Nie może znieść, gdy dziadkowie biorą jej dziecko na ręce. „Skręca mnie w środku”
Dziadkowie chcą przytulić wnuka, dać buziaka w czoło, ponosić go na rękach. Dla wielu rodzin to zupełnie naturalne gesty. Są jednak mamy, które przyznają, że w takich sytuacjach czują narastający niepokój, złość, a czasem nawet zazdrość.
Na stronie „Mamy Mamom” pojawiło się anonimowe wyznanie młodej mamy, która opisała emocje towarzyszące wizytom u dziadków. Choć – jak sama podkreśla – zarówno jej rodzice, jak i teściowie bardzo kochają wnuka i chcą dla niego jak najlepiej, ona sama nie potrafi czerpać z tych spotkań spokoju. „Mam problem z wizytami u teściów oraz rodziców – wszyscy kochają wnuka i chcą dla niego najlepiej. Jednak ja odczuwam dużo negatywnych emocji, jak tylko zrobią coś nie po mojej myśli”. Autorka wymienia sytuacje, które wywołują w niej największy dyskomfort. Przeszkadza jej, gdy dziadkowie całują dziecko w główkę lub stópki, biorą je na ręce bez pytania albo odchodzą z nim w inny kąt pokoju. „Skręca mnie w środku, że dziecko znika mi z pola widzenia, że jest traktowane, noszone, zabawiane inaczej niż uważam za słuszne”. Jednocześnie kobieta zdaje sobie sprawę, że jej reakcje mogą wydawać się przesadzone. „Sama nie wiem, z czego to wynika, może jakaś niepewność, zazdrość, że dziecko u nich jest grzeczniejsze itp.” „Miałam dokładnie tak samo” Pod wpisem szybko pojawiły się setki komentarzy. Co ciekawe, wiele kobiet nie oceniało autorki, ale przyznało, że doskonale zna podobne emocje: „A ja to rozumiem, miałam tak przez pierwszy rok mojego dziecka. Skręcało mnie, jak teściowa robiła cokolwiek z moim dzieckiem, mimo tego, że robiła wszystko z czystej miłości i nigdy w życiu córki nie skrzywdziła. Po prostu tak było i tyle. Od męża słuchałam, że przesadzam, a mi przeszkadzało to strasznie”. Niektóre mamy zwracały uwagę, że szczególnie w pierwszych miesiącach po porodzie silna potrzeba kontrolowania otoczenia dziecka może mieć związek z ogromnymi zmianami hormonalnymi, zmęczeniem i naturalnym instynktem opiekuńczym. Pojawiały się jednak również głosy zachęcające autorkę do rozmowy ze specjalistą, jeśli takie emocje utrzymują się długo i zaczynają utrudniać codzienne funkcjonowanie lub relacje z bliskimi. A może to po prostu kwestia granic? W dyskusji nie zabrakło też komentarzy osób, które uważały, że rodzice mają pełne prawo wyznaczać zasady dotyczące kontaktu z dzieckiem. Inni zwracali uwagę, że granice są ważne, ale równie ważne jest zastanowienie się, z czego wynikają nasze reakcje: „Myślę, że wiele mam ma podobne odczucia, zwłaszcza na początku. Masz prawo stawiać granice, ale jeśli dziadkowie kochają wnuka i nie robią nic, co mu szkodzi, to warto zastanowić się, czy to bardziej kwestia ich zachowania, czy Twoich emocji. To, że dziecko dobrze czuje się z dziadkami, nie umniejsza Twojej roli jako mamy”. Dlaczego tak wiele mam odnajduje się w tej historii? Psychologowie od lat podkreślają, że po narodzinach dziecka u wielu kobiet pojawia się bardzo silna potrzeba chronienia go. To naturalny mechanizm, który pomaga budować więź i dbać o bezpieczeństwo niemowlęcia. U części mam z czasem słabnie, u innych utrzymuje się dłużej, zwłaszcza jeśli towarzyszy mu przemęczenie, stres lub brak poczucia wsparcia. To nie oznacza jednak, że każda niechęć do oddawania dziecka w ramiona dziadków jest czymś niepokojącym. Czasem jest to po prostu etap, który mija wraz z kolejnymi miesiącami i rosnącym poczuciem bezpieczeństwa. Popularność tego wpisu pokazuje, że temat dotyka znacznie większej liczby rodzin, niż mogłoby się wydawać. Z jednej strony są mamy, które czują ogromny dyskomfort, gdy ktoś zajmuje się ich dzieckiem inaczej niż one same. Z drugiej – dziadkowie, którzy często chcą jedynie okazać wnukowi czułość i nie rozumieją, dlaczego ich gesty spotykają się z oporem. Zobacz także: Dziadkowie wypinają się na wnuki w wakacje, a potem płacz, że nikt ich nie odwiedza. „Sami są sobie winni” „Córka wykorzystuje mnie do opieki nad wnukami, chociaż stać ją na nianię. W końcu się postawiłam, ale szybko tego pożałowałam” „Wychowałam rozpuszczone egoistki, które nie chcą mi dać wnuków. Pewnie szklanki wody na starość też nie dostanę”
„Dziadkowie zabrali Julkę do Krynicy Morskiej, a wrócili sami”. Mama nie może wybaczyć teściom tego, co się wydarzyło
„Serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. Myślałam, że Julka śpi w samochodzie, ale fotelik był pusty. Teściowa patrzyła na mnie z taką miną, jakby wiedziała, że to, co zaraz powie, doprowadzi do dzikiej awantury. A ja resztki energii wkładałam w to, żeby utrzymać się na nogach. Zdążyłam tylko wykrzyczeć, żeby powiedzieli mi, gdzie jest moja córka” – pisze Anna.
Dla wielu rodziców dziadkowie są w czasie wakacji ogromną pomocą. Dziecko odpoczywa, poznaje nowe miejsca, a mama i tata mogą choć na chwilę złapać oddech. Czasem jednak jedna decyzja potrafi zamienić długo wyczekiwany wyjazd w rodzinny konflikt, który trudno będzie naprawić. Teściowie Anny (imię zmienione na jej prośbę) mieli zabrać wnuczkę na tydzień do Krynicy Morskiej. Wrócili sami. „Chciałam, żeby miała piękne wspomnienia z dziadkami” Dzień dobry, ostatnio widziałam na Facebooku tekst o tym, że dziadkowie pojechali nad jezioro z wnuczką, a wrócili sami, i aż mi serce zamarło na chwilę, bo ja dokładnie coś takiego przeżyłam. Chodziło o moich teściów. Od początku wiedziałam, że relacja z moimi teściami nie będzie łatwa. Nigdy nie byliśmy bardzo blisko. Często miałam wrażenie, że zamiast wspierać mnie jako mamę, próbują pokazać, że wiedzą lepiej. Wiele razy się zdarzało, że podważali moje decyzje dotyczące wychowania mojej córki Julki. Kiedy ustalałam jakieś zasady, słyszałam, że przesadzam albo że „za naszych czasów dzieci tak nie miały”. Były sytuacje, kiedy prosiliśmy, żeby czegoś nie robić, a oni i tak robili po swojemu, tłumacząc, że przecież są dziadkami i chcą dla niej dobrze. Mimo wszystko zawsze uważałam, że kontakt z nimi jest dla Julki ważny. Dlatego, kiedy zaproponowali, że zabiorą ją na kilka dni nad morze, zgodziłam się. Naprawdę chciałam, żeby miała fajne wspomnienia. „Julka odliczała dni do wyjazdu” Córka była zachwycona. To miał być jej pierwszy taki dłuższy wyjazd bez nas. Pakowała sama plecak, wybierała sukienki, byłyśmy nawet kupić nowe kostiumy, bo ze starych wyrosła. Kilka razy pytała, czy na pewno będzie mogła wejść do morza. Teściowie pojechali z nią do Krynicy Morskiej. Pierwsze dni wyglądały dobrze. Dostawałam zdjęcia – Julka na plaży, Julka jedząca gofra, Julka budująca zamki z piasku. Byłam spokojniejsza. Myślałam sobie nawet, że może niepotrzebnie tak często martwię się o nasze relacje i warto dać im więcej przestrzeni. Nie wiedziałam jeszcze, co wydarzy się później. Kilka dni po ich przyjeździe do Krynicy Morskiej pojawili się tam wieloletni przyjaciele moich teściów. Przyjechali ze swoją wnuczką, sześcioletnią Hanią. Dziewczynki ponoć od razu się polubiły. Julka opowiadała później, że razem budowały zamki z piasku, bawiły się na placu zabaw i wieczorami wymyślały różne zabawy. Cieszyłam się, że poznała kogoś nowego i że dobrze spędza czas. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam, że ta znajomość stanie się powodem całej awantury. „Mieli ją przywieźć do domu” Z góry było ustalone, że są w Krynicy tydzień. My kilka dni po ich powrocie mieliśmy jechać do Turcji na wczasy, więc wszystko było ustalone. Miałam jeszcze mieć czas na zrobienie prania itd. Tego dnia przygotowałam obiad, czekałam na córkę. W pewnym momencie zobaczyłam samochód teściów pod domem. Wyszli sami. Pomyślałam, że może Julka śpi w aucie. Podeszłam bliżej. Samochód był pusty. Zapytałam: „Gdzie jest Julka?”. Teściowa odpowiedziała spokojnie: „Została jeszcze kilka dni nad morzem”. Do dziś pamiętam, jak zareagowałam. Jak serce podeszło mi do gardła, żołądek się ścisnął. „Podjęli decyzję za mnie” Okazało się, że ci znajomi teściów zostawali jeszcze kilka dni w Krynicy i zaproponowali, żeby Julka została razem z Hanią. Dziewczynki bardzo się ze sobą zżyły, a teściowie uznali, że szkoda przerywać im zabawę. Tylko że nikt nie zapytał mnie, czy się na to zgadzam. Nikt nie zadzwonił. Nikt nie powiedział: „Mamy taki pomysł, co ty na to?”. Po prostu zdecydowali. Zaczęłam wtedy na nich krzyczeć, zaczęłam płakać, no jak szalona się zachowywałam. Prawie się osunęłam na ziemię, resztki energii wpakowałam w ustanie o własnych siłach. A teściowa tylko powtarzała: „Nie przesadzaj. Ona jest szczęśliwa. Przecież nic złego się nie dzieje”. Tylko że dla mnie właśnie coś się wydarzyło. Znowu poczułam, że moje zdanie jako mamy nie ma dla nich większego znaczenia. Wiem, że wiele osób powie: „Przecież Julce nic się nie stało, była z dziadkami, miała świetną zabawę”. Ale tak naprawdę została z obcymi dla mnie ludźmi. Więc chodzi o bezpieczeństwo, a chodzi też o granice. O ustalenia. Najbardziej boli mnie to, że ta sytuacja wpisuje się w coś, co trwa od lat. Oni często uważają, że wiedzą lepiej ode mnie, bo wychowali własne dzieci. Wszystko się dobrze skończyło, pojechaliśmy po Julkę następnego dnia i potem się szykowaliśmy na Turcję, ale i tak najadłam się tyle strachu, że nikt tego nie zrozumie, kto tego nie przeżył. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Relacja dziadków z wnukami może być niezwykle cenna, a wspólne wyjazdy często budują wyjątkową więź. Jednocześnie bliskość nie oznacza przejęcia roli rodziców – to oni ustalają najważniejsze zasady i podejmują decyzje dotyczące dziecka. W sytuacjach takich jak przedłużenie wyjazdu czy zmiana wcześniejszych ustaleń kluczowa jest rozmowa i zgoda rodziców. Nawet jeśli intencją dziadków jest sprawienie dziecku radości, działanie bez porozumienia może zostać odebrane jako przekroczenie granic. Czytaj także: Dziadkowie nie chcą zajmować się wnukami w wakacje. „Teściowie wolą jechać do Egiptu, a chciałam im nawet zapłacić” „Gdy zaszłam w ciążę, moja matka wyparła się własnego wnuka. Uważała, że jest za młoda na bycie babcią” „Mąż wrócił z pustym fotelikiem, a miał przywieźć Hanię od dziadków. Gdy usłyszałam, gdzie została, zrobiło mi się słabo”
„Marzyłam, by syn był magistrem. On chce iść do zawodówki i zostać mechanikiem, jak jego ojciec-robol”
„Zmarnuje sobie życie” – pomyślałam, kiedy syn oznajmił mi, że zamiast liceum, wybiera zawodówkę. Po latach czerwonych pasków, konkursów i planów o studiach usłyszałam, że chce zostać mechanikiem samochodowym. Jak jego ojciec. Ten sam ojciec, który całe życie przepracował w cudzym warsztacie i nigdy niczego wielkiego nie osiągnął.
