Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-06-04T10:15:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Duńskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. Sekret tkwi w „metodzie ciasta”
items: Tak Koreańczycy wychowują ludzi sukcesu. Ich dzieci mają dobrze wyćwiczone „nunchi”
items: Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
items: Te dzieci są najbardziej lubiane. Rodzice wpajają im 1 zasadę od maleńkości
items: Cudowny gest obcego mężczyzny: położył się na ziemi, by pomóc chłopcu z autyzmem
items: Wstydliwe, wrażliwe lub nieśmiałe dziecko. Jak wspierać je w rozwoju? [LIVECZAT z ekspertem]
items: Twoje dziecko to mały samolub? Czy kiedyś z tego wyrośnie?
items: Jak uczyć malucha dzielenia się i empatii? [Wideo]
items: Jak nauczyć dziecko empatii?
items: Oktonauci. Dzięki współpracy mogę więcej!
items: Czym jest inteligencja emocjonalna?
items: Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO]
items: Jedna rzecz, której musisz nauczyć swoje dziecko. Ten film wyciska łzy!
items: 9 tematów, których powinnaś unikać w rozmowie z innymi mamami :-)
items: Dziecko w społeczeństwie, czyli jak przebiega rozwój społeczny dziecka
items: 42 rady na dziecięce kryzysy

Duńskie dzieci są najszczęśliwsze na świecie. Sekret tkwi w „metodzie ciasta”
type: item
date: 2026-06-04T10:15:00.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: szczęśliwe dziecko
subject: wychowanie dziecka
description: Duńczycy znaleźli genialny sposób na to, jak poprzez wspólne jedzenie ciasta uczyć najmłodszych empatii i wrażliwości. Ten wyjątkowy, słodki zwyczaj pomaga dzieciom bezstresowo rozmawiać o emocjach i buduje niesamowicie silne więzi w grupie
encoded: Kiedy myślimy o Danii, w naszych głowach niemal natychmiast pojawia się słynne hasło hygge, oznaczające przytulność, ciepło domowego ogniska i celebrowanie małych, codziennych przyjemności. Jednak ten skandynawski kraj od lat okupuje pierwsze miejsca w globalnych rankingach najszczęśliwszych narodów świata nie tylko z powodu zamiłowania do świec i ciepłych koców. Prawdziwy sekret tkwi w sposobie, w jaki Duńczycy konstruują system edukacji i wychowania, stawiając dobrostan emocjonalny oraz relacje międzyludzkie daleko ponad morderczą pogonią za ocenami i rankingami. W duńskich szkołach podstawowych istnieje jedna, absolutnie wyjątkowa lekcja, na którą uczniowie czekają z niecierpliwością przez cały tydzień, a jej przebieg zaskakuje każdego obcokrajowca. Ta słynna technika, czyli lekcje empatii (Klassens tid), jest uważana za fundament, na którym buduje się pokolenie ludzi empatycznych, odpornych psychicznie i potrafiących doskonale współpracować w grupie. Słodki fundament duńskiej edukacji, czyli jak działa metoda ciasta Klassens tid to stały, obowiązkowy punkt w planie zajęć każdego duńskiego ucznia, który nie ma nic wspólnego z tradycyjnym, nudnym wykładem czy sprawdzaniem wiedzy z podręczników. Raz w tygodniu cała klasa wraz z nauczycielem siada w kręgu, tworząc bezpieczną przestrzeń, a całe spotkanie kręci się wokół... blachy pysznego, upieczonego w domu ciasta. W wielu szkołach tradycją jest, że co tydzień inne dziecko przynosi wypiek przygotowany wspólnie z rodzicami, by poczęstować nim wszystkich swoich kolegów i koleżanki. Podczas tej słodkiej godziny lekcyjnej nie omawia się spraw organizacyjnych ani nie gani za złe zachowanie − to czas poświęcony wyłącznie na rozmowy o emocjach, relacjach i problemach grupy. Dzieci uczą się głośno mówić o tym, co je smuci, co sprawiło im przykrość w mijającym tygodniu lub z jakimi trudnościami rówieśniczymi się mierzą. Kluczem do sukcesu jest to, że cała klasa wspólnie szuka rozwiązań dla problemu danego ucznia, ucząc się w…

dunskie-dzieci-2699115.png
width: 1600
height: 1200

Tak Koreańczycy wychowują ludzi sukcesu. Ich dzieci mają dobrze wyćwiczone „nunchi”
type: item
date: 2026-06-04T06:12:47.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: sukces w życiu
subject: wychowanie dziecka
description: Współczesny świat wymaga od najmłodszych unikalnych kompetencji, które pozwolą im przetrwać i zabłysnąć w stale zmieniającej się rzeczywistości. Istnieje jedna ukryta umiejętność, którą azjatyccy rodzice pielęgnują w swoich domach od najwcześniejszych lat życia dziecka, gwarantując mu niesamowity start w dorosłość.
encoded: Obserwując globalne trendy w parentingu, można odnieść wrażenie, że kraje zachodnie wpadły w pułapkę nadmiernego skupienia na indywidualizmie, głośnym manifestowaniu swojego ja oraz wiecznej walce o uwagę. Tymczasem Korea Południowa, będąca synonimem technologicznego i kulturowego sukcesu, opiera swój system wychowawczy na filarze, który dla wielu Europejczyków może brzmieć rewolucyjnie. Nie chodzi tu o morderczą naukę od świtu do nocy czy rygorystyczne kary, ale o rozwijanie specyficznej, głębokiej uważności na drugiego człowieka. Ta starożytna koncepcja, przekazywana z pokolenia na pokolenie, nosi nazwę nunchi i jest uważana za najpotężniejszą siłę emocjonalną koreańskich dzieci. To właśnie dzięki niej maluchy z Seulu czy Pusan wyrastają na ludzi, którzy bez trudu odnajdują się w każdej sytuacji społecznej, potrafią błyskawicznie zjednać sobie ludzi i osiągają spektakularne cele zawodowe. Warto przyjrzeć się bliżej tej metodzie, ponieważ kryje ona lekcję empatii i życiowej mądrości, której we współczesnych polskich domach bardzo potrzebujemy. Czym jest tajemnicze nunchi i dlaczego to supermoc w dorosłym życiu? Dosłowne tłumaczenie słowa nunchi oznacza miarę okiem, jednak w praktyce psychologicznej to znacznie więcej niż tylko zmysł obserwacji. To unikalna zdolność do błyskawicznego odczytywania nastroju panującego w danym pomieszczeniu, intencji innych ludzi oraz wyczuwania tego, co niewypowiedziane. Koreańczycy wierzą, że osoba posiadająca dobre nunchi potrafi wejść do pokoju pełnego obcych osób i w kilka sekund ocenić dynamikę grupy, hierarchię oraz emocje, jakie towarzyszą zgromadzonym. Wychowanie w tym duchu zaczyna się już od najmłodszych lat życia dziecka, kiedy rodzice zamiast natychmiastowego spełniania każdej zachcianki malucha, uczą go dostrzegania kontekstu sytuacji, w której się znajduje. Rozwijanie tego nawyku u dzieci nie ma nic wspólnego z tłumieniem ich osobowości czy zmuszaniem do chorobliwej uległości. To budowanie najwyższego poziomu inteligencj…

