. Są to: rodzina, przyjaciele, satysfakcjonująca praca i coś, co daje nam odprężenie i relaks, np. pasja.
encoded: Nie ma jednej słusznej recepty na to, jak być szczęśliwym. Psychologia od lat bada ten temat i co jakiś czas pojawiają się nowe doniesienia o tym, co robić i jak żyć, aby być szczęśliwym. Zapytałyśmy dr Aleksandrę Piotrowską, o to, co według niej daje szczęście. Ekspertka wymieniła 4 filary. Jak być szczęśliwym człowiekiem? W psychologii jest wiele koncepcji na temat tego, czym jest szczęście. Dr psychologii, Aleksandra Piotrowska, przyznaje, że sama jest zwolenniczką koncepcji, że „szczęście odczuwamy najmocniej wtedy, kiedy stoimy mocno na czterech nogach. Kiedy mamy udane życie rodzinne, kiedy lubimy swoją pracę, kiedy utrzymujemy kontakty z ludźmi poza rodziną i po czwarte, kiedy mamy coś, co jest tylko nasze, czyli jakieś pasje, zainteresowania”. Dr Piotrowska tłumaczy, że ten czwarty filar szczęścia wcale nie musi oznaczać aż życiowej pasji. To może być po prostu coś, co lubimy robić, przy czym się odprężamy i co pozwala naszym myślom oderwać się od codzienności. Jak żyć, aby być szczęśliwym? „Oczywiście każdy z tych czterech aspektów można uszczegóławiać. Można np. zastanawiać się, co to znaczy udane życie rodzinne, bo przecież w różnych epokach różnie do szczęścia rodzinnego podchodzono” – mówi psycholog i dodaje, że „kiedyś przecież rodzina miała być pewnym przedsiębiorstwem, tymczasem dzisiaj partnera wybieramy dlatego, że go kochamy”. Jak osiągnąć szczęście? Bycie szczęśliwym człowiekiem tak naprawdę zależy od wielu czynników, np. od tego, na czym komuś najbardziej zależy i co postrzegane jest jako wartościowe i dające szczęście w czasach, w których żyje. Nie bez znaczenia jest też słuchanie głosu własnego serca i podążanie za tym, co nas cieszy i daje spełnienie. Żyjąc w ten sposób, na pewno uda się w końcu osiągnąć szczęście, o którym każdy z nas przecież marzy. Zobacz także: Dr Aleksandra Piotrowska: „Rodzic jest od tego, by uczyć, co wolno, a czego nie wolno” Chcesz wychować szczęśliwe dziecko? Zacznij od siebie – mówi psycholog Kamil Nowak z BlogOjci…

Z5ZFud-113717-08e8874.jpg
width: 1200
height: 800

Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
type: item
date: 2020-09-23T09:51:00.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: dr Aleksandra Piotrowska
subject: emocje mamy
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Jak wychować mądre i szczęśliwe dziecko? Podstawowym warunkiem jest... twoje szczęście! Furtką dla dziecka do dobrego życia są szczęśliwi i spełnieni rodzice.
encoded: Żeby wychować zdrowe i szczęśliwe dziecko, trzeba... zająć się sobą. Podstawowym warunkiem szczęścia dziecka jest – tylko i aż – szczęście jego mamy i taty. Spis treści: Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Debiut w roli rodzica Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko – Gdybym próbowała wymienić taki warunek najogólniejszy, najbardziej podstawowy spośród zapewne wielu, to chyba bym powiedziała tak: dbaj o to, żeby samemu być szczęśliwym człowiekiem. Szczęśliwy rodzic, zadowolony ze swojego życia ma największe szanse wychowania szczęśliwego dziecka – mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholożka. Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Szczęście rodziców to szczęście dziecka - warunek wymieniony przez dr Piotrowską może wydawać się oczywisty, jednak w rzeczywistości zupełnie taki nie jest. Psychologowie i socjologowie obserwują, że współcześni rodzice po narodzinach dziecka, często rezygnują ze swoich pasji, sprowadzając się do jednej, jedynej życiowej roli: rodzica. Tymczasem posiadanie dziecka wcale nie musi być źródłem szczęścia: – Próbuje się wmówić, szczególnie nam, kobietom, że sam fakt pojawienia się dziecka już powinien sprawiać, że od rana do nocy toniemy w tej przeogromnej szczęśliwości. No niestety życie rzadko kiedy jest zgodne z takimi mitami – mówi dr Piotrowska. – W pierwszym okresie po porodzie często niepokoje i obawy dominują nad naszymi uczuciami pozytywnymi. I nie mówię o przypadkach depresji poporodowej, ale o zwykłym rodzicielstwie. Debiut w roli rodzica - My przecież debiutujemy w niewiarygodnie ważnej i odpowiedzialnej roli z zerowym doświadczeniem, taka jest prawda. Ilu z nas miało wcześniej doświadczenie polegające na opiekowaniu się takim maleństwem, dlatego że mieliśmy np. o 15 lat młodsze rodzeństwo? To się zdarza tak rzadko dzisiaj, że właściwie możemy to pominąć. Zaczynanie macierzyństwa, ojcostwa to najczęściej debiut w tej roli. Debiuty wiążą się z pewnymi oczekiwaniami, pewnymi nadzie…

