To imię dla dziewczynki to chyba żart. Noszą je tylko 2 Polki i nic dziwnego − kojarzy się z jesienną słotą i błotem
Większość z nas na dźwięk tego słowa od razu widzi oczami wyobraźni chłodny, deszczowy wieczór i ponure, listopadowe chmury. Okazuje się jednak, że dla dwóch rodzin w Polsce ta jesienna aura stała się inspiracją dla imienia córeczki.
W oficjalnych, państwowych rejestrach kryją się imiona tak unikalne, że aż trudno uwierzyć, że istnieją. Jednym z takich nieszablonowych przykładów jest specyficzne, roślinne imię, które noszą obecnie zaledwie dwie kobiety w Polsce. Choć ma ono w sobie mnóstwo surowego, górskiego klimatu i opowiada o pięknej przyrodzie, to w codziennym życiu budzi raczej bardzo konkretne, przyziemne skojarzenia z jesiennym chłodem, brzydką pogodą oraz listopadową słotą. Tą językową ciekawostką, o której większość z nas pewnie nigdy nie słyszała, jest imię Szarota. Na placach zabaw i w przedszkolach bez przerwy słyszy się te same, melodyjne i miękkie imiona, tymczasem rodzice dwóch żyjących w Polsce kobiet postanowili całkowicie pójść pod prąd. Wybranie dla dziewczynki imienia będącego nazwą dzikiej rośliny, która rośnie w trudnych warunkach, to odważny krok, wymagający od rodziców sporego dystansu do tego, co pomyślą inni. Samo brzmienie tego słowa jest dość twarde, przez co mocno różni się od współczesnych, słodkich imion dla małych dziewczynek. Statystyki pokazują jednak wyraźnie, że młodzi rodzice omijają tę propozycję szerokim łukiem. Fakt, że w kraju mamy tylko dwie Szaroty, udowadnia, że większość z nas woli jednak bezpieczniejsze opcje. To propozycja skrajnie niszowa, która od razu stawia dziecko w centrum uwagi i sprawia, że nikt nie przejdzie obok niego obojętnie. Skąd biorą się kontrowersje wokół Szaroty? Proste skojarzenia z polską pogodą Nawiązania do świata natury są u nas bardzo popularne i nikogo nie dziwią już dojrzałe Jagody, urocze Kaliny czy eleganckie Róże, które na stałe weszły do codziennego języka. Dlaczego więc akurat Szarota wywołuje takie zdziwienie i bywa traktowana jako dziwny kaprys? Cały problem tkwi w tym, jaki obrazek wyświetla się w głowie przeciętnego człowieka, kiedy słyszy to słowo, a nie ma pojęcia o botanice. Początek tego imienia podświadomie kojarzy się z szarością, nudą i brakiem słońca, czyli z pogodą, która w Polsce panuje przez sporą część roku. Zamiast pomyśleć o delikatnym, górskim kwiatuszku, który dumnie rośnie na skałach, ludzie od razu widzą chłodny, deszczowy wieczór, chmury oraz jesienną słotę i błoto. To jednoznaczne skojarzenie sprawia, że imię traci w oczach wielu osób swój lekki urok i staje się dla nich zbyt poważnym, a nawet trochę smutnym wyborem na całe życie. Tożsamość bliska naturze − czy rzadkie imię sprawdza się w dorosłym życiu? Dorastanie z tak unikalną wizytówką na pewno uczy dziecko pewności siebie i odporności na komentarze rówieśników już od najmłodszych lat. Choć w okresie niemowlęcym i przedszkolnym słodkie zdrobnienie Szarotka brzmi bardzo miękko i wdzięcznie, to rodzice muszą pamiętać, że dziecko kiedyś urośnie. Na szczęście dzisiejszy świat jest coraz bardziej otwarty na różnorodność i oryginalne imiona przestają być problemem w dorosłym życiu czy w budowaniu kariery zawodowej − stają się raczej ciekawym atutem i znakiem rozpoznawczym. Szarota to propozycja dla rodzin, które kochają naturę, cenią sobie oryginalność i chcą dać córce imię z nieoczywistą historią. Choć w szkolnym sekretariacie czy w urzędzie może ono wywołać chwilowe zdziwienie albo wspomnienie deszczowych dni, dla wielu osób będzie przede wszystkim symbolem wolności i odwagi do życia po swojemu, z dala od masowych, nudnych trendów. Zobacz też: Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Większość z nas na dźwięk tego słowa natychmiast wraca wspomnieniami do beztroskich wakacji, zapachu słońca i dłoni umorusanych fioletowym sokiem owocowym. Okazuje się, że ta leśna, letnia historia dla kilku rodzin w Polsce stała się inspiracją do stworzenia wyjątkowej tożsamości dla ich córek. Zobacz, o jakie roślinne imię chodzi i dlaczego nosi je w całym kraju zaledwie sześć Polek.
W pogoni za oryginalnością i chęcią wyróżnienia swojego dziecka z tłumu rodzice czasami odkrywają prawdziwe językowe perełki, o których większość z nas zapomniała. Oficjalne statystyki rejestrów państwowych co roku przynoszą zestawienia propozycji tak unikalnych, że na pierwszy rzut oka trudno w ogóle uwierzyć, że ktoś wpadł na tak nieszablonowy pomysł. W gąszczu tych językowych ciekawostek kryje się jedno niezwykle rzadkie, leśne imię, które w całym kraju nosi obecnie zaledwie sześć Polek. Choć z jednej strony brzmi ono niesamowicie poetycko i nawiązuje do dzikiego piękna otaczającej nas przyrody, z drugiej u wielu osób budzi natychmiastowe, bardzo żywe skojarzenia z wakacjami, zbieraniem owoców prosto z krzaka i brudnymi rękami umorusanymi fioletowym sokiem. Oryginalne imię dla dziewczynek − leśny sekret ukryty w oficjalnych statystykach Tym zagadkowym imieniem jest Jeżyna. W czasach, gdy na placach zabaw niepodzielnie królują Maje, Julie, Zuzanny czy powracające do łask tradycyjne Antoniny, rodzice Jeżyn postanowili całkowicie zerwać z ogólnie przyjętymi szablonami i podarować córkom tożsamość bliską naturze. Nadanie dziecku imienia pochodzącego od dziko rosnącego, leśnego krzewu to decyzja, która natychmiast wyróżnia dziewczynkę i sprawia, że nikt nie przejdzie obok niej obojętnie. Wibracja i brzmienie tego słowa bez wątpienia mają w sobie mnóstwo naturalnego uroku, świeżości i skojarzeń z ciepłym, pachnącym słońcem latem. Jednak urzędowe statystyki Ministerstwa Cyfryzacji pokazują czarno na białym, że Polacy wciąż podchodzą do tej botanicznej propozycji z ogromną rezerwą. Fakt, że w tak dużym kraju jak nasz żyje zaledwie sześć osób noszących to imię, dobitnie świadczy o tym, jak rzadki i nietypowy jest to wybór. Dla jednych będzie to przejaw niesamowitej kreatywności rodziców, dla innych − odważna decyzja, która rzuca wyzwanie klasycznym trendom. Jeżyna: nietypowe imię i letnie skojarzenia Inspiracje czerpane bezpośrednio z flory i fauny nie są w polskiej tradycji niczym nowym − od lat nikogo nie dziwią przecież popularne Jagody, urocze Kaliny, dostojne Malwiny czy subtelne Róże. Dlaczego więc akurat Jeżyna spotyka się z tak dużym zaskoczeniem i bywa traktowana jako językowy eksperyment? Być może chodzi o skojarzenia, które natychmiast przenoszą nas do wspomnień z dzieciństwa. Większość z nas na hasło „jeżyna” widzi przecież gęste zarośla, letnie słońce i ten charakterystyczny, intensywnie fioletowy sok, którym niemal każde dziecko brudzi sobie dłonie i ubrania podczas wakacyjnych wypraw do lasu. To naturalne, ciepłe skojarzenie sprawia jednak, że imię ma w sobie ogromny ładunek autentyczności i swobody. Wychowanie córki o tak unikalnym imieniu bez wątpienia uczy ją od najmłodszych lat pewności siebie i poczucia własnej wyjątkowości. Jeżyna to propozycja dla osób, które kochają naturę, cenią sobie oryginalność i chcą dać córce imię, które opowiada piękną, letnią historię. Choć na szkolnym korytarzu czy w urzędowych okienkach może ono wywoływać zaskoczenie, dla wielu osób będzie przede wszystkim symbolem wolności i odwagi do życia po swojemu. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Oto ranking najpopularniejszych imion w Polsce. Sprawdź, czy Twoje imię jest na liście
Czy wiesz, że ponad milion Polek nosi to samo imię? A najpopularniejsze męskie imię ma w Polsce prawie 700 tysięcy mężczyzn. Dane z rejestru PESEL pokazują, które imiona od dekad cieszą się największą popularnością. Sprawdź, czy Twoje znalazło się w czołówce.
Moda na imiona zmienia się z każdym pokoleniem, ale niektóre wybory rodziców okazały się ponadczasowe. Choć dziś na porodówkach królują Nikodem, Antoni, Zofia czy Maja, wśród wszystkich żyjących mieszkańców Polski nadal dominują klasyczne imiona nadawane kilkadziesiąt lat temu. Najpopularniejsze imiona żeńskie w Polsce Jeśli masz na imię Anna, należysz do naprawdę licznego grona. Według danych rejestru PESEL to właśnie Anna jest najczęściej spotykanym imieniem w Polsce. Nosi je ponad 1,06 mln kobiet. Oto 10 najpopularniejszych imion żeńskich: Anna – 1 063 756 Katarzyna – 602 473 Małgorzata – 572 065 Maria – 566 955 Agnieszka – 544 965 Ewa – 469 820 Barbara – 467 694 Magdalena – 434 117 Elżbieta – 404 678 Joanna – 401 859 W pierwszej dziesiątce dominują imiona, które święciły triumfy w latach 60., 70. i 80. XX wieku. Są klasyczne, dobrze znane i od pokoleń obecne w niemal każdej polskiej rodzinie. Najpopularniejsze imiona męskie w Polsce Wśród mężczyzn od lat króluje Piotr. To właśnie to imię nosi najwięcej żyjących Polaków. Tuż za nim znalazły się Krzysztof i Tomasz – imiona, które przez wiele lat były jednymi z najczęściej nadawanych chłopcom. Ranking 10 najpopularniejszych imion męskich wygląda następująco: Piotr – 682 516 Krzysztof – 631 898 Tomasz – 533 221 Andrzej – 513 750 Paweł – 502 074 Michał – 492 334 Jan – 462 516 Marcin – 447 274 Jakub – 433 696 Adam – 400 577 Choć dziś wielu rodziców wybiera dla synów Nikodema, Antoniego czy Leona, to minie jeszcze wiele lat, zanim nowe pokolenie zdoła wyprzedzić Piotrów, Krzysztofów czy Tomaszów w ogólnopolskim zestawieniu. Dlaczego ten ranking wygląda inaczej niż lista najpopularniejszych imion dla noworodków? To pytanie zadaje sobie wiele osób. Odpowiedź jest prosta – ranking rejestru PESEL obejmuje wszystkich żyjących mieszkańców Polski, a nie tylko dzieci urodzone w ostatnim roku. Dlatego na czele znajdują się imiona, które były niezwykle modne kilkadziesiąt lat temu. W latach 70. i 80. rodzice najchętniej wybierali Annę, Katarzynę, Piotra czy Krzysztofa. Dziś moda wygląda zupełnie inaczej – na porodówkach dominują Nikodem, Antoni, Jan, Zofia, Maja czy Zuzanna. To pokazuje, jak bardzo zmieniają się trendy. Jedne imiona wracają do łask po wielu latach, inne niemal całkowicie znikają z rankingów. Jedno pozostaje jednak niezmienne – klasyczne imiona wciąż stanowią wizytówkę całych pokoleń Polaków i jeszcze długo nie oddadzą swoich miejsc w rejestrze PESEL. Zobacz także: Dostała osobliwe imię po babci. „Córka wraca do domu z płaczem. Dzieci ją przezywają, bo nie wiedzą, jak je wymówić” Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Dostała osobliwe imię po babci. „Córka wraca do domu z płaczem. Dzieci ją przezywają, bo nie wiedzą, jak je wymówić”
„Jeszcze kilka miesięcy temu, kiedy ktoś pytał córkę o imię, odpowiadała z dumą. Dziś spuszcza wzrok i mówi je tak cicho, że ledwo można usłyszeć. Kiedy zapytałam, dlaczego to robi, odpowiedziała, że wtedy jest mniejsza szansa, że ktoś zacznie się śmiać. Nigdy nie przypuszczałam, że usłyszę coś takiego od własnego dziecka” – pisze nasza czytelniczka.
Są imiona, które co roku trafiają na szczyty rankingów, i takie, które spotyka się niezwykle rzadko. Nasza czytelniczka świadomie wybrała to drugie rozwiązanie. Chciała, by córka nosiła imię wyjątkowe i pełne rodzinnej historii. Dziś przyznaje, że choć postąpiłaby tak samo, coraz częściej zastanawia się, czy przewidziała wszystkie jego konsekwencje. „Nie wybrałam tego imienia dla oryginalności” Moja córka ma sześć lat i ma na imię Eulalia. To nie był kaprys ani chęć wyróżnienia się za wszelką cenę. Dałam jej to imię po mojej prababci, która była niezwykle ciepłą, dobrą i mądrą kobietą. Dorastałam przy niej i do dziś uważam, że wiele zawdzięczam właśnie jej. Kiedy zaszłam w ciążę, wiedziałam, że jeśli urodzi się dziewczynka, będzie nosić jej imię. Nie przejmowałam się tym, że jest rzadkie albo niemodne. Wydawało mi się wręcz, że kiedy córka dorośnie, będzie dumna z tego, że ma imię z historią i że nie jest jedną z kilku dziewczynek o tym samym imieniu w grupie. „Dzieci nie potrafią go wymówić” Problemy zaczęły się niedługo po rozpoczęciu przedszkola. Dzieci próbowały powtarzać imię córki, ale często je przekręcały. Zamiast Eulalii wołały na nią „Ulala”, „Lala”, „Ala”, a z czasem zaczęły robić to specjalnie, bo wywoływało to śmiech całej grupy. Na początku córka próbowała je poprawiać, ale szybko zrozumiała, że to nic nie daje. Coraz częściej wracała do domu smutna i mówiła, że wolałaby mieć zwykłe imię, takie jak jej koleżanki. Pewnego dnia usłyszałam od niej pytanie, którego chyba żaden rodzic nie chciałby usłyszeć: „Mamo, mogę mówić wszystkim, że mam na imię Ala?”. „Poczułam, jakby ktoś ścisnął mnie za serce” Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Patrzyłam na moje dziecko i miałam wrażenie, że przeprasza mnie za własne imię, choć przecież nie zrobiło nic złego. W jednej chwili wróciły do mnie wszystkie rozmowy z rodziną, kiedy słyszałam, że Eulalia jest zbyt staroświecka i że córka kiedyś będzie miała przez nią pod górkę. Nie żałuję, że wybrałam właśnie to imię. Żałuję tylko, że świat bywa tak mało wyrozumiały wobec tego, co inne. Dzieci nie rodzą się z przekonaniem, że z czyjegoś imienia należy się śmiać. One uczą się tego od otoczenia, a później powielają zachowania, których nikt w porę nie zatrzymał. „Chcę, żeby kiedyś była z niego dumna” Dzisiaj dużo rozmawiam z córką o tym, że wyjątkowość nie jest wadą. Opowiadam jej o prababci, pokazuję stare zdjęcia i tłumaczę, dlaczego właśnie to imię było dla mnie tak ważne. Widzę, że słucha z zainteresowaniem, ale wiem też, że żadne moje słowa nie wymażą przykrości, których doświadcza w przedszkolu. Mam nadzieję, że kiedyś spojrzy na swoje imię zupełnie inaczej. Chciałabym, żeby kojarzyło jej się z rodziną, siłą i piękną historią, a nie z łzami, z którymi dziś wraca do domu. Wierzę, że przyjdzie taki moment, choć jako mama bardzo chciałabym, żeby nie musiała na niego tak długo czekać. Komentarz redakcji Imię Eulalia wywodzi się z języka greckiego. Powstało od słów oznaczających „dobrze mówić” lub „pięknie przemawiać”, dlatego najczęściej tłumaczy się je jako „dobrze mówiąca”, „elokwentna” lub „pięknie się wypowiadająca”. To imię o wielowiekowej tradycji, znane już w czasach wczesnego chrześcijaństwa, choć dziś należy do jednych z najrzadziej nadawanych w Polsce. Z danych rejestru PESEL wynika, że obecnie imię Eulalia nosi 1179 kobiet, a w 2025 roku otrzymały je zaledwie cztery dziewczynki. Dla wielu rodziców to piękne, oryginalne imię z historią, jednak warto pamiętać, że dzieci z nietypowymi imionami mogą częściej spotykać się z pytaniami, przekręcaniem ich imion czy żartami ze strony rówieśników. W takich sytuacjach ogromne znaczenie ma reakcja dorosłych, którzy powinni uczyć dzieci szacunku do odmienności i pokazywać, że czyjeś imię nigdy nie powinno być powodem do wyśmiewania. Zobacz także: W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak
To imię jest tak rzadkie, że w Polsce noszą je tylko 3 osoby. Ma 2 litery i spodoba się fanom „Odysei”
Dwie litery, tysiące lat historii i zaledwie trzy osoby noszące je w Polsce. Trudno o bardziej oryginalne imię. Choć większość z nas nigdy nie spotkała osoby o tym imieniu, jego korzenie sięgają starożytnej Grecji i jednej z najsłynniejszych opowieści świata.
