Zainteresowania dziecka: jak je rozpoznać i prawidłowo rozwijać? [PRZYKŁADY]
Zainteresowania dziecka mogą się zmieniać na każdym etapie życia i jest to naturalny proces. W końcu co innego będzie interesowało przedszkolaka, a co innego nastolatka. Istnieją jednak pewne predyspozycje, które nie zmieniają się mimo upływu czasu. I te warto pielęgnować. Dowiedz się, jak je prawidłowo rozpoznać.
Każde dziecko jest inne, dlatego tak ważne jest rozpoznanie indywidualnych zainteresowań, predyspozycji i uzdolnień już na wczesnym etapie życia każdego malucha. Zdaniem ekspertów już u 5- lub 6-letnich dzieci można określić ich zainteresowania i zdolności. Sprawdź, jakie zainteresowania może mieć twoje dziecko i jak je wspierać. Jak rozpoznać zainteresowania dziecka? Każde dziecko ma indywidualną osobowość oraz predyspozycje. Czasem zainteresowania są łatwe do określenia już w wieku przeszklonym, np. dziecko lubi śpiewać, jest aktywne fizycznie, a niektóre pojawiają się nieco później wraz z rozwojem dziecka. W jaki sposób rozpoznać zainteresowania dziecka? Słuchaj, co mówi do ciebie twoje dziecko. Obserwuj je podczas zabawy. Zwróć uwagę na to, jakie aktywności preferuje, jak się zachowuje w grupie rówieśników. Postaraj się nie porównywać swojego dziecka do innych, lecz zwróć uwagę na to, co je wyróżnia. Zainteresowania dziecka + przykłady Najprawdopodobniej twoje dziecko jest utalentowane w kilku kierunkach, np. technicznym i matematycznym, czy plastycznym i literackim. Jeśli nie masz pewności, jakie zainteresowania posiada twoje dziecko, zapoznaj się z naszą listą. Zainteresowania plastyczne: dziecko lubi rysować, malować, lepić z plasteliny, rozróżnia wiele barw i eksperymentuje z kolorami, dostrzega szczegóły w przedmiotach, potrafi oddać emocje za pomocą obrazu, który rysuje, a prace, które wykonuje, łączą w sobie kilka technik. Zainteresowania muzyczne: dziecko ma dobre wyczucie rytmu, lubi śpiewać i zna wiele piosenek, potrafi odtworzyć proste melodie z pamięci i wyrażać emocje głosem, a muzyka towarzyszy mu każdego dnia. Zainteresowania twórcze: dziecko z łatwością odtwarza scenki, posiada dużą inwencję twórczą: samo wymyśla historie, opowiada wymyślone przez siebie bajki, piosenki, wierszyki czy opowiadania, zadaje dużo pytań i szuka rozwiązań na wymyślone przez siebie pytania. Zainteresowania kulinarne: dziecko lubi poznawać nowe smaki, jest otwarte na nowości, chętnie eksperymentuje, lubi bawić się w gotowanie, chętnie pomaga w kuchni lub samo gotuje, piecze. Zainteresowania matematyczne: dziecko z łatwością liczy, potrafi dość skomplikowane równania obliczyć w pamięci, wyraża się precyzyjnie i logicznie, nie zadowala się prostymi odpowiedziami oraz oczekuje racjonalnych wyjaśnień na zadane lub nurtujące je pytania (hipotezy). Zainteresowania sportowe: dziecko jest aktywne ruchowo, lubi zabawy wymagające wysiłku, ma dobrą koordynację ruchową i motoryczną, lubi rywalizować z osobami lepszymi od niego. Zainteresowania literackie: dziecko lubi czytać książki, potrafi skupić się na fabule, zwraca uwagę na szczegóły, szybko opanowało naukę czytania, łatwo wyraża swoje myśli, jest dobrym obserwatorem i łatwo umie wyciągać wnioski na podstawie obserwacji, jest empatyczne i wrażliwe na emocje innych osób. Zainteresowania naukowe: dziecko lubi czytać, chętnie sięga po pozycje popularnonaukowe, jest dociekliwe i nie zadowalają go proste, powierzchowne odpowiedzi na interesujące zagadnienia, stawia pytania, lubi wykonywać doświadczenia i eksperymenty, dostrzega związki przyczynowo-skutkowe i z łatwością wyciąga poprawne wnioski. Zainteresowania przyrodnicze: dziecko interesuje się otaczającym światem, nie zadowala się prostymi odpowiedziami, sięga po literaturę popularnonaukową lub oczekuje rzeczowych odpowiedzi, lubi eksperymentować, ale jest również cierpliwe i potrafi obserwować, potrafi nazwać i przeanalizować procesy zachodzące w przyrodzie, ma łatwość wyciągania wniosków. Zainteresowania techniczne: dziecko lubi konstruować, budować z klocków, ma dobrą wyobraźnię przestrzenną, lubi rysować schematy i projekty, interesują go urządzenia mechaniczne i chce wiedzieć, jak działają „od środka”. Zainteresowania aktorskie: dziecko lubi występować publicznie, śpiewa, tańczy, wciela się w postaci z bajek, potrafi modulować głos, wyraża emocje gestem i słowem, ma dużą wyobraźnię, jest empatyczne i dobrze odczytuje emocje innych ludzi i potrafi je odtworzyć. Jak rozwijać zainteresowania dziecka? Określenie zainteresowań dziecka to połowa sukcesu. Kolejnym etapem, jak i rolą rodzica jest motywowanie, wspieranie i utrzymywanie zainteresowań. Jak to zrobić? Można zapisać dziecko na zajęcia dodatkowe. To jednak nie wystarczy. Jak rozwijać i wspierać zainteresowania dziecka? Uczestnicz w życiu dziecka: idź na występ, konkurs, wystawę, zajęcia otwarte dla rodziców, pokaż rozwiązania, np. idź z dzieckiem do biblioteki, bądź blisko, ale nie wyręczaj, chwal za sukcesy, pocieszaj, gdy coś nie pójdzie po myśli dziecka, pozwól przeżyć kryzys, zaakceptuj wybory, dziel pasje ze swoim dzieckiem, np. wspólnie budujcie z klocków, zróbcie przedstawienie dla innych członków rodziny. Co równie ważne: nie krytykuj, nie wyśmiewaj, nie hamuj kreatywności, nie zmuszaj, nie narzucaj własnych zainteresowań. I przede wszystkim: daj dziecku dobry przykład i znajdź czas na własne pasje. Zobacz także: Zajęcia dodatkowe dla dzieci – jak je wybrać, ile kosztują? Podpowiada psycholog Nauczanie domowe w liceum: jakie formalności należy spełnić? Zwolnienie lekarskie z WF: kontrowersje wokół nowych przepisów
Cytaty o koniach [piękne, refleksyjne, zabawne cytaty nie tylko dla koniarzy]
W poszukiwaniu wyjątkowych cytatów o koniach, warto zajrzeć nie tylko do klasyki literatury czy nowych książek, ale i starych zeszytów z piosenkami. Wśród naszych cytatów, znajdziesz również słowa znanych osób, które w błyskotliwy sposób przekazują prawdy, mogące się przydać nie tylko w siodle.
