Cudowny gest obcego mężczyzny: położył się na ziemi, by pomóc chłopcu z autyzmem
Natalie, mama chłopca z autyzmem i blogerka, opisała w sieci wzruszającą historię ze spaceru z synem. Tamtego poranka obcy mężczyzna okazał się bohaterem – pomógł chłopcu, wykazując się ogromną empatią. Co więcej nie ocenił ani nie skrytykował mamy, która nie mogła uspokoić swojego dziecka.
Autorka bloga Better to be Different opisała w mediach społecznościowych zdarzenie, które bardzo ją poruszyło. Kobieta poszła na spacer ze swoim synem, który ma spektrum autyzmu. Zwykle nie chodzą dwa razy tą samą drogą – kilkulatek bardzo tego nie lubi, często w takiej sytuacji dostaje ataku agresji. Tak było i tym razem. Wspaniałe zachowanie mężczyzny Gdy chłopiec wpadł w furię, podszedł do niego obcy mężczyzna i po prostu zapytał, jak ma na imię. „Wyjaśniłam mu, że Rudy nie bardzo rozumie, bo ma spektrum autyzmu. Mężczyzna odpowiedział, że w porządku i położył się razem z nim. Później rozmawiał z nami w drodze powrotnej” – napisała mama kilkulatka. Kobieta była bardzo wdzięczna mężczyźnie za to, co zrobił dla niej i jej syna: „Ten zupełnie obcy człowiek uratował mnie dzisiaj od trwającego ponad godzinę szału, w jaki wpadł mój syn. Albo od alternatywy, jaką zwykle jest bicie mnie przez Rudy’ego, który wpada w furię i staje się agresywny. Jestem tak wdzięczna temu facetowi, Ianowi, że nie zapomnę jego dobroci”. Nieprzychylne reakcje innych przechodniów Niestety nie wszyscy mają w sobie tyle empatii, co ten nieznajomy mężczyzna – ludzie różnie reagują na głośne, emocjonalne zachowanie dzieci. Często nie zastanawiają się nad powodami, lecz od razu oceniają i krytykują. Mama Rudy’ego przekonała się o tym wielokrotnie. Nawet podczas tamtego spaceru natknęła się na parę, która była wyraźnie zdegustowana zachowaniem malucha. Nieznajomi mieli pretensje, że jego krzyk podczas ataku furii nie pozwala uśpić ich dwuletniego dziecka. Czy zamiast oceniać, nie lepiej wspierać i okazywać zrozumienie? Źródło: Facebook Zobacz także: Dziecko nie chce przyjmować leków? Koniecznie wypróbuj ten GENIALNY trik! Antynataliści klimatyczni: nie chcą mieć dzieci z troski o środowisko Pozwala swojemu synowi przeklinać. „Dzięki temu jest lepszym dzieckiem” – przekonuje
Wstydliwe, wrażliwe lub nieśmiałe dziecko. Jak wspierać je w rozwoju? [LIVECZAT z ekspertem]
Czy moje dziecko jest wysoko wrażliwe? Jak poradzić sobie z nieśmiałością u dziecka? Dlaczego warto rozwijać empatię? Zobacz nasz liveczat z psycholog Dorotą Zawadzką organizowany w ramach akcji „Widzę, Słyszę, Czuję, Wiem” i rozwiej swoje wątpliwości!
Tym razem, podczas spotkania z Dorotą Zawadzką prowadzonego przez redaktorkę mamotoja.pl Katarzynę Imiołek, rozmawialiśmy o empatii i wrażliwości. Warto pamiętać, że pierwsza z nich znacząco pomaga w życiu. Z badań wynika, że wcale nie inteligencja racjonalna, czyli IQ, ułatwia osiągnąć sukces życiowy, a właśnie inteligencja emocjonalna. Opłaca się zatem pracować z dzieckiem i rozwijać również w tym obszarze. Ekspertka odpowiadała na pytania rodziców w tym temacie przez ponad 40 minut. Co trzeba wiedzieć o empatii? Chociaż nadal często jest ona mylona z sympatią, to coraz więcej rodziców ma świadomość, że jest bardzo ważna i należy ją rozwijać u dziecka. W skrócie – empatia to zdolność do rozpoznawania i współodczuwania stanów emocjonalnych i psychicznych innych ludzi. Aby korzystanie z niej było możliwe, należy przede wszystkim poznać swoje emocje oraz umieć je od siebie rozróżniać. W szerszym rozumieniu empatia to jedna ze składowych inteligencji emocjonalnej. Dzięki tej umiejętności możemy postawić się w sytuacji drugiej osoby. Aby to zrobić, musimy jednak rozpoznawać emocje, rozumieć je i zarządzać nimi, a do tego konieczne jest sięganie do własnych zasobów. To z kolei nie zawsze jest proste, a czasami jest wręcz niemożliwe… Dlatego też warto pamiętać, by od małego rozwijać w dzieciach empatię, a także tłumaczyć im, że to nie one muszą rozwiązać trudną sytuację, w jakiej znalazła się druga osoba, a najważniejsze jest, by rozumieć i dać jej to zrozumienie poczuć. Czy emocje są niezbędne do życia? Ekspertka zauważyła, że rodzice bardzo często wymagają od dziecka tego, by było grzeczne. W ich rozumieniu zwykle chodzi o to, by nie przeżywało nadmiernie zarówno tych pozytywnych, jak i trudnych emocji. Powinno być raczej stonowane i w żadnym razie nie nadmierne w żadną ze stron. Tym czasem psycholog podkreśliła również, że przecież dziecko obserwuje, chłonie i uczy się swoich emocji także poprzez emocje dorosłych. A przecież widzi, jak się złościmy, płaczemy, smucimy czy ekscytujemy… Dlatego też warto pamiętać, że chociaż temat emocji jest trudny i często mierzymy się z nim przez całe życie, to są one niezbędne w życiu dzieci i dorosłych. Kluczowe jest jednak, by umieć je rozpoznawać i pokazywać w sposób akceptowalny społecznie. Dziecko wysoko wrażliwe? Taki maluch wszystko przeżywa wielokrotnie mocniej i głębiej niż przeciętnie, a także zwykle mocniej i głębiej niż rodzic jest w stanie znieść... I chociaż jest to trudne dla dorosłych, ekspertka podkreśliła, że w żadnym razie nie można bagatelizować sytuacji, w których np. dziecko przeżywa koniec świata zanosząc się histerycznym płaczem. Oczywiście rodzic może nie rozumieć powodu płaczu, jednak istotne jest, by zrozumieć jego potrzeby i być z nim w jego trudach. Warto także pamiętać, że dzieci wysoko wrażliwe lub tzw. high need baby mają wyjątkowe potrzeby, które nie są kara bądź niczym złym dla dziecka. Istotne jest, by mama i tata takiego malucha zauważyli, że ich dziecko widzi i czuje świat bardziej. Z takich pociech wyrastają wrażliwi i empatyczni dorośli, dlatego warto pielęgnować ich wyjątkowość. Jak poradzić sobie z dziecięcą nieśmiałością? Przede wszystkim warto dać dziecku przestrzeń i nie wywierać na nim presji. Trzeba zdawać sobie sprawę, że im nachalniej będziemy je zachęcać, tym spotkamy się z większym oporem. Ekspertka podkreśliła, że bardzo ważne jest, by to dziecko decydowało na jakich warunkach np. wejdzie do nowej grupy lub zmierzy się z nowym doświadczeniem. I tak np. jeśli dziecko przyszło na zajęcia i przez nieśmiałość nie chce w nich uczestniczyć, rodzic może np. usiąść z nim i wspólnie obserwować, co się dzieje w nowej przestrzeni. Warto wspierać w tym malucha, być obok niego i mieć w tym wszystkim dużo cierpliwości i tolerancji. Nieśmiałym dzieciom niezwykle pomocny może okazać się trening umiejętności społecznych. To fantastyczne zajęcia, które pokazują dzieciom, jak zachować się w różnych sytuacjach i co najważniejsze – na wiele różnych sposobów. Chcesz wiedzieć więcej? Zobacz nasz liveczat!
