One nie są „niegrzeczne”. 3 zwroty, których używają dzieci o wysokim IQ
Na pierwszy rzut oka to tylko upór, marudzenie albo „trudny charakter”. Czasem za tym zachowaniem kryje się coś zupełnie innego. Oto 3 wyraźne sygnały, że Twój maluch wyprzedza rówieśników.
Nie słuchają, dyskutują, zadają setki pytań i łatwo się frustrują. Takiemu dziecku łatwo przypiąć krzywdzącą łatkę: „niegrzeczne”. Za tą „niegrzecznością” kryją się jednak silne emocje, potrzeba sprawiedliwości, chęć zrozumienia otaczającego świata, a to mogą być oznaki wysokiego IQ. Dzieci, które rozwijają się szybciej niż ich rówieśnicy albo są wyjątkowo bystre, częściej używają pewnych charakterystycznych zwrotów. Oto 3 z nich. „Mamooo, a dlaczego...?” – pytania bez końca Jeśli masz wrażenie, że dziecko zamienia każdy dzień w niekończący się quiz, a Twoje odpowiedzi nigdy nie są w pełni satysfakcjonujące, coś w tym jest. Dzieci o wysokim potencjale intelektualnym zadają pytania niemal bez przerwy. I nie chodzi o zwykłą ciekawość. One naprawdę chcą zrozumieć związki przyczynowo-skutkowe między A a B. „Dlaczego pada deszcz?”, „Dlaczego samolot nie spada?”, „Dlaczego muszę iść spać?” – a po każdej odpowiedzi pojawia się kolejne, jeszcze bardziej szczegółowe pytanie. To potrafi być męczące, ale świadczy o intensywnym myśleniu i potrzebie głębokiego poznania świata. „To niesprawiedliwe!” – silne poczucie zasad Dla wielu rodziców to po prostu marudzenie. Tymczasem dzieci o wysokim IQ często dość wcześnie rozwijają wyraźne poczucie sprawiedliwości, a każde odstępstwo bardzo przeżywają. „To niesprawiedliwe!” może pojawić się w sytuacjach, które dorosłym wydają się błahe: ktoś dostał większy kawałek ciasta, ktoś inny wybrał zabawkę pierwszy. Ale dla dziecka to realny problem – bo ono analizuje zasady, porównuje i wyciąga wnioski. Co ważne, takie dzieci często przeżywają emocje intensywniej niż rówieśnicy. Ich reakcje są silniejsze, ale stoją za nimi konkretne przemyślenia. „Ja sam!” – potrzeba niezależności Znane każdemu rodzicowi „ja sam!” u niektórych dzieci przybiera wyjątkowo silną formę. To nie tylko etap rozwojowy, ale też wyraźna potrzeba samodzielności. Dziecko chce decydować, próbować, doświadczać. Gdy ktoś mu to odbiera – pojawia się złość i frustracja. To niekoniecznie „niegrzeczność”, ale reakcja na ograniczenie jego autonomii. Często wiąże się z tym także perfekcjonizm. Dziecko chce zrobić coś po swojemu i najlepiej jak potrafi. Nawet jeśli oznacza to więcej czasu i chaos wokół. Pamiętaj jednak: nie musisz dzwonić do Mensy, gdy tylko Twoje dziecko będzie chciało samodzielnie włożyć spodenki albo rozpłacze się, bo jego siostra dostała prezent urodzinowy, a ono nie. Takie zachowania i zwroty mogą pojawiać się u każdego dziecka. Kluczowe jest to, jak często się pojawiają i co im towarzyszy. Jeśli widzisz w swoim dziecku ogromną ciekawość, silne emocje i potrzebę niezależności, warto spojrzeć na jego zachowanie z innej perspektywy. Bo czasem za tym, co uznajemy za trudne, kryje się coś znacznie cenniejszego – potencjał. Zobacz także: Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
Tę 1 rzecz robi każde genialne dziecko. Od dziadków usłyszysz, że to porażka wychowawcza
Wielu rodziców i dziadków interpretuje dziecięcy opór jako brak dyscypliny, podczas gdy współczesna neuropsychologia widzi w nim fundamenty ponadprzeciętnego rozwoju poznawczego. Dowiedz się, dlaczego nawyk, który uchodzi za „trudny”, jest w rzeczywistości kluczowym wskaźnikiem wysokiej inteligencji i samodzielności twojego dziecka.
Jesteście u teściów na niedzielnym obiedzie, wasze dziecko właśnie po raz dziesiąty kwestionuje sens jedzenia brokułów, a w powietrzu wisi to niewypowiedziane, ale ciężkie jak ołów: „Za naszych czasów to by nie przeszło”. Sama wielokrotnie wstydziłam się, próbując uciszyć mojego małego filozofa, który zamiast potulnie potakiwać, urządzał mi debatę godną oksfordzkich profesorów. Dopiero po jakimś czasie kompletnie zmieniło się moje postrzeganie świata. Okazuje się, że ta jedna rzecz, która doprowadza pokolenie naszych rodziców do pasji, to w rzeczywistości najwspanialszy prezent, jaki natura mogła dać dziecku. Wielka wojna o autorytety, czyli dlaczego „nie” to oznaka inteligencji Mowa o notorycznym kwestionowaniu autorytetów i podważaniu narzuconych zasad. Dla naszych mam i babć, wychowanych w kulcie posłuszeństwa, dziecko, które pyta „Dlaczego?”, zamiast wykonać polecenie, jest po prostu źle wychowane. „Porażka wychowawcza” − słyszymy, gdy maluch nie chce uścisnąć ręki cioci, której nie widział dwa lata, albo gdy głośno punktuje nielogiczność naszych próśb. Tymczasem badania nad dziećmi wybitnie zdolnymi (tzw. gifted children) wskazują jasno: ci mali buntownicy posiadają coś, co nazywamy wysoką autonomią poznawczą. Genialne dziecko nie akceptuje świata takim, jakim on jest. Ono chce wiedzieć, jak ten świat działa, a każda zasada, która nie ma logicznego uzasadnienia, jest dla jego mózgu błędem w systemie. Kiedy twoje dziecko dyskutuje z tobą o godzinie pójścia spać, używając argumentów o przesunięciu czasu czy poziomie energii, to nie robi ci na złość. Jego neuroprzekaźniki pracują na najwyższych obrotach, tworząc skomplikowane struktury logiczne. To właśnie ta cecha sprawia, że w przyszłości te dzieci nie staną się trybikami w maszynie, ale wizjonerami, którzy zmieniają rzeczywistość. One nie boją się myśleć samodzielnie, a to fundament najwyższego IQ. Mózg na wysokich obrotach − neurobiologia „niegrzecznego” zachowania Dlaczego to zachowanie tak bardzo nas męczy? Bo wymaga od nas, rodziców, wejścia na wyższy poziom intelektualny. Łatwiej jest powiedzieć „Bo ja tak mówię”, niż wytłumaczyć zawiłości społeczne czy fizyczne danej sytuacji. Jednak to właśnie ten opór, to ciągłe „sprawdzam”, świadczy o wybitnej inteligencji analitycznej. Zgodnie z teorią dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego takie dzieci wykazują wzmożoną pobudliwość intelektualną. One po prostu widzą więcej opcji, więcej możliwości i więcej luk w naszym dorosłym myśleniu. Dziadkowie widzą w tym brak szacunku, ale nauka widzi w tym proces krytycznego myślenia. Dziecko, które potrafi sprzeciwić się grupie lub starszej osobie w imię własnej logiki, posiada niesamowitą odporność psychiczną. To cecha liderów, innowatorów i ludzi sukcesu. Jeśli twój maluch potrafi przelicytować cię w argumentacji, zamiast się denerwować, uśmiechnij się pod nosem. Właśnie jesteś świadkiem narodzin małego geniusza. On trenuje asertywność i logikę, których nie nauczy się z żadnego podręcznika. Jak przeżyć niedzielny obiad i nie zgasić w dziecku geniuszu? Największym wyzwaniem dla nas, współczesnych rodziców, jest znalezienie balansu między „trzymaniem steru” a pozwalaniem na tę intelektualną wolność. Kiedy słyszymy od rodziny, że „dziecko weszło nam na głowę”, musimy pamiętać o jednym: my nie wychowujemy dziecka dla wygody dziadków, ale dla jego przyszłości. Zamiast uciszać dziecko w imię świętego spokoju, warto docenić jego odwagę do posiadania własnego zdania. Oczywiście, musimy uczyć form grzecznościowych, ale nigdy kosztem tłamszenia ciekawości. Dziecko, które dziś „pyskuje”, jutro może być tym, który odważy się zakwestionować przestarzałe schematy w nauce czy biznesie. To, co starsze pokolenie nazywa porażką, my powinniśmy nazywać potencjałem. Następnym razem, gdy twoja pociecha znów zacznie swoją tyradę, weź głęboki oddech i pomyśl z dumą: „Mój mały geniusz właśnie szlifuje swój diament”. A dziadkowie? Cóż, może czas, by to oni nauczyli się czegoś o nowoczesnym świecie od najmłodszego pokolenia. Źródło: PTP, Gifted Development Center Zobacz też: 5 kreskówek, które wyglądają jak niewinne bajeczki. Pod żadnym pozorem nie puszczaj ich dziecku
5 cech bystrych dzieci. Nr 3 brzmi znajomo? Świetnie! Świadczy o ogromnym potencjale
Zamiast tracić cierpliwość przy kolejnej kłótni o kolor skarpetek, spójrz na to okiem eksperta – to może być sygnał, że twój maluch ma zadatki na genialnego lidera. Sprawdź, dlaczego punkt numer 3 z naszej listy to powód do dumy, a nie do wstydu przed rodziną.
To, co czasem błędnie interpretujemy jako upór czy niegrzeczność, w rzeczywistości jest „paliwem rakietowym” dziecięcych umysłów. Jeśli czujesz, że twój maluch rzuca ci wyzwania na każdym kroku, prawdopodobnie masz w domu małego odkrywcę o ogromnym potencjale. Bystre dziecko. Niestandardowe myślenie i nienasycona ciekawość świata Bystre dzieci nie przyjmują świata na wiarę; one go dekonstruują i składają na nowo w swojej głowie. Ich mózgi pracują na najwyższych obrotach, co objawia się w bardzo konkretny sposób. Oto 5 cech, które świadczą o tym, że twoje dziecko ma wyjątkowo chłonny umysł: 1. Nienasycona potrzeba pytania „dlaczego?”. To nie jest zwykłe zainteresowanie otoczeniem. Bystre dziecko nie zadowoli się zdawkową odpowiedzią. Ono musi poznać mechanizm działania, przyczynę i skutek. Ta dociekliwość to fundament inteligencji analitycznej i naukowej pasji, która w przyszłości pozwoli mu rozwiązywać skomplikowane problemy. 2. Błyskawiczne kojarzenie odległych faktów. Takie maluchy mają tzw. myślenie sieciowe. Potrafią przypomnieć sobie szczegół sprzed kilku miesięcy i powiązać go z obecną sytuacją, wyciągając z tego logiczny (i często zaskakujący) wniosek. Zauważają detale, które nam umykają, jak zmiana koloru guzików u pani w sklepie czy inny rytm silnika w aucie taty. 3. Nieustanne negocjowanie i „upór”. To cecha, która najbardziej testuje naszą cierpliwość. Jeśli twoje dziecko ma odpowiedź na każdy argument i potrafi godzinami dyskutować o tym, dlaczego akurat dziś powinno zjeść kolację w kostiumie dinozaura, to znakomita wiadomość. To świadczy o ogromnej sile charakteru, asertywności i wysokiej inteligencji werbalnej. Tak rodzą się liderzy, którzy nie dają sobą manipulować. 4. Wysoka wrażliwość emocjonalna. Bystre dzieci często czują mocniej. Mają niezwykle wyczulone anteny emocjonalne; potrafią przejąć się losem chorego zwierzęcia lub wyczuć smutek rodzica, zanim ten go okaże. Ta empatia to fundament inteligencji emocjonalnej (EQ), która jest kluczowa w budowaniu zdrowych relacji w dorosłym życiu. 5. Błyskawiczna nuda i głód stymulacji. Bystry umysł nienawidzi powtarzalności. Gdy dziecko opanuje już daną umiejętność lub zrozumie zasadę działania zabawki, natychmiast traci nią zainteresowanie. To nie brak koncentracji, a sygnał, że mózg domaga się kolejnego, trudniejszego wyzwania. Kto tu rządzi? Dlaczego potencjał wymaga mądrego prowadzenia Zrozumienie, że te cechy są darem, a nie problemem wychowawczym, zmienia wszystko. Dziecko o dużym potencjale intelektualnym często potrzebuje logicznych uzasadnień zamiast suchych nakazów. Jeśli potrafisz go przekonać mądrym argumentem, budujesz w nim poczucie, że jego zdanie ma znaczenie, co tylko potęguje jego chęć do nauki. Jako rodzice bystrych dzieci jesteśmy trochę jak kustosze w muzeum, które codziennie musi zmieniać wystawę. To wyczerpujące, ale widok tego błysku w oku, gdy maluch odkrywa coś nowego, jest wart każdej minuty poświęconej na kolejną dyskusję. Lekcja dla rodzica: jak nie zgasić tego ognia? Najważniejsze to nie mylić bystrości z arogancją. Dziecko, które kwestionuje zasady, po prostu chce zrozumieć świat, a nie zrobić nam na złość. Dając mu przestrzeń do dyskusji i stymulując jego ciekawość, dajemy mu najlepszy start w dorosłość. Pamiętajmy, że ci mali mistrzowie negocjacji to przyszli wynalazcy, artyści i wizjonerzy. Naszym zadaniem jest tylko − i aż − dotrzymać im kroku i nie pozwolić, by ta niesamowita energia została stłamszona przez sztywne ramy. Zobacz też: Pokazała zadanie domowe z matematyki dla 3-klasistów. „Edukacja w Polsce zmierza donikąd”
Rodzice wstydzą się tego zachowania u dziecka. Nie wiedzą, że świadczy o wybitnej inteligencji
Zachowania, które rodzice często uznają za brak wychowania lub uciążliwe dziwactwa, mogą być w rzeczywistości oznakami wysokiego ilorazu inteligencji. Dowiedz się, dlaczego twój mały „uparty negocjator” lub „skarżypyta” to w rzeczywistości umysł o potężnym potencjale.
