Chciała, by syn się wyróżniał, więc dała mu nowoczesne imię. Na szkolnym korytarzu wytykają go palcami
Każdy rodzic chce, żeby jego dziecko było wyjątkowe. Czasem ta potrzeba znajduje odzwierciedlenie również w wyborze imienia – zamiast kolejnego Antka czy Franka pojawia się coś znacznie bardziej nietypowego. Tylko czy oryginalne imię nie staje się z czasem ciężarem?
Rodzice coraz częściej szukają dla dzieci imion, których nie ma w każdej szkolnej klasie. Jan, Antoni czy Jakub? Owszem, ładne, ale przecież takich chłopców może być kilku w jednym przedszkolu czy klasie. Dlatego pojawiają się pomysły na imiona bardziej oryginalne, zagraniczne albo zapisane w nietypowy sposób. Jednym z takich przykładów jest Dżastin. Dżastin wśród Stasiów i Antków Usłyszałam niedawno historię mamy, która zdecydowała się właśnie na takie imię dla swojego syna. Chciała, żeby chłopiec miał imię nowoczesne, nietuzinkowe i takie, którego nie będzie nosiło pięciu innych chłopców w jego grupie. Z czasem okazało się jednak, że oryginalność ma też drugą stronę. W gronie Stasiów, Jasiów, Franków, Nikosiów i Antków jej syn z imieniem Dżastin wyraźnie odstaje od grupy. Dżastin nie jest internetowym wymysłem ani żartem z rodziców szukających „oryginalnego imienia”. Taka forma rzeczywiście występuje w rejestrze PESEL. Według danych dotyczących osób żyjących, opublikowanych na podstawie rejestru PESEL, imię to nosi w Polsce kilkadziesiąt osób. Samo imię jest związane z angielskim Justin, którego polskim odpowiednikiem jest Justyn. Dżastin jest natomiast zapisem fonetycznym, który ma odzwierciedlać angielską wymowę. Właśnie ta pisownia może być dla dziecka największym problemem. Wyobraźmy sobie zwyczajną sytuację w szkole. Nauczyciel odczytuje listę obecności. „Dżastin?”. Kilka głów odwraca się w stronę chłopca. Ktoś zaczyna powtarzać imię z przesadnie angielskim akcentem. Ktoś inny pyta, czy jego rodzice są fanami Justina Biebera. Imię, które miało być wyjątkowe, staje się pretekstem do przykrych komentarzy. Rada Języka Polskiego ostrzegała przed takimi imionami Co ciekawe, problem nietypowych, fonetycznie zapisanych imion nie jest nowy. Rada Języka Polskiego od lat zwraca uwagę, że przy nadawaniu dzieciom nowych imion warto brać pod uwagę to, jak będą one funkcjonowały w polskim języku. W zaleceniach dla urzędów stanu cywilnego RJP wskazuje m.in., że przy imionach, których moda może szybko przeminąć, lepiej zachować oryginalną pisownię. Rada zwraca uwagę także na to, że dziecko będzie później musiało funkcjonować ze swoim imieniem w szkole, dokumentach i innych oficjalnych sytuacjach.zasobu polskich imion. Dżastin jest jednak innym przypadkiem – ta forma faktycznie znalazła się w rejestrze osób żyjących. „Miało być światowo, wyszło pretensjonalnie” Dla części rodziców zagranicznie brzmiące imię ma być sposobem na wyróżnienie dziecka. Problem pojawia się wtedy, gdy oryginalność zaczyna dominować nad praktycznością. Dżastin może przecież przez całe życie tłumaczyć: „Nie Justyn. Dżastin. Przez DŻ”. W szkole nauczyciel może zapisać imię inaczej, kolega może je przekręcić, a w przyszłości pracownik banku czy urzędu może upewniać się, czy na pewno tak brzmi oficjalna forma. Do tego dochodzi jeszcze jedno. Imię nadane dziecku w wieku kilku tygodni będzie mu towarzyszyć również wtedy, gdy przestanie być uroczym przedszkolakiem. Dżastin może dobrze brzmieć w wyobrażeniu rodziców o nowoczesnym niemowlęciu. Gorzej, gdy trzeba sobie wyobrazić trzydziestoletniego Dżastina Kowalskiego podpisującego umowę w banku albo czterdziestoletniego Dżastina przedstawiającego się na rozmowie o pracę. Przy wyborze imienia warto zadać sobie proste pytanie: czy chcemy, żeby nasze dziecko było wyjątkowe dzięki swojemu imieniu, czy żeby całe życie musiało tłumaczyć, skąd się ono wzięło? Oryginalność może być zaletą, ale czasami granica między „nietypowe” a „przekombinowane” jest naprawdę cienka. Zobacz także: „Chrumkają za nim”. Nazwała syna po dziadku, a dzieci w szkole robią z niego pośmiewisko To zapomniane imię z lektury szkolnej przeżywa renesans. Nosiła je legendarna bohaterka Sienkiewicza Chce zmienić rocznej córce imię. „Dopiero w żłobku zrozumiałam, jak ją skrzywdziłam”
„Chrumkają za nim”. Nazwała syna po dziadku, a dzieci w szkole robią z niego pośmiewisko
Wybór imienia dla dziecka miał być dla Pauliny pięknym hołdem dla ukochanego dziadka. Kiedy jej syn poszedł do szkoły, okazało się, że tradycyjne imię stało się dla kolegów powodem do kpin. Chłopcy nazywają go „chłopem” i chrumkają za nim na korytarzu.
Paulina długo wybierała imię dla syna i od początku wiedziała, że chce, by miało dla niej wyjątkowe znaczenie. Bogdan miał być pamiątką po człowieku, który w jej dzieciństwie zastępował jej ojca i był jedną z najważniejszych osób w jej życiu. Dziś, kiedy słyszy, jak koledzy syna nazywają jego imię „wiejskim” i naśladują za nim odgłosy świni, trudno jej powstrzymać łzy. To miał być hołd dla najważniejszego mężczyzny w jej dzieciństwie Paulina wychowywała się bez taty. Na szczęście miała obok siebie dziadka, który był dla niej kimś znacznie więcej niż tylko ukochanym członkiem rodziny. To właśnie on był człowiekiem, do którego mogła przyjść z każdym problemem, który ją wspierał i dawał jej poczucie bezpieczeństwa. – Dziadek był dla mnie jak tata. Miał ogromne serce i zawsze mogłam na niego liczyć – opowiada Paulina. Kiedy więc urodził się jej syn, wybór imienia nie był dla niej przypadkowy. Chciała, żeby chłopiec nosił imię po swoim pradziadku, którego niestety nie miał okazji poznać. Paulina była dumna z tego wyboru. Wiedziała, że nie jest to obecnie imię, które rodzice wybierają najczęściej, ale właśnie dlatego podobało jej się jeszcze bardziej. Dla niej nie było „stare”, „wiejskie” czy niemodne. Było imieniem człowieka, któremu zawdzięczała bardzo wiele. Przez pierwsze lata nie zastanawiała się nawet, jak inni będą odbierać imię syna. Problem pojawił się dopiero wtedy, gdy Boguś poszedł do szkoły. Najpierw były żarty, potem zaczęło się chrumkanie Na początku Paulina próbowała podchodzić do tego spokojnie. Dzieci przecież często żartują z imion, nazwisk czy wyglądu kolegów. Liczyła na to, że chłopcy szybko znajdą sobie inny temat. Tym bardziej że w ostatnim czasie imię Bogdan zaczęło być przez nich kojarzone z popularnym serialem „1670”, w którym pojawia się bohater o tym imieniu. Chłopcy uznali, że pasuje ono do „chłopa ze wsi” i zaczęli robić z Bogusia obiekt żartów. Wystarczyło, że nauczyciel wyczytał jego nazwisko podczas sprawdzania obecności, a z tyłu klasy miały pojawiać się komentarze. Najgorsze jest jednak to, co dzieje się na przerwach: chłopcy przechodzą obok Bogusia i chrumkają. Paulina przyznaje, że kiedy syn opowiedział jej o tym po raz pierwszy, poczuła przede wszystkim bezsilność. Z jednej strony chciała go nauczyć, żeby nie przejmował się głupimi komentarzami. Z drugiej – trudno powiedzieć dziecku, żeby ignorowało coś, co regularnie się powtarza. Najbardziej boli ją jednak świadomość, że dla niej imię Bogdan jest symbolem miłości, a dla innych dzieci stało się powodem do poniżania jej syna. Czy naprawdę można śmiać się z czyjegoś imienia? Paulina zastanawia się, kiedy właściwie kończy się niewinny dziecięcy żart, a zaczyna zwykłe dokuczanie. Bo przecież samo imię nie powinno być powodem do wstydu. Dzieci potrafią znaleźć powód do śmiechu niemal we wszystkim. Jedno ma nietypowe nazwisko, drugie okulary, trzecie piegi, czwarte mówi z charakterystycznym akcentem. Problem zaczyna się wtedy, gdy żart przestaje być zabawny dla osoby, której dotyczy. A Boguś nie uważa tego za zabawne. Paulina widzi, że syn coraz bardziej przeżywa komentarze kolegów. I właśnie dlatego sama zaczęła zastanawiać się, czy mogła przewidzieć, że wybór tradycyjnego imienia będzie kiedyś dla jej dziecka problemem. Tylko czy rodzic powinien wybierać imię dla dziecka przede wszystkim pod kątem tego, czy przypadnie do gustu jego przyszłym kolegom? Zobacz także: Chce zmienić rocznej córce imię. „Dopiero w żłobku zrozumiałam, jak ją skrzywdziłam” Dali dziecku imię z serialu, myśląc, że będzie hitem. Nauczycielki mówią wprost: „Współczujemy temu maluchowi” Nosił je najpotężniejszy król Polski. Zapomniane przez lata imię znów staje się hitem w rankingach
To zapomniane imię z lektury szkolnej przeżywa renesans. Nosiła je legendarna bohaterka Sienkiewicza
To krótkie, melodyjne imię przez dekady kurzyło się na kartach szkolnej lektury, a dziś powraca w wielkim stylu.
Młode mamy i ojcowie coraz chętniej rezygnują z najpopularniejszych imion na rzecz czegoś oryginalnego, co niesie ze sobą piękne wspomnienia i trochę nostalgii. Prawdziwym fenomenem staje się jedno wyjątkowe, krótkie imię, które przez całe dekady kojarzyło się nam wyłącznie z jedną z najbardziej znanych powieści przygodowych. Czy ten literacki hit ostatecznie wygryzie Julki i Zuzie, które od lat niepodzielnie rządzą w rankingach popularności? Powrót do rankingów. Jak zapomniana bohaterka podbiła współczesne porodówki Tym wielkim, literackim przebojem, który po latach uśpienia przeżywa swój spektakularny renesans i błyskawicznie awansuje do czołówki najchętniej wybieranych imion, jest Nel. Jeszcze pod koniec ubiegłego wieku mało kto wyobrażał sobie nazwanie tak małego dziecka. Większości z nas to imię kojarzyło się wyłącznie z lekturą „W pustyni i w puszczy”, przygodą, udomowionym słoniem i małą, uroczą towarzyszką Stasia Tarkowskiego. Oficjalne liczby publikowane przez urzędy pokazują jednak, że w ostatnich latach doszło do niesamowitego zwrotu. Młode pary odkurzają to imię, zachwycone jego niezwykle ciepłym, a jednocześnie bardzo nowoczesnym charakterem − w ubiegłym roku nazwano tak aż 496 dziewczynek. Egzotyczny urok i literacka siła. Co naprawdę kryje się w rodowodzie imienia Nel? Zaglądając do słowników oraz historycznych opracowań, szybko odkrywamy, skąd bierze się potężna siła ukryta w tym krótkim imieniu. Nel najczęściej funkcjonuje jako skrócona, samodzielna forma od angielskich imion, takich jak Eleanor czy Helen, co oznacza pochodnię, jasność i blask. W polskiej kulturze Nel to przede wszystkim symbol niezwykłej odwagi, dziecięcej niewinności i wielkiej lojalności, nierozerwalnie związany z literacką twórczością Henryka Sienkiewicza. To nadaje temu imieniu unikalny, ponadczasowy autorytet. Ogromną zaletą tego wyboru jest fakt, jak genialnie dopasowuje się ono do każdego etapu życia człowieka. Dla małego, biegającego po piaskownicy szkraba mamy do dyspozycji całą masę miękkich, pełnych miłości form, takich jak Nelka, Nelusia czy Nela. Kiedy jednak ta mała dziewczynka dorośnie, pełna forma Nel będzie brzmieć poważnie i lekko jednocześnie. Ucieczka przed instagramową masówką. Dlaczego współczesne mamy stawiają na unikalną klasykę? Wybór imienia Nel to świetny kompromis między tym, co dobrze znane, a tym, co wciąż rzadkie na placach zabaw. To pokazuje, że nie musimy szukać wymyślnych i trudnych w pisowni propozycji z zagranicy, żeby nasza córka miała oryginalną tożsamość w grupie rówieśników. Klasyczna literatura dała nam gotowe, piękne rozwiązanie, które idealnie pasuje do współczesnych realiów. Krótkie, melodyjne imię świetnie sprawdzi się u małego, biegającego na podwórku brzdąca, a w przyszłości doda powagi i elegancji dorosłej kobiecie budującej swoją karierę zawodową. Ostatecznie to nie chwilowe mody z internetu, ale właśnie takie ponadczasowe wybory najlepiej znoszą próbę czasu, dając dziecku poczucie stabilności i dumy z własnego imienia. Zobacz też: To imię dla dziewczynki to chyba żart. Noszą je tylko 2 Polki i nic dziwnego − kojarzy się z jesienną słotą i błotem
Chce zmienić rocznej córce imię. „Dopiero w żłobku zrozumiałam, jak ją skrzywdziłam”
Ewelina, moja znajoma jeszcze z czasów podstawówki, niedawno została mamą. Kiedy wybierała imię dla swojej córki, była przekonana, że Dżesika będzie dobrym wyborem – miało być rzadkie, charakterystyczne i inne niż większość popularnych obecnie imion. Dziś dziewczynka ma rok, a Ewelina coraz częściej zastanawia się, czy nie powinna była podjąć zupełnie innej decyzji.
