Sebastian Fabijański: „Nie wiem, co myśleć o neutralności płciowej. Świat zmierza w rejony, których się boję”
Sebastian Fabijański, tata niespełna 2-letniego Bastiana, dzieli się swoimi przemyśleniami na temat coraz bardziej popularnego wśród gwiazd i celebrytów wychowania w duchu neutralności płciowej. Co o gender neutral sądzi aktor wcielający się w rolę osoby transpłciowej?
Na jednej z imprez branżowych Sebastian Fabijański został zapytany przez redakcję pudelek.pl o to, czy chciałby wychowywać swojego synka zgodnie z ideą neutralności płciowej. Aktor nie ukrywa, że nie do końca wie, z czym wiąże się taki sposób wychowywania, ale nie krytykuje takiego podejścia. „Być może ma to pobudki szlachetne, być może jest to coś wartościowego, czemu warto się przyjrzeć… (…) Mam jednocześnie wrażenie, że świat, w którym żyjemy, troszkę zmierza w jakieś rejony, których ja nie czuję i których się trochę boję”, wyznaje szczerze partner Maffashion. „Trudno o nim myśleć jako o kimś neutralnym płciowo” Fabijański przyznaje, że wychowując syna, „trudno o nim myśleć jako o kimś neutralnym płciowo”. I szczerze wyznaje, nie ukrywając swoich wątpliwości: „Nie boję się w tym przypadku powiedzieć: nie wiem. Nie wiem, co mam o tym myśleć. Nie wiem, gdzie to zmierza, czy to dobrze, czy źle. Nie wiem, po prostu nie wiem...”. Jednocześnie zaznacza, że zdaje sobie sprawę ze złożoności i trudności, z jakimi muszą się mierzyć osoby, które nie wpisują się w tradycyjny model społeczeństwa. „Rozmawiałem z osobami transseksualnymi i to jest bardzo trudna sytuacja. Płeć mózgu, płeć biologiczna... Ja to absolutnie rozumiem i współczuję takich problemów”, mówi Pudelkowi tata Bastka. Wychowanie zgodne z duchem neutralności płciowej budzi spore kontrowersje. Idea ta opiera się wychowaniu dziecka bez narzucania określonej płci i związanych z nimi określonych konstruktów społeczno-kulturowych wprowadzających sztywny podział na dwie płcie. Źródło: pudelek.pl Piszemy też o: Dziecko wypadło z koła ratunkowego w basenie. Wszystko zarejestrowała kamera! (wideo) Śmiertelna pułapka: dzieci zamknięte w nagrzanym samochodzie. Miały problemy z oddychaniem Ekskluzywny Menel pokazał swoje świadectwo ze słabymi ocenami. Internauci oburzeni
Zobacz, co o gender myśli ta dziewczynka
Oto lekcja gender, którą daje nam, dorosłym, mała dziewczynka. Posłuchajcie, co ma do powiedzenia na temat… napisów na koszulkach dla dzieci oferowanych w sklepach.
O gender trochę przycichło, ale trudno nie pamiętać tego, że jakiś czas temu wręcz nie było dnia, by nie odmieniano tego słowa przez wszystkie przypadki. Straszono nim jakby byłoby to diabłem wcielonym. A czym jest gender? Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definicję gender opisuje jako stworzone przez społeczeństwo role, zachowania, aktywności i atrybuty, jakie dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet i mężczyzn. Gender to dziedzina nauki, która bada różnice kulturowe między płciami, przygląda się również temu, jak handlowcy postrzegają rolę dziewczynek i chłopców. I jak postrzegają? Demaskuje ich pewna dziewczynka. Oskarżam was! Na kanale Youtube można obejrzeć film z jakiegoś sklepu. Zatytułowano go: "Dlaczego supermarkety myślą, że tylko chłopcy marzą o przygodach". Przy stoisku z ubraniami dla dzieci prawdopodobnie mama pyta swoją córkę, co myśli o koszulkach, które wiszą na wieszakach. Trudno nie zauważyć wzburzenia dziewczynki, która zwraca uwagę przede wszystkim na napisy na ubraniach. View oEmbed on the source website – Na koszulkach dla dziewczynek napisane jest: "Hej", "Czuję się wspaniale", "Piękne". A na koszulkach dla chłopców: "Myśl nieszablonowo", "Bohater", "Pustynne przygody czekają" – wymienia. – Co o tym myślisz – słyszymy pytanie. – To nie jest w porządku! – oburza się dziewczynka. – Widząc te napisy, każdy pomyśli, że dziewczynka powinna być po prostu ładna, a chłopcy być żądni przygody. A to błąd. Dlaczego ubrania dla chłopców i dziewcząt sprzedawane są oddzielnie? Byłoby dobrze, gdyby były takie same dla jednych i dla drugich. Bo co to znaczy, by myśleć nieszablonowo? To zachęta, by podążać za swoimi marzeniami, szukać przygód. To też rada, by nic cię nie zatrzymywało. A co znaczy to "hej" na koszulce dla dziewczynki? – Nie wiem – odpowiada mama. – Może ma zainspirować do tego, by powiedzieć... "hej"? Nie znajdujesz w tym napisie niczego inspirującego? – Nie, nie widzę. Która część w słowie "hej" ma mnie inspirować? – wzburza się dziewczynka Rewolucja jest dziewczynką! To nie koniec filmu. Okazuje się, że mała ma plan, by zacząć rewolucję ubraniową! I jak tu nie uśmiechnąć na widok tego, co zrobiła. Otóż wzięła kilka koszulek z napisami "Bohater" oraz "Chodźmy na poszukiwania" i rozwiesiła je na kilku wieszakach, zasłaniając w ten sposób różową ofertę dla dziewczynek. Na pewno znajdą się takie, które ucieszą się z takiej różnorodnej oferty. ZOBACZ TEŻ: Dziewczynka tez może być strażaczką
Będę broniła prawa mojego syna do noszenia spódnic!
Matka ma dosyć osądów i staje w obronie swojego synka, miłośnika spódniczek tutu.