Znasz ten moment, gdy twoje dziecko robi coś tak specyficznego, że czujesz na sobie wzrok wszystkich osób w kolejce do kasy lub w przychodni? Czasami to uporczywe poprawianie pani w sklepie, innym razem głośne komentowanie tego, dlaczego pan na przystanku ma brudne buty. Szepczemy wtedy szybkie „przepraszam” i marzymy o pelerynie niewidce. Ale ostatnio zaczęłam patrzeć na te sytuacje zupełnie inaczej. Okazuje się, że to, co my, dorośli, uwięzieni w gorsetach konwenansów, nazywamy trudnym zachowaniem, dla ekspertów jest jasnym sygnałem: „Uwaga, tu rośnie wybitny umysł!”. Mistrzowie ciętej riposty i dyskusji bez końca Pierwszą rzeczą, której jako rodzice często się wstydzimy, jest dziecięca... kłótliwość. No wiecie, ten moment, gdy prosisz o założenie czapki, a w zamian dostajesz pięciominutowy wykład o tym, że czapka niszczy strukturę fryzury, a poza tym temperatura odczuwalna jest o trzy stopnie wyższa, niż pokazuje termometr. Wstydzimy się, bo wydaje nam się, że otoczenie widzi w tym brak dyscypliny i naszą rodzicielską porażkę. Tymczasem ta niesamowita zdolność do argumentacji i negocjacji to jedna z najsilniejszych oznak wysokiej inteligencji werbalnej. Dziecko, które nie przyjmuje poleceń „bo tak”, ale domaga się logicznych uzasadnień, to dziecko, którego mózg pracuje na najwyższych obrotach. Ono nie próbuje być złośliwe − ono bada związki przyczynowo-skutkowe i rozwija umiejętności, które za dwadzieścia lat uczynią z niego wybitnego prawnika, negocjatora czy lidera zespołu. Eksperci podkreślają, że inteligencja to nie tylko umiejętność rozwiązywania zadań z matematyki, to przede wszystkim zdolność do krytycznego myślenia. Więc następnym razem, gdy twoja pociecha zacznie podważać sens sprzątania klocków za pomocą logicznego wywodu, weź głęboki oddech i pomyśl: „Mój mały geniusz właśnie trenuje retorykę”. Niestosowna szczerość, czyli detektyw w krótkich spodenkach Kolejną cechą, która przyprawia nas o zawrót głowy, jest nadmierna spostrzegawczość połączona z absolutnym brakiem filtra. To te sytuacje, gdy dziecko głośno zauważy, że „ciocia ma bardzo duży nos” albo że „obiad u babci dziwnie pachnie”. Czujemy wtedy ogromny dyskomfort, bo przecież uczymy dzieci empatii i dobrych manier. Jednak z punktu widzenia rozwoju poznawczego ta bezlitosna precyzja w wyłapywaniu detali świadczy o niesamowitym potencjale analitycznym. Bystre dzieci widzą świat w wysokiej rozdzielczości. One nie rejestrują tylko ogólnego obrazu, one widzą każdą rysę, każdą niespójność, każdy nietypowy szczegół. Ich mózgi nieustannie skanują otoczenie i kategoryzują dane. Ta niewygodna szczerość to po prostu efekt uboczny niezwykle sprawnego procesora w ich głowie. Zamiast uczyć dziecko, by „nie widziało”, warto uczyć je, jak ubrać te spostrzeżenia w słowa, które nie ranią. Ale w głębi duszy możemy być dumni − nasze dziecko widzi to, czego inni nie dostrzegają. To cecha największych odkrywców i naukowców, którzy zmieniali bieg historii, bo potrafili wskazać palcem to, co inni woleli przemilczeć. Buntownik z wyboru i kreatywny chaos w pokoju Na koniec coś, co spędza sen z powiek każdemu, kto lubi mieć w domu porządek: totalne ignorowanie zasad standardowej zabawy. Wstydzimy się, gdy inne dzieci na placu zabaw grzecznie lepią babki z piasku, a nasz maluch próbuje zbudować z błota skomplikowany system irygacyjny, brudząc przy tym siebie i wszystkich dookoła. Albo, gdy zamiast układać puzzle według obrazka, tworzy z nich dziwne konstrukcje 3D. Wydaje nam się, że nasze dziecko jest rozkojarzone, nieuważne albo − o zgrozo − „niegrzeczne”. Nic bardziej mylnego! To jest właśnie kreatywność w czystej postaci, znana jako myślenie dywergencyjne. Bystre dzieci często nudzą się gotowymi schematami. Ich mózg krzyczy: „A co, jeśli zrobimy to inaczej?”. To zachowanie, które często mylimy z brakiem koncentracji, jest w rzeczywistości dowodem na ogromną elastyczność umysłową. Takie dzieci nie idą wydeptaną ścieżką − one tworzą własne. Choć dziś oznacza to wiecznie brudne ubrania i bałagan w pokoju, w przyszłości ta sama cecha pozwoli im znajdować rozwiązania problemów, wobec których inni będą bezradni. Więc, zamiast przepraszać za „dziwne” pomysły swojego dziecka, uśmiechnij się do siebie. Masz w domu kogoś, kto widzi więcej, czuje mocniej i myśli szybciej. To nie powód do wstydu − to twój największy sukces. Źródło: researchgate.net Zobacz też: Zdradził sposób na odzwyczajenie dzieci od bajek w 5 dni. „Kreatywność wystrzeliła w kosmos”
Rób tych 10 rzeczy, a będziesz mieć inteligentne dziecko. Sposób nr 1 działa nawet u niemowląt
Jest kilka rzeczy, które bardzo pomagają w rozwoju intelektualnym, a które rodzice mogą robić dosłownie od samych narodzin dziecka. Nie ma ani odrobiny przesady w tym, że inteligencję da się rozwijać już u niemowląt. Oczywiście pod warunkiem, że pamiętacie o wszystkich tych 10 zasadach. A wcale nie jest trudno ich przestrzegać.
Te sposoby sprawiają, że inteligencja dziecka ma szansę się rozwijać. Do tego są naturalne, intuicyjne i można wpleść je w codzienność każdej rodziny. Co ważne, nie wymagają wielkich nakładów finansowych ani specjalistycznej wiedzy. Wystarczy czułość, uwaga i obecność rodzica. Oto rzeczy, które wpływają na rozwój inteligencji u dziecka: 1. Kontakt z bliskimi Bliski kontakt emocjonalny i fizyczny z rodzicami odgrywa ogromną rolę już od pierwszych dni życia. Przytulanie, głaskanie, noszenie na rękach, wspólne spędzanie czasu – to wszystko buduje nie tylko więź emocjonalną, ale i fundament pod rozwój mózgu. Badania pokazują, że dzieci, które mają zapewniony stały, ciepły kontakt z opiekunami, szybciej uczą się mówić, lepiej radzą sobie z emocjami i chętniej eksplorują świat. 2. Miłość i poczucie bezpieczeństwa Dziecko, które czuje się kochane i bezpieczne, ma odwagę, by uczyć się nowych rzeczy. Spokojna, stabilna atmosfera domowa jest jak gleba, na której wyrasta ciekawość i otwartość. Maluch nie musi skupiać się na przetrwaniu, tylko może całą swoją energię kierować na poznawanie otoczenia. Dlatego codzienne słowa „kocham cię”, cierpliwość i przewidywalność w relacji z dzieckiem są kluczowe. 3. Zabawa Zabawa to podstawowy sposób, w jaki dzieci uczą się świata. Poprzez zabawę rozwijają myślenie przyczynowo-skutkowe, uczą się współpracy, rozwijają wyobraźnię i trenują koncentrację. Dla niemowląt wystarczy prosty kontakt – „akuku”, dźwięki, mimika. Starsze dzieci potrzebują już bardziej złożonych zabaw – od klocków, przez zabawy tematyczne, po gry logiczne. Im więcej swobodnej, nieskrępowanej zabawy, tym lepiej dla mózgu. 4. Zabawki Nie ilość, a jakość zabawek ma znaczenie. Proste przedmioty, które angażują zmysły, zmuszają do myślenia i działania, są najcenniejsze. Drewniane klocki, układanki, sortery, książeczki kontrastowe – to przykłady rzeczy, które stymulują rozwój intelektualny. Ważne, by zabawki nie robiły wszystkiego za dziecko, ale raczej dawały pole do kreatywnego myślenia i samodzielności. 5. Codzienne zajęcia Mycie zębów, gotowanie, zakupy – codzienne czynności to dla dziecka okazja do nauki. Można je komentować, tłumaczyć, zachęcać dziecko do udziału. Dzięki temu maluch rozwija język, uczy się logicznego myślenia, kojarzenia faktów i planowania. Już roczne dziecko może być zaangażowane w układanie prania czy podawanie łyżek do stołu – przy okazji rozwija koordynację i poczucie sprawczości. 6. Ruch Mózg rozwija się w rytmie ciała. Ruch wspomaga tworzenie się nowych połączeń neuronowych. Dlatego tak ważne są spacery, bieganie, wspinanie się, taniec, gimnastyka. Aktywność fizyczna pomaga także w koncentracji i poprawia pamięć. Maluch, który dużo się rusza, lepiej radzi sobie z zadaniami poznawczymi. Nawet bujanie w wózku czy turlanie się po dywanie mają znaczenie. 7. Zdrowe jedzenie Dieta wpływa bezpośrednio na rozwój mózgu. Kwasy omega-3, witaminy z grupy B, żelazo – to wszystko ma znaczenie w procesie myślenia, uczenia się i koncentracji. Dlatego warto dbać o zbilansowane posiłki, bogate w warzywa, owoce, ryby, kasze i pełnoziarniste produkty. Słodycze i przetworzona żywność nie tylko nie dają korzyści, ale mogą działać rozpraszająco i osłabiać zdolności poznawcze. 8. Sen W czasie snu mózg dziecka intensywnie pracuje – porządkuje zdobyte informacje, tworzy nowe połączenia, regeneruje się. Dzieci, które śpią odpowiednią liczbę godzin, lepiej się uczą, są spokojniejsze, mają lepszą pamięć. Regularność snu i odpowiednia higiena snu (ciemność, cisza, rytuały przed snem) to klucz do harmonijnego rozwoju. 9. Umiar w stymulacji rozwoju Chociaż wiele można zrobić, by wspierać dziecko, nie można przesadzić. Zbyt wiele bodźców, zajęć, gadżetów edukacyjnych może przynieść odwrotny skutek. Dziecko potrzebuje też nudy, spokoju i przestrzeni na samodzielne odkrywanie świata. Warto obserwować potrzeby dziecka i dopasowywać tempo działań do jego indywidualnych możliwości. 10. Czas, by do wszystkiego dojrzeć Nie każde dziecko rozwija się w tym samym tempie – i to jest w porządku. Największym prezentem, jaki można dać dziecku, jest cierpliwość. Nie przyspieszajmy, nie porównujmy z innymi, nie wywierajmy presji. Dziecko, które ma czas, by dojrzewać w swoim rytmie, rozwija się stabilnie i naturalnie. A to najlepszy fundament dla jego przyszłej inteligencji i samodzielności. Zobacz też: Rodzice zdradzili 8 bajek, których zakazali dzieciom. Nr 2 to hit, ale nikt nie pozwala go oglądać W ten sposób wychowasz pewne siebie dziecko. Rodzice nie wiedzą, że wystarczy 1 prosty nawyk Tych 4 zdań nigdy nie mów córce. Ona nigdy ci tego nie wybaczy
Po kim dziedziczymy inteligencję? Nowe doniesienia naukowców!
Czasem żartujesz, że twoje dziecko jest takie mądre po mamusi? A tak naprawdę, po kim dziedziczymy inteligencję? Okazuje się, że w tym żarcie jest wiele prawdy! Oto co odkryli naukowcy i czego, drogie mamy, powinnyśmy się nauczyć i cytować w odpowiednim momencie.
Mądrale z tych naszych dzieci, inteligentne takie, co rusz nas zaskakują, prawda? Mądre jak ich mamusie, to jasne! A teraz mamy na to naukowe dowody! A jeśli do tego są (trochę) leniwe – tym bardziej mamy powód do radości! Jak to możliwe? To proste! Naukowcy z Florydy opublikowali w „Journal of Health Psychology” wyniki badania, z którego jasno wynika, że ludzie, którzy lubią się „obijać” zwykle są... inteligentniejsi od tych, którzy spędzają czas aktywnie. Po kim dziedziczymy inteligencję? Po mamusi, kochanie! Jest wiele badań, które potwierdzają tezę, że inteligencję dziedziczymy po matce. Brytyjscy naukowcy już w latach 80. wysunęli takie wnioski, a przez kolejne lata potwierdzali to inni badacze, m.in. ze Szkocji i z Niemiec. Ojciec ma większy wpływ na budowę ciała dziecka, mama na jego inteligencję – twierdzą profesorowie. IQ dzieci, którym przyjrzeli się szkoccy naukowcy było najbardziej zbliżone do IQ ich matek, różnice mogły wynosić średnio 15 punktów. W innym, trwającym przez 7 lat, badaniu odkryto też, że miłość i więź pomiędzy matką a dzieckiem stymuluje część mózgu dziecka odpowiedzialną przede wszystkim za pamięć i zdolność uczenia się, a u dzieci, które miały mamy odpowiadające na ich potrzeby emocjonalne, ta część mózgu – hipokamp – była o 10 proc. większa niż u dzieci, których mamy były emocjonalnie niedostępne. Najnowsze odkrycia potwierdzają tezę Teraz pojawiły się kolejne wyniki badań sprawdzające, po kim dziedziczymy inteligencję. I znowu okazało się, że po matce! Tym razem naukowcy z Medical Research Council Social oraz Public Health Sciences Unit w Glasgow po analizie badań przeprowadzonych na ponad 12 tysiącach osób w wieku 14-22 lata ogłosili, że najlepszym wskaźnikiem inteligencji dziecka jest wskaźnik IQ matki. Mniejsze znaczenie dla inteligencji dziecka ma jego kolor skóry, wykształcenie i status społeczno-ekonomiczny. Wszystko dlatego, że geny związane z inteligencją znajdują się na chromosomie X, który dziecko otrzymuje od matki. Chociaż córki otrzymują też chromosom X od ojca, okazuje się, że zawarte na nim informacje związane z inteligencją, mogą się nie uaktywniać. Jak podkreślają naukowcy, inteligencja dziedziczona jest w 40-60 procentach. Na IQ wpływ niewątpliwie mają też: cechy osobowości, czynniki społeczne oraz warunki ekonomiczne, które wspierają rozwój inteligencji. Co ciekawe, rola ojca też jest istotna – jeśli w rodzinie jest dobry ojciec, to jest to środowisko idealne do tego, aby dziecko czuło się bezpiecznie i komfortowo, i mogło się dobrze rozwijać. Leniwe, bo mądre? Wracając do wspomnianego wcześniej badania naukowców z Florydy, okazuje się, że ludzie z wyższym IQ rzadziej się nudzą, bo są pogrążeni w myślach, dlatego też mogą spędzać więcej czasu z pozoru bezczynnie, bez szukania sobie na siłę zajęć. A jeśli potrzebowałybyśmy więcej usprawiedliwień dla naszych ograniczeń, są też badania, które mówią, że inteligentni ludzie częściej przeklinają, chodzą późno spać i są bałaganiarzami. To są naprawdę dobre wiadomości dla nas, udręczonych poczuciem winy, że chcemy odpocząć, a wokół jest tyle rzeczy do zrobienia. Dlatego dziś wieczorem, kiedy będziemy miały ochotę wyłożyć się na kanapie i obejrzeć nowy sezon ulubionego serialu, zamiast prasować ręczniki i wekować przetwory, możemy zrobić to bez żadnych wyrzutów sumienia. To wszystko dlatego, że jesteśmy inteligentne! A kiedy nasze dzieci zrobią coś bardzo mądrego, spijajmy śmietankę i przypisujmy sobie zasługi. Ale fajnie, prawda? Zobacz też: 12 rzeczy, które rozwijają inteligencję niemowlaka
Inteligencja – czym jest, rodzaje inteligencji, od czego zależy
Inteligencja to dość wieloznaczne pojęcie i definiuje się ją na wiele sposobów. Potocznie inteligencją nazywa się zdolność do rozwiązywania praktycznych problemów, zdolności językowe i umiejętności społeczne.