W czasach, gdy rodzice szukają krótkich, nietuzinkowych imion, Io mogłoby wydawać się idealnym kandydatem. Jest proste, łatwe do zapamiętania i pełne symboliki. Dlaczego więc niemal nikt nie decyduje się nadać go dziecku? Io – jedno z najkrótszych i najrzadszych imion w Polsce Polskie rankingi najpopularniejszych imion zdominowały Nikodemy, Antoniowie, Zofie czy Zuzanny. Na ich tle Io wygląda jak prawdziwy biały kruk. Według danych rejestru PESEL noszą je zaledwie trzy osoby. To sprawia, że jest jednym z najrzadszych imion występujących w Polsce. Większość ludzi nigdy nie usłyszy go w przedszkolu, szkole czy miejscu pracy. Nic dziwnego – składa się z zaledwie dwóch liter, co samo w sobie czyni je wyjątkowym. Choć wielu osobom może wydawać się nowoczesnym lub wręcz wymyślonym imieniem, jego historia liczy kilka tysięcy lat. Znaczenie i pochodzenie imienia Io Io wywodzi się z mitologii greckiej. Była córką boga rzecznego Inachosa i kapłanką Hery. Według mitu Zeus zakochał się w pięknej Io, a chcąc ukryć romans przed zazdrosną Herą, zamienił ją w białą jałówkę. To jednak nie zakończyło jej cierpień. Hera szybko odkryła podstęp i zesłała na Io bąka, który zmuszał ją do nieustannej wędrówki po świecie. Jej losy należą do najbardziej znanych opowieści greckiej mitologii. Wędrówka Io prowadziła przez Europę, Azję i Egipt, gdzie – według mitu – odzyskała ludzką postać. Stała się również przodkinią wielu greckich bohaterów. Choć nie jest bohaterką „Odysei”, osoby interesujące się twórczością Homera i mitologią grecką doskonale znają jej historię. To właśnie dlatego Io może spodobać się miłośnikom starożytności i antycznych opowieści. Dlaczego rodzice prawie go nie wybierają? Io ma wiele zalet. Jest krótkie, łatwe do zapisania i praktycznie nie da się go przekręcić. W dodatku brzmi bardzo nowocześnie, mimo że powstało tysiące lat temu. Być może właśnie ta niezwykła krótkość sprawia jednak, że wielu rodziców podchodzi do niego z rezerwą. Dwie litery mogą wydawać się zbyt nietypowe, a część osób nie wie nawet, jak poprawnie je wymówić. Nie pomaga też fakt, że w Polsce imię to jest niemal nieznane i nie funkcjonuje w codziennym użyciu. Mimo to Io ma w sobie coś, czego brakuje wielu współczesnym imionom – jest naprawdę niepowtarzalne. W świecie, w którym na placach zabaw spotykamy po kilku Antków, Janków czy Zosiach, osoba nosząca imię Io z pewnością nie zginęłaby w tłumie. Być może właśnie dlatego za kilka lat stanie się kolejnym zapomnianym imieniem, które rodzice odkryją na nowo. Historia pokazuje, że moda na imiona potrafi zataczać zaskakujące koło. Czytaj także: Każdy z nas zna osobę o tym imieniu. Jest drętwe i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie je nadają W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
To imię brzmi jak wymysł nowobogackich, a znane było już w starożytności. Oznacza „porządek”
Brzmi nowocześnie, egzotycznie, a dla niektórych wręcz jak wymyślone. Tymczasem to jedno z najstarszych imion, jakie przetrwały do naszych czasów. Co więcej, jego znaczenie jest wyjątkowo piękne i od wieków kojarzy się z harmonią oraz ładem.
Niektóre imiona wracają do łask po wielu latach. Rodzice szukają dziś oryginalnych, ale jednocześnie zakorzenionych w historii. Właśnie dlatego coraz częściej można usłyszeć imię Kosma. Choć kończy się na literę „a”, w Polsce od wieków jest imieniem męskim. Skąd się wzięło i co oznacza? Znaczenie i pochodzenie imienia Kosma Kosma wywodzi się z greckiego imienia Kosmas, które z kolei pochodzi od słowa kosmos. Dziś większości osób kojarzy się ono przede wszystkim z wszechświatem, jednak w starożytnej Grecji miało nieco inne znaczenie. Oznaczało przede wszystkim „porządek”, „ład”, „harmonię” oraz „dobry układ rzeczy”. Dopiero później tym samym słowem zaczęto określać uporządkowany wszechświat. To właśnie dlatego imię Kosma można interpretować jako „człowieka wprowadzającego porządek”, „tego, który ceni harmonię” albo po prostu „uporządkowanego”. Jest krótkie, charakterystyczne i wyróżnia się na tle najpopularniejszych polskich imion. Jednocześnie wielu rodziców zwraca uwagę na jego miękkie brzmienie. Niektórych zaskakuje także końcówka „-a”, która w języku polskim zwykle występuje w imionach żeńskich. Kosma należy jednak do niewielkiej grupy męskich imion zakończonych właśnie tą literą – podobnie jak Barnaba, Bonawentura czy Kuba. Historia i popularność imienia Kosma w Polsce Choć dziś wiele osób uważa Kosmę za nowoczesny wynalazek, imię ma historię liczącą ponad dwa tysiące lat. Było znane już w starożytności, a do jego rozpowszechnienia przyczynili się święci Kosma i Damian – bracia, którzy według tradycji byli lekarzami i bezinteresownie pomagali chorym. W Kościele katolickim są patronami lekarzy, farmaceutów i osób wykonujących zawody medyczne. W Polsce przez długie lata Kosma należał do imion rzadko spotykanych. Dopiero w ostatnich kilkunastu latach zaczął stopniowo zyskiwać na popularności. Rodzice coraz częściej wybierają krótkie, oryginalne imiona o klasycznym rodowodzie, a Kosma idealnie wpisuje się w ten trend. Jest nietuzinkowy, ale jednocześnie ma długą historię i dobrze udokumentowane pochodzenie. Dzięki temu wyróżnia się bez wrażenia przesadnej ekstrawagancji. Ciekawostki o imieniu Kosma Jedną z największych ciekawostek jest to, że słowo „kosmos”, od którego pochodzi imię, pierwotnie nie oznaczało przestrzeni pełnej gwiazd. Dla starożytnych Greków najważniejszy był właśnie porządek i harmonia, a wszechświat nazwano „kosmosem”, ponieważ postrzegano go jako doskonale uporządkowaną całość. Kosma należy również do grona męskich imion, które często bywają mylnie uznawane za żeńskie ze względu na końcówkę „-a”. Mimo to od wieków funkcjonuje jako imię męskie i nie budzi wątpliwości w rejestrach stanu cywilnego. Choć nadal nie jest tak popularny jak Antoni, Jan czy Nikodem, z roku na rok wybiera go coraz więcej rodziców. Wielu z nich szuka imienia krótkiego, łatwego do zapamiętania i wyróżniającego się, ale jednocześnie zakorzenionego w historii. Kosma doskonale spełnia wszystkie te warunki. Łączy starożytne pochodzenie z nowoczesnym brzmieniem, a jego znaczenie – „porządek”, „ład” i „harmonia” – sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Zobacz także: Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii Córka Michała Wiśniewskiego ma imię, które oznacza&#8230; „bób”. Nic dziwnego, że nosi je mniej niż 100 kobiet
Każdy z nas zna osobę o tym imieniu. Jest drętwe i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie je nadają
To imię nosi ponad milion Polek. Choć jego historia sięga czasów biblijnych, dla wielu stało się symbolem przewidywalności. Mimo to wciąż nie brakuje rodziców, którzy wybierają je dla swoich córek.
Dla jednych to ponadczasowa klasyka. Dla innych – imię tak powszechne, że straciło już swój wyjątkowy charakter. W końcu imię Anna to najbardziej rozpowszechnione kobiece imię w Polsce. W rejestrze PESEL figuruje ponad 1 063 756 Ann. To liczba, która robi wrażenie. Oznacza, że niemal każdy z nas ma w rodzinie, wśród znajomych albo współpracowników jakąś Annę. Przez dziesięciolecia imię to było synonimem dobrego, bezpiecznego wyboru. Rodzice cenili je za prostotę, elegancję i uniwersalność. Dlaczego imię Anna od pokoleń nie wychodzi z mody? Niektóre imiona są modne przez kilka lat, a później odchodzą w zapomnienie. Anna jest wyjątkiem. Od pokoleń utrzymuje się w ścisłej czołówce i dziś pozostaje najczęściej spotykanym żeńskim imieniem w Polsce. Coraz częściej słychać jednak głosy, że właśnie ta wszechobecność stała się jego największym problemem. Wiele osób uważa, że Anna przestała się wyróżniać. Stała się imieniem tak dobrze znanym, że dla części przyszłych rodziców wydaje się po prostu zbyt przewidywalna. Mimo to, jak podaje Ministerstwo Cyfryzacji, w 2025 roku imię Anna nadano aż 1147 razy. Fenomen Anny trudno porównać z jakimkolwiek innym imieniem. Przez dziesiątki lat trafiała do dziewczynek niezależnie od zmieniających się trendów. Nie przeszkodziły jej ani kolejne fale zachwytu Juliami, Zofiami czy Majami. Powód jest prosty. Anna należy do tych imion, które pasują niemal do każdego nazwiska, są łatwe do wymówienia w wielu językach i od razu budzą skojarzenia z klasyką. To wybór bezpieczny – trudno wyobrazić sobie sytuację, w której brzmiałby niepoważnie czy wyszedł z użycia. Jednocześnie właśnie ta zachowawczość sprawia, że część rodziców rezygnuje z niego już na starcie. Coraz częściej chcą, by imię ich dziecka było jedyne w grupie przedszkolnej, a nie kolejnym powtórzeniem znanego od pokoleń schematu. Znaczenie i pochodzenie imienia Anna Popularność Anny nie jest przypadkowa. To jedno z najstarszych imion używanych do dziś. Wywodzi się z języka hebrajskiego od słowa Channah, które oznacza „łaskę”, „wdzięk” lub „pełną łaski”. Do Europy trafiło dzięki tradycji biblijnej. Święta Anna, matka Maryi i babcia Jezusa, od wieków jest jedną z najbardziej czczonych świętych w chrześcijaństwie. To właśnie religijne znaczenie sprawiło, że imię rozpowszechniło się niemal w całej Europie i przez stulecia pozostawało symbolem szacunku, dobroci oraz rodzinnego ciepła. Być może właśnie dlatego Anna tak skutecznie opiera się zmieniającym się modom. Choć jedni uważają ją za zbyt pospolitą, inni widzą w niej ponadczasową elegancję. Jest prosta, klasyczna i nie próbuje na siłę zwracać na siebie uwagi. Czy to wada? To już kwestia gustu. Jedno jest jednak pewne – trudno znaleźć drugie imię, które przez tyle pokoleń cieszyłoby się równie niesłabnącą popularnością. Zobacz także: Rodzice nadają to krępujące imię na potęgę, bo nie wiedzą, co oznacza. Jak dziecko się dowie, będzie mu wstyd W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
Rodzice chcą, żeby ich dzieci się wyróżniały. Problem w tym, że coraz częściej nadają im... dokładnie to samo imię. Efekt? Na placach zabaw i w przedszkolach robi się coraz bardziej monotonnie.
Jeszcze nigdy wybór rodziców nie był aż tak zgodny. Choć mówi się o potrzebie indywidualizmu i wyjątkowości, statystyki pokazują coś zupełnie innego. Coraz więcej dzieci nosi dokładnie to samo imię, a wielu rodziców nawet nie zastanawia się, czy za kilka lat ich syn nie będzie jednym z pięciu Nikodemów w klasie. Nikodem to nowa Julia? Rodzice zakochali się w jednym imieniu Trudno znaleźć dziś przedszkole, szkołę czy osiedlowy plac zabaw, na którym nie bawi się przynajmniej jeden Nikodem. W wielu grupach jest ich dwóch, trzech, a czasem nawet więcej. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji tylko w 2025 roku imię to otrzymało 5772 chłopców, co dało mu pierwsze miejsce w rankingu najczęściej nadawanych imion. To zaskakujące, bo jeszcze kilkanaście lat temu Nikodem uchodził za wybór nietuzinkowy. Brzmiał elegancko, nieco staroświecko i wyróżniał się na tle wszechobecnych Kacprów, Jakubów czy Michałów. Dziś sytuacja całkowicie się odwróciła. Paradoks polega na tym, że rodzice, którzy chcą nadać dziecku imię wyjątkowe, często wybierają dokładnie to samo co tysiące innych rodzin. Nie wszystkim podoba się również jego brzmienie. Dla jednych jest dostojne i klasyczne, inni określają je jako ciężkie, toporne, a nawet pozbawione lekkości. Mimo to jego popularność nie słabnie. Wydaje się, że raz rozpoczęta moda żyje już własnym życiem. Dlaczego Nikodem stał się tak popularny? Popularność imion rzadko jest przypadkiem. Socjologowie od lat zwracają uwagę, że rodzice zwykle wybierają to, co wydaje się jednocześnie modne i bezpieczne. Nikodem idealnie wpisuje się w ten schemat. Jest dobrze znany, ma długą historię, nie budzi kontrowersji, a jednocześnie jeszcze do niedawna nie był spotykany na każdym kroku. Dziś działa już jednak efekt kuli śnieżnej. Skoro imię pojawia się wśród znajomych, w mediach społecznościowych czy rankingach popularności, kolejne osoby nabierają przekonania, że to najlepszy wybór. W efekcie moda sama się napędza. To ciekawy paradoks naszych czasów. Z jednej strony rodzice chcą, by ich dzieci były wyjątkowe i wyróżniały się z tłumu. Z drugiej – bardzo często wybierają dokładnie te same rozwiązania co wszyscy inni. W przypadku Nikodema widać to wyjątkowo wyraźnie. Znaczenie i pochodzenie imienia Nikodem Popularność nie zmienia jednak faktu, że Nikodem ma niezwykle ciekawe pochodzenie. Wywodzi się z greckiego imienia Nikodemos, które powstało z połączenia dwóch słów: nike oznaczającego „zwycięstwo” oraz demos – „lud”. Najczęściej tłumaczy się je jako „ten, który zwycięża dla ludu” albo „zwycięzca ludu”. Imię znane było już w starożytności. W tradycji chrześcijańskiej szczególne miejsce zajmuje święty Nikodem – faryzeusz, który według Ewangelii prowadził rozmowy z Jezusem i uczestniczył w przygotowaniu jego ciała do pochówku. To właśnie dzięki tej historii imię przetrwało kolejne stulecia i trafiło do wielu europejskich krajów. Choć jego znaczenie jest szlachetne, dziś coraz częściej mówi się o nim przede wszystkim w kontekście rekordowej popularności. Dla jednych Nikodem pozostaje pięknym, ponadczasowym imieniem. Dla innych stał się symbolem rodzicielskiej ostrożności i dowodem na to, że nawet w tak osobistej decyzji, jak wybór imienia dla dziecka, bardzo łatwo ulec modzie. Czy to oznacza, że Nikodem jest złym wyborem? Niekoniecznie. Warto jednak pamiętać, że za kilka lat w jednej klasie może siedzieć kilku chłopców noszących właśnie to imię. A przecież wybierając imię dla dziecka, wielu rodziców marzy o tym, by było ono naprawdę wyjątkowe. Zobacz także: To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki
Wybór idealnego imienia dla wyczekiwanej córeczki to jeden z pierwszych, a zarazem najważniejszych sprawdzianów kreatywności, przed jakimi stają przyszli rodzice. Choć nie brakuje pięknych, nietuzinkowych i dźwięcznych propozycji, na polskich porodówkach wciąż rządzi przewidywalna rutyna.