Jeszcze kilka miesięcy temu byłam pewna, że moje dziecko ma przed sobą zupełnie inną przyszłość. Syn od pierwszej klasy był wzorem ucznia. Czerwony pasek co roku, świetne zachowanie, nauczyciele go uwielbiali. Nigdy nie miałam telefonów ze szkoły, że coś przeskrobał. Wręcz przeciwnie – słyszałam, że pomaga słabszym uczniom, angażuje się w życie klasy, działa w samorządzie. W domu też nie sprawiał problemów. Dlatego byłam przekonana, że po podstawówce pójdzie do dobrego liceum. Marzyłam o tym, że skończy studia. Że będzie pierwszym magistrem w naszej rodzinie. Może farmaceutą albo weterynarzem, bo świetnie radzi sobie z biologią i chemią, a zwierzęta kocha od dziecka. Wydawało mi się, że to oczywista droga. Tymczasem kilka dni po egzaminie ósmoklasisty oznajmił mi spokojnie przy obiedzie, że zmienił plany. Usłyszałam: „Mamo, chcę iść do zawodówki. Na mechanika samochodowego”. Myślałam, że żartuje. „Nie będę siedział za biurkiem” Najgorsze jest to, że on naprawdę uważa, że podejmuje dobrą decyzję. Powiedział, że szkoła go męczy, że nie widzi siebie na studiach i że chce „robić coś konkretnego”. Stwierdził, że mechanicy dobrze zarabiają, że samochody go interesują i że chce przekuć pasję w zawód. Brzmiało to niemal jak wyuczona przemowa z internetu. Albo coś, co mu nawkładał do głowy ten jego tatuś, samozwańczy król silników. Próbowałam mu tłumaczyć, że dziś każdy ambitny młody człowiek idzie do liceum, potem na studia. Że po zawodówce ludzie często stoją w miejscu całe życie. Że człowiek haruje fizycznie od rana do wieczora, a potem i tak ledwo wiąże koniec z końcem. Ale on tylko wzruszył ramionami. Najbardziej boli mnie to, że wzorem stał się dla niego jego ojciec. Ojciec weekendowy. Alimenty płaci, czasem zadzwoni, zabierze go raz na dwa tygodnie do kina albo do warsztatu. I oczywiście syn widzi tylko tę „fajną” stronę. Smar, samochody, narzędzia i męskie rozmowy. Nie widzi tego, że jego ojciec całe życie był zwykłym robolem. Nigdy niczego się nie dorobił. Nawet własnego warsztatu nie utrzymał, bo pieniądze przeciekały mu przez palce. Dziś pracuje u swojego szwagra i ledwo ciągnie. A mój syn patrzy na niego jak na bohatera. Całe życie chciałam dla niego więcej Nie będę udawać, że sama zrobiłam wielką karierę. Nie mam studiów, pracuję w sklepie. Dorabiam sprzedażą ubrań przez internet i jakoś sobie radzę. Ale właśnie dlatego tak bardzo zależało mi, żeby moje dziecko miało lepiej ode mnie. Człowiek całe życie słyszy, że edukacja to jedyna droga do awansu. Że trzeba się uczyć, zdobywać wykształcenie, rozwijać się. Więc pilnowałam lekcji, woziłam na konkursy, siedziałam po nocach nad projektami. Gdy inni rodzice machali ręką, ja walczyłam o jego przyszłość. I po co? Żeby teraz usłyszeć, że on chce wymieniać olej i naprawiać silniki? Mam wrażenie, że młodzież kompletnie przestała mieć ambicje. Dziś modne stało się mówienie, że „studia nic nie dają”, że „fach w ręku jest ważniejszy”. Tylko że potem ci sami ludzie mają pretensje do świata, że ciężko pracują fizycznie i wszystko ich boli po czterdziestce. Czuję, jakby przekreślił wszystkie moje marzenia Najbardziej boli mnie to, że ja naprawdę wierzyłam w jego potencjał. Myślałam, że wychowuję przyszłego lekarza, naukowca albo chociaż człowieka z tytułem magistra. Kogoś, kto wyrwie się z tego naszego zwykłego życia. A on świadomie wybiera dokładnie to samo, od czego chciałam go uchronić. Może brzmię okropnie, ale nie potrafię się z tym pogodzić. Czuję złość, rozczarowanie i zwyczajny żal. Bo mam wrażenie, że całe moje starania właśnie przegrały z zapachem benzyny i weekendami spędzonymi w warsztacie jego ojca. Zobacz także: Ugotowała dziecku suchy makaron, bo nie chciało kotlecika. Oburzona babcia: „Dzisiejsi rodzice są słabi”
„Mamusiu, przepraszam, że budzę cię w nocy”. Ten list niemowlaka to wyciskacz łez
Gdyby Twój maluszek umiał mówić, powiedziałby właśnie to. To poruszające słowa, które przypominają, że dziecko najbardziej na świecie potrzebuje jednego: miłości swojej mamy.
Droga Mamusiu, gdybym potrafił mówić, najpierw chciałbym Cię przeprosić. Za wszystkie noce, podczas których nie pozwalam Ci spać. Za płacz, który pojawia się nagle i trwa tak długo, że sama jesteś już bezradna i zmęczona. Przepraszam, że budzę Cię w nocy, kiedy jestem głodny, kiedy boli mnie brzuszek, kiedy mam mokrą pieluszkę albo po prostu się boję. Wiem, że czasem marzysz o chwili ciszy i odpoczynku. Przepraszam, że nie umiem jeszcze powiedzieć, czego potrzebuję. Że płacz to mój jedyny sposób, by Cię zawołać. Że płaczę, bo jest mi za gorąco, za zimno albo przeszkadza mi zatrzask od ubranka. Dla Ciebie to może wydawać się drobiazgiem, ale dla mnie to cały świat. Przepraszam też za to, że tak trudno Ci teraz znaleźć chwilę dla siebie. Nawet zwykła kawa, spokojny prysznic czy rozmowa z tatą bywają wyzwaniem, bo ciągle wołam właśnie Ciebie. Wiem, ile wysiłku kosztuje Cię macierzyństwo. Wiem, że odkąd pojawiłem się na świecie, oddałaś mi ogromną część swojego życia. Wiem, że czasem tęsknisz za życiem, które straciłaś. „Dziękuję, że jesteś obok” Chciałbym Ci też podziękować. Dziękuję, że przyjęłaś mnie z miłością, jeszcze zanim pojawiłem się na świecie. Przez dziewięć miesięcy czułem się przy Tobie bezpieczny. W Twoim brzuszku było ciepło, spokojnie i dobrze. Niczego się nie bałem, bo Ty chroniłaś mnie przed całym światem. Kiedy się urodziłem, wszystko nagle stało się obce. Jasne światło, hałas, nowe dźwięki — byłem zagubiony i przestraszony. Najbardziej brakowało mi znajomego bicia Twojego serca. Dlatego płakałem. Szukałem Twojego zapachu, głosu i dotyku. Wiedziałem, że Cię odnajdę, mimo że zobaczę Cię po raz pierwszy. Pamiętam moment, kiedy pierwszy raz wzięłaś mnie na ręce. Wtedy poczułem spokój. Jakbym znów wrócił do domu. Wiem, że byłaś zmęczona i obolała. Może sama się bałaś. Ale kiedy spojrzałaś na mnie po raz pierwszy, widziałem w Twoich oczach tylko miłość. „Nie potrzebuję idealnej mamy” Dziękuję Ci za każdą chwilę troski. Za noszenie mnie, przytulanie i uspokajanie, kiedy płaczę. Za karmienie mnie — nieważne, w jaki sposób. Najważniejsze, że dzięki Tobie nie jestem głodny i czuję się bezpiecznie. Dziękuję, że przychodzisz do mnie nawet wtedy, gdy ledwo masz siłę wstać. Że mimo zmęczenia nadal potrafisz się do mnie uśmiechnąć. Możliwe, że kiedy dorosnę, nie będę pamiętać tych wszystkich małych rzeczy, które teraz dla mnie robisz. Ale Twoja miłość zostanie we mnie na zawsze. To ona będzie budować mnie każdego dnia, nawet jeśli tego nie widać. I chcę, żebyś wiedziała jeszcze jedno. Nie potrzebuję idealnego domu, perfekcyjnie poukładanych rzeczy ani najdroższych zabawek. Nie potrzebuję modnych gadżetów ani sterty nowych ubranek. Najbardziej potrzebuję Ciebie. Twojej bliskości, czułości i miłości. Kocham Cię, mamusiu. Twój niemowlak Zobacz także: „Urodziłam jedno dziecko, a w domu mam dwoje. Mąż nawet palcem nie kiwnie przy małej”
Toksyczna matka zawsze robi tę 1 rzecz, gdy targają nią emocje. Tak wykoleja dziecko
Wylewanie własnych żali i frustracji na dziecko to najprostszy sposób, by zaszczepić w nim wieczny lęk i poczucie winy za błędy dorosłych. Choć każda z nas ma prawo do słabości, to jedna konkretna reakcja w chwilach kryzysu potrafi bezpowrotnie zniszczyć kruchą konstrukcję psychiczną rozwijającego się małego człowieka.