Można być inteligentnym, ale nie odznaczać się mądrością. Można mieć ogromną wiedzę, ale być mało inteligentnym. Inteligencja nie gwarantuje sukcesu w życiu, choć naukowcy twierdzą, że była podstawową cechą, która zdecydowała o sukcesie naszego gatunku. Czym zatem jest inteligencja i czy jesteśmy jedynym inteligentnym gatunkiem na Ziemi? Spis treści: Czym jest inteligencja Definicja inteligencji w wymiarze ludzkim Od czego zależy inteligencja Rodzaje inteligencji wg Gardnera Miara inteligencji – test IQ Inteligencja a mądrość Czym jest inteligencja? Jak dotąd powstało wiele definicji inteligencji. Na pewnym etapie nauki inteligencją określano zdolność do postrzegania, analizowania, uczenia się na własnych błędach i przystosowywania do zmian w otoczeniu. Niewątpliwie ludzie odznaczają się tymi cechami, ale tak pojmowanej inteligencji nie sposób odmówić też przynajmniej części zwierząt. A to z pewnością nie podobało się wielu ludziom, którzy inteligencję chcieli widzieć jako cechę tylko ludzką. Dzisiaj już wiadomo, że zwierzęta w pewnym stopniu też odznaczają się inteligencją, a do najinteligentniejszych z nich zalicza się np. małpy człekoształtne, delfiny, ptaki krukowate, a nawet ośmiornice. Mimo tego, że jesteśmy gatunkiem inteligentnym, niektórym ludziom odmawia się inteligencji, a o innych mówi się, że są wyjątkowo inteligentni. Co zatem odróżnia jednych od drugich? Definicja inteligencji w wymiarze ludzkim Inteligencja to zdolność do myślenia, rozwiązywania problemów i angażowania do tego adekwatnych procesów poznawczych takich jak uczenie się, zapamiętywanie, szybkość przetwarzania danych (np. kojarzenie), uwaga. Osoba inteligentna nie popełnia dwa razy tych samych błędów i dąży do celu w zorganizowany sposób. Inteligencja pomaga wykryć problem, odkryć, na czym on polega oraz znaleźć jego rozwiązanie (o ile takowe istnieje), a na dodatek pozwala tworzyć i realizować plany. Od czego zależy inteligencja? Aby stać się osobą inteligentną, trzeba nie tylko urodzić się z predyspozycjami w tym kierunku. Dzisiaj już wiadomo, że u podstaw inteligencji leżą również zdobyte doświadczenia, np. wychowanie, ale też wiedza, wpływy społeczne i kulturowe, a nawet prawidłowe żywienie. Każdy człowiek rodzi się z mniejszym lub większym potencjałem inteligencji, ale to od środowiska zależy, czy ten potencjał w pełni się rozwinie czy nie. Rodzaje inteligencji według Gardnera Koncepcja różnych rodzajów inteligencji to owoc pracy amerykańskiego psychologa – Howarda Gardnera. W latach 80. XX wieku przedstawił on teorię inteligencji wielorakiej, która do dzisiaj ma wielu zwolenników. Zgodnie z nią, ocena inteligencji wyłącznie na podstawie testu IQ (o nim piszemy dalej), jest niedokładna, gdyż każdy człowiek ma inne predyspozycje psychiczne i w jednym obszarze będzie radził sobie lepiej, a w innym gorzej. Według Gardnera inteligencja jest wielopłaszczyznowa, a na dodatek można ją w poszczególnych obszarach ćwiczyć i rozwijać. To oznacza, że nie tylko ludzi sprawnie posługujących się słowem czy sprawnie liczących można nazwać inteligentnymi. 8 rodzajów inteligencji wg Gardnera: inteligencja językowa – pozwala sprawnie posługiwać się słowem mówionym i pisanym, uczyć się języków obcych, żartować inteligencja logiczno-matematyczna – daje możliwość posługiwania się logiką, liczbami i schematami inteligencja wizualno-przestrzenna – pozwala myśleć obrazowo, używać wyobraźni, korzystać z map i wykresów inteligencja ruchowa – zapewnia sprawność fizyczną, posługiwanie się gestami i mimiką inteligencja muzyczna – zapewnia uzdolnienia muzyczne – doskonały słuch, poczucie rytmu inteligencja interpersonalna – pozwala odczytywać intencje i emocje innych oraz współpracować w grupie inteligencja intrapersonalna – pozwala analizować własne przeżycia i problemy inteligencja przyrodnicza – zapewnia dobre samopoczucie w otoczeniu przyrody, pozwala docenić wagę ekologii. Aby zorientować się, jaki typ inteligencji dominuje u twojego dziecka, zobacz: Który typ inteligencji ma twoje dziecko? Test. Miara inteligencji – test IQ Najbardziej popularnym miernikiem inteligencji są testy IQ (tzw. iloraz inteligencji). Należą one do testów badających inteligencję językową, logiczno-matematyczną i wizualno-przestrzenną, ale pomijają inne wyodrębnione przez Gardnera obszary inteligencji. Testy IQ składają się z zadań o rosnącym stopniu trudności. Do każdego z nich podane są zwykle 4 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Każde zadanie jest punktowane. Wynik testu IQ podaje się w liczbach, które interpretuje się następująco (zgodnie z krzywą Gausssa): wynik IQ poniżej 70 – poziom inteligencji niezmiernie niski, wskazuje na problemy z pracą umysłową wynik IQ 71-80 – poziom bardzo niski wynik IQ 81-90 – poziom niski wynik IQ 91-100 – poziom średni wynik IQ 101-110 – poziom wysoki średni wynik IQ 111-120 – inteligencja ponadprzeciętna wynik IQ 121-130 – poziom wysoko ponadprzeciętny wynik IQ 131-140 – poziom wyjątkowo wysoki wynik IQ powyżej 140 – poziom ekstremalnie wysoki, takie IQ ma tylko 0,2 proc. ludzi. Do badania inteligencji w różnych obszarach służą inne testy. W ocenianiu inteligencji dzieci w wieku szkolnym często nadal stosowane są testy IQ, ale nie są badane uzdolnienia w pozostałych obszarach. To może być krzywdzące dla wielu z nich i może utrudniać wybór kierunku dalszego kształcenia i ścieżki kariery zawodowej. Inteligencja a mądrość Te dwa pojęcia nie są synonimami. Choć są ze sobą związane, każde z nich oznacza coś innego. Można być inteligentnym, ale nie być mądrym, z kolei mądry człowiek z reguły jest inteligentny. Nie można nie być inteligentnym, ale być mądrym. Czym więc jest mądrość? Mądrość to inteligencja połączona z wiedzą i doświadczeniem oraz zdolnością do panowania nad własnymi emocjami i popędami. Za mądrość uważa się umiejętność podejmowania trafnych decyzji w trudnych warunkach i z uwzględnieniem wielu czynników oraz umiejętność przewidywania ich skutków. Nie ma więc mądrości bez inteligencji i wiedzy, choć wiedza i inteligencja mogą istnieć bez mądrości. Zobacz też: Najmądrzejsze dziecko świata – czy odniosło sukces w życiu? Inteligencja emocjonalna – 5 pomysłów na rozwijające ją zabawy Jak poprawić IQ dziecka?
Używasz chemii do sprzątania? Twoje dziecko może mieć niższe IQ!
Badania naukowe są jednoznaczne. Chemiczne środki czystości mogą zawierać toksyny, które negatywnie wpływają na inteligencję dzieci. To kolejny argument za tym, by z nich zrezygnować.
Najnowsze badania naukowe pokazują, że środki zmniejszające palność oraz pestycydy mogą negatywnie wpływać na inteligencję dzieci. Używanie do sprzątania chemii gospodarczej może powodować, że IQ dziecka zacznie się obniżać. Czy jest na to rada? Coraz mniej ołowiu, coraz więcej pestycydów W poprzednich latach zagrożeniem dla zdrowia dzieci były takie substancje, jak ołów czy rtęć, które przedostając się do organizmu, powodowały różne dolegliwości lub nawet choroby. Naukowcy z Grossman School of Medicine na Uniwersytecie Nowojorskim sprawdzili, że tych środków jest już zdecydowanie mniej i ich wpływ na zdrowie dzieci nie jest już tak widoczny. To skutek rygorystycznych przepisów, jakie wprowadzono w Stanach jakiś czas temu. Niestety obecnie coraz częściej stosuje się trujące środki zmniejszające palność oraz pestycydy. Badania naukowe pokazują, że mogą one negatywnie wpływać na pracę mózgu dzieci i przyczyniać się do obniżania ich inteligencji. Z analiz badaczy wynika, że w ciągu 15 lat, między 2001 a 2016 tylko z powodu kontaktu ze środkami zmniejszającymi palność 738 tysięcy dzieci straciło 162 milionów punktów IQ. W Polsce te substancje również są powszechnie stosowane. Badanie opublikowane w czasopiśmie Molecular and Cellular Endocrinology pokazało, że w ciągu tych 15 lat wpływ środków zmniejszających palność i pestycydów na obniżenie IQ dziecka wzrósł z 67 procent do 81 procent. To oznacza, że substancje te są używane coraz bardziej powszechnie. Dlaczego środki zmniejszające palność i pestycydy są tak niebezpieczne? Badacze przekonują, że te substancje toksyczne mogą zaburzać funkcjonowanie mózgu i nerek, a także negatywnie wpływać na pracę tarczycy, z której wydzielane są hormony rozwijające się w mózgu. Kontakt z takimi toksynami w wieku dziecięcym może przyczyniać się do powstawania różnych zaburzeń rozwojowych, takich jak <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/zdrowie/autyzm-przyczyny-zaburzen-ze-spektrum-autyzmu-w-rozwoju-dziecka-26813-r1/">autyzm lub problemy behawioralne. Może być też źródłem kłopotów z uczeniem się i koncentracją w wieku szkolnym. Jak temu zaradzić? Najlepiej unikać w domu stosowania chemicznych środków czystości i zastąpić je naturalnymi, takimi jak woda z octem czy soda oczyszczona. Do mycia podłóg można używać <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zakupy/mop-parowy-jest-najlepszy-i-najskuteczniejszy-zwlaszcza-jesli-masz-dziecko-w-domu-26076-r1/">mopa parowego, który doskonale czyści i usuwa bakterie bez konieczności stosowania żadnych środków chemicznych. Obecnie coraz więcej mówi się o szkodliwości chemii, dlatego coraz więcej producentów wypuszcza naturalne produkty do sprzątania. Warto zacząć czytać etykiety i dokonywać świadomych wyborów, nie tylko w trosce o przyszłość naszej planety, lecz także zdrowie i dobro naszych dzieci. Źródło: zdrowie.wprost.pl Zobacz też: To skrajna nieodpowiedzialność, a rodzice nadal popełniają ten błąd <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/zdrowie/oparzenie-chemiczne-dziecka-pierwsza-pomoc-3744-r3/">Pierwsza pomoc przy oparzeniu chemicznym Co robić, gdy dziecko zatruje się chemikaliami?
30-latki rodzą najmądrzejsze dzieci. Są na to dowody!
Jeśli sama jesteś 30-letnią mamą, z pewnością ucieszy cię ta teoria. A jeśli urodziłaś w młodszym lub starszym wieku, zobacz, co wzięli pod uwagę naukowcy, analizując tę zależność. Mają rację?
W jakim wieku najlepiej zostać mamą? Z najnowszych badań naukowych wynika, że najmądrzejsze dzieci rodzą kobiety w wieku… 30 lat! Takie dzieci są bardziej inteligentne niż te urodzone przez 40-latki, a nawet 20-latki. Bycie 30-letnią mamą ma też wiele innych zalet. Czy według was też jest to idealny wiek na ciążę? Zobaczcie, jakie dowody na poparcie swojej teorii mają naukowcy. Wiek matki a inteligencja dziecka Specjaliści z London School of Economics doszli do swoich wniosków po przeanalizowaniu danych 18 000 dzieci, które brały udział w badaniu Millennium Cohort Study. Naukowcy próbowali zrozumieć, jak wiek matki wpływa na dziecko. Wykonując tę analizę, odkryli, że dzieci w wieku 5 lat, urodzone właśnie przez 30-latki, najlepiej radziły sobie z wykonaniem testów poznawczych. Zobacz też: Znamy idealny wiek na zajście w ciążę! Świadome rodzicielstwo 30-latek Z badań londyńskich naukowców wynika, że kobiety, które zachodzą w ciążę w wieku 30 lat, są do tego bardzo dobrze przygotowane, i to na wielu płaszczyznach – finansowej, emocjonalnej, zdrowotnej. Są też z reguły dobrze wykształcone. W magazynie „Biodemography and Social Biology” jedna z autorek badania, Alice Goisis, wyjaśniła: „Obecne matki po trzydziestce są bardziej wykształcone, mają wyższe dochody, najczęściej żyją w stabilnych związkach, mają zdrowszy styl życia, wcześniej szukają informacji na temat opieki prenatalnej i planują swoje ciąże”. Dodatkowo z reguły o wiele rzadziej palą papierosy, za to z chęcią decydują się na karmienie piersią. To wszystko ma oczywiście wpływ na to, w jakich warunkach dorastają ich dzieci. Zobacz też: Urodziłaś po trzydziestce? To dobrze wpłynie na twój mózg! A co z 40-letnimi mamami? Naukowcy nie mają zbyt dobrych wieści dla mam, które urodziły dopiero po czterdziestce. Według nich kobiety w tym wieku dużo rzadziej bawią się ze swoimi dziećmi, niż młodsze mamy. W dodatku ich potomstwo częściej jest otyłe. Nie można jednak uznać tych wniosków za miarodajne – badacze przyznali, że dokonali tej analizy, przyglądając się jedynie 53 czterdziestoletnim matkom. Nasze wnioski Z pewnością wiek mamy może wpływać na inteligencję dziecka, jednak nie jest jedynym decydującym czynnikiem, a tego typu badania powinniśmy traktować raczej z przymrużeniem oka. To, jak mądre będą nasze maluszki, zależy też od wielu innych rzeczy. Ponieważ jednak obecnie Polki rodzą dzieci właśnie w okolicach 30 urodzin, prawdopodobnie wiele z was satysfakcjonują te wnioski naukowe. Przyznajemy, nas również! :) Źródło: parents.com Zobacz też: Ciąża po 30 lub po 40? Znany ginekolog o macierzyństwie Nie jestem już młoda. Czy mam szansę na dziecko? Matki Polki są coraz starsze. Jesteś jedną z nich!