koreanska-metoda-nunchi-2162035.png
width: 1600
height: 1200

Japońskie dzieci są wrażliwe i zawsze słuchają dorosłych. Sekret tkwi w zasadzie „smutnego wzroku”
type: item
date: 2026-06-03T19:08:08.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: więź z dzieckiem
subject: wychowanie dziecka
description: Rodzicielstwo w wydaniu azjatyckim od lat fascynuje i zaskakuje swoją niesamowitą skutecznością. Istnieje jedna, wyjątkowo subtelna reguła oparta na czystych emocjach, która sprawia, że tamtejsze maluchy potrafią zapanować nad złością bez użycia jakichkolwiek zakazów czy krzyków ze strony opiekunów.
encoded: Codzienność z małym dzieckiem pod jednym dachem to dla wielu z nas prawdziwy test wytrzymałości psychicznej. Każda mama doskonale zna te momenty, kiedy zmęczenie po całym dniu pracy zderza się z nagłym, gwałtownym wybuchem złości kilkulatka w najmniej odpowiednim miejscu. W polskich domach wciąż zbyt często automatyczną reakcją staje się podniesiony głos, nerwowe groźby o zabraniu zabawek albo odsyłanie do kąta, które i tak rzadko przynoszą upragniony skutek. Tymczasem w innej części świata, na malowniczych wyspach Azji, rodzice mierzą się z dokładnie takimi samymi dziecięcymi emocjami w sposób, który dla Europejczyka brzmi jak opowieść o zupełnie innej cywilizacji. Różnica nie wynika wcale z innej genetyki czy wrodzonego, spokojnego temperamentu tamtejszych maluchów, ale z unikalnej filozofii prowadzenia młodego człowieka przez życie. Japoński model wychowania opiera się na głębokiej empatii i budowaniu więzi, w której nie ma miejsca na tradycyjne kary, agresję słowną czy wymuszanie posłuszeństwa siłą. Zamiast budować barierę strachu, tamtejsi rodzice od najmłodszych lat uczą dzieci odczytywania emocji innych ludzi i brania odpowiedzialności za to, jak ich zachowanie wpływa na otoczenie. To podejście sprawia, że japońskie dzieci wyrastają na osoby niezwykle wrażliwe, uważne i naturalnie skłonne do współdziałania z dorosłymi, bez potrzeby stosowania jakichkolwiek radykalnych metod dyscyplinujących. Filozofia bliskości i czułości, czyli pierwsze lata życia po japońsku Aby zrozumieć ten niezwykły fenomen, trzeba cofnąć się do momentu narodzin dziecka, ponieważ w Japonii pierwsze lata życia malucha wyglądają zupełnie inaczej niż na Zachodzie. Istnieje tam głęboko zakorzenione przekonanie, że do piątego roku życia dziecko jest istotą całkowicie czystą, doskonałą i niemalże boską, która dopiero uczy się funkcjonować w skomplikowanym świecie. Przez te pierwsze lata mama i dziecko są wręcz nierozłączni − noworodek jest nieustannie noszony w chuście, śpi w jednym łóżku z ro…