Zabawne cytaty o koniach mogą poprawić nastrój, a te smutne — wzruszyć do łez. Sprawdź, który cytat wyda ci się najpiękniejszy i najważniejszy. Spis treści: Zabawne cytaty o koniach Smutne cytaty o koniach Piękne cytaty o koniach Krótkie cytaty o koniach Zabawne cytaty o koniach Gdy na koń siądziesz, zaraz ci desperacja od trzęsienia coraz niżej zlatuje, aż ją w końcu i zgoła wytrzęsiesz. Henryk Sienkiewicz: Ogniem i mieczem Koniom i zakochanym inaczej pachnie siano. Stanisław Jerzy Lec Koń ma cztery nogi. Po jednej w każdym rogu. Julian Tuwim Jaki jest koń, każdy widzi. Benedykt Chmielowski: Nowe Ateny Koniu nisko zwisa ogon. Koń się trochę zna na życie. Temu koniu wszyscy mogą Cmoknąć przy kopycie. Artur Andrus: Ballada o wyważonym koniu księcia Józefa Smutne cytaty o koniach Czemu głowę opuściłeś siwy koniu tak? Czemu wolnym idziesz krokiem, czyż już sił ci brak? Czyś usłyszał i zrozumiał mego serca głos? Czy przeczuwasz, jaki będzie mego życia los? Zofia Bajkowska: Wichrem pędź, koniu mój – Ta klacz była krzywdzona przez ludzi, odczuwała głód, strach i rwący ból w kopytach, a jednak nigdy w nas nie zwątpiła. Nie znarowiła się. Nadal potrafi z jednakową cierpliwością okazywać mnóstwo ciepła i sympatii. Jest dla maluchów jak żywa przytulanka. Służy nie tylko do jazdy, ale i do wywoływania uśmiechów u tych dzieci, które znają tylko ból i przerażenie. Dzięki temu, co przeszła i jaka jest, możemy się od niej uczyć wybaczania, zaufania i miłości. – Bzdury — prychnął na to stłumionym, cynicznym śmieszkiem ojciec Patryka. Ewa Bagłaj, Prymuska Smutny jestem wujku (...) kiedy byłem małym chłopcem, bawiłem się w konie. Zamieniałem się w konia i z rozwianą grzywą pędziłem przez podwórko i ulice. A teraz, wujku, nie mogę zamienić się w człowieka, choć jestem dyrektorem instytutu. Tadeusz Różewicz: Kartoteka Bóg dał człowiekowi konia na przyjaciela. Podeptaliśmy ten dar, zmarnowaliśmy, czyniąc z konia swojego niewolnika. Andrzej Pilipiuk, 2586 Piękne cytaty o koniach Największą chwałą nie jest nigdy nie spadać z konia, ale wsiadać po każdym upadku. Konfucjusz Chciałbym jak koń dziki pędzić, pędzić Nie patrzeć nigdy wstecz, Handlarzom koni zerwać się z uwięzi Tego chcę! J. Nohavica: Dzikie konie Siwy koniu, siwy koniu, Ciężko tobie będzie, Przegonimy wiatr, co wieje Nie spoczniemy w pędzie. Adam Asnyk: Siwy koniu, siwy Konie to niesamowite zwierzaki. Najpiękniejsze zwierzęta. Koń spojrzy na ciebie i wszystko wie — kim jesteś, czy powinien cię zrzucić, czy raczej być miły. Znają się na ludziach, ale jak to robią, nie mam pojęcia. Ewa Nowak: Mój Adam Milczenie nabiera nowej jakości, gdy jedynym dźwiękiem, jest odgłos końskich kopyt... Bertrand Leclair Tańczenie i jazda konna to to samo cholerstwo. Chodzi o zaufanie i przyzwolenie. Jedno się trzyma drugiego. Mężczyzna prowadzi, ale nie ciągnie jej na siłę, proponuje współpracę, a ona czuje to i idzie z nim. Są w harmonii i poruszają się we wzajemnym rytmie, po prostu na wyczucie. Nicholas Evans: Zaklinacz koni I znów księżniczka Anna spadła z konia, To znak, że przybył nasz kolega maj. Agnieszka Osiecka: Kolega maj Życie jest rumakiem, który nie znosi tchórzliwego jeźdźca. Jason Evangel Krótkie cytaty o koniach Konia! Konia! Królestwo za konia! W. Shakespeare : Ryszard III Łatwiej wyczyścić kopyta dzikiemu koniowi, niż powiedzieć, co się naprawdę czuje. Ewa Bagłaj: Prymuska Konie na nieboskłonie Na waszych grzywach jak na strunach śpiewa wiatr. Jacek Cygan: Konie na nieboskłonie Kiedy słyszysz stukot kopyt, myśl o koniach, nie o zebrach. Stephen King: Pan Mercedes Emocje są jak dzikie konie, trzeba je w końcu uwolnić. Paulo Coelho: Brida Zobacz także: Przysłowia o koniach Cytaty o mamie Cytaty o miłości do dziecka
Jak zrobić pompon z włóczki do czapki [WIDEO]
Pompon jest ozdobą każdej czapki (i nie tylko!). Z pewnością maluch z większą radością założy czapkę właśnie z tym uroczym dodatkiem. Sprawdź, jak szybko zrobić pompon do czapki.
