Metoda „2 minut”, która uciszy histerię w sklepie i parku. „Wreszcie przestałam się wstydzić za swoje dziecko”
Publiczne wybuchy złości u dzieci to sytuacje, które potrafią wyprowadzić z równowagi nawet najbardziej opanowanego rodzica i błyskawicznie przyciągnąć krytyczne spojrzenia otoczenia. Istnieje jednak konkretna sekwencja działań, która pozwala wygasić emocjonalny pożar w zaledwie 120 sekund, zamieniając stresującą konfrontację w chwilę porozumienia.
Długo myślałam, że to ja robię coś nie tak. Że inne mamy mają jakieś magiczne zaklęcia, a moje dziecko po prostu ma charakterek. W sytuacjach kryzysowych próbowałam wszystkiego: odwracania uwagi, głębokich oddechów (moich, nie dziecka), a nawet, przyznaję z bólem, szybkich łapówek w postaci chrupek. Nic nie działało na dłuższą metę. Aż do dnia, w którym usłyszałam o metodzie 2 minut. Na początku parsknęłam śmiechem. „Dwie minuty? Przecież moja córka potrafi płakać o niewłaściwy kolor skarpetek przez kwadrans!” − pomyślałam. Ale kiedy kolejna wizyta na placu zabaw zakończyła się widowiskowym upadkiem na ziemię, postanowiłam spróbować. I wiecie co? To był moment, w którym wreszcie przestałam się wstydzić za swoje dziecko. Zrozumieć zapalnik, czyli dlaczego klasyczne „Uspokój się” nie działa Zanim wyjaśnię, na czym dokładnie polega ten trik, warto zrozumieć, co dzieje się w głowie takiego malucha. My widzimy histerię o głupotę. Dziecko widzi koniec świata. Jego układ nerwowy jest jak przeciążony procesor − po prostu się zawiesza. Dlatego nasze logiczne argumenty o tym, że mamy przecież słodycze w domu, odbijają się od niego jak od ściany. Klasyczne metody często zawodzą, bo wymagają od dziecka czegoś, czego ono w danej chwili nie ma: samokontroli. Metoda 2 minut nie jest magiczną różdżką, która wyłącza płacz guzikiem. To raczej precyzyjny plan ratunkowy, który opiera się na... czasie i bliskości, ale w bardzo specyficznej konfiguracji. Kluczem jest tu pierwsze 120 sekund od momentu, w którym widzisz, że nadchodzi fala histerii. Zamiast reagować złością (która tylko dolewa oliwy do ognia) lub ucieczką w ignorowanie, robimy coś, co kompletnie zbija małego buntownika z tropu. Chodzi o pełne, fizyczne i emocjonalne zejście do parteru, ale bez wypowiadania ani jednego zbędnego słowa. Sekret 120 sekund − jak wprowadzić metodę 2 minut w życie? Kiedy zaczyna się dramat, włączasz w głowie stoper. Pierwsza minuta to faza „bezpiecznego lądowania”. Porzucasz wszystko. Jeśli jesteś w sklepie, zostawiasz wózek (spokojnie, nie ucieknie). Kucasz tak, by twoje oczy były niżej niż oczy dziecka. To kluczowe − przestajesz być wielkim dorosłym, który dominuje, a stajesz się bezpieczną przystanią. Nie mówisz „Przestań”, nie tłumaczysz. Po prostu jesteś Jeśli dziecko na to pozwala, nawiązujesz kontakt fizyczny − kładziesz rękę na plecach, bierzesz za rękę. To sygnał dla mózgu malucha: „Widzę cię, jesteś bezpieczny, ten wielki świat cię nie pożre”. Druga minuta to faza nazywania emocji, ale w sposób ultra-krótki. Zamiast wykładów, rzucasz proste hasła: „Widzę, że jesteś bardzo smutny przez tę zabawkę”. I czekasz. Te dwie minuty dla nas, dorosłych, ciągną się jak wieczność, zwłaszcza gdy czujemy na plecach wzrok pani z kolejki. Ale to właśnie ta cisza i akceptacja sprawiają, że emocjonalny pożar wygasa, zamiast się rozprzestrzeniać. Dziecko czuje, że nie musi już krzyczeć głośniej, by zostać usłyszanym. Metoda ta uczy dziecko, że emocje można przeżyć, a nie tylko wykrzyczeć. Życie po rewolucji, czyli jak odzyskać radość ze wspólnych wyjść Kiedy pierwszy raz zastosowałam tę metodę w parku, byłam pewna, że to przypadek. Córka przestała płakać po niespełna minucie, popatrzyła na mnie swoimi wielkimi, mokrymi od łez oczami i po prostu zapytała, czy pójdziemy na huśtawkę. Bez dąsania się przez kolejną godzinę! Potem przyszedł test ostateczny: supermarket w sobotnie przedpołudnie. Scenariusz ten sam, moja reakcja inna. Zamiast szarpać się z zakupami i krzyczeć, po prostu byłam z nią przez te 120 sekund. Efekt? Ludzie w kolejce, zamiast patrzeć z naganą, patrzyli z... podziwem. Jedna starsza pani nawet podeszła i szepnęła: „Pięknie to pani opanowała”. Ale nie o pochwały obcych tu chodzi. Chodzi o to niesamowite uczucie ulgi, kiedy zdajesz sobie sprawę, że masz narzędzie, które działa. Przestałam omijać szerokim łukiem place zabaw i denerwować się na samą myśl o wspólnych zakupach. Metoda 2 minut dała mi coś cenniejszego niż spokój − dała mi więź z dzieckiem opartą na zrozumieniu, a nie na strachu czy wstydzie. Dziś wiem, że histeria to nie porażka wychowawcza, to po prostu moment, w którym moje dziecko potrzebuje mnie najbardziej. Zobacz też: Dziadkowie to nie darmowa służba na pstryknięcie. „Gdy synowa podrzuciła mi wnuki, usłyszała tylko 3 słowa”
Co czuje dziecko, które wpada w histerię? Doświadczona niania wyjaśnia, co robić, gdy dzieckiem targają silne emocje
Twoje dziecko chce iPada, nową zabawkę lub obejrzeć kolejną bajkę na tablecie, a ty stanowczo odmawiasz mu tej przyjemności. I wtedy się zaczyna. Krzyk, kopanie, pokładanie się na ziemi i szloch. Znasz to? Sprawdź, co możesz zrobić w takiej sytuacji.