imgNB0N7s-0aaab5b.jpg
width: 1920
height: 1080

Nikt jej nie powiedział, jak wygląda połóg. Postanowiła uświadomić inne mamy
type: item
date: 2020-09-10T10:16:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: połóg
description: Ten niezwykle szczery post spotkał się z dużym zainteresowaniem mam. Kobieta brutalnie szczerze napisała, jak wygadają pierwsze dni po porodzie.
encoded: Autumn Benjamin niedawno została mamą i choć cieszy się, że urodziła maluszka, to jednak przeżyła olbrzymi szok po porodzie. O ile mówi się o ciąży i o samym porodzie, to zdaniem tej kobiety o połogu mówi się zdecydowanie za mało. Nie brakuje pięknych instagramowych fotografii gwiazd, których pokazują, jak cudnie wyglądaj i jak szybko dochodzą do formy, rzeczywistość zazwyczaj bywa inna i może mocno zaskoczyć młode mamy. Brutalnie szczerze Mogłoby się wydawać, że to, co napisała Autumn ma na celu zniechęcenie kobiet do rodzenia dzieci. Jednak ta świeżo upieczona mama uważa, że kobiety powinny być świadome, co może je czekać zaraz po porodzie. Jej zdaniem kobiety mają niewielką świadomość na temat tego, jak co się dzieje w pierwszych dobach. "To był 2 dzień po urodzeniu Layli. Podczas jedzenia mojego „cudownego” szpitalnego posiłku. Byłam na nowym terytorium. Ucząc się karmienia piersią tej małej ludzkiej istoty, którą właśnie sprowadziłam na świat. Mając na sobie te duże majtki z siatki, wciąż widząc ciężarny brzuch... bo nikt mi nie powiedział, że ciążowy brzuch nie znika natychmiast. Nikt nie powiedział mi, że będę tak bardzo krwawiła. Nikt mi nie powiedział, że będę spędzała godziny płacząc i walcząc z własnymi emocjami. Pamiętam, jak leżałam na szpitalnym łóżku, szlochałam. Płakałam, bo moja maleńka wreszcie była ze mną... WRESZCIE! Ale to oznacza, że nie jest już tak chroniona, jak w moim brzuchu. To mnie przeraziło. Uświadomiłam sobie, że mój Krein (mąż) także był zagubiony. Gdy podtrzymywał mnie pod prysznicem, a ja płakałam w niekontrolowany sposób. Mam rozmazane wspomnienia, ale pamiętam to poczucie, że moje maleństwo nie jest już w moim bezpiecznym brzuchu." wyznała kobieta. "Towarzyszył mi okropny ból... nikt nie mówi ci, że zwykle za "szybkim porodem" kryje się mocne rozerwanie. Byłam rozszarpana z każdej strony. Przez następne tygodnie nie mogłam chodzić. Nie mogłam skorzystać z łazienki. Nosiłam te wielkie podpaski. Nie myślałam, że znowu będzie normal…

imgSd4SZC-0e984cd.jpg
width: 945
height: 675

Przez 7 miesięcy nosiła tylko jeden kolczyk. Odkryła smutną prawdę o macierzyństwie
type: item
date: 2020-06-07T08:49:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
subject: samotność
description: To odkrycie zrozumie każda młoda mama. Ile razy czułaś, że odkąd zostałaś matką, stałaś się niewidzialna? Poznaj historię Anastasii!
encoded: Anastasia Aligiannis z Sydney zauważyła, podobnie jak wiele innych mam, że po urodzeniu dziecka jej życie wywróciło się do góry nogami. Przede wszystkim zdała sobie sprawę, że odkąd została matką, stała się niewidzialna. Postanowiła sprawdzić, czy jej mąż, rodzina i przyjaciele widzą w niej kogoś więcej niż matkę dwójki dzieci. "Jako matka stałam się niewidzialna..." "Pewnego dnia zaczęłam nosić tylko jeden kolczyk. Każdy, kto mnie zna, wie, że dla mnie to nie jest typowe zachowanie. Okazało się jednak, że przez siedem miesięcy nikt nie zauważył, że brakuje mi jednego kolczyka. Siedem miesięcy kontaktów z różnymi ludźmi i nikt nie spojrzał mi prosto w twarz, nikt nie zauważył. To tylko umocniło mnie w przekonaniu, że jako matka dwójki dzieci poniżej 2. roku życia, która całe dnie siedzi w domu i nic nie robi, stałam się niewidzialna. Niewidzialna nie tylko dla społeczeństwa (obcy mogli nie zauważyć lub zastanawiać się, dlaczego mam tylko jeden kolczyk), ale także dla mojej rodziny, przyjaciół i może, jeśli mam być naprawdę szczera, nawet dla mnie. Podczas rozmów telefonicznych z rodziną i przyjaciółmi słyszę pytania o dzieci, o męża, taka kolej rzeczy. Bardzo rzadko ktoś pyta, jak ja się czuję" – napisała Anastasia na Facebooku. Mamo, jesteś niezastąpiona! Anastasia zakończyła swój wpis słowami: "Piszę ten post, żebyś wiedziała, że jeśli czujesz się dziś przytłoczona, niewidzialna albo jakbyś się nie liczyła, tak naprawdę się liczysz. Jesteś tak ważna, prawdopodobnie twoja rodzina istnieje dzięki tobie. Dalej rób swoje, a jeśli nikt ci tego nie powie, wiedz, że jesteś niezastąpiona, choć nikt nie widzi, jak się poświęcasz". Trudno nie zgodzić się z tymi słowami. Nikt nie widzi twoich łez, twojego wysiłku i twoich poświęceń. Jednak gdyby nie ty, twoja rodzina mogłaby nie istnieć... Jak myślicie, gdybyście zrobiły test Anastasii, jak szybko wasi bliscy zauważyliby, że nosicie tylko jeden kolczyk? Zobacz także: Macierzyństwo oznacza samotność. Ty też tak myślisz? Źródł…