Sezon na zapisy do żłobków i przedszkoli w pełni, a wraz z nim jak bumerang powraca temat, który spędza sen z powiek niejednej wychowawczyni na etapie podpisywania szafek i wieszaków w szatni. Każdy, kto choć raz przekroczył próg współczesnej placówki edukacyjnej, doskonale zna ten moment, kiedy na zawołanie jednej z dziewczynek odwraca się natychmiast pięć innych główek. Prawdziwą plagą i symbolem totalnego braku oryginalności stało się imię, które od dobrych kilkunastu lat nie schodzi z najwyższych miejsc oficjalnych rankingów popularności w naszym kraju. Mowa o Julii, czyli imieniu, które kiedyś kojarzyło się z wielką, romantyczną literaturą i niezwykłą klasą, a dziś stało się tak powszechne, masowe i oklepane, że straciło cały swój pierwotny urok. Rodzice wciąż jednak uparcie nazywają tak swoje maluchy, zupełnie nie myśląc o tym, jak wielką monotonię fundują swoim pociechom w ich dorosłym i rówieśniczym życiu. To podejście idealnie pokazuje, jak bardzo jako społeczeństwo boimy się wychodzić przed szereg i jak chętnie ulegamy masowym trendom, nawet jeśli są one już do bólu nudne i całkowicie pozbawione jakiegokolwiek wyrazu. Dlaczego imię Julia stało się tak popularne w Polsce? Żyjemy w kulturze, która z jednej strony uwielbia podkreślać indywidualizm, a z drugiej niezwykle mocno trzyma się bezpiecznych i sprawdzonych schematów, co widać idealnie przy analizie państwowych statystyk dotyczących nadawania imion. Kiedy na przełomie wieków Julia zaczęła piąć się w górę zestawień, wielu rodziców uważało to za powiew świeżości, nowoczesności oraz odejście od tradycyjnych, twardych imion z czasów PRL. Sukces ten podbiła popkultura, piękne ekranizacje filmowe oraz melodie, które nucił cały kraj, przez co w głowach tysięcy przyszłych matek zakorzeniła się wizja delikatnej, eterycznej dziewczynki. Prawda jest jednak taka, że ten ogromny boom trwa już zdecydowanie zbyt długo, a dawna elegancja bezpowrotnie utonęła w morzu identycznie nazwanych koleżanek z piaskownicy. Zamiast rozejrzeć się wokół i dostrzec, że świat poszedł do przodu, Polacy masowo i bezrefleksyjnie powielają ten sam wybór, kierując się zasadą, że skoro u sąsiadki brzmi to ładnie, to u nas też się sprawdzi. W efekcie otrzymujemy pokolenie dziewczynek, które od najmłodszych lat muszą funkcjonować w świecie z doklejonymi pierwszymi literami nazwisk, by ktokolwiek w grupie potrafił je od siebie odróżnić. Znaczenie i pochodzenie imienia Julia Choć współczesna popularność tego imienia bywa męcząca, to pod względem historycznym kryje ono w sobie niezwykle fascynującą, antyczną opowieść. Julia to imię o rodowodzie rzymskim, które pierwotnie oznaczało po prostu kobietę należącą do potężnego i szlachetnego patrycjuszowskiego rodu Juliuszów, z którego wywodził się sam Juliusz Cezar. Językoznawcy wskazują, że samo słowo wywodzi się najprawdopodobniej od greckiego określenia oznaczającego osobę o burzy miękkich, kędzierzawych i falistych włosów, lub też nawiązuje bezpośrednio do rzymskiego boga Jowisza, niosąc ze sobą boskie i promienne znaczenie. Tradycja przypisuje Julii cechy osoby niezwykle wrażliwej, obdarzonej wielką intuicją, a zarazem dumnej i posiadającej silny, wewnętrzny kompas moralny. Szkoda, że ta piękna symbolika i dystyngowany charakter zostały dziś nieco rozmyte przez statystyki, które zamieniły arystokratyczne imię w masowy produkt. Jak wybrać ładne i oryginalne imię dla dziewczynki? Zamiast bezmyślnie powielać utarte wzorce i decydować się na opcje z pierwszej dziesiątki najpopularniejszych, warto poświęcić chwilę i poszukać alternatyw, które zachwycą swoim brzmieniem i charakterem. Nasz język oraz bogata historia oferują całą masę przepięknych, tradycyjnych imion, które od lat pozostają niesłusznie zapomniane, a które posiadają w sobie ogromną klasę i wspaniałą energię. Warto pamiętać, że oryginalność wcale nie musi oznaczać wybierania imion obcych, trudnych do wymówienia czy wręcz dziwacznych, które mogłyby narazić dziecko na śmieszność w przyszłości. Kluczem do sukcesu jest znalezienie złotego środka, czyli imienia, które brzmi dumnie, ma piękne znaczenie, pasuje do nazwiska, a jednocześnie nie jest masowym produktem spotykanym na każdym kroku. Odwaga w podejmowaniu takich decyzji sprawi, że nasza córka otrzyma od nas w prezencie wspaniałą wizytówkę, która pomoże jej budować silną osobowość od najmłodszych lat. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii
Choć narodziło się w starożytnym Rzymie, dziś szturmem podbija serca nowoczesnych rodziców nad Wisłą. Ta zjawiskowa propozycja brzmi niczym melodyjna piosenka nucona w wąskich toskańskich uliczkach, a do tego niesie w sobie niesamowitą energię gorącego, włoskiego słońca.
Moda na imiona dla dzieci zmienia się w zaskakującym tempie, a współcześni rodzice coraz częściej szukają dla swoich pociech propozycji, które łączą w sobie oryginalność z nienaganną klasą i międzynarodowym brzmieniem. To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli, udowadniając, że szukamy alternatywy dla niezwykle popularnych od lat Julii, Zuzann czy Mai. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii, dzięki czemu natychmiast wyróżnia się w tłumie i przywodzi na myśl najpiękniejsze śródziemnomorskie wakacje. Polacy zakochali się w tym włoskim imieniu Mowa o zjawiskowym imieniu Liwia, które szturmem wdziera się do rankingów najchętniej wybieranych imion w naszym kraju i zbiera niemal wyłącznie pozytywne opinie. Jeszcze do niedawna uważane za rzadkie i egzotyczne, dziś staje się synonimem nowoczesności oraz doskonałego gustu młodych matek i ojców. Co ciekawe, jego siła tkwi w tym, że mimo swojego starożytnego, południowego rodowodu, brzmi w języku polskim niezwykle naturalnie, miękko i nie sprawia najmniejszych problemów w codziennej wymowie czy odmianie. Rodzice, którzy decydują się na to rozwiązanie, często podkreślają, że szukali czegoś, co z jednej strony nie jest tak powszechne jak tradycyjne imiona z pierwszych miejsc zestawień, a z drugiej strony nie brzmi pretensjonalnie ani obco. Liwia idealnie wpisuje się w tę niszę, oferując idealny balans między oryginalnością a klasycznym pięknem, które nigdy się nie zdezaktualizuje. Niezwykłe znaczenie i pochodzenie imienia Liwia Aby w pełni zrozumieć fenomen tego imienia, trzeba cofnąć się w czasie o setki lat i przenieść myślami do potężnego, starożytnego Rzymu, skąd bezpośrednio się wywodzi. To nie jest kolejny nowoczesny wymysł popkultury, lecz imię z bogatą historią, noszone dumnie przez rzymskie matrony oraz arystokratki z potężnego rodu Liwiuszy. Według językoznawców pochodzi ono bezpośrednio od łacińskiego słowa oznaczającego kogoś o bardzo jasnej, wręcz porcelanowej cerze, co w dawnych czasach było jednoznacznym symbolem szlachectwa oraz wysokiego statusu społecznego. Noszenie tego imienia oznaczało dumę, godność i elegancję, które do dziś są wyczuwalne w każdym jego dźwięku. W astrologii uważa się, że dziewczynki obdarowane tym imieniem wyrastają na kobiety o silnym charakterze, niezwykłej intuicji oraz wielkiej potrzebie niezależności, co idealnie pasuje do współczesnego wizerunku pewnej siebie dziewczyny. Wielką zaletą imienia Liwia jest również ogromna łatwość tworzenia uroczych, ciepłych zdrobnień, które brzmią niezwykle miękko w odniesieniu do małego dziecka, zachowując jednocześnie swoją pełną powagę w dorosłym życiu. Od malutkiej Liwki, Liwusi czy Liwki, aż po dostojną, dorosłą Liwię - to imię rośnie razem z dzieckiem i doskonale dopasowuje się do każdego etapu jego rozwoju. Jak wybrać idealne imię dla córeczki? Podczas poszukiwań tego jedynego, idealnego imienia warto pamiętać o kilku fundamentalnych zasadach, które uchronią nas przed późniejszymi rodzicielskimi wyrzutami sumienia. Przede wszystkim należy sprawdzić, jak wybrane imię współgra z nazwiskiem dziecka, ponieważ zbyt egzotyczne połączenia mogą w przyszłości brzmieć nieco karykaturalnie i przysparzać maluchowi niepotrzebnych trudności w szkole. Liwia ze względu na swoją prostą konstrukcję i klasyczne samogłoski doskonale komponuje się z większością popularnych polskich nazwisk, dodając im lekkości i niepowtarzalnego uroku. Dobrze jest również przeanalizować znaczenie danej propozycji oraz jej historyczny kontekst, aby przekazać dziecku piękną opowieść o tym, dlaczego akurat te słowa będą towarzyszyć mu przez całe dorosłe życie. Warto zaufać własnej intuicji i nie ulegać ślepo chwilowym modom, ale szukać rozwiązań, które mają w sobie ponadczasową magię. Liwia bez wątpienia taką magię posiada, niosąc ze sobą obietnicę energii, radości i słońca, których tak bardzo potrzebujemy w naszej polskiej, często szarej rzeczywistości. Wybierając to imię dla swojej małej księżniczki, dajemy jej nie tylko piękny znak rozpoznawczy, ale też wyjątkową opowieść o rzymskiej sile i włoskiej radości życia, która będzie ją inspirować na każdym kroku. Zobacz też: To jedno z najrzadszych imion dla dziewczynek w Polsce. Jest delikatne i pachnie jak lato w Prowansji
To jedno z najrzadszych imion dla dziewczynek w Polsce. Jest delikatne i pachnie jak lato w Prowansji
Niektóre imiona przyciągają uwagę historią, inne rodzinną tradycją. Są jednak i takie, które urzekają samym brzmieniem. Gdy słyszymy „Lawenda”, przed oczami stają fioletowe pola, ciepły wiatr i letnie popołudnia. To propozycja dla rodziców, którzy marzą o imieniu delikatnym, a zarazem naprawdę niepowtarzalnym.
To imię, którego nie usłyszycie w piaskownicy czy szkolnej ławce. Jest tak unikalne, że budzi wątpliwości, czy w ogóle można nadać je dziecku. Jednocześnie jest piękne i niepowtarzalne. Skąd pochodzi imię Lawenda? Lawenda wywodzi się od nazwy znanego od wieków pachnącego kwiatu. Sama nazwa rośliny ma łacińskie korzenie i jest wiązana ze słowem lavare – „myć”, ponieważ lawenda była dawniej używana do kąpieli i pielęgnacji. Jako imię niesie więc skojarzenia z czystością, spokojem i harmonią. Imię Lawenda: czy można nadać je dziecku? Polskie przepisy dopuszczają nadawanie imion nietypowych, o ile nie są one ośmieszające ani nie wskazują jednoznacznie na inną płeć. Skoro w użyciu funkcjonują już takie kwiatowe imiona jak Jagoda, Malina czy Jaśmina, Lawenda również może zostać zaakceptowana przez kierownika urzędu stanu cywilnego. Ostateczna decyzja zawsze należy jednak do urzędu. Co sprawia, że Lawenda tak zachwyca? To imię jest miękkie w brzmieniu i pełne pozytywnych skojarzeń. Wyróżnia się na tle najpopularniejszych imion, a jednocześnie pozostaje łatwe do wymówienia i zapamiętania. Ciekawostki o imieniu Lawenda Lawenda od stuleci symbolizuje spokój, wierność i domowe ciepło; Zapach lawendy jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aromatów na świecie; Motyw lawendy od lat pojawia się w literaturze, kosmetyce i sztuce, stając się symbolem lata i Prowansji. Imię Lawenda to jedno z najrzadszych imion w Polsce. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji w rejestrze PESEL są tylko 2 kobiety o tym imieniu. Być może Lawenda nigdy nie trafi do czołówki rankingów. Dla wielu rodziców właśnie to będzie jej największym atutem – pozostanie imieniem wyjątkowym, subtelnym i pełnym pięknych skojarzeń. Zobacz także: To kultowe imię z lat 70. to ukryty klejnot. W zeszłym roku nazwano tak tylko 14 dziewczynek To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To męskie imię działa jak finansowa klątwa. Nadaj je synowi, a jego portfel zawsze będzie pusty
Niewielu rodziców zdaje sobie sprawę, że niektóre imiona, choć brzmią niezwykle szlachetnie i wręcz anielsko, w świecie finansów działają jak klątwa, która odpycha powodzenie. Istnieje jedno konkretne, popularne w Polsce męskie imię, które według ezoteryków i badaczy niesie ze sobą specyficzną, materialną blokadę.