Nikt z nas nie jest robotem ze stali. Mamy prawo do gorszych dni, do zmęczenia, a widok płaczącej mamy nie musi być dla malucha traumą − uczy go przecież, że smutek jest naturalną częścią życia. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy matka, zamiast po prostu przeżywać swoje trudne chwile, zaczyna nieświadomie używać własnego dziecka jako tarczy lub terapeuty. Ta jedna, destrukcyjna rzecz, którą robi toksyczna matka, gdy targają nią silne emocje, to tak zwana parentyfikacja, czyli całkowite odwrócenie ról w rodzinie. Zamiast być dla swojej pociechy bezpieczną przystanią, opoką i przewodnikiem, taka osoba staje się bezradną ofiarą, która oczekuje od kilkulatka opieki, zrozumienia i emocjonalnego wsparcia. To moment, w którym dorosłe problemy − od kłopotów finansowych, przez kryzysy małżeńskie, aż po konflikty w pracy − zostają zrzucone na barki istoty, której układ nerwowy dopiero się kształtuje. Dziecko wciągnięte w ten mechanizm zostaje odarte z beztroski i zmuszone do wejścia w buty dorosłego, co dosłownie zaburza jego rozwój. Dorosły w ciele malucha, czyli mechanizm niszczenia dziecięcej beztroski Jak to wygląda w praktyce? Wyobraźmy sobie sytuację, w której domowy budżet pęka w szwach albo w małżeństwie pojawiają się ciche dni. Dojrzały rodzic idzie wypłakać się przyjaciółce, szuka pomocy u psychologa albo rozmawia z partnerem za zamkniętymi drzwiami. Toksyczna matka idzie natomiast do pokoju swojego dziecka i zaczyna mu się zwierzać. „Tatuś znów mnie skrzywdził”, „Przez te rachunki pójdziemy z torbami”, „Nie wiem, co mam robić, chyba sobie nie poradzę” − te zdania, wypowiadane z pozycji bezradności, działają na psychikę malucha jak emocjonalna burza. Dziecko słyszy, że jego świat, który dotąd uważało za stabilny i bezpieczny, właśnie się rozpada, a osoba, która miała chronić, oczekuje od niego ratunku. Ten stan to obciążenie ponad siły. Mały człowiek nie posiada jeszcze struktur poznawczych, które pozwoliłyby mu zdystansować się od problemów dorosłych. On nie rozumie, że mama po prostu ma gorszy moment i zaraz jej przejdzie. Dla niego komunikat jest prosty: „Mama cierpi, dom jest zagrożony, muszę być silny i uratować mamę”. W tym momencie dziecko przestaje się bawić, przestaje uczyć i swobodnie eksplorować świat. Zaczyna chorobliwie kontrolować nastrój matki, staje się nadmiernie grzeczne, rezygnuje z własnych potrzeb, byle tylko nie przysparzać kolejnych zmartwień. To prosta droga do wykształcenia w dorosłym życiu syndromu permanentnego lęku, niskiego poczucia wartości i brania odpowiedzialności za cały świat kosztem własnego szczęścia. Wciąganie w konflikty dorosłych jako najwyższy wymiar rodzicielskiego egoizmu Innym, niemal podręcznikowym przejawem tego toksycznego zachowania jest robienie z dziecka sędziego lub powiernika w konfliktach między dorosłymi. Kiedy matką targają silne emocje po kłótni z mężem, partnerem czy nawet teściową, najgorsze, co może zrobić, to szukanie sojusznika w swojej córce lub synu. Zdania typu: „Zobacz, jak on nas traktuje”, „Powiedz ojcu, że nie chcę z nim rozmawiać” albo „Gdyby nie ty, już dawno bym od niego odeszła” to czysty szantaż emocjonalny. To zmuszanie dziecka do opowiedzenia się po jednej ze stron, co rozrywa jego serce na pół. Dziecko kocha oboje rodziców w sposób naturalny i pierwotny. Próba zniszczenia obrazu ojca w oczach dziecka, tylko dlatego, że matka czuje żal i złość, to najwyższy wymiar egoizmu. Taki młody człowiek dorasta w poczuciu rozdarcia i permanentnej winy. Czuje, że kochając tatę, zdradza mamę, a wspierając mamę, traci tatę. Toksyczna matka nie widzi, że jej chwilowa ulga po wygadaniu się dziecku zostawia w jego psychice głęboki ślad, który będzie leczyć przez lata na fotelach u terapeutów. Zdrowa granica szczerości, czyli jak płakać przy dziecku Gdzie w takim razie leży granica między zdrowym okazywaniem emocji a toksycznym obciążaniem? Kluczem do wszystkiego jest dawanie poczucia stabilności mimo wszystko. Rodzic ma pełne prawo okazywać emocje. Jeśli spotkała nas tragedia, jeśli jesteśmy skrajnie zmęczone lub smutne, nie musimy chować się w szafie, by uronić łzę. Dziecko może zobaczyć mamę, która płacze. Ważne jest jednak to, co zrobimy sekundę po tym, jak maluch zapyta: „Mamo, dlaczego płaczesz?”. Dojrzała, zdrowa emocjonalnie matka przytuli dziecko i powie: „Płaczę, bo jest mi smutno, dorośli też czasem płaczą. Ale nie martw się, to moja sprawa, odpocznę i sobie z tym poradzę. Ty jesteś bezpieczny”. To jest kluczowy komunikat! Pokazujesz dziecku emocję, ale jednocześnie zdejmujesz z niego jakikolwiek obowiązek naprawiania Twojego humoru. Dajesz mu jasny sygnał: „Ja jestem dorosła, ja rządzę tym statkiem i nawet jeśli teraz są fale, to ja trzymam ster”. Toksyczna matka zrobi coś zupełnie odwrotnego − zapłacze, osunie się na podłogę i pozwoli, by to dziecko ją tuliło, pocieszało i przynosiło chusteczki, czując na swoich małych barkach ciężar całego świata. Dbajmy o higienę naszych emocji i szukajmy wsparcia tam, gdzie jego miejsce − wśród dorosłych. Nasze dzieci mają prawo do bycia po prostu dziećmi. Zobacz też: 10 przykazań Montessori. Powtarzaj je jak mantrę, a wychowasz silne psychicznie dziecko
„Moje dziecko chodzi do państwowego przedszkola, a wakacje spędza na wsi. Czuję się jak najgorsza matka”
Brak pieniędzy nie jest najgorszy. Najbardziej boli mnie to, co widzę w oczach mojego dziecka, kiedy słucha opowieści innych dzieci. Wtedy czuję, że go zawodzę.
Mam 5-letniego syna. Chodzi do zwykłego, państwowego przedszkola. Nie dlatego, że tak wybrałam z przekonania czy ideologii, tylko dlatego, że na nic innego mnie nie stać. I choć rozum mówi mi, że to nie jest powód do wstydu, to serce podpowiada coś zupełnie innego. „Mamo, a ja kiedy pójdę na takie zajęcia?” W przedszkolu dzieci rozmawiają. To normalne. Opowiadają, gdzie były, co robiły, na jakie zajęcia chodzą. Jedno ma angielski trzy razy w tygodniu, drugie robotykę, trzecie basen, czwarte zajęcia z logopedą i jeszcze coś dodatkowego. Mój syn wraca i pyta: „Mamo, a ja też mogę iść na takie zajęcia?”. I ja za każdym razem czuję ścisk w gardle, bo wiem, że nie mogę powiedzieć „tak” tak po prostu. Muszę kombinować, tłumaczyć, odkładać temat, mówić, że „kiedyś”. Prawda jest taka, że nie mamy na to pieniędzy. Wakacje, które nie wyglądają jak z katalogu Najtrudniejszy jest temat wakacji. Kiedy inne dzieci opowiadają o samolotach, hotelach z basenem, morzu, górach i wyjazdach za granicę, mój syn mówi, że jedzie na wieś do dziadków. Wiem, że to nie jest nic złego. Wiem, że wieś, świeże powietrze, czas z dziadkami to coś wartościowego. Sama mam piękne wspomnienia z dzieciństwa. Ale jednocześnie czuję ukłucie wstydu. Bo wiem, że dla niego to nie jest wybór – to jedyna opcja. Nie stać nas na ferie zimowe, nie stać nas na wakacje w hotelu, czasem nawet weekendowy wyjazd jest problemem. Każdy taki plan to liczenie pieniędzy i zastanawianie się, z czego zrezygnować. Czuję się gorsza Najgorsze jest to porównywanie. Może nie powinnam, ale robię to cały czas. Widzę innych rodziców, którzy mogą zapewnić dzieciom więcej – więcej zajęć, więcej atrakcji, więcej możliwości. Wtedy zaczynam się zastanawiać, czy ja nie robię czegoś źle. Czy mój syn przez to nie straci. Czy kiedyś nie będzie miał do mnie żalu, że nie dostał tylu szans co inni. Bo dziś świat wygląda tak, jakby wszystko było inwestycją w dziecko. Każde zajęcia, każdy wyjazd, każdy kurs to „rozwój”, „szansa”, „lepsza przyszłość”. A ja nie jestem w stanie tego zapewnić. Czasem próbuję sobie tłumaczyć, że to nie jest najważniejsze. Że mój syn ma spokojny dom, uwagę, miłość, czas. Że czytamy razem książki, bawimy się, rozmawiamy. Że wakacje na wsi to nie gorsze wakacje, tylko inne. Ale potem przychodzi taki moment, jedno pytanie, jedno porównanie, jedno zdanie z przedszkola – i wszystko wraca. To poczucie, że mogłabym dać mu więcej, ale nie mogę. Że nie dlatego, że nie chcę. Tylko dlatego, że mnie nie stać. I chyba właśnie to boli najbardziej. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: „Puściłam córkę na nocowankę i to był błąd. Rodzice jej koleżanki zepsuli mi dziecko”
Nie jestem jak inne mamy: nie mam hybryd, ubieram się w Pepco. Czy to wstyd?
Kiedy patrzę na swoje odbicie w lustrze, widzę zmęczenie, które nie da się przykryć makijażem, ale też widzę mamę, która daje z siebie wszystko. I to jest dla mnie ważniejsze niż to, jak wyglądam na tle innych mam.
Nie jestem mamą z perfekcyjnych zdjęć ani z kolorowych magazynów. Nie mam idealnych brwi, paznokci robionych co trzy tygodnie ani szafy pełnej modnych ubrań. Częściej stoję w łazience z farbą do włosów za 12,99 niż w eleganckim salonie kosmetycznym, a moje majtki naprawdę pochodzą z Pepco, kupione przy okazji, między dziecięcymi skarpetkami a proszkiem do prania. Nie jestem „zrobiona”. Jestem obecna Czasem, gdy stoję pod szkołą w kurtce sprzed trzech sezonów, mijają mnie mamy w pięknych płaszczach, z idealnymi paznokciami i fryzurami, które wyglądają, jakby wyszły prosto od fryzjera. Złapię wtedy kontakt wzrokowy z którąś z nich i przez sekundę poczuję się gorzej, mniejsza, mniej „ogarnięta”. Ale ta chwila mija, kiedy moje dziecko podbiega do mnie z uśmiechem, jakby świat właśnie się zatrzymał, bo w końcu mnie zobaczyło. I w jego oczach nie ma moich odrostów, nie ma starego swetra, nie ma porównywania. Jest tylko radość, że przyszła mama. Nie jestem „zrobiona” od stóp do głów, ale jestem obecna w każdym jego dniu – w stresie przed klasówką, w rysunku, który trzeba dokończyć wieczorem, w bolącym brzuszku i w chwili, gdy trzeba po prostu przytulić się do mamy. To jest mój luksus, choć nikt nie pokazuje go w mediach społecznościowych. Moje życie to nie jest idealna estetyka Może nie mam czasu ani pieniędzy na regularne wizyty u kosmetyczki. Może nie ćwiczę codziennie jogi, nie piję kawy z mlekiem owsianym i nie kupuję butów za kilkaset złotych. Czasami mam wyrzuty sumienia, że nie wyglądam tak „idealnie” jak inne mamy, że gdy wchodzę na zebranie, to moja torebka jest zwykła, a fryzura byle jaka. Ale kiedy wracam do domu, w którym czeka na mnie wykrzyczane radośnie „mamo, chodź, pobawimy się”, przypominam sobie, że moje dzieci nie potrzebują mamy w wersji luksusowej. Potrzebują mamy, która potrafi wstać w nocy, która robi z nimi naleśniki w sobotę i która słucha, nawet jeśli sama ma w głowie tysiąc spraw. Moje życie nie jest estetyczne ani kolorystycznie spójne. Jest za to pełne prania na kanapie, kubków pozostawionych w różnych miejscach, bajek, które lecą za głośno, i śmiechu, który nagle przebija zmęczenie. Moje dzieci nie mają markowych ubrań ani drogich zabawek, ale mają mnie – taką, jaka jestem, często zmęczoną, czasem chaotyczną, ale kochającą ich całym sercem. I wiem, że za kilkanaście lat nie będą pamiętać, czy miałam hybrydy, ale będą pamiętać, że byłam blisko. Zwykłą mamę też można kochać najbardziej na świecie Nie jestem idealna. Nie jestem taka jak mamy z reklam, z Instagrama ani z poradników. Ale jestem mamą, która codziennie podnosi się z łóżka, nawet kiedy wszystko ją boli. Która biegnie na wywiadówkę po pracy, która kupuje tańsze rzeczy, bo ważniejsze są wycieczki szkolne, nowe buty na WF i składka na prezenty. Jestem mamą, która czasem płacze ze zmęczenia, ale potem wyciera łzy i wraca do stołu, żeby pomóc w zadaniu z matematyki. I chociaż wiem, że nie jestem taką mamą jak inne, to moje dzieci kochają mnie tak, jakbym była najlepszą wersją siebie. Może nie jestem idealna, ale jestem ich. A to jest wartość, której nie da się kupić w żadnym salonie beauty, nawet najbardziej luksusowym. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz także: Ta metoda przynosi ukojenie, gdy dziecko się złości. „Najpierw bądź obok, dopiero potem mów”
„Kciuki za debiutantów”. Mama szczerze opowiada o trudnościach adaptacji w przedszkolu. I wspiera rodziców
Adaptacja w przedszkolu czy żłobku nie należy do najłatwiejszych. Chociaż wiesz, że twojemu dziecku nie dzieje się krzywda i jest dobrze zaopiekowanie, to czasem łzy same cisną się do oczu. Alicja Kost, znana jako Mataja, dzieli się swoją historią i wspiera innych rodziców, których dzieci mają problemy z adaptacją dziecka w przedszkolu lub żłobku.