Jak poprawić IQ dziecka? To nie jest wcale takie trudne!
Choć na inteligencję wpływ ma genetyka, rodzice mogą również podjąć szereg działań wpływających korzystnie na jej rozwój. Naukowcy właśnie odkryli kolejny. I okazuje się,że to prostsze niż mogłoby się wydawać!
Nie od dziś wiadomo, że do maluszka warto mówić, nawet jeśli jeszcze znajduje się w łonie mamy. Specjaliści zapewniają, że nawet jeśli malec nie do końca rozumie, co się do niego mówi, to ma to olbrzymi wpływ choćby na więź z rodzicem, czy wzbogacanie jego słownictwa. Okazuje się, że jest jeszcze jeden plus takich rozmów. Naukowcy właśnie odkryli, że częste rozmowy mają bardzo korzystny wpływ na IQ dziecka. Idealna pożywka dla mózgu Specjaliści z Kanady i USA przyjrzeli się 146 dzieciom w wieku od 4 miesięcy do 2 lat, a także zwyczajom panującym w ich domach. W ramach badania naukowcy poprosili rodziców o umieszczenie mikrofonu na kamizelce, którą nosiło obserwowane dziecko. Narzędzie rejestrujące nagrywało po 12 godzin raz w miesiącu przez pół roku. Oprogramowanie automatycznie rejestrowało to, co słyszało dziecko, a także dźwięki wydawane malucha. W ten sposób naukowcy zmierzyli częstotliwość interakcji między dzieckiem a rodzicem. Chodziło o sytuacje, gdy rodzic coś mówił, a dziecko odpowiadało w ciągu 5 sekund słowem, bełkotaniem lub gaworzeniem, a następnie rodzic w ciągu 5 sekund odpowiadał dziecku. W sumie badacze przeanalizowali ponad 9 tysięcy godzin nagrań. Kontynuacją badań, było wykonanie po latach testów sprawdzających umiejętności językowe, zdolności poznawcze i możliwości pamięciowe tych dzieci. Miały od 9 do 14 lat. Okazało się dzieci, które często rozmawiały z rodzicami jako maluszki, 10 lat później uzyskały średnio o 14 do 27 procent wyższe wyniki w testach IQ. Osiągnęły także lepsze wyniki w rozumieniu werbalnym, receptywności i ekspresji słownictwa, w porównaniu do dzieci, z którymi nie rozmawiano. - Gdybyś wiedziała, że dziecko dzięki specjalnej diecie ma za 10 lat być zdrowsze, na pewno byś się nie wahał, by ją stosować. - tłumaczy Jill Gilkerson, autorka badania - Okazuje się, że z rozmową jest tak samo. Rozmowa to idealna pożywka dla dziecięcego mózgu - dodaje. Co to oznacza w praktyce? Nawet jeśli małe dzieci nie używają jeszcze prawdziwych słów, rodzice powinni nadal podtrzymywać rozmowę. Zdaniem specjalistów to inwestycja w inteligencję dziecka. Nie wiesz, o czym rozmawiać z maluszkiem? To nie jest wcale takie trudne, ale trzeba wyrobić sobie nawyk. Opowiadaj maluchowi, co robisz w domu, zadawaj, pytania i pozostawiaj czas na odpowiedź, reaguj na gaworzenie. Pomocne mogą być także książeczki obrazkowe, które możesz opisywać, a także ułatwia ci zadanie zadawanie pytań maluszkowi. Źródło: www.cbc.ca Zobacz także: Jak wspierać inteligencję dziecka? – 7 sprawdzonych rad Jak wychować geniusza? Dieta dla ucznia - 5 składników, których nie może zabraknąć w diecie
Te 3 rzeczy zwiększą inteligencję twojego dziecka
Jest ścisły związek między tym, ile dziecko śpi, a jego rozwojem – wynika z najnowszych badań. Zobacz, co czyni twoje dziecko mądrzejszym.
Najnowsze badania kanadyjskich naukowców dowodzą, że odpowiednia ilość snu dziecka oraz uprawianie sportu zwiększają możliwości poznawcze dziecka. Śpij, ćwicz i nie patrz w ekran Przestrzeganie zasad zdrowego trybu życia sprawia, że dzieci stają się... mądrzejsze - przekonują na łamach czasopisma "The Lancet Child & Adolescent Health" kanadyjscy naukowcy. Badania prowadzone w Children's Hospital of Eastern Ontario Research Institute pokazały, że odpowiednia ilość snu, aktywności fizycznej oraz ograniczenie czasu spędzanego przed ekranami komputerów czy telewizorów zwiększa ich zdolności poznawcze. Niestety naukowcy mówią, że jest ... coraz mniej takich dzieci. Minimum 9 godzin snu Naukowcy przebadali 4,5 tysiąca dziewiecio- i dziesięciolatków. Zgodnie z zaleceniami dotyczącymi zdrowego trybu życia, dziecko powinno w tym wieku spać od 9 do 11 godzin, co najmniej godzinę spędzić na aktywności fizycznej oraz ograniczyć czas przed ekranem smartfonów lub telewizorów do nie więcej niż 2 godzin dziennie. Okazało się, że u dzieci spełniających wszystkie te warunki poziom zdolności poznawczych urósł w porównaniu z tymi, które nie spełniają żadnych z tych kryteriów, nawet o 5 procent. Zdrowy tryb życia wpływa na ich zdolności językowe, postrzeganie, uwagę, czy pamięć. Co ważniejsze: sen czy czas przed ekranem? Współautor badań dr Jeremy Walsh z University of British Columbia-Okanagan podkreślił, że największy pozytywny wpływ na inteligencję dziecka ma równoczesne spełnienie norm dotyczących snu i czasu przed ekranem. Co ciekawe, samo ograniczenie czasu przed ekranem też wykazuje silny, pozytywny wpływ. Wszystko w twoich rękach J Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl kalendarz rozwoju niemowlaka Czytaj więcej ednak bardzo mało dzieci żyje zgodnie z takim zaleceniami. - Wszystkie te warunki spełnia zaledwie 5 procent dzieci, żadnego aż 30 procent – powiedział współautor badań dr Jeremy Walsh z University of British Columbia-Okanagan. Jego zdaniem, rodzice powinni dokładniej monitorować i przekonywać dzieci do tego, że zdrowszy tryb życia naprawdę przyniesie im pożytki. Wychowując dzieci udaje się wam stosować do tych zaleceń? Podzielcie się swoim doświadczeniem w komentarzach. Źródło: rmf24.pl Zobacz też: 8 powodów, dlaczego dziecko nie chce spać Kiedy dziecko zacznie przesypiać całą noc? Poznaj 6 sposobów na przesypianie nocy przez dziecko
Twoje dziecko jest mańkutem? To bardzo dobra wiadomość! Zobacz co mówią badania
Świat nie jest dla nich przyjazny, ale badania dowodzą, że leworęczne dzieci mają w swoich rączkach bardzo wiele atutów.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu dzieci leworęczne były siłą zmuszane do przestawienia się na prawą rękę. Nic dziwnego - leworęczność przez wieki, a w niektórych krajach do dzisiaj, traktowana była z uprzedzeniem i strachem. I to pomimo tego, że największe postacie w historii jak m.in. Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Napoleon Bonaparte czy Albert Einstein byli mańkutami. Umuzykalnieni artyści z kreatywną głową Za leworęczne pisanie jest odpowiedzialna prawa półkula mózgu. To ona decyduje o umuzykalnieniu dziecka, jego zainteresowaniu sztuką, kreatywności, opiniach, emocjach i geniuszu. Dlatego też uważa się, że leworęczni myślą kreatywniej niż praworęczni. Aczkolwiek badania naukowe nie wykazały prostej zależności ilorazu inteligencji od tego, czy osoba jest prawo, czy leworęczna, ale aż 20 proc. członków MENSA (stowarzyszeniem zrzeszające osoby o wysokim ilorazie inteligencji) jest mańkutami. Biorąc pod uwagę fakt, że leworęczni stanowią jedynie 10 proc. całej populacji, okazuje się, że to jednak oni mają częściej ponadprzeciętnie wysokie IQ. Trudniej kopać piłkę prawą nogą Dzieciom leworęcznym z pewnością trudniej się żyje w świecie, całkowicie przystosowanym dla praworęcznych. Ale dzięki temu maluchy te szybciej uczą się zaradności i pokonywania przeszkód. Dziecko leworęczne 100 razy łatwiej nauczy się posługiwać prawą ręką niż praworęczne – lewą. Ale niestety dzieci leworęczne nie mają łatwo w osiągnięciu postępów w piłce nożnej. Łatwiej praworęcznemu chłopcu nauczyć się posługiwania lewą nogą niż leworęcznym – nogą prawą. Tak, aby przy graniu w piłkę używać obu nóg z równą maestrią. Dzisiaj posługiwanie się głównie lewą ręką nie jest już postrzegane jako piętno, chociaż fenomen ten dalej budzi głębokie zainteresowanie – na szczęście już tylko naukowców. Mamy dla was kilka ciekawostek, mitów i przesądów związanych z leworęcznością. Większość z nich pokazuje, jak ciężkie bywa życie mańkutów. Siłą zmuszanie do pisania prawą ręką J Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl koordynacja wzrokowo-ruchowa u niemowlaka Czytaj więcej eszcze kilkadziesiąt lat temu leworęcznym dzieciom przywiązywano lewą rękę do tułowia, aby zmusić je do pisania prawą. Czasami nie przyjmowano ich do szkół. 60 lat temu uważano, że leworęczność oznacza też dysleksję. Jeszcze dziś w niektórych częściach świata, szczególnie na Bliskim Wschodzie i w Azji wiele dzieci w szkole ponosi karę za posługiwanie się lewą ręką. W wielu regionach leworęczność oznacza bycie dzieckiem diabła. Wiara do dzisiaj w zabobony Niektóre z afrykańskich plemion znad rzeki Niger do dzisiaj nie pozwalają swym kobietom na dotykanie jedzenia lewą ręką, aby nie rzuciły na nie uroku. Mieszkańcy Nowej Gwinei nigdy nie dotykają lewym kciukiem kubków, wierząc, że mogliby zatruć zawarty w nich napar. W Indiach mówi się, że "Należy jeść prawą ręką, gdyż wszystkie dobre rzeczy wykonuje się prawą ręką". W Islamie wszystko pochodzące z lewej ręki uważa się za nieczyste. Kilkadziesiąt lat temu w Japonii, leworęczność żony wystarczyła, aby móc się z nią rozwieść. Buddyzm kocha lewą stronę Na szczęście nie wszystko, co z lewą stroną związane, jest uważane w świecie wiary za złe. Dla buddyzmu lewa strona symbolizuje mądrość, dlatego podczas medytacji układa się lewą dłoń pod prawą, aby podkreślić, że mądrość to podstawa, na której należy oprzeć wszelkie duchowe praktyki. Niestety bycie leworęcznym mocno też obciążą psychikę. Uważa się, że leworęczni żyją średnio 4 lata krócej od praworęcznych z powodu stresu, jaki na co dzień może wywoływać leworęczność – często są ofiarami wypadków, gdyż używają przedmiotów niedostosowanych do ich warunków. Czy macie leworęczne dzieci? Napiszcie w komentarzach, jak radzicie sobie z tym w codziennych sytuacjach. Źródło: aleteia.org, topnaj.pl Zobacz też: Czy twoje dziecko będzie leworęczne? To widać już na USG! Prawdy i mity o leworęczności Rozwój umiejętności motorycznych dziecka [WIDEO]
Dzięki genom po mamie, po tacie? - naukowcy od lat to analizują. Najnowsze badania pokazują jeszcze jedną drogę. Są zaskakujące – wychodzi na to, że każdego dnia mamy wpływ na potencjał naszego dziecka.
Badacze z Niemieckiego Centrum Chorób Neurodegeneracyjnych na łamach Cell Reports opisali zaskakujące wyniki badań - okazuje się, że korzystne dla mózgu ćwiczenia umysłowe i fizyczne rodziców wpływają na to, jak zdolne do nauki będą ich dzieci. Trenuj rodzicu, a nie pożałujesz! Niemieccy uczeni na razie potwierdzili te wnioski jedynie dzięki eksperymentom na myszach laboratoryjnych, ale wyniki są na tyle obiecujące, że planują badania kliniczne na ludziach. Badacze przeanalizowali, co się dzieje z dorosłymi osobnikami wystawionymi na działanie środowiska działającego stymulująco na ich mózg. Okazuje się, że ćwiczenia umysłowe dorosłych osobników, wpływające na plastyczność synaptyczną - odpowiadającą za komunikację komórek nerwowych i zdolność do przyswajania informacji - przyniosły pozytywne rezultaty także u kolejnych pokoleń. Zmiany te udało się odkryć w hipokampie, czyli tym obszarze mózgu, który pełni ważną rolę w procesie uczenia się. Skąd taka zależność? Wszystko przez dziedziczenie epigenetyczne, które odgrywa kluczową rolę w regulacji ekspresji genów oraz innych procesów, choć nie dokonuje zmian w sekwencji DNA. Badania w tym zakresie próbują ustalić, jak środowisko, w którym przebywamy, może oddziaływać na geny. Wcześniej sądzono, że np. nabyte umiejętności nie są w stanie modyfikować sekwencji DNA, więc nie można przekazać ich dzieciom. W ostatnich latach udało się jednak ustalić, że w niektórych okolicznościach czynniki związane z naszym stylem życia, np. ze stresem czy traumą u rodziców, mogą wpływać także na następne pokolenia. Styl życia wpływa na dzieci Zdaniem badaczy dziedziczenie epigenetyczne, może przynosić pewne korzyści związane z cząsteczkami RNA zawartymi w spermie wraz z ojcowskim DNA. Jak wyjaśnia jeden z autorów badania, prof. André Fischer, przypuszczalnie modyfikuje ono rozwój mózgu w bardzo subtelny sposób, poprawiając połączenia pomiędzy neuronami, co powoduje przewagę poznawczą potomstwa. "To ważny krok do ustalenia tego, co przyczynia się do inteligencji jednostki poza dziedziczeniem genetycznym i uczeniem się już po narodzinach" - skomentował prof. Marcus Pembrey z University College London. Naukowcy uważają, że odkrycie może także pomóc w wyjaśnieniu tzw. Efektu Flynna, czyli systematycznego wzrostu ilorazu inteligencji w społeczeństwach przemysłowych o ok. 0,3 pkt. rocznie lub ok. 3 pkt. w ciągu 10 lat. Inni eksperci podkreślają, że nowe ustalenia niemieckich naukowców mogą być dowodem na to, że nasz styl życia przed poczęciem potomstwa może mieć dużo większe znaczenie dla naszych dzieci, niż myśleliśmy dotąd. A wy jak oceniacie najnowsze doniesienia niemieckich naukowców? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach! Źródło: radiozet.pl Zobacz też: Spacer z dzieckiem kontra powietrze! Sprawdź, kiedy wyjście na dwór wychodzi maluchowi na zdrowie? Wiosną nie ma smogu? Dość legend i mitów na temat zanieczyszczenia! Inteligentne po mamusi? Przecież to fakt naukowy!
