Ojcowie poszli na wojnę – czy kobiety rzeczywiście nie różnią się od mężczyzn?
Feminizm to w uproszczeniu ruch walczący o prawa kobiet i zakładający, że kobiety nie różnią się od mężczyzn. Czy przykład wojny w Ukrainie, gdzie mężczyźni walczą, a kobiety opiekują się dziećmi, dowodzi, że należy zdefiniować na nowo to założenie? – zapytałam dr hab. Karolinę Hansen, na co dzień zajmującą się stereotypami i uprzedzeniami.
Wojna w Ukrainie otwiera oczy na wiele rzeczy: począwszy od świata polityki, a skończywszy na życiu społecznym. Skłania też do zastanowienia się nad różnymi stereotypami, a czasem do tych refleksji popycha nas nasze własne dziecko… Moja przyjaciółka została ostatnio zaskoczona pytaniem swojej 6-letniej córki, dlaczego to tatusiowie zostali na wojnie, a mamy wyjechały z dziećmi. Pytanie uzasadnione, zważywszy na fakt, że przyjaciółka naprawdę dokłada starań, by jej córki wyrosły w przekonaniu, że kobiety i mężczyźni są sobie równi. No i jak to w takim razie jest? Jesteśmy równi czy jednak są granice tej równości? To zależy, z której strony na to spojrzeć. Czy jesteśmy sobie równi biologicznie, czy jesteśmy sobie równi społecznie? To dwa różne pytania. Nie ma co się oszukiwać, biologicznie się różnimy: mężczyźni są statystycznie silniejsi i wyżsi – a to cechy przydatne na wojnie, bo mogą np. udźwignąć więcej broni czy szybciej uciekać. Oczywiście są też silne i wysokie kobiety, ale procentowo jest ich mniej. Ktoś może więc zapytać: czy my nie przesadziliśmy z tym równouprawnieniem? A może jednak skoro się różnimy, to do innych rzeczy zostaliśmy stworzeni? Nie przesadziliśmy. Bo w równouprawnieniu nie chodzi o to, żeby nie dostrzegać różnic, ale dać takie samo prawo wszystkim. Czyli w przypadku wojny dać prawo kobiecie do zostania na miejscu i walki z wrogiem. To nawet się dzieje, bo przecież są kobiety, które stają się żołnierkami i walczą w Ukrainie. Ale w sytuacji, gdy mają dzieci, raczej tak nie jest – to one, nie ojcowie, wyjeżdżają z dziećmi z kraju. To prawda, ale tu znów dotykamy uwarunkowań biologicznych, bo może wyjeżdżające matki małych dzieci karmią je piersią, zatem naturalną konsekwencją jest fakt, że to one opuszczają kraj z dzieckiem. Oczywiście idealnym rozwiązaniem byłoby pozostawienie rodzicom decyzji o tym, kto wyjedzie z dzieckiem z kraju. Są przecież pewnie rodziny, w których mama pracowała, a ojciec opiekował się dzieckiem. W obliczu zakazu wyjazdu mężczyzn, a pozwoleniu na wyjazd kobiet, takie rozstanie z ojcem, który był bardzo ważny i obecny na co dzień, może być dla dziecka jeszcze większym obciążeniem. Rzeczywistość jest jednak inna. Nikt nie zastanawia się, z kim dziecko powinno wyjechać. Zakorzenione mocno w nas przekonanie, że to kobieta zajmuje się małymi dziećmi, sprawia, że to mamy opuszczają kraj. Rzeczywiście to przekonanie jeszcze funkcjonuje, ale przede wszystkim nie możemy zapominać o konkretnych prawach, które też wpływają na zachowanie. Teraz w Ukrainie wszyscy mężczyźni poniżej 60 roku życia nie mogą przekroczyć granicy, bo mają obowiązek zostać w kraju. Kobiety i dzieci za to mogą wyjechać. Czy to jednak nie oznacza, że my nadal tkwimy w systemie podziału na role i on czasem nie jest taki zły? Nie, nie zgodzę się, że odgórne przypisywanie kobietom i mężczyznom konkretnych ról jest dobre. To nie o to chodzi, żeby kobietę z powrotem wtłoczyć w rolę przysłowiowej strażniczki ogniska domowego, a mężczyznę wysłać na polowanie. Podobnie jednak nie chodzi o to, by teraz wszystkie kobiety zamieniały się rolami z mężczyznami. Chodzi o wybór. Czyli kobieta powinna móc zdecydować, czy chce zająć się domem, czy robić karierę lub realizować się w inny sposób. W Polsce jednak chyba kobiety wolą realizować się w bardziej stereotypowych rolach, jeśli wierzyć ostatniemu badaniu GUS*, które pokazuje, że aż 54% Polek nie pracuje. Trzeba wziąć pod uwagę, że w tej grupie znalazły się także kobiety, które z racji wieku nie mogą lub nie muszą pracować. Tak czy inaczej, taka interpretacja jest jednopłaszczyznowa i nie pokazuje całości zagadnienia. Trzeba przecież wziąć pod uwagę warunki prawne i ogólny nastrój społeczny, w którym my wszyscy jesteśmy zanurzeni. Co do prawa, to takie rzeczy jak urlopy tacierzyńskie versus macierzyńskie albo takie czy inne zasiłki i jak to wszystko jest skonstruowane, też wpływają na decyzje ludzi. Poza tym ważny jest również kontekst społeczny – jeśli zawody uznawane za typowo męskie zaczynają przejmować kobiety i jest to społecznie akceptowane, wówczas coraz więcej kobiet zaczyna się takimi zawodami interesować. I odwrotnie – gdy w społeczeństwie coraz popularniejszy staje się tradycyjny model rodziny, tym więcej kobiet zostaje w domach. W ostatnich latach niestety ten model w Polsce zaczyna przeważać. Wpływ na to ma sytuacja polityczna i dyskurs społeczny obecny w niektórych mediach. Oczywiście to nie jest tak, że nie jesteśmy różni, bo jesteśmy, ale ta różność nie definiuje nas ostatecznie i nieodwracalnie, bo każdy powinien mieć wybór. I to jest fundamentem równouprawnienia. *źródło: raport GUS „Polska w liczbach 2021” Zobacz także: Przejmujący film: dzieci w Ukrainie mówią o wojnie To nie miało prawa się wydarzyć! Aż 2389 ukraińskich dzieci umieszczono w rosyjskich obozach koncentracyjnych! Nie mógł opuścić ukrainy. Oddał dzieci nieznajomej, by przeprowadziła je przez granicę, gdzie czekała ich matka Konsultacja merytoryczna dr hab. Karolina Hansen Adiunktka w Centrum Badań nad Uprzedzeniami Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, członkini Akademii Młodych Uczonych Polskiej Akademii Nauk. Przedmiotem jej zainteresowań w pracy naukowej są m.in. uprzedzenia, stereotypy, język sprawiedliwy płciowo, imigracja, uchodźcy, kultura, porównania międzykulturowe
Szkoła zorganizowała dzień przyjścia w spódnicy, żeby uczyć o równości i pokazać, że ubrania nie mają płci
Rodzice uczniów jednej ze szkół w Edynburgu dostali e-maile, w których poinformowano ich o kontrowersyjnej kampanii. W ramach szkolnej akcji dzieci miały przyjść na lekcje w spódniczkach lub sukienkach – chłopcy też.