japonskie-dzieci-5c9f6c2.png
width: 1600
height: 1200

Te dzieci są najbardziej lubiane. Rodzice wpajają im 1 zasadę od maleńkości
type: item
date: 2026-01-24T14:00:19.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: empatia
subject: wychowanie dziecka
description: Niektóre dzieci szybciej zyskują sympatię rówieśników i dorosłych, choć wcale nie są najgłośniejsze ani najbardziej przebojowe. Klucz tkwi w czymś, co dostają bardzo wcześnie i co zostaje z nimi na całe życie.
encoded: Najbardziej lubiane dzieci to wcale nie te, które robią najwięcej hałasu. Nie zawsze są liderami, nie zawsze chcą być w centrum uwagi. Za to niemal zawsze potrafią zauważyć drugiego człowieka. Dzieci najbardziej lubiane w grupie mają jedną wspólną cechę Empatia, czyli umiejętność rozpoznawania i rozumienia emocji innych, okazuje się kluczowa w relacjach rówieśniczych. Dziecko, które potrafi pomyśleć, jak czuje się kolega lub koleżanka, szybciej buduje zaufanie i rzadziej zostaje odrzucone. To nie jest cecha zarezerwowana dla wrażliwców. To konkretna umiejętność, którą można, a nawet trzeba, kształtować od najmłodszych lat. Rodzice, którzy uczą dziecko zatrzymania się na chwilę i spojrzenia na sytuację oczami drugiej osoby, dają mu narzędzie, które procentuje przez całe życie. Takie dzieci lepiej radzą sobie w grupie, rzadziej eskalują konflikty i szybciej znajdują wspólny język z innymi. Nauka empatii zaczyna się w codziennych rozmowach Wielu rodziców myśli o empatii jako o czymś abstrakcyjnym. Tymczasem to umiejętność, która rodzi się w bardzo prostych, codziennych sytuacjach. Wystarczy zmiana jednego komunikatu. Zamiast skupiać się wyłącznie na zachowaniu dziecka, warto skierować uwagę na emocje drugiej osoby. Pytania w stylu: „Jak myślisz, co on teraz czuje?” albo „Jak ty byś się poczuł w takiej sytuacji” uczą dziecko refleksji i wrażliwości. Z czasem takie myślenie staje się automatyczne. Dziecko nie potrzebuje już podpowiedzi, bo samo zaczyna analizować emocje innych. Empatia nie oznacza rezygnacji z własnych potrzeb. Wręcz przeciwnie. Dzieci, które rozumieją emocje innych, lepiej rozumieją też siebie. Wiedzą, gdzie kończą się ich granice i potrafią je komunikować bez agresji. To ogromna przewaga w relacjach, zwłaszcza w świecie, który coraz częściej premiuje współpracę, a nie rywalizację. Dlaczego empatia sprawia, że dzieci są bardziej lubiane? Dziecko empatyczne daje innym poczucie bezpieczeństwa. Rówieśnicy czują, że przy nim mogą być sobą, bez obawy przed o…

lubiane-dziecko-28fb455.png
width: 1600
height: 1200

Cudowny gest obcego mężczyzny: położył się na ziemi, by pomóc chłopcu z autyzmem
type: item
date: 2021-04-19T11:18:27.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: autyzm u dziecka
subject: empatia
subject: wsparcie dla matki
description: Natalie, mama chłopca z autyzmem i blogerka, opisała w sieci wzruszającą historię ze spaceru z synem. Tamtego poranka obcy mężczyzna okazał się bohaterem – pomógł chłopcu, wykazując się ogromną empatią. Co więcej nie ocenił ani nie skrytykował mamy, która nie mogła uspokoić swojego dziecka.
encoded: Autorka bloga Better to be Different opisała w mediach społecznościowych zdarzenie, które bardzo ją poruszyło. Kobieta poszła na spacer ze swoim synem, który ma spektrum autyzmu. Zwykle nie chodzą dwa razy tą samą drogą – kilkulatek bardzo tego nie lubi, często w takiej sytuacji dostaje ataku agresji. Tak było i tym razem. Wspaniałe zachowanie mężczyzny Gdy chłopiec wpadł w furię, podszedł do niego obcy mężczyzna i po prostu zapytał, jak ma na imię. „Wyjaśniłam mu, że Rudy nie bardzo rozumie, bo ma spektrum autyzmu. Mężczyzna odpowiedział, że w porządku i położył się razem z nim. Później rozmawiał z nami w drodze powrotnej” – napisała mama kilkulatka. Kobieta była bardzo wdzięczna mężczyźnie za to, co zrobił dla niej i jej syna: „Ten zupełnie obcy człowiek uratował mnie dzisiaj od trwającego ponad godzinę szału, w jaki wpadł mój syn. Albo od alternatywy, jaką zwykle jest bicie mnie przez Rudy’ego, który wpada w furię i staje się agresywny. Jestem tak wdzięczna temu facetowi, Ianowi, że nie zapomnę jego dobroci”. Nieprzychylne reakcje innych przechodniów Niestety nie wszyscy mają w sobie tyle empatii, co ten nieznajomy mężczyzna – ludzie różnie reagują na głośne, emocjonalne zachowanie dzieci. Często nie zastanawiają się nad powodami, lecz od razu oceniają i krytykują. Mama Rudy’ego przekonała się o tym wielokrotnie. Nawet podczas tamtego spaceru natknęła się na parę, która była wyraźnie zdegustowana zachowaniem malucha. Nieznajomi mieli pretensje, że jego krzyk podczas ataku furii nie pozwala uśpić ich dwuletniego dziecka. Czy zamiast oceniać, nie lepiej wspierać i okazywać zrozumienie? Źródło: Facebook Zobacz także: Dziecko nie chce przyjmować leków? Koniecznie wypróbuj ten GENIALNY trik! Antynataliści klimatyczni: nie chcą mieć dzieci z troski o środowisko Pozwala swojemu synowi przeklinać. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – przekonuje

CGWKj1-117295-ad3132a.jpg
width: 852
height: 585

Wstydliwe, wrażliwe lub nieśmiałe dziecko. Jak wspierać je w rozwoju? [LIVECZAT z ekspertem]
type: item
date: 2021-03-01T09:45:55.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: Wideo
subject: emocje
subject: emocje dziecęce
subject: emocje przedszkolaka
subject: emocje u dziecka
subject: empatia
subject: rozwój czterolatka
subject: rozwój dwulatka
subject: trudne emocje
description: Czy moje dziecko jest wysoko wrażliwe? Jak poradzić sobie z nieśmiałością u dziecka? Dlaczego warto rozwijać empatię? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i rozwiej swoje wątpliwości!
encoded: Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozmawialiśmy o empatii i wrażliwości. Warto pamiętać, że pierwsza z nich znacząco pomaga w życiu. Z badań wynika, że wcale nie inteligencja racjonalna, czyli IQ, ułatwia osiągnąć sukces życiowy, a właśnie inteligencja emocjonalna. Opłaca się zatem pracować z dzieckiem i rozwijać również w tym obszarze. Ekspertka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co trzeba wiedzieć o empatii? Chociaż nadal często jest ona mylona z sympatią, to coraz więcej rodziców ma świadomość, że jest bardzo ważna i należy ją rozwijać u dziecka. W skrócie – empatia to zdolność do rozpoznawania i współodczuwania stanów emocjonalnych i psychicznych innych ludzi. Aby korzystanie z niej było możliwe, należy przede wszystkim poznać swoje emocje oraz umieć je od siebie rozróżniać. W szerszym rozumieniu empatia to jedna ze składowych inteligencji emocjonalnej. Dzięki tej umiejętności możemy postawić się w sytuacji drugiej osoby. Aby to zrobić, musimy jednak rozpoznawać emocje, rozumieć je i zarządzać nimi, a do tego konieczne jest sięganie do własnych zasobów. To z kolei nie zawsze jest proste, a czasami jest wręcz niemożliwe… Dlatego też warto pamiętać, by od małego rozwijać w dzieciach empatię, a także tłumaczyć im, że to nie one muszą rozwiązać trudną sytuację, w jakiej znalazła się druga osoba, a najważniejsze jest, by rozumieć i dać jej to zrozumienie poczuć. Czy emocje są niezbędne do życia? Ekspertka zauważyła, że rodzice bardzo często wymagają od dziecka tego, by było grzeczne. W ich rozumieniu zwykle chodzi o to, by nie przeżywało nadmiernie zarówno tych pozytywnych, jak i trudnych emocji. Powinno być raczej stonowane i w żadnym razie nie nadmierne w żadną ze stron. Tym czasem psycholog podkreśliła również, że przecież dziecko obserwuje, chłonie i uczy się swoich emocji także poprzez emocje dorosłych. A przecież widzi, jak się złościmy, płaczemy, smucimy …