Laura Amies, doświadczona niania z ponad 20-letnim stażem doradza rodzicom w kwestiach wychowania dziecka. Na jednym z takich miniwebinariów radzi rodzicom, jak powinni reagować w przypadku, gdy ich dziecko zacznie emocjonalnie reagować na odmowę. „Krzyk, agresja, rzucanie przedmiotami – typowy napad złości” Laura Amies wyjaśnia mechanizm i obrazowo przedstawia pięć etapów, przez jakie musi przejść dziecko. Punktem wyjścia jest sytuacja, gdy maluch bawi się spokojnie i nic nie wskazuje, że zaraz dojdzie do eskalacji. Jednak zanim dziecko wpadnie w histerię, pojawia się „zapalnik”, coś np. rzecz lub myśl, która wywołuje negatywne emocje, np. frustrację. I to ona rozpocznie proces eskalacji. Kolejnym etapem jest „targowanie”. Dziecko zaczyna negocjować, prosi rodzica o daną rzecz, wskazuje argumenty, próbuje osiągnąć swój cel. Gdy rodzic odmawia, następuje „eskalacja”. Dziecko okazuje swoje negatywne emocje: jest wściekłe, krzyczy, bije, szlocha, pokłada się na ziemi – wykorzystuje każdy znany mu lub jej sposób, by zademonstrować swoje nieszczęście. „Krzyk, agresja, rzucanie przedmiotami – typowy napad złości”, wyjaśnia Amies. View oEmbed on the source website Najczęściej popełniany błąd Jeśli na etapie „eskalacji”, najbardziej trudnego etapu zarówno dla dziecka, jak i rodzica, rodzic ulegnie presji i spełni prośbę dziecka, np. włączy kolejną bajkę, kupi zabawkę, czy pozwoli grać, problem zostanie zażegnany. Dziecko otrzyma to co chce, uspokoi się. Jednak takie rozwiązanie jest krótkotrwałe, ponieważ uczymy dziecko, że zachowując się w określony sposób, jest w stanie osiągnąć swój cel i wpłynąć na nasze decyzje. Co ważne, ulegając w takiej sytuacji, nie uczymy dziecka, w jaki sposób radzić sobie z trudnymi emocjami. Kolejnym, czwartym etapem jest „akceptacja”. Dziecko jest nadal niezadowolone, że nie osiągnęło swojego celu, ale powoli uspokaja się. Ważne, aby w tym momencie okazać dziecku akceptację jego emocji: przytulić je, pozwolić się wyciszyć w bezpiecznym miejscu. Ostatnim etapem jest „oderwanie” – dziecko godzi się z sytuacją, porzuca wcześniejszy zamiar i zaczyna zajmować się zupełnie czymś innym. Ostatnie etapy są najważniejsze, ponieważ uczą dziecko akceptacji zarówno swoich emocji, jak i faktu, że w życiu nie zawsze otrzymujemy to, co chcemy. Źródło: TikTok @nannyamies Zobacz także: Dziecięca złość wcale nie taka zła! Są sposoby, by ją oswoić Skąd ta złość na dziecko i jak sobie z nią radzić Jak radzić sobie z agresją u dzieci? Kiedy świadczy o zaburzeniu, a kiedy jest typowym objawem dorastania?
„Zostałam wyproszona z autobusu, bo moje dziecko płakało. A przecież to tylko dziecko, ma prawo krzyczeć” [LIST DO REDAKCJI]
Wczoraj spotkała mnie wyjątkowo przykra sytuacja. Jechałam z 2,5-letnim synkiem autobusem miejskim. Aleks od rana miał gorszy dzień i był wyjątkowo marudny. Nie podobało mu się, że nie jedziemy do babci samochodem, więc już na przystanku zaczął głośno płakać.
Próbowałam odwracać jego uwagę, zagadywać o pierożkach u babci, ale wszystko na nic. Uznałam więc, że przestanę reagować. Taki sposób poradziła mi koleżanka – według niej dzieci często płaczą, bo wiedzą, że mogą tym coś wskórać, wywołać u rodziców pożądaną reakcję. Najpierw tylko dziwnie patrzyli... W autobusie wciąż płakał. Udawałam, że nie słyszę. Żeby wiedział, że mnie to zupełnie nie rusza. Że ma prawo do swoich emocji, krzyku, ale ja – mam prawo do tego, by nie spełniać wszystkich jego zachcianek. W pewnym momencie zorientowałam się, że pasażerowie dziwnie na nas patrzą. Aleks po trzecim przystanku już bardziej udawał, że płacze, niż faktycznie płakał. To był bardziej taki krzyk. Uznałam to za dobry znak, z nadzieją, że wkrótce przestanie. Niestety, właśnie wtedy osoby, które jechały z nami autobusem, naskoczyły na mnie. Autobus jak więzienie u terrorystów??? Zaczęła kobieta, mniej więcej w moim wieku, czyli około trzydziestki. Mówiła głośno, ale raczej dlatego, bym ją usłyszała niż ze złości. Zaproponowała, żebym może wysiadła z synkiem, poczekała, aż się uspokoi i wsiadła do kolejnego autobusu. Zanim skończyła mówić, włączył się jakiś mężczyzna. Ten już krzyczał wyraźnie poirytowany. Że w miejscu publicznym takie zachowanie dziecka jest niedopuszczalne. I czy wiem, że terroryści torturują swoich zakładników, puszczając im nagranie dziecięcego płaczu. I że on właśnie czuje się jak zakładnik u kresu wytrzymałości. Akurat autobus zatrzymał się na przystanku. Kierowca chyba usłyszał awanturę, bo podszedł do nas i powiedział: „Pani wyjdzie z tym dzieckiem”. Patrzyłam na niego jak osłupiała, a on: „Pani wyjdzie z tym dzieckiem, bo muszę jechać dalej”. Wtedy wstałam, wzięłam Aleksa za rękę i wyszliśmy. W szczerym polu też by nas wysadził? Napiszę skargę! Synek przestał płakać, ale dalej poszliśmy już piechotą. Musiałam ochłonąć. W środku wszystko się we mnie trzęsło. Jak można porównać matkę z dzieckiem do terrorystów? Jak można wyprosić matkę z dzieckiem z autobusu? Tylko dlatego, że małe dziecko okazuje płaczem swoją frustrację? Małe dziecko, które dopiero uczy się panować się nad swoimi emocjami? Które – tak jak każdy człowiek – ma prawo do swoich emocji? Na samo wspomnienie tej sytuacji zaczynają trząść mi się ręce. Zamierzam napisać skargę na tego kierowcę. Nie znam jego nazwiska, ale wiem jaki numer miał autobus i o której godzinie był kurs. Mam nadzieję, że zachował się w ten sposób po raz pierwszy i ostatni. A gdyby to był autobus dalekobieżny? Też byśmy zostali wyproszeni? Na przykład w szczerym polu? Justyna Piszemy też o: Moje dziecko zjadło niemyte jagody i wylądowało w szpitalu. To straszne, co powiedziała lekarka! Głową dziecka wybił szybę w aucie. Teraz czeka na wyrok Porzucił malucha w przedszkolu, gdy odkrył, że to nie jego dziecko
Odeta Moro publicznie upokorzyła dziecko: wszystko nagrała!