imgUlZOCC-130a435.jpg
width: 1024
height: 683

Takiego zdjęcia po porodzie nie pokazała jeszcze żadna mama. Zapiera dech!
type: item
date: 2019-12-10T11:07:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bycie mamą
subject: ciało po porodzie
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
description: W tym zdjęciu ciało nie jest najważniejsze. Przyjrzycie się uważnie. Widzicie emocje na twarzy tej mamy? Jej historia poruszyła setki kobiet!
encoded: Lacey Barratt jest fotografką i wychowuje pięcioro dzieci. Zdjęcie, które opublikowała na Facebooku, poruszyło setki kobiet. "Nadaję się tylko do rodzenia dzieci" "Wysłałam to zdjęcie przyjaciółce. Napisała, że jest naprawdę mocne i zapytała, jak się czuję. Czułam się dobrze, dopóki nie zapytała, czy czuję się dobrze. Spojrzałam na to zdjęcie jeszcze raz. Zobaczyłam moją duszę. Na tym zdjęciu. Rozpłakałam się. Nie chciałam już na to patrzeć. Zobaczyłam kobietę stojącą obok afirmacyjnych chorągiewek, mniej niż 24 godziny po porodzie. Nie była szczęśliwa. Zobaczyłam kobietę, która czuła, że po czterech porodach w ciągu pięciu lat i wychowywaniu piątki dzieci, to było jej pracą. Jakby nie nadawała się do niczego innego, tylko do rodzenia dzieci" – napisała Lacey. Spójrzcie na to zdjęcie. Widzicie to samo, co ona? "Nie było tam żadnego przywiązania. Wyglądało to tak, jakby ktoś włożył mi dziecko w ramiona. Kiedy na to patrzę, nie czuję żadnego ciepła. Później przyszło poczucie winy. Czułam się słaba i wrażliwa. Nie wiedziałam, czy chcę się podzielić tym zdjęciem. Nie minęły nawet trzy dni, a ja zamknęłam się w pokoju i płakałam. Miałam naprawdę wspaniały poród. Mam grupę kobiet, które uwielbiam i które nie oceniają... wcale. Wiem, że to normalne" – dodała Lacey. Uczucie osamotnienia, które odczuwają kobiety po porodzie, może być bolesne, ale również motywujące do działania. Przede wszystkim, to uczucie jest zupełnie normalne. Lacey wspiera inne mamy i próbuje im pokazać, że, nawet jeśli czują się samotne, nie są same. Według nas zdjęcie Lacey jest zachwycające. Wyraz jej twarzy wyraża więcej niż słowa... Czytaj także: To uczucie łączy wszystkie mamy! Źródło: Facebook