1i6TLD-116414-2cbd72e.jpg
width: 1280
height: 720

Twoje dziecko to mały samolub? Czy kiedyś z tego wyrośnie?
type: item
date: 2019-04-01T09:54:22.000Z
creator: Milena Oszczepalińska
subject: Małe dziecko
subject: Rozwój dziecka
subject: empatia
subject: rozwój emocjonalny dziecka
description: Skupienie uwagi dziecka wyłącznie na sobie samym bywa dla rodziców uciążliwe. Czy mały egoista nauczy się w końcu dostrzegać potrzeby i uczucia innych? Naukowcy już to wiedzą!
encoded: Czy masz czasem poczucie, że twoje dwu- lub trzyletnie dziecko nie dba o nikogo wokół siebie i pragnie jedynie zaspokajania jego własnych potrzeb? Naukowcy zbadali, dlaczego tak się dzieje. Jesteś ciekawa? Maluchy nie potrafią inaczej Według nowego badania, którego wyniki zostały opublikowane w Nature Communications, dzieci do czwartego roku życia nie mają w sobie empatii. Dopiero gdy osiągną ten wiek, zaczynają rozumieć, że ktoś inny może odczuwać lub przeżywać coś inaczej, niż one same. Ma to związek z rozwojem mózgu. Naukowcy z Instytutu Maxa Plancka w Lipsku (MPI CBS) oraz z Uniwersytetu w Leiden twierdzą, że taka świadomość społeczna tworzy się w trakcie rozwoju pewnych połączeń w mózgu, które do czwartego roku życia dziecka jeszcze nie zachodzą. Kiedy mózg dziecka przestaje „myśleć egoistycznie”? Gdy dziecko osiąga wiek czterech lat, dopiero wówczas zaczyna rozumieć, że inni mogą myśleć inaczej niż ono. Rozwój płata skroniowego, który jest odpowiedzialny za myślenie o innych oraz płata czołowego, który odpowiada za rozumienie otaczającego świata i myśli innych ludzi, następuje dopiero w okolicach czwartych urodzin. Przed osiągnięciem tego wieku dzieci nie są w stanie pojąć, że to, co same widzą i wiedzą o świecie, nie pokrywa się z doświadczeniami innych. Oto przykład: Kiedy trzylatek otwiera pudełko po czekoladkach wypełnione ołówkami, jest przekonane, że każde inne dziecko również powinno się spodziewać, że w takim pudełku schowane są ołówki (a nie np. czekoladki lub cokolwiek innego). Nie rozumie, że ktoś może pomyśleć, że w danym pudełku znajduje się coś innego, skoro samo widziało, że były tam ołówki. Zobacz też: Co robić, gdy dzieci się nie lubią? Ta teoria pozwala nam zrozumieć, dlaczego nasze pociechy tak często wykazują się brakiem empatii w stosunku do innych, nawet bliskich osób. Nie znaczy to jednak, że nie mogą przejawiać odruchów czułości i troski. Chyba każdy rodzic, który ma w domu 2-, 3-latka i niemowlaka, może to potwierdzić. Starszaki w tych…

101842-f9daceb.jpg
width: 1200
height: 800

Jak uczyć malucha dzielenia się i empatii? [Wideo]
type: item
date: 2018-10-27T12:45:37.000Z
creator: Katarzyna Rapczyńska-Lubieńska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Rozwój dziecka
subject: Wideo
subject: empatia
subject: umiejętności dziecka
description: Empatia, czyli zdolność wczuwania się w cudze emocje, ma ogromny wpływ na nasze funkcjonowanie w społeczeństwie. To, czy dziecko potrafi się dzielić oraz rozumieć potrzeby innych zależy od tego, jak bardzo jest wrażliwe na uczucia drugiej osoby. Istnieją sposoby, które mogą go tego nauczyć. Zobacz film!
encoded: Przez pierwsze dwa lata życia maluszki nie rozumieją jeszcze, że inne osoby także mają swoje uczucia i potrzeby. Trzylatki natomiast potrafią już wyciągać wnioski z obserwowanych sytuacji, dlatego najlepszym sposobem na naukę empatii jest przebywanie w gronie rówieśników. Jeśli nasza pociecha nie będzie miała kontaktu z innymi dziećmi, jej dalszy rozwój społeczny może być bardzo utrudniony. Jak nauczyć dziecko rozumieć innych? "Rozwój społeczny powinien dać nam odkrycie, że z innymi możemy więcej. Gdy działamy w grupie osiągamy takie cele, które dla pojedynczej osoby są nie do zrealizowania" - mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholog. Dziecko może rozwijać zdolności empatyczne np. opiekując się swoim pupilem lub oglądając wartościowe bajki na Mini Mini+, takie jak np. "Mali odkrywcy", w której grupka przyjaciół wspólnie odkrywa reguły rządzące światem. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat uczenia dziecka empatii? Obejrzyj nasze wideo!