Odeta Moro chciała pokazać, że na co dzień mierzy się z tym, co znają wszyscy rodzice: histerią dziecka i własną bezsilnością. Wyszło jednak zupełnie inaczej – jej filmik naprawdę trudno się ogląda! Dlaczego nagrywała synka, zamiast mu pomóc?
Odeta Moro chciała zapewne ponarzekać na zwykłe, rodzicielskie problemy. Puściła więc oko do innych rodziców, publikując film ze swoim histeryzującym dwulatkiem i licząc na zrozumienie oraz wsparcie fanów. Internautom nagranie się jednak nie spodobało. To uderza w godność dziecka! – oburzają się. Odeta Moro nagrała histerię synka: to przekroczenie granic! Dwuletni syn Odety Moro nie chciał wracać do domu z placu zabaw. To sytuacja znana chyba wszystkim rodzicom. Płacz i ciągłe odmowy maluszka to nic przyjemnego – to zrozumiałe, że niektórym opiekunom puszczają nerwy, a inni, jak Odeta Moro, powtarzają w kółko to samo polecenie, licząc, że dziecko w końcu je zrozumie. Dziennikarka posunęła się jednak o kilka kroków dalej: nagrała całe zdarzenie i je upubliczniła! Na filmie widać zapłakanego chłopca, który ewidentnie nie potrafi poradzić sobie z trudnymi emocjami. Dlaczego mama mu nie pomaga? I dlaczego mówi mu, że się opluł, a potem pokazuje to w internecie? „Do domu. Do domu. Gdzie jest dom?” – powtarza prezenterka, nie próbując nawet nawiązać dialogu z dzieckiem ani chociażby go przytulić. „Widzisz, już nie możesz oddychać, tak się oplułeś cały” – komentuje dalej zachowanie synka. Część internautów uznała takie postępowanie matki za skandaliczne. Tym gorsze, że Odeta Moro wykorzystała filmik do... promocji swojego nowego projektu: w opisie pod postem zapowiada podcast związany z macierzyństwem. Nawet wierni fani dziennikarki dali jasno do zrozumienia, co o tym myślą: „W takich momentach chyba lepiej zejść do poziomu dziecka i tłumaczyć, tłumaczyć, tłumaczyć. A nie nagrywać”. „To jest bardzo nie w porządku i godzi w godność dziecka. Po prostu nie wrzuca się takich rzeczy, niezależnie od motywacji. To już nie jest normalizacja rodzicielskich trudności. To jest przekraczanie granic dziecka”. Całkowicie zgadzamy się z tymi komentarzami. A poniżej instrukcja – jak NIE reagować na atak histerii u dziecka: Zobacz też: Bunt dwulatka - lek na atak histerii Jak przetrwać ze zbuntowanym dwulatkiem? Jak opanować bunt 2-latka? Zobacz patent tego taty – mistrzostwo!
Gdy dziecko wpada w histerię... Ten sposób jest kontrowersyjny, ale działa!
Jak radzić sobie z dziecięcą histerią? Ten sposób wzbudza kontrowersje i nie każdy rodzic odważy się, by z niego skorzystać!
Gdy dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym, rodzice dwoją się i troją, by je jak najszybciej uspokoić. Australijska prezenterka telewizyjna Carrie Bickmore zdradziła, jak reaguje, gdy jej córka zaczyna się złościć. Nie każdy rodzic odważy się na coś takiego! Sposób na atak histerii u dziecka Sposobów na dziecięcą histerię w miejscach publicznych jest wiele. Jedni mocno przytulają dziecko, drudzy ignorują jego płacz i nie zwracają uwagi na oburzone spojrzenia gapiów, jeszcze inni proszą, a nawet błagają, by maluch w końcu przestał. Co robi mama 2,5-rocznej Evie? Naśladuje córkę! Jeśli dziewczynka kładzie się na podłodze, zanosi się płaczem, krzyczy, uderza pięściami w podłogę... Carrie robi dokładnie to samo. O tym, jak Carrie radzi sobie ze złością córki, poinformowała jej przyjaciółka, blogerka Jules Sebastian. "Rozmawiałam z Carrie, powiedziała, że jej mała miewa takie ataki histerii, kiedy leży na podłodze, uderza pięściami, robi tę całą resztę. Powiedziała, że ktoś jej poradził, by naśladowała zachowanie dziecka. Więc położyła się na podłodze centrum handlowego" – opisała Jules. To przypomniało mi reklamę sprayu do nosa Vicks. Zobaczcie: View oEmbed on the source website Co myślicie o takiej metodzie radzenia sobie ze złością dziecka? ;) Zobacz także: To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa! Źródło: huffingtonpost.co.uk
Jak nie zwariować ze zbuntowanym dwulatkiem?
Jedno jest pewne – bunt dwulatka to trudny czas dla rodziców. A dla dziecka – ważny etap w rozwoju, od którego dużo zależy. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo i jak im w tym buncie mądrze towarzyszyć?