Twoje dziecko to mały samolub? Czy kiedyś z tego wyrośnie?
Skupienie uwagi dziecka wyłącznie na sobie samym bywa dla rodziców uciążliwe. Czy mały egoista nauczy się w końcu dostrzegać potrzeby i uczucia innych? Naukowcy już to wiedzą!
Czy masz czasem poczucie, że twoje dwu- lub trzyletnie dziecko nie dba o nikogo wokół siebie i pragnie jedynie zaspokajania jego własnych potrzeb? Naukowcy zbadali, dlaczego tak się dzieje. Jesteś ciekawa? Maluchy nie potrafią inaczej Według nowego badania, którego wyniki zostały opublikowane w Nature Communications, dzieci do czwartego roku życia nie mają w sobie empatii. Dopiero gdy osiągną ten wiek, zaczynają rozumieć, że ktoś inny może odczuwać lub przeżywać coś inaczej, niż one same. Ma to związek z rozwojem mózgu. Naukowcy z Instytutu Maxa Plancka w Lipsku (MPI CBS) oraz z Uniwersytetu w Leiden twierdzą, że taka świadomość społeczna tworzy się w trakcie rozwoju pewnych połączeń w mózgu, które do czwartego roku życia dziecka jeszcze nie zachodzą. Kiedy mózg dziecka przestaje „myśleć egoistycznie”? Gdy dziecko osiąga wiek czterech lat, dopiero wówczas zaczyna rozumieć, że inni mogą myśleć inaczej niż ono. Rozwój płata skroniowego, który jest odpowiedzialny za myślenie o innych oraz płata czołowego, który odpowiada za rozumienie otaczającego świata i myśli innych ludzi, następuje dopiero w okolicach czwartych urodzin. Przed osiągnięciem tego wieku dzieci nie są w stanie pojąć, że to, co same widzą i wiedzą o świecie, nie pokrywa się z doświadczeniami innych. Oto przykład: Kiedy trzylatek otwiera pudełko po czekoladkach wypełnione ołówkami, jest przekonane, że każde inne dziecko również powinno się spodziewać, że w takim pudełku schowane są ołówki (a nie np. czekoladki lub cokolwiek innego). Nie rozumie, że ktoś może pomyśleć, że w danym pudełku znajduje się coś innego, skoro samo widziało, że były tam ołówki. Zobacz też: Co robić, gdy dzieci się nie lubią? Ta teoria pozwala nam zrozumieć, dlaczego nasze pociechy tak często wykazują się brakiem empatii w stosunku do innych, nawet bliskich osób. Nie znaczy to jednak, że nie mogą przejawiać odruchów czułości i troski. Chyba każdy rodzic, który ma w domu 2-, 3-latka i niemowlaka, może to potwierdzić. Starszaki w tych przypadkach bywają nadzwyczaj opiekuńcze i kochane dla swojego młodszego rodzeństwa. Mamy rację? Źródło: parents.com Zobacz też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców Skąd się bierze bunt trzylatka? Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka?
Jak uczyć malucha dzielenia się i empatii? [Wideo]
Empatia, czyli zdolność wczuwania się w cudze emocje, ma ogromny wpływ na nasze funkcjonowanie w społeczeństwie. To, czy dziecko potrafi się dzielić oraz rozumieć potrzeby innych zależy od tego, jak bardzo jest wrażliwe na uczucia drugiej osoby. Istnieją sposoby, które mogą go tego nauczyć. Zobacz film!
Przez pierwsze dwa lata życia maluszki nie rozumieją jeszcze, że inne osoby także mają swoje uczucia i potrzeby. Trzylatki natomiast potrafią już wyciągać wnioski z obserwowanych sytuacji, dlatego najlepszym sposobem na naukę empatii jest przebywanie w gronie rówieśników. Jeśli nasza pociecha nie będzie miała kontaktu z innymi dziećmi, jej dalszy rozwój społeczny może być bardzo utrudniony. Jak nauczyć dziecko rozumieć innych? "Rozwój społeczny powinien dać nam odkrycie, że z innymi możemy więcej. Gdy działamy w grupie osiągamy takie cele, które dla pojedynczej osoby są nie do zrealizowania" - mówi dr Aleksandra Piotrowska, psycholog. Dziecko może rozwijać zdolności empatyczne np. opiekując się swoim pupilem lub oglądając wartościowe bajki na Mini Mini+, takie jak np. "Mali odkrywcy", w której grupka przyjaciół wspólnie odkrywa reguły rządzące światem. Chcesz dowiedzieć się więcej na temat uczenia dziecka empatii? Obejrzyj nasze wideo!
Empatia, czyli zdolność rozumienia cudzych emocji, ma ogromny wpływ na nasze relacje z ludźmi. To, jak funkcjonujemy w społeczeństwie, zależy między innymi od tego, jak bardzo jesteśmy wrażliwi na uczucia i potrzeby innych. Zobacz, jak nauczyć swoje dziecko empatii.