Alicja Kost publikująca w mediach społecznościowych jako Mataja podzieliła się z czytelniczkami osobistym wpisem, w którym opisuje swoje doświadczenia związane z adaptacją najmłodszego dziecka w przedszkolu. I jak przekonuje, jako rodzice nie powinniśmy sugerować się internetowymi poradami, bo... czasem życie jest bardziej skomplikowane. Trudne rozstania Mama wspomina zeszłoroczną adaptację swojego najmłodszego synka: „To był ten dzień kiedy nie chciał zostać, kiedy płakał i kiedy pani zabrała (wyrwała) go płaczącego ode mnie, bo ja naprawdę nie mogłam już dłużej stawać na uszach, żeby nasze rozstanie było radosne i mile. Musiałam iść ze względu na zobowiązania zawodowe, bo i tak byłam spóźniona. Popłynęłam z emocji, bo choć wiem, że młody ogarnie, to było mi z tym cholernie źle”. Te silne emocje zna chyba każdy rodzic dziecka w wieku przedszkolnym. I jak zauważa Mataja: „Nie każdego dnia mimo szczerych chęci możemy być z dzieckiem tak długo, aż nie poczuje się bezpieczne i zaopiekowane, i z uśmiechem zaprowadzić je za rączkę do sali”. „Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane” Blogerka ma świadomość, że wielu rodziców robi wszystko, aby adaptacja w przedszkolu lub żłobku przebiegała jak najłagodniej. Wielu szuka wsparcia na grupach i forach dla rodziców. Jednak jak przestrzega, te miejsca, zamiast pomóc, mogą wpędzić rodziców w poczucie winy. „[Rodzice – przyp. red.] siedzą na forach i grupach, które mają wspierać, ale czasami w tym wspieraniu wznoszą się na poziom jednorożców rzygających tęczą. Gdzie wszystko się da, gdzie jak coś nie pasuje, to trzeba zmienić przedszkole na lepsze, gdzie jak regulamin jest do pupy, to trzeba walczyć o swoje pazurami, gdzie jak coś gdzieś pójdzie nie tak gładko jak, w założeniach, > ani >. Tylko że w teorii wszystko się da, a w praktyce bywa gorzej. Nie zawsze się wszystko da. Nie każdy może wybrzydzać przy wyborze placówki. Życie tak ma, że jest bardziej skomplikowane niż scenariusze internetowego forumka”. Mataja dedykuje dodane do postu zdjęcie, na którym widać jej zapłakaną twarz tuż po rozstaniu z synkiem, wszystkim rodzicom, którym z tym trudno. „Bo czasem życie nie rzyga tęczą. Kciuki za debiutantów”, dodaje na koniec. My, jako mamy przedszkolaków, które nieraz z ciężkim sercem rozstawały się ze swoimi szkrabami w przedszkolnej szatni, przyłączamy się do słów Matai. Jeśli chcesz się podzielić swoją historią? Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy. Zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Źródło: Instagram@mataja_blog Piszemy też o: Policjanci eskortowali na sygnałach ciężarną kobietę do szpitala „Poznałam wspaniałego faceta, ale boję się mu powiedzieć, że mam adoptowaną córkę. Ala tyle przeszła, nie chcę jej skrzywdzić” „Odbieranie dzieci z przedszkola po obiadku to lekceważenie nauczycielek, innych dzieci i ich rodziców. Dlaczego jesteście takimi egoistkami?” [LIST DO REDAKCJI]
Jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami?
Emocje towarzyszą każdemu człowiekowi. Dzieci mają czasem trudności z radzeniem sobie z nimi, gdyż ich układ nerwowy jest jeszcze nie w pełni dojrzały. O tym, jak pomóc dzieciom nazywać i wyrażać emocje opowiada ambasadorka akcji Widzę, Czuję, Słyszę, Wiem – psycholog Dorota Zawadzka.
Dorośli powinni pomagać maluchom radzić sobie z emocjami. Ale by to zrobić, trzeba zdawać sobie sprawę, że każdy dorosły powinien również sam radzić sobie z emocjami, czyli m.in. ze złością, frustracją i gniewem. Dopiero wtedy można pomagać. Warto też pamiętać, aby nie hamować emocji dziecka i nie mówić mu „Przestań”, „Uspokój się” itp. Zamiast tego opiekunowie powinni wyposażyć malucha w kompetencje, czyli m.in. w to, jak ono może się zachować w sytuacji występowania konkretnej emocji. Chcesz wiedzieć, jak radzić sobie z dziecięcymi emocjami? Zobacz nasze wideo. Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
"Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie" – tego nie chce usłyszeć żadna matka!
Gdy dziecko dostanie ataku histerii, mama potrzebuje tylko jednego: zrozumienia. Dlaczego kobieta nie potrafi wesprzeć drugiej kobiety?
4-letnia Sophie ma ADHD. Kiedy coś ją zdenerwuje, traci kontrolę – wtedy tylko sen lub jakiś silny bodziec odwróci jej uwagę i uspokoi. Mama Sophie, Taylor Myers, opublikowała na Facebooku poruszający wpis, w którym wyjaśnia, dlaczego czasem opada z sił i płacze. W takich chwilach nawet miłe gesty przypadkowych osób nie pomagają. "Nikt nie ma prawa mnie osądzać" Taylor była z dziećmi w supermarkecie. Gdy stała w kolejce do kasy, 4-letnia Sophie obraźliwie ją nazwała. Wtedy Taylor wyjęła z koszyka paczkę chipsów, które miała kupić córce. Dziewczynka wpadła w szał. Stanęła w sklepowym wózku i zaczęła przeraźliwie płakać. Nie pomogły żadne prośby ani wyjaśnienia. Dla Taylor to nie był pierwszy raz. Choć w podobnych sytuacjach bierze dzieci na ręce i ucieka, tym razem postanowiła, że zostanie. W pewnym momencie usłyszała za sobą kobiecy głos. "Na litość boską, daj jej ciastko, to się zamknie!" – powiedziała nieznajoma kobieta. Taylor nie wytrzymała. "Mogłam jej odpowiedzieć uprzejmie. Mogłam jej wyjaśnić, że moja córka ma ADHD, że samotnie wychowuję dzieci. Że się staram, ale czasem nie mam wyboru. Zamiast tego powiedziałam, że ma zająć się własnymi pie*rzonymi sprawami" – napisała Taylor. "Straciłam kontrolę. Jestem zła, zraniona, urażona i jestem chole*nie smutna, że chociaż raz podczas zakupów z dziećmi nie może być normalnie. Kiedy kasowałam produkty przy kasie samoobsługowej, jakaś kobieta zaczęła rozmawiać z Sophie. Chciała odwrócić jej uwagę, zadawała pytania, ale Sophie cały czas marudziła o tych chipsach" – dodała. Taylor przyznała, że jest niezwykle wdzięczna za ten jeden miły gest i próbę odwrócenia uwagi Sophie. Wyjaśniła jednak, że nikt nie wie, z czym zmaga się każdego dnia i nikt nie ma prawa jej osądzać. Doświadczyłyście podobnych sytuacji? Zwrócił wam ktoś kiedyś uwagę, kiedy wasze dziecko dostało ataku histerii? Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: Facebook
Budzisz się zmęczona? Sprawdź dlaczego i co z tym możesz zrobić
Niewyspanie i zmęczenie dostajemy w pakiecie z dzieckiem, ale zamiast ziewać do południa, możemy spróbować odczarować tę (senną) rzeczywistość!