Ewelina od zawsze lubiła imiona, które nie pojawiały się na każdej szkolnej liście. Sama jako dziecko miała dość popularne imię, dlatego kiedy urodziła córkę, chciała wybrać dla niej coś mniej oczywistego. Razem z mężem długo rozmawiali o różnych propozycjach, aż ostatecznie zdecydowali się na Dżesikę. Podobało im się przede wszystkim brzmienie tego imienia, a także to, że od razu mieli dla córki sympatyczne zdrobnienie – Dżesi. Ewelina była przekonana, że kiedy dziewczynka będzie starsza, doceni fakt, że jej imię nie jest takie samo jak imiona połowy koleżanek. Przez pierwszy rok życia córki ani przez chwilę nie myślała o zmianie decyzji. Rodzina zaakceptowała imię, znajomi szybko się do niego przyzwyczaili, a Ewelina z dumą przedstawiała córkę kolejnym osobom. Jedna rozmowa w żłobku dała jej do myślenia Kiedy Dżesika zaczęła chodzić do żłobka, Ewelina nie spodziewała się, że właśnie tam po raz pierwszy zacznie poważnie zastanawiać się nad wyborem imienia. Nie chodziło jednak o dzieci ani o ich reakcje, lecz o jedną z opiekunek, z którą kobieta pewnego dnia zaczęła rozmawiać przy odbiorze córki. Opiekunka miała bardzo rzadkie, tradycyjne imię, które również często było komentowane przez innych. Powiedziała Ewelinie, że sama przez lata miała do swojego imienia ambiwalentny stosunek, bo jako dziecko niejednokrotnie słyszała pytania, dlaczego rodzice nazwali ją właśnie tak. Nie próbowała przekonywać Eweliny, że Dżesika jest złym imieniem. Zwróciła jej jednak uwagę na coś, o czym młoda mama wcześniej w ogóle nie myślała – dziecko przez całe życie będzie nosiło imię wybrane przez rodziców i to ono będzie musiało zdecydować, czy chce się z nim utożsamiać. Ewelina wróciła wtedy do domu z dziwnym uczuciem. Po raz pierwszy pomyślała, że wybór imienia może wyglądać zupełnie inaczej z perspektywy dziecka niż z perspektywy rodzica. Zaczęła patrzeć na córkę inaczej Od tamtej rozmowy Ewelina zaczęła zwracać większą uwagę na to, jak ludzie reagują na imię córki. Nie oznaczało to, że każda osoba, która się uśmiechnęła albo dopytała o imię, miała złe intencje. Zaczęła jednak zauważać, że Dżesika niemal zawsze wywołuje jakąś reakcję – zdziwienie, pytanie albo komentarz. Wcześniej odbierała to jako zaletę. Przecież właśnie o to chodziło jej i mężowi, kiedy wybierali imię. Teraz zaczęła się zastanawiać, czy wyróżnianie się za wszelką cenę rzeczywiście jest czymś dobrym, jeżeli to dziecko będzie później musiało mierzyć się z cudzymi stereotypami. Ewelina zaczęła też przypominać sobie własne dzieciństwo. Jako znajoma z podstawówki pamiętam ją jako osobę, która bardzo przejmowała się opinią innych i długo potrafiła rozpamiętywać nawet pozornie niewinne komentarze. Być może dlatego tak mocno zaczęła myśleć o tym, jak jej córka może odbierać swoje imię za kilka czy kilkanaście lat. „A jeśli kiedyś będzie miała do mnie pretensje?” Najwięcej wątpliwości pojawiło się wtedy, gdy Ewelina zaczęła wyobrażać sobie córkę jako nastolatkę. Dziś Dżesika jest jeszcze rocznym dzieckiem i zupełnie nie rozumie, co oznacza jej imię, ale za kilka lat będzie sama przedstawiała się koleżankom, podpisywała prace w szkole i słyszała opinie innych ludzi. Ewelina zaczęła się bać, że córka kiedyś zapyta ją, dlaczego dostała właśnie takie imię. Nie chciała wtedy odpowiadać, że po prostu rodzicom bardzo się podobało, jeśli dziewczynka sama będzie miała z nim problem. Jednocześnie ma świadomość, że można przezywać dzieci niezależnie od tego, jak mają na imię, a rzadkie imię nie musi być dla nikogo powodem do kompleksów. Dlatego sama nie wie, czy nie reaguje zbyt emocjonalnie i czy nie próbuje rozwiązać problemu, który być może nigdy nie nastąpi. Chce zmienić imię, zanim córka zacznie je rozumieć Ewelina zaczęła więc sprawdzać, czy w przypadku tak małego dziecka zmiana imienia nie byłaby łatwiejsza niż później. Rozmawia o tym z mężem i przyznaje, że ma coraz większy mętlik w głowie. Z jednej strony nadal lubi imię Dżesika i nie uważa, że jest ono powodem do wstydu. Z drugiej coraz częściej myśli o tym, że wybór imienia powinien być przede wszystkim decyzją podejmowaną z myślą o przyszłym dziecku, a nie o tym, co podoba się rodzicom w chwili narodzin. Na razie nie podjęła ostatecznej decyzji. Jedna rozmowa z opiekunką sprawiła jednak, że po raz pierwszy spojrzała na imię córki nie oczami mamy zachwyconej własnym wyborem, lecz oczami dziewczynki, która kiedyś będzie musiała z tym wyborem żyć. Dżesika należy dziś do bardzo rzadkich imion Dane Ministerstwa Cyfryzacji pokazują, że imię Dżesika jest obecnie nadawane w Polsce wyjątkowo rzadko. W latach 2020–2025 otrzymało je łącznie 17 dziewczynek. W 2020 roku nazwano tak 8 dziewczynek, w 2021 roku – 2, w 2022 roku – 3, w 2023 roku – żadnej, w 2024 roku – 4, a w 2025 roku – ponownie żadnej. Dżesika jest polską formą imienia Jessica. Choć nie należy dziś do popularnych wyborów rodziców, nie oznacza to oczywiście, że jest imieniem niewłaściwym czy krzywdzącym. To, jak dziecko będzie je odbierało, zależy od wielu czynników, a przede wszystkim od jego własnego stosunku do imienia i od środowiska, w którym dorasta. Historia Eweliny pokazuje jednak coś innego – czasami rodzic dopiero po czasie zaczyna patrzeć na swoją decyzję z perspektywy dziecka. I wtedy nawet wybór, z którego jeszcze niedawno był bardzo dumny, może wzbudzić poważne wątpliwości. Zobacz także: Zafundowała córce piekło, nazywając ją po babci? „W przedszkolu patrzą na nią jak na dziwadło” Najpopularniejsze imiona 2026. Przetasowania na podium i perełka na szczycie. Rodzice już nie lubią Laury i Leona? To imię dla dziewczynki to chyba żart. Noszą je tylko 2 Polki i nic dziwnego − kojarzy się z jesienną słotą i błotem
Dali dziecku imię z serialu, myśląc, że będzie hitem. Nauczycielki mówią wprost: „Współczujemy temu maluchowi”
Gdy Magda z dumą wpisywała w urzędowe dokumenty imię inspirowane najpopularniejszym serialem młodzieżowym ostatnich lat, była przekonana, że daje córce bilet do świata oryginalności. Nie miała pojęcia, że zaledwie kilka lat później w przedszkolnej szatni zderzy się z bolesną rzeczywistością, przez którą doświadczone wychowawczynie zaczną otwarcie współczuć jej córeczce.
W ostatnich latach młodzi rodzice coraz chętniej szukają natchnienia w popkulturze, przez co bohaterowie najpopularniejszych produkcji streamingowych trafiają do oficjalnych polskich rejestrów imion. Zgodnie z obecnymi, znacznie luźniejszymi wytycznymi urzędowymi, w naszym kraju można bez problemu zarejestrować obco brzmiące imiona, o ile jasno wskazują na płeć i nie są obraźliwe. Niestety, granica między oryginalnym stylem a przesadą bywa niesamowicie płynna, o czym brutalnie przekonuje się wiele rodzin. Magda wybrała dla córki imię z popularnego serialu, myśląc, że to będzie absolutny hit, ale rzeczywistość okazała się na tyle trudna, że doświadczone nauczycielki mówią dziś o tej sytuacji całkowicie wprost. Współczują dziecku, bo codzienne funkcjonowanie z tak specyficznym imieniem zamienia się w niepotrzebny, pełen stresu sprawdzian z odporności psychicznej. Bohaterka z ekranu kontra szara rzeczywistość. Jak mała Enid została wyśmiana w przedszkolu Magda postanowiła dać córce imię Enid, znane z serialu „Wednesday”. Na ekranie ta postać to uosobienie radości, lojalności i optymistycznego podejścia do świata, co sprawiło, że Magda i jej mąż zapragnęli przenieść tę magię do własnego domu. Ponadto imię to ma walijskie korzenie, co jeszcze dodaje mu atrakcyjności. Problem polega na tym, że gdy mała Enid skończyła trzy lata i dumnie wkroczyła do miejskiego przedszkola, cały ten filmowy czar błyskawicznie zniknął. Dzieci w tym wieku nie mają pojęcia o hitach platform streamingowych ani o walijskiej tradycji literackiej. Reagują czysto instynktownie na to, co słyszą, a surowe brzmienie imienia okazało się dla małych rówieśników barierą nie do przejścia. Magda, która początkowo była zachwycona swoim pomysłem, szybko zrozumiała, że zamiast dać dziecku piękną tożsamość, niechcący zafundowała córeczce piekło już na samym starcie edukacji. Dzieci żartują z Enid. Rówieśnicy i dorośli bez przerwy kaleczą imię dziecka Nauczycielki z wieloletnim stażem zwracają uwagę na potężny problem z codzienną komunikacją w grupie, z jakim ta mała dziewczynka musi się mierzyć podczas każdej zbiórki na obiad czy zabawy na dywanie. Maluchy w grupie trzylatków często nie potrafią poprawnie powtórzyć i wymówić tego imienia, przez co bez przerwy przekręcają je na potoczne, śmieszne formy typu Enia czy Edi. Dziewczynka od pierwszych dni spędza czas na nerwowym poprawianiu swoich kolegów, co rodzi w niej frustrację, poczucie wyobcowania i płacz. Co gorsza, dorośli również nie wykazują się należytym wyczuciem − inni rodzice przyprowadzający swoje dzieci do przedszkola potrafią bez żenady głośno komentować, że ktoś miał niezłą fantazję, żeby tak skrzywdzić niewinne maleństwo. Dodatkowo, w połączeniu z tradycyjnym, typowo polskim nazwiskiem rodziny Magdy, to filmowe odkrycie całkowicie traci swój urok, brzmiąc skrajnie sztucznie. Brak ciepłych zdrobnień i niezrozumienie wśród kolegów. Kiedy warto postawić dobrostan kilkulatka ponad modę Wychowawczynie w żłobkach i przedszkolach bardzo chętnie używają miękkich, przytulnych i zdrobniałych form, by skrócić dystans, zbudować zaufanie i pomóc maluchowi w trudnym okresie adaptacji. Przy tym serialowym imieniu pojawia się jednak potężna ściana, ponieważ język polski nie posiada żadnego naturalnego, intuicyjnego odpowiednika, który brzmiałby domowo i ciepło. Wołanie do zapłakanego dziecka per Enidka czy Enidusia brzmi na tyle nienaturalnie, że nauczycielki same czują dyskomfort, a mała dziewczynka od najmłodszych lat wyczuwa ten specyficzny dystans ze strony otoczenia, które po prostu nie wie, jak się do niej normalnie zwrócić. Wychowanie silnego i pewnego siebie człowieka wymaga od dorosłych ogromnej odpowiedzialności i wyobraźni na wiele lat do przodu, daleko poza czas trwania pierwszego sezonu ulubionego serialu. Skoro dziecko ma nosić imię, które zmusza je do wiecznego tłumaczenia się z pisowni i znoszenia docinków na placu zabaw, warto pomyśleć o oficjalnej zmianie dokumentów w urzędzie. Magda podjęła już decyzję, że jeszcze w tym miesiącu złoży odpowiedni wniosek, by urzędowo zmienić Enid na formę znacznie lżejszą − na przykład Polę, Kaję czy tradycyjną, ale bardzo melodyjną Edytę. Dobrostan psychiczny kilkulatka i jego poczucie bezpieczeństwa wśród rówieśników powinny być zawsze absolutnym priorytetem, bo miłość do popkultury powinna być radosną rozrywką, a nie ciężarem, który małe dziecko musi dźwigać każdego dnia. Zobacz też: Zafundowała córce piekło, nazywając ją po babci? „W przedszkolu patrzą na nią jak na dziwadło”
Nosił je najpotężniejszy król Polski. Zapomniane przez lata imię znów staje się hitem w rankingach
Czasami najpiękniejsze inspiracje kryją się na zapomnianych kartach historii, czekając na moment, by po latach uśpienia odzyskać należne im miejsce. To stare imię ma wszystko, czego można oczekiwać od imienia dla chłopca: siłę, dumę i dostojne brzmienie.