105932-0b1625a.jpg
width: 1000
height: 1000

Jak nauczyć dziecko empatii?
type: item
date: 2018-09-25T09:20:30.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Niemowlę
subject: Patronaty
subject: Rodzina
subject: Rozwój
subject: empatia
subject: klocki LEGO DUPLO
subject: rozwój dziecka
subject: rozwój emocjonalny
subject: zabawki dla dzieci
description: Empatia, czyli zdolność rozumienia cudzych emocji, ma ogromny wpływ na nasze relacje z ludźmi. To, jak funkcjonujemy w społeczeństwie, zależy między innymi od tego, jak bardzo jesteśmy wrażliwi na uczucia i potrzeby innych. Zobacz, jak nauczyć swoje dziecko empatii.
encoded: Uważa się, że właściwy poziom inteligencji emocjonalnej i empatii pozwala osiągnąć sukces zarówno w szkole, jak i w dorosłym życiu. Dzieci, które wiedzą, czym są emocje i jak sobie z nimi radzić, mają lepsze relacje z rówieśnikami i lepiej radzą sobie w życiu. Dlatego zdolności empatyczne warto rozwijać już od najmłodszych lat. Oto wskazówki, dzięki którym będziesz mogła nauczyć swoją pociechę wczuwania się w sytuacje i emocje innych ludzi. Jak wyglądają dziecięce emocje? Zdaniem psychologów empatia to pewnego rodzaju etap rozwoju, w trakcie którego dzieci poznają emocje. Przez pierwsze dwa życia maluszki są skoncentrowane głównie na sobie i trudno im pojąć, że inne osoby także mają swoje uczucia oraz potrzeby. Brzdąc nie rozumie jeszcze, że piesek odczuwa ból, gdy ciągniemy go za ogon, a starszy brat złości się, gdy jego wieża z klocków zostanie zepsuta. Jednak już w okolicach 2. roku życia u dziecka mogą pojawić się pierwsze przejawy empatii, wynikające z obserwacji i naśladowania mamy czy taty (np. karmienie lalki czy usypianie misia). 3-latek potrafi już wyciągać wnioski z obserwowanych sytuacji i zachowań empatycznych innych osób i powtarzać je, np. dzieląc się z bratem czekoladą czy przykrywając mamę kołdrą. Maluch w wieku 4-6 lat coraz lepiej rozumie już zależność między uczuciami innych osób a ich zachowaniami, dlatego łatwiej przychodzi mu podzielenie się swoimi zabawkami czy zrozumienie powodu, dla którego ktoś jest smutny. Ten wczesnodziecięcy okres jest więc najlepszym momentem na to, by wspierać rozwój empatii u malucha. Nauka ta, z pewnością zaowocuje w przyszłości. Jak rozwinąć empatię u dziecka? Podstawą empatii jest uwrażliwianie dziecka na różne sytuacje oraz umiejętność nazywania emocji. Obserwuj swoją pociechę pod kątem tego, jak reaguje na emocje ze swojego otoczenia. Możesz też nauczyć malucha empatii, wykorzystując do tego zdarzenia z dnia codziennego. Dziecko musi wiedzieć, że wokół niego są inne osoby, które mają swoje uczucia i potrzeby. Dl…

img1sP7PS-230dff8.jpg
width: 1200
height: 800

Oktonauci. Dzięki współpracy mogę więcej!
type: item
date: 2017-09-12T06:09:15.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Nasze akcje
subject: Patronaty
subject: Rodzina
subject: Wychowanie
subject: bajki dla dzieci
subject: czas wolny
subject: dobre wychowanie dziecka
subject: empatia
subject: kreskówki
subject: MiniMini+
description: „Odkrywamy, ratujemy, chronimy” – tak brzmi hasło Oktonautów, drużyny składającej się z odważnych dziewczynek i chłopców. W okrzyku Oktonautów zawierają się ich podstawowe wartości – poszerzanie wiedzy, udzielanie pomocy oraz zapobieganie niebezpieczeństwom. Czy nie są to wartości bliskie również rodzicom?
encoded: Każdy odcinek uczy dzieci wiedzy o świecie i o zaskakujących mieszkańcach mórz i oceanów, Czy wiedzieliście że w morzach żyją rurkopławy czy też niesporczaki? Z Oktonautami można odkryć wiele ciekawych zwierząt morskich. A ich skomplikowane nazwy to wspaniały trening dla buzi i języka. Działania Oktonautów opierają się na współpracy i wspieraniu siebie nawzajem. Każdy ma jasno określone miejsce w drużynie – zna swoje mocne strony, czuje się ważny i przydatny. Wie również, że kiedy znajdzie się w niebezpieczeństwie, pozostali zrobią wszystko, by mu pomóc. Bohaterowie używają zwrotów grzecznościowych, chwalą siebie nawzajem, wzmacniają swoje zalety. To jest doskonały przykład dla dziecka, jak w pożądany sposób zachowywać się wśród innych. Każdy ma prawo głosu - liczy się intelekt, pomysłowość i odwaga. Ważnym przesłaniem bajki jest ochrona słabszych istot. Oktonauci ratują zagrożone gatunki przed wyginięciem, pomagają im w tarapatach. Korzystają ze swoich talentów i zdolności, by wspierać potrzebujących. Uczą dzieci, że nie trzeba być najszybszym i najsilniejszym, aby odnieść sukces. Najważniejsza jest wytrwałość i wspólne działanie. Oktonautów możecie oglądać do poniedziałku do piątku o godz. 18:30 na antenie MiniMini+. Jeszcze więcej informacji na temat przygód nieustraszonej ekipy, oraz bezpieczne gry i zabawy dla dzieci znajdziecie na www.miniminiplus.pl. Autorem artykułu jest Weronika Dzierżawa-Nalewajska, psycholog dziecięcy, psychoterapeutka. Zapraszamy na stronę www.miniminiplus.pl