imgPNxfkg-6d0681e.jpg
width: 766
height: 428

"Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
type: item
date: 2017-06-22T13:30:50.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Niemowlę
subject: Rodzina
subject: Zdrowie
subject: depresja po porodzie
subject: depresja poporodowa
subject: emocje mamy
subject: kobieta po porodzie
description: Jak mówić o depresji poporodowej, by pomóc młodym mamom? Sprawdź, dlaczego ta kampania to świetny przykład, jak tego nie robić!
encoded: Celem kampanii społecznej "Silence sucks" ("Cisza ssie") jest zachęcenie młodych mam do mówienia o depresji poporodowej. Na plakatach promujących kampanię widzimy zapłakane kobiety ze smoczkami w ustach. Czy taki obraz matki walczącej z depresją poporodową jest trafny? Mam co do tego wątpliwości. Choroba, o której się nie mówi Według danych znajdujących się na stronie kampanii, w Stanach Zjednoczonych depresja poporodowa dotyka od 10 do 20% młodych mam. To najczęstsze "powikłanie" związane z porodem. "Depresja poporodowa utrudnia budowanie więzi z dzieckiem. Jeśli twoja relacja z dzieckiem nie jest silna, fizyczny, psychiczny i emocjonalny rozwój twojego dziecka może być trudniejszy" – czytamy na stronie kampanii. Czy jej twórcy rzeczywiście chcą pomóc mamom chorującym na depresję? Kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej potrzebują wsparcia i poczucia, że nie są same ze swoim problemem. Doskonale zdają sobie sprawę, że ich stan ma wpływ na dziecko – uświadamianie, że przez depresję ich dzieci mogą się gorzej rozwijać, nie pomaga w walce z chorobą. Żadna matka nie chce wiedzieć, że krzywdzi swoje dziecko – niezależenie od tego, czy choruje na depresję poporodową, czy nie. Milczenie na temat depresji poporodowej "ssie". Młode mamy nie są otoczone opieką psychologa po porodzie. Lekarze prowadzący ciążę czy położne nie pytają o ich stan psychiczny, o ich samopoczucie i ich lęki. Kampanie o depresji powinny zachęcić mamy do szukania pomocy, do otwarcia się na innych. Kampania "Silence sucks", zamiast dodać mamom odwagi, zamyka im usta kolorowym smoczkiem. Jakiej kampanii potrzebujemy? Być może potrzebujemy kampanii, która pomoże w rozpoznawaniu objawów depresji poporodowej i będzie skierowana nie tylko do młodych mam, ale także do ich rodzin i przyjaciół. Poczucie winy, wstyd, strach przed osądzeniem i niezrozumieniem paraliżują i nie pozwalają chorującym mówić otwarcie o ich problemach. Dlatego potrzebujemy kampanii, która uświadomi najbliższych i pokaże im, jak…

imggWny3p-35a8b99.jpg
width: 842
height: 429

"Czułam się bezsilna!" – to zdjęcie zrozumie tyko matka!
type: item
date: 2017-05-25T11:33:24.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: karmienie piersią
subject: pieluszkowe zapalenie skóry
subject: wysypka u dziecka
description: "Tak wygląda rozpacz" – napisała Emily pod zdjęciem z synkiem. Poznaj niezwykłą historię tego zdjęcia. Ty zrobiłabyś to samo dla swojego dziecka!
encoded: 19-miesięczny Ziggy cierpiał na pieluszkowe zapalenie skóry. Cały czas płakał z bólu i nic nie było w stanie go uspokoić, nawet pierś mamy. Jego mama, Emily, wzięła go na ręce i poszła z nim pod prysznic. To zdjęcie zrobiono właśnie w chwili, gdy bezsilna, zmęczona matka podąża za swoim instynktem, by pomóc cierpiącemu dziecku. Za tym zdjęciem kryje się jednak coś jeszcze... Ból, który zrozumie tylko matka „Tak wygląda rozpacz. Kiedy karmienie piersią nie przynosi ukojenia, a ty nie wiesz, jak ulżyć dziecku w cierpieniu. Wczorajszej nocy czułam się bezużyteczna. Ziggy cierpiał. Jego pupa była czerwona, policzki gorące. Płakał, płakał i płakał. Przystawiłam go do piersi, a on odwrócił główkę i zaczął płakać jeszcze bardziej. Nie wiedziałam, co robić. Skończyliśmy pod prysznicem. Skóra do skóry, trzymałam go blisko. Siedział tak, cierpiący i zły. Płakałam. Było cicho. Czułam się tak bezsilna” – napisała Emily przy zdjęciu opublikowanym na Facebooku. Emily jest w 5. miesiącu ciąży. Do tej pory karmiła synka piersią. Gdy odwrócił głowę i nie chciał się napić, poczuła się odrzucona. „Nie sądziłam, że mogłabym czuć tyle różnych emocji w takiej sytuacji, ale czułam. Czułam się odrzucona. Czułam się bezwartościowa. Kiedyś byłam całym jego światem, a teraz jego świat się poszerza” – wyznała. Emocje, które towarzyszyły Emily, zrozumie tylko matka. Z jednej strony cierpiała, bo cierpiał jej syn. Z drugiej strony, po raz pierwszy poczuła, że nie jest już niezastąpiona i jej syn potrzebuje teraz więcej, niż ona może mu dać... Znacie uczucia, o których pisze Emily? Czułyście się kiedyś podobnie? Zobacz także: Ciemna strona macierzyństwa... To zdjęcie wyraża więcej niż słowa! Źródło: popsugar.com