Uważa się, że właściwy poziom inteligencji emocjonalnej i empatii pozwala osiągnąć sukces zarówno w szkole, jak i w dorosłym życiu. Dzieci, które wiedzą, czym są emocje i jak sobie z nimi radzić, mają lepsze relacje z rówieśnikami i lepiej radzą sobie w życiu. Dlatego zdolności empatyczne warto rozwijać już od najmłodszych lat. Oto wskazówki, dzięki którym będziesz mogła nauczyć swoją pociechę wczuwania się w sytuacje i emocje innych ludzi. Jak wyglądają dziecięce emocje? Zdaniem psychologów empatia to pewnego rodzaju etap rozwoju, w trakcie którego dzieci poznają emocje. Przez pierwsze dwa życia maluszki są skoncentrowane głównie na sobie i trudno im pojąć, że inne osoby także mają swoje uczucia oraz potrzeby. Brzdąc nie rozumie jeszcze, że piesek odczuwa ból, gdy ciągniemy go za ogon, a starszy brat złości się, gdy jego wieża z klocków zostanie zepsuta. Jednak już w okolicach 2. roku życia u dziecka mogą pojawić się pierwsze przejawy empatii, wynikające z obserwacji i naśladowania mamy czy taty (np. karmienie lalki czy usypianie misia). 3-latek potrafi już wyciągać wnioski z obserwowanych sytuacji i zachowań empatycznych innych osób i powtarzać je, np. dzieląc się z bratem czekoladą czy przykrywając mamę kołdrą. Maluch w wieku 4-6 lat coraz lepiej rozumie już zależność między uczuciami innych osób a ich zachowaniami, dlatego łatwiej przychodzi mu podzielenie się swoimi zabawkami czy zrozumienie powodu, dla którego ktoś jest smutny. Ten wczesnodziecięcy okres jest więc najlepszym momentem na to, by wspierać rozwój empatii u malucha. Nauka ta, z pewnością zaowocuje w przyszłości. Jak rozwinąć empatię u dziecka? Podstawą empatii jest uwrażliwianie dziecka na różne sytuacje oraz umiejętność nazywania emocji. Obserwuj swoją pociechę pod kątem tego, jak reaguje na emocje ze swojego otoczenia. Możesz też nauczyć malucha empatii, wykorzystując do tego zdarzenia z dnia codziennego. Dziecko musi wiedzieć, że wokół niego są inne osoby, które mają swoje uczucia i potrzeby. Dlatego ucz je empatii poprzez pomaganie innym. Jeśli idziecie na spacer i zauważycie na przykład starszą panią, która ma trudności z samodzielnym przejściem przez ulicę, pomóżcie jej. Gdy jakieś dziecko na placu zabaw siedzi samo i nie chce się bawić, podejdźcie razem do niego i spróbujcie ustalić, co się stało i dlaczego jest smutne. Dzięki takim prostym gestom Twoje dziecko otworzy oczy na innych. Albo kiedy maluch zechce pomóc ci w przygotowaniu śniadania, nie odmawiaj mu. W ten sposób mimowolnie wysyłasz dziecku komunikat: „Nie pomagaj, każdy musi radzić sobie sam”. Nie zdziw się więc, gdy Twoja pociecha, będąc już nastolatkiem, nawet nie zapyta, czy pomóc Ci przy zmywaniu naczyń albo sprzątaniu. Dlatego, jeśli brzdąc garnie się do pomocy, angażuj go, dostosowując wykonywane zadania do jego możliwości. A gdy zauważysz u dziecka empatyczne zachowania, pochwal je za to. Każdy człowiek lubi, gdy jego wysiłki są doceniane. Zabawa, która wpiera rozwój emocjonalny Dzieci mają zdolność nadawania cech przedmiotom nieożywionym. Maluch wierzy, że jego ukochana zabawka odczuwa głód, radość czy smutek. Dlatego doskonałym sposobem na nauczenie dziecka empatii jest pokazanie mu całej palety emocji. Z zestawem LEGO DUPLO „Moje pierwsze emocje” będzie to bardzo proste! Dzięki kolorowym postaciom do zbudowania z dużych klocków, twój maluch nauczy się, jak rozpoznawać i rozumieć różne emocje. Zadawaj mu pytania: „dlaczego chłopczyk jest zły?, jaką ma minę, mama czy smutna czy wesoła?”. Obróćcie dwustronne klocki, by przyjrzeć się różnym wyrazom twarzy. Zabawa z dzieckiem to doskonały sposób na wczucie się w emocje oraz naukę empatii. Wchodząc w role, np. podczas zabawy klockami LEGO DUPLO, możecie analizować emocje, jakie mogą odczuwać poszczególne postacie. Wykorzystując klocki, rozmawiaj z dzieckiem o poszczególnych postaciach. Do klockowych bohaterów dopasuj odpowiedni kontekst sytuacyjny i spytaj malucha, jak się czuje dana zabawka i dlaczego tak jest. Co można zrobić, aby poprawić jej nastrój? Z jego powodu dana zabawka jest smutna bądź wesoła? Klocki z obrazkami nie tylko pokazują dziecku, jak rozpoznawać i rozróżniać poszczególne emocje, ale też pozwalają tworzyć własne historyjki o nastrojach i uczuciach. Powodem złości nie musi być zawsze tylko pęknięta piłka, a wstydu - upuszczony lód. Maluch może używać ludzików wymyślając własne sytuacje, co pozwoli mu rozszerzać wiedzę na temat przyczyn danych emocji. A to już pierwszy krok, jaki wykonuje dziecko do samodzielnego zrozumienia, czym są uczucia i jak sobie z nimi radzić. Więcej: LEGO DUPLO
Oktonauci. Dzięki współpracy mogę więcej!
„Odkrywamy, ratujemy, chronimy” – tak brzmi hasło Oktonautów, drużyny składającej się z odważnych dziewczynek i chłopców. W okrzyku Oktonautów zawierają się ich podstawowe wartości – poszerzanie wiedzy, udzielanie pomocy oraz zapobieganie niebezpieczeństwom. Czy nie są to wartości bliskie również rodzicom?
Każdy odcinek uczy dzieci wiedzy o świecie i o zaskakujących mieszkańcach mórz i oceanów, Czy wiedzieliście że w morzach żyją rurkopławy czy też niesporczaki? Z Oktonautami można odkryć wiele ciekawych zwierząt morskich. A ich skomplikowane nazwy to wspaniały trening dla buzi i języka. Działania Oktonautów opierają się na współpracy i wspieraniu siebie nawzajem. Każdy ma jasno określone miejsce w drużynie – zna swoje mocne strony, czuje się ważny i przydatny. Wie również, że kiedy znajdzie się w niebezpieczeństwie, pozostali zrobią wszystko, by mu pomóc. Bohaterowie używają zwrotów grzecznościowych, chwalą siebie nawzajem, wzmacniają swoje zalety. To jest doskonały przykład dla dziecka, jak w pożądany sposób zachowywać się wśród innych. Każdy ma prawo głosu - liczy się intelekt, pomysłowość i odwaga. Ważnym przesłaniem bajki jest ochrona słabszych istot. Oktonauci ratują zagrożone gatunki przed wyginięciem, pomagają im w tarapatach. Korzystają ze swoich talentów i zdolności, by wspierać potrzebujących. Uczą dzieci, że nie trzeba być najszybszym i najsilniejszym, aby odnieść sukces. Najważniejsza jest wytrwałość i wspólne działanie. Oktonautów możecie oglądać do poniedziałku do piątku o godz. 18:30 na antenie MiniMini+. Jeszcze więcej informacji na temat przygód nieustraszonej ekipy, oraz bezpieczne gry i zabawy dla dzieci znajdziecie na www.miniminiplus.pl. Autorem artykułu jest Weronika Dzierżawa-Nalewajska, psycholog dziecięcy, psychoterapeutka. Zapraszamy na stronę www.miniminiplus.pl
Z pewnością znacie powiedzenia w rodzaju „trzymać nerwy na wodzy”, słyszeliście o kimś, kto „ma nerwy ze stali”, poznaliście pewnie i takich, co to „robią z igły widły” albo z byle powodu „strzelają focha”.