Wszystko dlatego, że szkoła przyłączyła się do akcji #ClothesHaveNoGender, czyli „ubrania nie mają płci”. Na cześć promowania równości Cała akcja swój początek zawdzięcza wydarzeniu, które miało miejsce jesienią 2020 roku w Hiszpanii. Wtedy to kilkunastoletni Mikel Gomez przyszedł na lekcje w spódnicy, by wyrazić swe poparcie dla feministek oraz osób transpłciowych. Ucznia wyrzucono ze szkoły. I skierowano na terapię psychologiczną, sugerując, że ma poważne problemy z psychiką… Sytuacja odbiła się w mediach szerokim echem, dzięki czemu hiszpańska akcja #LaRopaNoTieneGenero zyskała rozgłos na całym świecie. W związku z akcją 4 listopada wiele hiszpańskich szkół obchodzi „Dzień Przychodzenia do Szkoły w Spódnicy”. Ostatnio do hiszpańskich uczniów i nauczycieli dołączyli uczniowie jednej ze szkół w stolicy Szkocji. To był pomysł uczniów Szóstoklasiści ze szkoły w Edynburgu sami zaproponowali, by każdy, kto chce, przyszedł na lekcje w spódnicy. I wcale nie chodziło o kilt w szkocką kratę… By chłopcy mogli czuć się komfortowo, pod spódnicą lub sukienką mogli mieć spodnie. Szkoła przygotowała też zestaw sukienek i spódniczek w różnych rozmiarach – dla tych, którzy zechcieliby wypożyczyć strój. Na zajęciach przygotowywano również spódnice z papieru. Patronat medialny nad akcją objął szkocki oddział radia BBC. Our pupils have shown amazing maturity and respect with our Wear a skirt to school day today! So proud of our little people! @Castleview_PS ???????? https://t.co/ecePLU2iA4 — Miss Jess (Chapman) (@MissChapman_CV) November 4, 2021 @Castleview_PS P2 and P3 team supporting #LaRopaNoTieneGenero #clotheshavenogender pic.twitter.com/riOcP577Js — Miss Jess (Chapman) (@MissChapman_CV) November 4, 2021 Źródło: antyradio.pl Zobacz także: Belgijska sieć odzieżowa usuwa oznaczenia płci z ubrań dla dzieci Usłyszała, że jest za gruba. Ma 5 lat Syn Małgorzaty Rozenek-Majdan nie chodzi na religię. Dlaczego?
Ewa Farna wypowiedziała się na temat feminizmu. Wiele kobiet tłumaczy jej, dlaczego NIE MA RACJI!
W swoim ostatnim poście na Instagramie Ewa Farna poruszyła temat feminizmu. Pod wpisem zawrzało od komentarzy. Nie wszystkim kobietom spodobały się słowa piosenkarki...
Ewa Farna została ostatnio zapytana o to, czy nazwałaby siebie feministką. Jej odpowiedź jest bardzo zaskakująca! Piosenkarka wprost przyznała, że lubi facetów i nie wyobraża sobie bez nich świata. Wspomniała też o swoim mężu, który w jej mniemaniu jest cudowny i angażuje się w wychowanie ich dziecka. Co Ewa Farna myśli o feminizmie? Wokalistka swój wpis rozpoczęła następującymi słowami: „Oczywiście zgadzam się z tym, że kobiety powinny być na równi z facetami, powinny móc tyle samo zarabiać, mieć takie same prawa – podpisuję się pod tym absolutnie i wspieram takie inicjatywy”. W dalszej części swojej wypowiedzi Ewa Farna zauważyła, że feminizm na też negatywne konotacje: „Niektóre radykalne feministki występują zupełnie przeciwko mężczyznom, a to nie jest bliska mi postawa. Każda ideologia ma swoich ekstremistów, feminizm nie jest wyjątkiem”. Dodała także, że zgadza się z ogólną definicją ruchu, jednak dalekie są jej radykalne postawy. „Nigdy nie czułam się gorsza od facetów” Ewa Farna przyznała, że nigdy nie czuła się żaden sposób gorsza od mężczyzn: „Może tego nie widziałam, może nie jestem tak bystra, ale nie czułam, żeby mnie ograniczało to, że jestem dziewczyną, mimo to jestem w dobrym miejscu i zapracowałam sobie na to, żeby się w nim znaleźć”. Wokalistka ma jednak świadomość tego, że nie każdej kobiecie dane było wyrastać w środowisku, w którym dziewczyny i chłopcy byli równo traktowani. Burza w sieci Pod postem pojawiło się bardzo wiele komentarzy kobiet, które zgadzają się z Ewą Farną. Nie zabrakło jednak też głosów przeciwnych z jej poglądami. „Błagam, nie powielajmy tej krzywdzącej propagandy, że niby feminizm jest przeciwko mężczyznom. Feminizm walczy o równość i szacunek dla obu płci, tak – dla obu, dla mężczyzn też. Tak, jestem feministką i jestem z tego zaje***cie dumna!” – zauważyła jedna z internautek. „Nie spodziewałam się takiego posta na tym profilu. Słowo feminizm ma negatywne konotacje, bo tak jest przedstawiany w mediach. A