imgQhyqde-64714c6.jpg
width: 493
height: 366

Wstyd łączy wszystkie matki! – mówi socjolożka, Agata Grabowska [WIDEO]
type: item
date: 2017-05-19T13:44:45.000Z
creator: sniemczyk
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: dobra mama
subject: emocje mamy
description: Wstydzimy się, że dziecko jeszcze nie chodzi, nie mówi… Wstyd to uczucie, które zawsze w pewnym stopniu towarzyszy doświadczeniu macierzyństwa – mówi dr Agata Grabowska, socjolog z UW. Czemu? Jak sobie z tym uczuciem radzić?
encoded: Zdarzyło ci się wstydzić za swoje dziecko? Na przykład za to, że zachowało się nieładnie na placu zabaw (ach, te oceniające spojrzenia innych mam!)? Albo że nie umiało tego co młodszy od niego Jaś czy Krzyś (też znasz te współczujące uśmieszki dumnych matek?)? Albo że przyniosło z przedszkola wszy? – wszy dziecka to wstydliwa tajemnica wielu rodziców! :) Takie uczucie wstydu samo w sobie jest…wstydliwe, dlatego niechętnie się do niego przyznajemy, tymczasem naukowcy twierdzą, że nie ma nic bardziej naturalnego! – Chcielibyśmy, żeby nasze doświadczenie rodzicielstwa wiązało się tylko z pozytywnymi emocjami: emocją czy dumą z dziecka. A jednak nie do końca ta jest. Bardzo często się czegoś wstydzimy – mówi dr socjologii z Uniwersytetu Warszawskiego, Agata Grabowska. – To uczucie wstydu jest nieuchronnie związane z naszym macierzyństwem czy ojcostwem właściwie od samego dnia narodzin dziecka. Czego się wstydzimy? Dziecka… Ekspertka tłumaczy, że wstydzimy się najróżniejszych rzeczy: że dziecko ma jakąś chorobę, że nie rozwija się dostatecznie szybko, że wygląda nie tak, jak sobie tego wymarzyłyśmy… Dr Agata Grabowska śmieje się, że sama, jako młoda matka, przeżywa pewne uczucie wstydu za swoje dziecko: – Mam trzylatka, który mówi bardzo słabo i gdy gdzieś jestem z nim np. na placu zabaw, to zawsze mam poczucie, że muszę go wytłumaczyć. Mówię więc: „Bo on bardzo motorycznie jest sprawny!”, tak jakby miało to zrekompensować. Albo tłumaczę: „Przez rok mieszkaliśmy w Australii i te dwa języki mu się pomieszały”, tymczasem prawdą jest, że on po prostu rozwija się w swoim tempie. Gdzieś tam jednak w środku, z mojego wewnętrznego imperatywu bycia świetną matką i posiadania świetnego dziecka rodzi się poczucie, że nie dorastamy do czegoś, że nie dowozimy, że nie jesteśmy doskonali… Ta presja bycia doskonałym rodzicem (a moje dziecko świadczy o mnie, prawda?) jest ogromna i przeszkadza nam cieszyć się w pełni naszym rodzicielstwem. Żeby jednak pokonać ten wstyd, trzeba uświadomi…

img5OYXhA-9742ce7.jpg
width: 644
height: 364

"Normalny dzień" oczami mamy i dziecka. Zdziwisz się, jak bardzo się różnią!
type: item
date: 2017-05-16T08:58:48.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
subject: wychowanie dziecka
description: Dla ciebie to był kolejny "normalny dzień". A dla twojego dziecka? Zobacz wzruszający film, który podbił serca tysięcy mam i odpowiedz: jak minął twój dzień?
encoded: Esther Anderson prowadzi jednego z najpopularniejszych blogów dla rodziców, Story of My Life. Jej strona na Facebooku ma ponad 2 miliony fanów, a filmy na YouTubie oglądają setki tysięcy internautów. Najnowszy film opublikowany przez Esther wzrusza, bawi i skłania do refleksji – musisz go zobaczyć! Jeden dzień z życia matki (i dziecka) Film "Normalny dzień" (ang. A Normal Day) wyświetlono prawie 150 tys. razy w zaledwie 4 dni. Nic dziwnego, że podbił serca internautów, zwłaszcza mam – Esther pokazuje, że wyobrażenie "normalnego dnia" z perspektywy mamy różni się od wyobrażenia dnia z perspektywy dziecka... Jedna z mam napisała pod filmem: "Potrzebowałam tego dzisiaj. To było kilka trudnych tygodni. Dziękuję" – to jedno "dziękuję" wyraża więcej niż setki słów! Uwaga! Jeśli jesteś wrażliwcem, możesz potrzebować chusteczek! View oEmbed on the source website Jak minął twój dzień? Większość mam myśli w ciągu dnia o zakupach, bałaganie, sprzątaniu i małych potknięciach (nie tylko w przenośni!) swojego dziecka. Dla dziecka "normalny dzień" to czułość, którą dostaje każdego dnia: buziaki w czoło, śmiech, beztroska zabawa, wspólnie spędzony czas. "Dla ciebie normalny, dla nich – magiczny" – taki napis pojawia się na koniec filmu. Pomyśl o tym następnym razem. Zobacz także: Każda matka czasem upada... Najpiękniejszy film o macierzyństwie! Źródło: YouTube