Zrobiłaś dziecku czapkę na drutach? Teraz spróbuj wykonać pompon z włóczki i doszyj go do czapki. Pompon DIY warto zrobić także z innych powodów. Może być ozdobą choinkową, ozdobą pokoju dziecka, można też doczepić go (a jeszcze lepiej kilka) do breloczka. Tłumaczymy krok po kroku, jak zrobić pompon na kółku do czapki. Pompon DIY – instrukcja krok po kroku Krok po kroku tłumaczymy, jak szybko zrobić pompon do czapki. Postępuj zgodnie z instrukcją, a na pewno ci się uda! Wycinamy dwa kółka z tektury o takiej średnicy, jak szeroki ma być pompon. W środku kółka robimy otwór, żeby wygodnie przewlekać przez niego wełnę. Łączymy kółka ze sobą. Przewlekamy przez środek włóczkę i zawiązujemy. Rozpoczynamy przewlekanie włóczki przez otwór w kółku, aż dokładnie zakryjemy całą jego obręcz. Im więcej włóczki nawiniemy, tym bardziej puszysty będzie pompon. Następnie wsuwamy nożyczki między dwa kółka i rozcinamy włóczkę. Później wsuwamy nić pomiędzy dwa kółka i związujemy pompon w całość. Zdejmujemy tekturowe kółeczka i pompon gotowy. Zobacz także: Jak zrobić domek z piernika: przepis krok po kroku Jak zrobić przebranie dla dziecka? 6 pomysłów na kostium karnawałowy DIY ​Jak zrobić aniołka? Jest na to kilka prostych i efektownych sposobów!
Kopalnia Wiedzy JSW – projekt dla dzieci, który poszerza horyzonty
To szeroki projekt realizowany dla dzieci i z ich udziałem. To otwarte projekty edukacyjne, warsztaty, programy stypendialne, pikniki naukowe i konkursy dla szkół i dzieci indywidualnie. Naszą misją jest nauka przez zabawę. A uczymy się na wesoło nie tylko chemii, fizyki, geologii ale też postaw życiowych, czy sposobów na zmniejszanie naszego wpływu na środowisko. Wszystkie te działania są przez nas finansowane i dostępne dla każdego, uważamy, że naszym obowiązkiem jest wspieranie talentów oraz wyrównywanie szans. No i lubimy widzieć radość na twarzach dzieci!
W tym roku Kopalnię Wiedzy otworzy Wielki Piknik Naukowy (18 maja, Jastrzębie Zdrój). Będzie wystawa interaktywna ok 40 eksponatów, kilkanaście stanowisk warsztatowych gdzie będziemy robić eksperymenty (powietrze, azot, elektryczność, woda, ciśnienie), tworzyć papier czerpany, projektować torby, budować karmniki, zajęcia z robotyki i wiele innych. Planujemy także wielką strefę klocków animacje i konkursy. Zaraz po tym wydarzeniu zaprosimy naszych małych naukowców do konkursu realizowanego na łamach National Geographic Kids. W jego trzech numerach (czerwcowym, wrześniowym i październikowym) opublikujemy artykuły tematyczne oraz zadania dla dzieci. Będą one bardzo różnorodne – kreatywne, analityczne, artystyczne. Wystarczy wybrać jedno, zgłosić się i rozwiązać zadanie, przygotować pracę. A nagrody w tym roku będą naprawdę wyjątkowe: nie tylko wycieczki do centrów nauki czy parków rozrywki, ale np. teleskopy, tablety, aparaty fotograficzne, słuchawki, wędrowne pokazy naukowe oraz oczywiście prenumerata National Geographic Kids… Słowem narzędzia, które wg. nas będą przydatne w dalszym rozwoju naszych uczestników. Tematyka zadań niech będzie pewną niespodzianką. Ale dotkniemy trzech filarów naszej pracy: nauki, ekologii, problemów społecznych. W jakim wieku dzieci mogą wziąć udział w konkursie? Dzieci od 6 do 11 lat. Indywidualnie lub w zespołach szkolnych. Do konkursu można się zgłaszać przez cały czas trwania projektu. Od początku maja (ok. 15.05) będzie można przesłać aplikację poprzez stronę www.kopalniawiedzyjsw.pl (w zakładce projekty). Kiedy konkurs się zaczyna a kiedy kończy? Inaugurację projektu zaplanowaliśmy na 18 maja – na czas pikniku naukowego. Całość kończy się w jesienią 2019. Skąd się wziął pomysł na „Kopalnię Wiedzy?” Kopalnia Wiedzy to nasz (Spółki JSW) autorski projekt. Powstał dla społeczności lokalnej w ramach tzw. CSR* i częścią naszej strategii zrównoważonego rozwoju. W JSW jesteśmy wrażliwi na otoczenie, w którym działamy, chcemy budować partnerskie relacje. Obecny Zarząd, Prezes Daniel Ozon kwestiom społecznym poświęca bardzo dużo uwagi – stawiając je na liście priorytetów. Mamy więc zielone światło dla projektów realizowanych np. z młodzieżą, zapewniając jej rozwój, mądry sposób spędzania wolnego czasu, promujemy wiedzę i naukę, wyrównujemy szanse. A po sukcesie lokalnych projektów edukacyjnych w roku 2018, postanowiliśmy także, że zaprosimy do zabawy dzieci z całej Polski. Widzimy sens tych działań oraz realne ich efekty. Dzieci lubią się uczyć i rozwijać przez zabawę. My im w tym pomagamy. Więcej na www.kopalniawiedzyjsw.pl Zgłoś dziecko / zespół szkolny do konkursu! Rozmowę przeprowadziliśmy z Panią Agnieszką Barzycką, Kierownikiem Zespołu CSR w JSW S.A. *CSR – społeczna odpowiedzialność biznesu
Czy joga jest dla dzieci? Wyjaśnia joginka i psycholog
To nieprawda, że joga jest tylko dla dorosłych. Już kilkulatki mogą ją praktykować! I mieć z niej mnóstwo korzyści. Zajęcia dla dzieci różnią się jednak od tych dla dorosłych. Na czym polegają? Ilonę Pawluk, trenerkę jogi i psycholożkę, pyta Tatiana Audycka.