imgJNOkUQ-d4f418f.jpg
width: 620
height: 348

Czym jest inteligencja emocjonalna?
type: item
date: 2017-08-26T20:20:12.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: Dorota Zawadzka
subject: empatia
subject: inteligencja emocjonalna
subject: rozwój dziecka
description: Z pewnością znacie powiedzenia w rodzaju „trzymać nerwy na wodzy”, słyszeliście o kimś, kto „ma nerwy ze stali”, poznaliście pewnie i takich, co to „robią z igły widły” albo z byle powodu „strzelają focha”.
encoded: Każdy z nas przeżywa otaczający go świat i odczuwa go na swój sposób. „czytamy” nasze otoczenie i zgodnie z tym, co odczytujemy, podejmujemy lub nie jakieś działania. To, czy będą one prawidłowe, czyli przyniosą nam, w dużym uproszczeniu, szczęście w życiu, zależy od tego, czy dobrze ocenimy sytuację. Przypuśćmy, że dziecko na każde najdrobniejsze niepowodzenie reaguje płaczem i złością, czego efektem jest zdenerwowanie najbliższych, którzy, aby uniknąć trudnych sytuacji, zaczynają robić wszystko dla malucha i wyręczać go we wszystkim. Chronią go przed porażką i przeciwdziałają atakom złości, ale równocześnie sprawiają, że nie ma on szansy, by nauczyć się samodzielnie pokonywać życiowe przeszkody. Rodzice robią to w dobrej wierze, nie mając pojęcia, że takie ich działania w późniejszym życiu dziecka utrudnią mu wchodzenie w relacje z innymi, osiąganie sukcesów, szczęście. Co to jest inteligencja emocjonalna? Inteligencja emocjonalna to swego rodzaju biegłość w rozumieniu samego siebie, swoich zdolności i ograniczeń, a także umiejętność w odczytywaniu uczuć i stanów emocjonalnych innych ludzi. Dzieci i dorośli – lepiej lub gorzej radzą sobie z emocjami, nastrojami, zachowaniem swoim oraz innych, z kontaktami społecznymi i z podejmowaniem decyzji. To jedna z naszych umiejętności indywidualnych. Coś, czym odróżniamy się od innych. Kompetencje osobiste To, jak przebiega nasze życie i w jaki sposób nasi rodzice oraz inne osoby w nim uczestniczą, określa stopień, w jakim udaje się nam zdobyć kompetencje osobiste, czyli zdolność do rozumienia swoich emocji i zarządzania nimi. W szczególności chodzi tutaj o: samoświadomość – czyli wiedzę o tym, co dzieje się z naszymi emocjami, czy jesteśmy smutni, rozczarowani, źli, przestraszeni itd. adekwatną samoocenę – innymi słowy umiejętność mierzenia sił na zamiary i oddzielenie własnej wiedzy o swoich możliwościach od tego, co na nasz temat myślą i mówią inni samoregulację/samokontrolę – chodzi o opanowanie i używanie emocji w spos…

img1HGUVb-7bc81eb.jpg
width: 620
height: 300

Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO]
type: item
date: 2017-06-07T11:50:15.000Z
creator: agrinberg
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Psychologia
subject: Wideo
subject: czynniki wpływające na dobry rozwój
subject: emocje dziecęce
subject: empatia
subject: rozwój emocjonalny dziecka
description: Jak wspierać emocje dziecka podczas zabawy i codziennych czynności? Radzi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy.
encoded: Empatią nazywamy współodczuwanie emocji drugiego człowieka. – Rozwijanie emocji rozpoczyna się już od wieku niemowlęcego – mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. – Widoczne jest to już o kilkumiesięcznego niemowlęcia, które, gdy zostanie umieszczone w jednym pomieszczeniu z innym płaczącym dzieckiem, samo zaczyna płakać. Jest to pierwszy objaw empatii, gdy dziecko nie odróżniając siebie od innych, zaczyna odczuwać emocje od osób z bliskiego otoczenia. Jak rozwijać empatię u dziecka? Zdaniem psychologa należy zwracać uwagę dziecka na emocje innych. Jak to robić? Można opowiadać dziecku, czym są emocje, jak sobie z nimi radzić. Na przykład można wykorzystać naturalne sytuacje z naszego codziennego życia. Dobrze jest opowiadać o tym, jak się czujemy i jak mogą poczuć się inni. Rozwijając empatie, możemy wykorzystywać zabawki bliskie dziecku. – Pamiętajmy o tym, że dzieci mają fantastyczną umiejętność nadawania cech żywych przedmiotom nieożywionym – dodaje psycholog. – Dzieci wierzą, że lalka i miś czują, więc możemy porozmawiać o tym, dlaczego miś jest smutny i co można zrobić, by poprawić mu nastrój. Ważne jest również nazywanie emocji. Dzieci, które wiedzą, czym są emocje, z czego wynikają i jak można sobie z nimi radzić. Będą miały lepiej rozwinięte umiejętności społeczne, a co za tym idzie, lepiej będą sobie radziły w relacjach z innymi dziećmi, rówieśnikami, ale i w kontaktach w życiu późniejszym. Uwrażliwienie dzieci na emocje innych to jest właśnie rozwijanie empatii u dziecka. Niepewność w nowych sytuacjach - jak wspierać dziecko? Pierwsze wyjście do przedszkola jest niezwykle ważnym wydarzeniem w życiu każdego małego dziecka. Aby trochę przygotować dziecko do tego ważnego momentu – zdaniem psychologa – warto poświęcić temu trochę uwagi. – Możemy do tego wykorzystać na przykład klocki tematyczne, które prezentują życie w przedszkolu – podpowiada Dorota Maciejec. – Możemy wcielać się w role i opowiadać jak wygląda życie w przedszkolu, rozwijając różne scenar…