Powodów porannego zmęczenia jest wiele — od stresu poprzez depresję poporodową aż po kliniczną bezsenność. Jako matki najczęściej mamy jednak do czynienia z jednym z poniższych pięciu powodów. Jak sobie choć trochę pomóc? 1. Zła jakość snu Nic odkrywczego? A jednak warto przyjrzeć się bliżej często nieuświadomionym powodom pogorszenia warunków do spania. Poza tymi oczywistymi, jak płacz dziecka lub chrapiący partner, może w twojej sypialni jest za jasno? W tym przypadku warto zainwestować w rolety zaciemniające — znam nawet matki, które przysięgają, że od momentu tej inwestycji ich dzieci zaczęły cudownie przesypiać całe noce! Powinnaś też unikać silnego światła wieczorem, przed położeniem się spać. Na złą jakość snu może mieć też wpływ hałas. Tu sytuacja jest nieco gorsza, bo — poza przeprowadzką — nic nie poradzisz na autostradę za oknem. Możesz jednak pomyśleć o włączeniu nagrania z tzw. białym szumem — wielu osobom pozwala to zablokować rozpraszające dźwięki z zewnątrz i zrelaksować się. Po wyeliminowaniu hałasu i zaciemnieniu sypialni, pora przyjrzeć się temperaturze powietrza w sypialni (idealna to 18-21 stopni) i ilości wypijanych w ciągu dnia kaw i herbat. Ogranicz spożywanie tych napojów do poranków. 2. Budzisz się w złej fazie snu Czy wiedziałaś o tym, że na to, czy rano jesteś wyspana, duży wpływ ma faza snu, w której się obudziłaś? Nasz sen podzielony jest na cykle, jeśli coś nas obudzi w trakcie snu wolnofalowego (taki cykl trwa od 80-100 minut), kiedy nasz mózg odpoczywa, będziemy senne i rozkojarzone. Jeśli obudzimy się podczas fazy płytkiego snu (REM), której długość zmienia się w ciągu nocy — najdłuższa jest nad ranem — wstaniemy z łóżka bardziej wypoczęte. Innymi słowy: nie dajmy się wyrywać z głębokiego snu, jeśli chcemy być rano rześkie i pełne energii. Powiedz o tym dziecku... Jasne, pobudki niemowlęcia mogą nam nieco pokrzyżować plany budzenia się wyłącznie w trakcie fazy REM, ale i na to możemy coś poradzić (patrz niżej). Jeśli to jednak nie dziecko jest powodem naszych porannych falstartów, warto nastawiać budzik tak, by pobudka wypadała właśnie na fazę REM. Jak to obliczyć? Zakładając, że sen powinien być wielokrotnością 90-minutowych cykli, zaplanuj budzenie na 7,5 godziny snu. Eksperymentuj! Może u ciebie lepiej sprawdzi się akurat 6 lub 9 godzin nocnego wypoczynku. 3. Uporczywe myśli i zmartwienia Zmartwienia, stres i niedające się odgonić myśli to najczęstszy winowajca porannego zmęczenia i piasku pod powiekami. Scenariusze są różne — czasami jesteś tak zmęczona, że zasypiasz od razu po przyłożeniu głowy do poduszki, ale budzisz się w nocy i nie możesz dłużej spać, bo rozmyślasz o trapiących cię sprawach, a czasami sen nie chce przyjść od samego początku. Wystarczy, że akurat coś bardzo przeżywasz - może właśnie odstawiasz dziecko od piersi albo podałaś mu pierwszy stały posiłek, planujesz jego przyjęcie urodzinowe, zbliża się moment powrotu do pracy - wszystko to (i wiele innych rzeczy, jak obie doskonale wiemy!) może sprawić, że ta noc nie będzie udana, a rano postawi cię na nogi tylko kubek mocnej kawy. Co robić w takiej sytuacji? Przede wszystkim: wstań. Eksperci są zgodni w tej kwestii: pozostawanie w łóżku, kiedy nie możemy zasnąć, tylko odsuwa moment zaśnięcia. Napij się ciepłego mleka, posłuchaj relaksującej muzyki i połóż się dopiero wtedy, kiedy poczujesz się naprawdę senna. Pomagają też różne techniki relaksacyjne, skierowanie swoich myśli na przyjemne tory, wyobrażenie sobie siebie w jakiejś miłej, odprężającej scenerii. Jeśli nic nie działa, a twoje problemy ze snem przedłużają się z powodu zmartwień i uporczywych myśli, warto porozmawiać o tym z lekarzem. 4. Brak rutyny Zaraz, chwileczkę! Czy rutyna nie jest czasem przeznaczona dla dzieci? Te wszystkie rady dotyczące stałej pory kolacji, kąpieli i spania, to przecież metoda na maluczkich tego świata! Nic bardziej mylnego: jeśli nie możesz się wyspać, winny może być temu właśnie brak stałych rytuałów wieczornych. Pora więc wziąć przykład ze swojego dziecka i tak jak ono zażywać relaksującej kąpieli, spożywać lekką kolację i przytulać lico do poduszki codziennie o tej samej porze. Zmiany prowadzą do zaburzeń rytmu okołodobowego, a stąd już prosta droga do niewyspania i rozdrażnienia. Senni "puryści" posuwają się tak daleko, że odradzają nawet drzemki w trakcie dnia, żeby tylko nie psuć jakości nocnego snu. Oni jednak na pewno nie mają w domu małych dzieci, my radzimy więc: korzystaj z okazji do drzemki, byle rozsądnie. Staraj się kłaść i wstawać o tej samej porze. Po pewnym czasie od wprowadzenia takiej rutyny powinnaś zauważyć poprawę. 5. Dziecko! Ten najmilszy, a zarazem najbardziej oczywisty powód matczynego porannego niewyspania, zostawiłam specjalnie na koniec. Jeśli to właśnie małe dziecko jest przyczyną twoich nocnych pobudek, wstawania w złej fazie snu i ziewania od poranka do nocy, pozostaje ci tylko przyjrzeć się powodom, dla których ono źle sypia i budzi się w nocy, a potem spróbować wyeliminować przeszkody stojące na drodze do jego (a więc i twojego!) dobrego snu. Sprawdź, czy się najada, czy nie jest mu za ciepło lub za zimno, czy nie trzeba mu zmienić pieluszki albo czy jego pobudki nie wynikają po prostu z potrzeby bliskości i przystąp do działania! Jeśli to nie pomoże, zrób to, co miliardy matek przed tobą: pogódź się z losem, uzbrój w cierpliwość i przeczekaj! Pewnego dnia odkryjesz, że oto po raz pierwszy od kiedy zostałaś mamą przespałaś całą noc, twoje dziecko nie zarządziło pobudki o 5 rano, a ty jesteś wypoczęta i gotowa do powitania dnia. Zapewniam cię, że nawet jeśli teraz wydaje ci się to niemożliwe i nie wiesz, jak przetrwasz kolejny tydzień na resztkach energii, ten moment nastąpi, a twoje chroniczne niewyspanie przejdzie do historii. Wkrótce zapomnisz, jak źle się w tym czasie czułaś! Przeczytaj także: Pobudka: 5 rano. Masz dziecko-skowronka? Zmień to! Czy trzeba karmić w nocy 5 prostych rad, które ratują mamom życie (oraz 3, które tylko denerwują)
Jak być szczęśliwym? Psycholog wyjaśnia, jakie są 4 kluczowe filary szczęścia [WIDEO]
Na pytanie o to, jak być szczęśliwym, można mnożyć odpowiedzi. Dr Aleksandra Piotrowska wymienia cztery elementy, które dają szczęście. Są to: rodzina, przyjaciele, satysfakcjonująca praca i coś, co daje nam odprężenie i relaks, np. pasja.
Nie ma jednej słusznej recepty na to, jak być szczęśliwym. Psychologia od lat bada ten temat i co jakiś czas pojawiają się nowe doniesienia o tym, co robić i jak żyć, aby być szczęśliwym. Zapytałyśmy dr Aleksandrę Piotrowską, o to, co według niej daje szczęście. Ekspertka wymieniła 4 filary. Jak być szczęśliwym człowiekiem? W psychologii jest wiele koncepcji na temat tego, czym jest szczęście. Dr psychologii, Aleksandra Piotrowska, przyznaje, że sama jest zwolenniczką koncepcji, że „szczęście odczuwamy najmocniej wtedy, kiedy stoimy mocno na czterech nogach. Kiedy mamy udane życie rodzinne, kiedy lubimy swoją pracę, kiedy utrzymujemy kontakty z ludźmi poza rodziną i po czwarte, kiedy mamy coś, co jest tylko nasze, czyli jakieś pasje, zainteresowania”. Dr Piotrowska tłumaczy, że ten czwarty filar szczęścia wcale nie musi oznaczać aż życiowej pasji. To może być po prostu coś, co lubimy robić, przy czym się odprężamy i co pozwala naszym myślom oderwać się od codzienności. Jak żyć, aby być szczęśliwym? „Oczywiście każdy z tych czterech aspektów można uszczegóławiać. Można np. zastanawiać się, co to znaczy udane życie rodzinne, bo przecież w różnych epokach różnie do szczęścia rodzinnego podchodzono” – mówi psycholog i dodaje, że „kiedyś przecież rodzina miała być pewnym przedsiębiorstwem, tymczasem dzisiaj partnera wybieramy dlatego, że go kochamy”. Jak osiągnąć szczęście? Bycie szczęśliwym człowiekiem tak naprawdę zależy od wielu czynników, np. od tego, na czym komuś najbardziej zależy i co postrzegane jest jako wartościowe i dające szczęście w czasach, w których żyje. Nie bez znaczenia jest też słuchanie głosu własnego serca i podążanie za tym, co nas cieszy i daje spełnienie. Żyjąc w ten sposób, na pewno uda się w końcu osiągnąć szczęście, o którym każdy z nas przecież marzy. Zobacz także: Dr Aleksandra Piotrowska: „Rodzic jest od tego, by uczyć, co wolno, a czego nie wolno” Chcesz wychować szczęśliwe dziecko? Zacznij od siebie – mówi psycholog Kamil Nowak z BlogOjciec: „Gdybym mógł dać jedną radę innym ojcom…”
Jak wychować szczęśliwe dziecko? Jest 1 warunek! – mówi psycholog [WIDEO]
Jak wychować mądre i szczęśliwe dziecko? Podstawowym warunkiem jest... twoje szczęście! Furtką dla dziecka do dobrego życia są szczęśliwi i spełnieni rodzice.
Żeby wychować zdrowe i szczęśliwe dziecko, trzeba... zająć się sobą. Podstawowym warunkiem szczęścia dziecka jest – tylko i aż – szczęście jego mamy i taty. Spis treści: Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Debiut w roli rodzica Szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko – Gdybym próbowała wymienić taki warunek najogólniejszy, najbardziej podstawowy spośród zapewne wielu, to chyba bym powiedziała tak: dbaj o to, żeby samemu być szczęśliwym człowiekiem. Szczęśliwy rodzic, zadowolony ze swojego życia ma największe szanse wychowania szczęśliwego dziecka – mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholożka. Mam dziecko, więc jestem szczęśliwa? To mit! Szczęście rodziców to szczęście dziecka - warunek wymieniony przez dr Piotrowską może wydawać się oczywisty, jednak w rzeczywistości zupełnie taki nie jest. Psychologowie i socjologowie obserwują, że współcześni rodzice po narodzinach dziecka, często rezygnują ze swoich pasji, sprowadzając się do jednej, jedynej życiowej roli: rodzica. Tymczasem posiadanie dziecka wcale nie musi być źródłem szczęścia: – Próbuje się wmówić, szczególnie nam, kobietom, że sam fakt pojawienia się dziecka już powinien sprawiać, że od rana do nocy toniemy w tej przeogromnej szczęśliwości. No niestety życie rzadko kiedy jest zgodne z takimi mitami – mówi dr Piotrowska. – W pierwszym okresie po porodzie często niepokoje i obawy dominują nad naszymi uczuciami pozytywnymi. I nie mówię o przypadkach depresji poporodowej, ale o zwykłym rodzicielstwie. Debiut w roli rodzica - My przecież debiutujemy w niewiarygodnie ważnej i odpowiedzialnej roli z zerowym doświadczeniem, taka jest prawda. Ilu z nas miało wcześniej doświadczenie polegające na opiekowaniu się takim maleństwem, dlatego że mieliśmy np. o 15 lat młodsze rodzeństwo? To się zdarza tak rzadko dzisiaj, że właściwie możemy to pominąć. Zaczynanie macierzyństwa, ojcostwa to najczęściej debiut w tej roli. Debiuty wiążą się z pewnymi oczekiwaniami, pewnymi nadziejami, ale towarzyszą im także liczne obawy - mówi dr Aleksandra Piotrowska. Zobacz także: Szczęśliwa mama = szczęśliwe dziecko. Czy są na to naukowe dowody? Naucz dziecko hojności, a będzie szczęśliwsze od innych Rodziny, które się bawią, są szczęśliwsze! A jak z tym u Was?
Nikt jej nie powiedział, jak wygląda połóg. Postanowiła uświadomić inne mamy
Ten niezwykle szczery post spotkał się z dużym zainteresowaniem mam. Kobieta brutalnie szczerze napisała, jak wygadają pierwsze dni po porodzie.