Każdy z nas przeżywa otaczający go świat i odczuwa go na swój sposób. „czytamy” nasze otoczenie i zgodnie z tym, co odczytujemy, podejmujemy lub nie jakieś działania. To, czy będą one prawidłowe, czyli przyniosą nam, w dużym uproszczeniu, szczęście w życiu, zależy od tego, czy dobrze ocenimy sytuację. Przypuśćmy, że dziecko na każde najdrobniejsze niepowodzenie reaguje płaczem i złością, czego efektem jest zdenerwowanie najbliższych, którzy, aby uniknąć trudnych sytuacji, zaczynają robić wszystko dla malucha i wyręczać go we wszystkim. Chronią go przed porażką i przeciwdziałają atakom złości, ale równocześnie sprawiają, że nie ma on szansy, by nauczyć się samodzielnie pokonywać życiowe przeszkody. Rodzice robią to w dobrej wierze, nie mając pojęcia, że takie ich działania w późniejszym życiu dziecka utrudnią mu wchodzenie w relacje z innymi, osiąganie sukcesów, szczęście. Co to jest inteligencja emocjonalna? Inteligencja emocjonalna to swego rodzaju biegłość w rozumieniu samego siebie, swoich zdolności i ograniczeń, a także umiejętność w odczytywaniu uczuć i stanów emocjonalnych innych ludzi. Dzieci i dorośli – lepiej lub gorzej radzą sobie z emocjami, nastrojami, zachowaniem swoim oraz innych, z kontaktami społecznymi i z podejmowaniem decyzji. To jedna z naszych umiejętności indywidualnych. Coś, czym odróżniamy się od innych. Kompetencje osobiste To, jak przebiega nasze życie i w jaki sposób nasi rodzice oraz inne osoby w nim uczestniczą, określa stopień, w jakim udaje się nam zdobyć kompetencje osobiste, czyli zdolność do rozumienia swoich emocji i zarządzania nimi. W szczególności chodzi tutaj o: samoświadomość – czyli wiedzę o tym, co dzieje się z naszymi emocjami, czy jesteśmy smutni, rozczarowani, źli, przestraszeni itd. adekwatną samoocenę – innymi słowy umiejętność mierzenia sił na zamiary i oddzielenie własnej wiedzy o swoich możliwościach od tego, co na nasz temat myślą i mówią inni samoregulację/samokontrolę – chodzi o opanowanie i używanie emocji w sposób, który pozwoli nam prawidłowo ocenić przyszłe skutki naszego działania. Kompetencje społeczne Umiejętność obserwowania i trafnego odczytania uczuć i zachowania innych osób to kompetencje społeczne. Wysoki ich poziom znakomicie nam ułatwia kontakty i relacje. Na kompetencje społeczne, nazywane także inteligencją społeczną, składają się: empatia – czyli rozumienie stanów emocjonalnych innych osób, w poszczególnych sytuacjach; to także zdolność odczuwania i rozumienia relacji społecznych, inaczej umiejętność postawienia się w czyjejś sytuacji, wejścia w jego skórę, asertywność – posiadanie i wyrażanie własnego zdania, nawet wbrew większości, szczególnie ważna jest umiejętność zachowania czegoś, co można by określić jako wewnętrzną spójność albo pozostawanie w zgodzie z samym sobą. Osoba asertywna potrafi uzasadnić własne zdanie w sposób czytelny i możliwy do zaakceptowania przez innych, perswazja – umiejętność wzbudzania u innych określonych zachowań i reakcji, innymi słowy to, czy potrafimy znaleźć sposób, aby swoim zachowaniem wpływać w pożądany przez siebie sposób na reakcje innych, przywództwo – zdolność do generowania pomysłów oraz umiejętność angażowania w nie innych, wytyczanie drogi, wzbudzanie zaufania u innych, współpraca – zdolność do współdziałania z innymi, zespołowego wykonywania zadań, umiejętność pracy nad osiągnięciem wspólnych celów, także zdolność dopasowania swoich reakcji oraz emocji do potrzeb zadania stawianego przed grupą. Trzy modele inteligencji emocjonalnej W fachowej literaturze opisano trzy modele inteligencji emocjonalnej. Pierwszy model zakłada, że inteligencja emocjonalna to zdolność rozumienia własnych emocji, dzięki czemu możemy nimi kierować i kontrolować je. Ten model opisuje także umiejętność empatii. Drugi model dzieli inteligencję emocjonalną na cztery obszary: spostrzeganie emocji, rozumienie ich, myślenie wspierane emocjami, zdolność do kierowania emocjami. Trzeci model dzieli inteligencję emocjonalną na inteligencję inter- i intrapersonalną, nastrój, adaptację do nowej sytuacji oraz umiejętność radzenia sobie ze stresem. Niezależnie jednak od modelu, wszyscy są zgodni, że inteligencja emocjonalna ułatwia nam życie i funkcjonowanie w społeczeństwie. Rozum kontra emocje No dobrze, ale skoro emocje są tak ważne, to co z rozumem? Przecież, aby prawidłowo podejmować decyzje, musimy mieć przede wszystkim wiedzę. Owa umiejętność wykorzystywania wiedzy do działania to inteligencja racjonalna, czyli ta liczona ilorazem inteligencji (IQ). Wydaje się, że kluczowy dla skuteczności naszego działania jest balans, rodzaj równowagi pomiędzy obydwiema inteligencjami. Im silniejsze jest bowiem uczucie, tym mocniej opanowują nas emocje i jesteśmy mniej racjonalni. Nasze wewnętrzne motywatory: emocjonalny i racjonalny, działają na ogół w ścisłej harmonii. Kłopoty zaczynają się, gdy jeden z nich zacznie niebezpiecznie dominować... Znacie pewnie ludzi określanych jako bezduszni, zimni, wyrachowani… albo takich, o których mówi się: egzaltowany, labilny, pochopny. Nauka inteligencji emocjonalnej Bardzo ważną, cechą inteligencji emocjonalnej, jest to, że w przeciwieństwie do racjonalnej można ją trenować i skutecznie doskonalić. Im więcej treningów, tym większe prawdopodobieństwo, że nowe zachowania wejdą w nawyk. A ponieważ nad emocjami czasem ciężko zapanować, powinniśmy się uczyć od początku. Małe dziecko dysponuje jedynie prostymi emocjami, takimi jak gniew, szczęście i smutek, zaskoczenie, strach. Stanów emocjonalnych, które określa się mianem złożonych – takich jak współczucie, niesmak, obrzydzenie – nie ma w repertuarze dziecka. Uczymy się ich z czasem, wraz z procesem socjalizacji. Co daje inteligencja emocjonalna Warto uczyć dziecko zauważać, rozpoznawać i nazywać emocje, które początkowo trudno mu zrozumieć i określić. Dzięki wysokiej inteligencji emocjonalnej dziecko nie stanie się zmotywowanym optymistą, zawsze spokojnym i emanującym radością. Nauczy się jednak wyrażać swoje emocje w adekwatny i czytelny dla otoczenia sposób i będzie umiało właściwie zareagować, a także wpływać na emocje innych. Taki maluch lepiej będzie panować nad emocjami (np. nad złością) i lepiej będzie znosić frustrację. Wraz z rozwojem i treningiem uniknie bezowocnych potyczek słownych i nieodpowiedniego zachowania. Rozwijając inteligencję emocjonalną, dziecko ma coraz lepszą umiejętność wyrażania dezaprobaty wobec samych siebie, innych czy po prostu sytuacji. Rzadziej zachowuje się agresywnie i autodestrukcyjnie. Dysponuje większą zdolnością koncentrowania się na zadaniach i skupiania uwagi. Staje się mniej impulsywne i przejawia większą samokontrolę. Łatwiej też odczytuje emocje innych ludzi i ma lepszą zdolność patrzenia z punktu widzenia innej osoby. Jest bardziej wrażliwe i lepiej wczuwa się w położenie innych. Po prostu lepiej funkcjonuje w świecie. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o inteligencji emocjonalnej, zachęcam do poczytania o dokonaniach psychologów takich jak Peter Salovay i John Mayer, którzy ją pierwsi opisali, oraz Daniel Goleman – wykładowca Uniwersytetu Harvarda w USA, który ją spopularyzował. Wróć do strony: https://mamotoja.pl/zmysly-dziecka-rozwoj.html
Rozwój empatii u dziecka: jak ją rozwijać w codziennej zabawie [WIDEO]
Jak wspierać emocje dziecka podczas zabawy i codziennych czynności? Radzi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy.