Dzieci karmione piersią są mądrzejsze? Ta odpowiedź cię zaskoczy!
Czy karmienie piersią ma związek z inteligencją dziecka i jego osiągnięciami w przyszłości? Poznaj najnowsze wyniki badań!
Karmienie piersią a inteligencja dziecka Karmienie piersią nie ma wpływu na inteligencję i dobre zachowanie dziecka – do takich wniosków doszli badacze z University College Dublin w Irlandii. Z badania opublikowanego na łamach magazynu "Pediatrics" wynika, że karmienie piersią w okresie niemowlęcym nie ma związku z inteligencją dziecka w przyszłości. Badanie przeprowadzono na grupie 8000 dzieci w wieku 3 i 5 lat. Czy dziecko karmione piersią jest mądrzejsze? Maluchy karmione piersią w niemowlęctwie osiągały lepsze wyniki w testach sprawdzających poziom słownictwa i umiejętności rozwiązywania problemów, jednak "nie udało się wykazać bezpośredniego związku pomiędzy tymi wynikami a metodą karmienia" – czytamy w serwisie Rynek Zdrowia. Lepsze wyniki można wyjaśnić wystąpieniem innych czynników, m.in. statusem socjoekonomicznym rodzin i poziomem wykształcenia rodziców, nie sposobem karmienia. Autorka badania podkreśla, że choć dzieci z lepszymi wynikami były karmione piersią, ich osiągnięcia nie są zasługą metody karmienia. Matki karmiące piersią są zazwyczaj lepiej wykształcone i nie mają skłonności do "ryzykownych zachowań w czasie ciąży". To te czynniki wypływają na osiągnięcia dziecka. Czytaj także: Powinnyśmy karmić piersią do 2. roku życia dziecka! Nie rezygnuj z karmienia piersią! Autorzy badania podkreślają to, o czym my również was przekonujemy: karmienie piersią ma ogromny wpływ na rozwój dziecka, nawet jeśli nie wpływa bezpośrednio na jego inteligencję czy osiągnięcia naukowe w przyszłości. Mleko mamy to najcenniejszy pokarm i pierwsza szczepionka dla dziecka. Picie mleka mamy wzmacnia organizm maluszka już od pierwszych dni. Przeciwciała zawarte w mleku chronią przed wirusami i bakteriami, dzięki czemu dzieci karmione piersią rzadziej chorują. Karmienie piersią chroni przed chorobami układu oddechowego, zmniejsza ryzyko astmy i otyłości w przyszłości. To również korzyści dla mam: mamy karmiące piersią rzadziej chorują na raka piersi, raka jajników i osteoporozę. Co więcej, naturalne karmienie przyspiesza powrót do figury sprzed ciąży. Zobacz także: W karmieniu piersią nie chodzi tylko o mleko! O co jeszcze? Źródło: redbookmag.com, rynekzdrowia.pl
Od ciebie zależy, jak będzie wyglądał mózg twojego dziecka!
My nie chcemy, by mózgi naszych dzieci wyglądały, jak ten po prawej. Nie pozwólmy na to!
Mózg dziecka nie rozwija się prawidłowo bez miłości Masz wpływ na przyszłość swojego dziecka. Jego mózg rozwija się od chwili poczęcia, by w wieku 5 lat osiągnąć wagę mózgu osoby dorosłej. To on odpowiada za funkcjonowanie całego organizmu. Mózg noworodka posiada w pełni funkcjonujące „prymitywne” struktury, do których np. zalicza się pień mózgu. Całą resztę czeka dopiero okres intensywnego rozwoju. O tym, czy mózgu dziecka dobrze się rozwija, świadczą umiejętności, które niemowlę nabywa z czasem. Widać to również na skanach mózgu dziecka. Zdjęcie, które widzisz powyżej, jest skanem mózgów dwójki dzieci: z lewej strony mózg normalnie rozwijającego się 3-latka, z prawej strony dziecka z sierocińca, które trafiło tam zaraz po urodzeniu. Zdjęcie poniżej pokazuje zaś aktywność mózgów tych samych dzieci. Kolorem czerwonym oznaczono najbardziej aktywne obszary, a czarnym – najmniej. Od razu zauważamy różnice w wielkości i aktywności obu dziecięcych mózgów. Skąd te dysproporcje? Wynikają one z doświadczeń, które przeżyły te maleństwa. Brak miłości, dotykania, czułości, przytulania, czyli brak zaspokajania podstawowych potrzeb dziecka, zaburza rozwój mózgu. Doświadczenie w tym wieku derywacji emocjonalnej i sensorycznej ma przerażające skutki. Brak aktywności w płatach czołowych u dziecka porzuconego, widoczny na drugim zdjęciu, w przyszłości może oznaczać problemy emocjonalne i poznawcze. U badanych dzieci największe różnice, a co za tym idzie braki (w przypadku dzieci opuszczonych) zaobserwowano w partiach mózgu odpowiedzialnych za odczuwanie emocji, zapamiętywanie, koncentrację, analityczne myślenie i postrzeganie zmysłowe. Jest też światełko w tunelu dla dzieci, które doświadczyły w tym okresie tak silnych negatywnych emocji! Badania wykazały bowiem, że porzucone noworodki, które adoptowano w wieku 2 lat, szybko nadrobiły straty. W takich przypadkach badanie nie wykazało różnic między tymi dziećmi a dziećmi z pełnych rodzin. Świadczy to o tym, że do pewnego momentu opisywane problemy rozwojowe są odwracalne. Czego potrzebuje mózg dziecka? Aby mózg dziecka mógł się prawidłowo rozwijać, potrzeba mu: okazywania miłości, poczucia bezpieczeństwa, odpowiedniej diety, stymulacji poprzez zabawę, wyznaczania granic i zasad. Pamiętajcie! To, co damy dzieciom w pierwszych latach życia ukształtuje je i zaowocuje w przyszłości. Źródło: psychologiawygladu Zobacz też: Jak mieć grzeczne i mądre dziecko? Naukowcy znaleźli sposób!
Jak mieć grzeczne i mądre dziecko? Naukowcy znaleźli sposób!
Te dzieci nie sprawiają problemów wychowawczych i lepiej się rozwijają!
Mleko matki wpływa na zachowanie i rozwój dziecka – tak wykazały 2 międzynarodowe badania opublikowane przez pisma "PLOS Medicine" i "The Lancet Global Health". Niemowlęta karmione przez pierwsze roku życia wyłącznie piersią sprawiają mniej problemów wychowawczych w przyszłości zaś uczniowie, którzy w dzieciństwie zachęcani byli przez rodziców do zabaw edukacyjnych, lepiej radzą sobie w szkole! - Co trzecie dziecko z krajów rozwijających się nie wykorzystuje swojego pełnego potencjału. Te badania pokazują, że rodzice mogą zwiększyć szanse swoich dzieci na lepszy rozwój poznawczy i społeczny poprzez karmienie piersią oraz zabawy edukacyjne - komentuje dr Peter A. Singer z kanadyjskiej organizacji Grand Challenges Canada, która ufundowała oba badania. Karmienie piersią a problemy wychowawcze Z badań tych wynika, że dzieci karmione wyłącznie piersią przez pierwsze 6 miesięcy życia (900 z 1500 badanych dzieci) o 56% rzadziej sprawiały kłopoty wychowawcze w wieku 7-11 lat w porównaniu z dziećmi karmionymi piersią przez okres krótszy niż miesiąc. Równoległe prowadzone badanie (wśród dzieci z ubogich rodzin z Pakistanu) wykazało, że zaangażowanie rodziców i opiekunów w edukacyjną i kreatywną zabawę z dziećmi wpływa na ich iloraz inteligencji, poprawia pamięci czy rozwój zachowań prospołecznych. Rodzice biorący udział w badaniu zostali poinstruowani, w jaki sposób skutecznie komunikować się z dziećmi do 2. roku życia podczas zabawy, by najlepiej stymulować ich rozwój emocjonalny, zdolności poznawcze, językowe i funkcje motoryczne. Po 2 latach porównano umiejętności dzieci, których rozwój był wspomagany podczas zabaw edukacyjnych z ich rówieśnikami, którzy nie uczestniczyli w badaniu. Wyniki wykazały, że dzieci biorące udział w edukacyjnym programie miały: wyższy iloraz inteligencji, lepiej rozwinięte funkcje wykonawcze (obejmujące m.in. planowanie i rozwiązywanie problemów czy pamięć roboczą), wykazywały więcej zachowań prospołecznych. Ile czasu w ciągu dnia poświęcasz na zabawę z dziećmi? Napisz w komentarzu. Zobacz też: Jak wspierać inteligencję dziecka? – 7 sprawdzonych rad
Na co postawić w rozwoju dziecka? Pomysły na zabawy i zajęcia
Teoria Inteligencji Wielorakich zakłada, że każde dziecko ma wyjątkową kombinację 8 rodzajów inteligencji. Zobacz, która z nich jest najsilniejsza u twojego dziecka i sprawdź, jakie zdolności warto u niego rozwijać.
Autor koncepcji – słynny amerykański psycholog Howard Gardner – rozłożył inteligencję na 8 części i przekonał miliony ludzi, że w każdym człowieku tkwi unikatowy potencjał. Dziecko, które wychowuje się w Bogocie, rozwinie zupełnie inne umiejętności niż dziecko wychowujące się na podlaskiej wsi. Ale każde z nich ma swój wyjątkowy potencjał, który można zamienić na konkretne umiejętności. Sęk w tym, że współczesna szkoła nie bierze tego pod uwagę. Uczy wszystkich jednakowo. Dlatego – to druga ważna teza Gardnera – powinniśmy zapomnieć o jednym stylu nauczania dla wszystkich dzieci. Każde dziecko ma własny, niepowtarzalny profil intelektualny i – według psychologa – to nauczyciel powinien się do niego dostosować i starać się wydobyć z dziecka jego potencjał. W jakim kierunku warto rozwijać umiejętności dziecka Bywa tak, że inteligencja logiczno-matematyczna nie jest najmocniejszą stroną dziecka. Dzieci mogą być też uzdolnione muzycznie, ruchowo, przestrzennie itd. Wszystkie wyszczególnione przez Gardnera rodzaje inteligencji są równie cenne. Każdy z nich można przełożyć na konkretne umiejętności, a później – być może – zawód. Przedszkole lub szkoła nie stają na wysokości zadania? Dlatego proponujemy wykres, z którego możesz wyczytać, jakie zajęcia (dodatkowe lub nie) pomogą twojemu dziecku rozwinąć jego potencjał. 8 rodzajów inteligencji, czyli w co się bawić z dzieckiem Inteligencja lingwistyczna – jeśli dziecko lubi opowiadać, pisać (rysować) historyjki i ma do tego smykałkę, jeśli lubi czytać książki, ma bogaty zasób słownictwa. Warto postawić na naukę języków obcych, zapisać dziecko do lokalnej biblioteki. Starsze dziecko można zapisać na kurs storytellingu (dostępne także za darmo online), grać z nim w scrabble. Inteligencja muzyczna – jeśli dziecko żywo reaguje na dźwięki, chętnie się rusza do muzyki, z łatwością powtarza sekwencje. Warto postawić na edukację muzyczną, niekoniecznie rozumianą jako tradycyjne kształcenie w szkole muzycznej, ale np. naukę gry na instrumentach tradycyjnych, naukę śpiewu, chór. Młodszym dzieciom polecamy zajęcia prowadzone metodą Gordona, tzw. gordonki. Inteligencja ruchowa – dziecko jest "plastyczne", gibkie, szybkie, chętnie się rusza, łatwo uczy się tańca lub różnych sportów. Poszukaj czegoś, co łączy elementy sportu i tańca, np. capoeira. Dobre będzie także judo, taniec irlandzki, współczesny, jazz, step. Na harmonijny rozwój ciała wspaniale działają też zajęcia na basenie. Dzieci sprawne ruchowo często mają też bogatą wyobraźnię plastyczną – można im zaproponować zajęcia z rysunku, rzeźby, szydełkowania, decoupage’u itd. Inteligencja logiczno-matematyczna – jeżeli dziecko ma łatwość do przeprowadzania abstrakcyjnych wywodów, ma dobrą pamięć i zdolność do pojmowania abstrakcyjnych pojęć. Warto, żeby dziecko zaczęło uczyć się programowania, robotyki. W domu grajcie w gry logiczne: puzzle, rebusy, szachy, sudoku, planszowe np. Pędzące Żółwie. Inteligencja przestrzenna – jeżeli dziecko "myśli obrazami", w łatwością wyobraża sobie położenie przedmiotów w przestrzeni. Wybierz dla niego zajęcia, które pobudzą jego wyobraźnię wizualną, czyli wszelkie zajęcia plastyczne, rzeźbiarskie, z ceramiki, fotograficzne. Jeżeli chodzi o wybór zabawek, zainwestuj w klocki. Z dzieckiem można też majsterkować, zabrać je na warsztaty stolarskie. Inteligencja przyrodnicza – gdy dziecko interesuje się zwierzętami, przyrodą, chętnie chodzi do zoo, jest wrażliwe na środowisko naturalne. Rozważ zapisanie dziecka do przedszkola leśnego – tam będzie w swoim żywiole! Oprócz tego kup karnet do zoo i zabierz je na warsztaty ornitologiczne, przyrodnicze itd. Zaproponuj dziecku wspólną uprawę roślin w ogródku, na balkonie lub w ogrodzie miejskim. Inteligencja interpersonalna (społeczna) – dziecko dobrze odczytuje zachowania, nastroje i intencje innych ludzi, ma z nimi dobry kontakt. Ma dużo kolegów i koleżanek. Zapisz dziecko do drużyny: piłkarskiej, koszykarskiej, zuchowej. Mogą mu się także spodobać zajęcia teatralne lub estradowe. Pewnie dobrze się odnajdzie pomagając innym, np. w wolontariacie rodzinnym. Inteligencja intrapersonalna (wewnętrzna) – dziecko ma dobry wgląd we własne uczucia, nastroje, jest raczej samotnikiem. Zaproponuj mu pisanie lub rysowanie własnego dziennika. Mogą mu się także spodobać zajęcia z malowania np. na szkle lub materiale, szydełkowanie, zajęcia z tkaniną. Czytaj też: Chcesz dobrze wychować dziecko? Skorzystaj z rad naukowców z Harvardu! Jak silna jest inteligencja emocjonalna twojego dziecka? Psychotest Nauka programowania dla przedszkolaków. Sprawdź, czemu warto!