imgca1W3G-fc30ebd.jpg
width: 1920
height: 1080

Jedna rzecz, której musisz nauczyć swoje dziecko. Ten film wyciska łzy!
type: item
date: 2017-06-07T08:57:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: empatia
subject: wychowanie dziecka
description: Ponad 100 milionów wyświetleń, 3 miliony udostępnień w kilka dni – te liczby mówią same za siebie! Uwaga, zanim zobaczysz ten film, przygotuj chusteczki!
encoded: Sześćdziesiąt sekund – tyle wystarczy, by zrozumieć, jak niesprawiedliwy jest świat, w którym żyjemy i jak niewiele trzeba, by dać drugiemu człowiekowi odrobinę radości. Film norweskiej instytucji Bufdir zwraca uwagę na problem niedożywienia wśród dzieci i pokazuje, że zadaniem dorosłych jest nauczyć dzieci pomagania potrzebującym. Naucz dziecko zauważać potrzeby innych Historia przedstawiona w filmie jest prosta. Przerwa śniadaniowa w szkole. Dzieci wyjmują pojemniki z drugim śniadaniem. Jeden z uczniów wyjmuje pojemnik i zauważa, że jest pusty. Zasmucony, prosi nauczycielkę o pozwolenie na wyjście do toalety. Chodzi po szkolnym korytarzu, gasi pragnienie wodą. Gdy wraca do klasy i chowa śniadaniówkę do plecaka, czuje, że jest cięższa. Zagląda do pudełka i znajduje w nim przekąski, którymi podzielili się z nim koleżanki i koledzy z klasy. Uśmiecha się i zjada drugie śniadanie wraz z innymi dziećmi. Chociaż to tylko film, puste śniadaniówki to rzeczywistość tysięcy dzieci na całym świecie, również w Polsce. Zobaczcie film: Nie jesteśmy w stanie pomóc wszystkim potrzebującym, ale możemy uwrażliwić dzieci na potrzeby innych. Czasem wystarczy naprawdę niewiele, by wywołać uśmiech na czyjejś twarzy. Jakie uczucia wywołał w was ten film? Wzruszył, zasmucił, przywołał wspomnienia z dzieciństwa? Piszcie w komentarzach! Zobacz także: 10 rzeczy, których dzieci powinny się od ciebie nauczyć Źródło: Facebook, wp.pl

imgP38XP1-c7268e2.jpg
width: 616
height: 345

9 tematów, których powinnaś unikać w rozmowie z innymi mamami :-)
type: item
date: 2016-05-12T12:27:37.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: empatia
subject: trudne tematy
description: Są pewne sprawy, których lepiej nie poruszać, lub rozmawiać o nich bardzo delikatnie. Wiadomo, że każda kobieta walczy z własnymi problemami. Coś co jest dla Ciebie powodem do dumy, dla innej mamy może być "piętą Achillesa".
encoded: Kiedy spotykają się mamy, czy to na placu zabaw, czy na kawce w pracy, zaczynają się dyskusje i ploteczki. Rozmowa, która ma być odprężająca, czasem jednak przemienia się w kłótnie, obrażanie się, a nawet płacz. Dlaczego tak się dzieje? Jedna karmi piersią, drugiej nie udało się utrzymać laktacji. Chwalenie się, że zajście w ciążę było dla nas banalnie łatwe, podczas gdy nasza rozmówczyni stara się o dziecko od 5 lat, nie jest dobrym pomysłem na pogłębianie znajomości. Co więc robić, by nie sprawiać sobie przykrości? Nie, unikanie rozmów wcale nie będzie dobrym pomysłem. Wystarczy po prostu odrobina empatii, zrozumienia, a nie wydawania radykalnych opinii odnośnie tematów związanych z macierzyństwem. Proste? :-) Jakich tematów unikać? 1. Moje dziecko od razu "załapało" jak ssać! No cóż, więcej kobiet powiedziało by jednak – to była droga przez mękę! Często ten pierwszy łyk mleka okupiony jest strachem, bólem, niepewnością i poczuciem porażki. 2. Moje dziecko przesypia całe noce już od dawna! To kolejny trudny temat, bo większość dzieci ma z tym problem. Niewyspana mama to ... zła mama! Lepiej nie poruszać z nią tego tematu, bo może okazać się to punktem zapalnym. 3. Mój wspaniały mąż nie ma problemu, by zmieniać pieluchy przez cały dzień! Być może nie miał on do czynienia z tymi "dużymi" kupami, skoro jest aż tak chętny. A mój unika tego jak ognia? I co, mam się rozwieść? 4. Szybko wróciłam do formy sprzed ciąży! No nie, żartujesz? Mówisz to kobiecie, która na oko ma 20 kg do zrzucenia? Tu nie wymagana jest empatia, tylko spostrzegawczość! Nie ma nic gorszego, niż poruszenie kwestii wagi wśród zaokrąglonych kobiet. 5. Nie mam żadnych rozstępów No tak, a ja nie lubię po prostu plaży ... i basenu ... i krótkich bluzeczek... Najchętniej chodzę w spodniach i bluzach. A tak w ogóle to lubię swoje rozstępy, przypominają mi o cudzie narodzin mojego dziecka! 6. Moje dziecko zjada wszystko co mu dam Hmm... Moje dziecko nie je tego co zielone, ani czarne, tak w ogóle to nie j…