Empatią nazywamy współodczuwanie emocji drugiego człowieka. – Rozwijanie emocji rozpoczyna się już od wieku niemowlęcego – mówi Dorota Maciejec, psycholog dziecięcy. – Widoczne jest to już o kilkumiesięcznego niemowlęcia, które, gdy zostanie umieszczone w jednym pomieszczeniu z innym płaczącym dzieckiem, samo zaczyna płakać. Jest to pierwszy objaw empatii, gdy dziecko nie odróżniając siebie od innych, zaczyna odczuwać emocje od osób z bliskiego otoczenia. Jak rozwijać empatię u dziecka? Zdaniem psychologa należy zwracać uwagę dziecka na emocje innych. Jak to robić? Można opowiadać dziecku, czym są emocje, jak sobie z nimi radzić. Na przykład można wykorzystać naturalne sytuacje z naszego codziennego życia. Dobrze jest opowiadać o tym, jak się czujemy i jak mogą poczuć się inni. Rozwijając empatie, możemy wykorzystywać zabawki bliskie dziecku. – Pamiętajmy o tym, że dzieci mają fantastyczną umiejętność nadawania cech żywych przedmiotom nieożywionym – dodaje psycholog. – Dzieci wierzą, że lalka i miś czują, więc możemy porozmawiać o tym, dlaczego miś jest smutny i co można zrobić, by poprawić mu nastrój. Ważne jest również nazywanie emocji. Dzieci, które wiedzą, czym są emocje, z czego wynikają i jak można sobie z nimi radzić. Będą miały lepiej rozwinięte umiejętności społeczne, a co za tym idzie, lepiej będą sobie radziły w relacjach z innymi dziećmi, rówieśnikami, ale i w kontaktach w życiu późniejszym. Uwrażliwienie dzieci na emocje innych to jest właśnie rozwijanie empatii u dziecka. Niepewność w nowych sytuacjach - jak wspierać dziecko? Pierwsze wyjście do przedszkola jest niezwykle ważnym wydarzeniem w życiu każdego małego dziecka. Aby trochę przygotować dziecko do tego ważnego momentu – zdaniem psychologa – warto poświęcić temu trochę uwagi. – Możemy do tego wykorzystać na przykład klocki tematyczne, które prezentują życie w przedszkolu – podpowiada Dorota Maciejec. – Możemy wcielać się w role i opowiadać jak wygląda życie w przedszkolu, rozwijając różne scenariusze wydarzeń przedszkolnych. Warto również sięgnąć po metodę bajko terapii. Jest wiele dostępnych na rynku książek opisujących pierwszy dzień w przedszkolu dziecka. – Dzięki takim książeczkom dydaktycznym dzieci zapoznają się z typowymi sytuacjami w przedszkolu, coraz więcej wiedzą, jak życie w przedszkolu wygląda i to pozwala im lepiej oswoić się z tą nową dla nich sytuacją – dodaje psycholog. Dlatego warto przybliżyć dziecku uczucia, jakie mogą towarzyszyć podczas pierwszych dni w przedszkolu. Dlaczego tak ważna jest zabawa w role? Zabawa w role pozwala dzieciom nauczyć się różnych sytuacji społecznych. Dzięki tej zabawie, dzieci nie tylko rozwijają się społecznie, ale uczą się zachowań akceptowalnych i tych zachowań, które są niepożądane. – Wielu rodziców martwi się, bo ich dzieci lubią bawić się w czarne charaktery na przykład złodziei, czy złoczyńcy– mówi psycholog. – Wcielają się w rolę złodziei, czy złoczyńcy,. Pamiętajmy jednak, o tym, że to ważna lekcja dla dziecka. Ponieważ dzieci w takich sytuacjach uczą się, że bycie taką złą postacią nie jest niczym dobrym i że za to czeka je kara. Ponadto wcielanie w role uczy dzieci codziennego funkcjonowania w rodzinie. Przyglądając się zabawie przedszkolaków, zobaczymy, że dość często dzieci bawią się w dość stereotypowy sposób. – Dziewczynka wchodzi w rolę mamy, która zajmuje się dzieckiem, wozi lale w wózku, sprząta, robi pranie, gotuje, albo bawi się w panią sprzedawczynię – mówi Dorota Maciejec. – Jeśli synek wchodzi w rolę, to jest często złodziejem, policjantem, albo tatą, który rozmawia przez telefon, albo myje samochód. To jest normalne, typowe i pozwala w ten sposób rozwijać tożsamość płciową. W filmie wykorzystano zdjęcia z wykładu o rozwoju empatii psycholog Doroty Maciejec, podczas warsztatów z rodzicami w Warszawie, którego sponsorem była firma Lego. Polecamy: Jak silna jest inteligencja emocjonalna u dziecka? Zrób test! Jak radzić sobie z napadami złości u dziecka? Dlaczego tak ważne jest nazywanie emocji u dziecka? [WIDEO]
Jedna rzecz, której musisz nauczyć swoje dziecko. Ten film wyciska łzy!
Ponad 100 milionów wyświetleń, 3 miliony udostępnień w kilka dni – te liczby mówią same za siebie! Uwaga, zanim zobaczysz ten film, przygotuj chusteczki!
Sześćdziesiąt sekund – tyle wystarczy, by zrozumieć, jak niesprawiedliwy jest świat, w którym żyjemy i jak niewiele trzeba, by dać drugiemu człowiekowi odrobinę radości. Film norweskiej instytucji Bufdir zwraca uwagę na problem niedożywienia wśród dzieci i pokazuje, że zadaniem dorosłych jest nauczyć dzieci pomagania potrzebującym. Naucz dziecko zauważać potrzeby innych Historia przedstawiona w filmie jest prosta. Przerwa śniadaniowa w szkole. Dzieci wyjmują pojemniki z drugim śniadaniem. Jeden z uczniów wyjmuje pojemnik i zauważa, że jest pusty. Zasmucony, prosi nauczycielkę o pozwolenie na wyjście do toalety. Chodzi po szkolnym korytarzu, gasi pragnienie wodą. Gdy wraca do klasy i chowa śniadaniówkę do plecaka, czuje, że jest cięższa. Zagląda do pudełka i znajduje w nim przekąski, którymi podzielili się z nim koleżanki i koledzy z klasy. Uśmiecha się i zjada drugie śniadanie wraz z innymi dziećmi. Chociaż to tylko film, puste śniadaniówki to rzeczywistość tysięcy dzieci na całym świecie, również w Polsce. Zobaczcie film: Nie jesteśmy w stanie pomóc wszystkim potrzebującym, ale możemy uwrażliwić dzieci na potrzeby innych. Czasem wystarczy naprawdę niewiele, by wywołać uśmiech na czyjejś twarzy. Jakie uczucia wywołał w was ten film? Wzruszył, zasmucił, przywołał wspomnienia z dzieciństwa? Piszcie w komentarzach! Zobacz także: 10 rzeczy, których dzieci powinny się od ciebie nauczyć Źródło: Facebook, wp.pl
9 tematów, których powinnaś unikać w rozmowie z innymi mamami :-)
Są pewne sprawy, których lepiej nie poruszać, lub rozmawiać o nich bardzo delikatnie. Wiadomo, że każda kobieta walczy z własnymi problemami. Coś co jest dla Ciebie powodem do dumy, dla innej mamy może być "piętą Achillesa".