taki post to kolejne utrwalanie stereotypu, że feministki chcą przejąć władzę nad światem i pozabijać mężczyzn, których nienawidzą (z grubsza). Jeszcze o zjadaniu płodów czegoś brakuje. Feminizm był, jest i mam nadzieję, że zawsze będzie walczył o RÓWNOŚĆ, niezależnie od płci. O równe szanse, równe możliwości i równe prawa. Nie stawia jednej płci nad drugą i jest potrzebny wszystkim” – napisała kolejna. „Aż się we mnie gotuje, jak czytam takie posty. To tylko pokazuje, jak bardzo potrzebujemy edukacji równościowej na każdym etapie życia. Feminizm w założeniach jest bardzo równościowy, nikogo nie wyklucza. Mówienie »Wiecie, bo ja lubię facetów« sugeruje, że feministki ich nie lubią. To jest chyba najbardziej krzywdzący mit powielany przez prawicową narrację. Nie idźmy w tym kierunku, bądźmy wszyscy feministkami i feministami i szanujmy się, a będzie nam się wszystkim żyło lepiej!”– wtrąciła jeszcze inna fanka. Ewa Farna odniosła się do tego komentarza następująco: „Bo mi osobiście tak był feminizm zdefiniowany! Serio! Przez krzyczące dziewczyny na ulicy! Byłam przerażona... Zbudowałam swoją opinię na podstawie doświadczenia, tak one siebie definiowały. Wszyscy siebie szanujmy”. Zobacz także: Joanna Moro morsuje nago w jeziorze. Fani oburzeni: przecież ma dzieci! Gwiazdy bronią Idy Nowakowskiej: „Kobieta sama najlepiej wie, kiedy ma siłę wrócić do pracy” Ciężarna Olga Frycz może liczyć na wsparcie swojego byłego partnera! Piękna postawa
Podsiadło, Damięcki, Gajos apelują ws. strajku kobiet: „Ogarnijcie się!”
Znani mężczyźni, aktorzy, muzycy i artyści, postanowili wesprzeć strajk kobiet. Ale w dość nietypowy sposób, bo ze swoim apelem zwracają się bezpośrednio do innych mężczyzn. Gajos, Podsiadło, Damięcki, Makłowicz i Topa wystąpili w poruszającym nagraniu.
Mężczyźni też mają głos i absolutnie nie powinni milczeć, zwłaszcza na tak mocno dyskutowane ostatnio tematy jak strajk i prawa kobiet. Znani aktorzy i artyści wsparli kobiety i środowiska feministyczne niecodziennym nagraniem. Apelują w nim do innych mężczyzn o mądre pomaganie kobietom zamiast dawania dobrych rad i tłumaczenia im rzeczywistości. Znani mężczyźni o strajku kobiet Film autorstwa Matyldy Damięckiej ze słowami Piotra Stankiewicza można obejrzeć na Youtube. „Nie przemawiajmy do kobiet, mówmy do innych mężczyzn” − zaczął swoją wypowiedź Janusz Gajos. Dołączyli do niego m.in. Mateusz Damięcki, Dawid Podsiadło, Łukasz Orbitowski, Robert Makłowicz i Bartek Topa, w mocnych słowach zwracając się do słuchaczy. Ich zdaniem mężczyźni mają bardzo ważne zadanie do wykonania: muszą przemówić do rozumu tym, którzy - jak ujął to Dawid Podsiadło - „nie ogarniają”. Na tym właśnie powinno polegać męskie wsparcie strajku kobiet. „Mężczyzna nie ma milczeć. Mężczyzna ma sporo pracy do wykonania. Nad sobą i nad innymi mężczyznami” − powiedział Damięcki. „Nie wysuwajmy wobec kobiet żądań czy oczekiwań. To nie jest czas, żeby stawiać warunki. Albo wspierasz, albo nie. Proste” − dodał Makłowicz. „Bądźmy zmianą, którą chcemy zobaczyć w świecie” − podsumował męski apel Bartek Topa, przyznając jednocześnie, że żaden z występujących w nagraniu mężczyzn nie jest bez winy. Oni także popełniali „męskie” błędy, jak odbieranie kobietom głosu, głupie żarciki i komentowanie kobiecych spraw przez pryzmat męskich oczekiwań. „To nie powód do dumy, ale też nas nie dyskwalifikuje” − wtórują mu Damięcki, Radziwiłowicz i Mozil. „Ale żadnej zmiany nie robią ludzie bezgrzeszni. Bo takich nie ma”. View oEmbed on the source website Zobacz też: Sośnierz odmawia aborcji ofiarom gwałtów: "Ta jedna kobieta rocznie może się z tym pogodzić" Minister Czarnek uważa, że rodzenie dzieci i tolerowanie zdrad męża to FUNKCJA KOBIETY Nasze dziewczynki będą kiedyś kobietami - sprawmy, by były silne i potrafiły się cenić!
Minister Czarnek uważa, że rodzenie dzieci i tolerowanie zdrad męża to FUNKCJA KOBIETY
Przemysław Czarnek zdążył zasłynąć z kontrowersyjnych wypowiedzi jeszcze przed objęciem stanowiska Ministra Edukacji. Jednymi z nich są fragmenty konferencji na KUL, gdzie minister twierdzi, że feminizm uderza w rodzinę, a rolą kobiety jest utrzymywanie rodziny niezależnie od poczynań męża.