imguZ5Bga-a46b312.jpg
width: 772
height: 416

Zrozumie to tylko mama, która to przeżyła. To zdjęcie mówi wszystko!
type: item
date: 2017-05-08T10:17:26.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Ciąża
subject: Połóg
subject: Poród
subject: Rodzina
subject: depresja po porodzie
subject: depresja poporodowa
subject: emocje mamy
description: "Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką" – napisała na Facebooku Kathy i dodała zdjęcie, które poruszyło dziesiątki tysięcy kobiet. Sprawdź, co napisała!
encoded: Kathy DiVincenzo jest mamą dwójki dzieci i doulą, która każdego dnia musi zmagać się z depresją poporodową, zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Kathy opublikowała na Facebooku dwa zdjęcia, które podsumowują jej codziennie życie. Do zdjęć dołączyła wzruszający opis, w którym tłumaczy, czym dla niej jest depresja poporodowa i jak pomóc młodym mamom, które się z nią zmagają. Depresja po porodzie "Jest szansa, że czujesz się teraz bardzo niekomfortowo (wierz mi, ja też). Chcę zmusić cię do porzucenia tego narzuconego przez społeczeństwo dyskomfortu, który towarzyszy poporodowym zaburzeniom psychicznym. [...] Prawda jest taka, że oba te zdjęcia reprezentują moje życie, w zależności od dnia. Czułabym się komfortowo, dzieląc się tylko jedną z tych rzeczywistości i to jest problem. Jedyną rzeczą bardziej wyczerpująca od posiadania tych zaburzeń jest udawanie, że ich nie mam. Staram się z całych sił ukryć tę rzeczywistość, bo boję się, że poczujesz dyskomfort. Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką albo milion innych rzeczy. Wiem, że nie jestem sama z takimi myślami. Musimy przestać udawać, że połóg jest równoznaczny z euforią, bo w jednym na siedem przypadków nie jest. Musimy zacząć pytać młodych rodziców, jak się mają w głębszym sensie, tak, by nie dostać odpowiedzi, że wszystko gra. Musimy poznać objawy, symptomy, zagrożenia i plany wsparcia w kontekście zaburzeń po porodzie. Musimy przełamać tabu i przerwać milczenie, musimy zacząć dzielić się naszymi historiami i pokazać innym, że nie są same. [...] W razie, gdyby nikt ci tego nie powiedział – naprawdę świetnie sobie radzisz. Jesteś kochana i jesteś wartościowa. Nie jesteś sama. [...]" – napisała Kathy na Facebooku. Nie lekceważ objawów depresji Na depresję poporodową cierpi około 10-15% kobiet. Większość z nich choruje po urodzeniu pierwszego dziecka. Nieleczona depresja może się pogłębiać i trwać latami, dlatego tak ważne jest postawienie prawidłowej diagnozy i leczen…

imgZ2QkNs-80e57bd.jpg
width: 697
height: 424

Nie zgadniesz, ile mam czuje się samotnie. Nie jesteś w tym sama!
type: item
date: 2017-03-08T10:25:23.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
subject: samotne macierzyństwo
subject: samotność
description: Jak często myślisz, że brakuje ci kogoś, z kim mogłabyś porozmawiać, napić się herbaty? Uczucie samotności towarzyszy większości mam!
encoded: Aż 9 na 10 mam deklaruje, że po urodzeniu dziecka czuje się samotnie – wynika z badania przeprowadzonego przez brytyjski portal dla mam ChannelMum.com. Większość mam, aż 80 proc., przyznała, że potrzebuje koleżanek, które też są mamami i które zrozumieją ich problemy. 30 proc. z nich nie ma jednak odwagi, żeby zrobić pierwszy krok i zacząć rozmowę z inną mamą. W związku z wynikami ankiety ChannelMum rozpoczęło akcję "Nie Jesteś Sama" (org. "You Are Not Alone"). Głównym celem akcji jest uświadomienie mamom, że nie są same ze swoimi uczuciami i wątpliwościami oraz zachęcenie ich do budowania relacji z innymi mamami. Autorzy akcji mają dla mam pięć rad: Idź z dzieckiem na zajęcia dla maluchów i usiądź obok mamy, która przyszła sama. Idź do parku i porozmawiaj z mamą, którą siedzi sama. Uśmiechaj się do każdej mamy, jaką widzisz. Poproś o numer telefonu którąś z poznanych dziś mam. Napisz do niej i umówcie się na kawę. "Nie da się wychować dziecka w samotności, nie da się każdego dnia dawać z siebie wszystkiego. Czuję, że jako rodzice nigdy nie powinniśmy nosić w sobie naszych radości i smutków. To piękne, kiedy możemy się tym podzielić" – przyznała Margaret, mama dwójki dzieci, która we wzruszający sposób opisała, jak bardzo izolujące może być macierzyństwo. Jeśli wy też czujecie się samotne, skorzystajcie z rad autorek akcji "Nie Jesteś Sama". Przełamcie strach i zróbcie pierwszy krok. Uwierzcie, że większość z mam czuje dokładnie to samo, co wy, tylko boi się o tym otwarcie powiedzieć. Zobacz także: 8 sytuacji, w których czujesz się niesamowicie samotna Źródło: channelmum.com