Kiedy spotykają się mamy, czy to na placu zabaw, czy na kawce w pracy, zaczynają się dyskusje i ploteczki. Rozmowa, która ma być odprężająca, czasem jednak przemienia się w kłótnie, obrażanie się, a nawet płacz. Dlaczego tak się dzieje? Jedna karmi piersią, drugiej nie udało się utrzymać laktacji. Chwalenie się, że zajście w ciążę było dla nas banalnie łatwe, podczas gdy nasza rozmówczyni stara się o dziecko od 5 lat, nie jest dobrym pomysłem na pogłębianie znajomości. Co więc robić, by nie sprawiać sobie przykrości? Nie, unikanie rozmów wcale nie będzie dobrym pomysłem. Wystarczy po prostu odrobina empatii, zrozumienia, a nie wydawania radykalnych opinii odnośnie tematów związanych z macierzyństwem. Proste? :-) Jakich tematów unikać? 1. Moje dziecko od razu "załapało" jak ssać! No cóż, więcej kobiet powiedziało by jednak – to była droga przez mękę! Często ten pierwszy łyk mleka okupiony jest strachem, bólem, niepewnością i poczuciem porażki. 2. Moje dziecko przesypia całe noce już od dawna! To kolejny trudny temat, bo większość dzieci ma z tym problem. Niewyspana mama to ... zła mama! Lepiej nie poruszać z nią tego tematu, bo może okazać się to punktem zapalnym. 3. Mój wspaniały mąż nie ma problemu, by zmieniać pieluchy przez cały dzień! Być może nie miał on do czynienia z tymi "dużymi" kupami, skoro jest aż tak chętny. A mój unika tego jak ognia? I co, mam się rozwieść? 4. Szybko wróciłam do formy sprzed ciąży! No nie, żartujesz? Mówisz to kobiecie, która na oko ma 20 kg do zrzucenia? Tu nie wymagana jest empatia, tylko spostrzegawczość! Nie ma nic gorszego, niż poruszenie kwestii wagi wśród zaokrąglonych kobiet. 5. Nie mam żadnych rozstępów No tak, a ja nie lubię po prostu plaży ... i basenu ... i krótkich bluzeczek... Najchętniej chodzę w spodniach i bluzach. A tak w ogóle to lubię swoje rozstępy, przypominają mi o cudzie narodzin mojego dziecka! 6. Moje dziecko zjada wszystko co mu dam Hmm... Moje dziecko nie je tego co zielone, ani czarne, tak w ogóle to nie je zup i surówek, mięso czasami, a słodycze... uwielbia. Twoje zjada ryby? Marzenie... Czy jestem w związku z tym złą mamą, skoro nie potrafię przekonać swojego maleństwa do zdrowych potraw? 7. My już o dawna korzystamy z nocnika! No tak, a my ... nie. Zabrakło nam czasu, chęci, dziecko było chore, itp. Jest na pewno tysiąc wytłumaczeń dlaczego jeszcze nie i na pewno nie chcemy się z tego nikomu tłumaczyć! 8. Karmienie piersią jest łatwiejsze, niż wszyscy mówią! Jeżeli nigdy nie krwawiły Ci sutki, być może możesz tak powiedzieć. Ale pamiętaj, takich ja Ty, nie jest wiele. 9. Siatka centylowa - jesteśmy idealnie w środeczku! Na moje dziecko zabrakło skali. Moje od urodzenia walczy z niedowagą. Każde dziecko dziedziczy po rodzicach inne geny. Trudno, żeby dziecko, którego rodzice sami byli mikrusami w dzieciństwie nagle wydali na świat giganta! Pamiętaj o tym. Te tematy wymagają wyczucia, zrozumienia i chęci wzajemnego wspierania się, a nie oceniania! Nie ma nic gorszego niż przechwalające się matki, to potrafi zniszczyć każdą przyjaźń! Przeczytaj także: 5 rad dla taty, jak rozmawiać z dzieckiem!
Dziecko w społeczeństwie, czyli jak przebiega rozwój społeczny dziecka
Dziecko już od chwili narodzin jest członkiem społeczeństwa. I choć niemowlę nie potrafi jeszcze nic powiedzieć, doskonale wie, jak nawiązać kontakt z innymi. Jak to możliwe? Dowiedz się więcej o rozwoju społecznym dziecka.
Na razie jesteście dla siebie całym światem. Ono dla ciebie, a ty dla niego. Jednak twoje dziecko już teraz przygotowuje się do tego, by w przyszłości wchodzić w interakcje z innymi ludźmi, zawierać przyjaźnie i odgrywać różne role społeczne. Nie wierzysz? Przeczytaj sama. Taki mały, a taki towarzyski Wydawałoby się, że tak mały człowiek, który nie potrafi powiedzieć nawet jednego słowa, nie może nawiązywać kontaktów społecznych. Nic bardziej mylnego! Niemowlaki mają swoje sposoby na to, by porozumieć się ze światem. Podstawowym i najważniejszym jest… płacz. Maluch płacze, gdy jest głodny, gdy ma mokrą pieluszkę lub gdy po prostu się za tobą stęsknił i chce cię zobaczyć. Płacząc, mówi: „Mamo, chodź do mnie, potrzebuję cię”. Szybko nauczysz się rozpoznawać po płaczu dziecka, czego maluch w danej chwili chce. Ok. 3. miesiąca życia dziecka można zaobserwować tzw. kompleks ożywienia. Na widok dorosłego maluch wyraźnie się ożywia, wyciąga do niej rączki, uśmiecha się i wydaje różne zabawne dźwięki. Za kolejne 2-3 miesiące twoja pociecha będzie już potrafiła odróżnić osoby, które zna, od obcych, a na te ostatnie będzie reagować lękiem i płaczem. 8-miesięczne niemowlę próbuje zwrócić na siebie uwagę dorosłego płaczem i gaworzeniem, naśladuje też mimikę i proste gesty, oczekując pochwały. Pod koniec okresu niemowlęcego, maluch potrafi już bawić się ze swoim opiekunem, podawać zabawki czy wspólnie układać klocki. To wstęp do zabaw z rówieśnikami. Mały zaczepniś Do tej pory to głównie ty inicjowałaś kontakt z dzieckiem, a maluch tylko odpowiadał na twoje zainteresowanie. Teraz, gdy ma już za sobą pierwsze urodziny, to on powoli będzie przejmował inicjatywę. Ponieważ może już samodzielnie się poruszać (czy to raczkując, czy chodząc), nie wykorzystuje już tak często płaczu, by cię przywołać. Może przecież sam do ciebie podejść! Aby ułatwić mu te wędrówki w poszukiwaniu mamy czy nowych przyjaciół zawsze pamiętaj o tym, by zakładać dziecku komfortowe ubranie i wygodną pieluszkę. Najlepsza będzie taka, która – jak pieluszki Dada – ma elastyczne boczki i wygodne rzepy, które nie krępują ruchów. Maluch zaczyna też coraz swobodniej posługiwać się najbardziej naturalnym dla nas, dorosłych, narzędziem komunikacji, czyli mową. Szkrab zaczyna więc sam zagadywać, by przyciągnąć uwagę dorosłych. Na obecne i przyszłe zachowanie społeczne największy wpływ ma… zachowanie rodziców. Miej się więc na baczności, bo maluch dokładnie cię obserwuje i uczy się, jak należy obcować z ludźmi. W tym okresie zaczyna się też pojawiać zainteresowanie rówieśnikami i pierwsze wspólne zabawy, co nie oznacza, że maluchy od razu zgodnie będą bawić się razem według ustalonego scenariusza. Przeciwnie, czasem będą po prostu bawić się obok siebie i dokładnie obserwować nawzajem, a czasem będą kłócić się o zabawki. Spokojnie, to normalne. Dziecko musi wypróbować swoje siły w grupie i nauczyć się zasad, według których ona funkcjonuje. Zaradny przedszkolak Dziecko w wieku przedszkolnym coraz lepiej odnajduje się wśród rówieśników. Poznaje zasady, które rządzą grupą, i potrafi się do nich przystosować, dlatego też wspólne zabawy są coraz bardziej zgodne. Maluch zaczyna odgrywać także różne role społeczne, a każda z nich wymaga od niego nieco innych zachowań. Brzdąc jest już nie tylko twoim ukochanym dzieckiem, lecz także wnukiem, bratem lub siostrą czy uczniem przedszkola. Szkrab wie już, w jaki sposób powinien zachowywać się w domu, a jak w przedszkolu, na co może pozwolić sobie przy ulubionej koleżance, a czego nie robić w większej grupie rówieśników. To naprawdę nie lada osiągnięcie. W kolejnych latach dziecko będzie doskonalić te umiejętności społeczne i nabywać nowe, poznawać kolejnych ludzi, tworzyć różnego rodzaju relacje. Przyjdzie taki czas, że to rówieśnicy będą dla niego jedną z najistotniejszych grup, ale spokojnie – jeszcze przez kilka ładnych lat to ty będziesz dla niego najważniejszą osobą na świecie. Zajrzyj też na: www.dada.pl.