Coraz chętniej odrzucamy chwilowe, internetowe mody na rzecz rodzimej klasyki, która niesie ze sobą potężny ładunek historyczny. W oficjalnych rankingach prawdziwe triumfy święci jedno wyjątkowe, zapomniane przez lata imię, które znów staje się wielkim hitem. Nosił je najpotężniejszy król Polski, a dzisiaj młode pary z dumą wpisują je do aktów urodzenia swoich synów, zachwycone jego unikalną wibracją i szlachetnym brzmieniem. To męskie imię ma w sobie niesamowity, ponadczasowy urok, a jego nagły powrót do łask to najlepszy dowód na to, że prawdziwa klasyka nigdy tak naprawdę nie wychodzi z mody. Powrót do gry po latach. Jak stare imię podbiło serca współczesnych rodziców Tym wielkim, historycznym hitem, który w ostatnich miesiącach przeżywa swój spektakularny renesans i błyskawicznie wspina się po szczeblach oficjalnych statystyk, jest imię Kazimierz. Przez całe dekady uchodziło ono w naszym kraju za propozycję mocno staroświecką, kojarzącą się głównie z pokoleniem naszych dziadków i pradziadków. Rodzice szukający czegoś nowoczesnego omijali je szerokim łukiem, uważając je za zbyt surowe, archaiczne i trudne do wymówienia dla małego dziecka. Oficjalne liczby pokazują jednak, że sytuacja zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni. Z roku na rok liczba małych Kazików rodzących się w polskich szpitalach rośnie w lawinowym tempie, a imię to zaczyna rozpychać się w rankingach. W zeszłym roku Kazimierzem nazwano 610 nowo narodzonych chłopców, a w całej Polsce to imię nosi już 132 529 mężczyzn. Współczesne mamy po prostu zakochały się w tej tradycyjnej wibracji, widząc w niej idealną odskocznię od bezbarwnych i pospolitych opcji, które zdążyły się już mocno osłuchać. Od Kazimierza Wielkiego do piaskownicy. Królewski rodowód ukryty w miękkim zdrobnieniu Stawiając na Kazimierza, fundujemy dziecku imię o niezwykle mocnych, piastowskich korzeniach. To właśnie Kazimierz Wielki zapisał się w pamięci pokoleń jako ten, który zastał Polskę drewnianą, a zostawił murowaną, budując potęgę, uniwersytety i bezpieczeństwo całego kraju. Samo słowo ma rdzenne, słowiańskie pochodzenie i w wolnym tłumaczeniu oznacza tego, który niszczy burzę lub nakazuje pokój, co niesie ze sobą życzenie odwagi, mądrości i życiowej równowagi dla małego człowieka. Niesamowitą zaletą tej propozycji jest fakt, jak genialnie i plastycznie dopasowuje się ona do wieku dziecka. Dla malutkiego niemowlaka i rozbieganego kilkulatka mamy do dyspozycji całą masę przeuroczych, miękkich zdrobnień, takich jak Kazik, Kaziu, Kaziutek czy mały Kaziś, które brzmią niezwykle ciepło i domowo. Kiedy jednak ten mały chłopiec dorośnie i wejdzie w dorosłe życie zawodowe, pełna forma Kazimierz zaprezentuje się na wizytówce managera, sędziego, lekarza czy inżyniera z ogromną powagą, klasą i autorytetem, którego brakuje wielu nowoczesnym, krótkim imionom. Nowy trend wśród imion. Dlaczego uciekamy od masówki w stronę korzeni Eksperci badający współczesne trendy rodzicielskie bardzo jasno wskazują, skąd bierze się ta nagła moda na wielki powrót Kazimierza. Jesteśmy jako społeczeństwo zmęczeni kopiowaniem tych samych schematów i zalewem modnych imion. Kiedy na każdym placu zabaw i w każdej grupie rówieśniczej biega po kilku chłopców o identycznych, popularnych imionach, naturalnie zaczynamy szukać czegoś, co pozwoli naszemu dziecku zachować indywidualność bez popadania w śmieszną ekstrawagancję. Kazimierz idealnie wypełnia tę lukę − jest imieniem doskonale znanym każdemu Polakowi, głęboko zakorzenionym w naszej kulturze i literaturze, a jednocześnie wciąż na tyle rzadkim wśród kilkulatków, że gwarantuje dziecku unikalność w grupie. To wybór bezpieczny, pełen elegancji i szacunku dla tradycji, który w dodatku nie budzi kontrowersji u starszego pokolenia. Podarowanie synowi tożsamości z tak bogatym tłem to wspaniały fundament pod budowanie jego pewności siebie, dumy z własnego pochodzenia i silnego, niezależnego charakteru, który obroni się w każdej życiowej sytuacji. Zobacz też: To męskie imię przyciąga sukces i pieniądze jak magnes. Nadaj je synkowi, a wyrośnie na rekina biznesu
To imię dla dziewczynki zalało polskie place zabaw, a rodzice bezmyślnie je kopiują. Jest tak pospolite, że aż uszy bolą
To krótkie, melodyjne imię dla dziewczynki jest już wszędzie. Rodzice masowo kopiują ten sam schemat, bez dłuższego zastanawiania się nad statystykami. Efekt? W strefach rozrywki dla najmłodszych słychać je dosłownie co sekundę. Warto bez złośliwości przyjrzeć się temu fenomenowi – to imię ma w sobie mnóstwo uroku, ale przez swoją gigantyczną popularność traci cały indywidualny charakter.
Tym wielkim hitem, który od lat okupuje ścisłe podium oficjalnych rankingów, jest imię Maja. Trzeba mu oddać jedno − jest naprawdę ładne, bezpretensjonalne, lekkie i kojarzy się z ciepłymi, letnimi dniami. Nic dziwnego, że pary szukające uniwersalnego i miękkiego brzmienia dla córeczki tak chętnie po nie sięgają. Rankingi nie kłamią. Jak urocza Maja stała się oklepanym imieniem Problem pojawia się w momencie, gdy ta dobra energia rozlewa się na masową skalę i blokuje inne, ciekawe opcje. Kiedy dziś idziesz do parku i wołasz głośno: „Maju, podejdź tutaj”, w ułamku sekundy odwraca się kilka różnych dziewczynek. Panie wychowawczynie w grupach trzylatków muszą regularnie używać nazwisk, żeby w ogóle zapanować nad chaosem podczas zbiórki na spacer. Imię, które miało być unikalną wizytówką, w realiach przedszkolnych staje się masowym standardem. Traci przez to swoją pierwotną magię, stając się po prostu bezpiecznym, oklepanym wyborem, który słyszymy na każdym kroku. Presja algorytmów i social mediów. Dlaczego ślepo powielamy te same wzorce Socjologowie i eksperci badający trendy językowe jasno wskazują winnego tej sytuacji − to w dużej mierze nasze codzienne nawyki w sieci. Młode mamy spędzają mnóstwo czasu na TikToku czy Instagramie, obserwując profile znanych celebrytek. Kiedy popularna influencerka pokazuje kadry ze swojego idealnego życia u boku małej, uroczej Majeczki, w głowach widzów uruchamia się prosty mechanizm. Podświadomie łączymy to konkretne brzmienie z sukcesem, ciepłem i poczuciem bezpieczeństwa. Wybór tego imienia to często po prostu ucieczka przed surową, staropolską klasyką albo zbyt dziwnymi, obco brzmiącymi eksperymentami, których mogłoby nie zaakceptować starsze pokolenie w rodzinie. Chcąc wybrać opcję nowoczesną, paradoksalnie wpadamy w pułapkę masowości. Zamiast zaufać własnemu wyczuciu, poszukać głębiej w rodzinnych korzeniach czy literaturze, idziemy za tym, co akurat najgłośniej krzyczy z ekranów telefonów. W ten sposób skazujemy dziecko na bycie kolejną kopią w rówieśniczym tłumie. Jeśli od zawsze marzyłaś o małej Mai i to słowo ma dla ciebie szczególne znaczenie, nie musisz rezygnować ze swoich planów tylko z powodu statystyk. Ważne jest jednak, by podjąć tę decyzję świadomie. Jeśli twoja córka ma dzielić imię z połową dziewczynek w klasie, od pierwszych lat ucz ją pewności siebie i poczucia własnej wartości. Silny, unikalny charakter obroni się sam, bez względu na to, ile imienniczek spotka się na swojej drodze. Zobacz też: Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Zafundowała córce piekło, nazywając ją po babci? „W przedszkolu patrzą na nią jak na dziwadło”
W ostatnich latach na polskich porodówkach panuje moda na powrót do tradycji. Imiona naszych prababć przeżywają prawdziwy renesans w urzędach. Niestety, granica między oryginalnym stylem retro a przesadą bywa bardzo cienka, o czym przekonała się moja znajoma.
Ta mama chciała dobrze, ale niechcący zafundowała córce trudny start, nazywając ją po ukochanej prababci. Dzisiaj ze łzami w oczach przyznaje, że w przedszkolu inne dzieci i rodzice patrzą na małą jak na dziwadło. Ta sytuacja zamieniła piękną rodzinną pamiątkę w powód do codziennego stresu i wyrzutów sumienia, z którymi młoda mama musi mierzyć się każdego dnia. Rodzinna tradycja kontra plac zabaw. Jak mała Pelagia zderzyła się z rzeczywistością Tym wyjątkowo rzadkim i archaicznym imieniem, które moja koleżanka wybrała dla córki, jest Pelagia. Dla nas, dorosłych, to imię ma w sobie dawną dostojność i ciekawy, grecki rodowód związany z morzem. Babcia znajomej była wspaniałą, mądrą kobietą, dlatego młoda mama od początku ciąży była pewna, że nazwanie córeczki na jej cześć to świetny pomysł. Problem pojawił się w momencie, gdy mała Pola − bo tak próbowano zdrabniać to imię w domu − skończyła trzy lata i poszła do przedszkola. Maluchy w grupie trzylatków nie mają pojęcia o szacunku do przodków ani o historii. Reagują prosto na to, co słyszą, przez co surowa Pelagia szybko stała się powodem do głupich żartów, szeptów i wytykania palcami przy zabawie. Reakcje rówieśników i szepty rodziców. Dlaczego stare imię wywołuje taki dystans? Zderzenie z rówieśnikami okazało się dla małej dziewczynki bardzo trudne, a jej mama z każdym dniem była coraz bardziej podłamana. Podczas gdy w grupie rządzą lekkie, nowoczesne imiona, takie jak Laura, Maja czy Zuzia, staroświecka Pelagia brzmi w uszach dzieci tak dziwnie, że po prostu nie chcą zapraszać jej do wspólnych gier. Panie w sali starają się robić wszystko, żeby wspierać dziewczynkę, ale nie są w stanie kontrolować każdego szeptu na placu zabaw. Najgorsze jest to, że inni rodzice przyprowadzający dzieci do przedszkola też nie wykazują się wyczuciem. Na dźwięk imienia potrafią bez żenady wymieniać złośliwe uśmieszki i głośno komentować, że ktoś miał niezłą fantazję, żeby tak nazwać dziecko. Moja znajoma słyszy te komentarze i czuje potworny wstyd, który odbiera jej radość z macierzyństwa. Spokój dziecka na pierwszym miejscu. Kiedy warto pomyśleć o zmianie imienia w dokumentach? Czy w obliczu takich trudności młoda mama jest skazana na wieczne oglądanie łez własnego dziecka? Na szczęście przepisy w Polsce dają rodzicom bardzo prostą i legalną ścieżkę wyjścia z takiej sytuacji. Jeśli dane imię z obiektywnych przyczyn utrudnia dziecku funkcjonowanie w grupie i jest powodem do kpin, rodzice mają prawo złożyć wniosek do kierownika urzędu stanu cywilnego o oficjalną zmianę imienia.Warto wtedy odłożyć na bok rodzinną dumę, przestać bać się fochów ciotek czy babć i postawić spokój malucha na pierwszym miejscu. W tym konkretnym przypadku Pelagia może przecież oficjalnie stać się Polą, Kają czy tradycyjną, ale znacznie lżejszą Pauliną. To pozwoli dziewczynce odzyskać pewność siebie wśród rówieśników. Wychowanie wymaga od nas elastyczności i odwagi do naprawienia własnego błędu, bo miłość do tradycji nie powinna być ciężarem, który małe dziecko musi dźwigać na swoich plecach. Zobacz też: Niepojęte sceny w Sarbinowie. „9-latek zrobił z rodziców pośmiewisko. Matka ratowała się, jak mogła”
To męskie imię przyciąga sukces i pieniądze jak magnes. Nadaj je synkowi, a wyrośnie na rekina biznesu
W gąszczu popularnych propozycji istnieje jedno wyjątkowe, tradycyjne męskie imię, które działa na sukces i wielkie pieniądze jak potężny magnes. Jeśli nadasz je swojemu synkowi, wyposażysz go w niewidzialną tarczę pewności siebie, charyzmę oraz instynkt, które w dorosłym życiu pozwolą mu wyrosnąć na prawdziwego rekina biznesu.
Tym niezwykłym imieniem, które od lat nie schodzi z list najchętniej wybieranych hitów w Polsce, jest Mikołaj. Choć wielu osobom kojarzy się ono przede wszystkim z grudniowym świętem, brodatym świętym i rozdawaniem prezentów pod choinkę, jego prawdziwa geneza i etymologia kryją w sobie czystą, pierwotną siłę sukcesu. Znaczenie imienia Mikołaj − starożytna tajemnica zwycięstwa i potęgi Imię to wywodzi się bezpośrednio z języka greckiego, a powstało z połączenia dwóch słów: nike, oznaczającego zwycięstwo, oraz laos, czyli lud. W dosłownym tłumaczeniu Mikołaj to ten, który zwycięża dla ludu lub po prostu zwycięzca, co od samego początku narzuca osobie je noszącej rolę naturalnego, silnego lidera, przed którym świat otwiera wszystkie drzwi. Osoby o tym imieniu podświadomie dorastają w przekonaniu, że porażka dla nich po prostu nie istnieje, a każda życiowa trudność to jedynie kolejne zadanie do szybkiego rozwiązania. Wibracja tego imienia niesie w sobie ogromne pokłady energii, determinacji i niezwykłej odwagi do podejmowania ryzyka. Mały Mikołaj już od najmłodszych lat w przedszkolu i szkole potrafi doskonale zarządzać grupą rówieśników, narzucać swoje zdanie w kulturalny sposób i organizować czas innym, co jest fundamentalną cechą współczesnych dyrektorów i założycieli potężnych start-upów. Nadając synowi to imię, dajesz mu jasny komunikat: urodziłeś się po to, by wygrywać i stać na czele wielkich projektów. Imię a cechy charakteru − jak Mikołaj radzi sobie w świecie finansów? Mikołaj posiada niezwykle rzadki w dzisiejszych czasach dar analitycznego myślenia połączony z intuicją, co w świecie giełdy, inwestycji czy nowoczesnych technologii jest warunkiem koniecznym do zdobycia fortuny. To człowiek, który nie boi się głośno mówić o swoich ambicjach finansowych, nie ma oporów przed twardym negocjowaniem kontraktów i doskonale wie, jak zaprezentować swoje zalety, by zyskać zaufanie najważniejszych inwestorów. W dorosłym, biznesowym świecie Mikołajowie słyną z niesamowitej odporności na stres i umiejętności zachowania zimnej krwi w momentach kryzysów. Mikołaj posiada naturalny urok osobisty, który sprawia, że ludzie chętnie z nim współpracują, podążają za jego wizją i bez dyskusji akceptują jego przywództwo. Pieniądze lgną do niego, ponieważ on sam nie traktuje ich jako celu samego w sobie, ale jako narzędzie do budowania własnej niezależności, wolności i potęgi, co jest psychologiczną domeną największych rekinów biznesu. Mikołaj to modne imię dla chłopca − warto postawić na tradycję z sukcesem w tle Wychowanie syna w obecnych, dynamicznie zmieniających się realiach to dla rodziców ogromna odpowiedzialność. W pogoni za oryginalnością wielu dorosłych decyduje się na nadawanie dzieciom obco brzmiących, nowoczesnych imion, które w polskiej rzeczywistości językowej potrafią brzmieć sztucznie lub stwarzać problemy w dokumentach urzędowych. Wybór Mikołaja to idealny i zdroworozsądkowy kompromis między klasyczną elegancją a potężnym, międzynarodowym potencjałem wizerunkowym, który doskonale sprawdzi się na zagranicznych rynkach pracy. Imię Mikołaj świetnie brzmi w każdym wieku − jest poważne i dostojne u dorosłego prezesa, a jednocześnie bardzo miękkie i urocze w formie zdrobnień dla małego chłopca, którego tulimy do snu. Wybierając to imię dla swojego dziecka, inwestujesz w jego kapitał społeczny od pierwszych dni życia, dając mu tożsamość, która budzi szacunek, zaufanie i jednoznacznie kojarzy się z siłą oraz życiowym sukcesem. Dorosły świat bywa bezwzględny i rzadko wybacza słabości, więc może warto od samego początku wyposażyć swojego syna w imię, które stanie się jego najlepszą wizytówką i otworzy mu drogę do realizacji najbardziej szalonych i dochodowych planów zawodowych. Zobacz też: Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
Wybrała dla dziecka imię nie z tej planety. „Mój syn jest wyjątkowy, nie może być zwykłym Stasiem”
Chciałam dać synkowi coś, co od pierwszych dni życia będzie niosło ze sobą piękną opowieść o marzeniach, sięganiu gwiazd i wierze we własne siły.