Gabriel to imię, które na pierwszy rzut oka ma same zalety. Kojarzy się z biblijnym archaniołem, posłańcem dobrych wiadomości, istotą pełną światła, gracji i uduchowienia. Rodzice wybierający je dla swojego syna często wyobrażają sobie chłopca wrażliwego, utalentowanego artystycznie, o nienagannych manierach. I rzeczywiście, pod wieloma względami to imię obdarza swojego właściciela niesamowitą intuicją, empatią oraz darem zjednywania sobie ludzi. Gabriel potrafi czarować słowem, ma wielkie serce i rzadko kiedy przechodzi obojętnie obok cudzego nieszczęścia. Znaczenie imienia Gabriel − anielskie brzmienie i ukryta pułapka Gdzie zatem tkwi haczyk, przed którym tak głośno ostrzegają astrologowie? Otóż ta ogromna wrażliwość i oderwanie od twardej, ziemskiej rzeczywistości mają swoją bardzo wysoką cenę w świecie finansów. Gabriel z założenia żyje w sferze idei, emocji i duchowości, przez co kwestie materialne traktuje jako coś wtórnego, a wręcz niegodnego większej uwagi. Dla małego dziecka to urocza cecha, ale dla dorosłego mężczyzny, który musi utrzymać rodzinę i zarządzać domowym budżetem, bywa to początkiem ogromnych problemów. Tradycyjne znaczenie tego imienia wywodzi się od słów oznaczających męża Bożego lub wojownika, ale w kontekście współczesnego kapitalizmu ten wojownik rzadko walczy o stan swojego konta bankowego. Finanse w horoskopie imion − dlaczego portfel Gabriela często bywa pusty? Analizując predyspozycje finansowe zapisane w imionach, eksperci od numerologii zwracają uwagę na to, jak konkretne wibracje wpływają na codzienne decyzje biznesowe. W przypadku Gabriela mamy do czynienia z permanentnym rozproszeniem energii materialnej. Dorosły mężczyzna o tym imieniu rzadko kiedy ma instynkt do robienia interesów. Nawet jeśli los uśmiechnie się do niego i zarobi większą gotówkę, pieniądze przeciekają mu przez palce w zastraszającym tempie. Nie chodzi tu o ordynarną rozrzutność czy hazard, ale raczej o absolutny brak pragmatyzmu i skłonność do finansowego idealizmu. Gabriel potrafi pożyczyć ostatnie oszczędności ledwo znanemu koledze, zainwestować w projekt z góry skazany na porażkę tylko dlatego, że urzekła go piękna idea, albo rzucić stabilną, dobrze płatną pracę na etacie dla niepewnego, artystycznego marzenia. W jego świecie pojęcie oszczędzania na czarną godzinę, zakładania lokat czy analizowania domowych wydatków praktycznie nie istnieje. Żyje chwilą, wierząc, że jakoś to będzie. Niestety, w dorosłym życiu taka postawa bardzo szybko generuje długi, niespłacone karty kredytowe i wieczny stres związany z brakiem płynności finansowej. To właśnie z tego powodu Gabriel bywa nazywany przez ezoteryków imieniem o wibracji finansowej klątwy. Jak wybrać imię dla chłopca, by zapewnić mu sukces materialny? Czy to oznacza, że rodzice spodziewający się syna powinni całkowicie wykreślić Gabriela ze swojej listy? Wszystko zależy od tego, jakie priorytety stoją za naszymi wychowawczymi wyborami. Jeśli pragniemy wychować artystę, filozofa, człowieka o głębokim wnętrzu, który nade wszystko ceni relacje z ludźmi − to imię będzie strzałem w dziesiątkę. Jeśli jednak zależy nam na tym, by syn twardo stąpał po ziemi, potrafił budować stabilność materialną i z łatwością osiągał sukcesy w biznesie, warto poszukać alternatyw o silniejszej, bardziej przyziemnej strukturze energetycznej. Wybierając imię dla chłopca, warto zbalansować jego anielskie brzmienie z twardą rzeczywistością. Imiona oparte na silnych wibracjach, takie jak chociażby Aleksander czy Maksymilian, znacznie częściej idą w parze z sukcesem finansowym i umiejętnością pomnażania majątku. Gabriel, choć zachwyca swoją elegancją, wymaga od rodziców ogromnej pracy wychowawczej w przyszłości. Od najmłodszych lat trzeba będzie uczyć takiego chłopca szacunku do pieniądza, podstaw przedsiębiorczości i trudnej sztuki odmawiania innym. W przeciwnym razie anielska natura Gabriela może sprawić, że jego portfel przez większość życia będzie świecił pustkami, a on sam będzie musiał stale liczyć na finansową pomoc ze strony najbliższych. Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę
To kultowe imię z lat 70. to ukryty klejnot. W zeszłym roku nazwano tak tylko 14 dziewczynek
Obecne trendy wśród imion są bezlitosne – od dłuższego czasu prym wiodą Zofie, Maje i Natalie. Chociaż te klasyki mają w sobie mnóstwo uroku, to powtarzalność sprawia, że część z nas zaczyna tęsknić za czymś bardziej unikalnym. Prawdziwe perełki kryją się na samych końcach rankingów, gdzie królują imiona zapomniane, a jednocześnie posiadające wspaniałą historię. Przykładem takiego ukrytego klejnotu jest piękne, melodyjne imię, które w zeszłym roku nadano w Polsce zaledwie czternaście razy.
Imieniem, które przeżywa obecnie drastyczny spadek popularności, jest Jolanta. Współczesne statystyki pokazują, że ten dawny hit całkowicie zniknął z radaru młodych rodziców. A szkoda. Tajemnicze pochodzenie i urocze znaczenie imienia Jolanta Historia Jolanty sięga XIII wieku, kiedy to imię pojawiło się na polskich ziemiach w pierwotnej formie Jolenta. Etymologia tego słowa przenosi nas bezpośrednio do starożytnej Grecji. Badacze językowi wskazują, że powstało ono z połączenia dwóch greckich słów: ion, oznaczającego fiołek, oraz anthos, czyli kwiat. Jolanta to w dosłownym tłumaczeniu kwiat fiołka, co nadaje temu imieniu niezwykle subtelny, poetycki i romantyczny charakter. Noszenie imienia, które bezpośrednio nawiązuje do tak skromnego, a zarazem pięknego elementu przyrody, od wieków kojarzyło się z elegancją i wdziękiem. W średniowieczu chętnie wybierały je rody królewskie i magnackie, co zapewniło mu stałe miejsce w polskiej tradycji. Cechy charakteru i wyjątkowa osobowość Jolanty Zgodnie z dawnymi księgami imion i tradycyjną numerologią, kobiety noszące imię Jolanta wyróżniają się wyjątkową osobowością. Przypisuje się im ogromną wrażliwość, empatię oraz niezwykle silną intuicję, która pomaga im w budowaniu trwałych relacji z ludźmi. Fiołek w nazwie zobowiązuje − Jolanty bywają z natury osobami skromnymi, ale posiadającymi ogromną siłę wewnętrzną i determinację. Nie lubią narzucać się otoczeniu, wolą działać w ciszy i realizować swoje cele z dala od blasku jupiterów. Charakteryzuje je wierność własnym zasadom oraz silna potrzeba niesienia pomocy innym, przez co często realizują się w zawodach związanych z psychologią, pedagogiką czy medycyną. Dodatkowo uważa się, że to imię oznaczające artystyczną duszę, miłość do sztuki, literatury i piękna przyrody. To połączenie delikatności z ogromnym intelektem i życiową mądrością sprawia, że osoba o tym imieniu staje się wspaniałą towarzyszką na całe życie. Warto przywrócić dawną sławę Jolancie Spadek popularności Jolanty z tysięcy nadań w latach 70. i 80. do zaledwie czternastu w zeszłym roku to fascynujące zjawisko socjologiczne. Wiele osób uważa, że imiona z okresu PRL-u potrzebują po prostu czasu, aby powrócić do łask, tak jak stało się to z Antonim czy Stanisławem. Wybór tak rzadkiego imienia dla córeczki to genialna alternatywa dla rodziców, którzy szukają oryginalności, pięknego znaczenia i subtelności jednocześnie. Jolanta brzmi dumnie, klasycznie i dorośle, a zarazem oferuje mnóstwo uroczych, miękkich zdrobnień, takich jak Jola, Jolaśka, Jolka czy Joleczka. Powracanie do dawnych imion to piękny ukłon w stronę naszej historii i tradycji, a mała dziewczynka o imieniu Jola z pewnością będzie wyróżniać się w tłumie rówieśników swoją wyjątkowością. Zobacz też: To hiszpańskie imię brzmi jak najpiękniejsza melodia. Polscy rodzice coraz częściej wybierają je dla córek
To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach
Wybór imienia dla córeczki to jeden z najbardziej ekscytujących momentów dla przyszłych rodziców, ale też droga pełna pułapek. Choć każda mama marzy o imieniu wyjątkowym, opinie otoczenia bywają bezlitosne. Niektórych imion lepiej unikać za wszelką cenę.
Obok modnych klasyków, takich jak Julia, Zuzanna czy Antonina, istnieje grupa imion żeńskich, które wywołują śmiech, kpiny i wstyd. Te imiona zdecydowanie zyskały opinię niefortunnych. Zobacz, jakie pozycje znalazły się w tym zestawieniu i dlaczego wywołują tyle negatywnych emocji. Lista imion dla dziewczynek, które źle się kojarzą Oto subiektywne zestawienie stworzone na podstawie najczęstszych opinii i burzliwych dyskusji, jakie rodzice toczą na forach i w mediach społecznościowych: 1. Grażyna i Karyna (ofiary internetowych memów i stereotypów) Imię Grażyna, choć stworzone przez Adama Mickiewicza i niosące piękne znaczenie, stało się w sieci synonimem starszej, narzekającej osoby. Z kolei Karyna to w internetowym slangu określenie dziewczyny o wątpliwym guście. Te krzywdzące stereotypy sprawiły, że młodzi rodzice panicznie boją się dawać te imiona swoim córkom, by nie narażać ich na śmieszność. 2. Kunegunda i Genowefa (tradycyjne klasyki uważane za zbyt toporne) Te dawniej szanowane imiona lądują na samych końcach rankingów, bo brzmią ciężko i archaicznie. Współcześni rodzice wolą imiona miękkie i melodyjne, dlatego Kunegunda czy Genowefa są dziś powszechnie uznawane za zbyt poważne i przytłaczające dla małego dziecka. 3. Dżesika i Nikola (hity z telenowel, z których śmieją się nawet w przedszkolach) Pozycja numer trzy to klasyczny przykład tego, jak fascynacja zachodnią popkulturą z przełomu wieków obróciła się przeciwko rodzicom. Fonetyczny zapis obcych imion oraz zapożyczenia z amerykańskich seriali są przez wielu Polaków uznawane za synonim złego gustu. Szczególnie niefortunne jest połączenie tych imion z bardzo tradycyjnym polskim nazwiskiem. 4. Hermenegilda (zapomniany potworek językowy) Choć to imię o bogatej historii, współczesny język potraktował je niezwykle surowo. Hermenegilda brzmi dla większości Polaków tak kuriozalnie, że jej nadanie bywa oceniane jako skrajna lekkomyślność i robienie dziecku krzywdy na całe życie. 5. Samanta i Pamela (klimat lat 90. spychany dziś na margines) Te imiona, niegdyś uważane za szczyt luksusu i światowości, bardzo szybko straciły swój pierwotny urok i dziś są przykładami przaśności. Dorosłe Pamele i Samanty często czują się nieswojo w otoczeniu rówieśniczek o bardziej klasycznych imionach. Jak mądrze wybrać imię dla córki i uniknąć społecznego odrzucenia? Wybierając imię dla swojej córeczki, warto pamiętać, że trendy bywają niezwykle ulotne, a to, co dzisiaj znajduje się na samym szczycie rankingu, za dwadzieścia lat może trafić na podobną listę społecznych kontrowersji. Najważniejsze jest zachowanie zdrowego rozsądku, umiaru oraz dbałość o to, by imię współgrało z nazwiskiem i nie stało się dla dziewczynki niepotrzebnym ciężarem w dorosłym życiu. Opinie ludzi bywają surowe i pełne uprzedzeń, ale ostateczna decyzja zawsze powinna opierać się na trosce o przyszłość dziecka, a nie na ślepym podążaniu za chwilową modą. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To religijne imię będzie przebojem w 2027 roku. Ma tylko 3 litery i kojarzy się z misiem
Prognozy trendów na 2027 rok nie pozostawiają złudzeń, ponieważ ta trzyliterowa perełka lada moment zdominuje porodówki i podbije rankingi najchętniej wybieranych imion w Polsce.
Choć w oficjalnych dokumentach coraz częściej pojawia się jako samodzielne, pełnoprawne imię, w rzeczywistości Teo wywodzi się bezpośrednio od klasycznego, dostojnego Teodora. Aby w pełni zrozumieć jego fenomen, musimy wybrać się w fascynującą podróż do starożytnej Grecji, gdzie narodziło się oryginalne brzmienie Theódōros. Skąd pochodzi imię Teo i jakie ukryte znaczenie kryje w sobie ta krótka forma? Teodor to genialne połączenie dwóch greckich słów: theos, oznaczającego Boga, oraz dōron, które tłumaczymy jako dar lub podarunek. W dosłownym znaczeniu to imię niesie więc za sobą przepiękne, pełne miłości przesłanie i oznacza dar od Boga lub − podarowany przez Boga. Dla wielu rodziców ten religijny aspekt ma ogromne, symboliczne znaczenie. W dawnych czasach takie imię nadawano dzieciom, które były długo wyczekiwane, wymodlone i traktowane jako prawdziwy cud i błogosławieństwo dla całej rodziny. Co ciekawe, w naszej rodzimej tradycji słowiańskiej istnieje dokładny, dosłowny odpowiednik tego znaczenia. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się, co łączy Teodora z Bogdanem lub Bożydarem, to właśnie wspólny, piękny sens ukryty w korzeniach tych słów. Zamiast jednak sięgać po tradycyjne, nieco archaiczne formy, współcześni rodzice wolą lżejszą, dynamiczną wersję, która brzmi dumnie i globalnie. Dlaczego nowoczesne mamy oszalały na punkcie imienia z trzema literami? Moda na krótkie, trzyliterowe imiona dla chłopców trwa w najlepsze, ale to konkretne imię ma nad innymi ogromną przewagę. Jest niezwykle melodyjne, proste do zapamiętania i pozbawione typowo polskich znaków diakrytycznych, dzięki czemu brzmi świetnie w każdym zakątku świata. W dobie otwartych granic i międzynarodowych podróży rodzice coraz częściej szukają dla swoich dzieci imion uniwersalnych, które będą łatwe do wymówienia zarówno przez babcię z Mazur, jak i rówieśników na zagranicznych stypendiach. To imię idealnie wpisuje się w ten kosmopolityczny trend, zachowując przy tym swój unikalny, ciepły charakter. Trzy litery to kwintesencja nowoczesnego minimalizmu, który doskonale komponuje się zarówno z długimi, tradycyjnymi nazwiskami, jak i tymi krótszymi. Wystarczy wypowiedzieć je na głos, by poczuć, jak miękko i przyjaźnie brzmi. Nic dziwnego, że młode mamy szukające alternatywy dla wszechobecnych Janów, Antonich czy Aleksandrów, widzą w nim idealny kompromis pomiędzy oryginalnością a szacunkiem do tradycji. Imię Teodor: najsłodsze skojarzenia z pluszowym przyjacielem z dzieciństwa Istnieje jeszcze jeden, niezwykle uroczy powód, dla którego to imię budzi tak pozytywne emocje na całym świecie. Kiedy myślimy o jego pełnej formie, czyli Teodorze, przed oczami od razu staje nam angielskie, niezwykle popularne zdrobnienie − Teddy. A stąd już tylko krok do najpopularniejszej zabawki świata, czyli pluszowego misia, znanego jako Teddy Bear. Nazwa ta powstała na cześć prezydenta USA, Theodore'a Roosevelta, i od ponad stu lat kojarzy się z bezpieczeństwem, ciepłem domowego ogniska i najsłodszymi wspomnieniami z dzieciństwa. Wybierając to imię dla swojego maluszka, dajesz mu w pakiecie niezwykle ciepłą aurę. Chłopiec o tym imieniu kojarzy się z kimś opiekuńczym, wrażliwym, a jednocześnie silnym i wzbudzającym powszechną sympatię. Wszystko to sprawia, że imię Teo (lub Teodor) nie ma w sobie nic z surowości innych religijnych czy historycznych propozycji. Jest świeże, pełne wdzięku i ma w sobie magię. Zobacz też: Mąż wysłał matce zdjęcie brudnych naczyń i bałaganu w salonie. Gdy teściowa wparowała do naszego domu, wybuchła płaczem”
To imię po prababciach podbija serca rodziców. Brzmi tak pięknie, że Julie i Zuzanny mogą tylko zazdrościć
To imię przez dekady kojarzyło się wyłącznie z zakurzonymi rodzinnymi albumami, ale dziś staje się absolutnym faworytem nowoczesnych rodziców poszukujących szlachetnego brzmienia.