Co robić, gdy kilkulatek odreagowuje stres albo złość w sposób, którego nie możesz (i nie chcesz) zaakceptować? Najważniejsze to zachować spokój i wykorzystać swoje dyplomatyczne umiejętności! Sprawdź, co doradzają psychologowie.
Patrzysz na swojego przedszkolaka i wzdychasz: „Był takim słodkim maluszkiem, co w niego wstąpiło?”. Cóż, nic dziwnego, że dziecko się buntuje. Życie niemowlaka jest o wiele łatwiejsze. Można płakać, złościć się, a mama i tak patrzy na ciebie z zachwytem. Co innego, gdy to samo robi kilkulatek. Rodzicom niemowlaków wydaje się często, że kiedy dziecko skończy wreszcie trzy lata, jego wychowanie będzie o niebo łatwiejsze niż wychowywanie maleństwa. Taki duży zuch już przecież dobrze rozumie wszelkie polecenia i prośby, wie również, że nie wszystko mu wolno, zna zarówno smak nagrody, jak i kary, słowem: jest świetnie przygotowany do życia w społeczeństwie. Tylko że... to „świetnie” często okazuje się trochę na wyrost. Bo i cóż z tego, że kilkulatek zdaje sobie sprawę z faktu, że nie powinien np. bić, gryźć, przeklinać ani wpadać w histerię, skoro i tak po prostu nie potrafi się od tego powstrzymać? No właśnie. Sprawdź, jak powinnaś reagować na złe zachowanie dziecka. Czytaj też: Kłopoty z zachowaniem w przedszkolu 6 sposobów na trudne emocje Akceptuj wszystkie uczucia... Nawet te wyjątkowo dla dziecka trudne: smutek, złość, gniew. Nie mów z przekonaniem do dziecka: „Już nie boli”, skoro dobrze wiesz, że cały czas boli. Wstrzymaj się z dobrymi radami typu: „Nie smuć się”, „Nie ma czym się przejmować”. Takie słowa mogą sprawić, że dziecko poczuje się niezrozumiane i zlekceważone. ...i pomóż je nazwać. Kiedy mówisz np.: „Wiem, że jest ci przykro”, „Czujesz się rozczarowana, znam to uczucie”, „Rozumiem, że jesteś na mnie zły” – pomagasz dziecku zrozumieć jego własne emocje i – co ważne – zapanować nad nimi. Dajesz mu też do zrozumienia, że nie tylko ono jedno się z nimi zmaga. Odwróć uwagę. Pięciolatek płacze, bo chce lizaka? Zamiast w kółko opowiadać mu o tym, że lizaki to sam niezdrowy w nadmiarze cukier, pokaż mu przechodzącego psa, opowiedz historyjkę z własnego dzieciństwa, pobawcie się w wymyślanie zagadek. Dzieci często złoszczą się (albo jedzą słodycze) po prostu z nudów. Pokaż, jak wyrażać gniew. Wyjaśnij dziecku, że kiedy krzyczy na ciebie, sprawia ci przykrość, a spychając koleżankę z huśtawki, może zrobić jej krzywdę. Tłumacz, że złość można oswajać na inne sposoby: przez rozmowę, kopanie piłki albo głośny śpiew. Bądź cierpliwa, ponieważ taka umiejętność opanowywania gniewu wymaga treningu. Bądź wyrozumiała. Przedszkolakom trudno pogodzić się z tym, że nie zawsze wolno im decydować o sobie. Czują się z tego powodu sfrustrowane: złoszczą się i buntują. Zawsze staraj się znaleźć przyczynę takiego zachowania. Nie krytykuj – możesz wzbudzić w dziecku niepotrzebne poczucie winy. Daj dobry przykład. Nawet jeśli czujesz się zirytowana, nie pozwól sobie na krzyki, a co gorsza, szarpanie albo bicie dziecka. Sprawdź: Czego uczy rozczarowanie 3 sposoby, by uniknąć histerii Pomóż się rozluźnić. Zastanów się, co dziecku pomoże pokonać złość. Chwila samotności, parę łyków wody, ramiona mamy? A może rysowanie złości na kartonie? Pobawcie się w „udawanie”. Niech dziecko będzie mamą, ty zmień się we wrzeszczącą trzylatkę. Taka zabawa sprawi dziecku wiele radości i jednocześnie pomoże mu spojrzeć na siebie z dystansu. Obserwuj dziecko. Zmęczenie, senność, głód albo pragnienie to najczęstsze przyczyny dziecięcej histerii. Nie dopuszczaj więc, aby te niechciane uczucia dopadły twoją pociechę. Czytaj też: Histeria dziecka – to wszystko wina mózgu – jak z tym żyć [CMS_PAGE_BREAK] 4 zabawy dla buntownika Wyścigi. Ruch na świeżym powietrzu (a wcześniej pożywne śniadanie) pomoże ustrzec dziecko (i ciebie!) przed atakiem złości. Nie od dziś przecież wiadomo, że odpowiedni poziom cukru i tlenu w organizmie to nie tylko podstawa zdrowia, ale także... dobrego humoru! Teatrzyk. A mówiąc językiem psychologów: zabawa we wcielanie się w role. dziecko dzięki np. roli nieśmiałej koleżanki, chorego pieska albo smutnego chłopczyka ma szansę zrozumieć uczucia innych. Taka zabawa wspaniale kształtuje empatię i sprzyja rozwojowi umiejętności społecznych kilkulatka. Wspólne gotowanie. Każda porządna gospodyni domowa potwierdzi, że mieszanie sosu albo zagniatanie ciasta odpręża i wspaniale nastraja człowieka do świata. Dlatego, kiedy widzisz, że awantura wisi w powietrzu, zaproś dziecko do kuchni. Rysowanie. Połóż przed dzieckiem czystą kartkę i kilka kredek. Poproś, aby namalowało swoje uczucia. Usiądź obok niego i zrób to samo. Porozmawiajcie o swoich rysunkach. Czytaj też: Dziwne rysunki dzieci – czy powinny niepokoić? 