Czuję taką niesamowitą, czystą dumę, że po prostu musiałam podzielić się moimi przemyśleniami z innymi mamami. Kiedy tylko dowiedziałam się, że noszę pod sercem chłopca, razem z partnerem zaczęliśmy wielkie poszukiwania idealnego imienia. Przejrzeliśmy chyba wszystkie możliwe fora, bazy imion i oficjalne listy najpopularniejszych hitów w Polsce. Im dłużej jednak czytałam te zestawienia, tym większe ogarniało mnie znużenie. Wszędzie tylko same Antosie, Jasie i Kubusie. Na każdym osiedlowym placu zabaw, w każdym żłobku i przedszkolu te imiona powtarzają się bez przerwy, przez co dzieciaki zlewają się w jedną, identyczną całość. Pomyślałam sobie wtedy: no nie, mój syn jest kimś absolutnie wyjątkowym, nie może być kolejnym zwykłym Stasiem, na którego zawołanie odwróci się pięciu innych chłopców w piaskownicy. Postanowiłam pójść całkowicie pod prąd i wybrałam dla dziecka imię nie z tej planety. Nazwałam mojego małego księcia Orion. Wyjątkowe imię dla chłopca − kosmiczny Orion wygrał z klasycznymi hitami Wibracja i brzmienie tego słowa od razu nas zachwyciły. Orion to jeden z najjaśniejszych i najbardziej fascynujących gwiazdozbiorów na nocnym niebie. Kojarzy się z siłą, odwagą, elegancją i czymś absolutnie nieziemskim. Kiedy urzędnik w urzędzie stanu cywilnego bez najmniejszego problemu zarejestrował naszego synka, poczułam ogromną ulgę i radość, że nie ulegliśmy presji otoczenia, które często namawia młodych rodziców na tradycyjne, bezpieczne rozwiązania. Dla mnie dawanie dziecku imienia, które nosi co drugi maluch w bloku obok, to pójście na łatwiznę. Chcę, żeby mój syn od małego wiedział, że wyróżnianie się z tłumu to ogromny atut, a nie powód do wstydu. Orion brzmi niesamowicie dostojnie, męsko i poważnie. Już teraz wyobrażam sobie go za dwadzieścia czy trzydzieści lat jako dorosłego, pewnego siebie faceta, architekta, podróżnika czy naukowca. To imię ma w sobie taki magnetyzm, że po prostu idealnie pasuje do mojego wyjątkowego dziecka. Nowoczesne podejście do tradycji − oryginalna tożsamość pomaga dziecku w życiu? Niektórzy uważają, że rzadkie imię to dla malucha niepotrzebny ciężar, ale ja mam zupełnie inne zdanie. Współczesny świat bardzo się zmienił i odchodzi od nudnych, sztywnych schematów. Dzisiejsze pokolenie dzieciaków rośnie w świecie pełnym różnorodności, gdzie oryginalność jest ceniona na każdym kroku, a nieszablonowe imię staje się wspaniałą wizytówką i kapitałem na przyszłość. Mały Orionek brzmi w wieku niemowlęcym niesamowicie miękko, wdzięcznie i uroczo, a jako dorosły mężczyzna mój syn zyska imię, które budzi naturalny szacunek i zapada w pamięć przy pierwszym spotkaniu. Cieszę się, że miałam odwagę zaufać swojej intuicji, zamiast potulnie wybierać z listy propozycji, które po prostu mi się znudziły i opatrzyły. Uważam, że warto dawać dzieciom imiona z głębszym przesłaniem, bo słowa mają wielką moc i potrafią pięknie zaprogramować małego człowieka na sukces i wiarę we własne możliwości. Drogie Mamy, napiszcie, jak Wasze dzieciaki z rzadkimi imionami radzą sobie w przedszkolach i szkołach i czy tak jak ja uważacie, że podarowanie dziecku niepospolitej tożsamości to najlepsze, co można zrobić dla jego pewności siebie od samego startu. Pozdrawiam całą redakcję i wszystkie mamy, które nie boją się myśleć nieszablonowo, Łucja Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Rodzice nadają to krępujące imię na potęgę, bo nie wiedzą, co oznacza. Jak dziecko się dowie, będzie mu wstyd
Najpopularniejsze imiona 2026. Przetasowania na podium i perełka na szczycie. Rodzice już nie lubią Laury i Leona?
Najpopularniejsze imiona w Polsce 2026 są już znane. Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało raport obejmujący pierwsze półrocze tego roku. Ranking pokazuje, że liderzy wciąż są mocni, ale doszło do przetasowań w pierwszych dziesiątkach. W zestawieniu widać też zaskakujące, rzadko nadawane imiona.
Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało w środę raport o imionach nadawanych dzieciom w Polsce w pierwszym półroczu 2026 roku. Zestawienie pokazuje dwa trendy naraz: z jednej strony stabilnych liderów, których rodzice wybierają najczęściej, z drugiej − drobne roszady w ścisłej czołówce oraz listę imion, które wciąż pozostają rzadkością. Najpopularniejsze imiona. Podium bez sensacji, ale chłopcy zamienili się miejscami W rankingu chłopięcych imion pierwsze miejsce znów należy do Nikodema − w okresie od stycznia do końca czerwca nadano je 2665 razy. Tuż za nim znalazł się Antoni (2560). Największa zmiana dotyczy jednak trzeciej lokaty: Jan (2415) awansował z czwartego na trzecie miejsce, zastępując Leona (2359). W pierwszej dziesiątce widać też przetasowanie w środku stawki: Franciszek (2289) znalazł się na 5. miejscu, a Aleksander (2148) na 6., co oznacza zamianę pozycji tych dwóch imion. Najpopularniejsze imiona dla chłopców (I półrocze 2026): Nikodem (2665) Antoni (2560) Jan (2415) Leon (2359) Franciszek (2289) Aleksander (2148) Ignacy (2145) Stanisław (1874) Jakub (1482) Mikołaj (1381) Dziewczynki: Zofia prowadzi, a Hanna wskakuje wyżej Wśród dziewczynek na czele utrzymuje się Zofia − 2166 nadań w pierwszym półroczu 2026 roku. Drugie miejsce zajęła Zuzanna (1830), a trzecie Maja (1801). Najważniejsza zmiana w pierwszej piątce dotyczy czwartej pozycji: Hanna (1665) awansowała, wyprzedzając Laurę (1627). Dalej w top 10 znalazły się jeszcze Oliwia (1404), Pola (1382), Julia (1302), Alicja (1294) oraz urocza perełka − Antonina (1228), która wskoczyła do pierwszej dziesiątki aż z 13. miejsca. Najpopularniejsze imiona dla dziewczynek (I półrocze 2026): Zofia (2166) Zuzanna (1830) Maja (1801) Hanna (1665) Laura (1627) Oliwia (1404) Pola (1382) Julia (1302) Alicja (1294) Antonina (1228) Popularne imiona dla dzieci: dawne powroty, zagraniczne brzmienia i zaskoczenia Poza ścisłą czołówką uwagę przyciągają imiona nadawane sporadycznie. Wśród najrzadszych pojawiają się te znane z dawnych lat, które − jak pokazuje raport − wracają bardzo powoli: Zdzisław, Anatol, Eugeniusz, Makary, Zenon czy Ambroży, a wśród dziewczynek m.in. Jarosława, Krystyna, Tekla i Ludwika. Zestawienie obejmuje też zagraniczne propozycje: Harry, Marco, Matteo, Oleh, Lucas oraz Zoey, Jasmin i Jennifer. Są również zdrobnienia, które część rodziców wybiera jako oficjalne imię dziecka, jak Franek i Wojtek. Wśród przykładów najbardziej oryginalnych wyborów znalazły się także Tudor i Chanel. Dla wielu rodziców taki raport może być praktyczną podpowiedzią: pomaga sprawdzić, czy wybrane imię jest obecnie bardzo popularne, czy raczej rzadko spotykane. Widać też, że moda na imiona potrafi zmieniać się nie gwałtownie, a krok po kroku − czasem wystarczy jedna zamiana miejsc w top 3, żeby rozpalić dyskusje w rodzinach i na porodówkach. Źródło: gov.pl Zobacz też: Rodzice wybierają to imię z myślą o małej księżniczce, ale jego prawdziwe znaczenie niepokoi. Trudno o większą wpadkę
Matki masowo kopiują to imię z Instagrama, a nie ma się czym zachwycać. Trudno o nudniejszy wybór dla dziewczynki
Przeglądając listy imion dla wyczekiwanej córeczki, często szukamy słowa, które brzmi lekko, elegancko i od razu wpada w ucho. Czasami jednak urok danej propozycji działa na tysiące rodziców jednocześnie, przez co wymarzona perełka błyskawicznie staje się osiedlowym standardem. Zobacz, w jaki sposób internetowe inspiracje sprawiły, że jedno z najpiękniejszych polskich imion dla dziewczynek po prostu bardzo mocno się osłuchało.
Kiedy oglądamy malutkie ubranka i planujemy wszystko przed narodzinami dziecka, naturalnie zależy nam na tym, żeby nasza córeczka miała imię z klasą, które będzie jej piękną wizytówką na całe życie. Zbiorowa intuicja rodziców działa jednak w taki sposób, że niektóre imiona nagle stają się tak popularne, że zaczynają dominować w parkach i na placach zabaw. Ostatnio podczas zwykłego popołudniowego spaceru zauważyłam, jak bardzo jeden trend zdominował nasze otoczenie. To miękkie i melodyjne imię dla dziewczynki ma w sobie mnóstwo naturalnego wdzięku, ale jego ogromna popularność sprawiła, że w ostatnich latach bardzo mocno się osłuchało. Piękna klasyka, która zalała urzędy. Dlaczego Laura brzmi dziś tak znajomo? Tym wielkim hitem, który od dłuższego czasu nie schodzi z wysokich miejsc w oficjalnych rankingach, jest imię Laura. Trzeba mu obiektywnie oddać, że brzmi naprawdę szlachetnie, ma w sobie coś ze śródziemnomorskiego słońca i kojarzy się z dawną, elegancką klasyką. Nic dziwnego, że rodzice szukający dla córki miękkiego i uniwersalnego brzmienia tak chętnie stawiają właśnie na ten wybór. To po prostu bardzo udane połączenie tradycji z nowoczesnością. Problem z modnymi imionami polega jednak na tym, że kiedy wszyscy zaczynają je wybierać, w urzędach stanu cywilnego rusza prawdziwa lawina. Laury są dziś wszędzie, a na to samo imię reaguje kilka różnych dziewczynek (w zeszłym roku nadano je w Polsce prawie cztery tysiące razy). Imię, które miało wyróżniać dziecko, przez swoją masowość traci dawny, wyjątkowy magnetyzm. Inspiracje z telefonów i chęć bezpieczeństwa. Skąd bierze się ta powtarzalność? Eksperci badający współczesne trendy językowe nie mają wątpliwości, że za te wybory w dużej mierze odpowiadają nasze codzienne nawyki w sieci. Młode mamy spędzają sporo czasu na TikToku czy Instagramie, śledząc profile ulubionych celebrytek czy influencerek. Kiedy widzimy ładne kadry z ułożonego życia u boku małej, uroczej Laurki, w naszych głowach uruchamia się prosty mechanizm. Podświadomie zaczynamy łączyć to konkretne brzmienie z poczuciem ciepła, spokoju i życiowej stabilizacji. Wybór takiego popularnego imienia to często także chęć postawienia na coś bezpiecznego i sprawdzonego. Rodzice wolą uniknąć zbyt surowej tradycji albo bardzo dziwnych, zagranicznych eksperymentów, których mogłoby nie zaakceptować starsze pokolenie w rodzinie. Chcąc wybrać opcję ładną i nowoczesną, po prostu idziemy za tym, co akurat słyszymy wokół siebie najczęściej. Nie ma w tym nic złego − po prostu w ten sposób, zupełnie niechcący, sprawiamy, że urocza Laura staje się kolejnym popularnym imieniem w rówieśniczym tłumie. Przyszłość z popularnym imieniem. Jak dziewczęce imię radzi sobie w dorosłym życiu? Okres niemowlęcy mija błyskawicznie, a urocze formy typu Laurka czy Laureczka brzmią świetnie, dopóki tulimy trzylatkę do snu. Na szczęście współczesne społeczeństwo jest coraz bardziej otwarte i sztywne podziały na imiona poważne i zbyt słodkie powoli znikają w dorosłym świecie zawodowym. Jeśli od zawsze marzyłaś o małej Laurze i to słowo ma dla ciebie szczególne znaczenie, nie musisz rezygnować ze swoich planów tylko z powodu oficjalnych statystyk. Ważne jest jednak, by podjąć tę decyzję ze świadomością, że niektóre imiona już mocno się osłuchały. Skoro twoja córka ma dzielić swoje imię z kilkoma dziewczynkami na osiedlu, od pierwszych lat buduj w niej pewność siebie i poczucie własnej wartości. Silny, unikalny charakter będzie umiał się obronić, bez względu na to, jak bardzo popularne jest imię wpisane w dokumentach. Zobacz też: Rodzice wybierają to imię z myślą o małej księżniczce, ale jego prawdziwe znaczenie niepokoi. Trudno o większą wpadkę
Rodzice wybierają to imię z myślą o małej księżniczce, ale jego prawdziwe znaczenie niepokoi. Trudno o większą wpadkę
Większość z nas na dźwięk tego delikatnego, roślinnego imienia widzi oczami wyobraźni leśną polanę i lekkie, białe kwiaty. Okazuje się jednak, że nasi przodkowie przypisywali tej urokliwej roślinie zupełnie inne, niesamowicie nostalgiczne znaczenie. Sprawdź, dlaczego dawne wierzenia słowiańskie wiązały ten krzew z głębokim żalem i co tak naprawdę działo się pod jego gałęziami wieki temu.