Joga niesie wiele korzyści także dzieci (nie tylko dla dorosłych) i na szczęście jest coraz bardziej popularna w naszym kraju. Na zajęcia jogi mogą chodzić już całkiem małe dzieci. Co trzeba o niej wiedzieć i jak zorganizować zajęcia? Wyjaśnia Ilona Pawluk, trenerka jogi i psycholożka. Czy joga jest dla dzieci? Ilona Pawluk: – Zdecydowanie tak! Joga zwykle kojarzy się z ćwiczeniami fizycznymi, czyli asanami, jednak to również medytacja czy praktyka technik oddechowych. Joga wprowadza harmonię na poziomie ciała, ale też umysłu i relacji ze światem. Brzmi poważnie, ale na naszych zajęciach najmłodsi poznają jogę poprzez zabawę, taniec czy dramę. Poziom trudności ćwiczeń dostosowujemy do wieku, uwzględniając temperament dzieci. Gdy w zajęciach uczestniczą maluchy, sprawdzają się głównie asany i niektóre proste, krótkie ćwiczenia oddechowe. Od jakiego wieku maluchy mogą chodzić na jogę? – Dzieci są urodzonymi joginami. Już niemowlęta naturalnie przyjmują pozycje jogi, np. sięgają stopą do buzi. Małe dzieci zakładają nogi za głowę, bez trudu siadają w kwiecie lotosu czy wyginają kręgosłup w koci grzbiet. Dzięki elastycznym stawom mogą przyjmować pozycje, które są prawie niemożliwe dla dorosłych. Dzieci są naturalnie radosne, spontaniczne, nieobciążone stresem. Lubią zdobywać nowe umiejętności, cieszą się, że ćwiczą jogę. Prowadząc zajęcia z dziećmi, obserwuję, jak szybko wkręcają się w ćwiczenia. Na pewno warto zaproponować zajęcia z jogi dzieciom, które zaczynają edukację. Problemem jest wtedy brak ruchu, siedzenie przy komputerze, niewłaściwa dieta, otyłość, wady postawy. Przez to dzieci tracą spontaniczność i gibkość. Zapisać dziecko na zajęcia czy ćwiczyć w domu? – Ćwiczenia asan i inne elementy jogi z dziećmi powinny być prowadzone przez profesjonalnych nauczycieli, którzy wiedzą, co jest najlepsze dla danej grupy wiekowej. Później poznane asany można już ćwiczyć z dzieckiem w domu. Na czym polegają zajęcia jogi dla dzieci? – Joga dla dzieci to głównie zabawa i spontaniczność. Na zajęciach wykonuje się m.in. asany zwierzęce, gdzie dzieci naśladują zwierzęta. Wywołuje to dużo śmiechu, pobudza kreatywność i wyobraźnię dziecka, zachęca do radosnej komunikacji z rówieśnikami. Często rezygnuję z założonego planu i idę za potrzebą grupy, aby dzieci dobrze się bawiły, ale też mogły poznane metody zastosować potem w codziennym życiu. Co praktyka jogi daje dziecku? – Asany jogi pozwalają dziecku utrzymać prawidłową postawę ciała, stabilność, elastyczność stawów, wzmacniają ciało, poprawiają jego zręczność i świadomość. Wpływają na poprawę kondycji psychoruchowej. Joga oddechowa pomaga radzić sobie ze stresem, lękami i negatywnymi emocjami. Poprawia koncentrację i pamięć. Wzmacnia system odpornościowy. Badania naukowe nad jogicznymi technikami oddechowymi pokazują, że stosowanie ich wpływa m.in. na wzrost wydzielania oksytocyny (tzw. hormon szczęścia), spadek wydzielania kortyzolu (hormonu stresu), wpływa na stabilizację autonomicznego systemu nerwowego i wzrost aktywności fal beta w mózgu. Praktyka poprawia więc samopoczucie, pomaga dzieciom nadpobudliwym wyciszyć się, a nieśmiałym wzmocnić pewność siebie. Wzmacnia poczucie własnej wartości, wpływa na jakość podejmowanych decyzji (co ważne w świecie nastolatków), pomaga w radzeniu sobie w relacjach z innymi. A jeśli dziecko nie umie usiedzieć w miejscu, to odnajdzie się na jodze? Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Kalendarz rozwoju dziecka Czytaj więcej – Propozycje jogi dla dzieci dostosowane są do wieku i temperamentu. Kilkulatki lubią ruch, dynamikę, spontaniczność i różnorodność asan. To wulkany energii. W jodze chodzi też o to, by tę energię odpowiednio ukierunkować. Rozbrykane dziecko odnajdzie się na jodze. Ćwiczenia połączone z oddechami pomagają w skupieniu uwagi. Rodzice dzieci uczestniczących w zajęciach jogi donoszą nam, że stały się one spokojniejsze. Medytacja to element jogi, wspiera uważność. Co zyska dziecko, które medytuje? – Medytacja to naturalny powrót do obecności „tu i teraz”, to kontakt z samym sobą. Medytacja dla dzieci różni się od tej dla dorosłych. Im młodsze dziecko, tym krócej usiedzi w jednej pozycji z zamkniętymi oczami. Dlatego zwykle są to raczej krótkie, parominutowe wprawki medytacyjne, w czasie których dzieci mogą na moment przenieść uwagę z zewnątrz do wewnątrz siebie. Medytacja wspiera naturalną spontaniczność dzieci, ich umiejętność bycia „tu i teraz”. Dla mnie oznacza to docenienie każdej chwili, akceptację rzeczywistości – „uznanie faktu”, jak mówią psycholodzy. Bycie w tym, co jest. Ilona Pawluk jest psychologiem, od ponad 28 lat jest też trenerką jogi oddechowej w Fundacji Art Of Living oraz trenerką programów dla dzieci Art. Excel i programów dla młodzieży YES!. Mama trójki dzieci.
...czyli książka projektanta, krawca i nauczyciela kroju i szycia, Jana Leśniaka, która pozwoli prosto, kreatywnie i miło zacząć przygodę z szyciem.