imgqLZc7P-7e67b96.jpg
width: 1024
height: 683

Dlaczego ważne jest nazywanie emocji u dziecka - obejrzyj film
type: item
date: 2017-01-25T12:34:17.000Z
creator: agrinberg
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wideo
subject: Wychowanie
subject: emocje
subject: emocje dziecka
subject: emocje mamy
description: Jak nauczyć dziecko nazywania emocji i radzenia sobie z ich okazywaniem? Zobacz porady psychologa dziecięcego
encoded: - W rozwoju emocjonalnym dziecka ważne jest, by nazywać emocje dziecka - uważa Dominika Słomińska, psycholog dziecięcy. Jak to robić? Należy mówić: jestem dumna z ciebie, bo sam posprzątałeś zabawki podoba mi się, jak założyłeś sam kurtkę domyślam się, że jesteś smutny, bo brat zabrał ci zabawkę, którą się bawiłeś jesteś dzielnym przedszkolakiem, bo samodzielnie zjadłeś obiadek jestem zadowolona jak ładnie potrafisz się bawić z rodzeństwem widzę, że jesteś zły na mnie, że zabroniłam ci już oglądać bajki widzę, że jesteś zawstydzony. - Takie nazywanie emocji uczy dziecko je lepiej rozpoznawać i w konsekwencji pokazywać je światu - mówi Dominika Słomińska, psycholog dziecięcy. - Nie ma złych i dobrych emocji. Emocje po prostu są. A złe mogą być sposoby ich okazywania i tego należy nauczyć dziecko: zredukować napięcie. Polecamy: Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka? Dziecko nielubiane w przedszkolu, jak możesz mu pomóc? Trudne rozmowy z dzieckiem, co mówić?

imgxxyYfF-3778f7e.jpg
width: 600
height: 360

Wybaczyć sobie – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
type: item
date: 2016-09-28T14:00:32.000Z
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: emocje mamy
subject: mama nieidealna
subject: okiem mamy
description: Przeczytałam w sieci najsmutniejszy felieton na świecie. Tekst mamy kilkulatków, która wylicza swoje winy, powtarzając jak litanię na końcu każdego akapitu: nienawidzę siebie, nie potrafię sobie wybaczyć.
encoded: Winy nasze powszednie. Nic specjalnego. Nie ma co liczyć na wyznania patologicznej matki z pierwszych stron tabloidu. „Włączałam bajki, żeby mieć spokój. Nie chciało mi się wyjść na plac zabaw. Nie piekę ciasta. Nakrzyczałam. Nie pozwoliłam wybrać skarpetek, bo nie było czasu”. Ręka do góry, która z nas nie jest winna tych czy setki innych grzechów? Komu zawsze się chciało, kto nigdy nie nakrzyczał, kto naprawdę nie włącza bajek nawet wieczorem po całym dniu spędzonym z zakatarzonym, marudnym maluchem? Kto zawsze radośnie biegnie na podwórko i co sobota piecze ulubione ciasto? Matka to taki dziwny gatunek człowieka, który zawsze robi coś źle i zawsze ktoś go za coś obwini. Może i świetnie bawi się w sklep, ale za to dała córce frytki! Może wspaniale gotuje, ale syna widziano z tabletem w ręku, gdy ona sobie czytała. Może potrafi zorganizować przyjęcie urodzinowe z domowym tortem i szukaniem skarbów, ale co z tego, skoro za nic w świecie nie pójdzie do parku linowego? A jeśli, przypadkiem, nikt matce nic nie zarzuci, to już ona sama najlepiej znajdzie w sobie coś, do czego można się przyczepić. Rachunek sumienia wypada niewesoło. Nakrzyczałam nie raz i nie dwa. Tak długo specjalnie odwlekałam wycieczkę do wesołego miasteczka, aż zardzewiałe karuzele zapakowały się do ciężarówek i odjechały. Karmię frytkami i przymykam oko na chipsy kupione w drodze ze szkoły. Zdarza mi się podnieść nieprzytomny wzrok znad książki i zapytać: „Co mówiłeś?” po kwadransie brzęczącej mi w tle wyliczanki podwórkowych i szkolnych niepowodzeń. Zamiast uszyć kostium Rzymianki, wygrzebałam z szafy prześcieradło i owinęłam nim dziecko, dość niedbale zresztą. Telewizor włączałam tak długo, że do dziś potrafię zaśpiewać piosenkę tytułową z serialu o Bobie Budowniczym i tego drugiego o syrenkach (i być może będą to jedyne piosenki, jakie, złożona demencją, będę umiała za 50 lat zaśpiewać prawnukom). A do tego… – Nigdy nie miałam domku na drzewie! – wysyczała oskarżycielsko Mała Zo. To prawda. Ogró…