W ostatnich latach młodzi rodzice po prostu oszaleli na punkcie imion inspirowanych naturą. W urzędach stanu cywilnego w całej Polsce prawdziwe triumfy święci jedno wyjątkowo lekkie, roślinne imię, które z dumą wpisujemy do dokumentów naszych córek. Brzmi ono niesamowicie miękko i uroczo, przez co idealnie pasuje do małej dziewczynki. Mało kto jednak wie, że to popularne imię kryje w sobie drugie, bardzo nostalgiczne dno. Oczywiście nie ma co przesadzać i krytykować tego wyboru − bo ostatecznie to imię jest po prostu przeurocze − ale mimo wszystko dawne opowieści z nim związane mogą u niektórych wywołać lekki niepokój. Jedno roślinne imię podbiło serca młodych rodziców Tym wielkim hitem, który młodzi rodzice wprost pokochali, jest imię Kalina. Na pierwszy rzut oka trudno o bardziej niewinny i wdzięczny wybór dla małej dziewczynki. Kojarzy się z polskim krajobrazem, czerwonymi koralami i tradycyjnymi piosenkami, które pamiętamy z dzieciństwa. Formy takie jak Kalinka czy Kalinusia brzmią niesamowicie ciepło i miękko, co sprawia, że rodzice bez wahania stawiają właśnie na tę opcję, pragnąc dać córce wizytówkę najlepszą z możliwych. To imię doskonale wpisuje się w modny trend eko, zgodnie z którym chcemy uciec od wielkich, poważnych imion na rzecz czegoś prostego i świeżego. Współczesne mamy widzą w małej Kalinie symbol niewinności i nowego początku. Jednak słowa mają swoją pamięć, a to imię niesie ze sobą bagaż, o którym dawno zapomnieliśmy. Zanim podejmiemy ostateczną decyzję, warto na chwilę cofnąć się w czasie i sprawdzić, co ta roślina oznaczała dla ludzi żyjących na naszych ziemiach wieki temu. Dawne wierzenia słowiańskie i symbolika żalu. O tym milczą współczesne poradniki Zaglądając do klasycznych źródeł etnograficznych, takich jak dzieła Oskara Kolberga czy opracowania profesora Jerzego Bartmińskiego, odkrywamy zupełnie inne znaczenie tej uroczej rośliny. W dawnej kulturze słowiańskiej kalina nie była jedynie ładnym krzewem. Niosła ze sobą potężny ładunek emocjonalny związany ze smutkiem, tęsknotą, żalem i nieszczęśliwą miłością. Badacze folkloru jasno wskazują, że czerwone owoce tego krzewu były w pieśniach ludowych symbolem gorzkich, wylewanych ukradkiem łez oraz cierpienia. Co więcej, z dawnych kronik wynika, że istniał głęboko zakorzeniony zwyczaj sadzenia krzewów kaliny na grobach. Robiono tak zwłaszcza na mogiłach ludzi młodych, którzy odeszli z tego świata przedwcześnie, nie zdążywszy założyć własnej rodziny. Wierzono, że roślina ta ma zdolność łączenia świata żywych i zmarłych, a jej gorzkie owoce karmią się żalem tych, którzy zostali na ziemi. Oczywiście dzisiaj nikt już nie patrzy na ten krzew przez pryzmat dawnych zabobonów, ale świadomość, że to imię przez stulecia było symbolem żałoby i tęsknoty, potrafi wywołać chwilę zadumy i lekki niepokój. Ponadczasowy urok i siła charakteru. Warto dać szansę pięknej Kalinie Czy to historyczne, trochę ponure tło oznacza, że nazwanie córki Kalina to jakaś wpadka, której należy się wstydzić? Absolutnie nie. Język się zmienia, a dawne symbole zacierają się, ustępując miejsca zupełnie nowym, pozytywnym skojarzeniom. Kalina to wciąż jedno z najpiękniejszych, najbardziej melodyjnych i wdzięcznych polskich imion, które doskonale broni się na szkolnych korytarzach oraz w dorosłym życiu zawodowym. Co ciekawe, w wielu regionach ta sama roślina była również symbolem wielkiej niezłomności i przetrwania, ponieważ krzew ten potrafi przetrwać najsilniejsze zimowe mrozy, by wiosną znów zakwitnąć pięknym, białym kwiatem. Dawanie dziecku imienia o tak bogatej historii to wspaniała okazja, by od najmłodszych lat uczyć córkę wrażliwości i szacunku do tradycji. Mała Kalinka, otoczona mądrą miłością rodziców, wyrośnie na silną, pewną siebie i wyjątkową dziewczynkę. Swoim radosnym uśmiechem całkowicie odczaruje dawne, słowiańskie smutki, udowadniając, że słowa mają dokładnie taką moc, jaką sami im nadamy w naszej codzienności. Zobacz też: Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
To imię dla dziewczynki to chyba żart. Noszą je tylko 2 Polki i nic dziwnego − kojarzy się z jesienną słotą i błotem
Większość z nas na dźwięk tego słowa od razu widzi oczami wyobraźni chłodny, deszczowy wieczór i ponure, listopadowe chmury. Okazuje się jednak, że dla dwóch rodzin w Polsce ta jesienna aura stała się inspiracją dla imienia córeczki.
W oficjalnych, państwowych rejestrach kryją się imiona tak unikalne, że aż trudno uwierzyć, że istnieją. Jednym z takich nieszablonowych przykładów jest specyficzne, roślinne imię, które noszą obecnie zaledwie dwie kobiety w Polsce. Choć ma ono w sobie mnóstwo surowego, górskiego klimatu i opowiada o pięknej przyrodzie, to w codziennym życiu budzi raczej bardzo konkretne, przyziemne skojarzenia z jesiennym chłodem, brzydką pogodą oraz listopadową słotą. Tą językową ciekawostką, o której większość z nas pewnie nigdy nie słyszała, jest imię Szarota. Na placach zabaw i w przedszkolach bez przerwy słyszy się te same, melodyjne i miękkie imiona, tymczasem rodzice dwóch żyjących w Polsce kobiet postanowili całkowicie pójść pod prąd. Wybranie dla dziewczynki imienia będącego nazwą dzikiej rośliny, która rośnie w trudnych warunkach, to odważny krok, wymagający od rodziców sporego dystansu do tego, co pomyślą inni. Samo brzmienie tego słowa jest dość twarde, przez co mocno różni się od współczesnych, słodkich imion dla małych dziewczynek. Statystyki pokazują jednak wyraźnie, że młodzi rodzice omijają tę propozycję szerokim łukiem. Fakt, że w kraju mamy tylko dwie Szaroty, udowadnia, że większość z nas woli jednak bezpieczniejsze opcje. To propozycja skrajnie niszowa, która od razu stawia dziecko w centrum uwagi i sprawia, że nikt nie przejdzie obok niego obojętnie. Skąd biorą się kontrowersje wokół Szaroty? Proste skojarzenia z polską pogodą Nawiązania do świata natury są u nas bardzo popularne i nikogo nie dziwią już dojrzałe Jagody, urocze Kaliny czy eleganckie Róże, które na stałe weszły do codziennego języka. Dlaczego więc akurat Szarota wywołuje takie zdziwienie i bywa traktowana jako dziwny kaprys? Cały problem tkwi w tym, jaki obrazek wyświetla się w głowie przeciętnego człowieka, kiedy słyszy to słowo, a nie ma pojęcia o botanice. Początek tego imienia podświadomie kojarzy się z szarością, nudą i brakiem słońca, czyli z pogodą, która w Polsce panuje przez sporą część roku. Zamiast pomyśleć o delikatnym, górskim kwiatuszku, który dumnie rośnie na skałach, ludzie od razu widzą chłodny, deszczowy wieczór, chmury oraz jesienną słotę i błoto. To jednoznaczne skojarzenie sprawia, że imię traci w oczach wielu osób swój lekki urok i staje się dla nich zbyt poważnym, a nawet trochę smutnym wyborem na całe życie. Tożsamość bliska naturze − czy rzadkie imię sprawdza się w dorosłym życiu? Dorastanie z tak unikalną wizytówką na pewno uczy dziecko pewności siebie i odporności na komentarze rówieśników już od najmłodszych lat. Choć w okresie niemowlęcym i przedszkolnym słodkie zdrobnienie Szarotka brzmi bardzo miękko i wdzięcznie, to rodzice muszą pamiętać, że dziecko kiedyś urośnie. Na szczęście dzisiejszy świat jest coraz bardziej otwarty na różnorodność i oryginalne imiona przestają być problemem w dorosłym życiu czy w budowaniu kariery zawodowej − stają się raczej ciekawym atutem i znakiem rozpoznawczym. Szarota to propozycja dla rodzin, które kochają naturę, cenią sobie oryginalność i chcą dać córce imię z nieoczywistą historią. Choć w szkolnym sekretariacie czy w urzędzie może ono wywołać chwilowe zdziwienie albo wspomnienie deszczowych dni, dla wielu osób będzie przede wszystkim symbolem wolności i odwagi do życia po swojemu, z dala od masowych, nudnych trendów. Zobacz też: Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Trudno uwierzyć, że ktoś nazwał tak córkę. To roślinne imię nosi tylko 6 Polek, kojarzy się z brudnymi rękami
Większość z nas na dźwięk tego słowa natychmiast wraca wspomnieniami do beztroskich wakacji, zapachu słońca i dłoni umorusanych fioletowym sokiem owocowym. Okazuje się, że ta leśna, letnia historia dla kilku rodzin w Polsce stała się inspiracją do stworzenia wyjątkowej tożsamości dla ich córek. Zobacz, o jakie roślinne imię chodzi i dlaczego nosi je w całym kraju zaledwie sześć Polek.
W pogoni za oryginalnością i chęcią wyróżnienia swojego dziecka z tłumu rodzice czasami odkrywają prawdziwe językowe perełki, o których większość z nas zapomniała. Oficjalne statystyki rejestrów państwowych co roku przynoszą zestawienia propozycji tak unikalnych, że na pierwszy rzut oka trudno w ogóle uwierzyć, że ktoś wpadł na tak nieszablonowy pomysł. W gąszczu tych językowych ciekawostek kryje się jedno niezwykle rzadkie, leśne imię, które w całym kraju nosi obecnie zaledwie sześć Polek. Choć z jednej strony brzmi ono niesamowicie poetycko i nawiązuje do dzikiego piękna otaczającej nas przyrody, z drugiej u wielu osób budzi natychmiastowe, bardzo żywe skojarzenia z wakacjami, zbieraniem owoców prosto z krzaka i brudnymi rękami umorusanymi fioletowym sokiem. Oryginalne imię dla dziewczynek − leśny sekret ukryty w oficjalnych statystykach Tym zagadkowym imieniem jest Jeżyna. W czasach, gdy na placach zabaw niepodzielnie królują Maje, Julie, Zuzanny czy powracające do łask tradycyjne Antoniny, rodzice Jeżyn postanowili całkowicie zerwać z ogólnie przyjętymi szablonami i podarować córkom tożsamość bliską naturze. Nadanie dziecku imienia pochodzącego od dziko rosnącego, leśnego krzewu to decyzja, która natychmiast wyróżnia dziewczynkę i sprawia, że nikt nie przejdzie obok niej obojętnie. Wibracja i brzmienie tego słowa bez wątpienia mają w sobie mnóstwo naturalnego uroku, świeżości i skojarzeń z ciepłym, pachnącym słońcem latem. Jednak urzędowe statystyki Ministerstwa Cyfryzacji pokazują czarno na białym, że Polacy wciąż podchodzą do tej botanicznej propozycji z ogromną rezerwą. Fakt, że w tak dużym kraju jak nasz żyje zaledwie sześć osób noszących to imię, dobitnie świadczy o tym, jak rzadki i nietypowy jest to wybór. Dla jednych będzie to przejaw niesamowitej kreatywności rodziców, dla innych − odważna decyzja, która rzuca wyzwanie klasycznym trendom. Jeżyna: nietypowe imię i letnie skojarzenia Inspiracje czerpane bezpośrednio z flory i fauny nie są w polskiej tradycji niczym nowym − od lat nikogo nie dziwią przecież popularne Jagody, urocze Kaliny, dostojne Malwiny czy subtelne Róże. Dlaczego więc akurat Jeżyna spotyka się z tak dużym zaskoczeniem i bywa traktowana jako językowy eksperyment? Być może chodzi o skojarzenia, które natychmiast przenoszą nas do wspomnień z dzieciństwa. Większość z nas na hasło „jeżyna” widzi przecież gęste zarośla, letnie słońce i ten charakterystyczny, intensywnie fioletowy sok, którym niemal każde dziecko brudzi sobie dłonie i ubrania podczas wakacyjnych wypraw do lasu. To naturalne, ciepłe skojarzenie sprawia jednak, że imię ma w sobie ogromny ładunek autentyczności i swobody. Wychowanie córki o tak unikalnym imieniu bez wątpienia uczy ją od najmłodszych lat pewności siebie i poczucia własnej wyjątkowości. Jeżyna to propozycja dla osób, które kochają naturę, cenią sobie oryginalność i chcą dać córce imię, które opowiada piękną, letnią historię. Choć na szkolnym korytarzu czy w urzędowych okienkach może ono wywoływać zaskoczenie, dla wielu osób będzie przede wszystkim symbolem wolności i odwagi do życia po swojemu. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Oto ranking najpopularniejszych imion w Polsce. Sprawdź, czy Twoje imię jest na liście
Czy wiesz, że ponad milion Polek nosi to samo imię? A najpopularniejsze męskie imię ma w Polsce prawie 700 tysięcy mężczyzn. Dane z rejestru PESEL pokazują, które imiona od dekad cieszą się największą popularnością. Sprawdź, czy Twoje znalazło się w czołówce.