„Idź i pracuj, jeździj na traktorze, na kombajnie, ucz się, rób karierę. Kariera w pierwszej kolejności, a później może dziecko. Prowadzi to do konsekwencji tragicznych” – mówił Przemysław Czarnek podczas wykładu na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim zaledwie rok temu. Przemówienie wygłoszone na uczelni dobitnie ukazuje zdanie polityka na temat kobiet i rodzin, w których mają się wychowywać jego, bądź co bądź, podopieczni – uczniowie szkół. W przeciągu ostatnich miesięcy Czarnek zasłynął też kontrowersyjnymi wypowiedziami o społeczności LGBT+. Minister zaznaczył wtedy, że zawsze będzie sprzeciwiać się tego typu „wynaturzeniom”. Zdaniem Czarnka prokreacja jest w rodzinie najważniejsza Wykład pt. „O wpływie neomarksizmu na nauczanie o rodzinie”, podczas którego minister przekonywał nie tylko, że feminizm ma na celu zmanipulowanie kobiet tak, aby odeszły od swojej naturalnej funkcji prokreacyjnej. Podkreślał też, że prokreacja właśnie jest najważniejszym zadaniem rodziny. „Zwierzęta to wiedzą, dziki to wiedzą w tych zaroślach, a my nie wiemy. My zatraciliśmy instynkt samozachowawczy jako gatunek, już nie mówię, jako chrześcijanie” – przekonywał Czarnek. Rola kobiety w rodzinie zdaniem nowego Ministra Edukacji Przemysław Czarnek naciskał, że rozwijający się feminizm, który zakłada równość społeczną i ekonomiczną między kobietami i mężczyznami, uderza w światopogląd kobiety, od którego rozpada się polska rodzina. Fakt, że kobieta edukuje się i robi karierę, oznacza jedynie to, że później zacznie rodzić dzieci, których w efekcie urodzi mniej, niż by mogła. „Pierwsze dziecko rodzi się nie w wieku 20-25 lat, tylko w wieku 30 lat. Jak się pierwsze dziecko rodzi w wieku 30 lat, to ile tych dzieci można urodzić? To są konsekwencje tłumaczenia kobiecie, że nie musi robić tego, do czego została przez pana Boga powołana” – mówił Czarnek. Minister mówił też o tym, że rolą kobiety jest także utrzymywanie rodziny w całości, niezależnie od tego, jak traktuje ją i prowadzi się jej mąż. „Znajdźcie państwo przykłady, w których mężczyzna zachowuje się jak ostatni wariat, przychodzi w nocy do domu pijany, zdradza gdzieś 'na bokach' swoją żonę, nie dba o tą rodzinę. Ale kobieta wychowuję tą dwójkę dzieci, przyjmuje jeszcze tego męża z nadzieją, że on się nawróci po jakimś czasie - i wielokrotnie się nawraca, wraca do normalnych swoich funkcji. Już mocno sponiewierany przez życie, już widać po twarzy jego, że jest strasznie sponiewierany, ale wraca, nawraca się. Trzyma tą rodzinę kobieta i wyprowadza ją na prostą” – przekonywał. Minister uznał jednak, że podobne sytuacje nie mają racji bytu w drugą stronę. „A znajdźcie mi państwo przykłady odwrotne i ile znacie takich przykładów - że to kobieta zachowuje się jak wariat, wraca w nocy pijana, zdradza męża, nie zajmuje się w ogóle dziećmi, a to mężczyzna trzyma tę rodzinę w dłoni, czeka, aż ta małżonka wróci. Ja takich nie znam. Bo kobieta ma mieć tę właśnie funkcję - kreowania tego ogniska domowego. Uderzenie w rodzinę idzie zawsze przez uderzenie w kobietę. I oni to wiedzą i od tego jest feminizm” – tłumaczył Czarnek. Na swoim koncie na Instagramie minister tłumaczył, że „nie powiedział, że kobiety nie mają prawa do rozwoju osobistego i realizowania się w pracy zawodowej” (robią to zarówno jego żona, jak i siostra) - podkreślił jednak, że to nie one są najważniejszymi rolami kobiety, ale prokreacja. Całości wykładu można wysłuchać TUTAJ. Źródło: Instagram, wiadomosci.gazeta.pl Zobacz też: Nasze dziewczynki będą kiedyś kobietami - sprawmy, by były silne i potrafiły się cenić! Kobieta równa się feministka - dlatego idę na Sufrażystkę Przez pandemię kobiety mają jeszcze więcej obowiązków! [WYNIKI BADAŃ]
Nasze dziewczynki będą kiedyś kobietami – sprawmy, by były silne i potrafiły się cenić!
Małe buntowniczki, dorosłe heroiny, naukowczynie, zdobywczynie świata – to silne kobiety, o których napisano wspaniałe książki dla dzieci. Jeśli masz córkę – te książki to obowiązkowa pozycja na jej półce!
Dziewczynki mają moc! - pod takim hasłem działa Fundacja Kosmos, wydawca dwumiesięcznika dla dziewczyn, zatytułowanego "Kosmos". I właśnie o tym, o mocy (sprawczej) są książki, które proponuję Waszym córkom w tym zestawieniu. Pokażcie swoim dziewczynkom, że kobiety mogą osiągać wielkie rzeczy, mogą być, kim tylko chcą, że nie ma dla nich rzeczy niemożliwych. Zaszczepcie w ich sercach miłość i poważanie własnej płci, dzięki temu będą szczęśli(wsz)ymi dorosłymi kobietami. Książki dla mądrych dziewczynek: zbuduj wiarę w siebie w swojej córce Obudź w swojej córce małą feministkę, która nie będzie bała się świata. To uda się dzięki tym książkom: "Różowa czapeczka" - Andrew Joyner, wyd. Prószyński i S-ka Polska pod czarnymi parasolami, a świat w różowych czapeczkach. Dla wszystkich dziewczyn, które idą do przodu i dla małych buntowniczek. Ta urocza i inspirująca książka upamiętnia Marsze Kobiet z 2017 roku. Ich symbolem były różowe czapki. Kilka miesięcy wcześniej ubrane na czarno kobiety w Polsce szły w deszczu pod czarnymi parasolkami. I tu, i tam chodziło o prawa kobiet. Przeczytaj: Dziewczynka może być strażaczką! "Pułapka czasu. Powieść graficzna" - Madeleine L’Engle, wyd. Mamania Jak znaleźć siłę i wiarę w to, że mając kilkanaście lat, można tego dokonać? Jak opanować obezwładniający strach? Baśniowy klimat, wartka akcja i tajemnica do rozwikłania to gwarancja, że tak łatwo nie zostawi się tej historii. „Pułapka czasu” to amerykańska