Jedno z najpiękniejszych imion naszych prababć znowu zaczęło pojawiać się na porodówkach i w urzędach. Brzmi ono przy tym tak lekko i elegancko, że nowoczesne hity tracą przy nim cały swój blask. Mowa o imieniu Marianna, które po latach spędzonych w cieniu innych, bardziej krzykliwych propozycji, przeżywa obecnie swój najbardziej spektakularny renesans. To już nie jest marginalny wybór kilku par szukających na siłę oryginalności, ale silny, ogólnokrajowy trend, który na nowo definiuje pojęcie nowoczesnej klasyki. Marianna posiada w sobie wszystko to, czego współcześni rodzice szukają dla swojej córeczki − niesamowitą melodię, dostojność, a jednocześnie ogromną plastyczność językową, która pozwala na tworzenie dziesiątek miękkich zdrobnień. To imię nie potrzebuje żadnych sztucznych filtrów ani reklam w mediach społecznościowych, ponieważ broni się samo swoją potężną historią i charakterem. Dlaczego szlachetna Marianna deklasuje Julie i Zuzanny? Głównym powodem, dla którego tak wiele par decyduje się porzucić dotychczasowe bezpieczne hity z pierwszych miejsc rankingów na rzecz Marianny, jest poszukiwanie idealnego balansu między tradycją a unikalnością. Julia, Maja czy Zuzanna to imiona bezsprzecznie piękne, jednak ich gigantyczna popularność w ostatnich dwóch dekadach sprawiła, że w oczach wielu młodych ludzi straciły swój wyjątkowy charakter. Rodzice nie chcą, by ich córka była czwartą Julką w piaskownicy czy kolejną Zuzią na liście obecności w szkolnej klasie, dlatego szukają oryginalnej alternatywy. Marianna idealnie wypełnia tę potrzebę, oferując brzmienie klasyczne, głęboko zakorzenione w polskiej kulturze, a jednocześnie wciąż świeże i nieoczywiste w uszach młodego pokolenia. Warto też zauważyć, że Marianna w przeciwieństwie do wielu innych imion retro, takich jak choćby rygorystyczna Janina czy surowa Krystyna, posiada w sobie niezwykłą, słoneczną lekkość. Brzmi niezwykle dumnie i dostojnie, gdy wypowiadamy je w pełnej formie, co jest ogromnym atutem w dorosłym życiu zawodowym. Z drugiej strony, dla maleńkiego noworodka czy uroczej trzylatki możemy stworzyć całą paletę miękkich, pełnych rodzicielskiego ciepła spieszczeń, które idealnie dopasowują się do wieku dziecka. Wybierając to imię, rodzice fundują swojej córce najlepszy z możliwych startów − dają jej tożsamość opartą na szacunku do korzeni, a to nigdy nie wyjdzie z mody i zawsze będzie synonimem dobrego smaku. Imię Marianna: królewskie korzenie i niezwykłe znaczenie Wielki powrót Marianny do łask to także doskonała okazja, by przyjrzeć się bliżej fascynującej etymologii oraz bogatej historii tego imienia. Pod względem pochodzenia imię to jest niezwykle ciekawą hybrydą językową, która powstała z połączenia dwóch innych potężnych i klasycznych imion − Marii oraz Anny. W wolnym tłumaczeniu z języków hebrajskiego i aramejskiego oznacza ono osobę pełną łaski, ukochaną przez Boga, a także panią i orędowniczkę, co nadaje mu wyjątkowy, opiekuńczy charakter. Przez całe stulecia w Europie Marianna była zarezerwowana niemal wyłącznie dla najwyższych sfer, goszcząc na dworach królewskich, w pałacach arystokracji i budując historię wielkich rodów. Oto co sprawia, że to zapomniane imię staje się hitem w nowoczesnych domach: Niezwykłe bogactwo miękkich zdrobnień, od tradycyjnej Marysi, przez Jankę, Anię, aż po nowoczesną, niezwykle modną obecnie Manię czy Maję. Międzynarodowy charakter, który sprawia, że imię brzmi doskonale i jest łatwe do wymówienia w niemal każdym zakątku świata, od Paryża po Nowy Jork. Pozytywna wibracja numerologiczna, która według dawnych ksiąg znaczeń przypisuje Mariannom ogromną empatię, kreatywność i silną osobowość. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako postacie niezależne intelektualnie, obdarzone wielką klasą, czułością dla bliskich oraz uporem w realizacji własnych marzeń. Powrót do korzeni jako najlepszy prezent na całe dorosłe życie Młode mamy coraz odważniej rezygnują z ulegania chwilowym modom na zagraniczne, sztucznie kreowane neologizmy. Zrozumieliśmy wreszcie, że dawanie dziecku imienia o silnych, stabilnych korzeniach to najpiękniejszy prezent, jaki możemy podarować mu na całą dalszą drogę, bez względu na zmieniające się mody. Marianna uczy nas, że prawdziwe piękno i klasa tkwią w prostocie, w szacunku do własnej historii oraz w odwadze do pójścia pod prąd powszechnym, masowym trendom. Czas na wielki powrót do tradycji w najlepszym możliwym wydaniu, w którym uśmiech małej dziewczynki noszącej z dumą wielkie imię po przodkach staje się najpiękniejszą wizytówką nowoczesnej, świadomej i pełnej miłości rodziny. Zobacz też: 100 lat temu o tym imieniu marzyła każda dziewczynka. Dziś to upokorzenie dla dziecka
100 lat temu o tym imieniu marzyła każda dziewczynka. Dziś to upokorzenie dla dziecka
Moda na imiona potrafi być niezwykle kapryśna, o czym brutalnie przekonały się już dziesiątki dawnych, tradycyjnych klasyków. Okazuje się, że jedno z najbardziej melodyjnych i szlachetnych imion, które sto lat temu było synonimem najwyższej elegancji, dziś znalazło się na marginesie, a wręcz bywa uważane za krzywdzące dla małego dziecka.
Trendy rządzące światem imion dla dzieci od lat zataczają ogromne koła, regularnie przywracając do łask dawne propozycje retro sprzed kilkudziesięciu lat. Obecnie na placach zabaw nikogo nie dziwi już obecność małych Antonin, dystyngowanych Helenek, uroczych Klar czy powracających w wielkim stylu Marii, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Rodzice z zachwytem przeglądają stare albumy rodzinne, szukając brzmień szlachetnych, krótkich i uniwersalnych. Istnieje jednak jedna propozycja, która mimo swojej potężnej i niezwykle bogatej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach naszych prababć oraz w okresie wczesnego PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku i uniwersalnej klasy, dzisiejsze statystyki pokazują o nim smutną prawdę. Sto lat temu marzyła o nim każda dziewczynka, ale współczesne mamy omijają je szerokim łukiem, twierdząc wprost, że nadanie go niemowlęciu to skazywanie go na uciążliwe docinki i towarzyskie wykluczenie. Mowa o imieniu Janina, które przez całe pokolenia było hitem wśród rodziców, a dziś boryka się z bolesnym, zupełnie niezasłużonym kryzysem. Dlaczego kultowa Janina straciła pozycję liderki wśród imion dla dziewczynek? Głównym powodem, dla którego imię Janina przeżywa obecnie tak drastyczny regres, są niefortunne skojarzenia. Dla pokolenia obecnych młodych rodziców to brzmienie kojarzy się zbyt jednoznacznie ze starszymi paniami, babciami z osiedlowych ławek czy surowymi nauczycielkami z czasów ich własnego dzieciństwa. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Janina brzmi zbyt potężnie, poważnie i tkwi głęboko w szarych realiach dawnej epoki, przez co mała dziewczynka mogłaby czuć się nieswojo wśród rówieśników. W czasach, gdy w rankingach popularności królują Zofie, Zuzanny i Maje, tradycyjna Janina utknęła w próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom mało nowoczesne, a popularne niegdyś, miękkie zdrobnienia, takie jak Jasia, Janeczka czy Janka, w uszach młodych ludzi straciły swój dawny urok i lekkość. Rodzice wolą wybierać imiona skrajnie krótkie albo międzynarodowe, zapominając, że stabilne, mocne imię z historią bywa w dorosłym życiu o wiele lepszą wizytówką niż infantylne neologizmy. Zgodnie z oficjalnymi zestawieniami Ministerstwa Cyfryzacji, w ubiegłych latach liczba dziewczynek, którym nadano imię Janina, spadła do zaledwie stu kilkudziesięciu rocznie w skali całego kraju, co w porównaniu do dawnych tysięcy jest wynikiem wręcz marginalnym. Janina. Szlachetne pochodzenie i wielka moc ukryta w zapomnianym imieniu Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Janiny, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najwspanialszych propozycji. Jako żeńska forma imienia Jan wywodzi się bezpośrednio z języka hebrajskiego od słowa Jochanan, co w wolnym tłumaczeniu oznacza: Bóg jest łaskawy. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od stuleci przypisywano kobietom o niezwykle silnej osobowości, niezłomnym charakterze, dumie i ogromnej determinacji w dążeniu do realizacji własnych celów życiowych. W tradycji polskiej imię to ugruntowało swoją pozycję pod koniec dziewiętnastego wieku i błyskawicznie stało się symbolem postępu, inteligencji oraz wysokiej kultury osobistej młodego pokolenia Polek. Oto dlaczego warto spojrzeć na to zapomniane imię ze świeżym zachwytem: Gwarancja absolutnej unikalności w przedszkolnej grupie i szkolnej ławce, bez ryzyka, że w klasie będą trzy inne dziewczynki o tym samym imieniu. Silne, stabilne brzmienie, które w dorosłym życiu zawodowym budzi szacunek i buduje autorytet. Niezwykle bogate możliwości tworzenia miękkich zdrobnień, od tradycyjnej Janki po nowoczesną i lekką Ninę. Więc może... Nie bójmy się szlachetnej klasyki, czerpmy z mądrości naszych prababć i pozwólmy, by na polskich ulicach znowu dumnie brzmiały imiona, które przez stulecia budowały swoją potęgę i urok. Zobacz też: To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
To najpiękniejsze imię dla córki rodem z PRL. Dziś już się przejadło: w 2025 nazwano tak tylko 76 dziewczynek
Dawne, szlachetne imiona sprzed kilkudziesięciu lat znów królują na placach zabaw, ale to jedno zostało niemal całkiem zapomniane. Szkoda, bo w PRL nie było piękniejszego i bardziej uwielbianego imienia dla dziewczynki.
Współcześnie na polskich placach zabaw przeżywamy spektakularny renesans imion retro, a młode mamy z zachwytem rezerwują dla swoich córeczek imiona, które nosiły ich prababcie na początku dwudziestego wieku. Nikogo nie dziwią już małe Antoniny, dystyngowane Heleny czy powracające w wielkim stylu Marie, które idealnie wpisują się w nowoczesną modę na estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle melodyjna i szlachetna propozycja, która mimo swojej potężnej i pięknej przeszłości została całkowicie pominięta przez tę wielką falę sentymentalnych powrotów. Choć w czasach PRL-u to imię było absolutnym symbolem dziewczęcego wdzięku, czystości i uniwersalnej elegancji, dzisiejsze statystyki pokazują bolesną prawdę o jego schyłku. W 2025 roku w całym kraju zdecydowało się na nie zaledwie kilkudziesięciu rodziców, co spycha ten dawny diament na sam skraj ostatecznego zapomnienia. Imię Agnieszka, bo o nim mowa, nosiły kultowe bohaterki literackie, ikony muzyki rozrywkowej, dziewczyny z sąsiedztwa i nasze szkolne przyjaciółki, z którymi dzieliliśmy ławkę. Agnieszka brzmiała lekko, dumnie, a jednocześnie posiadała niesamowitą plastyczność językową, która pozwalała na tworzenie dziesiątek miękkich i pełnych rodzicielskiej miłości spieszczeń. Dzisiejszy świat potraktował ten dawny hit wyjątkowo surowo, uznając, że po prostu całkowicie się przejadł i czas oddać przestrzeń nowym, często o wiele bardziej banalnym modom. Dlaczego kultowa Agnieszka straciła pozycję liderki? Głównym powodem, dla którego imię Agnieszka przeżywa obecnie tak drastyczny i bolesny kryzys popularności, jest niefortunny syndrom przesytu pokoleniowego. Dla współczesnych dwudziesto- i trzylatków, którzy sami wchodzą w rolę rodziców i szukają idealnego imienia dla swojej córeczki, to imię może brzmieć zbyt pospolicie. To imię ich mam, cioć, starszych sióstr lub nauczycielek z przedszkola, przez co w ich oczach straciło ono pożądany powiew świeżości oraz unikalności. Panuje przedziwne, choć zupełnie niesprawiedliwe przekonanie, że Agnieszka brzmi obecnie zbyt zwyczajnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionej epoki, z której młode pokolenie próbuje uciekać. W czasach, gdy rodzice poszukują imion skrajnie krótkich, międzynarodowych albo głęboko ukorzenionych w przedwojennej arystokracji, Agnieszka utknęła w niefortunnej próżni. Trzy sylaby wydają się współczesnym parom zbyt tradycyjne, a popularne dawniej zdrobnienia, takie jak Agusia czy Aga, kojarzą się z dorosłymi kobietami, a nie z maleńkim noworodkiem w łóżeczku. Agnieszka przegrywa dziś walkę z masowo powielanymi trendami, przez co w ubiegłym roku nadano je zaledwie 76 razy w całej Polsce, co w zderzeniu z dawnymi tysiącami brzmi po prostu smutno. Agnieszka: greckie korzenie i fascynująca historia szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak bezwzględnie odwróciła się od Agnieszki, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedno z najpiękniejszych imion w całej europejskiej kulturze. Jego najgłębsze korzenie sięgają starożytnej Grecji i wywodzą się bezpośrednio od słowa hagnos, które w wolnym tłumaczeniu oznacza osobę czystą, świętą, nieskalaną, pełną cnoty i bez skazy. W tradycji łacińskiej imię to błyskawicznie skojarzono również ze słowem agnus, czyli baranek, co dodało mu niezwykłego, symbolicznego ciepła, łagodności oraz niewinności, które przez wieki fascynowały poetów i artystów. To imię o potężnym ładunku energetycznym, które od zarania dziejów było przypisywane kobietom o wielkiej sile ducha, niezłomności i czystych, szlachetnych intencjach. Do Polski imię to trafiło wraz z początkami chrześcijaństwa i przez całe stulecia było zarezerwowane niemal wyłącznie dla najwyższych sfer, goszcząc na dworach królewskich z dynastii Piastów i Jagiellonów. Księżniczki i królowe noszące to miano budowały historię naszego kraju, wnosząc do zamkowych murów powiew południowej elegancji i wysokiej kultury osobistej. Dopiero w dwudziestym wieku Agnieszka zeszła z królewskich salonów i stała się dobrem powszechnym, podbijając serca milionów Polaków, którzy dostrzegli w niej idealny balans między tradycją a melodyjną lekkością. To imię przetrwało największe dziejowe burze, by dziś, w dobie globalizacji, paść ofiarą bezdusznych statystyk. Co oznacza bycie Agnieszką i dlaczego warto przywrócić jej dawny blask? W starych księgach znaczeń imion oraz w astrologii Agnieszka jawi się jako postać o niezwykle bogatym, głębokim wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry trzy. Przypisuje się jej wrodzoną kreatywność, ogromny urok osobisty, łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi oraz niesamowitą empatię, która czyni z niej wspaniałą przyjaciółkę i partnerkę na całe życie. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako osoby o silnej osobowości, które potrafią z wielką klasą i uporem dążyć do realizacji własnych marzeń, nie tracąc przy tym swojej naturalnej wrażliwości i dziewczęcego wdzięku. Agnieszka to synonim harmonii, ciepła rodzinnego, a jednocześnie niezależności intelektualnej, która budzi powszechny szacunek w każdym otoczeniu. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto na chwilę zatrzymać się i spojrzeć na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem. Wybranie Agnieszki dla córki to obecnie gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym imieniu w przedszkolnej grupie czy szkolnej ławce, co zapewni jej unikalność, za którą tak bardzo gonią współcześni rodzice. Czas odrzucić nudną powtarzalność z pierwszych miejsc rankingów i postawić na szlachetną, peerelowską klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc i niezwykłą melodię. Agnieszka czeka na swoje ponowne odkrycie, a mamy, które odważą się przełamać ten chwilowy kryzys, szybko przekonają się, jak wielkie piękno i siłę podarowały swojemu ukochanemu dziecku na całe życie. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
To imię niesie ze sobą klątwę samotności. Rodzice powinni je omijać szerokim łukiem
To imię ma w sobie ogromny magnetyzm, niesamowitą klasę i literacki sznyt i na pierwszy rzut oka wydaje się idealnym wyborem dla silnej, niezależnej kobiety XXI wieku. Niestety, pod tą piękną, dystyngowaną fasadą kryje się energia tak wymagająca i bezwzględna, że potrafi zamienić życie małej dziewczynki w nieustanną, samotną walkę z całym światem.