Moda na imiona zmienia się z każdym pokoleniem, ale niektóre wybory rodziców okazały się ponadczasowe. Choć dziś na porodówkach królują Nikodem, Antoni, Zofia czy Maja, wśród wszystkich żyjących mieszkańców Polski nadal dominują klasyczne imiona nadawane kilkadziesiąt lat temu. Najpopularniejsze imiona żeńskie w Polsce Jeśli masz na imię Anna, należysz do naprawdę licznego grona. Według danych rejestru PESEL to właśnie Anna jest najczęściej spotykanym imieniem w Polsce. Nosi je ponad 1,06 mln kobiet. Oto 10 najpopularniejszych imion żeńskich: Anna – 1 063 756 Katarzyna – 602 473 Małgorzata – 572 065 Maria – 566 955 Agnieszka – 544 965 Ewa – 469 820 Barbara – 467 694 Magdalena – 434 117 Elżbieta – 404 678 Joanna – 401 859 W pierwszej dziesiątce dominują imiona, które święciły triumfy w latach 60., 70. i 80. XX wieku. Są klasyczne, dobrze znane i od pokoleń obecne w niemal każdej polskiej rodzinie. Najpopularniejsze imiona męskie w Polsce Wśród mężczyzn od lat króluje Piotr. To właśnie to imię nosi najwięcej żyjących Polaków. Tuż za nim znalazły się Krzysztof i Tomasz – imiona, które przez wiele lat były jednymi z najczęściej nadawanych chłopcom. Ranking 10 najpopularniejszych imion męskich wygląda następująco: Piotr – 682 516 Krzysztof – 631 898 Tomasz – 533 221 Andrzej – 513 750 Paweł – 502 074 Michał – 492 334 Jan – 462 516 Marcin – 447 274 Jakub – 433 696 Adam – 400 577 Choć dziś wielu rodziców wybiera dla synów Nikodema, Antoniego czy Leona, to minie jeszcze wiele lat, zanim nowe pokolenie zdoła wyprzedzić Piotrów, Krzysztofów czy Tomaszów w ogólnopolskim zestawieniu. Dlaczego ten ranking wygląda inaczej niż lista najpopularniejszych imion dla noworodków? To pytanie zadaje sobie wiele osób. Odpowiedź jest prosta – ranking rejestru PESEL obejmuje wszystkich żyjących mieszkańców Polski, a nie tylko dzieci urodzone w ostatnim roku. Dlatego na czele znajdują się imiona, które były niezwykle modne kilkadziesiąt lat temu. W latach 70. i 80. rodzice najchętniej wybierali Annę, Katarzynę, Piotra czy Krzysztofa. Dziś moda wygląda zupełnie inaczej – na porodówkach dominują Nikodem, Antoni, Jan, Zofia, Maja czy Zuzanna. To pokazuje, jak bardzo zmieniają się trendy. Jedne imiona wracają do łask po wielu latach, inne niemal całkowicie znikają z rankingów. Jedno pozostaje jednak niezmienne – klasyczne imiona wciąż stanowią wizytówkę całych pokoleń Polaków i jeszcze długo nie oddadzą swoich miejsc w rejestrze PESEL. Zobacz także: Dostała osobliwe imię po babci. „Córka wraca do domu z płaczem. Dzieci ją przezywają, bo nie wiedzą, jak je wymówić” Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
Dostała osobliwe imię po babci. „Córka wraca do domu z płaczem. Dzieci ją przezywają, bo nie wiedzą, jak je wymówić”
„Jeszcze kilka miesięcy temu, kiedy ktoś pytał córkę o imię, odpowiadała z dumą. Dziś spuszcza wzrok i mówi je tak cicho, że ledwo można usłyszeć. Kiedy zapytałam, dlaczego to robi, odpowiedziała, że wtedy jest mniejsza szansa, że ktoś zacznie się śmiać. Nigdy nie przypuszczałam, że usłyszę coś takiego od własnego dziecka” – pisze nasza czytelniczka.
Są imiona, które co roku trafiają na szczyty rankingów, i takie, które spotyka się niezwykle rzadko. Nasza czytelniczka świadomie wybrała to drugie rozwiązanie. Chciała, by córka nosiła imię wyjątkowe i pełne rodzinnej historii. Dziś przyznaje, że choć postąpiłaby tak samo, coraz częściej zastanawia się, czy przewidziała wszystkie jego konsekwencje. „Nie wybrałam tego imienia dla oryginalności” Moja córka ma sześć lat i ma na imię Eulalia. To nie był kaprys ani chęć wyróżnienia się za wszelką cenę. Dałam jej to imię po mojej prababci, która była niezwykle ciepłą, dobrą i mądrą kobietą. Dorastałam przy niej i do dziś uważam, że wiele zawdzięczam właśnie jej. Kiedy zaszłam w ciążę, wiedziałam, że jeśli urodzi się dziewczynka, będzie nosić jej imię. Nie przejmowałam się tym, że jest rzadkie albo niemodne. Wydawało mi się wręcz, że kiedy córka dorośnie, będzie dumna z tego, że ma imię z historią i że nie jest jedną z kilku dziewczynek o tym samym imieniu w grupie. „Dzieci nie potrafią go wymówić” Problemy zaczęły się niedługo po rozpoczęciu przedszkola. Dzieci próbowały powtarzać imię córki, ale często je przekręcały. Zamiast Eulalii wołały na nią „Ulala”, „Lala”, „Ala”, a z czasem zaczęły robić to specjalnie, bo wywoływało to śmiech całej grupy. Na początku córka próbowała je poprawiać, ale szybko zrozumiała, że to nic nie daje. Coraz częściej wracała do domu smutna i mówiła, że wolałaby mieć zwykłe imię, takie jak jej koleżanki. Pewnego dnia usłyszałam od niej pytanie, którego chyba żaden rodzic nie chciałby usłyszeć: „Mamo, mogę mówić wszystkim, że mam na imię Ala?”. „Poczułam, jakby ktoś ścisnął mnie za serce” Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Patrzyłam na moje dziecko i miałam wrażenie, że przeprasza mnie za własne imię, choć przecież nie zrobiło nic złego. W jednej chwili wróciły do mnie wszystkie rozmowy z rodziną, kiedy słyszałam, że Eulalia jest zbyt staroświecka i że córka kiedyś będzie miała przez nią pod górkę. Nie żałuję, że wybrałam właśnie to imię. Żałuję tylko, że świat bywa tak mało wyrozumiały wobec tego, co inne. Dzieci nie rodzą się z przekonaniem, że z czyjegoś imienia należy się śmiać. One uczą się tego od otoczenia, a później powielają zachowania, których nikt w porę nie zatrzymał. „Chcę, żeby kiedyś była z niego dumna” Dzisiaj dużo rozmawiam z córką o tym, że wyjątkowość nie jest wadą. Opowiadam jej o prababci, pokazuję stare zdjęcia i tłumaczę, dlaczego właśnie to imię było dla mnie tak ważne. Widzę, że słucha z zainteresowaniem, ale wiem też, że żadne moje słowa nie wymażą przykrości, których doświadcza w przedszkolu. Mam nadzieję, że kiedyś spojrzy na swoje imię zupełnie inaczej. Chciałabym, żeby kojarzyło jej się z rodziną, siłą i piękną historią, a nie z łzami, z którymi dziś wraca do domu. Wierzę, że przyjdzie taki moment, choć jako mama bardzo chciałabym, żeby nie musiała na niego tak długo czekać. Komentarz redakcji Imię Eulalia wywodzi się z języka greckiego. Powstało od słów oznaczających „dobrze mówić” lub „pięknie przemawiać”, dlatego najczęściej tłumaczy się je jako „dobrze mówiąca”, „elokwentna” lub „pięknie się wypowiadająca”. To imię o wielowiekowej tradycji, znane już w czasach wczesnego chrześcijaństwa, choć dziś należy do jednych z najrzadziej nadawanych w Polsce. Z danych rejestru PESEL wynika, że obecnie imię Eulalia nosi 1179 kobiet, a w 2025 roku otrzymały je zaledwie cztery dziewczynki. Dla wielu rodziców to piękne, oryginalne imię z historią, jednak warto pamiętać, że dzieci z nietypowymi imionami mogą częściej spotykać się z pytaniami, przekręcaniem ich imion czy żartami ze strony rówieśników. W takich sytuacjach ogromne znaczenie ma reakcja dorosłych, którzy powinni uczyć dzieci szacunku do odmienności i pokazywać, że czyjeś imię nigdy nie powinno być powodem do wyśmiewania. Zobacz także: W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak
To imię jest tak rzadkie, że w Polsce noszą je tylko 3 osoby. Ma 2 litery i spodoba się fanom „Odysei”
Dwie litery, tysiące lat historii i zaledwie trzy osoby noszące je w Polsce. Trudno o bardziej oryginalne imię. Choć większość z nas nigdy nie spotkała osoby o tym imieniu, jego korzenie sięgają starożytnej Grecji i jednej z najsłynniejszych opowieści świata.
W czasach, gdy rodzice szukają krótkich, nietuzinkowych imion, Io mogłoby wydawać się idealnym kandydatem. Jest proste, łatwe do zapamiętania i pełne symboliki. Dlaczego więc niemal nikt nie decyduje się nadać go dziecku? Io – jedno z najkrótszych i najrzadszych imion w Polsce Polskie rankingi najpopularniejszych imion zdominowały Nikodemy, Antoniowie, Zofie czy Zuzanny. Na ich tle Io wygląda jak prawdziwy biały kruk. Według danych rejestru PESEL noszą je zaledwie trzy osoby. To sprawia, że jest jednym z najrzadszych imion występujących w Polsce. Większość ludzi nigdy nie usłyszy go w przedszkolu, szkole czy miejscu pracy. Nic dziwnego – składa się z zaledwie dwóch liter, co samo w sobie czyni je wyjątkowym. Choć wielu osobom może wydawać się nowoczesnym lub wręcz wymyślonym imieniem, jego historia liczy kilka tysięcy lat. Znaczenie i pochodzenie imienia Io Io wywodzi się z mitologii greckiej. Była córką boga rzecznego Inachosa i kapłanką Hery. Według mitu Zeus zakochał się w pięknej Io, a chcąc ukryć romans przed zazdrosną Herą, zamienił ją w białą jałówkę. To jednak nie zakończyło jej cierpień. Hera szybko odkryła podstęp i zesłała na Io bąka, który zmuszał ją do nieustannej wędrówki po świecie. Jej losy należą do najbardziej znanych opowieści greckiej mitologii. Wędrówka Io prowadziła przez Europę, Azję i Egipt, gdzie – według mitu – odzyskała ludzką postać. Stała się również przodkinią wielu greckich bohaterów. Choć nie jest bohaterką „Odysei”, osoby interesujące się twórczością Homera i mitologią grecką doskonale znają jej historię. To właśnie dlatego Io może spodobać się miłośnikom starożytności i antycznych opowieści. Dlaczego rodzice prawie go nie wybierają? Io ma wiele zalet. Jest krótkie, łatwe do zapisania i praktycznie nie da się go przekręcić. W dodatku brzmi bardzo nowocześnie, mimo że powstało tysiące lat temu. Być może właśnie ta niezwykła krótkość sprawia jednak, że wielu rodziców podchodzi do niego z rezerwą. Dwie litery mogą wydawać się zbyt nietypowe, a część osób nie wie nawet, jak poprawnie je wymówić. Nie pomaga też fakt, że w Polsce imię to jest niemal nieznane i nie funkcjonuje w codziennym użyciu. Mimo to Io ma w sobie coś, czego brakuje wielu współczesnym imionom – jest naprawdę niepowtarzalne. W świecie, w którym na placach zabaw spotykamy po kilku Antków, Janków czy Zosiach, osoba nosząca imię Io z pewnością nie zginęłaby w tłumie. Być może właśnie dlatego za kilka lat stanie się kolejnym zapomnianym imieniem, które rodzice odkryją na nowo. Historia pokazuje, że moda na imiona potrafi zataczać zaskakujące koło. Czytaj także: Każdy z nas zna osobę o tym imieniu. Jest drętwe i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie je nadają W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
To imię brzmi jak wymysł nowobogackich, a znane było już w starożytności. Oznacza „porządek”
Brzmi nowocześnie, egzotycznie, a dla niektórych wręcz jak wymyślone. Tymczasem to jedno z najstarszych imion, jakie przetrwały do naszych czasów. Co więcej, jego znaczenie jest wyjątkowo piękne i od wieków kojarzy się z harmonią oraz ładem.
Niektóre imiona wracają do łask po wielu latach. Rodzice szukają dziś oryginalnych, ale jednocześnie zakorzenionych w historii. Właśnie dlatego coraz częściej można usłyszeć imię Kosma. Choć kończy się na literę „a”, w Polsce od wieków jest imieniem męskim. Skąd się wzięło i co oznacza? Znaczenie i pochodzenie imienia Kosma Kosma wywodzi się z greckiego imienia Kosmas, które z kolei pochodzi od słowa kosmos. Dziś większości osób kojarzy się ono przede wszystkim z wszechświatem, jednak w starożytnej Grecji miało nieco inne znaczenie. Oznaczało przede wszystkim „porządek”, „ład”, „harmonię” oraz „dobry układ rzeczy”. Dopiero później tym samym słowem zaczęto określać uporządkowany wszechświat. To właśnie dlatego imię Kosma można interpretować jako „człowieka wprowadzającego porządek”, „tego, który ceni harmonię” albo po prostu „uporządkowanego”. Jest krótkie, charakterystyczne i wyróżnia się na tle najpopularniejszych polskich imion. Jednocześnie wielu rodziców zwraca uwagę na jego miękkie brzmienie. Niektórych zaskakuje także końcówka „-a”, która w języku polskim zwykle występuje w imionach żeńskich. Kosma należy jednak do niewielkiej grupy męskich imion zakończonych właśnie tą literą – podobnie jak Barnaba, Bonawentura czy Kuba. Historia i popularność imienia Kosma w Polsce Choć dziś wiele osób uważa Kosmę za nowoczesny wynalazek, imię ma historię liczącą ponad dwa tysiące lat. Było znane już w starożytności, a do jego rozpowszechnienia przyczynili się święci Kosma i Damian – bracia, którzy według tradycji byli lekarzami i bezinteresownie pomagali chorym. W Kościele katolickim są patronami lekarzy, farmaceutów i osób wykonujących zawody medyczne. W Polsce przez długie lata Kosma należał do imion rzadko spotykanych. Dopiero w ostatnich kilkunastu latach zaczął stopniowo zyskiwać na popularności. Rodzice coraz częściej wybierają krótkie, oryginalne imiona o klasycznym rodowodzie, a Kosma idealnie wpisuje się w ten trend. Jest nietuzinkowy, ale jednocześnie ma długą historię i dobrze udokumentowane pochodzenie. Dzięki temu wyróżnia się bez wrażenia przesadnej ekstrawagancji. Ciekawostki o imieniu Kosma Jedną z największych ciekawostek jest to, że słowo „kosmos”, od którego pochodzi imię, pierwotnie nie oznaczało przestrzeni pełnej gwiazd. Dla starożytnych Greków najważniejszy był właśnie porządek i harmonia, a wszechświat nazwano „kosmosem”, ponieważ postrzegano go jako doskonale uporządkowaną całość. Kosma należy również do grona męskich imion, które często bywają mylnie uznawane za żeńskie ze względu na końcówkę „-a”. Mimo to od wieków funkcjonuje jako imię męskie i nie budzi wątpliwości w rejestrach stanu cywilnego. Choć nadal nie jest tak popularny jak Antoni, Jan czy Nikodem, z roku na rok wybiera go coraz więcej rodziców. Wielu z nich szuka imienia krótkiego, łatwego do zapamiętania i wyróżniającego się, ale jednocześnie zakorzenionego w historii. Kosma doskonale spełnia wszystkie te warunki. Łączy starożytne pochodzenie z nowoczesnym brzmieniem, a jego znaczenie – „porządek”, „ład” i „harmonia” – sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Zobacz także: Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii Córka Michała Wiśniewskiego ma imię, które oznacza&#8230; „bób”. Nic dziwnego, że nosi je mniej niż 100 kobiet
Każdy z nas zna osobę o tym imieniu. Jest drętwe i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie je nadają
To imię nosi ponad milion Polek. Choć jego historia sięga czasów biblijnych, dla wielu stało się symbolem przewidywalności. Mimo to wciąż nie brakuje rodziców, którzy wybierają je dla swoich córek.