powieść dla niedorosłych, za którą Madeleine L’Engle otrzymała w 1963 roku medal Johna Newbery’ego, jedną z ważniejszych i najstarszych nagród literackich przyznawanych amerykańskim twórcom dla dzieci. Zainspirowana wielotygodniową podróżą po USA oraz fizyką kwantową stworzyła fascynującą opowieść o Meg Murry, która z bratem i przyjacielem wyrusza uratować swojego ojca, zaginionego bez wieści podczas tajnej misji rządowej. Przeczytaj też wywiad z psycholożką o płci i gender. "Ada Bambini, naukowczyni" - wyd. Kinderkulka To historia ciekawej wszystkiego dziewczynki, która ma głowę pełną pytań i nieograniczoną wyobraźnię, której używa do przeprowadzania naukowych eksperymentów. Pewnego dnia posuwa się jednak za daleko i zdenerwowani rodzice każą jej usiąść na krześle i wszystko dokładnie przemyśleć. Jaki będzie efekt tych przemyśleń? Książka niesie ze sobą przesłanie, że dziewczynki mogą spełniać się w naukach ścisłych, tylko muszą wierzyć w siebie i mieć wsparcie dorosłych. Znajdziemy w niej odniesienia do kobiet zajmujących się nauką, inspiracją do powstania postaci Ady była Maria Skłodowska-Curie. Inne książki w tej serii to "Rózia Rewelka, inżynierka" i "Ignaś Kitek, architekt". Czy bajki Disneya to samo zło? Czy nasze córki powinny je oglądać? "Mania - dziewczyna inna niż wszystkie. Opowieść o Marii Skłodowskiej Curie" - Julita Grodek, wyd. Zuzu Toys Mania – dziewczyna inna niż wszystkie to fascynująca opowieść o polskiej Noblistce, która musiała pokonać w życiu wiele przeciwności by osiągnąć swoje cele. Książka została podzielona na dwie części. W pierwszej dzieci poznają historię życia noblistki, najpierw małej Mani, a później dorosłej Marii poprzez rozmowy z najważniejszymi w jej życiu postaciami. Są to kolejno: ojciec, siostra Bronka, mąż Piotr Curie, przyjaciel Albert Einstein oraz córki Irena i Ewa. Druga część książki pozwala dzieciom przypomnieć najważniejsze fakty z życia Marii Skłodowskiej i uporządkować je w głowie. W przystępny sposób dzieci poznają znaczenie takich pojęć jak atom, radioaktywność czy uran i Nagroda Nobla. Sprawdź też książkę o Marie Curie z serii "Czytam sobie" wydawnictwa Egmont. "Nadzwyczajnie wspaniałe kobiety, które zmieniły świat" - Kate Pankhurst, wyd. K.E. Liber To trzynaście pasjonujących życiorysów niezwykłych i utalentowanych kobiet. To opowieść o marzeniach, odwadze i determinacji. To przekaz o wolności, walce z ograniczeniami i sile kobiet. Inspiruj się wybitnymi kobietami i przygotuj się na własne wyzwania. Wznieś się wysoko niczym Amelia Earhart, rewolucjonizuj modę jak Coco Chanel, wzoruj się na estetyce Fridy Kahlo i dokonuj odkryć naukowych biorąc za przykład Marię Skłodowską-Curie! Zbiór fascynujących opowieści, faktów i ciekawostek o wyjątkowych kobietach i ich osiągnięciach, ilustrowany niepowtarzalną grafiką, stanowi pasjonującą lekturę o wysokich walorach intelektualnych, edukacyjnych i artystycznych. Niezbędna pozycja na półce każdej nadzwyczajnie wspaniałej kobiety – niezależnie od wieku! Zobacz 12 najpiękniejszych książek 2017 roku, które olśnią małych i dużych czytelników! "Superbohaterki. Świat i wielkie odkrycia" - Małgorzata Frąckiewicz, wyd. Agencja Edytorska EZOP Kto zajrzał do środka Ziemi, a kto wysłał w kosmos rakietę? Kto odkrył dinozaury, a kto pierwszy wykreślił mapę dna oceanu? Superbohaterki. W książce znajdziesz sylwetki czternastu niezwykłych kobiet, które zmieniły świat. Poznasz też ciekawostki i informacje z przeróżnych dziedzin nauki. A na deser czekają na Ciebie zadania i doświadczenia do wykonania. Eksperymentuj odważnie i odkrywaj świat na własną rękę. Bądź jak Superbohaterki! Te książki będziecie czytać z wypiekami na twarzy! "IDOL. Frida Kahlo" - Marta Kowerko-Urbańczyk i Justyna Styszyńska, wyd. „Idol” to seria książek interaktywnych dla dziewczynek i chłopców. Frida Kahlo to druga – po Marii Skłodowskiej-Curie – publikacja z tej serii. Tym razem zagłębisz się w życie i twórczość jednej z najbardziej rozpoznawalnych malarek świata. Dowiesz się, jak wyglądają kulisy pracy malarza i co jest mu potrzebne, by tworzyć obrazy. Przed Tobą kilka wyzwań malarskich, znajdziesz tu podpowiedzi, jak namalować autoportret, a jak martwą naturę. Dzięki specjalnie przygotowanym nalepkom możesz nawet stworzyć własną kolekcję sztuki meksykańskiej czy przygotować wystawę w galerii sztuki! Odkryjesz też sekrety stylu Fridy i dowiesz się, jak nazywały się tradycyjne meksykańskie suknie. Dowiedz się, jak rozwijać kreatywność u dziecka. "Kosmos dla dziewczynek", dwumiesięcznik "Kosmos" to drukowany dwumiesięcznik, pokazujący dziewczynkom świat możliwości, wydawany przez Fundację Kosmos dla Dziewczynek. Na taki magazyn czekałyśmy (za) długo! Ale nareszcie jest i pokazuje świat, w którym dziewczynki mogą być sobą i nie muszą za wszelką cenę walczyć o pierwsze miejsce. Zupełnie w porządku jest bycie zwyczajną dziewczyną! Manifest fundacji Kosmos: Tworzymy środowisko, w którym dziewczynki mogą dorastać w poczuciu pewności siebie i siły sprawczej, aby miały odwagę rozwijać swoje zainteresowania i podejmować wyzwania. Przeciwstawiamy się szkodliwym stereotypom dotyczącym wyglądu. Koniec z jedynym słusznym wzorcem! Liczy się zdrowie, sprawność, ochota do działania i świadomość ciała. Definiujemy dziewczyńskość tak, aby mogła pomieścić wiele różnorodnych modeli. "Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek. 100 historii niezwykłych kobiet - Elena Favilli, Francesca Cavallo, wyd. Debit Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek, historie stu bohaterskich kobiet od Elżbiety I po Serenę Williams, to nowe wersje bajek stworzone, by zainspirować wszystkie dziewczynki. Książka, zilustrowana przez sześćdziesiąt artystek ze wszystkich zakątków świata, to najhojniej finansowana oryginalna publikacja w dziejach crowdfundingu. Wsparli ją czytelnicy z ponad siedemdziesięciu pięciu krajów świata. Wszystkie historie są utrzymane w konwencji bajki i każda składa się z jednostronicowego tekstu oraz portretu. "Każda z tych stu historii dowodzi, że wierząc w coś całym sercem, zyskujemy siłę, by zmieniać świat" – czytamy w przedmowie. Ten zbiór zainspiruje nie tylko najmłodszych, ale i nieco starszych do tego, by wierzyli we własne siły, marzyli odważnie i pielęgnowali w sobie wewnętrzną siłę. Zobacz też najlepsze bajki na dobranoc: propozycje książek, audiobooków i animacji. "Damy, dziewuchy, dziewczyny. Historia w spódnicy" - Anna Dziewit-Meller. wyd. Społeczny Instytut Wydawniczy Znak O tej książce Sylwia Chutnik pisze tak: "Mamy swoją historię. Stworzoną przez kobiety, które wbrew społecznym ograniczeniom realizowały swoje pasje i miały wpływ na rzeczywistość. Pora odzyskać ich życiorysy. Książka Anny Dziewit-Meller opowiada o Polkach, którym wiele zawdzięczamy. Naukowczynie, pisarki, królowe i nauczycielki: cała zgraja silnych prababek, dzięki którym wiemy, że determinacja i wiara w równość przynoszą efekty". A czy znasz wszystkie CZARNE charaktery z bajek? Sprawdź! Dziewczyny mają moc - Kate T. Parker, wyd. Wielka Litera "Dziewczyny mają moc" to historie wspaniałych, silnych, dumnych i nieustraszonych młodych dziewczyn, które są dowodem na to, że płeć nie ma znaczenia, a bycie dziewczyną nie ma granic. Biegaczki, triathlonistki, baletnice i żołnierki. Wokalistki, lekarki, biolożki i lekkoatletki. Artystki, szalone przyjaciółki, nieustraszone odkrywczynie. Córki i siostry. To im dedykowana jest książka Kate T. Parker. To dla nich i dzięki nim powstała książka-album, której zawartość zapoczątkowała światową rewolucję w mówieniu o kształtowaniu się dziewczęcej tożsamości. "Coco i mała czarna sukienka" - Annemarie Van Haeringen, wyd. Muchomor Obrazkowa książka dla dzieci przedstawiająca ikonę historii mody, Coco Chanel, od czasów jej dzieciństwa do wielkiej kariery. Coco Chanel wyzwoliła kobiety z gorsetów, ubrała je w spodnie i oczywiście w "małą czarną", najsłynniejszą sukienkę świata. Stworzyła także nieśmiertelne perfumy Chanel nr 5, które do dzisiaj są najbardziej popularnym zapachem na świecie. Książka dla wszystkich małych i dużych wielbicieli mody! Zobacz też: Mój tata tańczy w balecie – wyjątkowy album z niezwykłymi zdjęciami Czytanie dziecku może zdziałać cuda! Od kiedy zacząć czytać dziecku książki i dlaczego tak wcześnie? Czytanie to karma dla mózgu dziecka
"Dzięki ci, feminizmie", czyli dlaczego feministki lepiej wychowują dzieci
"Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci" – te słowa wywołały falę oburzenia. Przeczytaj, jak odnosi się do nich mama dwójki dzieci i feministka, Sandhya Menon.
"Feminizm to nadużywany termin. Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci. Nie chcę być mężczyzną. Chcę któregoś dnia gotować obiad dla męża i dzieci. Nie chcę być zawodową feministką" – to te słowa wypowiedziane przez modelkę i aktorkę Lisę Haydon wywołały w Internecie burzę. Sandhya Menon, mama 2 dzieci, bardzo trafnie opisała, dlaczego Haydon jest w błędzie. Przeczytajcie wpis Menon: "Negowanie feminizmu głęboko mnie rani. Czym jest zawód feministki? Dobrze tam płacą? Gdzie mogę się zapisać? Po udzielonym wywiadzie, Haydon napisała na swoim Instagramie (który jest już skasowany) coś, czym się pogrążyła jeszcze bardziej: To ważne, żeby nie zapomnieć, że jesteśmy kobietami stworzonymi do najwspanialszej roli – do powoływania na świat nowego życia. To coś, z czego powinnyśmy być dumne! Naszą prawdziwą siłą jest dar, którego mężczyźni nigdy nie będą mieć. Nasze ciała tworzą życie. Jeśli feministki mają z tym problem, to nie feminizm jest ich prawdziwym zmartwieniem... To natura! Lisa Haydon, rozumiem to. Mylisz się. Ale to rozumiem. Lata temu, zanim wiedziałam, że chcę mieć dziecko, przeczytałam książkę Adrienne Rich. Podczas pierwszej ciąży, powrót do tej książki pomógł mi zrozumieć, że to, czego od siebie wymagałam, było tak naprawdę tym, czego wymagali ode mnie inni. Podobnie jak Haydon, uczyłam się czym jest "macierzyństwo" przez wszystkie stereotypy, którymi byłam otoczona. Po lekturze tej książki, zaczęłam obserwować moje własne doświadczenie. Teraz jestem samotną mamą 6-latka i 7-latki. Jestem ich głównym wzorem do naśladowania. Nie jestem idealna, ale próbuję. Niezależnie od tego, co pokazują reklamy i filmy, moje dzieci widzą, że wykonuję "męskie" prace tak samo, jak "kobiecie". Widzą, że nikt nie dba o to, kto wykonuje jakąś pracę, dopóki robi to dobrze. (...) Lisa Haydon i ja korzystamy z wolności, którą mamy dzięki feminizmowi. Na jej Instagramie widzimy, jak podróżuje po świecie, pracuje, żeby zarobić własne pieniądze, wypowiada się krytycznie w przestrzeni publicznej. Widzimy zdjęcia bez makijażu i z makijażem. Widzimy beztroską kobiecość – markę, na którą feministki walczyły w poprzednim wieku. Jako beztroska kobieta, Haydon ma prawo dążyć do posiadania dzieci i gotowania mężowi. Ale jest w błędzie myśląc, że te pragnienia są oderwane od feminizmu. Pójście do łóżka z kim chcesz i kiedy chcesz? Dzięki ci, feminizmie. Planowanie dziecka? Dzięki ci, feminizmie. Zapobieganie ciąży? Dzięki ci, feminizmie. Gotowanie obiadu dla męża, choć nie musisz tego robić? Dzięki ci, feminizmie. Pod koniec dnia, mamy-feministki lepiej wychowują dzieci – dzieci, które mają mniej uprzedzeń a więcej współczucia, dzieci nieprzywiązane do ról, które narzuca im społeczeństwo, dzieci, które niezależnie od płci, dostrzegają obowiązki domowe i relacje międzyludzkie. Mamy-feministki wychowują dzieci, które wierzą w świat, w którym kobiety są wolne i mogą robić to, co im się żywnie podoba, a mężczyźni są mężczyznami nawet wtedy, gdy płaczą, noszą kolor różowy albo gotują dla swoich żon. Feministki czy nie, wszystkie kochamy swoje dzieci bardziej niż cokolwiek innego i uwielbiamy gotować obiady naszym mężom. Ale pod koniec posiłku i tej podróży, mama-feministka wychowa dziecko lepiej niż kobieta, która zaprzecza swojemu feminizmowi." Całość tekstu możesz przeczytać tutaj. Co sądzicie o tak mocnej wypowiedzi? Choć samo słowo "feminizm" wciąż burzy krew, jedno jest pewne: każda mama kocha swoje dziecko tak samo mocno. Czytaj także: Ta kampania obraża kobiety!
Reklama proszku do prania, która może zmienić życie naszych dzieci?
Dlaczego pranie to robota dla mamy? Sheryl Sandberg, dyrektorka ds. operacyjnych Facebooka, miała ważny powód, żeby podzielić się na swoim profilu reklamą proszku do prania. Ten film może zmienić sposób, w jaki wychowujemy swoje dzieci. Dla ich dobra!
Reklama proszku do prania, udostępniona przez Sheryl Sandberg, dyrektorkę ds. operacyjnych Facebooka, może zmienić sposób, w jaki wychowujemy naszych synów i córki oraz dać do myślenia tym mężczyznom, którzy nadal uważają, że pranie (i reszta) to działka kobiet: czy tego chcą dla swoich córek w przyszłości? Czy chcą, żeby były mistrzyniami wielozadaniowości, bo nie będą miały innego wyboru? Żeby ogarniały pracę, dom, dzieci i mężów, bo ani one, ani ich partnerzy nie wiedzą, że można inaczej? View oEmbed on the source website W tej mocnej reklamie widzimy młodą kobietę wracającą do domu i zabierającą się za sprzątanie, podającą siedzącemu przed telewizorem mężowi herbatę, pochylająca się nad dzieckiem. Widzimy też przyglądającego się jej starszego mężczyznę i słyszymy z offu jego głos czytający list do córki: "Kochana córeczko, jesteś już dorosła. Kiedyś bawiłaś się w dom, a teraz prowadzisz prawdziwy. I swoje biuro. Jestem z Ciebie taki dumny. I tak mi przykro. Przepraszam, że musisz robić to wszystko sama. Przepraszam, że nigdy nie przerwałem Ci zabawy w dom. Nigdy nie powiedziałem Ci, że to nie tylko Twoje zadanie... ale też Twojego męża. Ale jak mogłem Ci to powiedzieć, skoro sam też nigdy nie pomagałem Twojej mamie? I nauczyłaś się tego, co widziałaś. A Twój mąż musiał nauczyć się tego samego od swojego ojca. Kiedy bawiliście się w dom, on udawał, że ogląda telewizję, a Ty udawałaś, że robisz herbatę. Przepraszam za jego tatę. Przepraszam za każdego tatę, który dawał zły przykład. Ale nigdy nie jest za późno. Będę się świadomie starać pomagać Twojej mamie w pracach domowych. Może nie jestem szefem kuchni, ale przynajmniej mogę pomóc z praniem. Myliłem się przez te wszystkie lata... pora to naprawić. Twój tata". This is one of the most powerful videos I have ever seen – showing how stereotypes hurt all of us and are passed from... Posted by Sheryl Sandberg on 24 luty 2016 Reklamy proszków do prania zwykle pokazują nam zaplamione ubrania i euforię, że udało się je doprać. Mamy więc Chajzera (mężczyznę), który zachwala proszki konsumentom (kobietom), mamy laborantów mówiących o najnowocześniejszych enzymach piorących, dostajemy kolorowe grafiki, ślady jedzenia i wina... W reklamie udostępnionej przez Sandberg mamy za to silny przekaz i okazję do refleksji: nigdy nie jest za późno na zmiany, a to, co nasze dzieci widzą w dzieciństwie, stanie się ich udziałem w przyszłości. Zachęcajmy do równouprawnienia i partnerstwa przez odpowiedni przykład: tato, nastaw pranie. Mamo, odpocznij przed telewizorem. Ta indyjska reklama proszku do prania jest mocna i uniwersalna, a zarzut, że taki los może dotyczyć tylko kobiet w Indiach, jest bezpodstawny. Mimo że w Polsce wiele się zmieniło w podziale obowiązków, a nasze związki są coraz bardziej partnerskie, to małe dziewczynki nadal uczymy bawić się głównie w dom i parzenie herbaty, a chłopców wysyłamy zdobywać świat. To nie pierwszy feministyczny post Sheryl Sandberg. Dyrektorka ds. operacyjnych Facebooka znana jest ze swoich wypowiedzi motywujących kobiety do walki o równouprawnienie, do podążania za własnymi ambicjami i marzeniami, dzielenia się obowiązkami domowymi z partnerem. Sandberg, która sama jest matką i kobietą osiągającą duże sukcesy zawodowe, ma nadzieję, że jej przesłanie i motywujące filmiki, które zamieszcza w sieci, pokażą wahającym się kobietom, że powrót do pracy, rozwój osobisty i godzenie macierzyństwa z pracą zawodową są możliwe. A pamiętacie tego fajnego ojca zaplatającego warkocz-kłos swojej córce? Do dziś uśmiecham się ciepło na wspomnienie tej reklamy (i nadal nie potrafię tak uczesać mojej córki!). View oEmbed on the source website
Kobieta równa się feministka – dlaczego idę na Sufrażystkę
Idę na film "Sufrażystka". Chcę obejrzeć historię kobiet, dzięki którym możemy głosować, które sprawiły, że stałyśmy się podmiotem życia obywatelskiego. Bez tych kobiet historia potoczyłaby się inaczej... Ogarnia mnie wzruszenie (i nie wstydzę się tego), gdy pomyślę, co dla nas zrobiły.
Filmu jeszcze nie widziałam (premiera 6 listopada), więc się nie wypowiem. Wiem, że oparty jest na prawdziwych wydarzeniach, choć główna bohaterka, którą gra Carey Mulligan, jest fikcyjna. Natomiast inne, jak Emmeline Pankhurst czy Edith New, są postaciami historycznymi, sufrażystkami zaangażowanymi w ruch, który sprawił, że kobiety zyskały prawa wyborcze. Smaczku dodaje fakt, że w rolę pierwszej wcieliła się Meryl Streep, która w Hollywood znana jest z tego, że domaga się równych szans i płac dla kobiet i mężczyzn (pamiętam jej reakcję na mowę oskarową Patrici Arguette, która domagała się "wyrównania płac raz na zawsze. I wyrównania praw kobiet Stanów Zjednoczonych Ameryki"?). Rolę drugiej zagra Helena Bonham Carter, prawnuczka Herberta H. Asquitha – premier Wielkiej Brytanii w latach 1908–1916, przeciwnik sufrażystek. Edith New wybiła mu okno w czasie jednego z protestów. Rzadko filmowcy zajmują się historią ruchu kobiecego. W internetowej bazie filmów imdb.com znalazłam kilkanaście odniesień do obrazów, które w tytule miały słowo "sufrażystka", ale żaden nie był długometrażowy i kinowy. Tym bardziej chcę go zobaczyć! Kobieta równa się feministka Ci, którzy widzieli "Sufrażystkę", zarzucają filmowi, że jest przygnębiający i że brakuje mu lżejszych scen. Tylko gdy oglądałam zwiastun filmu, nie było mi do śmiechu. Kobiety były więzione, bite, poniżane tylko dlatego, że chciały mieć prawa wyborcze takie jak mężczyźni. Ponieważ dla mnie to temat ważny, więc zostanę w klimacie filmu, porzucając lekki ton i skłonność do żartów. Zwiastun filmu "Sufrażystka" (z polskimi napisami): View oEmbed on the source website Dlaczego ważny? Bo według mnie nie ma prawdziwszego stwierdzenia – kobieta równa się feministka. Bo jeśli jestem kobietą, to jestem też feministką. To znaczy chcę m.in., by kobiety miały równe prawa, szanse rozwoju i awansu, by zarabiały jak mężczyźni. Trudno mi uwierzyć, by jakaś kobieta nie podpisała się pod tym obiema rękami. Caitlin Moran, słynna brytyjska feministka, powiedziała w wywiadzie udzielonym "Wysokim Obcasom" (18.03.2013 r.): "Nie zliczę, ile razy czytałam w brytyjskiej prasie wywiady z polityczkami, artystkami, tzw. kobietami sukcesu, które żyją, myślą i zachowują się jak feministki, ale podkreślają, że feministkami nie są: ''Ja? Skąd!''. Mam ochotę je wtedy zapytać: ''Z czym konkretnie w feminizmie się pani nie utożsamia? Z prawem do głosowania? Z pigułką antykoncepcyjną? Z dostępem do edukacji? Z prawem do równych płac? A może z tym, że możemy chodzić w dżinsach?''. Mój feminizm jest prosty – chcę, żeby kobiety i mężczyźni byli traktowani na tych samych zasadach, ale mam wrażenie, że ta prosta idea zgubiła się wśród akademickich potyczek, które odstraszyły wielu ludzi. Stąd narodził się mit, że feministki to te agresywne babska, które nienawidzą mężczyzn". Powołuję się na jej słowa za każdym razem, gdy jakaś kobieta twierdzi, że nie jest feministką, a zwłaszcza taka, która robi karierę w telewizji albo prowadzi swój biznes (patrz: Małgorzata Rozenek i Marta Grycan). Feminizm? Tak, dla moich dzieci! Gdybym miała córkę, chciałabym, by zarabiała tyle samo co mężczyzna na podobnym stanowisku. By nie pomijano jej przy awansach, tylko dlatego że jest kobietą. By nie pytano jej, czy jest mężatką i czy ma dzieci, gdy będzie starać się o pracę i by z tego powodu nie odrzucono jej aplikację. By mówiono jej, że nauki ścisłe są taaaakie skomplikowane i że to nie dla dziewczyn. By mówiono, że jej ciało jest jej jedyną wartością i że osiągnęła coś, bo ma ładną twarz. By traktowano ją poważnie, gdy jest zdenerwowana (zwykle wtedy kobiety słyszą, że histeryzują albo mają PMS), a gdy jest stanowcza i konsekwentna, by nikt nie mówił, że to dlatego, iż brakuje jej seksu (zwykle określa się to bardziej wulgarnie). By nikt jej nie pytał, dlaczego jeszcze nie wyszła za mąż i kiedy będzie miała dzieci. By "kobiece" zawody były traktowane i opłacane tak samo jak "męskie", i nieważne, czy moja córka byłaby pielęgniarką, przedszkolanką czy nauczycielką. Chciałabym, by nikt nie mówił jej, że pyskuje, gdy przedstawia swoje racje. Chciałabym... jeszcze więcej, by nigdy z powodu płci czuła się gorsza. Gdybym miała syna, chciałabym, by wspierał swoją dziewczynę, partnerkę, żonę. By był feministą. Po prostu. ZOBACZ TEŻ: Kampania dotycząca późnego macierzyństwa obraża kobiety czy zachęca je do rodzenia?