Niesamowite! Ten 2-latek rozpoznaje znaki drogowe
2-letni Szymon został gwiazdą Ośrodka Szkolenia Kierowców Mobile. Zobacz filmik, na którym dziecko rozpoznaje znaki drogowe!
Chłopiec jeszcze nie mówi wyraźnie, ale jego wiedza o zasadach ruchu drogowego jest imponująca. Widać, że to dziecko jest bystre i ma świetną pamięć. Wielu rodziców może się pochwalić takimi dziećmi, jednak bardzo rzadko się zdarza, żeby aż taki maluch potrafił zapamiętać tak abstrakcyjne informacje, jak znaki drogowe. Szymon nie tylko to umie, ale w dodatku udziela poprawnych odpowiedzi i to naprawdę szybko! Nie myślcie sobie, że chodzi o proste rzeczy, jak np. znak "Stop". Chłopiec poprawnie nazywa znaki takie, jak np. zakaz postoju, droga z pierwszeństwem przejazdu, zwężenie drogi czy zakaz wyprzedzania. Zobacz filmik: View oEmbed on the source website Czytaj też: ">Jak dobrze pamiętasz zabawy z dzieciństwa? Quiz
Chwalisz dziecko za wszystko? Błąd! Nowości w psychologii
Chwalisz dzieci za wszystko, co zrobią? Psycholog mówi, że to błąd. Pokaż im cel, do którego mają dążyć, a wtedy osiągną sukces! Czytaj o wynikach najnowszych badań z dziedziny psychologii!
Nie chwal dziecka za wszystko! Carol Dweck - znana psycholog i rzeczniczka chwalenia dzieci wraca z nową teorią. Dotąd przekonywała rodziców, że dzieci chwalone za sam fakt, że są mądre, nie podejmują wyzwań. Boją się porażki. Za to dzieci, które były chwalone za podejmowanie wysiłku, bardziej się starają i dłużej potrafią wytrwać przy swoim zadaniu. Te dzieci są nastawione na rozwój i chętniej dążą do celu. Z kolei "mądre" dzieci blokują się na myśl o zadaniu, które nie wychodzi im od razu i nie podejmują prób. Na poparcie tych tez Dweck przytaczała wyniki dziesiątek badań. Spróbowałem? To już wystarczy! Dzisiaj Dweck przyznaje, że trend chwalenia za podejmowany wysiłek lekko wymknął się spod kontroli. Rodzice sypią pochwałami na lewo i prawo, za cokolwiek. Wysiłek dziecka stał się dla rodziców cenniejszy niż cel, do którego maluch powinien dążyć. Tym celem jest nauka nowych umiejętności. Rodzice w rozmowach z psycholog przyznawali, że często wycofywali się, gdy dziecku coś nie szło. Dweck przekonuje, że wystarczy inteligentna zachęta z ich strony, aby dziecko nie nauczyło się postępować według schematu: spróbowałem? No to wystarczy! Wyznacz dziecku jasny cel Rodzice i nauczyciele powinni jasno wyznaczać dzieciom cel, np. zachęcając: “spróbowałeś? To co robimy dalej? Co jeszcze możesz zrobić, żeby się tego nauczyć?". Dweck przekonuje, że aby skutecznie wzmacniać w dzieciach chęć rozwoju, trzeba je nauczyć, że ich umysł jest jak mięsień. A mięsień można ćwiczyć pracą i wytrwałością. Radzi rodzicom i wychowawcom, żeby przekonywać dzieci np. w taki sposób “gdy nauczysz się rozwiązywać to zadanie, rozwiniesz swój mózg". Dziecko może się zniechęcić, jeśli powiemy mu coś takiego: "nie każdy jest w tym dobry, ale spróbuj najlepiej jak potrafisz". Warto też wtrącać słówko "jeszcze", np. "być może matematyka jeszcze nie jest twoją mocną stroną". Inteligencja podatna na zmiany Najbardziej interesującą częścią badań profesor Dweck jest to, że inteligencja jest plastyczna i podatna na zmiany. To oznacza, że każdy (dorośli też!) może zmienić swój sposób myślenia oraz podejście do nowych zadań. Co ciekawe, dorośli z takim podejściem do życia, wcale nie przekazują go automatycznie swoim dzieciom czy wychowankom. Dweck zauważyła też, że niektóre osoby mają w sobie to dążenie do rozwoju, ale brakuje im "dźwigni", która je utrwali i np. wycofują się pod wpływem krytyki. Motywacja u dzieci Wygląda na to, że wszyscy mamy w sobie oba sposoby myślenia: ten, który powoduje, że dążymy do rozwoju i ten, który nas hamuje. Utrwalenie w sobie tego pierwszego to kwestia praktyki. Tak samo możemy go pielęgnować u swoich dzieci. Profesor Dweck zapewnia, że kształtowanie go od pierwszych miesięcy życia przynosi trwałe efekty. Dzieci, które były chwalone za dążenie do celu, a rzadziej za to, jakie są, podejmowały więcej wyzwań i lepiej radziły sobie w szkole. "Im bardziej rozwinięty był ich sposób myślenia o celu w 2. klasie, tym lepiej radziły sobie w 4. klasie i była to bardzo wyraźna zależność" – przyznała Dweck. “Takie myślenie to potęga" – dodała. Źródło: Quartz Czytaj też: 7 zachowań, które obniżają samoocenę dziecka
Jak wychować małego geniusza? – 10 prostych rad
Chcesz, aby twoje dziecko było mądre, inteligentne i ciekawe świata? Zacznij stymulować jego rozwój już od chwili narodzin. Oto 10 prostych rad, jak wspierać rozwój intelektualny malucha.
Wprawdzie to, jak inteligentne będzie dziecko, w pewnym stopniu zależy od genów, ogromne znaczenie ma jednak środowisko, w jakim maluch się wychowuje, odpowiednia stymulacja oraz własny wysiłek poznawczy dziecka. Dlatego warto zacząć wspierać rozwój intelektualny dziecka już od chwili narodzin. Co robić, by wychować mądre dziecko? 1. Zacznij jak najwcześniej Maluszek rozwija się nieustnie przez cały czas już od chwili narodzin, dlatego o odpowiednim stymulowaniu jego intelektu warto zacząć stymulować jak najwcześniej. Ba, ale jak to zrobić? Przecież nie nauczysz niemowlęcia czytać i pisać, nie zagrasz z nim w szachy ani nie będziesz rozwiązywać zadań matematycznych. Są na to o wiele prostsze sposoby. Przede wszystkim przebywaj dużo z maluszkiem. Pozwól mu czuć twoją bliskość, obserwować twoją twarz, naśladować mimikę. I mów do niego. O czym? O wszystkim: że je kochasz, że świeci słońce albo pada deszcz, że zaraz będzie pora karmienia albo że trzeba zmienić pieluszkę. Słyszane dźwięki, zwłaszcza głos ukochanej mamy, pobudzają mózg i sprawiają, że w przyszłości maluchowi łatwiej będzie wymówić pierwsze słowa. Z tego samego powodu czytaj dziecku przed snem i śpiewaj kołysanki. Pokazuj maluszkowi proste formy i żywe kolory – to pozwala ćwiczyć koncentrację. 2. Dbaj o dietę Zarówno swoją, jak i dziecka. Tak, tak – dopóki karmisz piersią, maluch je to samo co ty, dlatego dbaj, by w waszej diecie znajdowały się nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy i minerały. Nie zapominaj o tym również wtedy, gdy zaczniesz rozszerzać dietę dziecka – umieść w jego jadłospisie zarówno mięso i nabiał, jak i warzywa czy owoce. Te wszystkie składniki są mu potrzebne do prawidłowego rozwoju mózgu. 3. Pozwól dziecku swobodnie odkrywać świat Dziecko poznaje świat wszystkimi zmysłami. Musi nie tylko zobaczyć, lecz także dotknąć i posmakować. Jeśli coś zainteresowało malucha, pozwól mu bliżej się temu przyjrzeć, jeśli to bezpieczne – wziąć do buzi. Raczkującemu szkrabowi nie zabraniaj „zwiedzać” domu czy ogrodu (oczywiście cały czas miej go na oku). Swoboda w odkrywaniu świata, to także swoboda poruszania się. Zakładaj maluchowi takie ubranka, w których będzie mu wygodnie. Na co dzień zrezygnuj więc z wizytowych sukienek dla dziewczynek i efektownych jeansów dla chłopców. Postaw na sprawdzone body i pajace z miękkiej bawełny. Zadbaj też o to, by ruchów małego odkrywcy nie krępowała pieluszka. Sięgaj po takie, które jak pieluszki Dada mają elastyczne boczki dopasowujące się do ciała dziecka i wygodne rzepy, dzięki którym pieluszka zawsze pozostaje na swoim miejscu. 4. Wykorzystuj każdą okazję Aby uczyć dziecko nowych rzeczy, wcale nie musisz zabierać go do biblioteki czy muzeum (choć takie wycieczki też polecamy). Równie skutecznie możesz rozbudzić ciekawość dziecka na spacerze, podczas kąpieli czy na zakupach. Nad waszą głową przelatuje samolot? Pokaż go dziecku i opowiedz coś o nim. Na spacerze zauważyłaś ładną różę? Zwróć na nią uwagę dziecka – pozwól powąchać, pokaż, że ma płatki i liście, ale też kolce, które mogą zranić. Te wszystkie rzeczy tylko dla nas są zwyczajne, dla dziecka to niesamowicie ciekawe odkrycia. 5. Odpowiadaj na pytania… Kiedy tylko twój maluch zacznie mówić nieco więcej niż „mama” i „tata”, nie opędzisz się od pytań. „A po co…?”, „A dlaczego…?” – czasem będziesz miała ich serdecznie dość. Staraj się jednak nie zbywać dziecka i odpowiadać. Pytania to wyraz żywego zainteresowania światem, a także sposób uczenia się. W końcu kto lepiej wyjaśni mu tę skomplikowaną rzeczywistość niż mama i tata? 6. … i zadawaj pytania Najlepiej te otwarte, czyli takie, na które nie da się odpowiedzieć „tak” lub „nie”. Pytania doskonale stymulują myślenie, wymuszają koncentrację, a także rozwijają wyobraźnię. Pytaj więc malucha, jak mu minął dzień w przedszkolu, jak sądzi: dokąd leci ten samolot i co by mogło się stać, gdyby spróbował zerwać różę. 7. Baw się z dzieckiem Nie od dziś wiadomo, że nauka przez zabawę to najlepsza forma zdobywania nowych umiejętności. Bawcie się więc sorterem, a przy okazji uczcie kształtów i kolorów, ćwiczcie koncentrację i spostrzegawczość, układając puzzle, trenujcie spostrzegawczość, rozwiązując i wymyślając zagadki. 8. Doceniaj osiągnięcia dziecka Nic tak nie motywuje dziecka do dalszych odkryć, jak to, że najważniejsza dla niego osoba widzi i docenia jego postępy. Dlatego chwal swoją pociechę, gdy nie tylko gdy uda mu się ułożyć puzzle czy rozwiązać zagadkę, lecz także gdy samo zje lub nauczy się posługiwać widelcem. To dla dziecka nie lada osiągnięcie. 9. Zachowaj umiar Pamiętaj, że nie wszystko, co robicie, musi być podporządkowane nauce. Każdy potrzebuje czasem odpoczynku – twoje dziecko również. Dlatego czasem zróbcie coś dla przyjemności, bez edukacyjnego podtekstu – idźcie na lody, pobawcie się w berka i po prostu cieszcie sobą. 10. Akceptuj i kochaj To chyba najważniejsza zasada. Bo tylko dziecko, które czuje się kochane i bezpieczne i które wie, że zawsze znajdzie wsparcie w swoich rodzicach, może się swobodnie rozwijać i poznawać świat. Zajrzyj też na: www.dada.pl.
7 sposobów, by mieć inteligentne dziecko, zacznij już teraz
Chcesz mieć inteligentne dziecko? Nie zwlekaj, tylko od początku zadbaj o prawidłowy rozwój mózgu dziecka. Poznaj siedem sprawdzonych sposobów, aby mózg dziecka rozwijał się jak najlepiej, a twoje dziecko w przyszłości było bystre.
Dlaczego jednym dzieciom nauka idzie jak z płatka, a innym sprawia trudności? Co zrobić, by maluch wykorzystał swój potencjał?