Z zachwytem obserwujemy wielki powrót imion retro, dzięki czemu na placach zabaw znowu biegają małe dziewczynki o tradycyjnych, przedwojennych imionach. Bardzo często zapominamy jednak, że słowa mają potężną moc, a imię, które nadajemy dziecku na całe życie, to coś znacznie więcej niż tylko zbiór ładnych głosek w dowodzie osobistym. Dawne kultury, astrologowie oraz specjaliści od wiedzy tajemnej od wieków wierzyli, że w konkretnych układach liter kryje się unikalny kod energetyczny, zdolny ukształtować charakter, talenty, a nawet miłosną przyszłość człowieka. Wśród setek propozycji ukrywa się jedno wyjątkowo głębokie, biblijne imię, które choć brzmi niezwykle dumnie i szlachetnie, w świecie numerologii cieszy się bardzo ponurą i niepokojącą sławą. Przypisuje się mu specyficzną wibrację, która potrafi odciąć kobietę od bliskich relacji i skazać ją na wieczne poszukiwanie zrozumienia, przez co współcześni rodzice intuicyjnie zaczęli omijać ten dawny hit szerokim łukiem. Kiedy patrzy się na współczesne trendy, widać wyraźnie, że imię Judyta, bo o nim mowa, niemal całkowicie zniknęło z krajobrazu polskich porodówek i urzędów stanu cywilnego. To fascynujące, jak bardzo potrafimy podświadomie wyczuwać ciężar ukryty w niektórych słowach, rezygnując z nich na rzecz propozycji lżejszych i bardziej uniwersalnych. Imię Judyta. Numerologiczna siódemka, czyli sekretny kod wyobcowania Aby w pełni zrozumieć, dlaczego nad Judytą ciąży tak specyficzny cień, trzeba zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy mistyczną, wibracyjną siódemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem głębokiej samotności, ale także duchowości, intelektualizmu i dystansu do spraw materialnych. Numerologiczne siódemki to osoby niezwykle inteligentne, posiadające analityczny umysł i potężną intuicję, które jednak najlepiej czują się we własnym, zamkniętym dla innych świecie. Dziewczynka, która otrzyma to imię na starcie, zostaje wyposażona w wewnętrzny pancerz, który z jednej strony chroni ją przed powierzchownością, ale z drugiej − buduje wokół niej wysoki, niewidzialny mur, trudny do przebicia dla rówieśników. Judyta jako siódemka nie potrafi bawić się w płytkie, przelotne relacje i rzadko kiedy odnajduje się w głośnym, chaotycznym tłumie, co widać już na etapie wczesnego dzieciństwa. Mała Judyta często woli siedzieć z boku, obserwować otoczenie z powagą dorosłego człowieka i uciekać w świat książek lub własnych myśli, zamiast biegać z rówieśnikami po placu zabaw. Ta wibracja rodzi w kobiecie perfekcjonizm oraz skrajną nieufność wobec intencji innych ludzi, co w dorosłym życiu drastycznie utrudnia zbudowanie trwałego, szczęśliwego związku. Siódemka działa jak filtr, który odrzuca wszystko, co nie jest idealne, skazując właścicielkę tego imienia na wieczne, bolesne poczucie, że nikt na świecie nie jest w stanie w pełni jej zrozumieć i zaakceptować takiej, jaka jest naprawdę. Judyta: korzenie biblijnej bohaterki i duma ukryta w historii Wielka szkoda, że energia tego imienia bywa tak destrukcyjna dla życia towarzyskiego, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedna z najbardziej fascynujących i dumnych propozycji. Korzenie imienia wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego, w którym słowo Jehudit oznacza po prostu Żydówkę, kobietę z plemienia Judy lub mieszkankę Judei. To imię o ogromnym ładunku historycznym, rozsławione na cały świat dzięki biblijnej Księdze Judyty, opowiadającej o pięknej, młodej wdowie, która uratowała swoje rodzinne miasto przed najazdem asyryjskich wojsk. Bohaterka ta, wykazując się niesamowitym sprytem, odwagą i stalowymi nerwami, wniknęła do obozu wroga, upiła wodza Holofernesa, a następnie pozbawiła życia, stając się symbolem triumfu i niezłomności. Ta dramatyczna opowieść na wieki zakodowała w imieniu Judyta archetyp kobiety silnej, samodzielnej, zdolnej do najwyższych poświęceń, ale też skrajnie samotnej w swoich kluczowych, życiowych wyborach. Biblijna Judyta dokonała wielkiego czynu w pojedynkę, działając w ukryciu i nie prosząc nikogo o pomoc, co idealnie współgra z jej późniejszą numerologiczną wibracją. Przez stulecia imię to inspirowało największych malarzy i rzeźbiarzy, którzy uwieczniali tę dumną postać na swoich płótnach, zawsze podkreślając jej chłód, determinację i dystans do otaczającej rzeczywistości. W Polsce imię to pojawiało się rzadko, głównie w rodach szlacheckich, a krótki renesans przeżyło kilkadziesiąt lat temu, by dziś znowu powrócić do strefy głębokiego zapomnienia. Dlaczego współczesne mamy rezygnują z tego wymagającego imienia? Przyglądając się dzisiejszym wyborom młodych rodziców, widać wyraźnie, że wizerunek idealnego dzieciństwa opiera się na lekkości, radości i ułatwianiu dziecku startu w skomplikowane relacje społeczne. Chcemy, aby nasze córki były otwarte, towarzyskie, łatwo nawiązywały przyjaźnie i czerpały z życia pełnymi garściami w otoczeniu oddanych ludzi. Judyta ze swoim monumentalnym brzmieniem, twardą strukturą językową i ukrytą klątwą samotności po prostu nie pasuje do współczesnego, kolorowego świata nastawionego na szybką komunikację i ciągłą obecność w grupie. Rodzice podświadomie wyczuwają, że to imię mogłoby nałożyć na ich małą córeczkę zbyt dużą powagę i chłód, utrudniając jej beztroskie dzieciństwo. Rezygnując z Judyty, uciekamy przed jej trudną energią, wybierając opcje o wiele bezpieczniejsze i bardziej przewidywalne, co z punktu widzenia psychologii jest w pełni zrozumiałe. Warto jednak pamiętać, że moda bywa przewrotna i to, co dziś uważamy za zbyt ciężkie, za kilkanaście lat może stać się symbolem unikalnej, poszukiwanej niezależności. Jeśli jednak marzysz o tym, by twoja córka miała wokół siebie wianek wiernych przyjaciół, cieszyła się życiem towarzyskim i z łatwością budowała relacje, zapomnij o Judycie. To wybór wyłącznie dla tych, którzy nie boją się kroczyć przez świat samotnie, z wysoko uniesioną głową i świadomością, że ich największą siłą są oni sami. Zobacz też: To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
To imię przyciąga bogactwo jak potężny talizman. Ma wibrację sukcesu, ale rodzice o nim zapomnieli
Współczesna moda na imiona dla dzieci potrafi być niezwykle kapryśna, zmuszając nas do ciągłego powielania tych samych, najpopularniejszych trendów. Istnieje jednak jedna, nieco zapomniana i niezwykle dystyngowana propozycja, która według numerologii ma w sobie unikalny kod przyciągający do człowieka życiową pomyślność oraz finansową stabilizację.
Wybór imienia dla dziecka to jeden z najważniejszych i jednocześnie najtrudniejszych momentów w życiu każdego rodzica. Przeglądamy dziesiątki stron internetowych, wertujemy grube słowniki, radzimy się najbliższych i sprawdzamy najnowsze statystyki urzędów stanu cywilnego, byle tylko znaleźć to jedno, idealne brzmienie. Większość z nas kieruje się obecną modą, szukając imion krótkich, międzynarodowych albo wręcz przeciwnie, z zachwytem wracając do tradycyjnych korzeni retro. Bardzo często zapominamy jednak, że imię to nie tylko zestaw ładnie brzmiących głosek, ale przede wszystkim unikalna energia, która według wielu dawnych kultur oraz systemów ezoterycznych potrafi ukształtować los małego człowieka. Istnieje jedno wyjątkowe, szlachetne imię, które w dawnych wierzeniach było uznawane niemal za talizman przynoszący właścicielce niesamowite szczęście w sprawach materialnych. Choć to imię działa jak prawdziwy magnes na pieniądze, prestiż i spektakularny sukces zawodowy, współcześni polscy rodzice już dawno przestali nadawać je swoim córkom, skazując je na bolesne i zupełnie niezasłużone zapomnienie. Kiedy przyglądam się imionom, które obecnie dominują na polskich porodówkach, uderza mnie ogromna powtarzalność i brak odwagi do sięgania po propozycje z drugiego planu. Masowo wybieramy te same opcje, przez co w jednej grupie przedszkolnej spotykają się trzy lub cztery dziewczynki o tym samym imieniu. Tymczasem imię Eliza, bo to o nim mowa, kryje w sobie tak potężny ładunek elegancji, wdzięku i siły, że powinno być dumą każdej małej kobiety. Nosi w sobie magnetyzm, który w dorosłym życiu pozwala z niezwykłą lekkością przechodzić przez trudne biznesowe zakręty i intuicyjnie wybierać ścieżki prowadzące do finansowego dobrobytu. Eliza to numerologiczna ósemka: co znaczy kod ukryty w literach? Aby w pełni zrozumieć, dlaczego Eliza jest uznawana za imię przynoszące bogactwo, warto zagłębić się w tajniki starożytnej numerologii, która każdej literze przypisuje konkretną wartość cyfrową. Po zsumowaniu wszystkich elementów tego imienia otrzymujemy potężną, wibracyjną ósemkę, a ta cyfra w świecie ezoteryki jest absolutnym synonimem sukcesu materialnego, władzy, determinacji i niesamowitej odporności psychicznej. Numerologiczne ósemki to osoby stworzone do wyższych celów, które posiadają wrodzony talent do zarządzania dużymi projektami, kierowania ludźmi oraz genialną intuicję do robienia dobrych interesów. Eliza jako ósemka nie czeka biernie na to, co przyniesie jej los − ona sama kreuje swoją rzeczywistość z niezwykłą odwagą i konsekwencją. Posiada rzadką umiejętność dostrzegania szans tam, gdzie inni widzą jedynie przeszkody, a jej relacja z pieniędzmi opiera się na zdrowym szacunku i umiejętności ich pomnażania, a nie na ślepym konsumpcjonizmie. To imię koduje w psychice dziecka poczucie własnej wartości, dumę oraz wielką klasę, co w dorosłym życiu ułatwia nawiązywanie kontaktów z ludźmi na najwyższych stanowiskach. Wibracja ósemki sprawia, że energia dostatku naturalnie krąży wokół osoby noszącej to imię, chroniąc ją przed poważnymi kryzysami finansowymi. Szlachetne pochodzenie i literackie korzenie królowej salonów Wielka szkoda, że współcześni rodzice zapomnieli o Elizie, ponieważ pod względem historycznym i etymologicznym jest to jedno z najpiękniejszych imion, jakie możemy podarować dziewczynce. Jego korzenie wywodzą się bezpośrednio z języka hebrajskiego i stanowią skróconą, niezwykle melodyjną formę dostojnego imienia Elżbieta, które w wolnym tłumaczeniu oznacza: „Bóg jest moją przysięgą” lub „pełnią”. Z biegiem stuleci Eliza usamodzielniła się, zyskując status autonomicznego imienia pełnego lekkości, które błyskawicznie podbiło europejskie dwory królewskie, salony arystokracji oraz świat wielkiej literatury. To właśnie do niej wielcy kompozytorzy pisali swoje najpiękniejsze utwory, a pisarze tworzyli postacie kobiet niezależnych, dumnych i wyprzedzających swoją epokę pod względem intelektualnym. W Polsce imię to przeżywało swoje złote lata w dziewiętnastym oraz na początku dwudziestego wieku, będąc symbolem wyrafinowanego smaku, inteligencji i wysokiej kultury osobistej. Nosiły je wybitne pisarki, działaczki społeczne i kobiety, które swoją odwagą zmieniały bieg historii. Posiada ono w sobie unikalną cechę: brzmi niezwykle dystyngowanie w swojej pełnej formie, a jednocześnie daje możliwość tworzenia miękkich, pełnych czułości zdrobnień, takich jak Elizia, Elizka czy urocza, dziewczęca Lizka. Jest uniwersalne, doskonale znane w każdym zakątku globu i łatwe do wymówienia w wielu językach, co we współczesnym, otwartym świecie jest ogromnym atutem dla młodego człowieka budującego swoją międzynarodową karierę. Imię Eliza: dlaczego współcześni rodzice rezygnują z tego talizmanu? Analizując obecne trendy parentingowe, trudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak genialne imię zniknęło z radaru młodych par. Być może stało się ofiarą przedziwnego stereotypu, według którego brzmi ono zbyt poważnie, zbyt chłodno lub kojarzy się z minonym pokoleniem. Rodzice szukają dziś imion skrajnie miękkich, pełnych samogłosek, zapominając, że stabilne, wyraziste struktury językowe dają dziecku o wiele silniejsze poczucie tożsamości. Rezygnując z Elizy, nieświadomie odbieramy kolejnemu pokoleniu dziewczynek szansę na noszenie imienia, które w naturalny sposób buduje autorytet i wzbudza szacunek. Moda ma jednak to do siebie, że bywa bardzo przewrotna i lubi nagradzać tych, którzy potrafią wyłamać się z powszechnego schematu i pójść pod prąd masowych wyborów. Nazwanie córki tym zapomnianym hitem to nie tylko gwarancja, że dziewczynka będzie jedyną osobą o tym mianie w szkolnej ławce, ale przede wszystkim piękny prezent na całe życie w postaci wibracji sukcesu i obfitości. Warto czasem odrzucić najpopularniejsze trendy, wsłuchać się w intuicję i postawić na szlachetną klasykę, która od pokoleń udowadnia swoją wielką moc. Eliza czeka na swój wielki powrót na salony, a pierwsze mamy, które odważą się przywrócić jej dawny blask, szybko przekonają się, jak wielką siłę i pomyślność przemyciły do życia swojego ukochanego dziecka. Zobacz też: To imię było hitem międzywojnia, a dziś nikt o nim nie pamięta. Bije na głowę Stasia i Jasia
To imię w PRL nosiły gwiazdy kina i estrady. Dziś to wstyd nazwać tak dziewczynkę
Trendy w świecie imion dla dzieci potrafią być niezwykle kapryśne, bezlitośnie spychając dawne symbole elegancji do głębokiego cienia. Istnieje jedna propozycja, która w minionej epoce gościła na pierwszych stronach gazet, a dziś musi mierzyć się z bolesną łatką imienia niemodnego i zbyt poważnego dla małego dziecka.