Urlop macierzyński, czy też ogólnie, pobyt (nie nazywamy tego siedzeniem!) z dzieckiem w domu, to czas wielu odkryć. Dziecko intensywnie uczy się łapać nas za palec, włosy i kolczyki, siadać, a potem wstawać i chodzić, klaskać, robić papa, czy może nawet (ty szczęściaro!) przesypiać całe noce. Młoda matka w tym czasie uczy się o etapach rozwoju człowieka, przy okazji dowiadując się wiele o sobie, np. ile jest w stanie wytrzymać bez snu/kąpieli w wannie/ciepłej kawy. Okazuje się także, że nie tylko niemowlęta i ich młode matki często się budzą. Budzą się w nich również różne talenty, niekiedy uśpione aż od czasów szkolnych zajęć praktyczno-technicznych. Można więc znów sięgnąć po wypalarkę i ozdobić nią kawałek deseczki. Można też przypomnieć sobie, albo wreszcie nauczyć się – jak szyć! Młodej matce rzuca się bowiem szybko w oczy, że chociaż w sklepach pełno jest pięknych materiałów, z niewyjaśnionych powodów nie ma tam aż tylu równie pięknych GOTOWYCH zasłonek, pościeli, czy ubranek dla dzieci, nie mówiąc już o dresach dla ich matek. Od dostrzeżenia tego paradoksu prosta droga do samodzielnych prób uszycia czegoś pięknego (zwłaszcza, że cichy szum maszyny na wiele dzieci wpływa usypiająco). Co zrobić, żeby się faktycznie nauczyć, nie zniechęcić i zupełnie przy okazji stworzyć coś fajnego? Polecamy zacząć od książki Jana Leśniaka „O szyciu prosto, kreatywnie i modnie”. Książka jest pięknie wydana, przyjazna i przejrzysta. Znajdziesz w niej: • listę niezbędnych narzędzi, w które warto się zaopatrzyć zaczynając przygodę z szyciem • podstawowe informacje o materiałach • rady przydatne przy wyborze maszyny do szycia • i wreszcie: 14 zadań, które krok po kroku pozwolą Ci rozwinąć krawieckie umiejętności. Zaczynamy od uszycia torby, czyli podstawowego wyposażenia każdej matki, bo życie szybko uczy nas, że ta rzecz, której NIE ZABRAŁYŚMY na krótki spacer (zapasowy smoczek? zmiana skarpetek? banan?), okazuje się właśnie być tą niezbędną, bez której nasz krótki spacer staje się jeszcze krótszy. Zachęcone sukcesem z torbą, możemy śmiało brać się za kolejne zadania, kończąc edukację na skomplikowanej bluzie z kieszeniami i kapturem. Po drodze poznajemy ogólne zasady kroju i szycia, dzięki którym będziemy w przyszłości w stanie same wykroić, uszyć, ozdobić haftem, aplikacją, kolorowym napisem, czy przefarbować, co tylko będziemy chciały. A że nie samą wiedzą „ile-materiału-potrzeba-na-bluzkę-typu-nietoperz” człowiek żyje, w tle toczy się podnosząca na duchu opowieść o tym, jak (niepożądane i nieplanowane) losowe wydarzenia zmobilizowały Jana Leśniaka, projektanta, do nowych zadań, i nauczyły dzielenia się wiedzą i pasją z innymi. Czego skutkiem jest między innymi ta książka :) Życzymy prostych ściegów! Dla tych mam, szycie dla dzieci (i siebie!) stało się nową pasją i sposobem na życie: Uszyj mi mamo Instamom Więcej źródeł inspiracji znajdziesz tu: Pracownia Jan Leśniak Maszyny Brother – tutoriale Polki.pl/szycie Dane wydawnicze: Tytuł: „O szyciu prosto, kreatywnie i modnie” Autor: Jan Leśniak Wydawnictwo: Burda Książki Liczba stron: 287 ISBN: 978-83-8053-171-0 Cena: 59,90 (twarda okładka) Rok wydania: 2016
Jak wybrać dziecku zajęcia dodatkowe? - film
Taniec, gra na gitarze, plastyka, piłka nożna... jeśli chodzi o zajęcia dodatkowe dla dzieci, to jest w czym wybierać. Nie każde zajęcia będą jednak odpowiednie dla twojego dziecka. Psycholog radzi, na co zwracać uwagę przy wyborze i kiedy wypisać malucha z dodatkowych aktywności.
Niektórym rodzicom wydaje się, że im więcej zajęć dodatkowych ma dziecko, tym lepiej. To nieprawda. Powinno być ich tyle, żeby nie były zbyt absorbujące i dziecko miało czas na zabawę – mówi psycholog Agnieszka Adamczyk-Musiał. Warto zadbać o różnorodność. Dobrym połączeniem mogą być np. język obcy i zajęcia sportowe. Dzięki temu dziecko rozwinie się zarówno intelektualnie, jak i fizycznie. Zajęcia dodatkowe to przyjemność Czym zatem kierować się przy wyborze zajęć? Głównie zainteresowaniami dziecka. To ono będzie uczęszczać na zajęcia dodatkowe i musi czerpać z nich przyjemność. Nic na siłę. Oczywiście dokonany wybór może okazać się błędny. Poznamy to po tym, że dziecko niechętnie chodzi na zajęcia dodatkowe i daje odczuć, że mu się nie podobają – nie opowiada o nich w domu, wraca zmęczone po zajęciach. Usiądźmy wtedy i porozmawiajmy. Warto zachęcać dziecko do wytrwałości – być może z czasem polubi zajęcia. Jeśli jednak widzimy, że nasza pociecha zupełnie straciła zapał i chce zrezygnować, pozwólmy na to. Zajęcia dodatkowe mają służyć aktywnemu spędzaniu czasu wolnego przez dziecko, a nie realizacji niespełnionych ambicji rodziców. Przy wyborze przede wszystkim należy zachować zdrowy rozsądek. „Czasami spotykam się z rodzicami, których dzieci codziennie uczęszczają na różne zajęcia [...]. Dziecko po szkole wymienia tylko plecak i wychodzi. Wraca o godzinie 19.00 lub później i nie ma siły na nic, po prostu pada ze zmęczenia” – mówi ekspertka. Pamiętajmy też o tym, że zbyt duża liczba zajęć dodatkowych odbija się na zdrowiu dziecka. Źródło: InfoWire.pl Zobacz: Gry do nauki angielskiego
Lubisz oryginalne dekoracje, a najbardziej te, które można wykonać samemu? My też! Dlatego pokażemy ci, jak zrobić ręcznie dekorowaną skrzynkę na kwiaty.
Lekcja robienia na drutach - jak zszywać robótki
Zrobiłaś już kilka robótek? Teraz zobacz jak je ze sobą połączyć.
Obejrzyj kilka przydatnych rad, jak połączyć ze sobą robótki, które już zdążyłaś wykonać.
Lekcja robienia na drutach - wzór ryżowy
Zobacz, jak zrobić na drutach prosty wzór ryżowy.
Spróbuj razem z naszą ekspertką zrobić na drutach prosty wzór. Na początek proponujemy wzór ryżowy.
Robótki na drutach - czego potrzebujesz?
Zobacz, w co warto się zaopatrzyć, by zacząć robić robótki na drutach.