Chcemy, żeby nasze pociechy nie miały z nauką żadnych problemów. Liczymy na pochwały, nagrody, a w szkole na piątki i szóstki, marzymy o świadectwach z czerwonym paskiem. Gdy coś idzie nie tak, mówimy dziecku, by wzięło się do roboty. Ale to nie zawsze wystarcza. Bo na to, jak malec radzi sobie z nauką, składa się wiele rzeczy. Wrodzone zdolności dziecka Każdy z nas przychodzi na świat z określonym potencjałem umysłowym. Wśród cech, które dziedziczymy (badacze spierają się, w jakim stopniu), jest poziom inteligencji. Definiuje się ją na wiele sposobów, jednak generalnie to sprawność umysłu, szybkość myślenia, zdolność kojarzenia faktów, wyciągania wniosków, rozwiązywania problemów. Profesor Edward Nęcka, psycholog, który zajmuje się tą dziedziną, ujmuje to tak: mózgi ludzi inteligentnych „działają szybciej, sprawniej przewodzą impulsy, pracują dokładniej, są bardziej odporne na zakłócenia i bardziej energooszczędne” (cyt. za: „Charaktery”). Tym ludziom nauka przychodzi łatwiej, bo mają do dyspozycji sprawne „narzędzie” pracy. Współcześni psychologowie wyróżniają wiele rodzajów inteligencji, np. matematyczną, słowną, twórczą. Można więc mieć kłopoty z podstawowymi działaniami matematycznymi, za to świetnie radzić sobie z ubieraniem myśli w słowa czy mieć zdolności do języków. Coraz więcej mówi się także o znaczeniu inteligencji emocjonalnej. Jak się okazuje, życiowy sukces w dużej mierze zależy właśnie od niej. Człowiek obdarzony wysokim poziomem tej inteligencji lepiej rozumie siebie i innych, więc łatwiej mu zdobywać sympatię i autorytet, radzić sobie ze złością, tremą, zniechęceniem. Cechy charakteru dziecka Z nauką najlepiej radzą sobie dzieci zrównoważone, spokojne i pogodne. Są chętne do pracy i sprawiają miej kłopotów niż ich ekspansywni, ciekawscy i bardzo aktywni rówieśnicy. Pokazują się z lepszej strony niż dzieci wycofane i tak ciche, że często przestaje się je zauważać. Czy to oznacza, że te ekspansywne lub wycofane są mniej zdolne? Nie! Po prostu trudniej się z nimi pracuje. W nauce pomagają też takie cechy, jak: systematyczność, cierpliwość, wytrwałość – w dużej mierze dziedziczne. Ale wiele też można u dziecka „wypracować”! Dojrzałość szkolna dziecka Wysoka inteligencja i zrównoważony temperament mogą nie wystarczyć, jeśli dziecko nie dojrzało do szkoły. Na tzw. dojrzałość szkolną składa się dojrzałość fizyczna (w tym wystarczająca sprawność rączki), umysłowa (m.in. zdolność koncentracji) i społeczna (umiejętność przestrzegania szkolnych reguł, współdziałania z innymi). Większość dzieci osiąga ją około 6.-7. roku życia. Jednak nie wszystkie, bo nie pochodzimy z jednej fabryki śrubek. W dodatku do jednej klasy idą dzieci urodzone w styczniu i te z grudnia, a to różnica w tym wieku. Dlatego licz się z opinią psychologa i nie puszczaj sześcioletniego dziecka na siłę do szkoły. [CMS_PAGE_BREAK] Niedosłuch, dysleksja, anemia a inteligencja dziecka Bywa, że przyczyna przedszkolnych kłopotów jest banalna: maluch ma lekki (np. spowodowany zgromadzonym w uszach płynem) niedosłuch albo jest krótkowidzem. Wystarczą okulary lub odpowiednia kuracja, by wszystko wróciło do normy. Naukę mogą utrudnić różne schorzenia (np. anemia, alergia) czy niewłaściwy tryb życia (późne chodzenie spać, ciągły pośpiech, nieuregulowany tryb dnia). Z badań wynika, że nawet co dziesiąty uczeń ma problemy z nauką przez dysleksję, dysgrafię, dyskalkulię czy dysortografię (u dzieci w tym wieku nie stawia się diagnozy, można mówić, że należą do grupy ryzyka). Takie maluchy są często ponadprzeciętnie inteligentne (dyslektykiem był m.in. Albert Einstein), jednak kłopoty z pisaniem, czytaniem czy liczeniem utrudniają im naukę i podkopują wiarę we własne siły. W efekcie osiągają coraz gorsze wyniki i są coraz bardziej sfrustrowane. Wiele zależy od mamy dziecka Twój malec jest nie tylko uczniem. Niezależnie od tego, jak mu idzie w przedszkolu czy zerówce, potrzebuje twojej akceptacji, miłości i mądrej pomocy. - Nie demonizuj drobnych problemów. Ale też ich nie lekceważ, by się nie nawarstwiały. Porozmawiaj z wychowawczynią, jak maluchowi pomóc. - Pomagaj dziecku, ale go nie wyręczaj. Gdy czegoś nie rozumie, naprowadzaj je na właściwy trop, zamiast dawać gotowe rozwiązania, np. nie rysuj za nie szlaczków. - Pamiętaj, brzdąc uczy się nie tylko w szkole. Baw się z nim, zabieraj na wycieczki, czytajcie książki, dużo z nim rozmawiaj, pozwól mu szaleć na placu zabaw – to także przekłada się na sukcesy. - Szanuj opinie dziecka, nawet gdy wydają ci się naiwne. Licz się z jego zdaniem, by nie bał się go wyrażać i czuł, że je bardzo cenisz. Kto wspiera dziecko, ten pomaga osiągnąć sukces w nauce Nie planuj malcowi kariery, ale wierz w niego. Nie mów o nim, że jest mało bystry. Takie słowa są jak samosprawdzające się proroctwo. Pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku amerykański psycholog Robert Rosenthal zbadał uczniów pewnej szkoły, a potem wskazał nauczycielom tych, którzy według niego zrobią największe postępy (w rzeczywistości wybrał tych „zdolnych” losowo). Pod koniec roku szkolnego okazało się, że wybrane przez niego dzieci zrobiły największe postępy, a w dodatku ich poziom inteligencji (badany obiektywnym testem!) wzrósł o 10 do 30 punktów! Cud? Nie. Nauczyciele nieświadomie traktowali je inaczej (zasugerowani opinią psychologa), bardziej w nich wierzyli, więcej od nich wymagali, częściej chwalili, zachęcali, co wpłynęło na ich rozwój i poczucie własnej wartości, wiary w siebie. Niestety działa to także w drugą stronę: ktoś z opinią mało zdolnego jest traktowany trochę po macoszemu. I w końcu mniej osiąga... Pamiętaj jednak, żeby nie stawiać poprzeczki zbyt wysoko, bo dziecko może po prostu nie być w stanie spełnić twoich oczekiwań. A stąd już tylko krok do frustracji i utraty wiary w siebie. (Na podstawie książki „Psychologia i życie” Philips G. Zimbardo)
Oczywiście nie jesteś w stanie uczyć się za swoje dziecko nowych umiejętności. Oczywiście nie możesz sprawić, by wykazało talent do rysowania czy nauki języków obcych. Ale możesz wiele zrobić, by twoje dziecko rozwijało się w dobrym tempie i osiągnęło w życiu sukces.
Wiele intelektualnych zdolności dziecko ma zakodowane w genach. Jednak twoje wsparcie dla umysłowego rozwoju dziecka jest wprost bezcenne! Inspirujące zajęcia już od kołyski Przede wszystkim dużo mów do dziecka, bo dzięki temu będzie miało później bogaty zasób słów. Możesz np. pokazywać mu, co widzicie („Zobacz, tam rośnie drzewo”), opisywać to, co robisz („Teraz obieram ziemniaki”) czy nazywać przedmioty, jakich akurat używasz. Ale to nie wszystko. Często głaszcz dziecko, całuj, przytulaj. Dotyk sprawia, że jego mózg lepiej się rozwija! Rób różne śmieszne miny. Marszcz nos, mrugaj, zwijaj język w trąbkę. Dziecko zacznie cię obserwować, dzięki temu nauczy się koncentrować uwagę. Pokazuj różne kształty, kolory, faktury i dźwięki. Wykorzystuj w tym celu to, co akurat masz pod ręką: metalową łyżeczkę, kubeczek z plastiku, pluszowe maskotki. Mały człowiek poznaje świat za pomocą zmysłów. Dbaj o to, by dziecko często słuchało muzyki klasycznej. Dowiedziono, że utwory takich kompozytorów, jak Fryderyk Chopin, Wolfgang Amadeusz Mozart, Antonio Vivaldi, świetnie wpływają na procesy myślowe. Czytajcie książeczki. Dziecko może nie rozumieć tekstu, ale słuchając słów, pobudza wyobraźnię. A oglądając bajkowe ilustracje, uczy się wiązać słowa z obrazkami – czyli ćwiczy zdolność kojarzenia. Sprawdź: Dlaczego to dorosły (a nie dziecko) powinien czytać na głos? Pomocne ćwiczenia dla przedszkolaka Opracowali je psycholodzy, by dzieci mogły trenować swoje szare komórki. Twój szkrab lepiej wtedy rozwinie wrodzone zdolności. Poproś dziecko, by wymieniło nazwy pięciu przedmiotów, które widzi. Potem niech spróbuje wyliczyć je z zamkniętymi oczami. Niech dziecko przez pół minuty przygląda się sześciu klockom w różnych kolorach lub kształtach. Następnie zasłoń mu oczy i schowaj 2–3 klocki. Poproś dziecko, by otworzyło oczy i powiedziało, jakich klocków brakuje. Bawcie się w rysowanie dwiema rękami równocześnie – tak by rysunek spod lewej ręki był lustrzanym odbiciem tego spod ręki prawej. Wymachujcie jednocześnie lewą nogą i prawą ręką (i odwrotnie). Podnoście kolana, dotykając ich przeciwległą ręką. Sprawdź też: 10 ćwiczeń dla przedszkolaka Chwile odprężenia dla lepszego myślenia Choć kontakt z rodzicami jest niesłychanie ważny, dziecko nie zawsze musi mieć ochotę na pogaduszki, pieszczoty czy zabawę. Nadmiar wrażeń może po prostu męczyć. Dawaj dziecku czas na leniuchowanie. Pozwól, by np. spokojnie posiedziało i porozglądało się wokół siebie. To rozwija koncentrację i spostrzegawczość. Pilnuj, by dziecko dobrze się wysypiało. To ważne, bo umysł najlepiej regeneruje się podczas snu. Dieta dobra dla mózgu Dla dobrej pracy umysłu bardzo ważna jest odpowiednia dieta. Powinna zawierać m.in. kwasy tłuszczowe omega-3, które korzystnie wpływają na rozwój mózgu, ułatwiają przekazywanie informacji między komórkami nerwowymi, a także stymulują funkcjonowanie intelektu, pamięci i wzroku. W jakich produktach można je znaleźć? Zadbaj, by w jadłospisie dziecka znalazły się: ryby morskie zimnych wód (makrele i łososie) oleje roślinne i wysokiej jakości margaryny. Czytaj też: Dieta małego geniusza – praktyczne porady
Jak rozwijać pamięć dziecka – 11 najlepszych sposobów
Czy wiesz, że większość dzieci rodzi się z bardzo dobrą pamięcią? Potem jednak bywa z nią różnie: są dzieci, które świetnie zapamiętują informacje i nie mają kłopotów z nauką oraz takie, których pamięć zaczyna szwankować. Co zrobić, by twoje dziecko należało do tej pierwszej grupy? Sprawdź!
Dobra pamięć to przecież podstawa, jeśli chodzi o łatwość uczenia się, kojarzenia, sukcesów nie tylko w szkole... Pamięć rozwija się już w życiu płodowym. Pełną dojrzałość w tym zakresie człowiek osiąga dopiero około 15. roku życia. Między tymi dwoma punktami rozpościera się całe morze możliwości – to, jak ją w tym okresie u dziecka będziemy rozwijać i wspierać, zaprocentuje w przyszłości. Mózg kilkulatka jest bardzo plastyczny! Co można zrobić? 1. Często włączaj dziecku muzykę Pomyśl też o zapisaniu dziecka na zajęcia umuzykalniające albo naukę gry na instrumencie. Naukowcy z McMaster University w Kanadzie badali 4–6-latki pod kątem zdolności poznawczych i pamięci. Porównano dwie grupy dzieci. Grupa „umuzykalniana” wypadła o wiele lepiej od tej, której nie umuzykalniano. Chińscy naukowcy ustalili z kolei, że lekcje muzyki to znakomite ćwiczenie tzw. pamięci słuchowej, dzięki której młody człowiek łatwiej zapamiętuje słowa wypowiadane na głos niż powtarzane w myślach. W przypadku małych dzieci to bardzo ważna umiejętność! Inne eksperymenty wskazują, że najlepiej poprawia pamięć muzyka barokowa. Choć są też badania na rzecz Mozarta... Najlepiej słuchajcie więc po prostu tego, co lubicie. 2. Zaproponuj dziecku grę memory Już sama nazwa wskazuje, jaką umiejętność ta gra ćwiczy (memory to ang. pamięć). W memorki można grać już z dwulatkiem (są zestawy prostych obrazków, góra 12–16 par, w sam raz dla takiego brzdąca). 4–6-latki po kilku rundach stają się prawdziwymi mistrzami. Ogrywają mamę, dziadka, starsze rodzeństwo. To znaczy, że główka pracuje! 3. Rozwijaj w dziecku umiejętność kojarzenia To że pamięć działa przez skojarzenia, wiedzieli już starożytni Grecy. Każda informacja jest w pamięci powiązana z inną, np. drzewo kojarzy się nam z pniem, liśćmi, lasem. Umiejętność kojarzenia można ćwiczyć już u przedszkolaka. Służą temu m.in. zagadki wymagające od dziecka łączenia przedmiotów w pary, wyszukiwania w zbiorze jednego, który nie pasuje do reszty itp. Suplementy z witaminami dla dzieci - sprawdź opinie 4. Łącz zapamiętywanie z zabawą Oczywistość? A jednak czasami o tym zapominamy... Dziecko najlepiej zapamiętuje to, na co skierowana jest jego uwaga. Czyli np. nazwy egzotycznych zwierząt na długo utkwią w pamięci, jeśli malec je pozna, oglądając z mamą album o zwierzętach i słuchając opowieści o ich zwyczajach, a potem robiąc o nich teatrzyk. 5. Zachęcaj dziecko do grania w gry planszowe Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Mapa atrakcji Czytaj więcej Dla starszaka polecamy te, które wymagają planowania i przewidywania ruchu przeciwnika: warcaby, szachy, młynek. Kształtują tzw. pamięć logiczną, która rozwija się pod koniec okresu przedszkolnego. Z 3-, 4- i 5-latkiem graj w znikające przedmioty: ustaw kilka zabawek w rzędzie, poproś, by dziecko się im przyjrzało i zamknęło oczy. Schowaj jedną. Dziecko ma zgadnąć, czego brakuje. 6. Dbaj o sen dziecka Działa on jak komputerowa komenda „zapisz”. A także: „segreguj i układaj”. To właśnie podczas snu utrwalają się wiadomości, które w dzień wpadły do główki. 3-latek powinien spać 11 godzin na dobę, starszak – 10. Nie rezygnujcie z drzemki wciągu dnia, jeśli dziecko robi się śpiące. Jego mózg najwyraźniej potrzebuje tego dodatkowego czasu na ułożenie wiadomości. 7. Podawaj dziecku orzechy i jajka Orzechy to źródło nienasyconych kwasów tłuszczowych (NNKT), niezbędnych do prawidłowego rozwoju układu nerwowego, bogactwo witamin z grupy B, potrzebnych dla prawidłowej pracy mózgu, oraz skarbnica magnezu, który poprawia koncentrację i pamięć. Orzechy są też źródłem białka koniecznego do produkcji neuroprzekaźników. Z tego względu nazywane są owocami pamięci. Pamięć poprawia również lecytyna, której szczególnie dużo jest w żółtku jaja. 8. Zapewnij dziecku jak najwięcej ruchu na dworze Najkorzystniejsze dla mózgu są te zajęcia, które wymuszają naprzemienny rytmiczny ruch kończyn: jazda na rowerze, pływanie, gimnastyka artystyczna, taniec, jazda konna, a także energiczne spacery, np. z użyciem kijów do tzw. nordic walking. [CMS_PAGE_BREAK] 9. Nie zapominaj o kwasach omega-3 w diecie dziecka W diecie polskich dzieci zdrowych kwasów tłuszczowych jest za mało, bo nasze pociechy zbyt rzadko jedzą np. tłuste ryby morskie. Warto więc podawać dziecku preparat z kwasami omega-3. Kupując go w aptece, sprawdź na opakowaniu, czy zawiera kwasy DHA i EPA. Ich wpływ na pracę mózgu został bowiem udowodniony, a dzieci, którym ich nie brakuje, lepiej radzą sobie w testach wymagających szybkiego kojarzenia i zapamiętywania. Niedobór tych kwasów może być przyczyną kłopotów ze skupianiem uwagi. 10. Ciągle powtarzaj nowe wiadomości Kilkulatki szybko zapamiętują nowe rzeczy, ale i prędko zapominają. Drogą do sukcesu jest przypominanie i powtarzanie (najlepiej w zabawie) ważnych informacji, np. nazwiska czy adresu. Stąd też nowoczesne metody nauki języka obcego wśród najmłodszych często polegają na codziennym włączaniu dziecku płyty z nagraniem. Zakodowane w ten sposób wiadomości zostaną w główce na długo. Zobacz: Gry do nauki angielskiego 11. Baw się w paluszkowe zabawy Czy wiesz, że na powierzchni dłoni znajdują się zakończenia nerwowe, których uciskanie stymuluje obszary mózgu odpowiedzialne za logiczne myślenie i zapamiętywanie? Kilkulatek powinien dużo lepić z plasteliny, ciastoliny, gliny. Może chodzić na zajęcia z ceramiki, ale także nawlekać koraliki, tworzyć wyplatanki ze sznureczków, rysować, układać guziczki, kuleczki. Twoje dziecko jest mistrzem! Narzędzia dla rodziców mamotoja.pl Mapa atrakcji Czytaj więcej Pod koniec przedszkola i w pierwszych latach szkoły dokonuje się wielki przełom w sposobie zapamiętywania różnych rzeczy przez dziecko. Pamięć mechaniczna (proste kodowanie i odtwarzanie informacji) przekształca się w pamięć logiczną (kojarzenie, myślenie abstrakcyjne i logiczne). Dziecko już nie tylko powtarza zasłyszane rzeczy, ale także coraz lepiej kojarzy fakty, samodzielnie dochodzi do wniosków, szuka podobieństw. Zaczyna myśleć abstrakcyjnie (np. umie policzyć w pamięci, bez pomocy konkretnych obiektów czy paluszków). Od tej chwili jest w stanie zapamiętać o wiele więcej, bo część rzeczy po prostu sobie „dośpiewa” – na zasadzie kojarzenia i rozumowania. Sprawdź: Jak uzdolnione jest twoje dziecko – test Nic na siłę Nie nakłaniaj do nudnego recytowania rzeczy, które twoim zdaniem smyk powinien już znać. Jeśli nie będzie mógł sprostać twoim wymaganiom, zacznie tracić wiarę w siebie. Nie mów: „No, przypomnij sobie, jak się nazywasz! Znowu zapomniałaś?!”, lecz zaproponuj zabawę w lekarza. Będziesz panią doktor, która do wypisania recepty potrzebuje nazwiska pacjenta. Pamiętaj, że nawet 5-latkowi może wylecieć z główki, ile ma lat. Powiedz: „Chodź, narysujemy razem tort i namaluję ci na nim tyle świeczek, ile masz lat” albo: „Dam ci jedno ciasteczko za każdy twój roczek, a ty policzysz, ile ich masz”. Wspieraj. Twój 3-latek nie może zapamiętać kolorów? Jak najwięcej rysujcie (zawsze mów, jaką kredkę bierzesz, o podanie której prosisz). Barwy łącz z charakterystycznymi obiektami: żółty jak kurczątko, zielony jak listek itp. W ten sposób łagodnie wspierasz pamięć dziecka i sprawiasz, że smyk angażuje zmysł wzroku (obrazki), kojarzenie (żółty jak...), rozwija umiejętności matematyczne (policz...). Konsulatcja: Magdalena Gąssowska, psycholog.