Choć trudno w to uwierzyć, bunt dwulatka nie jest niczym złym. To naturalny okres w rozwoju małego dziecka, najważniejszy dla jego rozwoju psychicznego. Jego nazwę traktuj dość umownie – u niektórych dzieci bunt pojawia się, jeszcze zanim zaczną świętować 2. urodziny, u innych nieco później. Według psychologów zazwyczaj można się go spodziewać między 18. a 26. miesiącem życia dziecka. Co musisz o nim wiedzieć? Bunt dwulatka – czego się można spodziewać? Ogólnie wiadomo, że ulubionym słowem zbuntowanego dwulatka staje się „nie”. Ale odmowa i upór to nie wszystko. Gdy coś dzieje się nie po myśli dziecka, rzuca się na ziemię, wrzeszczy, wierzga nogami i kopie. Dlaczego grzeczny do tej pory maluch nagle wywraca życie rodziny do góry nogami? Dlatego, że się rozwija. Staje się coraz bardziej niezależny – sam chodzi, mówi, umie się bawić. Zaczyna odkrywać swoje „ja” i chce o sobie decydować. Dwulatkiem dodatkowo targają silne i często sprzeczne ze sobą emocje, z którymi nie umie sobie poradzić – stąd ataki złości i histerii. Czy wszystkie dzieci buntują się tak samo? To zależy od ich temperamentu. Dr Julita Wojciechowska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu tłumaczy, że dzieci o temperamentach łatwo rozgrzewających się (tzw. żywe sreberka), ujawniają silniejsze emocje i mocniej się buntują. – To może rodzicom przeszkadzać lub budzić ich niepokój, zwłaszcza gdy sami mają inny typ temperamentu (np. wolno rozgrzewający się), są spokojni i nie rozumieją gwałtowności zachowań dziecka – wyjaśnia ekspertka. Zgłaszany przez niektórych rodziców „brak buntu” zdaniem dr Wojciechowskiej może oznaczać, że bunt był, ale za bardzo nie przeszkadzał. – Dziecko mogło przejawiać swoją samodzielność i autonomię bez silnych i gwałtownych emocji, a jeśli się sprzeciwiało, to bez większych kłopotów rodzice się z nim dogadywali i negocjowali, czyje tym razem będzie na wierzchu – tłumaczy psycholożka. Dr Wojciechowska podkreśla, że brak buntu może oznaczać zdominowanie autonomii dziecka przez rodziców, co nie jest dla jego rozwoju korzystne. Co właściwie oznacza ten bunt? Kiedy ulegać maluchowi? Kiedy nie odpuszczać? Czy stosować kary, a może nagradzać? Kto nie zadaje sobie pytania, jak radzić sobie ze zbuntowanym dwulatkiem. Trudne sytuacje, jakie wywołuje mały buntownik, są w zasadzie do siebie podobne, dlatego można nauczyć się, jak na nie reagować. Podajemy kilka typowych przykładów buntu dwulatka i wyjaśniamy, z czego wynika zachowanie dziecka (co dokładnie siedzi w głowie dwulatka) i co powinien wiedzieć rodzic. Przy okazji dowiesz się, jak w każdej z tych sytuacji warto się zachować, bo od twojej reakcji bardzo dużo zależy. Zobacz też: Sposoby na bunt dwulatka Jak postąpić, gdy dziecko robi scenę? Powtarzaj – dziecko potrzebuje więcej czasu, aby zapamiętać, co wolno robić a czego nie, czasem pokusa, by coś zrobić jest silniejsza, niż wiedza Nazywaj uczucia dziecka – mów, że jest smutne, zdenerwowane, obrażone, nazywanie uczuć pozwala maluchowi zrozumieć, co się z nim dzieje i potem (ale na to czasem trzeba dłużej poczekać) unikać takich zachowań). Maluch dowiaduje się też, że szanujesz jego uczucia, także te złe. Zachowaj spokój – reagując złością na złe zachowanie dziecka, pokazujesz, że tak można się zachowywać. Przytul lub mocniej obejmij – zrób tak, jeśli dziecko histeryzuje, rzuca się na podłogę lub próbuje uciec do pokoju. Pokażesz mu, że zawsze może na ciebie liczyć Czy kary i nagrody pomogą przy buncie dwulatka? Karanie i nagradzanie to bardzo stare metody wychowawcze. Ale skuteczność kar i nagród bywa kontrowersyjna. Kara wzbudza w dziecku strach i wytwarza prosty mechanizm postępowania – dziecko nie robi czegoś dlatego, że tak postępować nie należy i nie wypada, tylko dlatego, aby uniknąć kary. Podobnie jest z nagrodami. Maluch siedzi grzecznie na nudnym przyjęciu u cioci tylko dlatego, że potem tata obiecał mu pójść na boisko i pograć w piłkę. Kary i nagrody mają sprawić, by dziecko było posłuszne. Lepsze skutki daje próba zrozumienia, dlaczego dziecko źle się zachowuje, spokojne tłumaczenie, dlaczego czegoś nie może robić, pomaganie w radzeniu sobie ze złymi emocjami i pokazywanie, co jest dobre, a co złe. Warto też pamiętać, że skutkiem kary może być doprowadzenie dziecka do ataku złości, a właśnie tego przy zbuntowanym dwulatku chcielibyśmy uniknąć. Zobacz też: 9 błędów wychowawczych zbyt troskliwych rodziców Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Bunt trzylatka – skąd się bierze i jak postępować?
To najlepszy sposób na histerię dziecka – musisz go wypróbować, działa!
Jak sobie radzić z dziecięcą histerią? Ten amerykański aktor ma na to sposób. Zobaczcie zdjęcie, które opublikował na Facebooku i skorzystajcie z jego metody!
Co robić, gdy dziecko dostaje ataku histerii w miejscu publicznym? Nic! Taką metodę przyjął amerykański aktor Justin Baldoni. Post, który opublikował na Facebooku, udostępniono już ponad 40 tysięcy razy – ta metoda musi działać! Jak reagować, gdy dziecko wpada w złość? Zdjęcie, które Justin Baldoni opublikował na Facebooku, przedstawia scenkę znaną wielu rodzicom: kilkuletnia córka aktora leży na podłodze w supermarkecie i płacze. Justin nie próbuje jej uspokajać, nie tłumaczy, nie prosi, nie krzyczy, wręcz przeciwnie: stoi obok w milczeniu i obserwuje dziewczynkę. Towarzyszy mu jego ojciec, dziadek 2-letniej Mayi. W podpisie do zdjęcia aktor wyjaśnił, że pozwolenie dziecku na wyrażanie emocji jest bardzo ważne dla jego rozwoju. "Nasze dzieci uczą się, przetwarzają tak wiele informacji I nie wiedzą, co zrobić z tymi wszystkimi uczuciami, które przeżywają. Chcę się upewnić, że moja córka wie, że nie ma nic złego w tych uczuciach. Nie zawstydzam się, kiedy dostaje ataku histerii w sklepie spożywczym albo na pokładzie samolotu" – napisał Justin. "Nie wstydźmy się za nasze dzieci. Ich zachowanie nam nie zagraża. Właściwie... Powinniśmy być nieco milsi i bardziej wyrozumiali dla nas samych" – dodał. Zobaczcie zdjęcie, które opublikował: "Czujemy, że wszyscy na nas patrzą i nas oceniają" Pod zdjęciem pojawiło się kilka tysięcy komentarzy. Większość internautów pochwaliła sposób Justina na radzenie sobie z dziecięcym gniewem. Jedna z użytkowniczek, Jessica, napisała coś, co powinien przeczytać każdy rodzic: "Inną rzeczą, którą uwielbiam w tym zdjęciu, jest to, że świat idzie naprzód, a wy dwoje po prostu tam stoicie. Jako rodzice, często czujemy, że wszyscy patrzą na nas i nas oceniają, przez co gwałtownie reagujemy, zamiast skupić się na dziecku. Czasem tak jest, ale w większości przypadków ludzie są zbyt zajęci własnymi sprawami, żeby zwracać na nas uwagę" – napisała Jessica. Jej komentarz polubiło aż 15 tysięcy osób! Musicie przyznać, że czasem obawa, co pomyślą inni, rozprasza i nie pozwala skoncentrować się na dziecku... Gdy następnym razem wasze dzieci dostaną ataku histerii w miejscu publicznym, stańcie obok nich w spokoju, tak, jak zrobił to Justin. Nie zwracajcie uwagi na innych ludzi – to wasze dziecko i jego emocje są najważniejsze, nie reakcje gapiów. Zobacz także: Bunt dwulatka: 8 sposobów na ataki histerii u dziecka Źródło: Facebook
Wpadanie w histerię i 6 innych zachowań, przez które nie lubisz swojego dziecka
Kochasz swoje dziecko i zrobiłabyś dla niego wszystko. Są jednak chwile, kiedy masz wszystkiego dość, chcesz zamknąć się w łazience i nie wychodzić przez tydzień. Albo chociaż kwadrans.