Podziwiałaś babcię, kiedy tworzyła przepiękne robótki na drutach? Sprawdź, czego potrzebujesz, by spróbować swoich sił. Z filmu dowiesz się: jakie druty wybrać w zależności od tego, jaką robótkę na drutach zamierzasz wykonać jaka włóczka jest najlepsza, a co można zrobić z tej nieco gorszej czego potrzebujesz poza włóczką i drutami. Zobacz także: Jak nabierać oczka na druty
Praktyczne sposoby na rozwijanie dziecięcych pasji
Dzieci nie zawsze wybierają to, co pasjonuje mamę czy tatę. Wspieraj każdy rodzaj pasji, bo dzięki nim twoje dziecko lepiej się rozwija. Jak to robić? Oto praktyczne sposoby.
Chcesz zrobić na drutach sweter albo czapkę? Zobacz prosty sposób na zwężenie robótki.
Dwukolorowy szalik albo czapka? Nic prostszego - zobacz, jak zrobić paskowy wzór na drutach.
Jak zakończyć robótkę na drutach - wideo
Zobacz metodę zakańczania robótki, dzięki której wzór nie popruje się.
Zobacz, jak uzyskać efekt wielobarwnej robótki na drutach.
Zrób na drutach rozciągliwe rękawy w swetrze albo komin zakładany na szyję. Zobacz, jak prosto zrobić ściągacz na drutach.
Jak przerabiać oczka lewe na drutach - wideo
Zobacz, jaki wzór powstanie po przerobieniu na drutach oczek lewych.
Jak przerabiać oczka prawe na drutach - wideo
Zobacz instrukcję przerabiania oczek prawych - lekcja robienia na drutach dla początkujących.
Od czego zacząć robótkę na drutach? Zobacz najprostszą metodę nabierania oczek.
Dwuletni Tymuś rozpoznaje marki niemal wszystkich aut, Marysia chce wiedzieć wszystko o żabach. Oto dzieci z pasją. Twój maluch też może taki być.
Nawet nie wiesz, ile od ciebie zależy. Czasem jeden wakacyjny wyjazd, jeden prezent albo twoje stare hobby mogą rozbudzić w dziecku wielką pasję. A potem to już tylko duma oraz obowiązek, by malucha w niej wspierać. Dziecięca pasja to kapitał na całe życie. Dzięki niej twoje dziecko... ...więcej wie o świecie Dziecięce hobby to bezbolesny sposób zdobywania trwałej wiedzy. Dobrze wiesz, że jeśli pojawi się interesujący fakt, łatwo go zapamiętujesz, a te mniej ciekawe szybko ulatują z pamięci. Zafascynowany geografią kilkulatek niepostrzeżenie uczy się nazw krajów, ich stolic, bezbłędnie rozróżnia flagi, gdy nie umie jeszcze czytać. Można by się zastanowić, po co ta wiedza? W ten sposób dowiaduje się, że świat to coś więcej niż najbliższe otoczenie, ćwiczy pamięć, wrzucając do niej wiele nowych określeń. Rozpoznając flagi, doskonali spostrzegawczość, poznaje kolory i kształty. Wymawiając nazwy stolic i krajów, ćwiczy wymowę. ...ma szansę na sukces w życiu Nie zawsze tak się zdarza, że dziecięca pasja staje się tą na całe życie. Zanim maluch dorośnie, może ulegać różnym fascynacjom. Każda z nich zostawia jednak trwały ślad w postaci zdobytej wiedzy, a także nawyku, by poświęcać się z oddaniem jakiemuś zagadnieniu. A wiadomo – trening czyni mistrza. Podobno każdego z nas dzieli od mistrzostwa w każdej dziedzinie 10 tysięcy godzin spędzonych na doskonaleniu. Jeśli widzisz, że dziecko codziennie z zapałem lepi figurki z plasteliny albo rysuje nigdy niekończący się komiks, nie przeszkadzaj mu, być może jego zegar już odlicza godziny. ...będzie bardziej pewne siebie Wiedza może dawać pewność, pod warunkiem że pozwolisz dziecku poczuć się ekspertem. Nie obawiaj się pytać małego fana motoryzacji, jakiej marki samochód właśnie mijacie. Nie upieraj się, że to była Honda, a nie Hyundai, jeśli akurat pomyliły ci się ich znaczki. Gdy maluch okaże się mądrzejszy, nie ucierpi na tym twój autorytet. Za to zyska dziecko – dowie się, że jest w czymś dobre (nawet mama zasięga u mnie rady). Zacznie wierzyć w swoje siły i możliwości, przekona się, że jego zdanie też się liczy. ...zyska kolegów Posiadanie własnej kolekcji modeli Bburago albo umiejętności żonglowania piłką futbolową podnosi pozycję dziecka w grupie, zwraca na niego uwagę kolegów, a ci mogą nawet naśladować jego hobby. Tworzą się grupki wspólnych zainteresowań, odbywa się twórcza wymiana doświadczeń. Ale bywa i odwrotnie, dziecko może naśladować kolegów i ku zaskoczeniu rodziców prosić o kupno figurek Spidermana, Batmana albo Transformersów do kolekcji. ...nie nudzi się Mamo, co mam teraz robić? Takie pytanie raczej nie padnie z ust ogarniętego pasją malucha, chyba że zabronisz mu zajmować się tym, co lubi. Nawet gdy maluch sam sobie organizuje zajęcia, staraj się jednak rozmawiać o nich lub czasem mu w nich towarzyszyć. To podniesie w jego oczach wartość własnych zainteresowań. Czytaj też: Zabawy z kredkami - 6 oryginalnych pomysłów Dlaczego nie należy zmuszać dzieci do pośpiechu? [CMS_PAGE_BREAK] Instrukcja obsługi pasji Hobby malucha nie musi stać się to, co pasjonuje jego mamę czy tatę. Gdy zainteresowania dziecka odbiegają od twoich wyobrażeń, uszanuj je i bądź cierpliwa. Dziecięce pasje szybko się zmieniają. Zabieraj dziecko do muzeum, teatru, filharmonii, na festyn, na przedstawienia baletowe, do zoo, na rekonstrukcje dawnych bitew. Opowiadaj, czym zajmowali się dziadkowie, co robiłaś, kiedy byłaś małą dziewczynką. Nigdy nie wiadomo, kiedy ziarnko padnie na podatny grunt. Czytaj dziecku książki i sama też do nich zaglądaj. Rozwojowi pasji sprzyja też domowy