Jedni rodzice nie doceniają talentów swojej pociechy, inni – przeciwnie, przeceniają je. A jak jest w Twoim przypadku?
Zdolne dziecko to marzenie każdego rodzica. Jak ocenić możliwości dziecka? Jak z nim postępować? Czego nie robić? Zdolne dziecko - kiedy ujawniają się talenty? Poszczególne zdolności ujawniają się w różnym wieku. Uzdolnienia ogólne ujawniają się najwcześniej, bo już u dwu-, trzylatków. Takie maluchy szybciej się uczą, łatwo i dużo zapamiętują, potrafią długo skupić uwagę na czynności, która je interesuje. Mają bogatą wyobraźnię, dokładnie obserwują otoczenie, dostrzegają podobieństwa i różnice. Zanim pójdą do szkoły, recytują wierszyki, czytają, liczą do 100, dodają i odejmują. To przekracza możliwości przeciętnego przedszkolaka. Zdolności artystyczne ujawniają się równie wcześnie. Już niemowlęta potrafią zaciekawić się muzyką, kiwają się lub podskakują w jej rytm, a nawet „po swojemu” coś nucą. Dwulatki same sięgają po kredki i rysują, robiąc szybsze postępy niż ich rówieśnicy. Talent literacki ujawnia się dopiero w wieku szkolnym, ponieważ poza umiejętnością czytania i pisania wymagają obycia z językiem. Wtedy powstają pierwsze wiersze i opowiadania z niezwykłymi przygodami bohaterów. Jak postępowac ze zdolnym dzieckiem? „Rodzicom czasem trudno obiektywnie ocenić możliwości dziecka Jedni nie doceniają talentów swojej pociechy, inni – przeciwnie, przeceniają je. W ocenie rzeczywistych możliwości malucha może pomóc doświadczony psycholog: zbada jego iloraz inteligencji oraz określi rodzaj zdolności. Ale i bez takiej wiedzy warto pogłębiać wrodzone talenty”. Justyna Święcicka, psycholog z Centrum Informacyjno-Konsultacyjnego ds. Dzieci Zdolnych. Co możesz zrobić? Uważnie obserwuj dziecko. Dzięki temu będziesz wiedzieć, co je ciekawi, co mu najlepiej wychodzi, a z czym radzi sobie gorzej. Nie ukierunkowuj za wcześnie zainteresowań dziecka. W pierwszych latach rozwój przebiega szybko, więc trudno przesądzić o talentach malucha. Uzdolniony muzycznie dwulatek może okazać się genialnym matematykiem albo tenisistą. Nie staraj się, by dziecko realizowało Twoje własne, niespełnione marzenia. Pozwól mu iść własną drogą. Spróbuj zrozumieć swoje dziecko. Zdolne dziecko ma naturalną i bardzo silną potrzebę rozwoju. Nie siedzi spokojnie w kąciku zajęte zabawą, choć potrafi oddawać się z pasją różnym zajęciom. Jest dociekliwe, zadaje mnóstwo pytań i nie zadowala się prostymi odpowiedziami. Docierają do niego tylko racjonalne argumenty. Unika rutynowych czynności, bo szybko się nudzi. Ciągle interesuje się czymś nowym, chce gdzieś pójść, coś zobaczyć, czegoś się dowiedzieć. Trudno je jednak zadowolić typową wiedzą. Dość szybko zarzuca dorosłym niekompetencję i niekonsekwencję. Poszukaj dziecku Mistrza. Wychowywanie zdolnego i aktywnego dziecka jest bardzo wyczerpujące, więc rodzice często szukają dla niego dodatkowych zajęć. Nie zawsze też mogą dorównać umiejętnościom swojej pociechy. Nie warto pozostawiać malucha samemu sobie, licząc, że skoro jest zdolny, to sobie poradzi i dalej będzie się świetnie rozwijał. On potrzebuje stałej zachęty do pokonywania kolejnych kroków, wyrabiania wewnętrznej dyscypliny. Bez tego geniusz nie rozkwitnie. „Zdolny maluch powinien mieć mądrego nauczyciela, który doceni jego talent i będzie go rozwijał. A gdy nie będzie już mógł, znajdzie odpowiedniego następcę” Justyna Święcicka. Przeczytaj także: Co robić, gdy dziecko ma talent? [CMS_PAGE_BREAK] Pamietaj, że zdolne dziecko jest przede wszystkim ... dzieckiem! Choć Twoje dziecko sprawia często wrażenie doroślejszego niż rówieśnicy, ma takie same potrzeby jak oni. Pamiętaj, że: Zdolne dziecko nie chce ciężko pracować. Przez kilka pierwszych lat życia uczy się przypadkowo: przy okazji wizyty w muzeum, ciekawej rozmowy, lektury, słysząc, gdy ktoś wyjaśnia jakieś zjawisko czy wydarzenie. Poznaje świat przez ruch, działanie, manipulowanie przedmiotami. Pobudzaj jego ciekawość, proponując mu to, co sprawia mu przyjemność. Zdolne dziecko chce się rozwijać wszechstronnie i w swoim tempie. Wczesne kształcenie dzieci to nic nowego. Zmieniają się i uatrakcyjniają tylko formy, w jakich można to robić. Są kursy angielskiego dla niemowlaków, zajęcia muzyczne dla dwulatków, przedszkola językowe. Niestety, często się zdarza, że taka nauka przekracza możliwości dziecka. Zajęci pracą rodzice oczekują od malucha szybkich rezultatów, które – ich zdaniem – mają zapewnić mu lepszą przyszłość. Nie zależy im na tym, aby się wszechstronnie rozwijało, lecz by ciągle osiągało sukcesy. Kiedy dziecko nie jest w stanie sprostać ich wymaganiom, pojawia się u niego stres i frustracja. „Jeśli nauka odbywa się poprzez zabawę dostosowaną do wieku malucha, w miłej atmosferze i nie trwa zbyt wiele godzin dziennie, można zacząć ją wcześnie” – mówi Justyna Święcicka. Zdolne dziecko nie chce czuć presji. Rozwijanie pewnych zdolności wymaga wielu lat pracy, np. gra na instrumencie. Dotyczy to też oswajania się z obcym językiem. Z wiekiem dziecko traci naturalne zdolności słuchowe, dzięki którym łatwo zapamiętuje akcent i intonację zdań. Trudniej mu też wymawiać obco brzmiące wyrazy. Naukę angielskiego można rozpocząć nawet w trzecim roku życia, pod warunkiem że maluch potrafi posługiwać się ojczystą mową i często jej słucha. Obcy język będzie wtedy traktować jako coś dodatkowego, ale naturalnego. Przeczytaj także: Grzechy zbyt ambitnych rodziców Trudne, bo zdolne Zdolnym dzieciom wcale nie żyje się łatwo. Mają problemy w kontaktach z rówieśnikami. Z trudem się zaprzyjaźniają, więc są osamotnione. Zniechęcają też kolegów do siebie, bo nie potrafią wyczuwać ich nastrojów, dzielić ich zainteresowań, znaleźć z nimi wspólnego języka. Kłócą się, obrażają, narzucają swoją wolę, nie licząc się z innymi. W parze z wybitną inteligencją nie zawsze idą umiejętności społeczne, czyli inteligencja emocjonalna. A to głównie ona decyduje o powodzeniu życiowym, a nie wysokie IQ. Przeczytaj dlaczego tak ważna jest inteligencja emocjonalna. Zdolne dziecko już w wieku przedszkolnym potrzebuje pomocy psychologicznej, by mogło pozbyć się etykiety „trudnego” i zaczęło lepiej sobie radzić. Jak wygląda taka pomoc? Np. na zajęciach dla uzdolnionych pięcio- i sześciolatków na Uniwersytecie dla Rodziców dzieci nie muszą wykazywać się wiedzą ani odkrywać swoich talentów. Budują z materaców przestrzenne domy, piramidy i labirynty. Szukają nowych zastosowań dla codziennych przedmiotów, wymyślają, co by było, gdyby nie istniało przyciąganie ziemskie. W ten sposób rozwijają twórcze myślenie, które ułatwia im podejmowanie niekonwencjonalnych działań, stają się bardziej pomysłowe. Uczą się też współpracy z innymi dziećmi i dorosłymi, elastyczności w kontakcie z nimi, porozumiewania. Uświadamiają sobie, że trzeba wyjaśniać innym własne stanowisko, zamiast z góry uznawać, że jest jedyne i niepodważalne. Taka odmiana zaskakuje maluchy przyzwyczajone do tego, że najważniejszy jest ich rozwój intelektualny. Dotychczas były chwalone jedynie za sprawność myślenia i zapamiętywania, za szybkie, błyskotliwe odpowiedzi, za osiągnięcia okupione mozolną pracą. Teraz uczą się rozwijać swoją wrażliwość, serdeczność, umiejętność słuchania i pomagania innym. Wiedzą, że jeden problem ma wiele rozwiązań. [CMS_PAGE_BREAK] Zdolne dziecko - wybitny dorosły? Nie ma określonej cechy, która decyduje o rozwoju wybitnych zdolności. Niektóre dzieci mają lepszą pamięć, inne są bardziej dociekliwe, a jeszcze inne mają niezwykłą zdolność do przetwarzania rzeczywistości i wymyślania czegoś nowego. Każde z nich ma niepowtarzalne możliwości i szanse na odkrycie własnych pasji, z których także jego rodzice mogą być dumni. Jednak aby zdolne dziecko wyrosło na wybitnego dorosłego, potrzebuje dużo akceptacji, wsparcia oraz umiejętnej pomocy. Dlatego: Traktuj dziecko poważnie, nie podsuwaj mu gotowych odpowiedzi, zadawaj trudniejsze pytania, zachęcaj do wypowiadania poglądów, a także jak najwięcej mu czytaj. Stale dopinguj je do rozwoju, stawiając przed nim coraz bardziej skomplikowane zadania. Czytaj maluchowi poważniejsze książki, włączaj ambitniejszą muzykę, planuj z nim na mapie trasy wycieczek, wyjaśniaj prawa fizyki i przyrody. Pomagaj dziecku wytrwać w postanowieniach i zainteresowaniach, ucz je, jak stawiać sobie wymagania. Zwróć też uwagę, za co nagradzasz malca uśmiechem i pochwałą, czego od niego oczekujesz. W ten sposób kształtujesz jego umiejętności. Pamiętaj, że poczucie humoru, optymizm, otwartość na zmiany i elastyczność myślenia to bardzo przydatne w życiu cechy. Mogą przesądzić o przyszłych sukcesach Twojej pociechy, o jej zadowoleniu. Na szczęście można je rozwijać w każdej chwili, niezależnie od wieku. Przeczytaj także: Wyścig szczurów od kołyski. Konsultacja: Justyna Święcicka, psycholog