4 zajęcia ćwiczące cierpliwość Puzzle. Wspólne układanie obrazka z wielu małych elementów świetnie kształtuje u dziecka wytrwałość i spostrzegawczość. Pasjans karciany. Już czterolatka nauczysz prostego pasjansa. Pomóż mu zacząć, a znajdzie zajęcie, które pomoże mu ćwiczyć skupianie uwagi na konkretnej czynności. Budowanie z klocków. Rozwijają wyobraźnię, uczą, że cierpliwość w ich układaniu owocuje wspaniałą budowlą. Zabawy zręcznościowe. Piłeczka na gumce, którą lubiłyśmy się bawić w dzieciństwie i my, pomoże dziecku zająć się zabawą i wyciszy jego emocje. Sprawdź: 6 zabaw ruchowych dla przedszkolaka 6 pomocników samodzielnego zasypiania Wieczorne wyciszenie. Ostatnią godzinę dnia przeznaczcie na spokojną zabawę. Chwile rodzinnej bliskości pomagają dziecku zasnąć bez pomocy mamy (i we własnym łóżeczku). Przyjaciel u boku. Najlepiej ukochana przytulanka. Nikt tak dobrze nie pocieszy w chwilach samotności. Lampka nocna. Wiele dzieci jest zdania, że w ciemności pod łóżkiem i w szafie czają się potwory. Kilkulatek nie umie jeszcze opanować fantazji. Lekkie, ciepłe światło pomoże mu pożegnać nocne strachy. Domowe rytuały. Rutynowe czynności – kolacja, kąpiel, bajka na dobranoc – pozwalają dziecku poczuć się bezpiecznie. A to ułatwia zasypianie! Nowa pościel. Trzylatek poczuje się jak dorosły, jeśli pozwolisz mu samemu wybrać wzór pościeli do łóżeczka. Wtedy łatwiej da się namówić do pozostania we własnym łóżeczku. Konsekwencja. Kłopoty z zasypianiem (np. zasypianie tylko w łóżku mamy i taty) i nocne pobudki to czasem po prostu... nawyk. Przedszkolak zaśnie samodzielnie np. przy kołysankach z płyty. Czytaj też: Zdradzamy sposoby na dobry sen przedszkolaka [CMS_PAGE_BREAK] 6 zachowań, które lepiej przemilczeć Przeklinanie. Dzieci zwykle robią to, by zwrócić na siebie uwagę. Gdy dziecko zobaczy, że ta metoda nie działa – przestanie ją stosować. Jeśli dziecko przeklina np. w autobusie, zignoruj to, a w domu spróbuj mu wyjaśnić, że brzydkie słowa są pożyteczne, bo pomagają wyrzucić z siebie złość, ale sprawiają przykrość tym, którzy je słyszą. Histeryzowanie. Nie licz na to, że podczas ataku histerii dziecko cię zrozumie, a nawet usłyszy. W takiej sytuacji zatem nic nie mów, tylko działaj. Weź dziecko na ręce i odejdź z nim na bok lub, jeśli nie umie uspokoić się samo, obejmij go i delikatnie kołysz, aż atak przejdzie. Dziecięca masturbacja. Podstawowa sprawa: nie zawstydzaj dziecka ani nie strasz, że masturbując się, zachoruje. Możesz za to jak gdyby nigdy nic zaproponować wspólne rysowanie. Jeśli dziecko masturbuje się publicznie, wyjaśnij mu, że – tak samo jak np. siusianie – masturbacja jest czynnością intymną. Ssanie paluszka. Albo skubanie paznokci czy kręcenie loczka z włosów. Takie nawyki pomagają dziecku odprężyć się. Zwracanie mu uwagi, aby tego nie robiło, może je na nowo mocno zestresować i... błędne koło się zamyka. Nerwowe tiki. Mruganie, jąkanie się, mimowolne marszczenie czoła. Dziecko nie zdaje sobie sprawy z tików i nie potrafi nad nimi samodzielnie zapanować. Kłótnie między rówieśnikami. Dopóki zdrowie i bezpieczeństwo dzieci nie jest zagrożone, pozwalaj im podczas kłótni samodzielnie rozwiązywać ich konflikty. To świetnie uczy życia w grupie. Czytaj też: 7 sposobów na kłótliwe rodzeństwo 4 przykazania dla rodziców przedszkolaka Kochaj bezwarunkowo. I okazuj to w każdej sytuacji. W ten sposób wzmacniasz poczucie własnej wartości twojego małego buntownika. Szanuj zdanie dziecka, jednak jeśli się z nim nie zgadzasz, nie ustępuj dla świętego spokoju. Tłumacz, dlaczego myślisz inaczej, i nie nadużywaj ostatecznej broni rodziców – argumentu „nie, bo nie”. Zrozum, że trudne emocje są najzupełniej naturalne na wielu etapach dorastania. Pomagaj rozwiązać problemy, ale nie rób tego za dziecko. Twoja nadopiekuńczość może być odebrana przez dziecko jako dowód, że tak naprawdę nie wierzysz w jego siły. Sprawdź: Czy jesteś nadopiekuńczą mamą? – test [CMS_PAGE_BREAK] 4 książki kojące nerwy „Całuski i buziaczki“. Agnieszka Frączek opowiada w tej książeczce (wydawnictwo Debit) o różnych rodzajach buziaków. Oto lektura, która skutecznie uspokaja i wprawia w dobry nastrój wszystkie dzieciaki. „Dzielna Emilka“. Bohaterka książki Elisabeth Zoller (wydawnictwo Jedność), Emilka, pokazuje dzieciom, jak radzić sobie w sytuacji odrzucenia przez rówieśników. „Poczucie własnej wartości“. Z tej pozycji Paoli Santagostino opublikowanej przez wydawnictwo eSPe dowiecie się, jak mówić dziecku „nie”, jednocześnie nie zaburzając jego poczucia własnej wartości. „Przytul mnie!“. Katji Reider wydawnictwa Jedność to poradnik, który szczególnie wspiera rodziców przedszkolaków. Przedstawione w tej książeczce opowiadania pomagają rodzicom pocieszyć dzieci i znaleźć mądrą radę na ich zmartwienia. Sprawdź też: Najciekawsze książki dla przedszkolaka – typy redakcji 5 trików, by oduczyć dziecko bicia Często bawcie się razem. Dziecko potrzebuje twojej obecności. Im więcej czasu będziesz z nim spędzać na zabawie i wygłupach, tym będzie pogodniejsze. A wtedy trudniej o wybuch wściekłości. Ustal granice i przestrzegaj ich. Nie parskaj śmiechem, gdy rozeźlony trzylatek tak zabawnie bierze zamach na tatusia, skoro wcześniej za to samo ostro go zganiłaś. Chwal za dobre zachowanie. Kiedy kilkulatek powstrzyma się od uderzenia, nie udawaj, że tego nie zauważyłaś, tylko spokojnie pochwal: „Byłeś zdenerwowany, ale sam zapanowałeś nad sobą. To znaczy, że jesteś już duży”, „Widziałam, jak grzecznie się zachowałeś”. Bądź stanowcza. Dziecko trzepocze rzęsami i obiecuje, że uderzyło cię ostatni raz? Wspaniale, ale... to nie powinno znaczyć, że ominie go kara. Staraj się jednak, aby nie była zbyt surowa, wystarczy np. kilka minut na karnym krzesełku lub jednorazowy zakaz oglądania dobranocki. Nie oddawaj. Powstrzymaj się od klapsa. Taka kara zaszczepiłaby w dziecku przekonanie, że można bić – ale tylko słabszych i że konflikty najlepiej rozwiązuje się siłą. Nie ucz dziecka agresywnych zachowań. Czytaj też: Jak karać dziecko?