imgAaxuAs-1bed561.jpg
width: 1024
height: 683

Bycie 30-letnią mamą jest fantastyczne! Dlaczego? Poznaj 10 powodów
type: item
date: 2016-09-16T11:27:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ciąża po 30
subject: emocje mamy
subject: macierzyństwo
subject: wychowanie dziecka
description: Kiedy jesteś 30-letnią mamą, znasz swoją wartość, mówisz to, co myślisz i potrafisz cieszyć się z małych rzeczy. Być może każda mama jest taka?
encoded: "Jestem po 30. i chociaż czasem tęsknię za bajeczną wolnością poprzedniej dekady, muszę przyznać, że życie nie jest takie złe. Właściwie, uwielbiam życie po 30." – pisze Julia, mama 2 dzieci. Przeczytajcie, dlaczego: 1. Mówisz, co myślisz Kiedy masz 30 lat, wiesz, co to wolność słowa. Możesz mówić to, co naprawdę myślisz. Nie przejmujesz się, czy ktoś cię lubi, czy nie. Wiesz, że nie każda nowo poznana osoba musi być twoim przyjacielem. Kiedy jesteś mamą, nie masz zbyt wiele wolnego czasu. 2. Znasz priorytety Kiedy jest się rodzicem, rodzina jest zawsze na pierwszym miejscu. To, co kiedyś spędzało sen z powiek, przestało mieć znaczenie. Rachunki, pranie, zajęcia dodatkowe – to prawdziwe problemy, z którymi musisz się zmierzyć. 3. Umiesz śmiać się z siebie Kiedy umiesz śmiać się z siebie i swoich błędów, życie jest łatwiejsze. Niestety, to umiejętność, która przychodzi z czasem. Wiesz, że jesteś kim jesteś, lubisz siebie i nie musisz niczego udowadniać. 4. Wiesz, co to wdzięczność Wdzięczność jest uczuciem, do którego trzeba dojrzeć. Kiedy masz 30 lat, przeżyłaś wiele załamań i trudnych chwil, potrafisz docenić pomoc i wsparcie. Nie tylko najbliższych, ale również zupełnie obcych osób. 5. Odcinasz się od porażek Nie skupiasz się już na porażkach, zaczynasz dostrzegać więcej pozytywnych stron. Wiesz, że jesteś silna i nawet z trudnej sytuacji wyjdziesz obronną ręką – w końcu masz dla kogo walczyć. Zobacz także: Tak wygląda macierzyństwo bez lukru 6. Jesteś kreatywna Nie masz ograniczeń. Możesz mówić to, na co masz ochotę (patrz wyżej), więc nie boisz się wyrażania opinii i emocji. Malujesz, piszesz dziennik albo bloga, gotujesz, czytasz - robisz to, co chcesz, z wielką pasją. 7. Cieszysz się z małych rzeczy Gdy słyszysz śmiech swoich pociech, które wspólnie się bawią, sama zaczynasz się uśmiechać. To ten rodzaj radości, która przychodzi z czasem. Godzina dla siebie i kawa z przyjaciółką, spacer z rodziną w parku czy piątka ze sprawdzianu – kiedyś nie sądziłaś, że te m…

imgtyBztW-26b5e43.jpg
width: 1024
height: 731

"Przestałam karmić piersią i jestem zdruzgotana" – wyznaje mama 2 dzieci
type: item
date: 2016-09-16T09:19:00.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: czas dla dziecka
subject: emocje mamy
subject: karmienie piersią
subject: odstawianie od piersi
description: Jak czuje się mama, której dziecko odzwyczaja się od piersi?
encoded: Gdy dziecko postanawia zrezygnować z piersi, mama ma prawo czuć się smutna i przygnębiona. Przeczytajcie, jak opisała ten stan młoda mama, odstawiająca od piersi 15-miesięcznego synka. Koniec karmienia = koniec czułości? Właśnie skończyłam karmić piersią mojego 15-miesięcznego synka i szczerze mówiąc, jestem zdruzgotana. Widzicie, jestem jedną z tych szczęściar, które nigdy nie miały problemów z karmieniem piersią. Moje dzieci od razu przyssały się do piersi, karmienie było łatwe. Nigdy nie miałam problemów z laktacją, zapalenia sutków czy nawet poranionych brodawek! Szaleństwo, prawda?! Nie chcę wyjść na kogoś, kto się chwali. Chcę tylko wyjaśnić, dlaczego tak bardzo to kochałam. To było łatwe, naturalne. Kiedy urodziła się moja córka, położyłam ją przy piersi. Szukała noskiem tego, na czym jej zależało, a jak już znalazła, to samo poszło! Nie przejmowałam się, że na początku potrzebowała 1,5 godziny na jedzenie z jednej piersi. Oglądałam w tym czasie Chirurgów (tak, wciąż zależy mi na Meredith i Dereku). Mogłabym zagubić się w jej ślicznej, malutkiej twarzyczce – nie sprawdzałam nawet swojego telefonu. Tak samo było z moim synem – może nawet intensywniej, bo wiedziałam, że to moje ostatnie dziecko. Ostatni podjadacz jest najsłodszy Rozstałam się z mężem zaraz po narodzinach synka, więc sama musiałam zająć się niemowlakiem i 3-latką. Karmiłam nocami i uspokajałam ich, kiedy się budzili. Chociaż to było wyczerpujące, scalało naszą małą rodzinę. Jeszcze bardziej zaczęłam doceniać czas spędzony z synkiem przyssanym do mojej piersi. Był bardzo szybki – jak to chłopak – więc chłonęłam te krótkie chwile, które spędzaliśmy razem. W moim domu panowała zasada, że kiedy mama karmi, córeczka nie może być w tym czasie w pokoju. Nie zawsze się to udawało – często wczołgiwała się do pokoju tak, żebym jej nie widziała, jednak najczęściej szanowała moją decyzję. To był nasz czas, cudowna chwila, kiedy to małe ciałko było idealnie wpasowane w moje. Miał wtedy taki błogi wyraz twarz…

imgnzrtmC-86de77b.jpg
width: 1024
height: 683