Dla jednych to ponadczasowa klasyka. Dla innych – imię tak powszechne, że straciło już swój wyjątkowy charakter. W końcu imię Anna to najbardziej rozpowszechnione kobiece imię w Polsce. W rejestrze PESEL figuruje ponad 1 063 756 Ann. To liczba, która robi wrażenie. Oznacza, że niemal każdy z nas ma w rodzinie, wśród znajomych albo współpracowników jakąś Annę. Przez dziesięciolecia imię to było synonimem dobrego, bezpiecznego wyboru. Rodzice cenili je za prostotę, elegancję i uniwersalność. Dlaczego imię Anna od pokoleń nie wychodzi z mody? Niektóre imiona są modne przez kilka lat, a później odchodzą w zapomnienie. Anna jest wyjątkiem. Od pokoleń utrzymuje się w ścisłej czołówce i dziś pozostaje najczęściej spotykanym żeńskim imieniem w Polsce. Coraz częściej słychać jednak głosy, że właśnie ta wszechobecność stała się jego największym problemem. Wiele osób uważa, że Anna przestała się wyróżniać. Stała się imieniem tak dobrze znanym, że dla części przyszłych rodziców wydaje się po prostu zbyt przewidywalna. Mimo to, jak podaje Ministerstwo Cyfryzacji, w 2025 roku imię Anna nadano aż 1147 razy. Fenomen Anny trudno porównać z jakimkolwiek innym imieniem. Przez dziesiątki lat trafiała do dziewczynek niezależnie od zmieniających się trendów. Nie przeszkodziły jej ani kolejne fale zachwytu Juliami, Zofiami czy Majami. Powód jest prosty. Anna należy do tych imion, które pasują niemal do każdego nazwiska, są łatwe do wymówienia w wielu językach i od razu budzą skojarzenia z klasyką. To wybór bezpieczny – trudno wyobrazić sobie sytuację, w której brzmiałby niepoważnie czy wyszedł z użycia. Jednocześnie właśnie ta zachowawczość sprawia, że część rodziców rezygnuje z niego już na starcie. Coraz częściej chcą, by imię ich dziecka było jedyne w grupie przedszkolnej, a nie kolejnym powtórzeniem znanego od pokoleń schematu. Znaczenie i pochodzenie imienia Anna Popularność Anny nie jest przypadkowa. To jedno z najstarszych imion używanych do dziś. Wywodzi się z języka hebrajskiego od słowa Channah, które oznacza „łaskę”, „wdzięk” lub „pełną łaski”. Do Europy trafiło dzięki tradycji biblijnej. Święta Anna, matka Maryi i babcia Jezusa, od wieków jest jedną z najbardziej czczonych świętych w chrześcijaństwie. To właśnie religijne znaczenie sprawiło, że imię rozpowszechniło się niemal w całej Europie i przez stulecia pozostawało symbolem szacunku, dobroci oraz rodzinnego ciepła. Być może właśnie dlatego Anna tak skutecznie opiera się zmieniającym się modom. Choć jedni uważają ją za zbyt pospolitą, inni widzą w niej ponadczasową elegancję. Jest prosta, klasyczna i nie próbuje na siłę zwracać na siebie uwagi. Czy to wada? To już kwestia gustu. Jedno jest jednak pewne – trudno znaleźć drugie imię, które przez tyle pokoleń cieszyłoby się równie niesłabnącą popularnością. Zobacz także: Rodzice nadają to krępujące imię na potęgę, bo nie wiedzą, co oznacza. Jak dziecko się dowie, będzie mu wstyd W 2025 roku to krótkie imię nadano tylko 15 razy. Kojarzy się z lekturą, którą kocha każdy Polak Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
Na placach zabaw co drugi chłopiec ma tak na imię. Jest nudne i toporne, ale rodzice nie mogą się powstrzymać
Rodzice chcą, żeby ich dzieci się wyróżniały. Problem w tym, że coraz częściej nadają im... dokładnie to samo imię. Efekt? Na placach zabaw i w przedszkolach robi się coraz bardziej monotonnie.
Jeszcze nigdy wybór rodziców nie był aż tak zgodny. Choć mówi się o potrzebie indywidualizmu i wyjątkowości, statystyki pokazują coś zupełnie innego. Coraz więcej dzieci nosi dokładnie to samo imię, a wielu rodziców nawet nie zastanawia się, czy za kilka lat ich syn nie będzie jednym z pięciu Nikodemów w klasie. Nikodem to nowa Julia? Rodzice zakochali się w jednym imieniu Trudno znaleźć dziś przedszkole, szkołę czy osiedlowy plac zabaw, na którym nie bawi się przynajmniej jeden Nikodem. W wielu grupach jest ich dwóch, trzech, a czasem nawet więcej. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji tylko w 2025 roku imię to otrzymało 5772 chłopców, co dało mu pierwsze miejsce w rankingu najczęściej nadawanych imion. To zaskakujące, bo jeszcze kilkanaście lat temu Nikodem uchodził za wybór nietuzinkowy. Brzmiał elegancko, nieco staroświecko i wyróżniał się na tle wszechobecnych Kacprów, Jakubów czy Michałów. Dziś sytuacja całkowicie się odwróciła. Paradoks polega na tym, że rodzice, którzy chcą nadać dziecku imię wyjątkowe, często wybierają dokładnie to samo co tysiące innych rodzin. Nie wszystkim podoba się również jego brzmienie. Dla jednych jest dostojne i klasyczne, inni określają je jako ciężkie, toporne, a nawet pozbawione lekkości. Mimo to jego popularność nie słabnie. Wydaje się, że raz rozpoczęta moda żyje już własnym życiem. Dlaczego Nikodem stał się tak popularny? Popularność imion rzadko jest przypadkiem. Socjologowie od lat zwracają uwagę, że rodzice zwykle wybierają to, co wydaje się jednocześnie modne i bezpieczne. Nikodem idealnie wpisuje się w ten schemat. Jest dobrze znany, ma długą historię, nie budzi kontrowersji, a jednocześnie jeszcze do niedawna nie był spotykany na każdym kroku. Dziś działa już jednak efekt kuli śnieżnej. Skoro imię pojawia się wśród znajomych, w mediach społecznościowych czy rankingach popularności, kolejne osoby nabierają przekonania, że to najlepszy wybór. W efekcie moda sama się napędza. To ciekawy paradoks naszych czasów. Z jednej strony rodzice chcą, by ich dzieci były wyjątkowe i wyróżniały się z tłumu. Z drugiej – bardzo często wybierają dokładnie te same rozwiązania co wszyscy inni. W przypadku Nikodema widać to wyjątkowo wyraźnie. Znaczenie i pochodzenie imienia Nikodem Popularność nie zmienia jednak faktu, że Nikodem ma niezwykle ciekawe pochodzenie. Wywodzi się z greckiego imienia Nikodemos, które powstało z połączenia dwóch słów: nike oznaczającego „zwycięstwo” oraz demos – „lud”. Najczęściej tłumaczy się je jako „ten, który zwycięża dla ludu” albo „zwycięzca ludu”. Imię znane było już w starożytności. W tradycji chrześcijańskiej szczególne miejsce zajmuje święty Nikodem – faryzeusz, który według Ewangelii prowadził rozmowy z Jezusem i uczestniczył w przygotowaniu jego ciała do pochówku. To właśnie dzięki tej historii imię przetrwało kolejne stulecia i trafiło do wielu europejskich krajów. Choć jego znaczenie jest szlachetne, dziś coraz częściej mówi się o nim przede wszystkim w kontekście rekordowej popularności. Dla jednych Nikodem pozostaje pięknym, ponadczasowym imieniem. Dla innych stał się symbolem rodzicielskiej ostrożności i dowodem na to, że nawet w tak osobistej decyzji, jak wybór imienia dla dziecka, bardzo łatwo ulec modzie. Czy to oznacza, że Nikodem jest złym wyborem? Niekoniecznie. Warto jednak pamiętać, że za kilka lat w jednej klasie może siedzieć kilku chłopców noszących właśnie to imię. A przecież wybierając imię dla dziecka, wielu rodziców marzy o tym, by było ono naprawdę wyjątkowe. Zobacz także: To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki Dostał nietypowe imię po pradziadku, przez co koledzy mu dokuczają. „Syn mówi, że zniszczyłam mu życie. Ma dopiero 9 lat” Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To imię to plaga w przedszkolach. Jest nudne i bez wyrazu, a rodzice wciąż uparcie nazywają tak dziewczynki
Wybór idealnego imienia dla wyczekiwanej córeczki to jeden z pierwszych, a zarazem najważniejszych sprawdzianów kreatywności, przed jakimi stają przyszli rodzice. Choć nie brakuje pięknych, nietuzinkowych i dźwięcznych propozycji, na polskich porodówkach wciąż rządzi przewidywalna rutyna.
Sezon na zapisy do żłobków i przedszkoli w pełni, a wraz z nim jak bumerang powraca temat, który spędza sen z powiek niejednej wychowawczyni na etapie podpisywania szafek i wieszaków w szatni. Każdy, kto choć raz przekroczył próg współczesnej placówki edukacyjnej, doskonale zna ten moment, kiedy na zawołanie jednej z dziewczynek odwraca się natychmiast pięć innych główek. Prawdziwą plagą i symbolem totalnego braku oryginalności stało się imię, które od dobrych kilkunastu lat nie schodzi z najwyższych miejsc oficjalnych rankingów popularności w naszym kraju. Mowa o Julii, czyli imieniu, które kiedyś kojarzyło się z wielką, romantyczną literaturą i niezwykłą klasą, a dziś stało się tak powszechne, masowe i oklepane, że straciło cały swój pierwotny urok. Rodzice wciąż jednak uparcie nazywają tak swoje maluchy, zupełnie nie myśląc o tym, jak wielką monotonię fundują swoim pociechom w ich dorosłym i rówieśniczym życiu. To podejście idealnie pokazuje, jak bardzo jako społeczeństwo boimy się wychodzić przed szereg i jak chętnie ulegamy masowym trendom, nawet jeśli są one już do bólu nudne i całkowicie pozbawione jakiegokolwiek wyrazu. Dlaczego imię Julia stało się tak popularne w Polsce? Żyjemy w kulturze, która z jednej strony uwielbia podkreślać indywidualizm, a z drugiej niezwykle mocno trzyma się bezpiecznych i sprawdzonych schematów, co widać idealnie przy analizie państwowych statystyk dotyczących nadawania imion. Kiedy na przełomie wieków Julia zaczęła piąć się w górę zestawień, wielu rodziców uważało to za powiew świeżości, nowoczesności oraz odejście od tradycyjnych, twardych imion z czasów PRL. Sukces ten podbiła popkultura, piękne ekranizacje filmowe oraz melodie, które nucił cały kraj, przez co w głowach tysięcy przyszłych matek zakorzeniła się wizja delikatnej, eterycznej dziewczynki. Prawda jest jednak taka, że ten ogromny boom trwa już zdecydowanie zbyt długo, a dawna elegancja bezpowrotnie utonęła w morzu identycznie nazwanych koleżanek z piaskownicy. Zamiast rozejrzeć się wokół i dostrzec, że świat poszedł do przodu, Polacy masowo i bezrefleksyjnie powielają ten sam wybór, kierując się zasadą, że skoro u sąsiadki brzmi to ładnie, to u nas też się sprawdzi. W efekcie otrzymujemy pokolenie dziewczynek, które od najmłodszych lat muszą funkcjonować w świecie z doklejonymi pierwszymi literami nazwisk, by ktokolwiek w grupie potrafił je od siebie odróżnić. Znaczenie i pochodzenie imienia Julia Choć współczesna popularność tego imienia bywa męcząca, to pod względem historycznym kryje ono w sobie niezwykle fascynującą, antyczną opowieść. Julia to imię o rodowodzie rzymskim, które pierwotnie oznaczało po prostu kobietę należącą do potężnego i szlachetnego patrycjuszowskiego rodu Juliuszów, z którego wywodził się sam Juliusz Cezar. Językoznawcy wskazują, że samo słowo wywodzi się najprawdopodobniej od greckiego określenia oznaczającego osobę o burzy miękkich, kędzierzawych i falistych włosów, lub też nawiązuje bezpośrednio do rzymskiego boga Jowisza, niosąc ze sobą boskie i promienne znaczenie. Tradycja przypisuje Julii cechy osoby niezwykle wrażliwej, obdarzonej wielką intuicją, a zarazem dumnej i posiadającej silny, wewnętrzny kompas moralny. Szkoda, że ta piękna symbolika i dystyngowany charakter zostały dziś nieco rozmyte przez statystyki, które zamieniły arystokratyczne imię w masowy produkt. Jak wybrać ładne i oryginalne imię dla dziewczynki? Zamiast bezmyślnie powielać utarte wzorce i decydować się na opcje z pierwszej dziesiątki najpopularniejszych, warto poświęcić chwilę i poszukać alternatyw, które zachwycą swoim brzmieniem i charakterem. Nasz język oraz bogata historia oferują całą masę przepięknych, tradycyjnych imion, które od lat pozostają niesłusznie zapomniane, a które posiadają w sobie ogromną klasę i wspaniałą energię. Warto pamiętać, że oryginalność wcale nie musi oznaczać wybierania imion obcych, trudnych do wymówienia czy wręcz dziwacznych, które mogłyby narazić dziecko na śmieszność w przyszłości. Kluczem do sukcesu jest znalezienie złotego środka, czyli imienia, które brzmi dumnie, ma piękne znaczenie, pasuje do nazwiska, a jednocześnie nie jest masowym produktem spotykanym na każdym kroku. Odwaga w podejmowaniu takich decyzji sprawi, że nasza córka otrzyma od nas w prezencie wspaniałą wizytówkę, która pomoże jej budować silną osobowość od najmłodszych lat. Zobacz też: Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii
Choć narodziło się w starożytnym Rzymie, dziś szturmem podbija serca nowoczesnych rodziców nad Wisłą. Ta zjawiskowa propozycja brzmi niczym melodyjna piosenka nucona w wąskich toskańskich uliczkach, a do tego niesie w sobie niesamowitą energię gorącego, włoskiego słońca.