Autumn Benjamin niedawno została mamą i choć cieszy się, że urodziła maluszka, to jednak przeżyła olbrzymi szok po porodzie. O ile mówi się o ciąży i o samym porodzie, to zdaniem tej kobiety o połogu mówi się zdecydowanie za mało. Nie brakuje pięknych instagramowych fotografii gwiazd, których pokazują, jak cudnie wyglądaj i jak szybko dochodzą do formy, rzeczywistość zazwyczaj bywa inna i może mocno zaskoczyć młode mamy. Brutalnie szczerze Mogłoby się wydawać, że to, co napisała Autumn ma na celu zniechęcenie kobiet do rodzenia dzieci. Jednak ta świeżo upieczona mama uważa, że kobiety powinny być świadome, co może je czekać zaraz po porodzie. Jej zdaniem kobiety mają niewielką świadomość na temat tego, jak co się dzieje w pierwszych dobach. "To był 2 dzień po urodzeniu Layli. Podczas jedzenia mojego „cudownego” szpitalnego posiłku. Byłam na nowym terytorium. Ucząc się karmienia piersią tej małej ludzkiej istoty, którą właśnie sprowadziłam na świat. Mając na sobie te duże majtki z siatki, wciąż widząc ciężarny brzuch... bo nikt mi nie powiedział, że ciążowy brzuch nie znika natychmiast. Nikt nie powiedział mi, że będę tak bardzo krwawiła. Nikt mi nie powiedział, że będę spędzała godziny płacząc i walcząc z własnymi emocjami. Pamiętam, jak leżałam na szpitalnym łóżku, szlochałam. Płakałam, bo moja maleńka wreszcie była ze mną... WRESZCIE! Ale to oznacza, że nie jest już tak chroniona, jak w moim brzuchu. To mnie przeraziło. Uświadomiłam sobie, że mój Krein (mąż) także był zagubiony. Gdy podtrzymywał mnie pod prysznicem, a ja płakałam w niekontrolowany sposób. Mam rozmazane wspomnienia, ale pamiętam to poczucie, że moje maleństwo nie jest już w moim bezpiecznym brzuchu." wyznała kobieta. "Towarzyszył mi okropny ból... nikt nie mówi ci, że zwykle za "szybkim porodem" kryje się mocne rozerwanie. Byłam rozszarpana z każdej strony. Przez następne tygodnie nie mogłam chodzić. Nie mogłam skorzystać z łazienki. Nosiłam te wielkie podpaski. Nie myślałam, że znowu będzie normalnie. Kevin musiał mi pomóc robić WSZYSTKO z siusiu i wchodzeniem po schodach włącznie." Nigdy nie dyskredytuj żadnej matki! "Bycie mamą to poświęcenie. Oddajesz swoje ciało na 9 miesięcy, aby wyhodować swoje małe dziecko. Przechodzisz przez ciążę i poród. Przechodzisz przez emocje związane z porodem. Przestajesz przejmować się uczuciem wstydu, kiedy chodzisz po domu w pieluchach i prosisz partnera, aby spryskał ciepłą wodą twoje rany podczas siusiania, aby uniknąć przeraźliwego pieczenia. Spędzasz godziny nosząc dziecko, karmiąc, walczysz z laktacją, bo chcesz karmić piersią. Pozostajesz cierpliwa mimo wzlotów i upadków. Co więcej, matki rezygnują z tego, kim były, zanim zostały matkami. Rezygnują z marzeń, zainteresowań, planów. Wstrzymują swoje życie, aby dzieci mogły przeżyć swoje." Całość podsumowała w dobitny sposób: "Nigdy nie dyskredytuj żadnej matki. Nie wiesz o niej nawet połowy." Każda mama wie, że pierwsze chwile po porodzie mogą być niezwykle trudne, przyszłe mamy mogą się tylko domyślać... A jak było waszym przypadku, czułyście się zaskoczone, czy byłyście świadome, jak może wyglądać ten czas? Napiszcie w komentarzach. Źródło: babyology.com.au Zobacz także: Urodziła troje dzieci w 11 miesięcy. Pokazała, jak zmieniło się jej ciało Pokazała, jak wygląda ciało kobiety po ciąży. Zdjęcie wywołało burzę w internecie [FOTO] Takiego zdjęcia po porodzie nie pokazała jeszcze żadna mama. Zapiera dech!
Przez 7 miesięcy nosiła tylko jeden kolczyk. Odkryła smutną prawdę o macierzyństwie
To odkrycie zrozumie każda młoda mama. Ile razy czułaś, że odkąd zostałaś matką, stałaś się niewidzialna? Poznaj historię Anastasii!
Anastasia Aligiannis z Sydney zauważyła, podobnie jak wiele innych mam, że po urodzeniu dziecka jej życie wywróciło się do góry nogami. Przede wszystkim zdała sobie sprawę, że odkąd została matką, stała się niewidzialna. Postanowiła sprawdzić, czy jej mąż, rodzina i przyjaciele widzą w niej kogoś więcej niż matkę dwójki dzieci. "Jako matka stałam się niewidzialna..." "Pewnego dnia zaczęłam nosić tylko jeden kolczyk. Każdy, kto mnie zna, wie, że dla mnie to nie jest typowe zachowanie. Okazało się jednak, że przez siedem miesięcy nikt nie zauważył, że brakuje mi jednego kolczyka. Siedem miesięcy kontaktów z różnymi ludźmi i nikt nie spojrzał mi prosto w twarz, nikt nie zauważył. To tylko umocniło mnie w przekonaniu, że jako matka dwójki dzieci poniżej 2. roku życia, która całe dnie siedzi w domu i nic nie robi, stałam się niewidzialna. Niewidzialna nie tylko dla społeczeństwa (obcy mogli nie zauważyć lub zastanawiać się, dlaczego mam tylko jeden kolczyk), ale także dla mojej rodziny, przyjaciół i może, jeśli mam być naprawdę szczera, nawet dla mnie. Podczas rozmów telefonicznych z rodziną i przyjaciółmi słyszę pytania o dzieci, o męża, taka kolej rzeczy. Bardzo rzadko ktoś pyta, jak ja się czuję" – napisała Anastasia na Facebooku. Mamo, jesteś niezastąpiona! Anastasia zakończyła swój wpis słowami: "Piszę ten post, żebyś wiedziała, że jeśli czujesz się dziś przytłoczona, niewidzialna albo jakbyś się nie liczyła, tak naprawdę się liczysz. Jesteś tak ważna, prawdopodobnie twoja rodzina istnieje dzięki tobie. Dalej rób swoje, a jeśli nikt ci tego nie powie, wiedz, że jesteś niezastąpiona, choć nikt nie widzi, jak się poświęcasz". Trudno nie zgodzić się z tymi słowami. Nikt nie widzi twoich łez, twojego wysiłku i twoich poświęceń. Jednak gdyby nie ty, twoja rodzina mogłaby nie istnieć... Jak myślicie, gdybyście zrobiły test Anastasii, jak szybko wasi bliscy zauważyliby, że nosicie tylko jeden kolczyk? Zobacz także: Macierzyństwo oznacza samotność. Ty też tak myślisz? Źródło: kidspot.com.au
Takiego zdjęcia po porodzie nie pokazała jeszcze żadna mama. Zapiera dech!
W tym zdjęciu ciało nie jest najważniejsze. Przyjrzycie się uważnie. Widzicie emocje na twarzy tej mamy? Jej historia poruszyła setki kobiet!
Lacey Barratt jest fotografką i wychowuje pięcioro dzieci. Zdjęcie, które opublikowała na Facebooku, poruszyło setki kobiet. "Nadaję się tylko do rodzenia dzieci" "Wysłałam to zdjęcie przyjaciółce. Napisała, że jest naprawdę mocne i zapytała, jak się czuję. Czułam się dobrze, dopóki nie zapytała, czy czuję się dobrze. Spojrzałam na to zdjęcie jeszcze raz. Zobaczyłam moją duszę. Na tym zdjęciu. Rozpłakałam się. Nie chciałam już na to patrzeć. Zobaczyłam kobietę stojącą obok afirmacyjnych chorągiewek, mniej niż 24 godziny po porodzie. Nie była szczęśliwa. Zobaczyłam kobietę, która czuła, że po czterech porodach w ciągu pięciu lat i wychowywaniu piątki dzieci, to było jej pracą. Jakby nie nadawała się do niczego innego, tylko do rodzenia dzieci" – napisała Lacey. Spójrzcie na to zdjęcie. Widzicie to samo, co ona? "Nie było tam żadnego przywiązania. Wyglądało to tak, jakby ktoś włożył mi dziecko w ramiona. Kiedy na to patrzę, nie czuję żadnego ciepła. Później przyszło poczucie winy. Czułam się słaba i wrażliwa. Nie wiedziałam, czy chcę się podzielić tym zdjęciem. Nie minęły nawet trzy dni, a ja zamknęłam się w pokoju i płakałam. Miałam naprawdę wspaniały poród. Mam grupę kobiet, które uwielbiam i które nie oceniają... wcale. Wiem, że to normalne" – dodała Lacey. Uczucie osamotnienia, które odczuwają kobiety po porodzie, może być bolesne, ale również motywujące do działania. Przede wszystkim, to uczucie jest zupełnie normalne. Lacey wspiera inne mamy i próbuje im pokazać, że, nawet jeśli czują się samotne, nie są same. Według nas zdjęcie Lacey jest zachwycające. Wyraz jej twarzy wyraża więcej niż słowa... Czytaj także: To uczucie łączy wszystkie mamy! Źródło: Facebook
"Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
Jak mówić o depresji poporodowej, by pomóc młodym mamom? Sprawdź, dlaczego ta kampania to świetny przykład, jak tego nie robić!
Celem kampanii społecznej "Silence sucks" ("Cisza ssie") jest zachęcenie młodych mam do mówienia o depresji poporodowej. Na plakatach promujących kampanię widzimy zapłakane kobiety ze smoczkami w ustach. Czy taki obraz matki walczącej z depresją poporodową jest trafny? Mam co do tego wątpliwości. Choroba, o której się nie mówi Według danych znajdujących się na stronie kampanii, w Stanach Zjednoczonych depresja poporodowa dotyka od 10 do 20% młodych mam. To najczęstsze "powikłanie" związane z porodem. "Depresja poporodowa utrudnia budowanie więzi z dzieckiem. Jeśli twoja relacja z dzieckiem nie jest silna, fizyczny, psychiczny i emocjonalny rozwój twojego dziecka może być trudniejszy" – czytamy na stronie kampanii. Czy jej twórcy rzeczywiście chcą pomóc mamom chorującym na depresję? Kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej potrzebują wsparcia i poczucia, że nie są same ze swoim problemem. Doskonale zdają sobie sprawę, że ich stan ma wpływ na dziecko – uświadamianie, że przez depresję ich dzieci mogą się gorzej rozwijać, nie pomaga w walce z chorobą. Żadna matka nie chce wiedzieć, że krzywdzi swoje dziecko – niezależenie od tego, czy choruje na depresję poporodową, czy nie. Milczenie na temat depresji poporodowej "ssie". Młode mamy nie są otoczone opieką psychologa po porodzie. Lekarze prowadzący ciążę czy położne nie pytają o ich stan psychiczny, o ich samopoczucie i ich lęki. Kampanie o depresji powinny zachęcić mamy do szukania pomocy, do otwarcia się na innych. Kampania "Silence sucks", zamiast dodać mamom odwagi, zamyka im usta kolorowym smoczkiem. Jakiej kampanii potrzebujemy? Być może potrzebujemy kampanii, która pomoże w rozpoznawaniu objawów depresji poporodowej i będzie skierowana nie tylko do młodych mam, ale także do ich rodzin i przyjaciół. Poczucie winy, wstyd, strach przed osądzeniem i niezrozumieniem paraliżują i nie pozwalają chorującym mówić otwarcie o ich problemach. Dlatego potrzebujemy kampanii, która uświadomi najbliższych i pokaże im, jak pomóc mamom z depresją poporodową. Co wy sądzicie o tej kampanii? Zachęca do mówienia o depresji czy zniechęca i oburza? Piszcie w komentarzach, co o tym myślicie! Zobacz także: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Źródło: ppdsilencesucks.com, scarymommy.com
"Czułam się bezsilna!" – to zdjęcie zrozumie tyko matka!