Jest kilka uczuć, które świetnie zna każdy rodzic: nieskończona miłość do dziecka, strach, duma. Są momenty, w których mimo tej ogromnej miłości, przestajesz lubić swoje dziecko. To uczucie mija równie szybko, jak szybko się pojawia i wiele mam nigdy się do tego nie przyzna, ale... Odpowiedzcie sobie same na to pytanie: czy nie macie czasem wszystkiego dość? Dlaczego rodzice nie zawsze lubią swoje dzieci? 1. Budzą się o wiele za wcześnie Dawno, dawno temu, w odległej galaktyce... Kiedyś myślałaś, że wstawanie o 7 to jakiś żart. Teraz gdy masz dziecko, o 7 nie możesz się doczekać pierwszej drzemki i dopicia zimnej kawy sprzed 2 godzin. 2. Wpadają w szał – najczęściej w miejscach publicznych Krzyczą, biją, płaczą. Rzucają się na podłogę. Tupią nogami. Zastygają w miejscu ze smarkami do pasa. Tego chyba nie trzeba wyjaśniać. 3. Zachowują się obrzydliwie Jak masz dobry dzień, wszystkie obrzydliwe rzeczy, które robi twoje dziecko, uważasz za urocze. Gdy wstaniesz lewą nogą... Lizanie wszystkiego wokół, bieganie po domu z niepodtartą pupą albo zasmarkaną buzią, jedzenie robaków i znalezionych na ulicy petów doprowadza cię do szału. 4. Mają wszy Gdy twój maluch idzie do przedszkola, jego życie towarzyskie staje się bardziej interesujące od twojego. Niestety, im więcej dzieci i zabaw na placu zabaw, tym większe prawdopodobieństwo złapania wszy. Jeśli znajdziesz je też na swojej głowie, twoja złość (i bezsilność!) jest jeszcze większa. 5. Marudzą przy jedzeniu Są dzieci, które zjedzą dosłownie wszystko, łącznie ze szpinakiem i solidną porcją flaków. Większość maluchów odkrywa swoje ulubione smaki i postanawia jak najszybciej cię uświadomić, co lubi jeść, a czego nie znosi. Nie zawsze w cywilizowany sposób, rzecz jasna. Możesz być najbardziej wyluzowaną mamą świata, która pozwala dziecku codziennie jeść naleśniki z cukrem i suchy chleb bez skórek, ale to chyba nie jest dobre rozwiązanie? 6. Mają słuch nietoperza Kiedy 7. raz prosisz, żeby pochował zabawki, nie słyszy. Ale kiedy przypadkiem przeklniesz w rozmowie z przyjaciółką czy mężem, już po tobie. W sklepie, u dziadków, w przedszkolu – twoje dziecko WSZĘDZIE będzie powtarzać TO słowo. 7. Nie przytulają się tak często, jakbyś chciała Z niemowlakiem było łatwiej. Brałaś go na ręce i tuliłaś, tuliłaś, tuliłaś... Z kilkulatkiem jest trudniej, najczęściej ma tyle na głowie, że nie ma czasu na kilka minut spontanicznego tulenia. Na szczęście jest pora snu – całus na dobranoc i długie tulenie to to, co oboje uwielbiacie! Co was wkurza najbardziej w waszych dzieciach? Czytaj także: Nie lubię dzieci! Swoje kocham, bo muszę
Bunt dwulatka: 7 sposobów na ataki histerii u dziecka
Twoje dziecko krzyczy, jakby je ktoś obdzierał ze skóry, tylko dlatego, że chcesz mu włożyć czapkę? Tupie, szarpie się i wyrywa? Wydaje się, że na taką histerię nie ma sposobu, jednak z małym buntownikiem można sobie poradzić.