Trendy w świecie mody, designu i imion dla dzieci mają jedną wspólną cechę: uwielbiają zataczać szerokie kręgi i powracać w wielkim stylu po kilkudziesięciu latach nieobecności. Obecnie w polskich urzędach stanu cywilnego przeżywamy prawdziwy renesans imion retro, a młodzi rodzice z zachwytem wertują stare kalendarze, szukając inspiracji w pokoleniu swoich prababć. Na placach zabaw nikogo nie dziwią już małe Antoniny, Heleny czy dystyngowane Apolonie, które idealnie wpisują się w nowoczesną estetykę vintage. Istnieje jednak jedna, niezwykle wyrazista propozycja, która mimo swojej gigantycznej i spektakularnej przeszłości, została całkowicie pominięta przez tę wielką falę powrotów. Choć w czasach PRL-u brzmiała dumnie, nowocześnie i była synonimem wielkiego świata, dziś jej los wydaje się przesądzony. Współczesne statystyki pokazują bolesną prawdę: to dawne cudo popkultury kurzy się na samym dnie rankingu popularności, budząc u młodych par raczej lęk przed przestarzałym brzmieniem niż zachwyt nad dawnym blichtrem. Eleganckie imię z PRL: kiedyś brzmiało dumnie Imię Teresa cieszyło się kiedyś potężną estymą. Nosiły je najjaśniejsze gwiazdy tamtych lat, kobiety z pierwszych stron gazet, wybitne aktorki teatralne oraz piosenkarki, których głosy elektryzowały miliony Polaków od Bałtyku aż po Tatry. Teresa brzmiała dumnie, dystyngowanie, a jednocześnie posiadała w sobie niezwykłą, sceniczną miękkość, która idealnie pasowała do artystycznego świata pełnego elegancji. Niestety, dzisiejsza rzeczywistość obeszła się z tą dawną ikoną wyjątkowo surowo i bezwzględnie. W dobie poszukiwania imion lekkich, międzynarodowych i melodyjnych, to tradycyjne słowo utknęło w przedziwnej i niefortunnej próżni, stając się ofiarą stereotypów językowych i kulturowych zmian pokoleniowych. Imię Teresa: kultowy hit z czasów PRL stracił swój dawny blask Główną przyczyną, dla której imię Teresa przeżywa obecnie tak drastyczny kryzys w oficjalnych rządowych statystykach, jest specyficzne postrzeganie go przez pokolenie dzisiejszych dwudziesto- i trzylatków. Dla młodych ludzi, którzy sami stają się rodzicami, to brzmienie przestało kojarzyć się z gwiazdą kina i estrady, a zaczęło zbyt mocno łączyć się z pokoleniem ich surowych ciotek, babć czy starszych urzędniczek. W języku potocznym i świecie internetowych memów zyskało ono niefortunny status synonimu osoby starszej, zasadniczej i mało elastycznej, co skutecznie odstrasza przyszłe mamy szukające czegoś świeżego. Panuje przedziwne, choć zupełnie nieuzasadnione przekonanie, że nazwanie tak małej dziewczynki mogłoby narazić ją na niezrozumienie, a nawet na ciche drwiny i uśmieszki w przedszkolnej szatni. Dodatkowym problemem okazała się trudność w tworzeniu miękkich, nowoczesnych zdrobnień, które dobrze brzmiałyby we współczesnym świecie. Tradycyjna Tereska kojarzy się wielu osobom zbyt infantylnie, z kolei pełna forma brzmi bardzo poważnie, niemal monumentalnie, co kłóci się z obecną modą na imiona krótkie i dźwięczne. W czasach, gdy na porodówkach króluje minimalizm, te trzy sylaby wydają się młodym parom zbyt ciężkie i obarczone zbyt dużym bagażem historycznym. Teresa przegrywa walkę o uwagę z propozycjami, które łatwiej wymówić za granicą i które nie niosą ze sobą tak silnych, peerelowskich skojarzeń z szarymi blokowiskami i minionym ustrojem. Fascynujące pochodzenie i głębokie korzenie szlachetnego imienia Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie pomija to imię, ponieważ pod względem etymologicznym i historycznym jest to jedna z najbardziej fascynujących propozycji w Europie. Jego korzenie sięgają starożytnej Grecji i są bezpośrednio powiązane ze słowem thera, które oznacza polowanie, łowy, lub z nazwą wyspy Thera, dzisiejszego Santorini. W wolnym tłumaczeniu Teresa to kobieta pochodząca z tej niesamowitej, słonecznej wyspy, mieszkanka Thery lub po prostu osoba silna, odważna, będąca łowczynią, która potrafi zdobywać to, czego pragnie od losu. Niesie ono w sobie ogromny ładunek energii i południowego temperamentu, o czym całkowicie zapomnieliśmy w naszym surowym, polskim kontekście. Przez wieki imię to było niezwykle popularne na dworach królewskich w Hiszpanii, Portugalii i Austrii, stając się symbolem monarchii, arystokracji i najwyższych sfer społecznych. Do Polski trafiło stosunkowo późno, bo dopiero w siedemnastym wieku, ale błyskawicznie zyskało status dobra luksusowego, wybieranego przez najbogatsze rody magnackie i szlacheckie. Prawdziwy, masowy boom przyszedł jednak w dwudziestym wieku, kiedy z salonów magnackich zeszło pod polskie strzechy i do wielkich miast, stając się ukochanym wyborem milionów rodziców szukających dla córek stabilnego fundamentu. Znaczenie imienia Teresa: jakie cechy przypisuje mu tradycja? W starych księgach znaczeń imion oraz w numerologii Teresa jawi się jako postać o niezwykle bogatym i fascynującym wnętrzu, obdarzona silną wibracją cyfry cztery. Oznacza to osobę niezwykle pracowitą, poukładaną, stałą w uczuciach i posiadającą twardy, moralny kręgosłup, na którym można polegać w każdej kryzysowej sytuacji. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe powierniczki sekretów, osoby o głębokiej intuicji, wielkiej empatii, a jednocześnie posiadające ogromną siłę psychiczną, która pozwala im przetrwać największe życiowe burze. To nie są postacie, które szukają taniego poklasku − Teresa działa w ciszy, z klasą i niesamowitą godnością. Choć dzisiejszy świat próbuje zepchnąć to piękne imię na boczny tor, warto pamiętać o jego szlachetnej i dystyngowanej naturze. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem przed kolejnym, wielkim powrotem na salony? Historia lubi płatać figle i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców, zmęczone wszechobecną powtarzalnością nowoczesnych trendów, spojrzy na te trzy sylaby ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo siłę, odwagę i greckie słońce ukryte w zapomnianej Teresie. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To 3-literowe imię z PRL powoli wymiera. Kiedyś hit, dziś wywołuje tylko śmiech i drwiny
Choć dawniej ten 3-literowy hit był absolutnym numerem jeden na porodówkach, współczesne trendy w świecie imion dla dzieci są bezlitosne – okazuje się, że to kultowe imię dla dziewczynki zamiast zachwytu, budzi dziś nieprzyjemne skojarzenia.
Wystarczy jedno spojrzenie na stare fotografie z lat siedemdziesiątych czy osiemdziesiątych, by poczuć klimat tamtych lat, zapach kawiarnianej kawy i dźwięk adapteru. Razem z tamtą epoką narodziła się moda na konkretne, proste imiona, które słyszało się na każdym podwórku, w każdej szkolnej ławce i w każdym zakładzie pracy. Jedno z nich, składające się zaledwie z trzech liter, było absolutną definicją polskiej kobiecości, wdzięku i uniwersalnej elegancji. Nosiły je piosenkarki, aktorki, sąsiadki z bloku i nasze mamy, a rodzice wybierali je z pełnym przekonaniem, że dają córce idealny fundament na przyszłość. Dzisiejsza rzeczywistość bywa jednak wyjątkowo brutalna dla dawnych hitów. Kiedy patrzę na najnowsze oficjalne statystyki rejestracji noworodków w naszym kraju, czuję ukłucie smutku, bo ta dawna ikona polskiej popkultury powoli i nieubłaganie odchodzi w zapomnienie. Co gorsza, proces ten nie wynika jedynie z naturalnej zmiany pokoleniowej, ale z przedziwnej metamorfozy, jaką to słowo przeszło w oczach młodego pokolenia. To, co kiedyś brzmiało dumnie i melodyjnie, w świecie internetowych memów i szybkiej komunikacji zyskało zupełnie nowy, lekko prześmiewczy kontekst, skutecznie odstraszając przyszłych rodziców. Dlaczego kultowe imię z czasów PRL traci popularność w urzędach Odpowiedź na pytanie, dlaczego imię Ewa przeżywa obecnie tak drastyczny spadek popularności, kryje się w mechanizmach współczesnej popkultury i języka potocznego. Dla współczesnych nastolatków i dwudziestolatków Ewa przestała być symbolem pierwszej kobiety czy eleganckiej bohaterki z literatury. Stała się za to bohaterką internetowych żartów, rymowanek i wiralowych filmików, w których to imię jest rymowane w mało wyrafinowany sposób lub używane jako synonim osoby o specyficznych, nieco przestarzałych cechach charakteru. Ta zmiana percepcji sprawiła, że młodzi ludzie, którzy sami zostają rodzicami, podświadomie uciekają od tego wyboru, obawiając się, że ich córka mogłaby stać się obiektem drwin w przedszkolu czy szkole. Dodatkowym ciosem dla Ewy okazała się obecna moda na dawne imiona. Podczas gdy Polacy masowo wracają do imion z początku dwudziestego wieku, takich jak Antonina, z zachwytem wybierając propozycje retro, imiona typowo peerelowskie wciąż kojarzą się z pokoleniem ciotek i babć. Dla wielu młodych par Ewa brzmi zbyt zwyczajnie, zbyt poważnie i zbyt mocno tkwi w realiach szarych blokowisk minionego ustroju. W czasach, gdy szukamy dla dzieci imion albo skrajnie nowoczesnych i międzynarodowych, albo głęboko tradycyjnych, to krótkie i dźwięczne imię utknęło w niefortunnej próżni, z której bardzo trudno będzie mu się wydostać. Fascynujące pochodzenie i biblijne korzenie pierwszej kobiety Wielka szkoda, że współczesność tak niesprawiedliwie obeszła się z Ewą, ponieważ pod względem historycznym i lingwistycznym jest to jedno z najpiękniejszych i najważniejszych imion w dziejach ludzkości. Jego korzenie sięgają głęboko do języka hebrajskiego, w którym słowo Chawwa oznacza po prostu dającą życie, matkę żyjących lub po prostu życie. To imię o ogromnym ładunku energetycznym i symbolicznym, które w tradycji biblijnej zostało przypisane pierwszej kobiecie, stworzonej jako dopełnienie ludzkiego świata. Przez wieki niosło ze sobą dumę, siłę i bezpośrednie powiązanie z początkiem wszystkiego, co ludzkie. Do Europy i do Polski imię to trafiło wraz z chrześcijaństwem, początkowo przyjmując formy zbliżone do łacińskiej Hevy. Co ciekawe, przez bardzo długi czas w dawnej Polsce unikano nadawania tego imienia dzieciom z czystego respektu religijnego − podobnie jak imienia Jezus czy Maryja. Uważano, że postacie biblijne stoją na tyle wysoko w hierarchii, że zwykły śmiertelnik nie powinien nosić ich miana. Dopiero z biegiem stuleci Ewa zaczęła pojawiać się w księgach parafialnych, by wreszcie w dwudziestym wieku stać się dobrem absolutnie powszechnym i kochanym przez miliony Polaków. Co oznacza imię Ewa i jakie cechy przypisuje mu tradycja? W astrologii i starych księgach znaczeń imion Ewa jawi się jako postać o niezwykle silnej osobowości. Przypisuje się jej wibrację cyfry dziewięć, co oznacza osobę pełną pasji, niezależną, niezwykle wrażliwą na piękno, a jednocześnie posiadającą twardy kręgosłup moralny. Kobiety noszące to imię od zawsze były postrzegane jako doskonałe organizatorki życia rodzinnego, które potrafią z ogromną mądrością i spokojem zarządzać nawet największym kryzysem. Są to osoby, które naturalnie przyciągają innych swoją empatią, ciepłem oraz niesamowitą intuicją, która rzadko je zawodzi. Choć dzisiejszy świat próbuje spłycić to imię do poziomu zabawnych memów z mediów społecznościowych, warto pamiętać o jego prawdziwej, głębokiej naturze. Ewa to imię krótkie, zwięzłe, pozbawione zbędnych ozdobników, a jednocześnie niezwykle melodyjne i łatwe do wymówienia w każdym zakątku globu. Może właśnie ta obecna, bolesna lekcja zapomnienia jest tylko chwilowym przystankiem w jego długiej historii? Moda ma to do siebie, że lubi zaskakiwać, i być może za kilkanaście lat nowe pokolenie rodziców spojrzy na te trzy litery ze świeżym zachwytem, odkrywając na nowo jego siłę i czystość. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
To zapomniane imię z czasów PRL. Bije na głowę Oliwię i Maję, a rodzice go unikają
W świecie zdominowanym przez modne, krótkie imiona o miękkim brzmieniu, istnieje pewien klasyk, który od lat czeka w cieniu na swoje wielkie odrodzenie. Kiedy wypowiadam je na głos, czuję powiew elegancji i siły, której tak bardzo brakuje imionom królującym dziś w rankingach popularności.