3-letni Roo lubi bawić się ciężarówkami, układać puzzle i jeść śliwki. Jak twierdzi jego mama, lubi też nosić tiulowe spódniczki. Do tej pory Roo mówił, że w spódniczkach tutu czuje się „piękny i dzielny” i nie stanowiły one dla nas żadnego problemu. Jednak spotkanie z nieznajomym mężczyzną w zeszłym tygodniu sprawiło, że opuściła go odwaga, a zastąpił ją lęk. Rozczarowana mama postanowiła stanąć w obronie praw chłopca i zamieściła na Facebooku post, który wywołał wielką dyskusję w social mediach. „Mój syn nosił spódniczkę do kościoła. Nosił ją też do sklepu spożywczego. Zakładał ją do pociągu czy do zabaw w piaskownicy. W naszym świecie nie stanowiło to problemu. Nie raz w dobrej wierze pytano mnie o to. Odpowiadałam, że dla mnie jest to ok. Było tak do wczoraj” - napisała matka chłopca na Fb. "Podczas wczorajszego spaceru do parku, zostaliśmy zaczepieni przez kogoś, kto chciał się dowiedzieć, dlaczego mój syn ma na sobie spódnicę. Nie znałam go, ale odniosłam wrażenie, że obserwował nas przez jakiś czas. - Chcę tylko wiedzieć – powiedział mężczyzna – dlaczego robisz to swojemu synowi. On nie był ciekaw odpowiedzi. Chciał się upewnić, że oboje wiemy, że to, co robi mój syn – na co mu powalam - jest złe. - Nie powinnaś tego robić – powiedział i zwrócił się bezpośrednio do mojego syna - Jesteś chłopcem. Ona jest złą matką. To jest znęcanie się nad dziećmi. Zrobił nam zdjęcie, mimo że prosiłam, by tego nie robił. Groził mi: „Teraz wszyscy się dowiedzą” - powiedział - „Zobaczysz”. Matka zgłosiła zajście na policji. Całe zdarzenie odcisnęło się jednak na psychice chłopca. „Mimo to mój syn nie czuje się bezpieczny. Chce wiedzieć i pyta: „Czy ten mężczyzna wróci? Ten zły mężczyzna? Czy zamierza jeszcze wykrzyczeć więcej niemiłych rzeczy o mojej spódnicy? Czy on będzie mi robić więcej zdjęć?". Nie mogę mu tego zagwarantować, ale mogę powiedzieć: Nie dam się zastraszyć. Nie będę się czuć zagrożona, ani bać się. Nie pozwolę, aby zły obcy człowiek wmówił mojemu synowi, co może nosić, a czego nie. Może świat nie kocha mojego syna za to, kim jest, ale ja tak. I po to jestem na tej ziemi, by zapewniać go o tym". "Będę wykrzykiwać miłość do mojego dziecka na każdym rogu ulicy. Będę bronić go, wykrzykując, że ma prawo spokojnie chodzić ulicami bez względu na ubranie, jakie ma na sobie. Będę mu pokazywać, w każdy sposób, jaki potrafię, że cenię go za to, kim jest, ufając jego wersji siebie i wspierać go w jego wyborach – bez względu na to, co mówią inni, bez względu kto i jak często będzie próbował go powstrzymać”. Post mamy, w ciągu zaledwie 5 dni został udostępniony ponad 40 tysięcy razy! „Jesteś taką super mamą, pozwalając Roo być tym, kim chce być. Taka kochająca i wspierająca" – czytamy w komentarzu. "Nie ma nic dziwnego ani złego w chłopcach lubiących rzeczy, które na ogół są dla dziewczynek. Mam nadzieję, że ludzie zaczynom zdawać sobie z tego sprawę" – napisał internauta w kolejnym komentarzu. Ludzie byli pod takim wrażeniem wsparcia matki dla syna, że doprowadziło to do powstania hasztagu #TutusForRoo. Hashtag zachęca ludzi, by zamieszczali zdjęcia siebie w spódniczkach tutu, by okazać wsparcie dla Roo. Pozwoliłabyś na to swojemu dziecku? Napisz w komentarzu. Zobacz też: Wożę w wózku 5-latkę i mam dość waszych osądów!
"Dzięki ci, feminizmie", czyli dlaczego feministki lepiej wychowują dzieci
"Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci" – te słowa wywołały falę oburzenia. Przeczytaj, jak odnosi się do nich mama dwójki dzieci i feministka, Sandhya Menon.
"Feminizm to nadużywany termin. Kobiety mają ciała, żeby produkować dzieci. Nie chcę być mężczyzną. Chcę któregoś dnia gotować obiad dla męża i dzieci. Nie chcę być zawodową feministką" – to te słowa wypowiedziane przez modelkę i aktorkę Lisę Haydon wywołały w Internecie burzę. Sandhya Menon, mama 2 dzieci, bardzo trafnie opisała, dlaczego Haydon jest w błędzie. Przeczytajcie wpis Menon: "Negowanie feminizmu głęboko mnie rani. Czym jest zawód feministki? Dobrze tam płacą? Gdzie mogę się zapisać? Po udzielonym wywiadzie, Haydon napisała na swoim Instagramie (który jest już skasowany) coś, czym się pogrążyła jeszcze bardziej: To ważne, żeby nie zapomnieć, że jesteśmy kobietami stworzonymi do najwspanialszej roli – do powoływania na świat nowego życia. To coś, z czego powinnyśmy być dumne! Naszą prawdziwą siłą jest dar, którego mężczyźni nigdy nie będą mieć. Nasze ciała tworzą życie. Jeśli feministki mają z tym problem, to nie feminizm jest ich prawdziwym zmartwieniem... To natura! Lisa Haydon, rozumiem to. Mylisz się. Ale to rozumiem. Lata temu, zanim wiedziałam, że chcę mieć dziecko, przeczytałam książkę Adrienne Rich. Podczas pierwszej ciąży, powrót do tej książki pomógł mi zrozumieć, że to, czego od siebie wymagałam, było tak naprawdę tym, czego wymagali ode mnie inni. Podobnie jak Haydon, uczyłam się czym jest "macierzyństwo" przez wszystkie stereotypy, którymi byłam otoczona. Po lekturze tej książki, zaczęłam obserwować moje własne doświadczenie. Teraz jestem samotną mamą 6-latka i 7-latki. Jestem ich głównym wzorem do naśladowania. Nie jestem idealna, ale próbuję. Niezależnie od tego, co pokazują reklamy i filmy, moje dzieci widzą, że wykonuję "męskie" prace tak samo, jak "kobiecie". Widzą, że nikt nie dba o to, kto wykonuje jakąś pracę, dopóki robi to dobrze. (...) Lisa Haydon i ja korzystamy z wolności, którą mamy dzięki feminizmowi. Na jej Instagramie widzimy, jak podróżuje po świecie, pracuje, żeby zarobić własne pieniądze, wypowiada się krytycznie w przestrzeni publicznej. Widzimy zdjęcia bez makijażu i z makijażem. Widzimy beztroską kobiecość – markę, na którą feministki walczyły w poprzednim wieku. Jako beztroska kobieta, Haydon ma prawo dążyć do posiadania dzieci i gotowania mężowi. Ale jest w błędzie myśląc, że te pragnienia są oderwane od feminizmu. Pójście do łóżka z kim chcesz i kiedy chcesz? Dzięki ci, feminizmie. Planowanie dziecka? Dzięki ci, feminizmie. Zapobieganie ciąży? Dzięki ci, feminizmie. Gotowanie obiadu dla męża, choć nie musisz tego robić? Dzięki ci, feminizmie. Pod koniec dnia, mamy-feministki lepiej wychowują dzieci – dzieci, które mają mniej uprzedzeń a więcej współczucia, dzieci nieprzywiązane do ról, które narzuca im społeczeństwo, dzieci, które niezależnie od płci, dostrzegają obowiązki domowe i relacje międzyludzkie. Mamy-feministki wychowują dzieci, które wierzą w świat, w którym kobiety są wolne i mogą robić to, co im się żywnie podoba, a mężczyźni są mężczyznami nawet wtedy, gdy płaczą, noszą kolor różowy albo gotują dla swoich żon. Feministki czy nie, wszystkie kochamy swoje dzieci bardziej niż cokolwiek innego i uwielbiamy gotować obiady naszym mężom. Ale pod koniec posiłku i tej podróży, mama-feministka wychowa dziecko lepiej niż kobieta, która zaprzecza swojemu feminizmowi." Całość tekstu możesz przeczytać tutaj. Co sądzicie o tak mocnej wypowiedzi? Choć samo słowo "feminizm" wciąż burzy krew, jedno jest pewne: każda mama kocha swoje dziecko tak samo mocno. Czytaj także: Ta kampania obraża kobiety!