Moda na imiona dla dzieci zmienia się w zaskakującym tempie, a współcześni rodzice coraz częściej szukają dla swoich pociech propozycji, które łączą w sobie oryginalność z nienaganną klasą i międzynarodowym brzmieniem. To imię dla dziewczynki zyskuje w Polsce rzesze wielbicieli, udowadniając, że szukamy alternatywy dla niezwykle popularnych od lat Julii, Zuzann czy Mai. Brzmi jak melodie z rzymskich uliczek, a pachnie słońcem Italii, dzięki czemu natychmiast wyróżnia się w tłumie i przywodzi na myśl najpiękniejsze śródziemnomorskie wakacje. Polacy zakochali się w tym włoskim imieniu Mowa o zjawiskowym imieniu Liwia, które szturmem wdziera się do rankingów najchętniej wybieranych imion w naszym kraju i zbiera niemal wyłącznie pozytywne opinie. Jeszcze do niedawna uważane za rzadkie i egzotyczne, dziś staje się synonimem nowoczesności oraz doskonałego gustu młodych matek i ojców. Co ciekawe, jego siła tkwi w tym, że mimo swojego starożytnego, południowego rodowodu, brzmi w języku polskim niezwykle naturalnie, miękko i nie sprawia najmniejszych problemów w codziennej wymowie czy odmianie. Rodzice, którzy decydują się na to rozwiązanie, często podkreślają, że szukali czegoś, co z jednej strony nie jest tak powszechne jak tradycyjne imiona z pierwszych miejsc zestawień, a z drugiej strony nie brzmi pretensjonalnie ani obco. Liwia idealnie wpisuje się w tę niszę, oferując idealny balans między oryginalnością a klasycznym pięknem, które nigdy się nie zdezaktualizuje. Niezwykłe znaczenie i pochodzenie imienia Liwia Aby w pełni zrozumieć fenomen tego imienia, trzeba cofnąć się w czasie o setki lat i przenieść myślami do potężnego, starożytnego Rzymu, skąd bezpośrednio się wywodzi. To nie jest kolejny nowoczesny wymysł popkultury, lecz imię z bogatą historią, noszone dumnie przez rzymskie matrony oraz arystokratki z potężnego rodu Liwiuszy. Według językoznawców pochodzi ono bezpośrednio od łacińskiego słowa oznaczającego kogoś o bardzo jasnej, wręcz porcelanowej cerze, co w dawnych czasach było jednoznacznym symbolem szlachectwa oraz wysokiego statusu społecznego. Noszenie tego imienia oznaczało dumę, godność i elegancję, które do dziś są wyczuwalne w każdym jego dźwięku. W astrologii uważa się, że dziewczynki obdarowane tym imieniem wyrastają na kobiety o silnym charakterze, niezwykłej intuicji oraz wielkiej potrzebie niezależności, co idealnie pasuje do współczesnego wizerunku pewnej siebie dziewczyny. Wielką zaletą imienia Liwia jest również ogromna łatwość tworzenia uroczych, ciepłych zdrobnień, które brzmią niezwykle miękko w odniesieniu do małego dziecka, zachowując jednocześnie swoją pełną powagę w dorosłym życiu. Od malutkiej Liwki, Liwusi czy Liwki, aż po dostojną, dorosłą Liwię - to imię rośnie razem z dzieckiem i doskonale dopasowuje się do każdego etapu jego rozwoju. Jak wybrać idealne imię dla córeczki? Podczas poszukiwań tego jedynego, idealnego imienia warto pamiętać o kilku fundamentalnych zasadach, które uchronią nas przed późniejszymi rodzicielskimi wyrzutami sumienia. Przede wszystkim należy sprawdzić, jak wybrane imię współgra z nazwiskiem dziecka, ponieważ zbyt egzotyczne połączenia mogą w przyszłości brzmieć nieco karykaturalnie i przysparzać maluchowi niepotrzebnych trudności w szkole. Liwia ze względu na swoją prostą konstrukcję i klasyczne samogłoski doskonale komponuje się z większością popularnych polskich nazwisk, dodając im lekkości i niepowtarzalnego uroku. Dobrze jest również przeanalizować znaczenie danej propozycji oraz jej historyczny kontekst, aby przekazać dziecku piękną opowieść o tym, dlaczego akurat te słowa będą towarzyszyć mu przez całe dorosłe życie. Warto zaufać własnej intuicji i nie ulegać ślepo chwilowym modom, ale szukać rozwiązań, które mają w sobie ponadczasową magię. Liwia bez wątpienia taką magię posiada, niosąc ze sobą obietnicę energii, radości i słońca, których tak bardzo potrzebujemy w naszej polskiej, często szarej rzeczywistości. Wybierając to imię dla swojej małej księżniczki, dajemy jej nie tylko piękny znak rozpoznawczy, ale też wyjątkową opowieść o rzymskiej sile i włoskiej radości życia, która będzie ją inspirować na każdym kroku. Zobacz też: To jedno z najrzadszych imion dla dziewczynek w Polsce. Jest delikatne i pachnie jak lato w Prowansji
To jedno z najrzadszych imion dla dziewczynek w Polsce. Jest delikatne i pachnie jak lato w Prowansji
Niektóre imiona przyciągają uwagę historią, inne rodzinną tradycją. Są jednak i takie, które urzekają samym brzmieniem. Gdy słyszymy „Lawenda”, przed oczami stają fioletowe pola, ciepły wiatr i letnie popołudnia. To propozycja dla rodziców, którzy marzą o imieniu delikatnym, a zarazem naprawdę niepowtarzalnym.
To imię, którego nie usłyszycie w piaskownicy czy szkolnej ławce. Jest tak unikalne, że budzi wątpliwości, czy w ogóle można nadać je dziecku. Jednocześnie jest piękne i niepowtarzalne. Skąd pochodzi imię Lawenda? Lawenda wywodzi się od nazwy znanego od wieków pachnącego kwiatu. Sama nazwa rośliny ma łacińskie korzenie i jest wiązana ze słowem lavare – „myć”, ponieważ lawenda była dawniej używana do kąpieli i pielęgnacji. Jako imię niesie więc skojarzenia z czystością, spokojem i harmonią. Imię Lawenda: czy można nadać je dziecku? Polskie przepisy dopuszczają nadawanie imion nietypowych, o ile nie są one ośmieszające ani nie wskazują jednoznacznie na inną płeć. Skoro w użyciu funkcjonują już takie kwiatowe imiona jak Jagoda, Malina czy Jaśmina, Lawenda również może zostać zaakceptowana przez kierownika urzędu stanu cywilnego. Ostateczna decyzja zawsze należy jednak do urzędu. Co sprawia, że Lawenda tak zachwyca? To imię jest miękkie w brzmieniu i pełne pozytywnych skojarzeń. Wyróżnia się na tle najpopularniejszych imion, a jednocześnie pozostaje łatwe do wymówienia i zapamiętania. Ciekawostki o imieniu Lawenda Lawenda od stuleci symbolizuje spokój, wierność i domowe ciepło; Zapach lawendy jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aromatów na świecie; Motyw lawendy od lat pojawia się w literaturze, kosmetyce i sztuce, stając się symbolem lata i Prowansji. Imię Lawenda to jedno z najrzadszych imion w Polsce. Według danych Ministerstwa Cyfryzacji w rejestrze PESEL są tylko 2 kobiety o tym imieniu. Być może Lawenda nigdy nie trafi do czołówki rankingów. Dla wielu rodziców właśnie to będzie jej największym atutem – pozostanie imieniem wyjątkowym, subtelnym i pełnym pięknych skojarzeń. Zobacz także: To kultowe imię z lat 70. to ukryty klejnot. W zeszłym roku nazwano tak tylko 14 dziewczynek To najbardziej wstydliwe imiona dla dziewczynek. Z pozycji nr 3 śmieją się nawet w przedszkolach Ranking najbardziej obciachowych imion. Nr 2 to wstyd za granicą, ale z nr 5 śmieją się wszyscy w Polsce
To męskie imię działa jak finansowa klątwa. Nadaj je synowi, a jego portfel zawsze będzie pusty
Niewielu rodziców zdaje sobie sprawę, że niektóre imiona, choć brzmią niezwykle szlachetnie i wręcz anielsko, w świecie finansów działają jak klątwa, która odpycha powodzenie. Istnieje jedno konkretne, popularne w Polsce męskie imię, które według ezoteryków i badaczy niesie ze sobą specyficzną, materialną blokadę.
Gabriel to imię, które na pierwszy rzut oka ma same zalety. Kojarzy się z biblijnym archaniołem, posłańcem dobrych wiadomości, istotą pełną światła, gracji i uduchowienia. Rodzice wybierający je dla swojego syna często wyobrażają sobie chłopca wrażliwego, utalentowanego artystycznie, o nienagannych manierach. I rzeczywiście, pod wieloma względami to imię obdarza swojego właściciela niesamowitą intuicją, empatią oraz darem zjednywania sobie ludzi. Gabriel potrafi czarować słowem, ma wielkie serce i rzadko kiedy przechodzi obojętnie obok cudzego nieszczęścia. Znaczenie imienia Gabriel − anielskie brzmienie i ukryta pułapka Gdzie zatem tkwi haczyk, przed którym tak głośno ostrzegają astrologowie? Otóż ta ogromna wrażliwość i oderwanie od twardej, ziemskiej rzeczywistości mają swoją bardzo wysoką cenę w świecie finansów. Gabriel z założenia żyje w sferze idei, emocji i duchowości, przez co kwestie materialne traktuje jako coś wtórnego, a wręcz niegodnego większej uwagi. Dla małego dziecka to urocza cecha, ale dla dorosłego mężczyzny, który musi utrzymać rodzinę i zarządzać domowym budżetem, bywa to początkiem ogromnych problemów. Tradycyjne znaczenie tego imienia wywodzi się od słów oznaczających męża Bożego lub wojownika, ale w kontekście współczesnego kapitalizmu ten wojownik rzadko walczy o stan swojego konta bankowego. Finanse w horoskopie imion − dlaczego portfel Gabriela często bywa pusty? Analizując predyspozycje finansowe zapisane w imionach, eksperci od numerologii zwracają uwagę na to, jak konkretne wibracje wpływają na codzienne decyzje biznesowe. W przypadku Gabriela mamy do czynienia z permanentnym rozproszeniem energii materialnej. Dorosły mężczyzna o tym imieniu rzadko kiedy ma instynkt do robienia interesów. Nawet jeśli los uśmiechnie się do niego i zarobi większą gotówkę, pieniądze przeciekają mu przez palce w zastraszającym tempie. Nie chodzi tu o ordynarną rozrzutność czy hazard, ale raczej o absolutny brak pragmatyzmu i skłonność do finansowego idealizmu. Gabriel potrafi pożyczyć ostatnie oszczędności ledwo znanemu koledze, zainwestować w projekt z góry skazany na porażkę tylko dlatego, że urzekła go piękna idea, albo rzucić stabilną, dobrze płatną pracę na etacie dla niepewnego, artystycznego marzenia. W jego świecie pojęcie oszczędzania na czarną godzinę, zakładania lokat czy analizowania domowych wydatków praktycznie nie istnieje. Żyje chwilą, wierząc, że jakoś to będzie. Niestety, w dorosłym życiu taka postawa bardzo szybko generuje długi, niespłacone karty kredytowe i wieczny stres związany z brakiem płynności finansowej. To właśnie z tego powodu Gabriel bywa nazywany przez ezoteryków imieniem o wibracji finansowej klątwy. Jak wybrać imię dla chłopca, by zapewnić mu sukces materialny? Czy to oznacza, że rodzice spodziewający się syna powinni całkowicie wykreślić Gabriela ze swojej listy? Wszystko zależy od tego, jakie priorytety stoją za naszymi wychowawczymi wyborami. Jeśli pragniemy wychować artystę, filozofa, człowieka o głębokim wnętrzu, który nade wszystko ceni relacje z ludźmi − to imię będzie strzałem w dziesiątkę. Jeśli jednak zależy nam na tym, by syn twardo stąpał po ziemi, potrafił budować stabilność materialną i z łatwością osiągał sukcesy w biznesie, warto poszukać alternatyw o silniejszej, bardziej przyziemnej strukturze energetycznej. Wybierając imię dla chłopca, warto zbalansować jego anielskie brzmienie z twardą rzeczywistością. Imiona oparte na silnych wibracjach, takie jak chociażby Aleksander czy Maksymilian, znacznie częściej idą w parze z sukcesem finansowym i umiejętnością pomnażania majątku. Gabriel, choć zachwyca swoją elegancją, wymaga od rodziców ogromnej pracy wychowawczej w przyszłości. Od najmłodszych lat trzeba będzie uczyć takiego chłopca szacunku do pieniądza, podstaw przedsiębiorczości i trudnej sztuki odmawiania innym. W przeciwnym razie anielska natura Gabriela może sprawić, że jego portfel przez większość życia będzie świecił pustkami, a on sam będzie musiał stale liczyć na finansową pomoc ze strony najbliższych. Zobacz też: To imię dla dziewczynki królowało w PRL. Dziś to obciach nazwać tak córkę