księgozbiór, rodzinne wyjścia do księgarni, korzystanie z biblioteki (można do niej zapisać już przedszkolaka). Z głową urządź pokój dziecka. Jeśli znajdzie się w nim regalik, na którym są ładnie wyeksponowane książki (tuż pod ręką i w zasięgu wzroku), trudno będzie do nich nie zaglądać. To, co dziecko widzi, kształtuje jego umysł. Jeśli w pokoju postawisz globus albo zawiesisz wielką mapę świata, może to być preludium do geograficznych zainteresowań malca. Podążaj za dzieckiem, ale bądź też jego przewodnikiem. Zanim podarujesz mu 153. resoraka, bo wydaje ci się, że to je ucieszy, sprawdź inne opcje. Dyskretnie wybadaj, czy przypadną maluchowi do gustu. Nie przejmuj się płcią dziecka, syna może zainteresować gotowanie, a córkę samochód (nie tylko taki dla barbie). Odmawianie dziewczynkom zdolności matematycznych i technicznych, nieodpowiadanie na ich pasje związane z przedmiotami ścisłymi czy techniką to częsty błąd rodziców. Nie przerywaj maluchowi, gdy właśnie zgłębia tajniki budowy zegarka. Nie wymagaj, by nagle przyszedł na obiad. Dzieci, nawet te bez pasji, nie lubią być zaskakiwane. Uprzedzając, że niedługo będzie jeść, obdarzasz szacunkiem malucha i to, co robi. Doceń zbieractwo. To tylko pozornie mania posiadania dużej liczby różnych przedmiotów. Mali kolekcjonerzy potrafią zadziwić wiedzą o swoich zbiorach. Naucz dziecko porządkować, klasyfikować, dokonywać selekcji. To ważna część każdej pracy naukowej. Staraj się znaleźć odpowiedź na każde, nawet najtrudniejsze pytanie. Nie poddawaj się w trakcie badawczej serii „a dlaczego”. Niech będzie dla ciebie wyzwaniem. Jeśli nie znasz jakiejś odpowiedzi, poszukajcie jej wspólnie w książkach lub internecie. Pokażesz maluchowi, jak zdobywa się informacje. Sama miej pasję. z braku czasu Nie rezygnuj z tego, co lubisz. Jeśli nie jesteś w stanie regularnie chodzić do teatru, może w domu zorganizujesz spotkania dla przyjaciół, podczas których obejrzycie dobrą sztukę na DVD. Konsultacja: Justyna Święcicka, psycholog pracuje w warszawskiej poradni Uniwersytet dla Rodziców, prowadzi warsztaty dla dzieci zdolnych. Czytaj też: 7 sposobów na rozwijanie wyobraźni dziecka Od kiedy można czytać dzieciom?
Tym ojcom udało się zarazić dzieci swoją pasją. Przeczytaj, jak tego dokonali!
Dzielić się pasją życia z najukochańszą osobą na świecie, czyli własnym dzieckiem, to wielkie szczęście. Próbując je osiągnąć, łatwo przedobrzyć. Zamiast rozpalić miłość do hobby, zgasić żar w zarodku. Jak tego uniknąć - podpowiadają ojcowie, którym się to udało. Krzysztof Olejnik ma 35 lat. Jest dziennikarzem. Każdą wolną chwilę spędza na wodzie. Kiedyś był zawodnikiem, dziś żeglarstwo to jego wielka pasja. Paweł Olbrych, 42-latek, to przedsiębiorca, prowadzi stadninę. Jest właścicielem klubu polo. Ponad wszystko jednak koniarzem. Konie są jedną z największych miłości jego życia. Maciek Zientarski opowiedział nam o swoim życiu jeszcze przed wypadkiem samochodowym, któremu uległ i który zmienił diametralnie jego życie. W chwili, gdy opowiadał nam o swojej pasji dzielonej z ojcem miał 36 lat. Syn znanego dziennikarza Włodzimierza, przed wypadkiem też był dziennikarzem. Z ojcem prowadził audycje radiowe, realizował programy telewizyjne i robił wiele rzeczy, których wspólnym mianownikiem była motoryzacja. Wspólne pasje syna i taty Pierwszy z bohaterów, Krzysztof, ma ośmioletniego syna Kubę (pół roku temu przyszedł na świat jego drugi syn – Krzysztof junior). Kuba nie widzi świata poza łódkami i jeziorem. Jest jednym z najmłodszych w Polsce żeglarzy regat. Paweł Olbrych 19 lat temu został ojcem Maćka. Jego syn mógłby bez przerwy jeździć konno. Kocha konie i grę w polo. Synowie trzeciego z wymienionych ojców, Maćka – 13-letni Kuba i ośmioletni Gucio podobnie jak tata i dziadek świata nie widzą poza motoryzacją. Umieją jeździć na motorach i samochodami, chcą się w tym doskonalić. Ich życie, poza szkołą, toczy się na ich własne życzenie wokół dwóch lub czterech kółek. Jak trzem ojcom udało się zaszczepić w swoich dzieciach pasję do swojej pasji? Jak sprawili, że synowie, miast buntować się, zakochani są w tym samym, w czym ich rodzice? Co zrobić, żeby pójść ich drogą? Maciej Zientarski Maciek Zientarski nauczył się jeździć samochodem, kiedy miał około pięciu lat. – To był Fiat 126p. Na początku jeździłem, siedząc u ojca na kolanach, bo nie dosięgałem do pedałów – opowiada Maciek. Włodzimierz Zientarski był dziennikarzem TVP, zafascynowanym motoryzacją. Maciek szedł w jego ślady. – To były czasy bez reklam i kolorowych folderów. O samochodach z zagranicy się marzyło, nie jeździło się nimi. Sam robiłem więc prospekty, wycinając i wklejając do zeszytu zdjęcia, które udało mi się zdobyć. Tak zrobiłem tacie katalog Citroena DS, którego chciał kupić – mówi Maciek. Ojciec brał syna na zawody sportowe i w odwiedziny do fabryk. Jeździł z nim samochodami, które sam kupował, i uczył podstaw mechaniki pojazdowej. Co stało się po 20 z górą latach, kiedy Maciek ożenił się z Beatą i na świat przyszedł najpierw Kuba, a potem Gucio? – Historia zatoczyła koło. Najpierw pierwszy syn, a potem drugi zaczęli brać czynny udział w moim życiu. A moje życie to samochody i motocykle. Obaj zaczęli nasiąkać moją pasją, choć nigdy i do niczego ich siłą nie nakłaniałem. Sami chcieli – zarzeka się „środkowy” Zientarski. Maciek godzinami cierpliwie tłumaczył Kubie zawiłości konstrukcji silnika, no i w wolnych chwilach uczył jeździć. Najpierw samochodem na kolanach, potem samodzielnie, a wreszcie małym motorem. – Woziłem Kubę motocyklem do przedszkola od zawsze. Najpierw siedział przede mną, a jak troszkę podrósł, to normalnie, już z tyłu. W przedszkolnej szafeczce z misiem miał kapcie na zmianę i wyścigowy kask. Jak mógłby nie zostać wielbicielem motorów? – pyta retorycznie Maciek. Kuba ma 12 lat i umie jeździć samochodem. Ma własny motor. Oprócz tego, jak ojciec, ma bzika na punkcie snowboardu i eksploracji jaskiń. I jak ojciec, nie lubi pieszych wycieczek i spacerów. – Dlaczego dzielimy wspólną pasję? Bo zamiast go do czegoś nakłaniać, pokazałem mu, że hobby sprawia, że jestem w życiu szczęśliwy. On też postanowił być – wywodzi Maciek. [CMS_PAGE_BREAK] Krzysztof Olejnik Z Krzysztofem i jego synem Kubą było niemal identycznie, wyjąwszy fakt, że pasję miał inną od Maćka. Od najmłodszych lat żeglował. Kiedy zaczął pracować, także nie odpuścił. Każdy urlop, wszystkie wolne dni i weekendy, poświęcał kultywowaniu hobby. Tym chętniej, że było to również hobby jego żony. Pierwszy urlop Kuba spędził na łódce, na Mazurach, gdy miał... półtora roku! Mama zrobiła w weki potrawy dla dziecka, kupili zapas mleka Nutramigen dla alergików (bo okazało się, że Kuba miał alergię na mleko) i ruszyli wypoczywać. – Do dziś często oglądamy zdjęcia, na których Kuba pije mleko, trzymając się olinowania – mówi Krzysztof. Także kolejne urlopy, żeglarska rodzina Olejników spędzała na wodzie w komplecie. A Kuba nasiąkał światem swoich rodziców. Szedł keją i zamiast wymieniać samochody, rozpoznawał silniki zaburtowe: Johnson, Mercury, Yamaha, etc. Słowa takie, jak: dziób, rufa, maszt, grot, kokpit, były dla niego równie oczywiste, co: klocki, obiad czy ulica. – Mając cztery-pięć lat, był już naszym operatorem silnika. Pewnego razu powiedział nawet: „Jak to dobrze, że wy mnie macie, bo kto sterowałby łódką, gdyby mnie nie było” – śmieje się Krzysztof. Pasja Kuby nie minęła także wówczas, gdy ojciec zabrał go do klubu żeglarskiego. Najpierw chłopiec asystował w przygotowaniach starszych kolegów, garnął się do pomocy. Po pewnym czasie marzył już tylko o jednym: żeby samemu pływać. – Bałem się tego, ale pozwoliłem. Poszedł z trenerem na wodę. Gdy wracaliśmy do domu, nic nie mówił, siedział w aucie, milcząc. W pewnej chwili przełamał się: „Tato, to był najpiękniejszy dzień w moim życiu”. Miałem łzy w oczach – wspomina Krzysztof. Kuba Olejnik jest najmłodszym regatowym żeglarzem w Polsce. Ale nigdy nie zamyka stawki. Na zawodach, na stu żeglarzy mieści się w pięćdziesiątce. – Jako ojciec robię wszystko, żeby go wspierać. Ale czy go zmuszam? Wręcz przeciwnie! Czasami mam dość, jestem zmęczony, chcę odpocząć, a Kuba właśnie wtedy ma ochotę iść na wodę. Mówi tylko o żeglarstwie – mówi Krzysztof. Pasja ojca przeszła na syna, co sprawia, że obaj są szczęśliwi. Krzysztof liczy, że żeglarskie środowisko ukształtuje syna nie tylko fizycznie, ale również charakterologicznie. – Oprócz żeglarstwa Kuba uprawia inne sporty. Pływa, jeździ na nartach, na rolkach i rowerze. Ma wybór, ale żagle są najważniejsze – mówi Krzysztof. Jaką ma receptę na podzielenie się pasją z dzieckiem? – Nic na siłę i nic udawanego. Styl życia rodziny stał się stylem życia Kuby. Spodobało mu się to, co podoba się nam, choć nie był do tego nakłaniany – zdradza Krzysztof. [CMS_PAGE_BREAK] Paweł Olbrych Także Paweł Olbrych nie namawiał syna, który miał pięć-sześć lat, żeby chodził z nim pojeździć konno. Nie musiał, bo mały Maciek sam się garnął do pomocy przy stajennej pracy. – To były jego pierwsze doświadczenia z końmi. Właśnie wówczas zorientowałem się, jak należy postępować, żeby nie zrazić dziecka do swojej pasji. Nie wolno odrzucać naturalnej chęci dziecka do pomocy rodzicowi i chęci do przebywania razem. Nie robiłem tego, syn pomagał zawsze, kiedy chciał i w ten sposób, niechcący, wychowałem zapalonego koniarza – mówi Olbrych. Paweł przyznaje, że hippika i sporty związane z końmi to pasja, którą łatwiej zainteresować dzieci. Konie są żywe, można je głaskać i żyć z nimi, spędza się przy nich mnóstwo czasu. Do tego dochodzi cała otoczka, siodła, buty i mnóstwo gadżetów, które interesują dzieci. – Jednak największą frajdę z jazdy konnej dziecko ma z innego powodu – wywodzi. – Kiedy w pewnym wieku pojawia się naturalna potrzeba imponowania rówieśnikom, młody jeździec budzi podziw. Nie musi popisywać się piciem winka w ukryciu i zaciąganiem się papierosami. Olbrych nie mówił synowi, że fajnie jest jeździć, tylko jeździł z nim. Nie kazał czyścić konia, butów i siodła, tylko pokazywał, jak to robić. – Wielu ojców chce, żeby ich dzieci się czymś wspaniałym zajęły. Ale nic w tym kierunku nie robiąc, napotykają na opór – mówi. – Moim zdaniem zamiast gadać, trzeba samemu dać przykład zaangażowania! Zobacz też: 3 miejsca dla tych, którzy kochają zwierzęta 23 pomysły na szalone zabawy ruchowe