Czterdzieści minut potrzebowała Joanna Piotrowska, prezeska Fundacji Feminoteka, by pokazać pięciolatkom, że mogą być, kim tylko chcą. Nie tylko nauczycielkami, fryzjerkami czy księżniczkami. Mogą być też np. strażaczkami. Rozmawiamy o stereotypach płciowych.
Trudno nie zacząć od pytania o gender. Nadal błędnie odczytujemy to słowo. Gdy dziecko przychodzi na świat, to rodzice zwykle wiedzą, czy urodziła się dziewczynka, czy chłopiec. To płeć biologiczna. Oprócz niej jest jeszcze płeć społeczno-kulturowa, czyli właśnie gender (z ang. płeć). Gdy kobieta jest w ciąży, często odpowiada na pytanie, czy spodziewa się córki czy syna. Te niewinne pytanie jest emanacją oczekiwań społeczeństwa, które płciom przypisuje konkretne role. Zresztą różne badania potwierdzają, że rodzice, gdy dowiedzą się, jakiej płci będzie dziecko, inaczej zwracają się do przyszłej dziewczynki, a inaczej do chłopca. Gender pokazuje, że kobiety nie rodzą się z naturalnymi skłonnościami do sprzątania i gotowania, a mężczyźni – do polowania czy majstrowania w aucie. Te role narzuca nam społeczeństwo. Oczywiście jest część dziewczynek i chłopców, którym to się podoba, ale nie jest tak, że wszyscy chłopcy kochają auta, a wszystkie dziewczynki lubią różowy. To dorośli mówią dzieciom, że mają się tak a tak zachowywać i że taki a taki kolor przypisany jest do danej płci. Zresztą to się zmienia, bo kiedyś niebieski był dziewczyński, a różowy chłopacki. Dzieci tego nie wiedzą, ale szybko od nas to przejmują. Ograniczając dzieciom wybór, działamy na ich niekorzyść. Ma Pani na myśli wybór zawodu? Chętniej uczymy się, gdy mamy motywację, jak coś nas pasjonuje. Jeżeli dziewczynka interesuje się motoryzacją, mogłaby rozwijać się w tym kierunku i w przyszłości zostać np. projektantką samochodów. Jeśli jednak usłyszy, że to zajęcie nie jest dla dziewczynek, to może się zamknąć na to, co ją interesowało. Tak samo jest z chłopcami. Być może dlatego nie narodził się jeszcze drugi Janusz Korczak, bo chłopcy słyszą, że zajmowanie się dziećmi jest niemęskie, to zadanie kobiet. Kto studiuje na kierunkach humanistycznych? Kobiety! Nie dlatego, że chłopców to nie interesuje, tylko na pewnym etapie socjalizacji daliśmy im do zrozumienia, że to nie jest zawód dla nich. Na Zachodzie zachęca się już mężczyzn do studiowania np. pedagogiki. Prowadziła Pani warsztaty z gender w przedszkolach. Okazało się, że już przedszkolaki mają głowy nabite stereotypami. Gdy pytałam dzieci, kim chciałyby być, to dziewczynki odpowiadały, że księżniczką, nauczycielką, fryzjerką, czasem lekarką. Ta księżniczka pojawiła się pod koniec lat 90. i można to wiązać się z zalewem różowych książek o księżniczkach. Natomiast chłopcy chcą być policjantami, żołnierzami, lekarzami, strażakami. Tylko w jednej grupie dziewczynki marzyły o tym, by być policjantkami. Okazało się, że akurat w tej grupie to kobieta-policjantka opowiadała im o swoim zawodzie. I to już wystarczyło, by dziewczynki mogły się z nią utożsamić. To ważne, bo wszędzie są te księżniczki! Trudno jest trafić na film czy książkę, w których dziewczynka pokazana byłaby w innej roli. Chłopcy mają lepiej, bo w chłopięcej literaturze bohaterowie są różnorodni: wojownik, strażak, podróżnik, odkrywca, także książę, który... ratuje księżniczkę. Rodzice, by nie powielać stereotypów, kupują dzieciom książki o zwierzątkach. Ale to też pułapka, bo w tych książkach bardzo często mama-miś siedzi w kuchni, a tata-miś opowiada o tym, co się dzieje poza domem. I to jest powielanie tego samego stereotypu. Trzeba znaleźć taką opowieść, która przekraczałaby granice tego, co mogą dziewczynki, a co chłopcy. Czy nauczyciele inaczej traktują dziewczynki, a inaczej chłopców? Gdy w Szwecji wprowadzano do programów przedszkoli obowiązek przestrzegania równości płci, okazało się, że kadra nauczycielska, mimo ogromnej wiedzy i przeszkolenia, nie potrafiła oderwać się od stereotypów. Bo gdy działamy w stresie, to pierwsze, co z nas wychodzi to to, co mówili do nas rodzice. Analiza wykazała, że częściej rozmawiano z chłopcami niż z dziewczynkami, więcej poświęcano im czasu, dawano im więcej przestrzeni, by mogli się zaprezentować. Z kolei dziewczynkom częściej zwracano uwagę niż chłopcom, którzy zachowali się podobnie jak one. Walka ze stereotypami to długi proces. Dla niektórych stereotypy to coś naturalnego, bo tak są przyswojone. Już chłopcy w przedszkolu wiedzą, że to, co dziewczyńskie, jest gorsze. Gdy to odkryłam, przeraziłam się. Spytałam cztero- i pięciolatki, dlaczego chłopcy nie mogą chodzić w spódniczkach. Bo to dziewczyńskie - odpowiadali. Ale co to znaczy? W końcu usłyszałam, że dziewczyńskie to takie bleee, że to coś gorszego. Chłopcy mówili to pewnym głosem, jako coś oczywistego. I wszystko to słyszały dziewczynki. I one też już wiedzą, że to, co dziewczyńskie, jest gorsze. Co się potem dzieje, jeśli nie dostaniemy wsparcia od rodziców i od środowiska, w którym żyjemy? Otóż marnujemy masę czasu i energii na to, by udowadniać sobie i światu, że wcale tak nie jest. Mogłybyśmy ten czas poświęcić na zabawę, czytanie, zdobywanie wiedzy, ale nie możemy, bo zajęte jesteśmy udowadnianiem, że wszystko z nami OK. Z kolei chłopcy już w wieku czterech i pięciu lat wiedzą, że ten cały kobiecy świat jest jakiś niepoważny, bo niemęski. I mają na to masę dowodów, znajdują je w filmach, książkach, z obserwacji otoczenia. Jakie są konsekwencje takiego działania? Popychamy dziewczynki, by wybierały zawody opiekuńcze. Nie ma w tym nic złego, tylko niech to będzie ich wybór, a nie przymus. Ale warto, by wiedziały, że będą mniej zarabiać, bo wszystkie zawody sfeminizowane są gorzej opłacane. Trudniej będzie im znaleźć pracę czy samodzielnie się utrzymać, przez co mogą być zależne od swoich partnerów, co jest jednym ze źródeł przemocy, choćby ekonomicznej. Na zajęciach z rodzicami powtarzam, by przestali powielać stereotypy, jeśli nie chcą, by ich synowie nie zaczęli palić, pić, brać narkotyki, nie wylądowali w wiezieniu. Pokazuję im statystyki, Coraz młodsi chłopcy sięgają po używki, i robią to wcześniej niż dziewczynki. Dlaczego? Bo jest taki stereotyp, że chłopak powinien pić i palić, bo wtedy jest fajnym kolesiem. Podobnie jest z agresywnym zachowaniem. Jest na to przyzwolenie, by chłopcy w ten sposób rozwiązywali konflikty. Mówimy chłopcom, by nie okazywali uczuć, a przecież tak samo jak dziewczynki potrzebują bliskości. Co robią? Popychają się, wyśmiewają, szturchają... Nie mówmy im, że jeśli chcą komuś okazać uczucia, to powinni to zrobić w ładny sposób, nie krzywdząc drugiej osoby. Rosną w poczuciu, że okazywanie uczuć w taki agresywny sposób jest OK, bo to jest chłopackie i aprobowane. I stąd tzw. końskie zaloty. Dziewczynki przejmują je, bo... tak chłopcy mają. Gdy słyszą od dorosłych, że to dlatego, iż się komuś podoba. I to jest potworne, bo dajemy komunikat dziewczynce: że jeśli ktoś narusza twoje granice, to powinno ci się to podobać. Co mogą zrobić rodzice, którzy chcieliby uciec od stereotypów? Proponuję tygodniowy eksperyment. Przez ten czas niech wszystko, co wpadnie w ich ręce, poddali analizie. Jakie mogą być tego konsekwencje, że np. w filmie atakowana kobieta nie broni się, tylko czeka na wybawcę? Jeśli sprzątamy, to kto co robi i dlaczego? Posłuchajmy, co do siebie mówimy, jak zwracamy się do dzieci. Gdy przychodzą znajomi, zwykle mówią do dziewczynki, że ślicznie wygląda, jakby nie można było spytać o książkę, którą czyta. Chłopiec w takiej sytuacji usłyszy, że jaki jest duży i silny. Polecam też świetnie napisaną książkę Agnieszki Graff "Świat bez kobiet”. Mam wrażenie, że lata miną, gdy cokolwiek się zmieni. Mnie otuchy daje to, że niewiele trzeba, by zmienić myślenie dzieci. Na koniec warsztatów w przedszkolu spytałam moje pięciolatki, czy dziewczynka może zostać strażakiem. Na co wyrywał się chłopiec i krzyknął z całą stanowczością, że nie. Myślę sobie, że coś źle zrobiłam, bo nie o taką odpowiedź mi chodziło. Pytam tego chłopca dlaczego, a on na to, że dziewczynka może być... strażaczką. Już po 40 minutach warsztatów tyle można osiągnąć! ZOBACZ TEŻ: Wywiad z psycholożką dziecięcą – co z tą płcią, co z tym gender?
Ten chłopiec bawi się różowym wózkiem dla lalek. Co na to jego mama?
„Widziałam te WASZE SPOJRZENIA, gdy kupowałam synowi wózek. „ – tak zaczyna swój list do pracowników sklepu z zabawkami matka, dla której gender, to po prostu głupi wymysł.
Rheann MacLaren jest mamą 3-letniego chłopca. Pozwala synowi bawić się tymi zabawkami, które sam wybiera i które go interesują. Kobieta nie ukrywa, że dziecko ma w domu i samochody i…lalki. Dlaczego krytykujecie małe dziecko? – Wiem, że próbowaliście przekonać mojego syna do wyboru innej zabawki. Słyszałam te: „Oj, ty tak naprawdę to tego nie chcesz, przecież to jest dziewczyńskie i różowe. Jesteś chłopcem, zobacz – tu są samochodziki i dinozaury!” – opowiada kobieta. Pytam w takim razie, dodaje wzburzona matka: – Jakim prawem mówicie tak do chłopca, którego widzicie po raz pierwszy na oczy? Dlaczego oceniacie i krytykujecie 3-letnie dziecko? „Bo ja to lubię!” Odpowiedź chłopca, choć banalna, daje do myślenia. Dlaczego ludzie wchodzą w schematyczne myślenie? Czemu zabrania się dziewczynkom i chłopcom zadań, ubiorów, sportów, książek, programów, które DOROSŁYM wydają się przypisane do konkretnej płci? Kto określił jakimi zabawkami mogą bawić się chłopcy, a którymi dziewczynki? Sami sobie robimy krzywdę, bo później od tych chłopców, którzy nie mogli bawić się w gotowanie, przebieranie lalek, chodzenie z wózkiem na spacery, wymagamy… by robili to w dorosłym życiu. Tyle, że na to czasem jest już za późno. Mamy w domu facetów, którzy nie nauczyli się prac domowych! Nie ulegajmy stereotypom! – Nie chodzi o kolor, czy rodzaj zabawki. Chodzi o to, czy mój syn dobrze się nią bawi. To jest najważniejsze. Gdy ma ochotę, bierze samochodziki i potwory, czasem są to dinozaury, a czasem żelazko dla dzieci. Jestem dumna, bo mój syn rośnie na mężczyznę, który nie ulega presji gender. Mam nadzieję, że widzicie jaki jest szczęśliwy z tym różowym wózkiem dla lalek i drugi raz zastanowicie się, zanim będziecie znowu go krytykować!– prosi matka chłopca, Rheann. Gender to stworzone przez społeczeństwo role, zachowania, aktywności i atrybuty , jakie dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla mężczyzn i kobiety. Czy chcemy naprawdę żyć w takich sztywnych ramach, czy chcemy by nasz dzieci były najzwyczajniej w świecie szczęśliwe? A jak Ty wybierasz zabawki dla dziecka? Czym się kierujesz? Przeczytaj także: Jakie zabawki kupować, by wspierać rozwój dziecka?
Jak zrozumieć płeć przeciwną - prześmieszne i prawdziwe obrazki!
Facet nie choruje, on od razu umiera. Kobieta idzie kupić buty, wraca z 6 innymi (!) rzeczami. Stereotypy? Nie sądzę. My się naprawdę różnimy. Zobacz dowody! I śmieszne, i straszne!
"Jak dziewczyna", czyli najlepiej - nowa kampania społeczna
Robić coś „jak baba" lub „jak dziewczyna" - to znaczy robić coś gorzej. Zobacz jak twórcy nowej kampanii Always chcą odczarować ten zwrot.
„Biegasz jak dziewczyna” albo „rzucasz jak dziewczyna” to obraźliwe określenia, które nie tylko słyszymy, ale których również używamy. Always wprowadza nową kampanię, która ma zmienić negatywne postrzeganie słów „jak dziewczyna” i spowodować, by były odbierane jako komplement. Globalna kampania ma sprawić, że dziewczęta wkraczające w wiek dojrzewania poczują się dumnie i pewnie podczas robienia czegoś #JakDziewczyna. Przeczytaj też: Wychowanie dziecka, a płeć W ramach kampanii #JakDziewczyna, Always podjął współpracę z wielokrotnie nagradzaną reżyser filmów dokumentalnych – Lauren Greenfield i przeprowadził eksperyment, który miał na celu pokazanie jak ludzie w różnym wieku interpretują słowa „Jak Dziewczyna”. Film nagrany przez Lauren Greenfield dokładnie pokazuje, jak ludzie w różnym wieku interpretują słowa: “jak dziewczyna”. Młode dziewczynki w wieku od 5 do 13 lat, poproszone o pokazanie jak rzuca, biega i walczy dziewczyna, robiły to odważnie i z pełnym zaangażowaniem. Pojawiły się silne machnięcia rękami i kopnięcia karate. Starsze dziewczyny pokazywały negatywny stereotyp – 20-letnia dziewczyna biegająca w maratonach, niezręcznie wymachiwała na boki nogami i drwiąco wyrażała niepokój o swoje włosy, chcąc pokazać „bieganie jak dziewczyna”. Inna 19-latka zaczęła trzepotać rękami, aby zademonstrować „walkę jak dziewczyna”, a 14-letnia siatkarka niepewnie ruszyła ręką, aby pokazać „rzut jak dziewczyna”. Wystarczyło jednak kilka słów, lekkie wsparcie i każdy z uczestników spojrzał na zwrot „jak dziewczyna" z zupełnie innej perspektywy. Zobacz też: Ty też wyglądasz lepiej niż myślisz W mojej pracy dokumentalistki byłam świadkiem kryzysu pewności siebie i negatywnego wpływu stereotypów na dziewczęta – mówi Greenfield. Kiedy słowa „jak dziewczyna” oznaczają coś złego, staje się to wręcz obezwładniające. Jestem dumna ze współpracy z Always, ponieważ pokazujemy jak takie proste słowa znacząco i długotrwale wpływają na dziewczynki, a potem kobiety. Jestem podekscytowana, że mogę być częścią projektu, który zmieni słowa: „jak dziewczyna” w pozytywne stwierdzenie. Marka Always zaprasza dziewczyny i kobiety z różnych kontynentów, aby dołączyły do globalnego ruchu i podzieliły się tym, co dumnie robią #JakDziewczyna. Zatweetuj, podziel się na Facebooku, zrób zdjęcie, nagraj filmik, aby zająć swoje stanowisko w tej kwestii. Pokaż młodym dziewczynom na całym świecie, że robienie czegoś #JakDziewczyna nigdy nie powinno być odbierane negatywnie – powinno oznaczać bycie silną, utalentowaną i wspaniałą. Zobacz film dokumentujący eksperyment Always View oEmbed on the source website
„Przebrali chłopca za dziewczynkę!”, „Rodzice z Rybnika buntują się przeciw ideologii gender”, „Szokująca indoktrynacja maluchów”... Dawno nie było takiej afery wokół przedszkolaków. Czy jest się czego bać? Sprawdziliśmy. W warszawskim przedszkolu.
Kiedy mówię „przedszkole”, myślę „pani Ala”. Pani Ala to przedszkolanka, którą pokochały moje dzieci. To osoba, którą najczęściej prosiłam o rady w sprawach wychowawczych. Jej myślenie i sposób rozmawiania z najmłodszymi przekonywał nie tylko maluchy, ale też ich rodziców i dziadków. Pani Ala pracuje z dziećmi od ponad 40 lat! Pracowała w placówkach w różnych miastach, w przedszkolach państwowych, założyła też domowe. Teraz pracuje w prywatnym prowadzonym przez jej córkę. Oprócz setek kochających ją wychowanków ma czwórkę dzieci i ośmioro wnucząt. O niej pomyślałam, gdy wybuchła ta awantura wokół gender i przedszkolaków. Przeczytaj koniecznie: Co to znaczy gender? Program o równości „Równościowe przedszkole” to program, który wywołał burzę. Dlaczego? Zajrzymy do programu. Czytamy w nim, że wyjaśnia on dorosłym pracującym z dziećmi, jak unikać stereotypów płciowych, jakie przekazy wzmacniać, a jakie osłabiać, na co zwrócić uwagę dzieci, jak dostosować gry, zabawy i ćwiczenia, by nie utrwalać płciowych stereotypów. Co w tym złego? Komu zależy na tym, by stereotypy jednak funkcjonowały? Ja nie lubię stereotypów, nie chcę, by moje dzieci nimi przesiąkały. Ale wróćmy do programu. Jego autorki piszą, że powstał ponieważ „równe traktowanie, szacunek dla równości ludzi, w tym dla równości płci nie jest normą w naszym społeczeństwie”. Dalej zaznaczają, że „program do edukacji przedszkolnej (...) jest nietypową propozycją. Nie można według niego, krok po kroku, prowadzić zajęć dla dzieci przez cały rok. Nie ma też takiej potrzeby”. Reasumując, walczy ze stereotypami, uczy równego traktowania dziewczynek i chłopców. Nikt nie pyta o gender O to, czy w przedszkolu, w którym teraz pracuje moja znajoma, prowadzony jest program „Równościowe przedszkole”, nikt z rodziców nie pytał. Byłam pierwsza. – Ten program nie jest u nas realizowany. Jest, jak wiele innych, nieobowiązkowy. Ale przecież o płci, o stereotypach płciowych i tak rozmawiamy – tłumaczy pani Ala. – Od wielu lat to robię. Czego pani Ala i jej córka, pani Małgosia, uczą bez genderowego programu? – Że tatuś nie musi, nawet nie powinien mówić, że pomaga mamie w domu. Jeśli miałby pomagać, to by znaczyło, że dom albo zakupy czy sprzątanie to obowiązek i zmartwienie mamy. A tata ma tylko po-ma-gać? Tak nie może być! Razem pracują, razem mają dzieci, razem zajmują się domem – tłumaczy ze spokojem pani Ala. Wózek i talerze a gender W przedszkolu, które odwiedziłam, nie ma innych zabawek dla dziewczynek i innych dla chłopców. – Kiedy kupujemy nową kuchenkę albo wózeczki z lalkami, chłopcy się nimi bawią równie chętnie jak dziewczynki. No ale przecież nie ma w tym zupełnie nic dziwnego – słyszę. Dla przeciwników programu „Równościowe przedszkole”, którzy nie zgadzają się na jego realizowanie, np. w Rybniku, może jednak być to bardzo niebezpieczne. Oni nie chcą też przebierania chłopców w różne stroje. – Kiedy wspólnie coś gotujemy, chłopcy sami proszą o fartuszki. W czasie przedstawień grają chętnie różne role, nie patrzą na płeć. A pomaganie przy podawaniu do stołu lub przy podlewaniu kwiatków jest dla nich wielkim wyróżnieniem – rozsądnie uspokaja moja znajoma. Mam nadzieję, że równe traktowanie dzieci, bez względu na ich płeć jest normą w większości polskich przedszkoli. Oby tak też było w naszych domach. Polecamy też: Gender - moja rodzina to lubi! [CMS_PAGE_BREAK] Co to znaczy geneder? Gender, a jeszcze gorzej: gender mainstreaming, brzmi obco, przez to groźnie. A gender najkrócej można zdefiniować jako równe traktowanie płci. Nie jest to ideologia. Jest to teoria, nauka o tym, że ludzie mają równe prawa niezależnie od płci. Takie samo prawo do nauki, rozwoju, realizacji talentów mają mężczyźni i kobiety, wcześniej: chłopcy i dziewczynki. Co w tym złego lub kontrowersyjnego? NIC. Gender w praktyce Równe traktowanie płci powinno być oczywiste, ale nie jest. Przykładów jest wiele. Oto jeden z nich, dotyczący dzieci, choć starszych. Jakiś czas temu zdecydowano o wybudowaniu w Polsce dwóch tysięcy boisk do piłki nożnej, tzw. orlików. Czyli zadbano o nowe miejsca do uprawiania sportu dla... chłopców. Bo w Polsce w piłkę nożną grają głównie chłopcy. Gdyby pomyślano o dziewczynkach, powinny powstać programy zachęcające dziewczynki do tego sportu. Ale tak nie było. Gdyby w Ministerstwie Sportu ktoś myślał o gender w praktyce, zastanowiono by się, ile korzyści z tych stadionów będą mieli i chłopcy, i dziewczynki. Po równo? Oczywiście nie. Może mógłby powstać inny (sprawiedliwy dla obu płci) pomysł na wydanie tych pieniędzy? Przeciwnicy i zwolennicy gender powinni też przeczytać ciekawą rozmowę z Joanną Piotrowską, psychologiem dziecięcym: Co z tą płcią, co z tym gender?
Czy przejmować się płcią, wychowując dziecko, co sądzić o zabawach w przebieranie i lekarza, jakie zabawki kupować dziewczynkom, a jakie chłopcom - wyjaśnia psycholog dziecięcy, dr Joanna Piotrowska.
Gender to gorący temat, który wywołuje sporo zamieszania w głowach rodziców. Jakie znaczenie ma płeć w wychowaniu dzieci, co sądzić o wychowaniu równościowym i dziecięcych zabawach, uważanych czasem za niepokojące, rozmawiamy z psychologiem rozwojowym. Podobno w Szwecji do drugiego roku życia nie zwraca się uwagi na płeć dziecka? To margines, którym nie należy się przejmować – nie ma szans, by przebił się do normalnej praktyki. Co nie zmienia faktu, że całkowicie akceptuję wyniki badań, z których wiemy, że wcale nie jest tak prosto, jak mówią niektórzy, czyli że matka natura podzieliła nas tylko na dwie płcie. To właśnie matka natura sprawia, że mamy do czynienia ze zjawiskami bardziej złożonymi, jak choćby transpłciowość. Ale to mało liczne przypadki i przeogromna większość z nas nie ma z nimi do czynienia. A z czym mamy do czynienia? Z problemem, jak postrzegamy kobiety i mężczyzn. Kiedyś uważano za rzecz naturalną, że dziewczynki wychowuje się tak, by w przyszłości podejmowały rolę żeńską – kobieta ma być posłuszna, chuchać na domowe ognisko, sprzątać, a mężczyzna jest dostarczycielem białka, które kobieta przyrządzi i poda rodzinie. Dziś te role są inne, a jednak w wielu domach dziewczynki nadal wychowuje się, jakby zmian nie było. Czyli jak to wygląda na co dzień? Dziewczynka, która za 40 lat może być szefową dużego przedsiębiorstwa, ma brata, ale to ona pomaga mamie w kuchni, sprząta ze stołu czy zmywa. A gdy braciszek wraca ze szkoły, czeka, aż wróci siostrzyczka, która obierze mu ziemniaki i podgrzeje obiad. Dziewczynka to ciepło, serdeczność, opieka, a chłopiec ma zdobywać świat. Do czego prowadzi ten stereotyp w wychowaniu? Jeśli mu ulegamy, regularnie podcinamy dziewczynce skrzydła. Uniemożliwiamy jej zajmowanie się aktywnościami, w których być może byłaby rewelacyjna. Nie tylko nie sprzyjamy jej rozwojowi, ale nawet go ograniczamy. Od chłopca oczekujemy, by był aktywny, kreatywny, co sprzyja jego rozwojowi. Spójrzmy na problem inaczej: jestem dorosłą kobietą, mam związać się z mężczyzną. Jaki wariant wybiorę? Mężczyznę, który jest czuły, serdeczny, umie przewinąć, wykąpać, nakarmić, wie, że w domu jest coś takiego jak lodówka, którą trzeba zapełnić. Czy może chcę być szefową, która wydaje polecenia? A mężczyzna – jeśli jest przyzwoity – ewentualnie je realizuje? Zapewne każda z nas marzy o partnerze. A skąd go wziąć, jeśli chłopców traktujemy inaczej niż dziewczynki? Jednak wychowanie chłopców i dziewczynek trochę się różni... Nikt przy zdrowych zmysłach nie neguje znaczenia płci. Różnice są choćby w pielęgnacji. Nie widzę jednak powodów, dla których chłopiec ma być zabawiany inaczej niż dziewczynka. Z badań wynika, że już 2–3-miesięczne dzieci są traktowane przez dorosłych odmiennie w zależności od płci. Jak zatem mądrze wychowywać obie płcie? Najlepiej nie przewidywać innych sposobów spędzania czasu dla dziewczynek, a innych dla chłopców. Nie powinno się wychodzić z założenia, że skoro mam córeczkę, to nie powinna wdrapywać się na drzewa czy biegać po chodnikach. Jest u nas taki stereotyp, że chłopiec ma być aktywny ruchowo, ma być typem wojownika, a dziewczynka ma siedzieć i go chwalić: "Ach, jak to pięknie zrobiłeś". Ale z drugiej strony łatwiej akceptujemy tzw. męskie zachowania u dziewczynek niż tzw. żeńskie u chłopców. Dziewczynka bawiąca się samochodzikami nie jest traktowana jak coś dziwnego. Ale przez wielu rodziców, dziadków i – o zgrozo – także wielu pedagogów, chłopiec, który po placu zabaw chce jeździć wózkiem dla lalek, jest przyjmowany z zażenowaniem, czasem nawet z przerażeniem. Sieć Marks & Spencer przestanie dzielić zabawki na żeńskie i chłopięce... Dzieci powinny mieć różnorodne zabawki. Niech same wybierają, czym chcą się bawić bez obaw, że spotkają się z ironicznymi komentarzami, jeśli nie jest to zabawka "zgodna z ich płcią". W przedszkolach bardzo często chłopcy spontanicznie interesują się kącikiem kuchennym i tylko czekają na reakcję nauczycielki. Jeśli usłyszą: "No co ty, baba jesteś, że się tym zajmujesz" – maleje szansa, że ponownie do niego zajrzą. A przecież dziś sądzimy, że gotowanie jest tak samo sprawą kobiecą, jak i męską. A jeśli chłopiec interesuje się tylko motoryzacją, strzelaniem? Dziecko nie rodzi się z zainteresowaniami. Zainteresowania kształtuje w nim otoczenie. Jeśli kupujemy wyłącznie samochodziki, rycerzy i pistoleciki, kształtujemy chłopca o określonych zainteresowaniach. [CMS_PAGE_BREAK] Co z zabawami w przebieranie się? Kiedyś były zabawne, teraz dla niektórych stały się niebezpieczne... Kiedyś oburzało nas również, że Georges Sand zakładała spodnie i jeszcze potrafiła sobie lufkę zapalić. Przebieranie się dziewczynki za chłopca i odwrotnie, kwestia odgrywania ról w przedstawieniach to dla mnie jeden z pseudoproblemów. To była od zawsze jedna z ulubionych dziecięcych zabaw, w której nie ma nic dziwnego. Dla dziecka najważniejszymi osobami są: pewna kobieta, czyli mama, i pewien mężczyzna, czyli tata. To naturalne, że chłopiec chce np. przymierzyć szpilki mamy. Nie dajmy się zwariować. Zawsze istniała też zabawa w lekarza. Tymczasem słyszę, że dorośli potrafią przypiąć etykietkę czterolatkowi, który podgląda koleżankę, że ją molestuje seksualnie. Takie zachowania były i będą, bo skądś dzieci muszą się dowiadywać, jak wygląda przeciwna płeć. To, co maluch zobaczy, traktuje dokładnie tak samo jak ucho, piętę albo nos. A my, dorośli, możemy z tego zrobić aferę, sygnalizując, że kryje się za tym coś więcej. Nie róbmy problemów, gdzie ich nie ma. Czy dzieciom dzisiaj coś może grozić w przedszkolach pod względem wychowania? Mówiąc przewrotnie – tak. Jeśli trafią na przedszkole, którym kieruje niepewna swej roli dyrektorka, oczekująca od pracowników, że nie będą poruszać kwestii odbieranych jako drażliwe, grozi im izolacja od informacji dotyczących ważnego aspektu ich życia. A czego dzieci powinny się tam dowiedzieć? Na przykład, że na świecie żyją osobniki żeńskie i męskie, że czasem są z tym jakieś kłopoty, że zmieniają się obyczaje dotyczące ról, jakie są dla nich przewidywane. Nie widzę nic złego w tym, by opowiadać, że niedaleko w Szkocji czy w Irlandii uroczystym męskim strojem jest spódnica. "Ha, ha, ha, ha" – dzieci zareagują wtedy śmiechem. Można im pokazać Alladyna i jego spodnie. Można zwracać uwagę na biologiczne różnice, na to, że jak chłopcy dorosną, będą wyżsi i silniejsi, więc to oni będą dźwigać ciężary a nie kobiety. A z drugiej strony podkreślać, że do wielu czynności, takich jak gotowanie czy sprzątanie obie płcie są predestynowane na równi. Czy kwestie związane z płcią nie rozbudzą zbytnio ciekawości dzieci? Wbrew pozorom – jeśli dorośli nie robią wokół nich afery – dzieci szybko zaspokajają ciekawość i nie wracają do tematu. Weźmy choćby kwestię rodzenia dzieci. W okresie przedszkolnym maluchy satysfakcjonują się informacją typu: "Mamusia rodzi". "Jak to rodzi?". "Najpierw ma dziecko w brzuszku. Ono rośnie – na pewno widujesz czasem panie w ciąży, które mają duży brzuszek, a gdy już dziecko urośnie, wydostaje się na świat. I z tobą tak było, kiedy cię urodziłam". Taki poziom wiedzy w pierwszych latach życia wystarczy. Gdzie tu jest rozbudzanie seksualności, o jakim czasem słyszę? Z badań wynika (także polskich), że wcześniejsza edukacja seksualna skutkuje późniejszą inicjacją seksualną. Wiele twierdzeń, które teraz próbuje się zgłaszać jako źródło zagrożenia dla rozwoju dziecka, nie odpowiada prawdzie, jest sprzeczne z tym, co udowodniła nauka. Czytaj też: Gender - moja rodzina to lubi Dr Aleksandra Piotrowska jest psychologiem rozwojowym, pracuje na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego i w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP. Doradza rodzicom i propaguje wiedzę psychologiczną. Jest ambasadorką kampanii społecznej "Reaguj, masz prawo", która ma zmienić postawę dorosłych wobec krzywdzenia dzieci.
Mój syn ma długie włosy, moja córka chodzi po drzewach i gra w piłkę nożną. Mój mąż lepiej gotuje i rozpuszcza dzieci, ja jestem w domu złym policjantem. Wszyscy kochamy gender!
Gender ma być zagrożeniem dla polskiej rodziny? Nie wiem dlaczego mówi się takie głupoty, bo gender, mówiąc w skrócie, promuje równe traktowanie płci! W naszej rodzinie kochamy gender od lat. Co to jest gender? Gender najkrócej można zdefiniować, jako równe traktowanie płci. Nie jest to ideologia. Jest to teoria, nauka o tym, że ludzie mają równe prawa niezależnie od płci. Takie samo prawo do szczęścia, nauki, rozwoju, realizacji talentów mają mężczyźni i kobiety, wcześniej: chłopcy i dziewczynki. Co w tym kontrowersyjnego? Nic. Genderowa rodzina Kacper jest chłopcem, Jagoda dziewczynką. Uważam za głupie i utopijne unikanie w wychowaniu dzieci podziału na płeć (w Szwecji są pomysły, by tak wychowywać dzieci, ale to zdecydowanie margines). Różnice między płciami są i już. A co z nich wynika? Dużo rzeczy, ale nie koniecznie to, co mówią stereotypy. Oto przykłady. Kacper ma długie włosy. Teraz ma już równe, piękne, długie włosy do połowy pleców. Kilka lat temu, kiedy je zapuszczał, wyglądał komicznie. Ale chciał mieć długie włosy (jego tata, jeden z ukochanych wujków, fajni muzycy takie mają). Zupełnie się nie przejmuje, gdy ktoś mówi do niego "dziewczynko". Jagoda ma włosy do ramion, znacznie krótsze od Kacpra. Uwielbia chodzić w spodniach i w koszulkach z bohaterami gwiezdnych wojen, z których wyrósł starszy brat. Nawet ją śmieszy, gdy mówią do niej "chłopcze". Kacper nie lubi grać w piłkę nożną. Nigdy nie lubił. Za to świetnie jeździ na nartach, biega, wygrał zawody na ergometrach wioślarskich. Jagoda lubi grać w piłkę nożną. Na początku podstawówki zapisała się na dodatkowe zajęcia - piłkę nożną. Była jedyną dziewczynką w grupie. Mikołaja prosiła o korki. I o maszynę do pisania. Uff? Niby dlaczego!? Kacper jest domatorem. Jak z nami nie rozmawia, czyta, ogląda filmy, robi coś na komputerze. Jagoda uwielbia chodzić po drzewach. To jej pasja. Kiedy miała dwa lata babcia czytała jej książeczki, nigdy nie siedziała w miejscu. Słuchała wspinając się na kanapę, poduszki, krzesła, stół... Myślicie, że moje dzieci są dziwaczne? Ja tak nie myślę. Nie przeszkadza mi też, kiedy widzę chłopców z wózeczkami i małymi lalkami. Karolina Malinowska przyznała kiedyś w wywiadzie dla "Mamo, To Ja", że gdy urodziła młodszego synka, starszy domagał się dzidziusia. Więc mu kupiła lalkę! Każdy mądry psycholog to pochwali. Przeczytaj też: Zabawki a płeć Gender a starsze pokolenie? Szczerze mówiąc nam (mężowi i mi) idzie trochę gorzej z tym równym traktowaniem płci. Bo jednak nasiąkaliśmy stereotypami latami! Tata mojego męża (tak samo, jak mój tata) najwyżej prał tetrowe pieluchy i robił zakupy. Mój mąż robił dużo więcej. A ja długo nie mogłam się pozbyć uczucia, że powinnam mu dziękować i być wdzięczna. Aż w końcu sam mi powiedział, że on mi nie pomaga. Razem mamy dzieci, razem się nimi zajmujemy. Czy coś w tym niebezpiecznego? Przeczytaj też: Facet na wychowaczym
Samochód dla chłopca, lalka dla dziewczynki. A może na odwrót? Czemu nie. Nie ulegaj stereotypom, posłuchaj dziecka, ono wie, czym tak naprawdę chce się bawić.
Wybierając zabawki, nie przejmuj się kwestią płci. Segregowanie według tego kryterium – to dla chłopca, to dla dziewczynki – nie ma większego znaczenia. Dobrze, by dziecko miało swobodę wyboru. A zabawki – były bezpieczne, pobudzały wyobraźnię. No i jeszcze, by dziecko lubiło się nimi bawić. Synek domaga się lalki, czy to normalne Nic nie stoi na przeszkodzie, by małemu chłopcu sprawić lalę. W trzecim roku życia wszystkie dzieci chcą mieć misie, króliczki, lalki. To świadczy o tym, że potrzebują czułości i chcą obdarzać swoje zabawki uczuciami. Nie tylko troszczyć się o nie, karmić, kłaść spać, ale je przytulać, a czasem nawet na nie nakrzyczeć. Zabawa lalką rozwinie w chłopcu opiekuńczość i na pewno nie pozbawi go męskości. Malec w ten sposób przygotowuje się do roli taty, uczy się okazywać uczucia i poznawać emocje. Chłopcy wyrastają z tych zabaw. Czy dziewczynce można kupić samochodzik Jeśli tylko mała tego chce. Niektóre dziewczynki uwielbiają zabawy małymi resorakami i zazdroszczą takich zabawek swoim kolegom lub bratu. Mała miłośniczka komunikacji będzie szczęśliwa, jeśli kilka modeli aut, lub choćby jeden, będzie miała na własność. Może właśnie dzięki nim, a właściwie dzięki otwartemu na potrzeby dziecka wychowaniu, wyrośnie na przebojową dziewczynę, która na pewno sobie z życiu poradzi. Psychologowie zauważyli jednak, że męskie zabawy w wykonaniu dziewczynek są bardziej akceptowane. W sklepach można znaleźć nawet autka produkowane z myślą o dziewczynkach. Co prawda malowane w kwiatki i różowe, ale jednak auta. Naśladowanie dorosłych a płeć Naśladowanie dorosłych jest naturalne dla dwulatka. Wykorzystaj to. Ukazało się ostatnio wiele książek kulinarnych, które pokazują, jak wspaniale można spędzić czas z dzieckiem właśnie w kuchni, pokazując mu nowe smaki, właściwości produktów spożywczych, przyrządzając wspólnie proste dania. To między innymi doskonały sposób na poprawienie apetytu u wszystkich niejadków, uświadomienie dzieciom, jak powstają potrawy, a może również rozbudzenie w nich prawdziwej kulinarnej pasji. W końcu wielu wybitnych kucharzy to przecież mężczyźni. Czy dziewczynkę warto zachęcać do zabawy klockami Klocki to jedna z najlepszych zabawek na świecie i to bez względu na płeć dziecka, które się nimi bawi. Garną się do nich wszystkie dzieci, oczywiście jeśli rodzice w odpowiednim momencie pokażą im, jakie dają możliwości. Myśląc stereotypowo, klocki są dla małego budowniczego, czyli chłopca, ale czy dziewczynka nie powinna doskonalić swoich rączek, ćwiczyć koordynacji wzrokowej, wyobraźni przestrzennej, cierpliwości? Czy nie może mądrze i dobrze się bawić? Jeśli chcesz, by twoja córka wyrosła na kreatywną osobę, z całą pewnością warto kupić jej klocki i najlepiej razem z nią się nimi bawić. [CMS_PAGE_BREAK] Na pytania rodziców odpowiada: Madgalena Gąssowska psycholog, zajmuje się psychoterapią, pracuje w Wyższej Szkole Pedagogicznej ZNP, jest mamą dziesięcioletniej Ady. - Chłopcy zachowują się inaczej niż dziewczynki, np. są bardziej hałaśliwi. czy zatem syna wychowuje się inaczej niż córkę? Dziewczynki i chłopców wychowuje się inaczej choćby z powodu odmiennej budowy mózgu, która warunkuje inne zachowania. Hałaśliwość, ekspansywność, dążenie do rywalizacji zaznacza się u chłopców już w wieku przedszkolnym i jest utożsamiane z męskością. Ale nie należy oczekiwać od dziewczynek, by zachowywały się cicho, grzecznie i biernie. One też muszą dać sobie w życiu radę, być aktywne, osiągać zamierzone cele. Dziewczynki też rywalizują między sobą, ostro i bezwzględnie, ale inaczej. Przejawia się to w agresji słownej, chęci manipulowania, rzadziej rękoczynami. Chłopcy potrzebują silnych autorytetów, szczególną rolę w ich wychowaniu odgrywa ojciec, to on powinien pokazać, że czułość nie wyklucza męskości, a w córce utrwalić przekonanie, że jest fantastyczną dziewczynką, ale też że mężczyzna może dać kobiecie poczucie bezpieczeństwa. - Kiedy dziecko zdaje sobie sprawę z tego, że jest chłopcem lub dziewczynką? W wieku 2–2,5 roku w sposobie zachowania zaznacza się różnica między chłopcami a dziewczynkami. Dziecko zaczyna naśladować rodziców i identyfikuje się z własną płcią. Dziewczynki uwielbiają przeglądać się w lusterku, otulają chusteczką lalę i kładą ją spać. A chłopcy interesują się pojazdami, naśladują dźwięki ciężarówki, pociągu lub pracującej na pobliskiej budowie betoniarki. Zwykle rodzice spontanicznie wzmacniają takie zainteresowania, kupując chłopcom samochody, a dziewczynkom zestawy obiadowe dla lalek. Wpływają w ten sposób na zabawy swoich dzieci i nie zawsze świadomie pomagają utożsamić się z własną płcią. Chłopaki nie płaczą Od mamy i taty zależy, czy dziecko będzie dumne ze swojej płci, pewne siebie i czy jednocześnie będzie umiało okazać uczucia. Mama. Nie mów, że chciałaś mieć dziewczynkę, a urodził się chłopak – burzysz poczucie bezpieczeństwa dziecka i podważasz przekonanie, że kochasz je takim, jakie jest. Tata. Pogódź się z tym, że dziewczynki są bardziej emocjonalne. Nie traktuj ich jak gorszych od chłopców. Mama. Nie ubieraj chłopca „po babsku”. A córce, choć spodnie są wygodne, od czasu do czasu załóż sukienkę. Tata. Nie wychowuj chłopca na twardziela, ale ucz go odpowiedzialności, on też ma prawo się wypłakać, nie szydź z niego, gdy się wzrusza. Konsultacja: Madgalena Gąssowska, psycholog, pracuje w WSP.