imgtRxP5u-d1a25dc.jpg
width: 1200
height: 800

Dziecko w społeczeństwie, czyli jak przebiega rozwój społeczny dziecka
type: item
date: 2015-09-07T08:15:00.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Patronaty
subject: Rodzina
subject: empatia
subject: rozwiązywanie konfliktów
subject: rozwój społeczny dziecka
description: Dziecko już od chwili narodzin jest członkiem społeczeństwa. I choć niemowlę nie potrafi jeszcze nic powiedzieć, doskonale wie, jak nawiązać kontakt z innymi. Jak to możliwe? Dowiedz się więcej o rozwoju społecznym dziecka.
encoded: Na razie jesteście dla siebie całym światem. Ono dla ciebie, a ty dla niego. Jednak twoje dziecko już teraz przygotowuje się do tego, by w przyszłości wchodzić w interakcje z innymi ludźmi, zawierać przyjaźnie i odgrywać różne role społeczne. Nie wierzysz? Przeczytaj sama. Taki mały, a taki towarzyski Wydawałoby się, że tak mały człowiek, który nie potrafi powiedzieć nawet jednego słowa, nie może nawiązywać kontaktów społecznych. Nic bardziej mylnego! Niemowlaki mają swoje sposoby na to, by porozumieć się ze światem. Podstawowym i najważniejszym jest… płacz. Maluch płacze, gdy jest głodny, gdy ma mokrą pieluszkę lub gdy po prostu się za tobą stęsknił i chce cię zobaczyć. Płacząc, mówi: „Mamo, chodź do mnie, potrzebuję cię”. Szybko nauczysz się rozpoznawać po płaczu dziecka, czego maluch w danej chwili chce. Ok. 3. miesiąca życia dziecka można zaobserwować tzw. kompleks ożywienia. Na widok dorosłego maluch wyraźnie się ożywia, wyciąga do niej rączki, uśmiecha się i wydaje różne zabawne dźwięki. Za kolejne 2-3 miesiące twoja pociecha będzie już potrafiła odróżnić osoby, które zna, od obcych, a na te ostatnie będzie reagować lękiem i płaczem. 8-miesięczne niemowlę próbuje zwrócić na siebie uwagę dorosłego płaczem i gaworzeniem, naśladuje też mimikę i proste gesty, oczekując pochwały. Pod koniec okresu niemowlęcego, maluch potrafi już bawić się ze swoim opiekunem, podawać zabawki czy wspólnie układać klocki. To wstęp do zabaw z rówieśnikami. Mały zaczepniś Do tej pory to głównie ty inicjowałaś kontakt z dzieckiem, a maluch tylko odpowiadał na twoje zainteresowanie. Teraz, gdy ma już za sobą pierwsze urodziny, to on powoli będzie przejmował inicjatywę. Ponieważ może już samodzielnie się poruszać (czy to raczkując, czy chodząc), nie wykorzystuje już tak często płaczu, by cię przywołać. Może przecież sam do ciebie podejść! Aby ułatwić mu te wędrówki w poszukiwaniu mamy czy nowych przyjaciół zawsze pamiętaj o tym, by zakładać dziecku komfortowe ubranie i wygodną pieluszkę. …

imgQQbvZr-797bc0f.jpg
width: 620
height: 413

42 rady na dziecięce kryzysy
type: item
date: 2011-06-17T13:44:21.000Z
creator: sniemczyk
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: bicie dziecka
subject: bunt przedszkolaka
subject: emocje dziecęce
subject: empatia
subject: wychowanie dziecka
subject: złe zachowanie dziecka
description: Co robić, gdy kilkulatek odreagowuje stres albo złość w sposób, którego nie możesz (i nie chcesz) zaakceptować? Najważniejsze to zachować spokój i wykorzystać swoje dyplomatyczne umiejętności! Sprawdź, co doradzają psychologowie.
encoded: Patrzysz na swojego przedszkolaka i wzdychasz: „Był takim słodkim maluszkiem, co w niego wstąpiło?”. Cóż, nic dziwnego, że dziecko się buntuje. Życie niemowlaka jest o wiele łatwiejsze. Można płakać, złościć się, a mama i tak patrzy na ciebie z zachwytem. Co innego, gdy to samo robi kilkulatek. Rodzicom niemowlaków wydaje się często, że kiedy dziecko skończy wreszcie trzy lata, jego wychowanie będzie o niebo łatwiejsze niż wychowywanie maleństwa. Taki duży zuch już przecież dobrze rozumie wszelkie polecenia i prośby, wie również, że nie wszystko mu wolno, zna zarówno smak nagrody, jak i kary, słowem: jest świetnie przygotowany do życia w społeczeństwie. Tylko że... to „świetnie” często okazuje się trochę na wyrost. Bo i cóż z tego, że kilkulatek zdaje sobie sprawę z faktu, że nie powinien np. bić, gryźć, przeklinać ani wpadać w histerię, skoro i tak po prostu nie potrafi się od tego powstrzymać? No właśnie. Sprawdź, jak powinnaś reagować na złe zachowanie dziecka. Czytaj też: Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu 6 sposobów na trudne emocje Akceptuj wszystkie uczucia... Nawet te wyjątkowo dla dziecka trudne: smutek, złość, gniew. Nie mów z przekonaniem do dziecka: „Już nie boli”, skoro dobrze wiesz, że cały czas boli. Wstrzymaj się z dobrymi radami typu: „Nie smuć się”, „Nie ma czym się przejmować”. Takie słowa mogą sprawić, że dziecko poczuje się niezrozumiane i zlekceważone. ...i pomóż je nazwać. Kiedy mówisz np.: „Wiem, że jest ci przykro”, „Czujesz się rozczarowana, znam to uczucie”, „Rozumiem, że jesteś na mnie zły” – pomagasz dziecku zrozumieć jego własne emocje i – co ważne – zapanować nad nimi. Dajesz mu też do zrozumienia, że nie tylko ono jedno się z nimi zmaga. Odwróć uwagę. Pięciolatek płacze, bo chce lizaka? Zamiast w kółko opowiadać mu o tym, że lizaki to sam niezdrowy w nadmiarze cukier, pokaż mu przechodzącego psa, opowiedz historyjkę z własnego dzieciństwa, pobawcie się w wymyślanie zagadek. Dzieci często złoszczą się (albo jedzą słodycze) po prostu z…

img3v6JeJ-537f00f.jpg
width: 640
height: 960