"Tak wygląda rozpacz" – napisała Emily pod zdjęciem z synkiem. Poznaj niezwykłą historię tego zdjęcia. Ty zrobiłabyś to samo dla swojego dziecka!
19-miesięczny Ziggy cierpiał na pieluszkowe zapalenie skóry. Cały czas płakał z bólu i nic nie było w stanie go uspokoić, nawet pierś mamy. Jego mama, Emily, wzięła go na ręce i poszła z nim pod prysznic. To zdjęcie zrobiono właśnie w chwili, gdy bezsilna, zmęczona matka podąża za swoim instynktem, by pomóc cierpiącemu dziecku. Za tym zdjęciem kryje się jednak coś jeszcze... Ból, który zrozumie tylko matka „Tak wygląda rozpacz. Kiedy karmienie piersią nie przynosi ukojenia, a ty nie wiesz, jak ulżyć dziecku w cierpieniu. Wczorajszej nocy czułam się bezużyteczna. Ziggy cierpiał. Jego pupa była czerwona, policzki gorące. Płakał, płakał i płakał. Przystawiłam go do piersi, a on odwrócił główkę i zaczął płakać jeszcze bardziej. Nie wiedziałam, co robić. Skończyliśmy pod prysznicem. Skóra do skóry, trzymałam go blisko. Siedział tak, cierpiący i zły. Płakałam. Było cicho. Czułam się tak bezsilna” – napisała Emily przy zdjęciu opublikowanym na Facebooku. Emily jest w 5. miesiącu ciąży. Do tej pory karmiła synka piersią. Gdy odwrócił głowę i nie chciał się napić, poczuła się odrzucona. „Nie sądziłam, że mogłabym czuć tyle różnych emocji w takiej sytuacji, ale czułam. Czułam się odrzucona. Czułam się bezwartościowa. Kiedyś byłam całym jego światem, a teraz jego świat się poszerza” – wyznała. Emocje, które towarzyszyły Emily, zrozumie tylko matka. Z jednej strony cierpiała, bo cierpiał jej syn. Z drugiej strony, po raz pierwszy poczuła, że nie jest już niezastąpiona i jej syn potrzebuje teraz więcej, niż ona może mu dać... Znacie uczucia, o których pisze Emily? Czułyście się kiedyś podobnie? Zobacz także: Ciemna strona macierzyństwa... To zdjęcie wyraża więcej niż słowa! Źródło: popsugar.com
Wstyd łączy wszystkie matki! – mówi socjolożka, Agata Grabowska [WIDEO]
Wstydzimy się, że dziecko jeszcze nie chodzi, nie mówi… Wstyd to uczucie, które zawsze w pewnym stopniu towarzyszy doświadczeniu macierzyństwa – mówi dr Agata Grabowska, socjolog z UW. Czemu? Jak sobie z tym uczuciem radzić?
Zdarzyło ci się wstydzić za swoje dziecko? Na przykład za to, że zachowało się nieładnie na placu zabaw (ach, te oceniające spojrzenia innych mam!)? Albo że nie umiało tego co młodszy od niego Jaś czy Krzyś (też znasz te współczujące uśmieszki dumnych matek?)? Albo że przyniosło z przedszkola wszy? – wszy dziecka to wstydliwa tajemnica wielu rodziców! :) Takie uczucie wstydu samo w sobie jest…wstydliwe, dlatego niechętnie się do niego przyznajemy, tymczasem naukowcy twierdzą, że nie ma nic bardziej naturalnego! – Chcielibyśmy, żeby nasze doświadczenie rodzicielstwa wiązało się tylko z pozytywnymi emocjami: emocją czy dumą z dziecka. A jednak nie do końca ta jest. Bardzo często się czegoś wstydzimy – mówi dr socjologii z Uniwersytetu Warszawskiego, Agata Grabowska. – To uczucie wstydu jest nieuchronnie związane z naszym macierzyństwem czy ojcostwem właściwie od samego dnia narodzin dziecka. Czego się wstydzimy? Dziecka… Ekspertka tłumaczy, że wstydzimy się najróżniejszych rzeczy: że dziecko ma jakąś chorobę, że nie rozwija się dostatecznie szybko, że wygląda nie tak, jak sobie tego wymarzyłyśmy… Dr Agata Grabowska śmieje się, że sama, jako młoda matka, przeżywa pewne uczucie wstydu za swoje dziecko: – Mam trzylatka, który mówi bardzo słabo i gdy gdzieś jestem z nim np. na placu zabaw, to zawsze mam poczucie, że muszę go wytłumaczyć. Mówię więc: „Bo on bardzo motorycznie jest sprawny!”, tak jakby miało to zrekompensować. Albo tłumaczę: „Przez rok mieszkaliśmy w Australii i te dwa języki mu się pomieszały”, tymczasem prawdą jest, że on po prostu rozwija się w swoim tempie. Gdzieś tam jednak w środku, z mojego wewnętrznego imperatywu bycia świetną matką i posiadania świetnego dziecka rodzi się poczucie, że nie dorastamy do czegoś, że nie dowozimy, że nie jesteśmy doskonali… Ta presja bycia doskonałym rodzicem (a moje dziecko świadczy o mnie, prawda?) jest ogromna i przeszkadza nam cieszyć się w pełni naszym rodzicielstwem. Żeby jednak pokonać ten wstyd, trzeba uświadomić sobie jego prawdziwe przyczyny, trzeba o nim rozmawiać – przekonuje socjolożka – i przede wszystkim pozwalać sobie i naszemu dziecku na bycie niedoskonałym. – Chociaż to wcale nie jest takie proste… – mówi na koniec Grabowska. Zobacz także: Dr Agata Grabowska: „Współczesna matka Polka potrzebuje superwsparcia” Czemu nie reagujemy, gdy ktoś bije dziecko? Czy nowa ustawa to zmieni – tłumaczy socjolog
"Normalny dzień" oczami mamy i dziecka. Zdziwisz się, jak bardzo się różnią!
Dla ciebie to był kolejny "normalny dzień". A dla twojego dziecka? Zobacz wzruszający film, który podbił serca tysięcy mam i odpowiedz: jak minął twój dzień?
Esther Anderson prowadzi jednego z najpopularniejszych blogów dla rodziców, Story of My Life. Jej strona na Facebooku ma ponad 2 miliony fanów, a filmy na YouTubie oglądają setki tysięcy internautów. Najnowszy film opublikowany przez Esther wzrusza, bawi i skłania do refleksji – musisz go zobaczyć! Jeden dzień z życia matki (i dziecka) Film "Normalny dzień" (ang. A Normal Day) wyświetlono prawie 150 tys. razy w zaledwie 4 dni. Nic dziwnego, że podbił serca internautów, zwłaszcza mam – Esther pokazuje, że wyobrażenie "normalnego dnia" z perspektywy mamy różni się od wyobrażenia dnia z perspektywy dziecka... Jedna z mam napisała pod filmem: "Potrzebowałam tego dzisiaj. To było kilka trudnych tygodni. Dziękuję" – to jedno "dziękuję" wyraża więcej niż setki słów! Uwaga! Jeśli jesteś wrażliwcem, możesz potrzebować chusteczek! View oEmbed on the source website Jak minął twój dzień? Większość mam myśli w ciągu dnia o zakupach, bałaganie, sprzątaniu i małych potknięciach (nie tylko w przenośni!) swojego dziecka. Dla dziecka "normalny dzień" to czułość, którą dostaje każdego dnia: buziaki w czoło, śmiech, beztroska zabawa, wspólnie spędzony czas. "Dla ciebie normalny, dla nich – magiczny" – taki napis pojawia się na koniec filmu. Pomyśl o tym następnym razem. Zobacz także: Każda matka czasem upada... Najpiękniejszy film o macierzyństwie! Źródło: YouTube
Zrozumie to tylko mama, która to przeżyła. To zdjęcie mówi wszystko!
"Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką" – napisała na Facebooku Kathy i dodała zdjęcie, które poruszyło dziesiątki tysięcy kobiet. Sprawdź, co napisała!
Kathy DiVincenzo jest mamą dwójki dzieci i doulą, która każdego dnia musi zmagać się z depresją poporodową, zaburzeniami lękowymi i zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Kathy opublikowała na Facebooku dwa zdjęcia, które podsumowują jej codziennie życie. Do zdjęć dołączyła wzruszający opis, w którym tłumaczy, czym dla niej jest depresja poporodowa i jak pomóc młodym mamom, które się z nią zmagają. Depresja po porodzie "Jest szansa, że czujesz się teraz bardzo niekomfortowo (wierz mi, ja też). Chcę zmusić cię do porzucenia tego narzuconego przez społeczeństwo dyskomfortu, który towarzyszy poporodowym zaburzeniom psychicznym. [...] Prawda jest taka, że oba te zdjęcia reprezentują moje życie, w zależności od dnia. Czułabym się komfortowo, dzieląc się tylko jedną z tych rzeczywistości i to jest problem. Jedyną rzeczą bardziej wyczerpująca od posiadania tych zaburzeń jest udawanie, że ich nie mam. Staram się z całych sił ukryć tę rzeczywistość, bo boję się, że poczujesz dyskomfort. Boję się, że pomyślisz, że jestem słabą, szaloną, okropną matką albo milion innych rzeczy. Wiem, że nie jestem sama z takimi myślami. Musimy przestać udawać, że połóg jest równoznaczny z euforią, bo w jednym na siedem przypadków nie jest. Musimy zacząć pytać młodych rodziców, jak się mają w głębszym sensie, tak, by nie dostać odpowiedzi, że wszystko gra. Musimy poznać objawy, symptomy, zagrożenia i plany wsparcia w kontekście zaburzeń po porodzie. Musimy przełamać tabu i przerwać milczenie, musimy zacząć dzielić się naszymi historiami i pokazać innym, że nie są same. [...] W razie, gdyby nikt ci tego nie powiedział – naprawdę świetnie sobie radzisz. Jesteś kochana i jesteś wartościowa. Nie jesteś sama. [...]" – napisała Kathy na Facebooku. Nie lekceważ objawów depresji Na depresję poporodową cierpi około 10-15% kobiet. Większość z nich choruje po urodzeniu pierwszego dziecka. Nieleczona depresja może się pogłębiać i trwać latami, dlatego tak ważne jest postawienie prawidłowej diagnozy i leczenie. Depresja poporodowa to nie jedynie zaburzenie psychiczne występujące u młodych mam. Zmiany nastroju, stany lękowe, problemy emocjonalne i psychiczne mogą w różnym natężeniu dotyczyć aż 80% młodych mam. Do najczęstszych objawów depresji poporodowej należą przygnębienie, zmęczenie, kłopoty ze snem, napady paniki, zaburzenia łaknienia. Zobacz także: Urodziłam i zachorowałam na depresję... – poznaj historię Moniki Źródło: Facebook
Nie zgadniesz, ile mam czuje się samotnie. Nie jesteś w tym sama!
Jak często myślisz, że brakuje ci kogoś, z kim mogłabyś porozmawiać, napić się herbaty? Uczucie samotności towarzyszy większości mam!