Przeglądając kalendarze z imionami, szukamy czegoś, co będzie miało duszę, historię, a jednocześnie nie będzie brzmiało jak imię wyjęte z generatora nowoczesnych trendów. I właśnie wtedy, wśród zakurzonych albumów naszych babć i mam, odnajdujemy ją − Danutę. To imię, które w czasach PRL-u było symbolem pewnej stałości i kobiecej energii, dziś wydaje się najbardziej odświeżającą propozycją, jaką możecie podarować swojej córeczce. Dlaczego o nim zapomnieliśmy? Imię Danuta. Szlachetne pochodzenie i magia ukryta w literach Danuta to imię, które ma w sobie coś z literackiej legendy. Choć wielu kojarzy je głównie z pokoleniem naszych cioć, jego korzenie sięgają znacznie głębiej, bo aż do Litwy, a do polszczyzny trafiło prawdopodobnie dzięki Henrykowi Sienkiewiczowi i jego „Krzyżakom”. Pamiętacie Danusię Jurandównę? To ona nadała temu imieniu rys niewinności, lojalności i romantyzmu, który przetrwał wieki. Etymologia sugeruje, że może ono oznaczać „darowaną przez Boga” lub wywodzić się od południowosłowiańskiego słowa oznaczającego jutrzenkę. Czy można wyobrazić sobie piękniejszy komunikat dla małej dziewczynki niż bycie światłem zwiastującym nowy dzień? W przeciwieństwie do imion takich jak Oliwia czy Maja, które są piękne, ale bywają postrzegane jako pozbawione twardego charakteru, Danuta brzmi dumnie. Ma w sobie tę specyficzną, staropolską szlachetność, która sprawia, że dziewczynka o tym imieniu od razu kojarzy się z kimś o silnej osobowości. W czasach PRL-u Danuty były wszędzie − od ekranów telewizorów po urzędowe biurka − co sprawiło, że imię to nieco nam spowszedniało. Jednak dziś po niemal pół wieku Danuta wraca jako propozycja retro, która jest niesamowicie oryginalna właśnie przez swoją chwilową nieobecność. To imię dla rodziców, którzy nie boją się iść pod prąd i chcą, by ich córka wyróżniała się w tłumie w sposób klasyczny, a nie ekscentryczny. Dlaczego Danuta wygrywa z dzisiejszymi hitami rankingów? Kiedy patrzę na współczesne listy najpopularniejszych imion, widzę ogromną potrzebę „miękkości”. Dominują samogłoski, zdrobnienia, które brzmią niemal identycznie. Danuta przełamuje ten schemat. To imię kompletne, które świetnie brzmi zarówno w formie pełnej, jak i w dziesiątkach uroczych zdrobnień: Danusia, Dusia, Danka, Dana, a nawet nowoczesne Dani. Daje ono dziecku możliwość dorastania wraz z imieniem − mała Danusia może być słodkim przedszkolakiem, ale dorosła pani Danuta to już kobieta budząca respekt i zaufanie. Rodzice, którzy rezygnują z Mai czy Oliwii na rzecz staropolskich imion, często wspominają o chęci powrotu do korzeni. W świecie globalizacji, gdzie imiona stają się coraz bardziej uniwersalne i tracą lokalny koloryt, Danuta brzmi bardzo po polsku, dumnie osadzona w naszej tradycji. Co ciekawe, w badaniach nad psychologią imion, Danuty często opisywane są jako osoby niezwykle zaradne, rodzinne, a jednocześnie posiadające silny kręgosłup moralny. To imię, które niesie za sobą obietnicę stabilności. W dobie niepewności i szybko zmieniającego się świata, nazwanie córki Danutą jest jak podarowanie jej solidnego fundamentu. Powrót mody na retro − czy to już czas na Danutę? Wszystko wskazuje na to, że przeżywamy właśnie renesans imion z połowy ubiegłego wieku. Skoro do łask wróciły już Helena, Maria, a nawet Józefina, to Danuta jest naturalną kolejną kandydatką do wielkiego powrotu. Widzę to już na forach dla mam − coraz częściej pojawiają się zapytania o to zapomniane imię. Rodzice szukają alternatywy, która nie będzie tak kontrowersyjna jak imiona staropolskie typu Bogumiła, a jednocześnie będzie miała w sobie więcej charakteru niż wszechobecna Julia. Danuta idealnie wypełnia tę lukę. Moim zdaniem Danuta bije na głowę Oliwkę, Zuzię, Amelię przede wszystkim unikalnością. W klasie waszej córki prawdopodobnie będzie pięć Oliwek, ale Danuta będzie tylko jedna. To daje dziecku poczucie wyjątkowości od najmłodszych lat. Nie musimy się martwić, że imię kojarzy się z PRL-em − dla dzisiejszych dzieci PRL to równie odległa epoka co średniowiecze. One nie będą widzieć w tym imieniu pani z okienka, ale silną, mądrą koleżankę. Jeśli szukacie imienia, które jest eleganckie, polskie, ma piękne zdrobnienia i nie jest oklepane − przestańcie przeglądać listę TOP 10. Zajrzyjcie do serca i przypomnijcie sobie o Danucie. To imię zasługuje na to, by znów dumnie brzmieć na polskich placach zabaw. Zobacz też: Nowe imię dla dziewczynki na szczytach rankingów. Rodzice nie wiedzą, że ma mroczne znaczenie
„Moja mama nadała mi to imię w latach 80. Dziś wstydzę się przedstawiać nowym znajomym”
Wybór tego imienia w latach 80. wydawał się strzałem w dziesiątkę, ale dzisiejsza rzeczywistość brutalnie weryfikuje tę decyzję. Choć dawniej oznaczało ono prestiż, obecnie wiele kobiet czuje, że stało się ciężarem, który nie pozwala im wejść z lekkością w nowoczesny świat.
Imię Renata to jeden z najbardziej wyrazistych przykładów spektakularnego wzrostu i nagłego upadku popularności w polskiej tradycji nadawania imion. Dla matek rodzących w latach 80. był to szczyt elegancji i powiew zachodniego stylu, który miał otwierać przed córkami drzwi do lepszego świata. Dziś, w 2026 roku, sytuacja wygląda zupełnie inaczej − Renata dla wielu stała się imieniem problematycznym, wywołującym u dorosłych kobiet dyskomfort podczas zawodowych spotkań czy nowych znajomości. Analiza tego zjawiska pokazuje, jak bardzo moda potrafi być bezlitosna dla imion, które zbyt mocno zrosły się z jedną epoką. Blaski i cienie popularności imienia Renata w dobie PRL W latach 80. Renata uchodziła za imię z wyższej półki, kojarzące się z osobą światową i niemal egzotyczną. Nie była to swojska Katarzyna czy Magdalena, które spotykało się na każdym kroku. Renata niosła w sobie pewną twardość, ale i tajemnicę. W tamtym czasie nikomu nie kojarzyło się ono z urzędową rutyną − było świeże, dźwięczne i uznawane za po prostu ładne. Masowa popularność sprawiła, że w niemal każdej grupie przedszkolnej czy klasie z tamtego okresu znajdowało się przynajmniej kilka dziewczynek o tym imieniu. Problem z Renatą polega na tym, że to imię niezwykle mocno zrosło się z konkretną estetyką i pokoleniem. Współczesne skojarzenia niemal natychmiast przywołują obraz kobiet w garsonkach z poduszkami na ramionach i klimaty biur z lat 90., gdzie Renaty były już dorosłymi osobami na stanowiskach. To imię nie doczekało się swojej wersji retro i nie stało się klasyką na miarę Marii czy Zofii. Utknęło w martwym punkcie między wspomnieniem młodości pokolenia rodziców a współczesnością szukającą zupełnie innej energii. W efekcie dodaje ono właścicielce lat i sprawia, że jest ona postrzegana przez pryzmat minionego systemu. Psychologiczny ciężar imienia, które nie pasuje do współczesności Współczesne kobiety noszące imiona z tamtej fali popularności często deklarują poczucie niedopasowania do własnego imienia. Nie wynika to z jego brzmienia − Renata ma przecież piękną etymologię wywodzącą się z łacińskiego słowa renatus, oznaczającego narodzoną na nowo. Problemem okazuje się brak możliwości stworzenia zdrobnienia, które brzmiałoby lekko i nowocześnie. Formy takie jak Reni, Renia czy Renatka są dziś postrzegane jako infantylne lub jeszcze mocniej osadzone w dawnej stylistyce. Poczucie zażenowania przy przedstawianiu się nowym osobom nie dotyczy samych liter, ale skojarzeń, jakie budzą w masowej wyobraźni. W świecie zdominowanym przez Oliwki, Maje i inne miękko brzmiące imiona lifestylowe, Renata brzmi surowo i ciężko. Dominuje nad osobą, zamiast stanowić dla niej subtelne tło. To imię stało się językową kotwicą, która hamuje wizerunek nowoczesnej, aktywnej kobiety, fundując jej etykietę, na którą sama się nie decydowała. Czy Renata ma szansę na odrodzenie w nowym pokoleniu? Mechanizm imion stuletnich sugeruje, że zapomniane klasyki wracają do łask wtedy, gdy pokolenie je noszące niemal całkowicie odejdzie, a imię zacznie kojarzyć się z nostalgią, a nie z codziennością. Obecnie przeżywamy renesans imion takich jak Helena czy Jadwiga, ale Renata wciąż znajduje się w czyśćcu imion średniego pokolenia. Jest zbyt młoda na retro i zbyt stara na bycie nowoczesną. Musi prawdopodobnie odczekać jeszcze co najmniej dwa pokolenia, by zniknęły bezpośrednie skojarzenia z panią z urzędu czy ciocią z imienin. Dopiero wtedy nowi rodzice będą mogli odkryć w nim na nowo łacińską szlachetność i siłę. Do tego czasu imię to pozostanie wyzwaniem dla swoich właścicielek, wymagającym oswojenia lub znalezienia nowego sposobu na jego interpretację. Choć dziś to imię bywa powodem do wstydu, warto pamiętać, że moda jest cykliczna. Za kilkanaście lat, gdy rankingi popularności nasycą się obecnymi hitami, Renata może powrócić jako najbardziej odświeżający trend sezonu. Zobacz też: To kultowe imię z dumą nosili chłopcy w PRL. Dziś to wstyd nazwać tak syna
Dostała imię po babci i teraz ma pretensje. „Wszyscy w klasie się ze mnie śmieją”
Wczoraj wieczorem moja ukochana dwunastoletnia córka wykrzyczała mi w twarz słowa, które bolą bardziej niż jakakolwiek obelga. Zrobiłam coś, co uważałam za najpiękniejszy dowód miłości i szacunku do tradycji, a dziś słyszę od własnego dziecka, że zniszczyłam jej życie i skazałam na wieczne wyśmiewanie na szkolnych korytarzach.
Kiedy dwanaście lat temu byłam w ciąży, odeszła moja ukochana babcia, która była dla mnie najważniejszą osobą na świecie, najmądrzejszą i najwspanialszą kobietą, jaka kiedykolwiek żyła. Nie miałam wtedy wątpliwości, że jeśli urodzę córeczkę, to dam jej na imię właśnie po niej, żeby pamięć o tej cudownej osobie nigdy nie zginęła. Nazwałam moją małą kruszynkę imieniem Kunegunda, uroczo mówiąc do niej Kingusia, i przez lata wszystko było w porządku, dopóki moje dziecko nie poszło do starszych klas szkoły podstawowej. Wczoraj moja córka wróciła do domu z zapłakaną buzią, rzuciła plecak w kąt i oświadczyła, że wszyscy w klasie się z niej śmieją, a ona po prostu wstydzi się nosić to imię. Piękna rodzinna tradycja zderzyła się z bezwzględną rzeczywistością W domu Kingusia zawsze była naszym skarbem, a jej pełne imię, Kunegunda, brzmiało dla nas dumnie, uroczyście i szlachetnie, przypominając nam o korzeniach i historii naszej rodziny. Niestety, współczesna szkoła i rówieśnicy nie mają w sobie ani krztyny wrażliwości na takie wartości, a dla dzieciaków z klasy mojej córki to imię stało się idealnym powodem do okrutnych żartów. Córka opowiedziała mi, że podczas sprawdzania obecności przez nowego nauczyciela, kiedy ten wyczytał ją pełnym imieniem, w sali wybuchła salwa śmiechu. Koledzy z ławki zaczęli przezywać ją Kingą-Kundzią, wołać za nią na przerwach niefajne słowa i tworzyć złośliwe rymowanki, które ranią jej delikatną psychikę. Siedziałam na jej łóżku, tuliłam ją do siebie i czułam, jak pęka mi serce, bo zrozumiałam, że moja osobista, emocjonalna decyzja z przeszłości stała się dla niej ogromnym ciężarem na co dzień. Chciałam dobrze, chciałam podarować jej imię z duszą i historią, a zgotowałam jej koszmar, przez który ona teraz nie chce chodzić do szkoły i zamyka się w swoim pokoju. To potworne uczucie dla matki, gdy widzi, że jej własny wybór, podyktowany najczystszymi intencjami i miłością do zmarłej babci, stał się dla dziecka źródłem wstydu i rówieśniczego wykluczenia. Konflikt w domu o zmianę imienia i żal dorastającej córki Najgorsze jest to, że córka ma teraz ogromne pretensje bezpośrednio do mnie i uważa, że zrobiłam to celowo, nie myśląc o jej przyszłości i o tym, jak rówieśnicy zareagują na tak staroświeckie imię. Wykrzyczała mi, że nienawidzi swojej prababci za to, że tak się nazywała, i że natychmiast, gdy skończy osiemnaście lat, pójdzie do urzędu i zmieni to imię na jakieś normalne, nowoczesne, jak Maja czy Oliwia. Te słowa ranią podwójnie, bo z jednej strony czuję ból jako matka oskarżana o skrzywdzenie dziecka, a z drugiej strony czuję żal, że pamięć o mojej babci jest dla mojej córki powodem do nienawiści. Próbowałam jej tłumaczyć, że Kunegunda to stare, królewskie imię, że ma piękne znaczenie i że powinna nosić je z dumą, ale do nastolatki nie docierają żadne racjonalne argumenty, gdy na szali kładzie się akceptację grupy rówieśniczej. Dla niej liczy się tylko to, co tu i teraz − strach przed każdą lekcją, na której nauczyciel może zwrócić się do niej pełnym imieniem. Widzę, że ten problem niszczy naszą dotychczasową bliskość, bo córka zaczyna unikać rozmów ze mną, obwiniając mnie o każde niepowodzenie towarzyskie i każdą złośliwą uwagę, jaka spotyka ją w szkole. Jak pomóc dziecku zaakceptować tradycyjne imię w świecie nowoczesności Piszę do Was, bo szukam pomocy i porady od innych mam, które być może też popełniły ten sam błąd i uległy rodzinnej nostalgii. Jak mam rozmawiać z córką, by odbudować jej pewność siebie i sprawić, by przestała traktować swoje imię jak życiowy wyrok i powód do wstydu? Na razie ustaliliśmy, że poproszę wychowawczynię, by w dzienniku elektronicznym i przy całej klasie używano wyłącznie formy Kinga, co na chwilę zmniejszyło napięcie, ale wiem, że to tylko doraźne maskowanie problemu, który wróci przy najbliższym rozdaniu świadectw czy rejestracji na egzaminy. Apeluję do wszystkich przyszłych matek, które stoją przed wyborem imienia dla swojego maleństwa: odłóżcie na bok sentymenty, miłość do babć, dziadków i ciotek, a pomyślcie o dziecku, które będzie musiało z tym imieniem iść między rówieśników. Nasze piękne wspomnienia i chęć uczczenia pamięci bliskich nie mogą być ważniejsze niż święty spokój i dobrostan psychiczny naszych dzieci w bezwzględnym szkolnym świecie. Ja swój błąd zrozumiałam za późno, a teraz muszę patrzeć na cierpienie mojej córki i żyć z poczuciem winy, że dałam jej powód do płaczu. Agnieszka Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę