Biegunka u dziecka - jak ją szybko pokonać?
Biegunka u dziecka jest uciążliwa, a może być wręcz groźna dla maluszka, bo zdarza się, że prowadzi do odwodnienia u dzieci. Sprawdź, co na biegunkę u dziecka warto stosować, a czego nie i jakie są skuteczne sposoby, by pomóc dziecku ją pokonać. Konsultacja: dr Joanna Gzik, pediatra.
Niemowlę karmione piersią może oddawać stolec nawet po każdym posiłku. Nie musi to być spowodowane biegunką. Niektóre dzieci karmione piersią robią kupkę bardzo często, inne raz dziennie lub nawet rzadziej. Jeśli maluszek pije mleko z butelki, zwykle oddaje stolec raz w ciągu dnia; podobnie starsze dziecko. Biegunkę możesz podejrzewać, jeśli następuje zmiana rytmu wypróżniania, kupki są częstsze, bardziej wodniste, często wręcz „strzelające”. Biegunce u dziecka mogą towarzyszyć nudności i wymioty, złe samopoczucie, gorączka u dziecka. Maluch nie chce też jeść ani pić. View Ediplayer on the source website Biegunka u dziecka - przyczyny Przyczyną biegunki zwykle jest infekcja wirusowa (spowodowana rotawirusami, tzw. grypa żołądkowa) lub infekcja bakteryjna. Biegunka u dziecka może też pojawić się z powodu: • zatrucia pokarmowego u dzieci • alergii • nietolerancji pokarmowej • w trakcie kuracji antybiotykiem – zabija on nie tylko chorobotwórcze bakterie, ale również te dobre, które wspierają odporność Najczęściej jednak przyczyną jest infekcja żołądkowo-przełykowa. Pierwsze objawy infekcji u dziecka: nudności i wymioty W pierwszej fazie infekcji często pojawiają się nudności i wymioty. Dziecko jest: blade osłabione wymiotuje nawet po niewielkich ilościach płynów - Na tym etapie bardzo dobrze sprawdza się podanie leków homeopatycznych. Warto zastosować Arsenicum album, pomocny we wszelkiego rodzaju zatruciach i infekcjach żołądkowo-jelitowych. Dołączamy również na tym etapie choroby homeopatyczną Ipeca, która niweluje skłonność do wymiotów– mówi dr Joanna Gzik, lekarz pediatra. Nie wolno dopuścić do odwodnienia u dziecka. Konieczne jest podawanie mu picia, początkowo bardzo często, nawet co 10-15 minut, za to małych ilościach. Najlepiej zaczynać od łyżeczki od herbaty, a potem stopniowo, jeśli dziecko nie wymiotuje po tak małych ilościach, zwiększać ilość płynów do dwóch łyżeczek, łyżki stołowej, kilku łyków, jednocześnie nieco wydłużając odstęp pomiędzy ich podawaniem. Co podać dziecku do picia przy wymiotach? Do picia dobra jest woda, którą organizm szybko przyswaja, a jeszcze lepszy słaby napar z czarnej herbaty (zawiera naturalne garbniki, dzięki czemu stan zapalny w jelitach szybciej wraca do normy). – Dobrze jest posłodzić herbatę cukrem lub glukozą. Nie jestem wielbicielką cukru, jednak małe dziecko ma niewielkie rezerwy energetyczne. Jeżeli nie je, a wymiotuje i ma biegunkę, to traci kalorie, nowych zaś nie dostarcza. A przecież wszystkie jego narządy pracują, kalorie są więc konieczne do podstawowej przemiany materii. Jeśli organizm ich nie dostaje, zaczyna spalać tkankę podskórną. Pojawiają się ciała ketonowe, które powodują ból brzucha i wymioty. Powstaje błędne koło – tłumaczy dr Joanna Gzik. Niektórzy rodzice w takiej sytuacji podają colę. Zawiera ona jednak fosforany, wypłukujące z kości wapń, i dobrze, aby nie przyzwyczajać do niej dziecka. –Lepiej podać właśnie słaby napój z czarnej herbaty, lekko osłodzony – podkreśla dr Gzik. Faza druga infekcji: gorączka i biegunka u dziecka W drugiej fazie choroby może pojawić się gorączka, a następnie biegunka. Co na biegunkę u dziecka będzie najskuteczniejsze? Naturalne leki i odpowiednia dieta. – Warto nadal podawać Arsenicum album, a dodatkowo Aloe, który nie powoduje zahamowania biegunki, on ją leczy – mówi dr Gzik. Dlaczego nie wolno podawać leków przeciwbiegunkowych? Dr Joanna Gzik tłumaczy, dlaczego błędem jest podawanie dziecku środków zapierających. – Organizm po to generuje biegunkę, by w ten naturalny sposób pozbyć się wirusów i bakterii. Jeśli hamujemy biegunkę, podając środki zapierające, to wirusy i chorobotwórcze bakterie nadal pozostają w jelitach, organizm nie może się ich pozbyć. Pojawiają się bóle brzucha, ponieważ stolec nie jest wydalany, a w jelitach utrzymuje się stan zapalny, który wręcz się nasila, gdyż wirusy pozostają w jelitach. Ból brzucha może być tak silny, że wręcz sugeruje zapalenie wyrostka robaczkowego i dziecko trafia do szpitala – mówi dr Gzik. Dieta przy biegunce - co jeść przy biegunce? Przede wszystkim dziecko powinno pić, żeby nie doszło do odwodnienia organizmu. Prócz wody i słabego osłodzonego naparu czarnej herbaty, niemowlęciu można podawać też mleko matki. Gdy wymioty osłabną, dziecko może zjeść niewielki posiłek. Najlepszy jest: kleik ryżowy marchwianka (zupa z ugotowanej i przetartej marchewki z dodatkiem szczypty soli, gdyż dziecko wraz z wodą traci składniki mineralne) delikatna kaszka Gdy biegunka będzie lżejsza, można podawać też: przetarte, gotowane jabłko gotowane warzywa – Odradzam mleko krowie w ostrej fazie infekcji. Podobnie nie można podawać surowych owoców i warzyw, które nasilają fermentację. Po dwóch, trzech dniach, gdy objawy ustąpią, można wrócić do normalnej diety, powinna ona być jednak lekkostrawna – tłumaczy dr Gzik. Probiotyki i elektrolity na biegunkę Warto również podawać probiotyk na biegunkę, czyli dobre bakterie probiotyczne. Kolonizują one jelita i wypierają z nich wirusy oraz chorobotwórcze bakterie. Podawanie probiotyków skraca czas biegunki wirusowej i bakteryjnej, a także biegunki po antybiotyku. Warto też wspomóc organizm, podając elektrolity dla dzieci, czyli składniki mineralne w przyswajalnej formie, które maluch traci podczas biegunki i wymiotów. Kiedy do lekarza? Jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem, jeśli dziecko oprócz biegunki ma też: gorączkę silne wymioty w kupce pojawia się śluz lub krew To również konieczne, jeżeli: biegunka trwa ponad 2–3 dni dziecko wymiotuje więcej niż 5–6 razy dziennie jest słabe i apatyczne odmawia picia Objawy odwodnienia u dziecka Jak najszybciej jedź do szpitala, jeśli pojawiają się objawy odwodnienia u dziecka: wysuszone wargi słaba elastyczność skóry nieoddawanie moczu pulsujące ciemiączko (u niemowlaka) osłabienie Konieczne może być leczenie w szpitalu. Artykuł powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
Jak sprawić, by dziecko zdrowo się rozwijało? [WYWIAD Z EKSPERTEM]
Przyjście na świat dziecka to jeden z najważniejszych momentów w życiu każdego rodzica. To czas zmiany priorytetów i nawyków. Radość, która towarzyszy narodzinom maluszka, jest ogromna i nie da się jej porównać z niczym innym, jednak... nie brakuje także obaw o jego zdrowie. O tym, co robić, by nasze dziecko zdrowo rosło i dobrze się rozwijało opowiada podczas Wirtualnych Warsztatów Mamo, To Ja, pediatra, dr Joanna Gzik.
Gdy dziecko się rodzi, chociaż jest to bardzo radosny moment, to jest to też czas, kiedy pojawia się szereg wątpliwości. Zmienia się cale życie – nasz rytm dobowy, priorytety i wszystko zaczyna się kręcić wokół tej małej istoty. I wszystko jest dobrze, dopóki jesteśmy w szpitalu, bo tam mamy pomoc specjalistów, trudność zaczyna się wtedy, gdy wracamy domu i... zostajemy z tym same. Mimo że przygotowywałyśmy się do tego przez całą ciążę, to i tak często jest to moment pełen niepewności. Kluczem, by jednak było łatwiej jest przede wszystkim znalezienie dobrego lekarza – świetny pediatra będzie dbał o zdrowie maluszka, a także zawsze będzie służył radą w chwilach zwątpienia. Jak wygląda prawidłowa, zdrowa dieta maluszka? Na ogół, gdy dziecko się rodzi mamy karmią niemowlę piersią. Jeżeli jednak tego pokarmu jest zbyt mało, nie jest to moment, który powinien wzbudzać w mamie niepokój – u takich mam rozwiązaniem jest karmienie sztuczne, które dostarczy maluchowi niezbędnych składników odżywczych. – Po pewnym czasie mleko nie wystarcza i należy rozszerzyć dietę dziecka. Aby zrobić to rozsądnie, należy stopniowo wprowadzać posiłki stałej. Na początku poprzez zabawę – od jednej-trzech łyżeczek np. ugotowanych warzyw lub proste, maksymalnie trzyskładnikowe zupy. Innym produktem, który zalecam jest must jaglano-jabłkowy bądź zamiennie – gruszkowy lub każdym innym owocem ugotowanym. Jest to ważne, gdyż surowe owoce wprowadzamy później, gdy organizm jest już na to gotowy, przyzwyczajony do ich trawienia – podkreśla dr Gzik. Ekspertka dodaje także, że w drugim półroczu rozszerzania diety wprowadzamy także produkty takie, jak: żółtko jajka, jogurt, twarożek, praktycznie wszystkie warzywa, a po 10. miesiącu życia również wywary mięsne. W tym czasie dziecko jest bardzo zainteresowane tym, co jest także na talerzu mamy i taty. Warto dawać mu niektóre rzeczy do próbowania. Kiedy do diety dziecka można wprowadzić słodycze? Pediatra zwraca również uwagę, że małe dzieci dopóki nie znają smaku słodkiego, same nie będą o niego zabiegać. Jeśli jednak już będzie znany, to warto wiedzieć, że nie będą z niego chętnie rezygnowały... Dlatego też warto z głową umieszczać je w jadłospisie malucha. Sprawdza się np. jeden dzień w tygodniu, w którym dziecko wie, że będzie mogło jeść słodycze. Natomiast codzienne podjadanie słodyczy z pewnością nie jest wskazane oraz zdrowe. Warto wtedy proponować maluchowi zdrowsze ich zamienniki np. owoce suszone, które też są słodkie w smaku. Dzieci mają to do siebie, że częściej niż dorośli łapią najróżniejsze infekcje. Jak powinniśmy je leczyć? – Aby układ odpornościowy funkcjonował prawidłowo, warto korzystać z tych domowych sposobów leczenia znane naszym mamom czy babciom. Należy stosować antybiotyki tylko wtedy, gdy są niezbędne. W leczeniu infekcji wirusowych warto natomiast stosować m.in. sok z bzu czarnego, napar z lipy, miód, sok malinowy, herbata z imbirem, moczenie nóg w wywarze z imbiru i naturalne antybiotyki – czosnek, cebula. One z powodzeniem poradzą sobie z infekcją, nie osłabiając jednoczenie układu immunologicznego – podkreśla dr Gzik. Ekspertka podkreśliła także, że w leczeniu pomocne są także leki homeopatyczne, które są pochodzenia naturalnego, dlatego są bezpieczne i nie posiadają skutków ubocznych. Można je stosować właściwie od 1. dnia życia dziecka. Pomagają nie tylko podczas infekcji, ale także m.in. w okresie ząbkowania, gdy dziecko ma kolkę niemowlęcą, zaparcia, alergie, a także u starszych dzieci, gdy np. nadmiernie się stresują. Chcesz wiedzieć więcej? Koniecznie zobacz nasz wywiad z ekspertem! Materiał powstał we współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej
Jak przyszła mama może o siebie zadbać? [WYWIAD Z EKSPERTEM]
Zmienne nastroje, płaczliwość oraz inne skutki burzy hormonalnej, których doświadcza ciężarna, nie pomagają w tym, by dobrze się czuć i funkcjonować. Warto jednak wsłuchać się w potrzeby organizmu i starać się na nie odpowiadać. O tym, jak to zrobić, opowiada podczas Wirtualnych Warsztatów Mamo, To Ja pediatra, dr Joanna Gzik.
– Jeśli mamy ochotę na wypoczynek i relaks, pozwólmy sobie na nie. Właśnie teraz warto odrobinę zwolnić i pamiętać o tym, że chociaż ciąża nie jest chorobą, to jednak jest wymagającym okresem, w którym powinniśmy szczególnie zatroszczyć się o siebie. Jeśli jesteśmy senne, to pozwólmy sobie na regenerujący sen. Warto by przyszła mama wiedziała, co ją w tym czasie relaksuje – czy jest to np. dobra książka, muzyka, czy film. I przy tym idealnie jest, gdy mama pamięta, że ten czas jest nie tylko dla niej, ale służy również maluchowi – podkreśla nasz ekspert. Specjalistka zwróciła również uwagę na to, że w tym czasie wiele mam odczuwa potrzebę wysiłku fizycznego. Trzeba pamiętać, że on także wpływa na samopoczucie i emocje, dlatego jeśli aktywność będzie dopasowana do stanu mamy i jej możliwości, będzie wpływała korzystnie na zdrowie jej i maluszka. Jakie składniki są niezbędne w diecie mamy? Mama powinna pamiętać przede wszystkim o tym, że je dla dwojga, a nie za dwoje. Warto, by zwróciła uwagę także na to, by posiłki były częstsze i mniejsze niż duże i rzadkie, a także regularne. Jeśli chodzi o to, jak powinien wyglądać sposób odżywiania ciężarnej, to zaleca się, by dieta była zbilansowana, zdrowa i różnorodna. – Powinna obfitować w ciepłe posiłki, w których będzie dużo warzyw, owoców i co za tym idzie witamin, minerałów i składników odżywczych. Nie należy także wprowadzać dużych zmian w diecie. Oznacza to, że jeśli mama nie spożywała przed ciążą np. glutenu i nabiału, to nie powinna ich jednak wprowadzać w trakcie ciąży, gdyż po prostu może je źle trawić – zachęca dr Joanna Gzik. Jak naturalnie radzić sobie z dolegliwościami w ciąży? Przestrojenie hormonalne z jednej strony umożliwia utrzymanie ciąży i jej zdrowy rozwój. Z drugiej jednak strony, burza hormonalna może powodować szereg dolegliwości, których przebieg jest indywidualny i nierzadko uciążliwy. Zdarza się, że ciężarna ma ich niewiele, ale są również przypadki, w których kobiecie w ciąży trudno jest przez nie normalnie funkcjonować. Na początku ciąży bardzo często występują wymioty i nudności. Aby je złagodzić, warto unikać produktów surowych i obfitych posiłków, zwłaszcza w godzinach popołudniowych. Lepiej sprawdzą się dania gotowane, a dodatkowo – warto wspierać się naparem z imbiru. Kolejną, uciążliwą dolegliwością są zaparcia, które także bywają trudne dla kobiet w ciąży. Można wtedy stosować siemię lniane, śliwki i buraki, które sprzyjają szybszemu trawieniu i regulacji perystaltyki jelit. – Leczenie kobiety w ciąży jest bardzo trudne, bo wielu substancji chemicznych nie wolno u niej stosować. Dlatego, aby było skuteczne, a także bezpieczne dla dziecka, sprawdzają się w tej roli leki homeopatyczne. Są one pochodzenia naturalnego, dlatego też nie są toksyczne i nie mają działań niepożądanych. Sprawdzają się w leczeniu wielu dolegliwości ciążowych, w tym m.in. nudności, wymiotów, zaparć, zgagi, hemoroidów, a także bólu stawów – podkreśla dr Gzik. Warto wiedzieć, że homeopatia jest dobierana indywidualnie dla każdej pacjentki przez lekarza homeopatę. Jeżeli przyszła mama jest zainteresowana tego typu leczeniem, warto, by zgłosiła się do specjalisty. Co ważne, także wiele położnych dysponuje taką wiedzą. Chcesz wiedzieć więcej? Koniecznie zobacz nasz wywiad z ekspertem! Materiał powstał we współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej
Jak w naturalny sposób radzisz sobie z dolegliwościami niemowlęcia? [KONKURS]
Okres niemowlęctwa nie zawsze jest tak beztroski, jak bardzo chcieliby tego dla swojego maleństwa mama i tata… Często towarzyszą mu uciążliwe dolegliwości. Masz już za sobą takie chwile i doskonale wiesz, jak naturalnie sobie z nimi poradzić? Weź udział w naszym konkursie i wygraj nagrodę!
Pierwsze miesiące życia dziecka są intensywne, gdyż ono dopiero poznaje świat, stara się do niego dostosować, a dodatkowo – rozwija się i rośnie w błyskawicznym tempie. Dojrzewanie organizmu maluszka może wywoływać dolegliwości, które chociaż najczęściej nie oznaczają choroby, to i tak powodują m.in. dyskomfort, trudności ze snem i płaczliwość. Istnieją jednak różne rozwiązania, których wprowadzenie pomaga je złagodzić i tym samym przynosi ulgę zarówno maluszkowi, jak i zaniepokojonym rodzicom. Jak radzić sobie z dolegliwościami niemowlęcia? Bardzo częstą przypadłością w tym wieku jest kolka niemowlęca. Zwykle pojawia się w pierwszych tygodniach życia, a przemija samoistnie w 4-5 miesiącu życia. Chociaż jest niegroźną dolegliwością, związany jest z nią regularny, kilkugodzinny, najczęściej występujący wieczorem płacz. Aby pomóc maluszkowi, warto go tulić, nosić w chuście i bujać. Sprawdzi się też masaż brzuszka, włączenie delikatnych dźwięków oraz łagodnego światła. Ponadto, jako że na kolkę niemowlęcą nie ma jednego uniwersalnego lekarstwa, warto wypróbować kilka, zastosować np. preparaty homeopatyczne. Kolejne trudności, które często dotykają maluchy, to zaparcia. Właśnie wtedy maluszek pręży się, płacze, czerwieni, a także boli go brzuszek. Aby mu pomóc, warto podawać przed jedzeniem 2-3 łyżeczki wody. Sprawdzi się również masaż brzuszka, jednak należy pamiętać, by nie wykonywać go bezpośrednio po jedzeniu. Ponadto u większości niemowląt występuje także ulewanie, które ustępuje około 1. roku życia. Aby pomóc dziecku w tej sytuacji, należy pamiętać, by przewijać je przed, a nie po karmieniu. Zaleca się też, by karmić niemowlę częściej, a krócej, a także nie w pozycji leżącej. Powszechną dolegliwością u niemowląt jest także ząbkowanie. Ta przypadłość także wiąże się ze zwiększoną płaczliwością, rozdrażnieniem, kłopotami ze snem i bólem. Aby złagodzić uciążliwe objawy wychodzących zębów, warto zastosować masaż dziąseł, przemywać je rumiankiem, a także podawać dziecku schłodzone gryzaki (nie bardzo zimne!). – Coraz większa liczba pacjentów sama stara się znaleźć naturalne rozwiązania, które mogą poprawić jakość ich zdrowia. Kobiety w ciąży i młode matki nieustannie poszukują wiedzy, aby mieć pewność, że ich dzieci leczone są w sposób skuteczny, ale jednocześnie bezpieczny, bez zbędnego obciążania organizmu najmłodszych. (…) Podręcznik ten jest doskonałym kompendium wiedzy, który ułatwi w bardzo przystępny oraz przyjemny sposób poznanie oraz odpowiedni dobór leków homeopatycznych podkreśla M. Wojciechowska w książce „Homeopatia. Porady praktyczne. 43 sytuacje kliniczne". Weź udział w konkursie i wygraj nagrody idealne dla mamy niemowlęcia! Dolegliwości maluszka często są trudne do okiełznania. Znasz skuteczne sposoby, jak sobie z nimi radzić? Podziel się nimi z innymi rodzicami i weź udział w konkursie. Wystarczy, że krótko opiszesz je poniżej. Możesz wygrać jeden egzemplarz książki Michele Boiron i Francois Roux „Homeopatia. Porady praktyczne. 43 sytuacje kliniczne”. Zadanie konkursowe: View Ediplayer on the source website
Nie każdy kaszel oznacza to samo: jak leczyć różne rodzaje kaszlu u dziecka
Kaszel bardzo często towarzyszy infekcji górnych i dolnych dróg oddechowych. Po to jednak, by skutecznie pomóc dziecku, trzeba sprawdzić, z jakim rodzajem kaszlu mamy do czynienia, kiedy stan dziecka pogarsza się, a co przynosi ulgę.
Gdy dziecko ma infekcję, zwykle jednym z jej objawów jest kaszel. W zależności od tego, jak długo kaszel trwa i jaki jest jego charakter, można stwierdzić, jaka to faza infekcji i jakie można zaproponować leczenie. Zwykle na początku ostrej infekcji pojawia się suchy kaszel. – Towarzyszy zakażeniom górnych dróg oddechowych: zapaleniu gardła, krtani, tchawicy. Pojawia się w pierwszym okresie infekcji: bywa bardzo męczący, dziecko pokasłuje, czuje, jakby coś „drapało je w gardle", natomiast wydzielina nie odrywa się, dziecko nie może niczego odkasłać – mówi dr Joanna Gzik, lekarz pediatra. W drugiej fazie infekcji, gdy trwa ona dłużej, jest bardziej zaawansowana, pojawia się wydzielina w oskrzelach i kaszel zmienia swój charakter, staje się mokry. – Dziecko zaczyna odkasływać wydzielinę. Takiego kaszlu nie powinno się hamować, gdyż ułatwia pozbycie się zalegającej wydzieliny z dróg oddechowych – dodaje dr Gzik. Kaszel mokry może również towarzyszyć zakażeniom górnych dróg oddechowych: nosogardła, zatok. Wydzielina z nosa ściekająca do dróg oddechowych powoduje wówczas nasilony kaszel, zwłaszcza rano. W tym przypadku również kaszel pomaga w oczyszczaniu dróg oddechowych z wydzieliny. Kaszel jest jednak dla dziecka uciążliwy. Jak mu pomóc? Kaszel suchy Suchy kaszel towarzyszący ostrej infekcji powstaje z powodu podrażnienia receptorów kaszlowych w nosie, gardle, ale sam również podrażnia gardło i nie powoduje uczucia ulgi. Warto podawać dziecku środki działające przeciwzapalnie na błonę śluzową, nawilżające i powlekające śluzówkę, np. napary i wyciągi z kwiatów i korzeni prawoślazu, ślazu, nasion lnu. Działają osłaniająco na błonę śluzową dróg oddechowych, łagodzą ich podrażnienie, przez co hamują odruch kaszlu. Pomocny jest też syrop z babki lancetowatej i prawoślazowy. W przypadku suchego kaszlu, gdy niemowlę ma zatkany nos, sapkę, trudno mu ssać pierś, pomocny może być lek Sambucus nigra. – Z kolei, gdy jest to kaszel suchy, napadowy, z lepką, trudną do odkrztuszania wydzieliną, może pomóc Coccus Cacti. Jeśli suchy kaszel nasila się po położeniu do łóżka, ataki pojawiają się w nocy, pomoże Drosera. Natomiast uczucie łaskotania „piórkiem w gardle" złagodzi Rumex crispus. Ważne jest, aby leki homeopatyczne były dobrane do rodzaju kaszlu. Oprócz podziału na kaszel suchy i mokry istotne jest, żeby zwrócić uwagę, kiedy u dziecka następuje poprawa lub intensyfikacja kaszlu. Pamiętajmy również, że konieczne jest dobre nawilżenie powietrza (np. można rozłożyć mokre ręczniki na kaloryferach, włączyć nawilżacz). Dziecko powinno dużo pić. Można zastosować nebulizacje z soli fizjologicznej lub soli z dodatkiem kwasu hialuronowego. Bardzo dobrze działa podany do picia kompot migdałowo- gruszkowy, który łagodzi suchy kaszel. Nawilża drogi oddechowe, dzięki czemu zmienia on swój charakter na łatwiejszy do odkrztuszenia. Kaszel wilgotny Jest korzystny dla organizmu, gdyż pomaga oczyścić drogi oddechowe z wydzieliny, która spływa do gardła i do oskrzeli lub tej, która powstała w oskrzelach na skutek stanu zapalnego. Takiego kaszlu nie powinno się hamować, a wręcz przeciwnie – warto pomóc w upłynnieniu, rozrzedzeniu i odkrztuszeniu wydzieliny. Ważne jest nawilżanie powietrza w pokoju, podawanie dziecku płynów do picia, najlepiej lekko ciepłych. Mogą to być herbatki owocowe i ziołowe z dodatkiem soku z malin, kompoty, ale też napary z siemienia lnianego, liści i korzeni prawoślazu, lipy, dzikiej róży, maliny. Pomocny jest syrop prawoślazowy, tymiankowy, domowy syrop z cebuli. Warto przy kaszlu wilgotnym sięgnąć po leki homeopatyczne. Przy mokrym kaszlu, gdy wydzielina jest trudna do odkrztuszenia, polecam Antymioniom tartaricum. A gdy kaszel jest bardzo silny, wręcz powodujący wymioty, pomóc może Ipeca – dodaje dr Gzik. Kaszel suchy, „szczekający" To kaszel typowy dla zapalenia krtani lub tchawicy. – Może pojawić się u dziecka nagle w nocy. Kładło się ono spać zdrowe lub miało niewielki katar, a potem budzi się w nocy, kaszle, a kaszel przypomina szczekanie psa. Często towarzyszy temu niepokój i stridor krtaniowy, czyli głośne oddychanie: to objaw obrzęku krtani. Taki stan może pojawić się u niektórych dzieci, które mają predyspozycję do takiego chorowania. Krtań puchnie, jeśli dochodzi do wysuszenia śluzówki. Dziecko z powodu zatkania noska oddycha przez buzię, w nocy nie pije, a powietrze w pomieszczeniu jest wysuszone i gorące, dlatego może pojawić się obrzęk krtani – tłumaczy dr Joanna Gzik. Warto przede wszystkim schłodzić pomieszczenie, w którym dziecko przebywa, ciepło je ubrać lub zawinąć w koc i wyjść z nim na balkon lub otworzyć okno. – Chłodne powietrze obkurczy krtań, ułatwi oddychanie. Jednocześnie trzeba podać płyny do picia, zrobić inhalacje z soli fizjologicznej. Można podać leki homeopatyczne, jak Apis mellifica, Spongia tosta, Sambuccus nigra – dodaje dr Gzik. Jeśli nie ma poprawy, trzeba jechać z dzieckiem do szpitala lub wezwać pogotowie, gdyż może być konieczne podanie sterydu domięśniowo lub w inhalacji, aby zmniejszyć obrzęk krtani. Kaszel przypominający pianie koguta Dziecko zanosi się kaszlem, który przypomina pianie koguta. Taki kaszel jest bardzo męczący, może powodować duszność. Konieczny jest kontakt z lekarzem. Artykuł powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
Gdy malec choruje: tych błędów nie popełniaj!
Większość infekcji u dziecka to infekcje wirusowe, z którymi organizm powinien poradzić sobie sam. Trzeba go jednak umiejętnie wspierać, by prosta infekcja wirusowa nie przeszła w bakteryjną.
Konsultacja lek. med. Joanna Gzik Gdy tylko zauważysz u dziecka pierwsze objawy wskazujące na rozpoczynającą się infekcję: gorsze samopoczucie, płaczliwość, katar, pokasływanie, warto zacząć działać, by „zdusić” infekcję w zarodku. Jakich błędów nie popełniać, gdy malec choruje? 1. Nie przegrzewaj dziecka Jednym z pierwszych objawów infekcji są zaburzenia termoregulacji. Dziecku może być zimno, a po chwili robi mu się bardzo ciepło i jest spocone, szczególnie jeśli więcej się rusza. W przypadku niemowlęcia najlepiej sprawdzisz, czy nie jest mu za gorąco, dotykając jego karku: powinien być ciepły, ale nie spocony. Najbardziej praktyczne jest ubieranie malca na cebulkę: jeśli jest mu za ciepło, jedną warstwę można zdjąć; jeżeli za zimno – założyć dodatkową. W pokoju, gdzie śpi, nie powinno być za gorąco: idealna temperatura to 18-20 stopni C. Często wietrz pokój malca, uważając jednak, by nie przebywał w przeciągu. Zwróć uwagę, by powietrze nie było przesuszone – rozwieś mokre pieluszki i ręczniki. To szczególnie ważne w sezonie grzewczym gdy grzeją kaloryfery, oraz latem, gdy jest gorąco. 2. Nie przetrzymuj w domu Jeśli dziecko nie ma gorączki, a tylko katar czy kaszel, możesz z nim wychodzić na dwór. Świeże powietrze ułatwi maluchowi oddychanie w przypadku kataru czy niewielkiego kaszlu. 3. Nie stosuj kropli na katar obkurczających śluzówkę Mogą spowodować uszkodzenie niedokrwionej błony śluzowej nosa. Ich dłuższe stosowanie często powoduje po odstawieniu tzw. katar polekowy. Podawaj mu do noska sól fizjologiczną lub preparaty zawierające wodę morską. Niemowlę ułóż potem na brzuszku (starsze dziecko na swoich kolanach), główką lekko w dół. Oklepuj mu plecki po obu stronach kręgosłupa. Pomaga to w wypłynięciu wydzieliny. Warto posmarować nos malca maścią majerankową. Gdy śpi, można potrzymać mu w pobliżu nosa przekrojoną cebulę lub ząbek czosnku, by wdychał zawarte w nich substancje, działające antywirusowo i antybakteryjnie (nie zostawiaj jednak kawałka cebuli czy czosnku w łóżeczku dziecka, gdyż może je włożyć do buzi, nosa lub ucha). Przy katarze pomagają też inhalacje z ziół, np. lipy, rumianku, sosny. Garnuszek z wodą lub naparem z ziół najlepiej ustawić w pobliżu łóżeczka, by dziecko oddychało wilgotnym powietrzem (trzeba uważać, by się nie oparzyło). Można też wspomóc się homeopatią; leki homeopatyczne są bezpieczne od pierwszych dni życia. Dobiera się je w zależności od rodzaju kataru, obserwując wydzielinę z nosa. W przypadku przezroczystego, lejącego kataru, warto zastosować Allium cepa; w przypadku częstego kichania – Nux vomica; przy katarze gęstym, zielonym – Kalium bichromicum. 4. Nie karm na siłę W czasie infekcji dziecko ma mniejszy apetyt; to naturalne – jego organizm jest obecnie skoncentrowany na walce z infekcją, a nie na trawieniu. Proponuj produkty lekkostrawne (gotowane warzywa, kasze, owoce, chude, gotowane mięso lub rybę), nie zmuszaj jednak do jedzenia. Nie podawaj produktów ciężkostrawnych, smażonego mięsa, fast foodów, a także produktów zawierających cukier (słodyczy, słodkich jogurtów owocowych, słodkich gazowanych napojów) – są bezwartościowe, a przy tym „zaśluzowują” organizm. Podobnie mogą działać produkty mleczne (mleko, słodkie serki, jogurty) – warto zwrócić uwagę, czy dziecko nie poczuje się lepiej po ich odstawieniu. Pilnuj, by dziecko dużo piło. Dzięki temu wydzielina kataralna jest bardziej płynna, co ułatwia jej pozbycie się. Dla niemowlęcia najlepsze napoje to: mleko z piersi, woda (najlepiej butelkowana – niskozmineralizowana, przegotowana i ostudzona), ziołowe i owocowe herbatki (malinowa, rumiankowa, z dzikiej róży i czarnego bzu). Jeśli dziecko w trakcie infekcji wymiotuje, podawaj mu lekko ciepłe napoje (najlepiej woda, delikatna herbatka owocowa) w małych ilościach, po kilka łyżeczek, za to często. 5. Nie hamuj wilgotnego kaszlu Kaszel wilgotny, gdy dziecko odkrztusza wydzielinę, jest bardzo pozytywny – pomaga samooczyścić się z nadmiaru wydzieliny, która spływa do gardła i do oskrzeli. Nawilżaj powietrze w pokoju, podawaj duże ilości płynów, najlepiej lekko ciepłych (np. napary z siemienia lnianego, liści i korzeni prawoślazu, lipy, dzikiej róży, maliny, z dodatkiem odrobiny miodu). Sprzyja to nawilżeniu dróg oddechowych dziecka, rozrzedzeniu wydzieliny. Pomocne jest też moczenie nóg w wywarze z imbiru. Od 2. roku życia możesz podawać syrop z czosnku i cebuli, kompot gruszkowo-migdałowy (zmienia kaszel suchy w mokry), syrop z kwiatów malwy. Korzystne jest posmarowanie pleców i stóp maściami zawierającymi olejki eteryczne, np. tymiankowy, sosnowy, anyżkowy, koperkowy, miętowy (jeśli dziecko nie jest uczulone). Można zastosować środki homeopatyczne; w przypadku kaszlu wilgotnego np. Antymonium tartaricum, Ipeca (wspomogą odkrztuszanie wydzieliny). Kaszel suchy, często występujący w nocy, pomoże złagodzić np. Drosera, a kaszel krtaniowy – Spongia tosta. 6. Nie obniżaj stanu podgorączkowego Gorączka świadczy o tym, że do organizmu dziecka wtargnął chorobotwórczy wirus lub bakteria, a organizm stara się z nimi walczyć, podwyższając temperaturę. Dlatego jeśli jest ona tylko nieznacznie podwyższona i nie przekracza 38 stopni C (to stan podgorączkowy), nie trzeba jej obniżać. Możesz podać dziecku napar z kwiatów czarnego bzu, lipy, owoców maliny: działają rozgrzewająco. Gdy dziecko spoci się, spowoduje to obniżenie temperatury ciała. Pamiętaj, że w czasie gorączki dziecko musi dużo pić, aby nie doszło do odwodnienia organizmu. Zbyt wysoka temperatura może jednak niekorzystnie wpływać na układ krążenia, serce, układ nerwowy. Dlatego pediatrzy zalecają, by obniżać temperaturę, jeśli przekroczyła ona 38 stopni C, zwłaszcza gdy dziecko źle się czuje, jest marudne, nie chce się bawić, zachowuje się inaczej niż zwykle albo w przeszłości miało drgawki gorączkowe. Dzieciom i nastolatkom nie wolno podawać aspiryny i żadnych środków zawierających kwas acetylosalicylowy, ze względu na ryzyko wystąpienia tzw. zespołu Reye’a. Można podawać wyłącznie leki zawierające paracetamol lub ibuprofen. W obniżeniu gorączki pomogą też chłodne okłady (na czoło, łydki, przedramiona). Pomaga też kąpiel w chłodnej wodzie. Do wanny (lub wanienki) nalej wody o temperaturze o 1 st. Celsjusza niższej niż temperatura ciała dziecka. Może ono posiedzieć w wodzie 5-10 minut. Woda w wanience będzie stopniowo stygnąć, a wraz z nią maluchowi zacznie spadać gorączka. W tym czasie nie dolewaj ciepłej wody. Po wyjęciu malca z kąpieli, wytrzyj go szybko i ciepło ubierz. W przypadku gorączki mogą sprawdzić się środki homeopatyczne, które najlepiej dobrać w zależności od tego, jak narasta temperatura. Przy gorączce wolno rosnącej, do 38 stopni C, można zastosować Ferrum phosphoricum. Gdy gorączka od razu szybko rośnie i staje się wysoka, pomocny może być Aconitum napellus. Jeśli oprócz wysokiej gorączki pojawiają się poty, zaczerwienienie skóry i sucha śluzówka, można zastosować homeopatyczny lek Belladonna. 7. Nie podawaj pastylek do ssania na ból gardła Są przeznaczone dla starszych dzieci (od 5-6 lat), które dobrze już sobie radzą ze ssaniem tabletek (młodsze dziecko może się zakrztusić). Młodszemu dziecku możesz podać napary do picia (np. z rumianku, lipy, podbiału – jeśli nie jest alergikiem). Starszemu możesz zaproponować płukanie gardła, np. wodą z dodatkiem soli lub sody oczyszczonej. Jeśli dziecko nie ma alergii do płukania można używać naparów z ziół (rumianek, szałwia, podbiał, lipa), wody z miodem lub propolisem. 8. Unikaj podawania antybiotyków Większość infekcji u dziecka to infekcje wirusowe, które nie muszą i nie powinny być leczone antybiotykami: nie działają one zresztą na wirusy. Zaburzają za to florę bakteryjną w jelitach, dlatego dzieci, które często stosują antybiotyki, zapadają na kolejne infekcje, są też bardziej narażone na alergię. W pierwszej fazie choroby najlepiej wypróbować domowe sposoby leczenia. Odpowiednio wcześnie zastosowane nie pozwalają chorobie się rozwinąć. Można też wspomóc się środkami homeopatycznymi: to leki pochodzenia roślinnego, zwierzęcego lub mineralnego, w bardzo dużym rozcieńczeniu. Dzięki temu nie mają działań ubocznych, a mogą zadziałać na podobnej zasadzie jak szczepionka i stymulować organizm do walki z infekcją. Można je stosować od pierwszych dni życia (kuleczki rozcieńcza się w niewielkiej ilości wody i podaje niemowlęciu np. łyżeczką). Jeśli jednak stan dziecka nie poprawia się, konieczna jest wizyta u lekarza. 9. Nie hamuj na siłę biegunki Biegunka to jeden z objawów infekcji żołądkowo-jelitowej. Organizm generuje biegunkę i wymioty, by pozbyć się wirusów lub bakterii. Jeśli stosujemy leki, które hamują biegunkę, wirusy i bakterie nie są wydalane wraz ze stolcem, a stan zapalny jelit utrzymuje się. Mogą pojawić się bardzo silne bóle brzucha. W przypadku biegunki warto zastosować dietę (kleik ryżowy, marchwianka), dziecko powinno też dużo pić. Warto podawać probiotyki (dobre bakterie kolonizują przewód pokarmowy, eliminując w ten sposób patogeny). Można wspomóc się środkami homeopatycznymi, takimi jak Aloe, Arsenicum album. Kiedy do lekarza Infekcja kataralna u niemowlęcia łatwo może się rozszerzyć. Częstym powikłaniem jest zapalenie oskrzeli, płuc, ucha. Dlatego udaj się z dzieckiem do lekarza jak najszybciej jeśli: - katar ma dziecko w pierwszych trzech miesiącach życia, - niemowlę odmawia ssania piersi oraz picia przez kilka godzin (istnieje niebezpieczeństwo odwodnienia, groźnego dla życia), - niemowlę ma gorączkę, - dołączyła się biegunka i wymioty (dziecko może się odwodnić), - kaszel, - dziecko jest wyraźnie osłabione, senne, apatyczne, „leje się” przez ręce, - wydzielina kataralna zmieniła kolor z przezroczystego na żółty lub zielony (może to być znak, że infekcja zmieniła się w bakteryjną i trzeba dziecku podać antybiotyk), - zachowanie dziecka budzi Twój niepokój, - „domowe” sposoby leczenia kataru nie okazały się skuteczne i dziecko nie zdrowieje lub nawet czuje się gorzej. Artykuł powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
Maluch z kaszlem, katarem, biegunką? Sprawdź, czy nie popełniasz najczęstszych błędów rodziców chorego dziecka!
U małego dziecka nietrudno o infekcję. Jego układ odpornościowy dopiero się kształtuje i zanim osiągnie wstępną dojrzałość, przez około 6 lat będzie się uczył obrony przed szkodliwymi bakteriami i wirusami. Przed wami zatem wiele infekcji, warto wiedzieć, jak w ich trakcie prawidłowo opiekować się dzieckiem.
Rodzice z niepokojem reagują na każdą zmianę dotyczącą zdrowia maluszka – problemy skórne, biegunki, katar, kaszel czy podwyższoną temperaturę. Najczęściej przyczyną zachorowań są wirusy, a stany zapalne pojawiają się w górnych drogach oddechowych czy w układzie trawiennym. Wiele symptomów jest naturalnych, a organizm dziecka sam nauczy się z nimi walczyć i wróci do zdrowia. Ważne jest, aby chcąc pomóc – nie zaszkodzić. Jakich błędów unikać? Podpowiadamy. Zbyt wczesne zbijanie podwyższonej temperatury Gorączka to częsty towarzysz w przypadku zapalenia i infekcji – świadczy o tym, że w ustroju toczy się bitwa z patogenem. Podwyższając temperaturę, organizm daje nam znak, że coś mu dolega i z czymś się zmaga. Jak nie popełnić błędu? Należy pamiętać, że przy podwyższonej temperaturze ciała wielokrotnie wzrasta produkcja przeciwciał. Oznacza to, że układ odpornościowy znacznie podwyższa swoją aktywność. Zbyt szybkie podanie leków przeciwgorączkowych i gwałtowne zbicie temperatury może zakłócić naturalne mechanizmy zdrowienia i kształtowania się odporności u dziecka. Dlatego tak ważne jest odpowiednie dobranie preparatów, które wesprą system immunologiczny. Są naturalne substancje wspomagające organizm w walce z gorączką. Należy jednak pamiętać, że zupełnie inaczej trzeba podejść do małego pacjenta, gdy temperatura narasta stopniowo, dziecko jest osłabione, blade, skarży się na ból ucha i sucho pokasłuje, a inaczej, gdy gorączka pojawia się nagle, a maluch jest rozpalony, ma suchą skórę i bardzo chce mu się pić. W pierwszym przypadku bazować można na akonitynie występującej w naturze w liściach, łodygach i korzeniach tojadu. Z kolei preparaty tworzone na bazie wilczych jagód mogą być pomocne, gdy temperatura jest również bardzo wysoka, a maluch się poci, jest zaczerwieniony, pobudzony i rozdrażniony. Xxxx kiedy do lekarza koniecznie? Leczenie kataru nieadekwatne do jego rodzaju Niemowlęta oddychają jedynie przez nos, dlatego każdy katar szalenie utrudnia im życie… Przeszkadza w oddychaniu, ale i jedzeniu. W dodatku zalegająca w drogach oddechowych wydzielina doprowadza do powstania stanu zapalnego błony śluzowej nosogardła, powiększenia trzeciego migdała, co może spowodować powikłania takie jak zapalenie ucha i zatok. Dlatego ważne jest, by przynosić małemu noskowi ulgę szybko i sprawnie. Jednak warto pamiętać, że katar, jak również inne wydzieliny (np. śluz odrywający się w czasie kaszlu), mają swoje znaczenie obronne. Organizm produkując je, a następnie wydalając, oczyszcza błony śluzowe. Co więcej w śluzie znajdują się przeciwciała niszczące wirusy. Jak nie popełnić błędu? Należy pozwolić organizmowi w naturalny sposób oczyścić się ze zbędnych wydzielin, czyli pozwolić katarkowi spłynąć. Warto np. zakroplić sól fizjologiczną, by go rozrzedzić, a spływanie będzie szybsze i łatwiejsze. Gdy maluszek ma stan podgorączkowy i pojawiają się dreszcze, a do tego zaczyna kichać i z nosa w ciągu dnia leci wodnista wydzielina, w nocy zaś się zatyka, dobrym rozwiązaniem będzie sięgnięcie po preparat, w którego składzie znajdzie się wyciąg z krzewu kulczyba wronie oko. Gdy zaś katar jest obfity, leci jak woda i silnie podrażnia nos i skórę wokół niego, może sprawdzić się… preparat na bazie cebuli! Jeszcze inaczej postępować należy, gdy wydzielina z nosa ma charakter ropny, kolor zielony, jest gęsta, kleista i trudna do usunięcia lub gdy jest żółta, gęsta i spływa po tylnej ścianie gardła. XXX dr Gzik co na taki katar i kiedy lekarz Nieodpowiednie wsparcie w czasie biegunki To u dzieci częsta i wyjątkowo nieprzyjemna dolegliwość. Objawem jest oddawanie płynnego lub półpłynnego stolca częściej niż trzy razy w ciągu doby. Biegunce towarzyszy często ogólne osłabienie organizmu, nudności i ból brzucha. Może pojawić się również podwyższona temperatura. Najczęściej ma podłoże bakteryjne lub wirusowe. Może ona pojawić się także, kiedy rozszerzamy dietę maluszka, bobas ząbkuje lub gdy dziecko „smakowało” różnych przedmiotów i włożyło do buzi brudne rączki. Biegunka może pojawić się również na tle emocjonalnym, gdy maluch wchodzi w nowe środowisko i np. zostaje przedszkolakiem. Bardzo często z powodu nerwowego przeżywania i ekscytacji boli go brzuszek, a nawet pojawia się biegunka. Jak nie popełnić błędu? Biegunka u dzieci jest o tyle niebezpieczna, że dość łatwo może dojść do odwodnienia organizmu, dlatego trzeba być bardzo czujnym i regularnie podawać dziecku wodę do picia. Dr Gzik co podawać do picia?? Należy także pamiętać o właściwej diecie. Dr Gzik??? Jaka to dieta Łagodząco w dolegliwościach związanych z biegunką wpływają preparaty z węglem oraz takie, które hamują nasilone ruchy jelit. Organizm wesprą także probiotyki, które odbudują florę bakteryjną układu pokarmowego, oraz elektrolity, odpowiedzialne za nawodnienie organizmu. Warto także pamiętać, że u najmłodszych częstą przyczyną uciążliwej biegunki może być rotawirus, dlatego zawsze warto skonsultować ją z pediatrą. Dr Gzik - jakie preparaty homeo na biegunkę? Nakłanianie do jedzenia podczas infekcji Brak lub zmniejszenie apetytu to objaw zupełnie naturalny przy większości infekcji. W tym okresie mały organizm całą energię przeznacza na walkę z chorobą i nie chce jej tracić na trawienie. Spokojnie – maluszek odbije sobie ten post po chorobie. Wtedy kluczowe będzie zadbanie o wartościowe pożywienie. Jak nie popełnić błędu? Podczas choroby i w czasie, gdy maluch ma osłabiony apetyt, kluczowe jest nawadnianie, zwłaszcza gdy infekcji towarzyszy podwyższona temperatura. Sprawdzą się ziołowe herbatki (np. na bazie kopru włoskiego lub rumianku), naturalne soki owocowe czy po prostu letnia woda. Jest też grupa produktów, które lepiej od razu ograniczyć lub wyeliminować z diety chorego malucha. To produkty mleczne i banany, ponieważ działają śluzotwórczo i nasilają wytwarzanie się patologicznych wydzielin. Należy wykluczyć również cukier i słodycze, które obniżają odporność i zdolność do walki ze szkodliwymi drobnoustrojami, a także nasilają produkcję śluzu. Niewskazane są wszelkiego rodzaju potrawy przetworzone, tłuste i smażone – te, które będą dla malca ciężkostrawne. Warto za to włączyć do diety w tym czasie kaszę jaglaną, która neutralizuje stany zapalne i ma dużo właściwości odżywczych, a także ryż oraz płatki owsiane. Nie wolno również zapominać o warzywach i kiszonkach, czyli naturalnych probiotykach. Gr Gzik – co mają boirona To, co ważne – pojedyncze preparaty homeopatyczne nie zawierają substancji konserwujących ani żadnych innych dodatków chemicznych – są zawsze produktami naturalnymi. Pozyskuje się je z substancji pochodzenia roślinnego, zwierzęcego oraz mineralnego. Przegrzewanie lub stosowanie metody „niech się wypoci” W czasie przeziębienia jest niezwykle istotne, by maluch się nie przegrzewał. To jeszcze bardziej obniża odporność. Gdy dochodzi bowiem do kumulacji ciepła w organizmie, jego zdolność naturalnego ochładzania się przez pocenie znacznie spada. To szczególnie niebezpieczne w przypadku dzieci, u których proces regulacji temperatury ciała nie przebiega tak sprawnie, jak u innych osób. Należy dbać o to, żeby tkaniny, z których wykonane są ubranka dziecka, były naturalne i przewiewne – zbyt ciepłe, a także ciasne ubranie również sprzyjają przegrzaniu organizmu. Poza tym, może oczywistość, ale chyba każdy rodzic wie, że chore dziecko to marudne dziecko. Nie można mu więc dokładać zmartwień dodatkowymi klamerkami, guzikami czy cisnącymi gumeczkami w choćby najpiękniejszych ubrankach... Jak nie popełnić błędu? Jeśli przebywacie na świeżym powietrzu, należy mieć na uwadze stosowne do pogody ubieranie malucha. Nie powinno się go ubierać ani zbyt grubo, ani zbyt lekko. Zadbać należy przede wszystkim o ciepłe stopy oraz głowę. Dziecko musi być zabezpieczone czapką i odpowiednim obuwiem. Idealnie sprawdzi się technika „na cebulkę”. Bardzo łatwo wówczas o pozbycie się nadmiaru odzieży w przypadku, gdy maluszkowi zrobi się za gorąco, a jednocześnie kilka warstw ubrania ochroni go przed zimnem. Trzeba pilnować, aby malec się nie spocił nadmiernie, ponieważ grozi to przewianiem i złapaniem szkodliwego mikroba. Nadużywanie antybiotyków Na szczęście powoli mijają czasy, gdy odpowiedzią lekarzy na niemal każdą infekcję było przepisanie dziecku antybiotyku. Już wiemy, że – szczególnie, gdy chorobę wywołuje wirus – nie ma to sensu. Warto jednak sięgnąć po preparaty naturalne, które przywracają organizm do równowagi i pomagają mu wrócić do zdrowia. Dodatkowo stymulują układ odpornościowy, powodując coraz rzadsze nawroty chorób i skracając czas trwania infekcji. Jak nie popełnić błędu? Gdy zauważymy, że z naszą pociechą dzieje się coś niepokojącego – pokłada się, nie ma apetytu, ma szkliste oczy i ciepłe czoło – możemy zastosować preparaty wspomagające układ odpornościowy i pomagające mu walczyć z drobnoustrojami. Jest szansa, że tak wzmocniony układ immunologiczny szybko poradzi sobie z chorobą i nie dopuści do jej rozwinięcia się, jednocześnie przyspieszy powrót do zdrowia. Pozwólmy dziecku samodzielnie zwalczyć chorobę. Jeżeli jednak jej objawy utrzymują się przez dobę lub dłużej, albo się nasilają, należy skonsultować się z lekarzem. On pomoże ocenić stan dziecka i właściwie zdiagnozuje objawy choroby, dostosowując leki do indywidualnych potrzeb każdego chorego. Artykuł powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
Dlaczego dzieci chorują? Czy nie istnieje skuteczny sposób na wzmocnienie ich odporności?
To pytanie spędza sen z powiek wielu mamom. Bo dzieci, zwłaszcza w wielu żłobkowym i przedszkolnym, łapią przeróżne infekcje nawet kilkanaście razy w ciągu roku. I nie ma w tym nic dziwnego! Ich odporność dopiero się kształtuje – pewne symptomy są naturalne, a organizm dziecka uczy się w ten sposób prawidłowego funkcjonowania. Warto jednak podjąć działania wzmacniające układ immunologiczny.
Najwięcej chorób i infekcji czeka na dzieci do 6. roku życia. To czas, w którym najbardziej intensywnie rozwija się ich układ odpornościowy. A jednocześnie to początek pierwszych kontaktów maluchów ze światem zewnętrznym – placami zabaw, klubami malucha, żłobkiem i przedszkolem. Nabieranie odporności Odporność dziecka buduje się przez kontakt organizmu z patogenami, czyli poszczególnymi bakteriami czy pojedynczymi ich białkami. Organizm zapoznaje się z nimi i przy kolejnym spotkaniu wie już, że mu szkodzą. Jest to sygnał, że musi je zwalczać, wytwarzając odpowiednie przeciwciała. Nie oznacza to oczywiście, że mamy narażać dziecko na kontakt z panującą chorobą, by je uodparniać, ale ważne jest, żeby nie wychowywać malucha w warunkach sterylnych. To właśnie szansa na uodpornienie się na większą ilość wszechobecnych zarazków. Zatem troska o podstawowe zasady higieny wystarczy! Wzmacnianie odporności Warto jednak zadbać o profilaktykę. Odpowiednia troska o organizm być może nie wyeliminuje całkowicie wszystkich potencjalnych chorób i infekcji, ale z pewnością pomoże szybciej się z nich wykaraskać i wrócić do zdrowia. Niezwykle istotna jest właściwa flora bakteryjna, naturalnie bytująca w jelitach już od narodzin. Ona odpowiada za około 80% odporności człowieka. Kształtuje się już podczas porodu, wspierana jest także przez mleko mamy. Ważne jest jednak, by przez cały rok trzymać się odpowiednich zasad. Pamiętajmy, że odporności nie zbuduje się z dnia na dzień! O czym należy pamiętać: Właściwa dieta. To przede wszystkim naturalne, sezonowe produkty. Dobrze jest ograniczyć lub wykluczyć żywność przetworzoną. Gdy pogoda za oknem nie rozpieszcza, warto pamiętać o ciepłych daniach i napojach, a także przyprawach, które rozgrzewają organizm od środka, jak np. cynamon lub kardamon. Pamiętaj, aby w diecie znalazły się też pełnoziarniste kasze. Nie powinno zabraknąć zwłaszcza kaszy gryczanej i jaglanej. Ta druga neutralizuje stany zapalne i ma dużo właściwości odżywczych. Warto do diety wprowadzić również kiszonki, czyli naturalne probiotyki! Na ten czas z jadłospisu powinny zniknąć cukier i słodycze, które obniżają odporność i zdolność do walki ze szkodliwymi drobnoustrojami, a także nasilają produkcję śluzu. Dieta to także napoje! W razie kataru wskazane jest podawanie herbatki z majeranku i tymianku, wykazujących działanie osuszające i przeciwzapalne. Na czas infekcji górnych dróg oddechowych warto wyeliminować mleko i produkty mleczne oraz banany. Produkty te działają śluzotwórczo i nasilają wytwarzanie się patologicznych wydzielin. Idealnie za to sprawdzą się także ziołowe herbatki, naturalne soki owocowe (najlepiej z malin lub czarnego bzu) lub po prostu letnia woda. Probiotyki i prebiotyki. Jelita są centrum dowodzenia organizmem. Prawidłowa mikroflora w nich zapewni nie tylko dobre samopoczucie (większość serotoniny – hormonu szczęścia – pochodzi właśnie z jelit), ale także lepszą odporność, dlatego warto zadbać o regularne dostarczanie z dietą dziecka probiotyków (dobre bakterie) i prebiotyków (pożywki dla nich). Nie można zapominać również o witaminach, zwłaszcza D i C. Ta druga obecna jest między innymi w papryce, burakach, brokułach czy szpinaku, ale także w owocach: grejpfrutach, gruszkach, jabłkach, truskawkach czy bananach. Występuje również w orzechach włoskich. Aktywność na świeżym powietrzu. Pomaga hartować organizm. Nawet jeśli pogoda wydaje się do nich zniechęcać – nie warto rezygnować ze spacerów. Jeśli nie masz innej możliwości – staraj się spędzać czas choćby na balkonie. Pamiętaj jeszcze o jednym – dzieci najczęściej są w ruchu, a więc inaczej odbierają panującą temperaturę i szybciej się pocą. Dlatego zawsze ubieraj je „na cebulkę”. Regeneracja i odpoczynek. By pracować na pełnych obrotach, mały organizm musi nabrać sił. Zadbaj o to, żeby maluchy spały nawet kilkanaście (10-12) godzin na dobę. To ważne nie tylko dla wzmocnienia odporności, ale także dla ich ogólnego rozwoju. Walka z infekcją Nie od razu należy biec po antybiotyk! Przyczyną zachorowań u dzieci najczęściej są wirusy. Gdy wtargną one do organizmu, układ odpornościowy zaczyna się bronić. Dochodzi do wytworzenia stanu zapalnego w miejscu inwazji, najczęściej są to górne drogi oddechowe, a infekcja zaczyna się katarem. Stan zapalny jest potrzebny, aby zwalczyć szkodliwego mikroba już w miejscu ataku i nie dopuścić do jego przedostania się głębiej. Antybiotyk może być konieczny dopiero, gdy ewentualnie dojdzie do powikłań i rozwoju zakażenia bakteryjnego. Warto jednak dać organizmowi szansę na stoczenie samodzielnej walki z antygenami. Wystarczy go w tym wspierać. Jak? Wielu rodziców, po konsultacji z lekarzem, podaje swoim dzieciom różne suplementy diety, np. tran, witaminę D, preparaty multiwitaminowe, witaminę C. Zapobiegają one niedoborom i mogą wzmacniać organizm. To jedna z możliwych dróg. Podstawą w walce z chorobą jest odpowiednia dieta, bogata w witaminy i substancje odżywcze. Nie zmuszaj jednak dziecka do jedzenia – w czasie choroby maluchy (dorośli zresztą też) mogą nie mieć apetytu. Organizm w tym czasie skupia się na walce z chorobą i nie chce tracić czasu na trawienie. Ale spokojnie – nadrobi po powrocie do zdrowia. Nie można jednak zapominać o nawodnieniu, zwłaszcza jeśli maluch ma podwyższoną temperaturę. Picie jest szalenie ważne podczas każdej infekcji. Naturalne wsparcie Chcąc wesprzeć mały organizm, warto sięgnąć po naturalne sposoby. Szczególnie przydatne będą leki homeopatyczne, które w naturalny i bezpieczny sposób wzmacniają organizm i pomagają mu wrócić do zdrowia. Wspomagają jego siły obronne i stymulują układ odpornościowy. Zastosowanie leków homeopatycznych w czasie choroby skraca czas trwania dolegliwości, zapobiega osłabieniu, pomaga w rekonwalescencji oraz zapobiega nawrotom lub wydłuża czas pomiędzy epizodami chorobowymi. Leki te są bardzo skuteczne szczególnie w chorobach wirusowych. Podane na początku ostrych infekcji, przynoszą szybkie efekty terapeutyczne. Co ważne leki homeopatyczne nie wchodzą w interakcję z innymi środkami leczniczymi, mogą być stosowane zarówno jako samodzielna metoda leczenia jak i uzupełnienie terapii klasycznej. Leki homeopatyczne dobiera się indywidualnie do chorego, w zależności od objawów choroby i sposobu reagowania na nią. Dlatego warto przy wyborze leku dla dziecka skonsult\ować się z lekarzem, który po przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu dopasuje odpowiednie leki dla malucha. Leczenie homeopatyczne pozwala na bardziej dogłębne poznanie organizmu dziecka, jego sposobu chorowania. W homeopatii ważne jest jak dziecko przechodzi gorączkę, jak ją odczuwa, jaki ma rodzaj kataru, jaki ma kaszel i kiedy następuje poprawa lub pogorszenie. Ważne są też okoliczności zapadania dziecka na chorobę – czy najczęściej zdarza się to po przewianiu, przemarznięciu czy wtedy gdy dziecko kończy np. morską kąpiel. A może przyczyna leży w czymś innym – dziecko jest bardzo emocjonalne i przeżywa rozstania z rodzicami kiedy idzie do przedszkola, albo przeżywa kiedy jest odrzucane w trakcie zabawy przez inne dzieci. Materiał powstał z udziałem Polskiego Towarzystwa Homeopatii Klinicznej
W tym roku jesień jest wyjątkowo piękna i ciepła. Aura w znacznym stopniu sprzyja spacerom i zabawie na świeżym powietrzu. Jednak pamiętajmy o tym, że okres jesienno-zimowy, to niestety czas gdy nasilają się infekcje. Jedną z częstych chorób jest zakażenie rotawirusem, potocznie zwanym „grypą żołądkową”. Jak sobie radzić z nieprzyjemnymi objawami zakażenia rotawirusem?
Zacznijmy od tego, że do zakażania rotawirusem dochodzi bardzo łatwo i szybko. Najczęściej przyczyną są brudne ręce, ale wirus może rozprzestrzeniać się także drogą kropelkową. Najbardziej narażone na wirusy z tego gatunku są małe dzieci. Rotawirus z taką łatwością szerzy się wśród dzieci, bo często się zdarza, że maluchy po wizycie w toalecie zapominają o myciu rąk, a później dotykają zabawek i innych przedmiotów ogólnego użytku. Te zarazki są wyjątkowo niebezpieczne, bo potrafią przetrwać poza organizmem człowieka nawet cztery godziny. Czasami wystarczy jedno chore dziecko w przedszkolu, aby do zakażenia doszło w całej jego grupie. A następnie zachorowali nawet dorośli, którzy mieli kontakt z zakażonym malcem. Dlatego też tak często rotawirus, potocznie zwany „grypą żołądkową”, atakuje rodziców i opiekunów. Objawy zakażenia rotawirusem są wyjątkowo nieprzyjemne, mimo, iż czasami przez kilka dni osoba zarażona może ich nie wykazywać. Najczęściej są to gwałtowne wymioty, wysoka gorączka, silne bóle brzucha i wodniste biegunki. Wszystkie te czynniki mocno osłabiają organizm, więc należy odpowiednio go nawadniać i regenerować. Należy mieć na uwadze także to, aby po przebytej chorobie pozostać w domu jeszcze przez kilka dni, by wrócić do dobrej formy. Nie ma jednego dobrego lekarstwa na rotawirusy, ale odpowiednia reakcja pozwoli przejść je szybciej. Oczywiście im mniejsze dziecko, tym szybszej reakcji wymaga, dlatego każdy przypadek należy skonsultować z lekarzem. Z dzieckiem do szóstego miesiąca życia należy jak najszybciej pojechać do szpitala (maluch w tym wieku szybko się odwadnia, więc zwykle konieczna jest kroplówka). To samo trzeba zrobić, jeśli zaobserwujemy objawy odwodnienia u starszego dziecka. Można je łatwo rozpoznać – odwodnione dziecko jest blade, apatyczne i senne, ma zapadnięte i podkrążone oczy, spierzchnięte usta (mogą też mieć karminowy kolor) i mało siusia (młodsze dziecko ma suche pieluchy po trzech godzinach, starsze nie chce skorzystać z toalety po 6 godzinach od poprzedniej w niej wizyty). Jak postępować, aby wspomóc organizm w walce z rotawirusem? Przede wszystkim nawadniaj Silne wymioty i częste biegunki powodują, że ilość płynów w organizmie drastycznie spada. Należy więc regularnie dostarczać mu nowych. Nie oznacza to natomiast, że podajemy dużo płynu naraz. Najlepiej pić co 10 minut małe ilości wody lub letnią, słabą (kolor słomkowy) czarną, posłodzoną herbatę. Cukier nie jest dobrym składnikiem odżywczym i zazwyczaj w diecie dzieci staramy się go unikać, ale w tym konkretnym przypadku cukier, źródło skondensowanej energii, pomoże organizmowi w prawidłowym funkcjonowaniu. Herbata z kolei zawiera działające ściągająco, przeciwbakteryjnie i antyseptycznie garbniki, które leczą przewód pokarmowy i pomagają zwalczyć infekcję. Ponadto malec potrzebuje stałych dostaw energii z zewnątrz. Jest ona niezbędna by działał mózg, serce i inne ważne organy wewnętrzne. Jeśli jej nie dostanie, zacznie spalać własne zapasy energetyczne, czyli tłuszcze. A to z kolei prowadzi do powstania związków ketonowych, które powodują bóle brzucha i potęgują wymioty. Powstrzymaj się od podawania leków przeciwbiegunkowych Biegunka jest naturalnym procesem, którego zadaniem jest wydalenie wirusów z organizmu na zewnątrz. Tak więc próby tłumienia ich i zatrzymywania tylko zahamują ten proces i spowolnią wydostanie się wirusów. Co za tym idzie? Zarazki zostają w jelitach, gdzie kumulując się powodują jeszcze silniejsze skurcze i bóle brzucha. Przy zakażeniu rotawirusem ważne jest to, aby organizm jak najszybciej się oczyścił. Zastosuj lekkostrawną dietę Podczas trwania choroby wywołanej przez rotawirusy apetyt znacznie się obniża i spada chęć na jedzenie posiłków. W tym przypadku najlepiej jeść lekkostrawne dania. Tutaj dobrze sprawdzi się ugotowany ryż z dodatkiem jabłek, które też należy wcześniej ugotować, sucharki lub biszkopty. Ponieważ układ trawienny jest bardzo osłabiony gdy walczy z wirusami należy na czas trwania infekcji odstawić surowe warzywa i owoce. Produkty te zawierają fruktozę i oligosacharydy podrażniające jelita. Podczas trwania infekcji nie należy też dawać dziecku mleka (a także jogurtów, kefirów, twarożków itp.). Biegunka i wymioty uszkadzają bowiem mechanizm produkcji enzymów ułatwiających trawienie zawartej w mleku laktozy, co sprawia, że po ich zjedzeniu sensacje żołądkowo- jelitowe mogą się nasilić. Najlepiej w miarę powrotu do formy wprowadzać lekkostrawne ugotowane warzywa, pulpety na parze z drobiowego mięsa, przecierane zupy. Spróbuj leków homeopatycznych Naturalne leki homeopatyczne skracają czas choroby i łagodzą jej objawy, ale pod warunkiem, że są odpowiednio dobrane. Ich zaletą jest działanie, które w naturalny sposób wzmacnia siły obronne organizmu dziecka. W pierwszej fazie infekcji najskuteczniej zadziała Arsenicum album. Pomoże także działający przeciwwymiotnie lek Ipeca. Jeśli dziecko wymiotuje mocno, granulki podaje się często, w miarę poprawy coraz rzadziej. W drugiej fazie choroby, gdy pojawi się biegunka, warto włączyć lek Aloe. Jeżeli stolców jest dużo, np. kilkanaście na dobę, granulki podajemy po każdym wypróżnieniu. Jeśli biegunka jest silna i pojawią się bolesne parcia, dodatkowo można podać Podophyllum. Natomiast w przywróceniu sił organizmowi po przebytej chorobie pomoże preparat China rubra. Obniżaj wysoką gorączkę Wysoka temperatura u dziecka to taka, która przekracza 38 stopni. Jeśli gorączka utrzymuje się w granicach 38 stopni, to nie należy specjalnie z nią walczyć, ponieważ w tym przypadku jest ona sprzymierzeńcem organizmu w walce z wirusami. Natomiast każda temperatura powyżej tej jest sygnałem, że organizm jest mocno osłabiony i może powodować nieprzyjemne bóle głowy. Wtedy lepiej mu pomóc. Podaj probiotyki Podczas zakażenia rotawirusowego dobra opcją są probiotyki, które wspomagają odbudowę flory bakteryjnej przewodu pokarmowego i mogą się przyczynić do skrócenia czasu trwania biegunki. Warto pamiętać, aby dobrać je odpowiednio do wieku dziecka. Materiał powstał przy współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej PTHK
Przedszkole bardzo często kojarzy się przede wszystkim z potencjalną możliwością złapania przez naszego brzdąca kolejnej infekcji. Powszechnie słyszy się, że dziecko zaczęło chorować „jak tylko poszło do przedszkola…”. Czy faktycznie to właśnie przedszkole jest winne temu, że maluch stracił odporność?
Jak to jest z tą odpornością? W zasadzie jest zupełnie odwrotnie. Malec choruje nie dlatego, że stracił odporność, lecz dzięki przechorowaniu różnych infekcji jego układ odpornościowy ma dopiero szansę się ukształtować i zacząć funkcjonować prawidłowo. Aby układ immunologiczny właściwie reagował na obecność szkodliwych drobnoustrojów i je zwalczał, musi nauczyć się je rozpoznawać. W tym celu musi najpierw mieć z nimi kontakt. Taką możliwość dają między innymi choroby, w trakcie których do ciała dziecka dostają się rozmaite wirusy, bakterie i inne mikroby. Choroby są szansą na zetknięcie się organizmu malucha z różnymi antygenami (obce białka), co pozwala na wytworzenie przeciwciał i prawidłową odpowiedź immunologiczną. Dlatego schorzenia wieku dziecięcego nie świadczą o niskiej odporności malca, lecz są treningiem dla jego układu odpornościowego i naturalnym etapem rozwojowym. Ale dlaczego w przedszkolu…? To prawda, że przedszkolaki zdecydowanie częściej chorują niż starsze dzieci, lecz winne jest temu nie przedszkole samo w sobie, lecz szereg różnych czynników, które nakładają się na siebie akurat w tym czasie, gdy maluch wędruje do przedszkola. 1. Przyczyny związane z naturalnym rozwojem dziecka Największą zachorowalność u dzieci obserwuje się w okresie do 6 roku życia. Dziecko przychodzi na świat z nie w pełni jeszcze dojrzałym układem immunologicznym i w pierwszych latach swojego życia przeżywa najbardziej intensywny rozwój. W tym czasie musi zapoznać się z największą ilością zupełnie nowych czynników z otaczającego go świata. Czasem sobie z nimi poradzi, a czasem jest jeszcze zbyt słabe – wówczas choruje. Najczęściej łapie choroby pochodzenia wirusowego. Dolegliwości pojawiają się nagle i są gwałtowne, lecz równie szybko mijają. Proces adaptacji do warunków zewnętrznych nierzadko przebiega burzliwie i z dużą dynamiką. Takie są bowiem dzieci – aktywne, dynamiczne, energiczne. Choroby wieku dziecięcego stanowią zatem część normalnego procesu rozwojowego, a niestety przypadają one głównie na ten okres życia dziecka, w którym uczęszcza ono do przedszkola. 2. Przyczyny środowiskowe Przedszkole stanowi całkowicie nowe środowisko, do którego trafia nasza pociecha. Spotyka tam wiele dzieci z różnych środowisk, co sprzyja narażeniu na ogromną ilość bakterii i wirusów, z którymi wcześniej maluch nie miał styczności. Ponieważ układ odpornościowy jest wówczas w fazie rozwoju i kształtowania, nie zawsze jest on wystarczająco wydolny, aby zmierzyć się ze wszystkimi patogenami, które go atakują. Jeśli zarazki pokonają bariery ochronne organizmu, maluch zachoruje. Nie należy się jednak martwić, ponieważ to doskonała okazja, aby wzmocnić odporność i zyskać nowe doświadczenie immunologiczne. Na przyszłość dziecko będzie silniejsze i pokona intruza. Należy jednak czujnie obserwować dziecko i w razie przedłużającej się choroby i objawów nie ustępujących samoistnie po 1-2 dobach, skonsultować się koniecznie z lekarzem. 3. Przyczyny emocjonalne Zwróćmy jednak uwagę, że nie wszystkie przedszkolaki chorują tak samo. Niektóre dzieci łapią infekcje sporadycznie, podczas gdy inne – wręcz jedna za drugą. Uwarunkowania takie można przypisać czynnikom emocjonalnym, które są związane z pójściem do przedszkola. Niektóre dzieci są bardzo wrażliwe na wszelkie zmiany i negatywnie reagują na rozstanie z rodzicami. Opuszczając dom na kilka godzin (dla malucha to cała wieczność) tracą poczucie bezpieczeństwa i nie czują się pewnie na obcym gruncie. Nie każde dziecko łatwo odnajduje się w nowym środowisku i nawiązuje bez problemu kontakt z rówieśnikami. Czasem trudno dostosować się do grupy i do zasad, obowiązujących w przedszkolu. Do tego dochodzi tęsknota za mamą i niepewność: „Czy sobie poradzę? Czy mama po mnie przyjdzie? Czy inne dzieci mnie lubią?” itd. Czasem rodzą się konflikty między dziećmi, kłótnie, nieporozumienia, dokuczanie. Maluch nie umie dogadać się z innymi przedszkolakami albo nie lubi swojej pani… Czynnik emocjonalny potrafi spowodować silny spadek odporności i wówczas dziecko także zaczyna chorować. Problem się pogłębia, jeśli maluch bardzo nie lubi chodzić do przedszkola i zaczyna kojarzyć chorobę z możliwością pozostania w domu. Mogą wtedy pojawić się objawy psychosomatyczne, co oznacza, że stres osłabił system odpornościowy dziecka do tego stopnia, że czynniki patogenne dużo łatwiej pokonują jego bariery obronne i wywołują objawy chorobowe. 4. Przyczyny związane z odżywianiem dziecka Dieta przedszkolna często nie spełnia naszych oczekiwań. Przedszkolaki zajadają na śniadanie chrupki z mlekiem, piją słodkie kakao, na obiad dostają naleśniki z twarożkiem na słodko, a na podwieczorek drożdżówkę. Cukier, mleko i wyroby mączne są doskonałą pożywką dla bakterii, wirusów i grzybów. Szkodliwe drobnoustroje rozwijają się wtedy w najlepsze, a odporność naszej pociechy spada… Ponadto produkty mleczne oraz słodycze działają ochładzająco na organizm oraz zwiększają produkcję śluzu. Będą zatem nasilać wszelkie stany kataralne, zapalne i związane z wytwarzaniem wydzielin chorobowych. Co ważne, nadmiar cukru znacznie upośledza prawidłowe funkcje układu odpornościowego i zmniejsza zdolność organizmu do walki z mikrobami. 5. Przyczyny związane z pogodą Dzieci zaczynają przygodę z przedszkolem najczęściej jesienią, gdy pogoda zmienia się na bardziej chłodną, deszczową i wietrzną. Szybciej też robi się ciemno, zaczyna brakować słońca, potrzebujemy więcej energii, aby ogrzać organizm od środka i wzmocnić bariery ochronne przed zarazkami. Zewnętrzne czynniki atmosferyczne mają istotny wpływ na zdrowie i – jeśli są niekorzystne, mogą zwiększać możliwość ataku nieproszonych wirusów i bakterii. Jeśli dziecko przemoknie albo przemarznie, lub jeśli spoci się, a potem gwałtownie ochłodzi (rozepnie kurtkę, ściągnie szalik i czapkę), to czynniki patogenne łatwo wnikną do wnętrza ciała i spowodują pierwsze objawy przeziębienia. Jest to czas, w którym należy szczególnie zadbać o wzmocnienie odporności i właściwe zabezpieczenie malucha przed zimnem. Ma to duże znaczenie w przypadku przedszkolaków, które nierzadko same muszą się ubierać, gdy wychodzą na podwórko lub na spacer. Malec powinien więc wiedzieć, jak prawidłowo się ubrać, aby uchronić się przed zmarznięciem lub przegrzaniem i potencjalną infekcją. Czy zatem rezygnować z przedszkola, aby ustrzec brzdąca przed chorobami? Zdecydowanie nie. Nie rezygnujmy z przedszkola, jeśli naprawdę nie ma takiej potrzeby. Pełni ono ważną funkcję w rozwoju i wychowaniu dziecka. Aby jednak okres przedszkolny nie okazał się traumą dla naszej pociechy, a nam nie kojarzył się wyłącznie z chorobami i ciągłymi wizytami w gabinecie lekarskim, można zastosować kilka prostych metod: 1. Odpowiednia dieta Nawet gdy jadłospis przedszkolny nie budzi naszego zachwytu, możemy go w pewien sposób skompensować właściwym sposobem odżywiania malca w domu. To daje sporą szansę na wzmocnienie odporności i uchronienie dziecka przed zachorowaniem. Unikajmy w żywieniu przedszkolaka nadmiaru słodyczy, mleka i produktów mlecznych, bananów i owoców cytrusowych. Niekorzystny wpływ na jego zdrowie mają również produkty wysoko przetworzone, naszpikowane chemicznymi dodatkami, potrawy tłuste i jedzenie śmieciowe. Duży pożytek natomiast przyniosą posiłki ciepłe i gotowane, oparte o warzywa, kiszonki, ryż, kaszę jaglaną, płatki owsiane, łagodne przyprawy. Do picia można podawać herbatki ziołowe, soki owocowe (najlepiej naturalne i ekologiczne) i domowej roboty kompoty. 2. Odpowiedni sposób ubierania W okresie jesiennym, gdy pogoda bywa zmienna i kapryśna, należy ubierać malucha „na cebulkę”. Kilka warstw odzieży zapewni mu ochronę przed zimnem i wiatrem, a w razie gdy się zgrzeje, może zdjąć sweterek lub polar. Zbyt ciepłe ubranie dziecka także jest niewskazane, ponieważ naraża je na wyziębienie po spoceniu się. Strój musi być zawsze dopasowany do pogody. Jeśli pada deszcz, zabezpieczmy malca kurtką lub peleryną wodoodporną, na mróz i chłody niezbędne są cieplejsze ubrania. Pamiętajmy, aby chronić zwłaszcza głowę i stopy przed zimnem. Dlatego konieczna jest czapka oraz ciepłe i nieprzemakające buty. Przedszkolak powinien umieć sam się ubrać, ponieważ przy dużej grupie dzieci wychowawczyni nie zawsze jest w stanie skontrolować wszystkich i dopilnować czapek, szalików, zawiązanych butów i dobrze zapiętych kurtek. 3. Wzmacnianie odporności Wiedząc, że nasza pociecha w wieku przedszkolnym dopiero pracuje na swoją odporność, możemy jej w tym dopomóc. W tym czasie korzystnie jest włączyć do diety malucha produkty, które – ze względu na swój skład – będą pomagały w pracy układu odpornościowego. Ważne jest, aby dziecko jadło warzywa i owoce, zawierające sporo witamin i wiele innych związków, pozytywnie wpływających na odporność. W jego menu powinny się znaleźć kiszonki i kefir– źródło cennych bakterii probiotycznych oraz różne przyprawy i zioła o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbakteryjnym, np. kurkuma, czosnek, tymianek, imbir, które wystarczą nawet w niewielkich ilościach. Jeśli nie jesteśmy w stanie przekonać malca do zdrowej diety, trzeba mu podawać dostosowane do jego wieku i potrzeb suplementy z witaminami i probiotykami. 4. Leki homeopatyczne Zastosowanie u dzieci terapii homeopatycznej jest dobrym pomysłem, ponieważ leki te działają wielokierunkowo. Pomogą nie tylko w infekcjach, ale też poradzą sobie z problemami emocjonalnymi, które mogą pojawić się u naszego przedszkolaka. Najlepiej zastosować je już przy pierwszych objawach jakiejkolwiek infekcji. Gdy pojawi się pierwszy katar, z nosa leci wodnista i podrażniająca skórę wydzielina, a maluch ma szkliste oczy i ciepłe czoło, podać mu można lek Allium cepa. Jeśli zaś kicha raz za razem, ma dreszcze i gorączkę, wodnisty katar w ciągu dnia, a zapchany nos w nocy, wskazany będzie lek Nux vomica. Przy katarze gęstym, zielonym, silnie drażniącym i trudnym do usunięcia, gdy w nosku tworzą się nawet strupki, pomoc przyniesie lek Kalium bichromicum. Natomiast jeśli gęsta i zielona wydzielina nie ma charakteru podrażniającego, a dziecko lepiej czuje się na dworze lub przy otwartym oknie, zastosujemy lek Pulsatilla. Przy wysokiej temperaturze, która pojawia się nagle, często w nocy, gdy dziecko jest rozpalone, suche i woła o picie, możemy od razu podać lek Aconitum napellus. Gdy gorączka jest równie wysoka, a towarzyszą jej silne poty, zaczerwienienie i pobudzenie, ulgę przyniesie Belladonna. Temperatura narastająca stopniowo, osłabienie, ból ucha i suchy kaszel towarzyszący objawom, są wskazaniem do podania leku Ferrum phosphoricum. Gdy chcemy pomóc przedszkolakowi uporać się z zaburzeniami emocjonalnymi, należy udać się po poradę do homeopaty, który wśród wielu dostępnych leków homeopatycznych, dobierze ten najbardziej wskazany dla naszej pociechy. Pomocnym lekiem dla malucha, który silnie się denerwuje przed pójściem do przedszkola i już poprzedniego wieczoru jest zaniepokojony i nie może zasnąć, a dodatkowo ma problem z nawiązaniem kontaktów w nowym otoczeniu, jest Gelsemium sempervirens. Jeśli natomiast malec płacze rozpaczliwie przy rozstaniu z mamą, a potem skarży się na tęsknotę, lecz humor poprawia mu się jak tylko przyłączy się do wspólnej zabawy i jego uwaga zostanie odwrócona, jego troski ukoi lek Ignatia amara. Gdy zauważymy, że u dziecka pojawia się ból brzucha lub nawet biegunka spowodowana emocjami i napięciem nerwowym, a maluch jest dodatkowo pobudzony, zaniepokojony i nie może usiedzieć w jednym miejscu, pomoże mu lek Argentum nitricum. A jeśli przeciwnie – dziecko się wycofuje, jest nieśmiałe i niepewne siebie, ciężko odnajduje się w nowej grupie i trudno jest mu znaleźć sobie przyjaciela, jego lęki może przezwyciężyć lek Natrium muriaticum. Leki homeopatyczne, oprócz tego, że doprowadzają system nerwowy dziecka do równowagi, wzmacniają również jego układ odpornościowy. Pomagają zadbać o zdrowie zarówno fizyczne, jak i emocjonalne. Przynoszą ulgę nie tylko dzieciom, ale też rodzicom, którzy z zadowoleniem obserwują, jak ich zdrowa pociecha z radością wędruje do przedszkola. Materiał powstał przy współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej PTHK
O tym, jak oswoić szkolne lęki, rozmawiamy z dr Joanną Gzik, pediatrą.
- Dziecko boi się iść do szkoły. Kiedy wspominamy, że to już niedługo, płacze, albo mówi, że nigdzie nie pójdzie. Rodzice są czasem taką sytuacją zdziwieni, szczególnie jeśli do tej pory dziecko takich problemów nie sprawiało… Czy są jakieś sposoby na obniżenie tego lęku? - Jeśli mamy nasza pociecha zaczyna swoją przygodę ze szkołą to często przyczyna takiej reakcji dziecka jest lęk. Lęk przed nową sytuację, tym co nieznane, tym, że sobie nie poradzi, wreszcie lęk przed rozstaniem z mamą. Bardzo ważne jest w jaki sposób my sami rozmawiamy z dzieckiem o szkole lub opowiadamy o niej. Bo jeśli zdarza nam się powiedzieć np. „jak pójdziesz do szkoły skończy się to słodkie życie” albo „to będzie koniec laby i zacznie się praca i tak już do końca życia”, albo wspominamy przy nim własne szkolne traumy, to trudno się dziwić temu, że dziecko odczuwa potem lęk. Również jeśli mówimy dziecku „nie bój się”- to też dziecko podświadomie myśli” jeśli mama mówi abym się nie bał to znaczy, że jest czego się bać”. Wielu rodziców mówi takie rzeczy zupełnie nie mając świadomości, jaki to odnosi skutek. Jeśli chcemy, by dziecko miało do szkoły pozytywny stosunek, powinniśmy przedstawić ją jako coś atrakcyjnego, fajnego, ciekawą przygodę, super spędzony czas. Np. opowiadając dziecku, że w szkole będzie się śpiewało piosenki, rysowało, że nauczy się literek, że będzie miało miłą panią nauczycielkę, fajnych kolegów, itp. Opowiadajmy o wycieczkach do kina, do ZOO, zabawach na boisku szkolnym. Im więcej ciekawych rzeczy opowiemy tym strach staje się mniejszy, bo dziecko wie co będzie robiło w szkole i że nie takie to straszne, wręcz przeciwnie- bardzo ciekawe. Jeszcze w wakacje warto wybrać się z dzieckiem do jego nowej szkoły, obejrzeć budynek, boisko szkolne, pograć na nim w piłkę. Opowiedzmy o swoim przyjacielu ze szkolnej ławki, o swoich przygodach które spotkały nas w szkole. Dziecko oswaja się też ze szkołą, przygotowując przybory. Zadbajmy o to, wybierzmy wspólnie z maluchem ładny tornister, kredki, piórnik, przejrzyjmy razem nowe podręczniki. O każdej nadchodzącej w życiu dziecka zmianie warto mówić w sposób pozytywny. - To wystarczy, by maluch zaczął o szkole myśleć pozytywnie? - Nie zawsze – niektóre dzieci boją się pójścia do szkoły także dlatego, że nikogo w niej nie znają. Warto więc sprawdzić, czy do tej samej klasy nie będzie np. chodziło jakieś dziecko znane naszemu maluchowi z przedszkola. Albo z placu zabaw. Albo sąsiad z klatki obok. Warto się tym zainteresować i nawiązać kontakt z rodzicami takiego dziecka, by maluchy się poznały. I jednemu i drugiemu łatwiej będzie zaadaptować się w nowym środowisku, jeśli będą miały choć jedną „ bratnią duszę” w klasie. - A jeśli dziecko poszło do szkoły, poznało już nawet kilka osób, ale nadal codziennie rano marudzi albo nawet płacze, że chce zostać w domu? - Przyczyną takiej niechęci może być nieśmiałość, brak pewności siebie. Niektóre dzieci obawiają się, że nie poradzą sobie z nowymi obowiązkami. I stres z tą obawą związany rzeczywiście może się stać przyczyną takiego nieradzenia sobie. Warto dziecko obserwować i rozmawiać z nim o tym co miłego zdarzyło się dziś w szkole. Najczęściej wtedy powie też o tym co go niepokoi. Rozmawiać o tym, co się działo, jak dziecko się czuło w związku z nową sytuacją, co sprawiało mu trudność, jak mogło rozwiązać sytuacje dla niego kłopotliwe. Jeżeli stres utrzymuje się dłużej i dziecko sobie nie radzi – trzeba mu pomóc bo długotrwałe utrzymywanie się takiego stanu może być nie tylko przyczyną kłopotów w szkole, ale też różnego rodzaju dolegliwości np. bólów głowy czy brzucha. Trzeba więc zrobić wszystko, by pomóc dziecku poradzić sobie z trudna sytuacją. - Czy prócz rozmawiania z dzieckiem o jego problemach szkolnych możemy zrobić coś jeszcze? - Przy tego typu problemach dobre efekty przynosi również stosowanie leków homeopatycznych, które pomagają złagodzić objawy stresu. Na przykład, gdy przyczyną niepokoju, płaczu dziecka jest rozstanie z mamą nawet na kilka godzin, i z tego powodu dziecko nie chce zostać w szkole, pomocna jest Pulsatilla. Z kolei, gdy jest nadwrażliwe i nieśmiałe, w klasie boi się odezwać, na przerwach stoi z boku, to korzystne będzie podanie leku Ambra grisea. Przy silnym zdenerwowaniu np. przed egzaminem albo klasówką, zdenerwowaniu takim, że dziecko trzęsie się ze strachu, ma pustkę w głowie, a czasami często biega do toalety, aby zrobić siusiu pomoże lek o nazwie Gelsemium podawany przez kilka dni. Natomiast dzieciom, które na szkolny stres reagują zmiennością nastrojów – raz płaczą innym razem się śmieją, mogą nerwowo pokasływać, mają uczucie ściskania w gardle lub bóle brzucha, a jednocześnie łatwo poprawić im nastrój zajmując je czyś interesującym, pomóc może lek Ignatia amara. - Są także leki, które pomogą dzieciom, którym stres utrudnia osiąganie dobrych wyników w nauce? -Jeśli dziecko bardzo się denerwuje, to efektywność jego nauki jest gorsza. Słabo się skupia, myśli o tym że się boi, a nie o tym czego się uczy. Nie potrafi przekazać swojej wiedzy bo np. boi się odezwać, lub myśli że powie źle, ma uczucie pustki w głowie lub kompletny mętlik, chaos. Tak, na przykład dzieciom, które w sytuacjach trudnych są nadpobudliwe ruchowo, biegają, nie mogą usiedzieć na miejscu, czują natłok myśli, trudno się koncentrują, mówią dużo chaotycznie i często nie na temat, więc trudno im przekazać sensowny komunikat czy odpowiedzieć na pytanie nauczyciela, może pomóc Argentum nitricum. Z kolei Carcarea carbonica wskazana jest u dzieci powolnych, mało może na pierwszy rzut oka błyskotliwych, ale za to pracujących bardzo sumiennie i do końca, a do tego bardzo źle znoszących jakąkolwiek krytykę lub niepowodzenia. Wówczas dzieciaki te stają się smutne, zamknięte w sobie tracą wiarę we własne siły. Takie dzieci cierpią często z powodu braku poczucia własnej wartości, boją się złej oceny. Warto jednak pamiętać o tym, że leki nie rozwiązują wszystkich problemów. Czasem kłopot z adaptacją pojawia się, bo dziecko zwłaszcza trochę starsze, czuje się nie akceptowane w grupie, ma problemy w relacjach z rówieśnikami, czuje się gorsze z jakiegoś powodu, odrzucone. Jeśli nasza pomoc w rozwiązaniu trudnego problemu jest niewystarczająca, może warto skorzystać z pomocy psychologa lub pedagoga szkolnego. W skrajnie trudnych sytuacjach czasem nawet warto zmienić szkołę. W każdym razie najważniejsze jest aby rozmawiać z dzieckiem o tym, co go niepokoi, wyjaśniać, tłumaczyć, mieć dla niego czas wtedy kiedy chce z nami rozmawiać, a przede wszystkim zapewniać dziecko, że jest dla nas najważniejsze i że je kochamy, że może na nas liczyć i pomożemy mu zawsze kiedy będzie miało problem. To pomoże łatwiej przejść przez okres adaptacji. Kiedy dziecko odczuwa niepokój i nie ma z kim porozmawiać, zamyka się w sobie i wtedy żaden lek tego nie zmieni, nie naprawi relacji między dzieckiem i rodzicem. Artykuł powstał we współpracy z PTHK
Jak świadomie i bez lęku podejść do porodu?
Planując posiadanie potomstwa, nie myślimy jeszcze o samym porodzie. Obawy zaczynają się pojawiać pod koniec ciąży, gdy z niepokojem zastanawiamy się, jak to będzie. Wyjątkowym lękiem napawa nas zwłaszcza ból porodowy. Tymczasem niesłusznie. Warto wiedzieć, że ból ten jest wręcz niezbędny do prawidłowego przebiegu akcji porodowej.
Jaki jest sens i znaczenie bólu porodowego? Należy pamiętać, że poród jest naturalną i fizjologiczną czynnością i wszelkie doświadczenia z nim związane oraz towarzyszący ból są nie po to, aby przynieść kobiecie udrękę, lecz aby ułatwić to trudne zadanie, zarówno matce jak i dziecku. Ból ze swojej natury jest sygnałem, który mówi nam, że coś niedobrego się dzieje w naszym organizmie i należy na to zareagować. Nie inaczej jest z bólem porodowym, który jednakże nie oznacza czegoś złego, lecz informuje rodzącą jaką optymalną pozycję powinna przyjąć, aby akcja porodowa przebiegła bezpiecznie dla niej i dla dziecka. W czasie porodu dochodzi do silnego nacisku na stawy i nerwy krzyżowe kobiety, co może stanowić pewne ryzyko dla matki. Ból sprawia, że kobieta będzie podświadomie układać ciało tak, aby bolało jak najmniej. To przyniesie jej ulgę i dopasuje ciało do naturalnego rytmu porodu oraz sprawi, że maluch będzie mógł szybciej wydostać się z kanału rodnego. Kolejne ważne zadanie bólu porodowego jest związane z jego charakterem. Nie jest to bowiem ból ciągły i nieustanny, lecz okresowy, przychodzący falami. Fala bólu nadciąga wtedy, gdy jest najbardziej potrzebna. Takie rytmiczne przypływy bólu powodują, że w ciele rodzącej zaczynają wydzielać się hormony, niezbędne w czasie akcji porodowej. Należy do nich przede wszystkim oksytocyna, która powoduje skurcze mięśni macicy, ułatwia i przyspiesza przyjście dziecka na świat. Nie bez znaczenia są także endorfiny, które uwalniają się w organizmie pod wpływem stresu, lęku lub dużego wysiłku. Nazywane są hormonami szczęścia, ponieważ powodują stan błogości i radości oraz niwelują odczucie bólu To dzięki nim rodząca może doświadczyć szczęścia porodu, pomimo wysiłku i bólu. Wtedy bowiem do głosu dochodzi instynkt, stery przejmuje autonomiczny układ nerwowy i natura sama sprawia, że ciało automatycznie się rozluźnia, szyjka macicy rozwiera się w pełni i rodzi się nowe życie. Dlaczego oddychanie jest tak ważne? Najważniejsze w tym procesie jest dostrojenie się do naturalnego rytmu akcji porodowej. Jest to możliwe wówczas, gdy kobieta zaakceptuje ból i pozwoli swojemu ciału się odprężyć i dopasować do rytmu kolejnych skurczów. Dużą pomoc przynosi tu właściwa technika oddychania. Prawidłowy oddech zapewnia rozluźnienie i uelastycznienie mięśni, co pozwala na szybszą i bardziej efektywną akcję porodową. Poza tym, jeśli skupimy się na oddechu, nasza uwaga zostanie odciągnięta od bólu i wysiłku, który przestanie być tak dokuczliwy. Dlatego bardzo pomocna przed porodem jest praktyka jogi. Te umiarkowane ćwiczenia fizyczne połączone z właściwym oddychaniem i medytacją sprzyjają rozciągnięciu mięśni, poprawiają ogólną kondycję, uczą panowania nad własnym ciałem. Ponadto wyciszają umysł, polepszają koncentrację, ułatwiają odprężenie i przywracają spokój. Te wszystkie czynniki bardzo pomagają i przyspieszają wydanie na świat dziecka. Sprawiają, że rozwiązanie odbywa się w spokojny i naturalny sposób. Spokój w trakcie porodu jest bardzo potrzebny. Zdenerwowanie, panika, histeria czy paraliżujący lęk tylko zakłócają naturalny rytm narodzin. Rodzą niepotrzebny stres, powodują napięcie mięśni, niedotlenienie, wzrost nacisku na stawy i kości oraz zaburzenia w wydzielaniu potrzebnych hormonów. Pamiętajmy, że ból porodowy jest integralną i niezbędną częścią tego procesu. Tak zostało to "wymyślone" przez naturę i jeśli zaakceptujemy i uszanujemy te naturalne prawa, zwiększymy szanse na bezpieczny i szybki poród, który nie zostawi po sobie traumatycznych wspomnień. A o bólu zapomnimy w momencie, gdy przytulimy do piersi swoje nowo narodzone maleństwo. Jak właściwie przygotować się do naturalnego porodu? Oprócz wspomnianej powyżej praktyki jogi, która przygotuje mamę do porodu nie tylko pod względem fizycznym i kondycyjnym, lecz także mentalnym, warto już w czasie ciąży oraz przed samym rozwiązaniem sięgnąć po: naturalne leki homeopatyczne. Można je bez obaw stosować w każdej fazie ciąży, są bezpieczne zarówno dla mamy jak i dla malucha. Podobnie jak joga, pomogą ułatwić poród i złagodzą dolegliwości porodowe, ale też poradzą sobie skutecznie z lękiem i różnymi zaburzeniami emocjonalnymi, którym kobieta w ciąży łatwo ulega. Zapewnią potrzebny w tym czasie spokój i naturalną równowagę w organizmie. Na dolegliwości lękowe, związane z oczekiwaniem na nieprzyjemne wydarzenie najlepiej skutkuje lek Gelsemium sempervirens. Pomoże on w sytuacji, gdy silny niepokój wzmaga się z każdym dniem, powoduje bezsenność i zamartwianie się, drżenie wewnętrzne oraz paraliżujący, obezwładniający lęk przed zbliżającym się porodem i przekonanie, że "na pewno nie dam rady...". Natomiast lek Ignatia amara potrzebny jest kobiecie, która nie radzi sobie z huśtawką nastrojów i emocji. Raz bywa histeryczna i krzykliwa, innym razem płaczliwa i smutna, a następnie zgryźliwa i dokuczliwa. Hormony nie pozwalają jej zapanować nad sobą. Do tego dochodzi niepokój przed porodem i zbliżającymi się wyzwaniami macierzyństwa. Jeśli do tego przyszła mama skarży się na kluchę w gardle, zaburzenia pokarmowe, nadwrażliwość na przeciwności i silne zdenerwowanie, powinna sięgnąć po Ignatię. Czasem zmienność nastrojów może być wskazaniem do podania leku Pulsatilla. Kobieta bardzo martwi się tym, co ją czeka. Nie tylko poród przysparza jej troski, lecz już niepokoi się o dziecko i jego przyszłość. Potrzebuje ogromnego wsparcia i uwagi ze strony otoczenia, nieustannego pocieszania i przytulania, ciągłej troski i dowodów empatii. Pomimo tego szybko wpada w przygnębienie, łatwo płacze i wymaga stałej opieki i słów otuchy. Pulsatilla pomoże jej uregulować równowagę hormonalną i przywróci spokój i opanowanie. Ważnym lekiem dla ciężarnej jest Actaea racemosa. Może być ona stosowana w przypadku niepokoju i zaburzeń emocjonalnych, ale jest też ogromnie pomocna w czasie samego porodu. Przyniesie ulgę kobiecie, która jest nerwowa, poirytowana i nadpobudliwa, drażnią ją byle drobiazgi, a jednocześnie odczuwa lęk. Boi się choroby dziecka, narodzin, dopadają ją czarne myśli i nastroje depresyjne. Im bliżej rozwiązania, tym silniejsze obawy. Actaea racemosa będzie pomocna przy rozchwianiu emocjonalnym, ale warto też mieć ją przy sobie przed porodem. Razem z lekiem Caulophyllum thalictroides tworzą parę, która ułatwia i przyspiesza akcję porodową, uelastycznia i rozluźnia szyjkę macicy, reguluje siłę skurczów i zwiększa ich efektywność. Przed i po porodzie przyda się również lek Arnica montana. Wpływa on korzystnie na naczynia krwionośne, w związku z czym zmniejsza ryzyko nadmiernego krwawienia, krwotoku czy pękania naczyń. Ponadto wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwurazowe. Łagodzi uszkodzenia tkanek i ułatwia ich regenerację oraz gojenie się wszelkich ran poporodowych. Zapobiega urazom towarzyszącym akcji porodowej, a także pomaga w rekonwalescencji i wzmacnia osłabioną mamę. Jeśli natomiast poród nastąpił przez cesarskie cięcie lub gdy doszło do nacięcia krocza, lekiem, który ułatwi gojenie się rany i zasklepienie uszkodzonych tkanek jest Staphysagria. Przy wyborze odpowiedniego specyfiku poprośmy o radę fachowca – homeopatę, który pomoże dobrać lek najbardziej wskazany przy konkretnych dolegliwościach oraz doradzi jak i kiedy zastosować dany środek. Poród naturalny jest najbardziej korzystny dla dziecka Natura "zaprojektowała" takie, a nie inne przyjście na świat małego człowieka nie bez powodu. Naturalny poród zapewnia najwięcej korzyści, zarówno dla dziecka, jak i dla mamy. Przychodzące na świat dziecko jest całkowicie jałowe. W brzuchu matki przebywa w sterylnych, ciepłych i bezpiecznych wodach płodowych. Przechodząc przez kanał rodny, od razu ma bezpośredni kontakt z pożyteczną florą bakteryjną matki, która naturalnie zasiedla te okolice, a w czasie poprzedzającym poród namnaża się nawet w większej ilości niż normalnie. Rodząc naturalnie, zapewniamy malcowi dostęp do tych wszystkich dobroczynnych bakterii, które natychmiast zaczynają kolonizować przewód pokarmowy dziecka i stanowią najlepszą ochronę dla małego organizmu przed niekorzystnymi warunkami zewnętrznymi. Tak tworzy się flora jelitowa, bez której układ odpornościowy dziecka nie mógłby prawidłowo funkcjonować i się rozwijać. Poza tym, jeśli korzystne bakterie, pochodzące z dróg rodnych matki – głównie z rodzaju Lactobacillus, czyli pałeczki kwasu mlekowego – zasiedlają przewód pokarmowy dziecka, uniemożliwiają tym samym namnażanie się szczepów bakterii patogennych, czyli szkodliwych. Prawidłowa flora jelitowa od samego początku życia jest zatem podstawowym warunkiem dobrej odporności dziecka i równowagi w całym organizmie. Jest to więc najlepszy prezent, który możemy podarować naszemu maluszkowi na powitanie. Jeżeli wiemy, jak ważne jest dla dziecka naturalne przyjście na świat, znacznie łatwiej jest poradzić sobie z trudami porodu. Świadome przygotowanie się do porodu pomoże nam przyjąć cały jego przebieg z pełną akceptacją toczących się w naszym ciele procesów i z pozytywnym nastawieniem. Pamiętajmy, że dla dziecka przyjście na świat jest równie traumatycznym i trudnym doświadczeniem. Jeśli podążymy za naturą i dopasujemy się do fizjologicznych rytmów organizmu, ułatwimy narodziny dziecku i sobie. Jeśli uznamy ból za niezbędną składową akcji porodowej i zrozumiemy jego korzystny aspekt, poród będziemy traktować jako pozytywną część macierzyństwa, a nie bolesną i przykrą konieczność. Wypełnijmy zatem umysł dobrymi i radosnymi emocjami, a ciało odpowie na taki stan i ułatwi nam zadanie, w naturalny sposób wypełniając swoją rolę w przekazywaniu nowego życia. Artykuł powstał we współpracy z PTHK
Angina to ostre zapalenie migdałków i gardła. U najmłodszych często pojawia się nagle i daje gwałtowne, silne objawy. Warto wiedzieć, jak postępować w przypadku anginy u maluchów, ponieważ im szczególnie ciężko jest znieść jej dokuczliwe symptomy.
1. Jak objawia się angina? Angina najczęściej rozpoczyna się nieprzyjemnym uczuciem w gardle, dziecko zaczyna skarżyć się na drapanie, pieczenie i suchość, słyszymy, że chrząka i pokasłuje. Stan ten szybko przekształca się w silny ból gardła, utrudniający połykanie. Jest to wynikiem obrzęku, powiększenia i przekrwienia migdałków. Gardło jest zaczerwienione, a na szyi i pod żuchwą malucha wyczujemy wyraźnie powiększone węzły chłonne. Nic dziwnego zatem, że malec odmawia jedzenia, a nawet picia. Przełykanie powoduje podrażnienie i intensywny ból. Do tego z reguły rozwija się gorączka, u dzieci dochodzi ona często nawet do 39-40°C. Maluch nie ma apetytu, jest osłabiony, senny, ale też z powodu dolegliwości bólowych może być rozdrażniony, popłakuje i marudzi. 2. Czy konieczna jest konsultacja z lekarzem? Tak, jeśli podejrzewamy anginę należy niezwłocznie skierować się z dzieckiem na wizytę do pediatry. To lekarz powinien potwierdzić lub wykluczyć schorzenie, ponieważ z jednej strony – nie każdy ból gardła jest anginą, a z drugiej – nie zawsze objawy wskazują ewidentnie na to schorzenie i można je pomylić z inną chorobą. Czasem rodzic może podejrzewać zatrucie pokarmowe lub zakażenie rotawirusem, ponieważ jednymi z objawów anginy u małych dzieci mogą być luźne stolce ze śluzem oraz biegunka i ból brzucha. Niekiedy można ją pomylić ze zwykłym przeziębieniem lub grypą. Obraz gardła także może być mylący. Nie zawsze przy anginie występuje ropny nalot na migdałkach. Jeśli schorzenie ma podłoże wirusowe lub jest to sam początek choroby, nalotu nie zauważymy. Dlatego bezpieczniej będzie, jeśli malca obejrzy pediatra i postawi odpowiednią diagnozę oraz zaleci właściwe leczenie. 3. Czy angina zawsze wymaga podania antybiotyku? To przekonanie jest błędne, aczkolwiek bardzo rozpowszechnione. Prawdą jest, że anginę leczymy antybiotykiem tylko wtedy, jeśli została ona wywołana przez bakterie. Anginę powoduje najczęściej zakażenie bakteriami z grupy paciorkowców, rzadziej są to gronkowce lub inne szczepy. Wtedy konieczne jest włączenie do terapii odpowiedniego antybiotyku. Trzeba wiedzieć, że lek należy podawać do samego końca, nawet jeśli poprawa stanu zdrowia dziecka nastąpiła już po kilku dawkach. Inaczej bakterie odpowiedzialne za rozwój choroby uodpornią się na lekarstwo i w czasie kolejnej infekcji leczenie nie przyniesie efektów. Jeśli angina ma podłoże wirusowe lub grzybicze (co zdarza się rzadziej), podawanie antybiotyku mija się z celem. Antybiotyki nie działają na wirusy! 4. Czy anginą można się zarazić? Tak, jak najbardziej. Anginą zarażamy się drogą kropelkową, a więc przez dotyk, kaszel, kichanie, całowanie, a także przez używanie wspólnych naczyń, picie z jednego kubka czy korzystanie z jednego ręcznika. Warto o tym pamiętać, jeśli chorujący maluch ma rodzeństwo, które łatwo może się od niego zarazić. Jeśli choruje dorosły, trzeba zachować szczególną higienę, a najlepiej odseparować chorego od reszty rodziny, a zwłaszcza od małego dziecka. Karmiące matki boją się zarazić swoje maleństwo poprzez pokarm. Bez obaw – w mleku kobiecym nie ma bakterii, więc nie przedostaną się one do organizmu dziecka w ten sposób. Szkodliwe drobnoustroje bytują w gardle i mogą być przeniesione z matki na dziecko jedynie przez dotyk, jeśli nieopatrznie dostaną się przez ręce na pierś i potem do buzi malca. Dlatego trzeba zachować szczególną czystość i uważać w trakcie kontaktu dziecka z ciałem chorej mamy. 5. Czy dziecko może zachorować na anginę także latem? Na anginę najczęściej zapadamy jesienią i zimą oraz wczesną wiosną. Ale lato wcale nie oznacza braku możliwości zachorowania. Zwłaszcza w przypadku najmłodszych letnie anginy bywają dość częstą przypadłością. Wiąże się to z dużą różnicą temperatur. Latem jest gorąco na zewnątrz, co powoduje rozgrzanie ciała i silne rozszerzenie naczyń krwionośnych błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Rozgrzaniu sprzyja również duża aktywność dzieci o tej porze roku. Maluchy biegają, krzyczą, bawią się na słońcu, są rozgorączkowane, spocone i spragnione. Najprościej ochłodzić się kilkoma łykami lodowatego napoju prosto z lodówki lub szybkim zjedzeniem lodów. Tak potraktowane śluzówki reagują gwałtownym skurczem naczyń krwionośnych i silnym niedokrwieniem tego obszaru. To z kolei skutkuje obniżeniem odporności, nagłym wychłodzeniem gardła i migdałków i podatnością na atak bakterii. Angina gotowa. Aktywność układu odpornościowego spada i szkodliwe drobnoustroje zaczynają się namnażać w jamie ustnej. Mogą one pochodzić z zewnątrz, ale też mogą to być nasze „własne” bakterie, które normalnie bytują w gardle, lecz atakują tylko wtedy, gdy zawodzą mechanizmy obronne i organizm jest podatny na infekcję. Należy więc właśnie latem zwracać uwagę na to, po co sięgnie nasza pociecha, gdy wpada rozgorączkowana i spocona do domu, krzycząc: „Mamo, pić!!”. Dla gardła taki szok termiczny często kończy się niestety silnym zapaleniem. Tak skończyć się może również gwałtowna ekspozycja na klimatyzację. Nagłe ochłodzenie ciała, rozgrzanego upałem, po wejściu do zimnego pomieszczenia lub auta, tudzież wystawienie się bezpośrednio na lodowaty nawiew skierowany prosto w twarz lub na szyję, może skutkować takim samym rezultatem – przemarznięciem, wychłodzeniem i spadkiem odporności. A to pierwszy krok do anginy lub innej przypadłości. 6. Jak należy postępować przy anginie? Niezależnie od rodzaju anginy, oprócz antybiotyku (tylko przy chorobie bakteryjnej), można wdrożyć do terapii również inne metody, wspomagające leczenie i przynoszące ulgę w dolegliwościach. Przy gorączce oraz przy silnym bólu zastosujemy środki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe, dawkowane odpowiednio do wieku dziecka. Ważne jest również, aby podawać malcowi dużo płynów do picia, nawet jeśli protestuje, bo go boli przy przełykaniu. Najlepiej przygotować ciepłe lub letnie herbatki ziołowe – napary z mięty lub rumianku. Wywary gotowane z korzeniem lukrecji lub prawoślazu działają nawilżająco na suche gardło i przynoszą ulgę w bólu. Podobnie zadziała kompot z gruszek, lekko posłodzony miodem – nawilży i ukoi podrażnione śluzówki. Jeśli dziecko ma duże pragnienie i chce mu się pić, można podawać naturalne soki owocowe z czarnego bzu, czarnej porzeczki czy aronii. Zawierają one sporą ilość witaminy C, która znacząco wpływa na poprawę odporności. Jeśli chodzi o jedzenie, w czasie anginy podawajmy maluchom raczej posiłki w postaci płynnej lub półpłynnej. Niech będą to lekkie zupy warzywne, przeciery owocowe, rozgotowany ryż z jabłkami, jogurt z owocami czy różnego rodzaju kaszki. Ze względu na problemy z przełykaniem dzieci i tak nie będą chciały niczego innego. Unikajmy potraw gorących i ciężkostrawnych oraz wymagających gryzienia i połykania kęsów stałego pokarmu. 7. Czy dzieci mogą ssać tabletki na ból gardła? Tabletki do ssania na ból gardła można zastosować u starszych dzieci, które potrafią sobie z nimi poradzić. Jeśli starszaki potrafią też płukać gardło, przygotujmy im roztwór wody z solą (1 łyżeczka soli na szklankę ciepłej, przegotowanej wody) lub wywar z szałwii czy rumianku. Przyniesie to ulgę w bólu i złagodzi stan zapalny. Młodszym możemy zaaplikować psiknięcie do gardła preparatem w sprayu, działającym przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Dobrze, jeśli środki te są pochodzenia naturalnego, ziołowego, ponieważ te chemiczne z czasem silnie wysuszają śluzówki. Bezpieczne i skuteczne są specyfiki na bazie tymianku, szałwii, melisy, goździków, olejku z drzewa herbacianego. Maluchom lepiej nie dawać tabletek do ssania, ponieważ powoduje to ryzyko połknięcia całej tabletki i zakrztuszenia się. Najmłodsi nie potrafią jeszcze kontrolować wszystkich odruchów i najczęściej połykają lub gryzą to, co mają w buzi. 8. Czy przy anginie można stosować leki naturalne? Tak, nie ma żadnych przeciwwskazań do połączenia leczenia konwencjonalnego z naturalną terapią. U maluchów dobrze sprawdzą się zwłaszcza leki homeopatyczne, które są całkowicie bezpieczne w każdym wieku i, właściwie dobrane do potrzeb dziecka, mogą szybko przynieść ulgę w bólu i skrócić czas chorowania, a przy okazji wzmocnić odporność. Jeśli angina pojawiła się nagle, a objawy są silne i intensywne, malec wysoko gorączkuje, jest pobudzony, rozpalony, ma suchą i gorącą skórę oraz prosi o duże ilości wody do picia (najlepiej zimnej), lekiem wskazanym w tym stanie będzie Aconitum napellus. Stan taki pojawia się najczęściej po gwałtownym ochłodzeniu ciała, czyli na skutek klimatyzacji, kąpieli w zimnym basenie lub lodowatym morzu czy po szybkim zjedzeniu lodów. Jeśli po tym pojawią się powyższe objawy, podanie jak najszybciej leku Aconitum może nawet zapobiec rozwinięciu się poważniejszego schorzenia. Gdy zaś gorączka jest równie wysoka, ale maluch jest spocony i rozgrzany, pokasłuje sucho i skarży się na dotkliwy ból i drapanie w gardle, które jest mocno zaczerwienione i podrażnione – pomocnym lekiem będzie Belladonna. Głównym homeopatycznym lekiem stosowanym przy anginie jest Mercurius solubilis. Objawy wskazujące na wybór tego specyfiku, to: silny ból gardła, powiększone, bolesne i obrzmiałe migdałki z ropnym nalotem, gorączka i osłabienie. Dodatkowo poczujemy nieprzyjemny zapach z ust dziecka i zaobserwujemy obrzmiały język z odciśniętymi po bokach śladami zębów i ślady wyciekającej nocą śliny na poduszce. Jeżeli jednym z symptomów anginy jest ból gardła, promieniujący do ucha, pomocny będzie lek Phytolacca decandra. U dzieci dokładne określenie tego objawu często nie jest możliwe, ponieważ maluch nie umie sprecyzować umiejscowienia bólu, więc skarży się na ból gardła, szyi i uszu jednocześnie. Lek ten pomoże szybko złagodzić silny ból i zapobiegnie rozwojowi infekcji. Phytolacca jest skuteczna przy różnych stanach zapalnych śluzówek jamy ustnej, gardła, migdałków i ślinianek. 9. Czy jedzenie lodów pomaga przy anginie? Jest to kwestia indywidualna. Jedzenie lodów przy bólu gardła bywa kontrowersyjne. Jednak trzeba pamiętać, że angina jest stanem zapalnym, w którym dominuje rozgrzanie, opuchnięcie i gorąco. Dlatego często objawy takie są łagodzone przez miejscowe zimno, a dużą ulgę w bólu i obrzęku gardła przynosi właśnie zjedzenie lodów, wypicie zimnego płynu czy nawet ssanie kostek lodu! Jeśli jednak wydaje nam się to zbyt ryzykowne i boimy się pogorszenia stanu zdrowia dziecka, a ono ewidentnie dopomina się o zimną wodę lub lody, bo to przynosi ulgę w bólu, bezpiecznym sposobem będzie podanie maluchowi leku homeopatycznego Apis mellifica. Ma on zastosowanie w anginie właśnie wtedy, gdy poprawę przynosi zimno, a gardło jest jasnoczerwone, z powiększonymi i opuchniętymi migdałkami. 10. Czy trzeba się bać anginy? Angina z pewnością zaliczana jest do chorób, które muszą być właściwie zdiagnozowane i wyleczone do końca. Jest poważnym schorzeniem, wywoływanym najczęściej przez groźne bakterie i jeśli ją zaniedbamy, może zaistnieć ryzyko niebezpiecznych powikłań. Dotyczą one z reguły migdałków, uszu i zatok, ale mogą też wpłynąć na tak ważne narządy jak serce lub nerki, jak też spowodować bolesne zapalenie stawów. Powikłań tych unikniemy, jeśli choroba będzie leczona prawidłowo, pod kontrolą lekarza. Pamiętajmy, że nie można odstawiać antybiotyku zbyt wcześnie oraz, że można w leczeniu anginy zastosować różne metody terapeutyczne, które będą się nawzajem uzupełniać i wspierać. Artykuł powstał we współpracy z PTHK
Jak rozpoznać i jak leczyć zapalenie krtani u dziecka
Twoje dziecko zanosi się kaszlem, a ty zastanawiasz się czy po prostu podać mu syrop, czy może od razu jechać na pogotowie, bo to początek zapalenia krtani? Są sposoby, by to rozpoznać. Podpowiadamy, czym się kierować podejmując decyzję.
Konsultacja lek. med. Alina Małmyszko – Czapkowicz Krtań dziecka jest zbudowana inaczej niż ten sam organ u dorosłego. Jest węższa i bardziej miękka, a przez to bardziej podatna na obrzęki i skurcze. Dlatego to właśnie dzieci częściej zapadają na zapalenie krtani i dużo gwałtowniej je przechodzą. Objawy tej choroby mogą być dość gwałtowne i przerażają wielu rodziców. Świszczący oddech, szczekający kaszel U osoby dorosłej o zapaleniu krtani może świadczyć chrypka, ale u małego dziecka ta choroba objawia się inaczej. Przed wszystkim bardzo często nie poprzedzają jej żadne wcześniejsze objawy. Zapalenie krtani możesz podejrzewać wtedy, gdy charakterystyczne objawy tej choroby pojawią się nagle np. - co często się zdarza - w środku nocy. Dziecko które wieczorem wydawało się zdrowe, albo jedynie lekko przeziębione, wybudza się i zaczyna zanosić się suchym kaszlem. Ten krtaniowy kaszel jest bardzo łatwy do rozpoznania – mówi się o nim szczekający, bo rzeczywiście nieco przypomina szczekanie psa. Dodatkowym objawem są zwykle trudności w nabieraniu powietrza i świszczący oddech (tzw. stridor krtaniowy). Świszczący oddech i kaszel to efekty obrzęku i skurczu krtani spowodowanego stanem zapalnym błony śluzowej krtani. Chłodne powietrze jest jak lek Lekarze pediatrzy doradzają, by w razie wystąpienia takich objawów jak najszybciej otworzyć okno w pokoju dziecka. Chodzi zarówno o wpuszczenie do pomieszczenia świeżego i niewysuszonego ogrzewaniem powietrza, jak i o schłodzenie otoczenia. W tym celu można też z maluchem wyjść na balkon albo stanąć w oknie. Oczywiście nie należy zapominać o opatuleniu malucha kołderką czy kocem i o założeniu mu czapeczki, chłodne powietrze ma dotrzeć do układu oddechowego, a nie doprowadzić do wyziębienia organizmu Chłodne powietrze obkurczy obrzękniętą krtań, a dzięki temu dziecku będzie się łatwiej oddychało. Trzeba też dać dziecku coś do picia (np. letnią herbatkę z rumianku), żeby krtań nawilżyć. W przypadku zapalenia krtani trzeba zadbać poza obniżeniem temperatury o nawilżenie pomieszczenia, w którym dziecko przebywa. Pamiętajmy również o stosowaniu inhalacji z soli fizjologicznej. Można też zamknąć się z maluchem na 10 minut w łazience pełnej pary – wcześniej napuszczamy po prostu do wanny gorącej wody. I nie zapominamy o podawaniu dziecku dużej ilości płynów – przede wszystkim ziołowych herbatek takich jak napar z lipy czy imbiru z miodem. Bardzo dobre efekty przynosi także podanie leków naturalnych. Przy ostrym szczekającym kaszlu, podstawowymi środkami homeopatycznymi są preparaty Spongia tosta lub Sambuccus nigra. Warto też podać - Hepar sulfuris oraz Apis mellifica, który zmniejsza obrzęk krtani. Starszemu dziecku (powyżej 3 lat) wsuwamy granulki pod język. W przypadku młodszych trzeba je rozpuścić w wodzie i podać w formie płynnej. Gdy kaszel jest ostry, środki te trzeba aplikować z dużą częstotliwością. Kiedy objawy zaczynają ustępować, stopniowo wydłużamy odstępy między kolejnymi dawkami. A jeśli nic nie pomaga? Jeśli jednak mimo zastosowania wszystkich porad dziecko nadal ma kłopoty z oddychaniem, trzeba jak najszybciej wezwać pogotowie, albo jechać do szpitala na własną rękę. Nie należy z tym zwlekać szczególnie w sytuacji, gdy maluch nie tylko ma kaszel i świszczący oddech, ale na dodatek jest blady, apatyczny i niespokojny. Najprawdopodobniej, by zmniejszyć skurcz krtani konieczne będzie podanie leków sterydowych. Nie proś lekarza o antybiotyk Wielu rodziców w dobrej wierze i przekonaniu, że dzięki antybiotykowi uda się opanować gwałtowne objawy choroby, prosi lekarza, by przepisał tego typu lek. W przypadku zapalenia krtani zazwyczaj nie ma to sensu. Antybiotyk może być konieczny, jeśli zapalenie krtani ma podłoże bakteryjne (lekarz z pewnością to rozpozna), a najczęściej przyczyną tej choroby są wirusy. Choroby wirusowe organizm musi pokonać samodzielnie, choć oczywiście są sposoby, by mu w tym pomóc. Podawanie antybiotyków, co warto jeszcze raz powtórzyć, z pewnością do nich nie należy. Materiał powstał przy współpracy z Polskim Towarzystwem Homeopatii Klinicznej PTHK
Nie zabrali dziecka do szpitala, leczyli je naturalnie. Chłopiec zmarł
7-latek chorował na obustronne zapalenie uszu. Rodzice leczyli syna środkami homeopatycznymi. Gdy chłopiec stracił przytomność, było już za późno.
7-letni Francesco z Włoch zmarł w wyniku powikłań po zapaleniu ucha. Rodzice leczyli syna środkami homeopatycznymi. Rodzice i lekarz staną przed sądem Chłopiec trafił do szpitala 23 maja, był w stanie krytycznym. Po kilku dniach zmarł. Przez ponad 2 tygodnie leczono go wyłącznie metodami niekonwencjalnymi. Z każdym dniem stawał się coraz słabszy, gorączkował, jednak dopiero utrata przytomności skłoniła rodziców do zabrania syna do szpitala. Rodzice Francesca mieli troje dzieci. Od kilku lat leczył ich Massimiliano Mecozzi, specjalista w dziedzinie homeopatii. Dziadek chłopca przyznał w rozmowie z dziennikarzami, że Mecozzi straszył rodziców, że jeśli zgłoszą się z synem do szpitala, chłopiec zapadnie w śpiączkę i straci słuch. Zdaniem lekarzy, chłopiec mógłby wyzdrowieć, gdyby w porę podano mu antybiotyki. Rodzice byli jednak przeciwni antybiotykoterapii i szczepieniom. Obecnie toczy się śledztwo o nieumyślne spowodowanie śmierci. Homeopatia coraz popularniejsza To nie jedyny taki przypadek. Pisaliśmy o 19-miesięcznym Ezekielu, który zmarł z powodu zapalenia opon mózgowych. Rodzice nie zabrali go do szpitala i leczyli go wyłącznie naturalnymi metodami. Chociaż Ezekiel zmarł w 2012 roku, wyrok w sprawie zapadł dopiero w 2016 roku. Ojciec chłopca otrzymał 4 miesiące kary więzienia, a matka 3 miesiące aresztu domowego. Dodatkowo sąd nakazał rodzicom opublikować na Facebooku oświadczenie, że ich dziecko zmarło przez nieudzielenie należytej pomocy medycznej. Nie wiadomo, jak zakończy się sprawa 7-letniego Francesca. Czy według was rodzice chłopca powinni zostać ukarani? Zobacz także: Rodzice zmarłego dziecka muszą opublikować wyrok sądu na Facebooku! Źródło: tvp.info/rynekzdrowia.pl
Uwaga! Podajemy je dzieciom, a mogą działać jak trucizna!
Mają działanie lecznicze. Podajemy je dzieciom, chcąc im pomóc. Okazuje się jednak, że mogą działać jak trucizna! Lepiej sprawdźcie, czy nie macie ich w swoich szafkach, żeby się nie okazało, że zamiast pomóc, zaszkodzicie dziecku.
Olejki eteryczne, bo o nich mowa, są popularnym sposobem na różne dolegliwości dziecięce – od bólu brzucha przez katar i kaszel po odkażanie ran. W dzisiejszych czasach coraz chętniej sięgamy po naturalne metody leczenia, kupujemy ekologiczną żywność, staramy się unikać chemii w produktach, z którymi mają styczność nasze dzieci. I chociaż ten powrót do natury zasługuje na pochwałę, warto wiedzieć, że pozornie zdrowe produkty, które podajemy dzieciom w dobrej wierze, mogą im zaszkodzić. Tak właśnie jest w przypadku olejków eterycznych, które są coraz bardziej popularne wśród rodziców jako sposób na rozmaite dziecięce dolegliwości. Olejki wykorzystywane są w inhalacjach, nawilżaczach powietrza i wcierane bezpośrednio w skórę. Są również popularnym składnikiem środków homeopatycznych. Jak wynika z raportu amerykańskiego Centrum Toksykologicznego w Tennessee, w ciągu 4 lat – od 2011-2015 roku – podwoiła się liczba zatruć spowodowanych zastosowaniem olejków eterycznych. I to głównie wśród dzieci! Lekarze z Centrum Toksykologicznego przestrzegają, że olejki używane w aromaterapii i homeopatii mogą być szkodliwe po spożyciu, szczególnie dla dzieci. "Zatrucie olejkami eterycznymi u dzieci zachodzi najczęściej, kiedy podczas połykania lekarstwa zawierającego olejek, dziecko się zakrztusi i część trafia do płuc, powodując zapalenie płuc" - wyjaśnia dr Justin Loden z Centrum Toksykologicznego w Tennessee. - "Wystarczy mniej niż pół łyżeczki, żeby do tego doszło. To ryzyko dotyczy wszystkich eterycznych olejków" - przestrzega. Zatrucie olejkiem eterycznym może wystąpić nie tylko przy doustnym stosowaniu, ale również przy stosowaniu na skórę. Skóra dziecka jest cieńsza od skóry osoby dorosłej, dlatego łatwo o przedawkowanie – może wchłonąć zbyt dużą ilość olejku. Te olejki eteryczne mogą zaszkodzić dziecku Wśród najbardziej toksycznych dla dzieci olejków eterycznych wymienia się: kamforowy – stosowany w inhalacjach i do wcierania w skórę przy infekcjach górnych dróg oddechowych. Połknięty już po kilku minutach może spowodować silne drgawki. Toksyczne działanie na dzieci obserwuje się przy wcieraniu zbyt dużej ilości olejku w skórę – lub zbyt częste jego stosowanie. Nie wolno stosować olejku kamforowego u niemowląt i małych dzieci. goździkowy – działa antyseptycznie, przeciwgrzybicznie i antyseptycznie. Stosowany u dzieci może powodować dolegliwości układu pokarmowego, reakcje alergiczne. Nie zaleca się stosowania olejku goździkowego u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Nie stosować u niemowląt i małych dzieci. muszkatołowy – bardzo niebezpieczny, gdy użyty w zbyt dużej ilości – może powodować halucynacje, a nawet śpiączkę. lawendowy – stosowana najczęściej w kosmetykach do pielęgnacji ciała, bywa używana w leczeniach chorób skóry – np. jako krem do twarzy przy egzemie, jako środek łagodzący świąd. Działa antyseptycznie i używa się go do przyspieszania gojenia skóry. Uważa się, że lawenda może zaburzać gospodarkę hormonalną u dzieci, szczególnie chłopców i prowadzić do rozrostu gruczołów piersiowych. eukaliptusowy – używany głównie w infekcjach dróg oddechowych. Nie powinien być stosowany u niemowląt i małych dzieci. Może powodować problemy z oddychaniem oraz alergie kontaktowe. Spożywanie olejku eukaliptusowego może powodować nudności, biegunki i zaburzać metabolizm leków. Połknięcie może powodować drgawki. szałwiowy – działa antyseptycznie. Nawet mała ilość tego olejku może powodować drgawki u dzieci. tymiankowy – stosowany głównie w infekcjach dróg oddechowych. Może wywoływać reakcje alergiczne u dzieci. z drzewa herbacianego – najczęściej stosowany w bakteryjnych i grzybiczych zakażeniach skóry oraz w inhalacjach podczas infekcji górnych dróg oddechowych. Nie powinny go stosować kobiety w ciąży oraz karmiące piersią. Stosowany zewnętrznie, u dzieci może powodować podrażnienia skóry i reakcje alergiczne. Nigdy nie powinien być stosowany wewnętrznie w formie nierozcieńczonej. Powoduje biegunkę, wymioty, zaburzenia odporności, senność, zaburzenia równowagi, a w najcięższych przypadkach nawet śpiączkę. z mięty pieprzowej – używany m.in. w dolegliwościach układu pokarmowego i trawiennego. Nie powinien być stosowany na skórę dzieci poniżej 2 roku życia, zwłaszcza w okolicach nosa i ust. Może powodować bezdech. cynamonowy – stosowany m.in. w zakażeniach skóry i infekcjach dróg oddechowych. Silny alergen, podrażnia błony śluzowe i skórę, nie powinien być stosowany do inhalacji u dzieci poniżej 12 r.ż. Objawy przedawkowania olejków eterycznych u dziecka Olejek eteryczny może powodować szereg skutków ubocznych. Do najczęstszych należą: pobudzenie halucynacje drgawki oparzenia reakcje alergiczne problemy z oddychaniem niewydolność wątroby obrzęk mózgu śpiączka Pamiętajcie, że olejki eteryczne są składnikiem wielu preparatów złożonych, dlatego zachowajcie ostrożność w ich stosowaniu. Pamiętajcie, żeby zawsze trzymać je w miejscu niedostępnym dla dzieci! Zobacz też: Niebezpieczne rośliny - rosną prawie wszędzie. Tak je rozpoznasz Najlepsze sposoby na kaszel - bez syropu Zioła dla dziecka - czy są bezpieczne?
Niepokoi cię zachowanie dziecka albo jego wygląd? Sprawdź, co mogą oznaczać niepokojące objawy i dowiedz się, jak leczyć najczęstsze dziecięce dolegliwości. Tutaj szybko znajdziesz rozwiązania i wyjaśnienia najczęściej występujących problemów u niemowlęcia i małego dziecka. Najlepsi specjaliści współpracujący z „Mamo, To Ja” i „Twoim Dzieckiem” odpowiadają na pytania rodziców.