Bunt dwulatka to normalna faza u dziecka dwu- i trzyletniego, dlatego nie martw się: z twoim dzieckiem wszystko jest w porządku! Napady złości i ataki histerii u dzieci w drugim i trzecim roku życia są czymś absolutnie naturalnym. To istotny etap w rozwoju dziecka. Mówiąc "nie", protestując, walcząc o to, żeby pójść w prawo, a nie w lewo, dzieci uczą się niezależności. Wrzeszczą, tupią i płaczą, bo nie potrafią przekazać słowami tego, co im się kłębi w głowie. W dodatku trudno im to znieść, bo z jednej strony chcą postawić na swoim, a z drugiej – pragną naszej akceptacji. Na szczęście bunt nie trwa wiecznie. To, że bunt dwulatka jest zjawiskiem normalnym, nie oznacza, że trzeba się zgadzać na wszelkie jego przejawy. Twoje dziecko musi się nauczyć, co wolno, a czego nie. Bunt dwulatka i histeria u dziecka - żelazne zasady Nie ma uniwersalnych sposobów na uspokojenie histeryzującego dziecka. Każde jest inne, więc to, co działa w wypadku jednego, może jeszcze bardziej rozzłościć inne. W przypadku zbuntowanego dwulatka warto jednak pamiętać, że: Dziecku nie wolno pozwalać na wszystko. Ale też nie ma sensu wszystkiego mu zabraniać. Twoja złość w niczym nie pomoże. Gdy masz ochotę stłuc dziecko na kwaśne jabłko, weź głęboki oddech i postaraj się je zrozumieć. Jemu też jest źle! Do dziecka trzeba mówić jasno i zwięźle. Proste komunikaty typu: "Nie wolno bić, kopać, krzyczeć" działają skuteczniej niż długie wywody. Lepiej zapobiegać, czyli nie dopuszczać do wybuchów złości. Gdy widzisz, że coś się święci, odwróć uwagę dziecka albo je rozśmiesz. Unikaj kłopotów. Wybieranie się na zakupy w chwili, gdy masz mało czasu, a dziecko jest zmęczone lub rozdrażnione, to najprostszy przepis na awanturę. Pamiętaj, że najlepsze są pochwała i nagroda. Jeśli na przykład po udanej wizycie w supermarkecie pójdziecie jeszcze obejrzeć wystawę w sklepie zoologicznym albo zrobisz dziecku inną miłą niespodziankę, zrozumie, czego od niego oczekujesz. Sposoby na dziecięcą histerię w różnych sytuacjach Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu Nie chce cię wypuścić, kładzie się na progu, zasłania drzwi, szarpie torebkę, wiesza się na twojej nodze – to niewielka część jego repertuaru. Dlaczego tak się zachowuje? To takie proste – dziecko chce cię zatrzymać, bo jesteś dla niego ważna, i boi się zostać bez ciebie. Taki maluszek nie wie, co wtedy nastąpi, gdy znikniesz mu z oczu. Co możesz zrobić? Powiedz, kiedy wrócisz. Pamiętaj jednak, że sformułowanie "o czwartej" nic mu nie powie. Lepsze jest: "Po obiedzie, jak będzie bajka". Nie przedłużaj pożegnania, nie wracaj, żeby jeszcze raz cmoknąć malca w czółko, nie przytulaj go, jakbyś szła na wojnę, bo to sprawi, że będzie się czuł jeszcze bardziej zaniepokojony. Znajdź sposób na rozbawienie malucha. Na mojego synka dobrze działało robienie "pa, pa" stopą. Tak mu się to spodobało, że sam wypychał mnie za drzwi. Pamiętaj: nie znikaj "po angielsku". Nawet jeśli uda ci się uniknąć pożegnania, sprawisz, że malec nigdy nie będzie pewny, czy nagle nie znikniesz. Przyzwyczajaj go do rozstań. Na początku wychodź na godzinę, potem na dwie itd. Nie rezygnuj z wyjść – gdy będziesz z dzieckiem non stop, nie będzie miało okazji się przekonać, że z tatą, babcią czy nianią też może być fajnie. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 2. Dziecko bije, kopie, gryzie Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej A także popycha, szarpie za włosy lub ubranie, strąca okulary, słowem: zachowuje się agresywnie wobec ciebie albo innych osób. Dlaczego tak się zachowuje? Dzieci są impulsywne i dążą do celu wszystkimi dostępnymi sposobami. Nie wiedzą jeszcze, że bijąc itd., sprawiają innym ból albo przykrość. A nawet jeśli wiedzą, to nie potrafią się jeszcze kontrolować. Muszą się przecież tego nauczyć. Co możesz zrobić? Nie wolno ci zgadzać się na takie zachowanie (ani ulegać pod jego wpływem), bo będzie się powtarzało coraz częściej. Powiedz stanowczo: "Nie wolno bić/szarpać". Jeśli maluch nie reaguje, przytrzymaj go, złap go za rękę, wynieś z piaskownicy... Gdy ochłonie, wytłumacz, dlaczego nie wolno robić takich rzeczy ("Nie wolno bić, bo to boli"). Naucz go przepraszać. Ustal, co było przyczyną agresji, i podpowiedz malcowi, jak może radzić sobie w takich sytuacjach bez bicia ("Jeśli chcesz czyjąś zabawkę, poproś o nią albo zaproponuj w zamian swoją"). Pamiętaj: nigdy nie odpowiadaj agresją na agresję – nie dawaj mu klapsa itd. Robiąc to, pokażesz mu, że agresywne zachowania są w porządku, tyle że wygrywa silniejszy (sprawdź jeszcze, dlaczego nie wolno bić dzieci). Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 3. Dziecko nie chce założyć bluzy Ani wypić soku z niebieskiego kubka. Przykłady można mnożyć, ale wszystko sprowadza się do tego, że krzyczy "Nieeeeeeee!". Dlaczego tak się zachowuje? Małe dzieci uwielbiają mieć swoje zdanie na każdy temat. Tak naprawdę najczęściej nie chodzi o deseń na bluzie czy kolor kubka, ale podkreślenie własnej niezależności. To okres, kiedy kształtuje się własne "ja". Może jednak być i tak, że dziecko nie znosi czegoś z innego powodu, np. nie lubi bluzy w paski ze względu na metkę, która drapie go w kark. Co możesz zrobić? Pozwól maluchowi dokonywać wyboru. Zanim zdąży powiedzieć "nie", zapytaj: "Wolisz niebieski czy żółty kubek?". Zajęty podejmowaniem tej arcytrudnej decyzji, zapewne nie wpadnie na pomysł, że można odpowiedzieć: "Chcę zielony". Pamiętaj, pytaj konkretnie, czyli: "Niebieski czy zielony?", a nie: "Z którego kubka chcesz się napić?". Szanuj upodobania malucha, czasem ustąp. Oczywiście w granicach rozsądku. Jeśli dziecko upiera się, by założyć futrzaną czapkę w maju, nie można się na to zgadzać. Pozwalaj dziecku decydować (np. wybierać ścieżkę w parku), by czuło, że ono także ma wpływ na swoje życie. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Bywa, że rzuca się na podłogę: uderza w nią pięściami, a czasem nawet głową. Najczęściej robi to w sklepie albo w innym publicznym miejscu, co sprawia, że masz ochotę zapaść się pod ziemię, kneblując wcześniej tych wszystkich miłych ludzi, którzy w przeciwieństwie do ciebie świetnie "wiedzą", jak sobie radzić w takiej sytuacji ("Ja bym takiemu przetrzepał skórę" itd.). Dlaczego tak się zachowuje? Maluchy są niecierpliwe i mają alergię na słowo "nie". Jeśli coś im się podoba, chcą to mieć natychmiast (nawet jeśli jest to sklepowy regał z proszkami do prania lub żywy dzidziuś w wózku). To jednak nie znaczy, że trzeba im ulegać, zwłaszcza że czasem robią to również dlatego, żeby się z nami podroczyć albo sprawdzić, jak daleko mogą się posunąć. Co możesz zrobić? Nie masz zbyt dużego pola manewru, bo tłumaczenie dziecku czegokolwiek w tym momencie nie ma sensu – i tak nic do niego nie dotrze. Czekaj, aż atak furii minie, i uważaj, by dziecko nie zrobiło sobie krzywdy. Przytul je, a jeśli na to nie pozwala, bądź obok. Jeśli to możliwe, weź go na ręce i zabierz w spokojniejsze miejsce (np. tam, gdzie jest mniej ludzi). Jeśli nie, nie denerwuj się i puszczaj mimo uszu uwagi "publiczności". Ci wszystkowiedzący świadkowie też mieli podobne problemy, tyle że pewnie o nich nie pamiętają. A gdy dziecko się uspokoi, wytłumacz mu, że nie wolno się tak zachowywać. Zobacz też, jak mówić, żeby dziecko słuchało. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer A potem nie chce wrócić z podwórka do domu. I tak w kółko. Nie poprzestaje na zwykłym "nie". Zapiera się, łapie za futrynę, płacze, itd. Efekt jest taki, że toczycie nieustanną walkę, a każda czynność zajmuje wam mnóstwo czasu. Dlaczego tak się zachowuje? Wszystko przez potrzebę niezależności. Dziecko chce decydować o sprawach, które go dotyczą i trudno mu dostosować się do ograniczeń. Poza tym maluchy nie lubią zmian. Co możesz zrobić? Spróbuj odwrócić jego uwagę. Gdy nie chce wyjść na spacer, zapytaj: "Zabierzemy misia na plac zabaw?" – pewnie połknie haczyk. Staraj się stawiać sprawę w taki sposób, by duma buntownika nie ucierpiała. Zamiast: "Idziemy się kąpać", mów: " Wybierzemy zabawki do kąpieli". Możesz też wykorzystać to, że dzieci lubią zabawne rytuały. Mój synek uwielbiał tupać w drodze do łazienki, więc dało się go zagonić do kąpieli, rzucając hasło: "No to co? Tupiemy?". Pomóc mogą też zabawy w odgrywanie ról. Twoja córeczka nie ma ochoty na kąpiel, ale złota rybka, w którą się wcieli, będzie miała. Sprawdzają się też wygłupy. Gdy maluch nie pozwala założyć sobie czapki, załóż ją na własną głowę (zapewne będzie chciał ją "odbić"). Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej Chce wbiec na jezdnię, ucieka, wyrywa się, gdy trzymasz je za rękę, dostaje ataku furii, gdy chcesz wejść z nim na pocztę (a nie np. do apteki). Dlaczego tak się zachowuje? Z tych samych przyczyn, o których była mowa wcześniej. Dziecko może rozrabiać również dlatego, że grzeczne chodzenie za rękę po prostu je nudzi. Zdarza się także, że wyrywa się, bo trudno mu za tobą nadążyć albo jest zmęczony, a co za tym idzie – rozdrażniony. Co możesz zrobić? Zwolnij. Trzymaj malca mocno za rękę (będzie ci wygodniej, jeśli zamiast torebki zsuwającej się wiecznie z ramienia będziesz mieć plecaczek albo torbę przewieszaną na ukos przez ramię) i wytłumacz mu, dlaczego nie możesz go puścić. Jeśli płacze i krzyczy, zatrzymaj się i poczekaj, aż ochłonie (chyba że jesteście na środku ulicy, wtedy nie ma wyjścia – weź go na ręce i zanieś na chodnik). I jeszcze jedno: pozwól dziecku wyszaleć się w bezpiecznym miejscu, np. w parku czy na ogrodzonym placu zabaw. Zobacz też, jak zorganizować domowy plac zabaw. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi Kopie z furią klocki, które nie chcą stać grzecznie jeden na drugim, obraża się na układankę, która nie chce się ułożyć. Dlaczego tak się zachowuje? Dzieci mają niski próg tolerancji na frustrację, ciężko im znieść porażkę. Są mało wytrwałe. Denerwują się, bo nie rozumieją jeszcze, że nie zawsze wystarczy chcieć, by się coś udało. Co możesz zrobić? Jeśli to możliwe, przytul malucha i pokaż mu, jak może poradzić sobie z problemem ("Zobaczmy, czy uda się zbudować wieżę, jak postawimy klocek w ten sposób"). Nie narzucaj mu jednak pomocy, jeśli nie chce z niej skorzystać. Pozwól mu najpierw ochłonąć. Ucz malucha jak można reagować, gdy się coś nie udaje (zamiast się złościć, gdy rozsypuje się wieża, można na przykład mówić: "Upsssssss!", "Bęc", "Bum!"). Daj maluchowi dobry przykład: jeśli często się wściekasz, nie pomogą tłumaczenia. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku [CMS_PAGE_BREAK] 8. Dziecko wrzeszczy, gdy próbujesz posadzić je w foteliku Krzyczy tak głośno, jakbyś sadzała go na rozżarzonych węglach. W dodatku wije się jak piskorz, zsuwa, ucieka – słowem: robi wszystko, byś nie była w stanie zapiąć pasów bezpieczeństwa. Gdy już ci się uda to zrobić, rozdzierająco płacze i próbuje cię zmusić, byś wzięła go na kolana. Dlaczego tak się zachowuje? Maluchy nie lubią być unieruchomione nawet przez minutę. Wolałyby brykać po samochodzie niczym wiewiórki. Jednak w tym wypadku nie ma mowy o ustępstwach. Co możesz zrobić? Musisz być stanowcza. Gdy czujesz, że nie zniesiesz płaczu, wyobraź sobie, co mogłoby się stać, gdybyś uległa dziecku: przy byle gwałtownym hamowaniu wyleciałby z tylnego siedzenia jak z procy! Nigdy nie zgadzaj się na to, by jechał bez fotelika, nawet podczas wjeżdżania do garażu. Bo podczas następnego zapinania pasów będzie protestował jeszcze goręcej. Nigdy nie wypinaj malucha w czasie jazdy. Jeśli musisz to zrobić, zatrzymaj się. Staraj się osłodzić męki dziecka, pokazując mu coś ciekawego za oknem, śpiewając. Gdy mój synek był mały, uwielbiał udawać straż pożarną (wył tak głośno, że uszy cierpły, ale przynajmniej siedział spokojnie). Pomagała także dodatkowa "kierownica". Zobacz też 10 rzeczy niezbędnych dla dziecka w aucie. Zobacz, jak sobie radzić, gdy: 1. Dziecko rozpacza, gdy chcesz wyjść z domu 2. Dziecko bije, kopie, gryzie 3. Dziecko nie chce założyć bluzy 4. Dziecko wymusza płaczem i tupaniem 5. Dziecko nie chce wyjść na spacer 6. Dziecko szarpie się i wyrywa na ulicy 7. Dziecko złości się, gdy mu coś nie wychodzi Konsultacja: Beata Płażewska, psycholog dziecięcy, Uniwersytet Wrocławski Zobacz, jak poradzić sobie z buntem dwulatka i histerią u dziecka.