Aż 9 na 10 mam deklaruje, że po urodzeniu dziecka czuje się samotnie – wynika z badania przeprowadzonego przez brytyjski portal dla mam ChannelMum.com. Większość mam, aż 80 proc., przyznała, że potrzebuje koleżanek, które też są mamami i które zrozumieją ich problemy. 30 proc. z nich nie ma jednak odwagi, żeby zrobić pierwszy krok i zacząć rozmowę z inną mamą. W związku z wynikami ankiety ChannelMum rozpoczęło akcję "Nie Jesteś Sama" (org. "You Are Not Alone"). Głównym celem akcji jest uświadomienie mamom, że nie są same ze swoimi uczuciami i wątpliwościami oraz zachęcenie ich do budowania relacji z innymi mamami. Autorzy akcji mają dla mam pięć rad: Idź z dzieckiem na zajęcia dla maluchów i usiądź obok mamy, która przyszła sama. Idź do parku i porozmawiaj z mamą, którą siedzi sama. Uśmiechaj się do każdej mamy, jaką widzisz. Poproś o numer telefonu którąś z poznanych dziś mam. Napisz do niej i umówcie się na kawę. "Nie da się wychować dziecka w samotności, nie da się każdego dnia dawać z siebie wszystkiego. Czuję, że jako rodzice nigdy nie powinniśmy nosić w sobie naszych radości i smutków. To piękne, kiedy możemy się tym podzielić" – przyznała Margaret, mama dwójki dzieci, która we wzruszający sposób opisała, jak bardzo izolujące może być macierzyństwo. Jeśli wy też czujecie się samotne, skorzystajcie z rad autorek akcji "Nie Jesteś Sama". Przełamcie strach i zróbcie pierwszy krok. Uwierzcie, że większość z mam czuje dokładnie to samo, co wy, tylko boi się o tym otwarcie powiedzieć. Zobacz także: 8 sytuacji, w których czujesz się niesamowicie samotna Źródło: channelmum.com
Dlaczego ważne jest nazywanie emocji u dziecka - obejrzyj film
Jak nauczyć dziecko nazywania emocji i radzenia sobie z ich okazywaniem? Zobacz porady psychologa dziecięcego
- W rozwoju emocjonalnym dziecka ważne jest, by nazywać emocje dziecka - uważa Dominika Słomińska, psycholog dziecięcy. Jak to robić? Należy mówić: jestem dumna z ciebie, bo sam posprzątałeś zabawki podoba mi się, jak założyłeś sam kurtkę domyślam się, że jesteś smutny, bo brat zabrał ci zabawkę, którą się bawiłeś jesteś dzielnym przedszkolakiem, bo samodzielnie zjadłeś obiadek jestem zadowolona jak ładnie potrafisz się bawić z rodzeństwem widzę, że jesteś zły na mnie, że zabroniłam ci już oglądać bajki widzę, że jesteś zawstydzony. - Takie nazywanie emocji uczy dziecko je lepiej rozpoznawać i w konsekwencji pokazywać je światu - mówi Dominika Słomińska, psycholog dziecięcy. - Nie ma złych i dobrych emocji. Emocje po prostu są. A złe mogą być sposoby ich okazywania i tego należy nauczyć dziecko: zredukować napięcie. Polecamy: Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka? Dziecko nielubiane w przedszkolu, jak możesz mu pomóc? Trudne rozmowy z dzieckiem, co mówić?
Wybaczyć sobie – czytaj felieton Antoniny Kozłowskiej
Przeczytałam w sieci najsmutniejszy felieton na świecie. Tekst mamy kilkulatków, która wylicza swoje winy, powtarzając jak litanię na końcu każdego akapitu: nienawidzę siebie, nie potrafię sobie wybaczyć.
Winy nasze powszednie. Nic specjalnego. Nie ma co liczyć na wyznania patologicznej matki z pierwszych stron tabloidu. „Włączałam bajki, żeby mieć spokój. Nie chciało mi się wyjść na plac zabaw. Nie piekę ciasta. Nakrzyczałam. Nie pozwoliłam wybrać skarpetek, bo nie było czasu”. Ręka do góry, która z nas nie jest winna tych czy setki innych grzechów? Komu zawsze się chciało, kto nigdy nie nakrzyczał, kto naprawdę nie włącza bajek nawet wieczorem po całym dniu spędzonym z zakatarzonym, marudnym maluchem? Kto zawsze radośnie biegnie na podwórko i co sobota piecze ulubione ciasto? Matka to taki dziwny gatunek człowieka, który zawsze robi coś źle i zawsze ktoś go za coś obwini. Może i świetnie bawi się w sklep, ale za to dała córce frytki! Może wspaniale gotuje, ale syna widziano z tabletem w ręku, gdy ona sobie czytała. Może potrafi zorganizować przyjęcie urodzinowe z domowym tortem i szukaniem skarbów, ale co z tego, skoro za nic w świecie nie pójdzie do parku linowego? A jeśli, przypadkiem, nikt matce nic nie zarzuci, to już ona sama najlepiej znajdzie w sobie coś, do czego można się przyczepić. Rachunek sumienia wypada niewesoło. Nakrzyczałam nie raz i nie dwa. Tak długo specjalnie odwlekałam wycieczkę do wesołego miasteczka, aż zardzewiałe karuzele zapakowały się do ciężarówek i odjechały. Karmię frytkami i przymykam oko na chipsy kupione w drodze ze szkoły. Zdarza mi się podnieść nieprzytomny wzrok znad książki i zapytać: „Co mówiłeś?” po kwadransie brzęczącej mi w tle wyliczanki podwórkowych i szkolnych niepowodzeń. Zamiast uszyć kostium Rzymianki, wygrzebałam z szafy prześcieradło i owinęłam nim dziecko, dość niedbale zresztą. Telewizor włączałam tak długo, że do dziś potrafię zaśpiewać piosenkę tytułową z serialu o Bobie Budowniczym i tego drugiego o syrenkach (i być może będą to jedyne piosenki, jakie, złożona demencją, będę umiała za 50 lat zaśpiewać prawnukom). A do tego… – Nigdy nie miałam domku na drzewie! – wysyczała oskarżycielsko Mała Zo. To prawda. Ogródkowa pigwa potrzebuje jeszcze dwudziestu lat, żeby dało się na niej zbudować choćby karmnik. Odwieczne marzenie mojej córki pozostanie niezrealizowane – jak moje o pójściu z flagą na pochód pierwszomajowy czy mojego brata o domowej hodowli patyczaków. Czy mogę to sobie wybaczyć? Czy raczej czas posypać głowę popiołem, zbudować ten domek na najbliższym solidnym drzewie, upiec tort szpinakowy i zapisać się do klubu matek wyliczających sobie własne winy? A może nie? Patrzę na moje dzieci i na dzieci tych nienawidzących siebie mam. Radosne buzie, czyste ubrania, wspólne wakacje, wieczorne rozmowy. Czy mamy sobie naprawdę aż tyle do zarzucenia? Czy nasze dzieci zapamiętają te chwile, kiedy zrobiłyśmy coś źle? – Z tego mieszkania zapamiętam zapach ciasta w sobotę – powiedział Syn, przygotowując się do przeprowadzki. Może więc jednak nie wszystko stracone, może jest jakaś nadzieja? Najnowsze felietony Antoniny Kozłowskiej znajdziesz w aktualnych numerach miesięcznika „Twoje Dziecko”
Bycie 30-letnią mamą jest fantastyczne! Dlaczego? Poznaj 10 powodów
Kiedy jesteś 30-letnią mamą, znasz swoją wartość, mówisz to, co myślisz i potrafisz cieszyć się z małych rzeczy. Być może każda mama jest taka?
"Jestem po 30. i chociaż czasem tęsknię za bajeczną wolnością poprzedniej dekady, muszę przyznać, że życie nie jest takie złe. Właściwie, uwielbiam życie po 30." – pisze Julia, mama 2 dzieci. Przeczytajcie, dlaczego: 1. Mówisz, co myślisz Kiedy masz 30 lat, wiesz, co to wolność słowa. Możesz mówić to, co naprawdę myślisz. Nie przejmujesz się, czy ktoś cię lubi, czy nie. Wiesz, że nie każda nowo poznana osoba musi być twoim przyjacielem. Kiedy jesteś mamą, nie masz zbyt wiele wolnego czasu. 2. Znasz priorytety Kiedy jest się rodzicem, rodzina jest zawsze na pierwszym miejscu. To, co kiedyś spędzało sen z powiek, przestało mieć znaczenie. Rachunki, pranie, zajęcia dodatkowe – to prawdziwe problemy, z którymi musisz się zmierzyć. 3. Umiesz śmiać się z siebie Kiedy umiesz śmiać się z siebie i swoich błędów, życie jest łatwiejsze. Niestety, to umiejętność, która przychodzi z czasem. Wiesz, że jesteś kim jesteś, lubisz siebie i nie musisz niczego udowadniać. 4. Wiesz, co to wdzięczność Wdzięczność jest uczuciem, do którego trzeba dojrzeć. Kiedy masz 30 lat, przeżyłaś wiele załamań i trudnych chwil, potrafisz docenić pomoc i wsparcie. Nie tylko najbliższych, ale również zupełnie obcych osób. 5. Odcinasz się od porażek Nie skupiasz się już na porażkach, zaczynasz dostrzegać więcej pozytywnych stron. Wiesz, że jesteś silna i nawet z trudnej sytuacji wyjdziesz obronną ręką – w końcu masz dla kogo walczyć. Zobacz także: Tak wygląda macierzyństwo bez lukru 6. Jesteś kreatywna Nie masz ograniczeń. Możesz mówić to, na co masz ochotę (patrz wyżej), więc nie boisz się wyrażania opinii i emocji. Malujesz, piszesz dziennik albo bloga, gotujesz, czytasz - robisz to, co chcesz, z wielką pasją. 7. Cieszysz się z małych rzeczy Gdy słyszysz śmiech swoich pociech, które wspólnie się bawią, sama zaczynasz się uśmiechać. To ten rodzaj radości, która przychodzi z czasem. Godzina dla siebie i kawa z przyjaciółką, spacer z rodziną w parku czy piątka ze sprawdzianu – kiedyś nie sądziłaś, że te małe rzeczy mogą dać tyle radości. 8. Szybko znajdujesz rozwiązanie problem Kiedy miałaś 20 lat, zanim podjęłaś decyzję, nie spałaś 3 noce, prosiłaś o radę mamę i przyjaciółki, zżerał cię stres. Teraz wszystko jest łatwiejsze. Najprostszy przykład: jesteś niewyspana, masz sińce pod oczami i makijaż sprzed 3 dni. Zakładasz okulary przeciwsłoneczne i po problemie! 9. Chwytasz dzień 20-latki myślą, że będą żyć wiecznie. Po 30. jesteś na tyle dorosła i dojrzała, żeby wiedzieć, że nie będziesz. Starasz się chłonąć każdy dzień spędzony z rodziną i jednocześnie znaleźć czas dla siebie. Wiesz, że czas ucieka bardzo szybko i nie można go marnować. 10. Znasz się na ludziach Jeśli będziesz miała szczęście, z łatwością rozróżnisz znajomych czy dobrych kumpli od ludzi, którzy cię dopełniają i rozumieją w 100 procentach. Dzięki temu wiesz, na kim możesz polegać, komu możesz ufać i z kim czujesz się sobą. Czytaj także: Szczery list – "Trzydziestoletnie mamy, to minie!" inspiracja: parent.co