To dobrze, gdy maluch ma własne zdanie i wie, czego chce. Gorzej, gdy wyraża je krzykiem i tupaniem nogą. Warto wtedy trzymać się kilku zasad.
Filipek jest pogodnym, wesołym malcem, jednak czasami zmienia się nie do poznania. Potrafi urządzać takie sceny buntu, że doprowadza swoją mamę do łez. Mała Monika na odmowy czy zakazy reagowała... biciem. Dzisiaj zachowuje się inaczej. Zdarzają jej się chwile buntu (każdy ma przecież prawo do swojego zdania), ale kończą się zwykłym marudzeniem. Jak rodzicom udało się oduczyć dziecko agresji? Zastosowali metodę siedmiu kroków. Gdyby tylko mama Filipka wiedziała o niej wcześniej... Zanalizuj sytuację - Kiedy dziecko najczęściej wpada w złość? Pomyśl, w jakich sytuacjach najczęściej dochodzi do wybuchów. Odpowiedz też na pytanie, w jakim miejscu maluch łatwiej wpada w złość: w miejscach publicznych (czyli np. w centrum handlowym, przedszkolu, na ulicy) czy w domu. Pomyśl też, ja-ką formę najczęściej przyjmuje bunt: czy dziecko histeryzuje, krzyczy, rzuca się na podłogę, czy też może reaguje biciem innych? No i wreszcie zastanów się, jak ty reagujesz na dziecięcy gniew (jesteś konsekwentna czy może ustępujesz). Takie przemyślenia pomogą ci szybciej znaleźć rozwiązanie problemu. Bo jeśli malec np. złości się i sprawia problemy głównie wieczorami, może po prostu to znak, że jest zmęczony, i wystarczy go wcześniej kłaść spać. Gdy dziecko histeryzuje w sklepach, to może na razie na czas zakupów zostawiać go np. z babcią? Jeśli maluch najbardziej wścieka się w przedszkolu, zapytaj opiekunki, czy gdy nie ma cię w pobliżu, to też tak się zachowuje. Być może zwyczajnie stara się zwrócić twoją uwagę. Ustal dziecku granice Dziecko ma prawo się złościć, ale musi to robić w cywilizowany sposób. Dlatego spokojnie wytłumacz mu, że złość to nic złego, ale czasem niewłaściwie się ją wyraża. Jasno określ granice, w jakich malec ma się poruszać, np. może płakać, ale nie wolno mu brzydko mówić czy bić innych. No i koniecznie powiedz, jakie będą konsekwencje jego złego zachowania. Zawsze, gdy malec zachowa się źle, dotrzymuj słowa i rób to, co zapowiedziałaś. Powtarzaj, że nie postępujesz tak ze złości, ale dlatego, że wspólnie ustaliliście takie zasady działania, gdy maluch będzie znów niegrzeczny. Bądź stanowcza Nie możesz liczyć na to, że maluch po rozmowie od razu przestanie źle się zachowywać. Po pierwsze dlatego, że wpadanie w złość to u niego niemal nawyk. Po drugie, każdy smyk chce sprawdzić, na ile granice ustalone przez rodziców są przesuwalne („A nuż mama tylko mówiła, że nie wolno krzyczeć, ale jak długo pokrzyczę, to znów mi ustąpi?”). Nie ma więc rady: musisz być stanowcza i konsekwentna. Często baw się z dzieckiem Maluch potrzebuje twojej obecności. Im więcej czasu będziesz z nim spędzać na zabawie i wygłupach, tym będzie spokojniejszy i pogodniejszy. Wtedy trudniej o wybuch wściekłości. Zachowaj spokój Jeśli coś dziecku nakazujesz czy czegoś mu odmawiasz, twój ton powinien być stanowczy, ale spokojny. Nigdy nie krzycz na dziecko. Dzieci odbierają to często jako przejaw pewnej bezradności („Skoro mama krzyczy, to znak, że nie jest pewna tego, co mówi. Jeśli powiercę jej dziurę w brzuchu, to może zmięknie”). Nie dopuść do wybuchu złości u dziecka Gdy widzisz, że maluch już zdążył się nakręcić, spróbuj wyhamować jego emocje. Przypomnij mu o waszej rozmowie, o tym, jakie zasady panują u was w domu. A jeśli dziecko mimo to się nie uspokoi i np. spróbuje cię uderzyć, zatrzymaj jego rękę w locie i spokojnie go upomnij. Pokaż inny sposób Kiedy dziecko wybuchnie, spróbuj nazwać jego uczucia: „Wiem, że się zezłościłaś, bo nie pozwoliłam ci oglądać bajki”. Takie wyjaśnienie ułatwi szkrabowi zrozumienie i opanowanie sytuacji. Podsuń też mu sposób na rozładowanie złości (np. niech chwyci cię za ręce i podskakuje tak długo, jak długo czuje wściekłość). A kiedy emocje opadną, dziecko łatwiej dostosuje się do twoich poleceń. I wkrótce przekona się, że wcale nie tak trudno zapanować nad swoją złością. Tak jak przekonała się o tym Monika. Zobacz też: 5 sprawdzonych sposobów na dziecięcą złość Chwal dziecko za dobre zachowanie Dobrym sposobem na małego buntownika jest nagradzanie go za właściwe zachowanie. Nie chodzi jednak o prezenty. Po prostu dobrze jest pochwalić go, gdy widzisz, że nie wybuchnął gniewem w trudnej sytuacji. Powiedz wtedy np.: „Cieszę się, że nie uderzyłeś Bartka, choć byłeś bardzo zdenerwowany”. A co ze złym zachowaniem dziecka Jeśli malec nie będzie przestrzegał zasad, musi ponieść konsekwencje. Jaki sposób będzie najwłaściwszy? Krzesełko grzecznościowe. Sadzasz na nim malucha na określoną ilość minut (na tyle, ile lat ma dziecko plus 1 minuta). Wcześniej powinnaś powiedzieć smykowi, za co spotkała go kara (np. „Uderzyłeś mnie, więc teraz musisz posiedzieć na krzesełku”). Ważne jest, by dziecko przestrzegało kary, nawet jeśli delikwenta kilka razy musiałabyś przyprowadzać na miejsce. Odebranie przywileju. Może np. tego dnia nie oglądać dobranocki. Ale uwaga: lepiej nie odbierać przywileju długoterminowo, np. na tydzień, bo to zbyt surowa kara. Maluch po tygodniu zakazu już nawet nie bardzo pamięta, za co dostał karę. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl