Szczepienie przeciw pneumokokom – ile dawek, dostępne szczepionki, bezpieczeństwo
Szczepienie przeciw pneumokokom chroni przed wieloma groźnymi chorobami i ich różnymi powikłaniami, m.in. sepsą, zapaleniem opon mózgowych, zapaleniem płuc. Szczepienie przeciw pneumokokom znajduje się na liście szczepień obowiązkowych i jest bezpłatne. Od 2023 roku szczepionka ta jest zalecana również dla dorosłych powyżej 50 roku życia.
Szczepienie przeciw pneumokokom jest szczególnie ważne w przypadku małych dzieci, gdyż dla nich (oraz dla seniorów 65+) zakażenia pneumokokami są najbardziej niebezpieczne. Od 2023 roku zaleca się, by przeciw pneumokokom zaszczepiły się również osoby powyżej 50. roku życia. Ponad 25 proc. dzieci wychowywanych w domu i prawie 60 proc. dzieci chodzących do żłobka jest nosicielami tych bakterii. Szczepienie przeciwko pneumokokom od 1 stycznia 2017 roku znajduje się w kalendarzu szczepień obowiązkowych. Spis treści: Szczepionka przeciw pneumokokom: 10- i 13-walentna Pneumokoki – ile dawek szczepionki się podaje Szczepionka na pneumokoki: powikłania Gorączka po szczepieniu na pneumokoki Pneumokoki – co to jest Pneumokoki – objawy zakażenia Powikłania po infekcji pneumokokami Szczepionka przeciw pneumokokom – zmiany w 2023 roku Szczepionka przeciw pneumokokom: 10- i 13-walentna W Polsce dostępne są dwa rodzaje szczepionki skoniugowanej przeciw pneumokokom: Synflorix, czyli 10-walentna szczepionka (PCV-10), chroniąca przed 10 serotypami (odmianami): 1, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F, 23F. Jest to szczepionka obowiązkowa i bezpłatna, podawana w ramach Programu Szczepień Ochronnych Prevenar 13, czyli szczepionka 13-walentna (PCV-13), chroni przed 13 serotypami: 1, 4, 5, 6B, 7F, 9V, 14, 18C, 19F, 23F, 3, 6A, 19A. Jest to szczepionka płatna, za wyjątkiem wcześniaków urodzonych przed 27. tygodniem ciąży - w ich przypadku szczepionka PCV-13 jest bezpłatna. Podanie szczepionki w ponad 90 proc. eliminuje zachorowania wywołane serotypami zawartymi w szczepionce. To nie oznacza wyeliminowania wszystkich zakażeń pneumokokowych. W przypadku pneumokoków trzeba pamiętać, że jest ponad 90 typów (tzw. serotypów) tych bakterii. Tak więc, żeby zabezpieczyć dziecko w stu procentach, trzeba by stworzyć szczepionkę chroniącą przed wszystkimi serotypami. Na razie nie jest to możliwe. Zdecydowaną większość groźnych zakażeń wywołują jednak tylko niektóre serotypy, te najbardziej agresywne. I to właśnie one znajdują się w szczepionkach. Pneumokoki – ile dawek szczepionki się podaje Dzieci urodzone od 1 stycznia 2017 dostają szczepionkę przeciwko pneumokokom w trzech dawkach, w tzw. schemacie 2+1: pierwszą w 2. miesiącu życia, drugą w 4. miesiącu życia, trzecią (dawkę przypominającą) w 13. miesiącu życia. W przypadku dzieci z grup ryzyka określonych w 1. roku życia podaje się 3 dawki szczepionki przeciw pneumokokom oraz dawkę przypominającą w 2. roku życia (schemat 3+1). Szczepionkę przeciw pneumokokom podaje się domięśniowo, w bok uda u niemowląt, w ramię u małych dzieci. Od 2023 roku do grup ryzyka zalicza się dzieci: z wadą ośrodkowego układu nerwowego lub po urazie OUN (gdy występuje wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego), zakażone wirusem HIV, po przeszczepie szpiku, przed lub po wszczepieniu narządów miąższowych, przed lub po wszczepieniu implantu ślimakowego, cierpiące na przewlekłe choroby serca, cierpiące na choroby immunologiczno-hematologiczne (np. ostra białaczka, chłoniaki), z asplenią, z niewydolnością nerek, zespołem nerczycowym, z pierwotnymi niedoborami odporności, z chorobami metabolicznymi, z cukrzycą, z astmą. Szczepionka na pneumokoki: powikłania Możliwe powikłania po szczepionce na pneumokoki są opisane w ulotce dołączonej do każdego preparatu, którym szczepi się dzieci. U niektórych małych pacjentów (u 2 proc. z nich) w ciągu 3 dni po podaniu szczepionki pneumokokowej obserwuje się łagodne odczyny poszczepienne: zaczerwienienie, obrzęk i bolesność w okolicy miejsca podania szczepionki. Rzadko zdarzyć się mogą: gorsze samopoczucie ogólne, utrata apetytu, wymioty, biegunka, częstszy płacz. Gorączka po szczepieniu na pneumokoki Gorączka po szczepieniu to jeden z najczęstszych odczynów poszczepiennych, wynikających z pobudzenia układu odpornościowego dziecka. Zwykle pojawia się w 1. dobie po szczepieniu i mija po 2-3 dniach. Po szczepionce na pneumokoki gorączka pojawia się rzadko i zwykle nie przekracza 39°C. Wyższa gorączka występuje bardzo rzadko – u mniej niż 0,5 proc. dzieci. W przypadku gorączki powyżej 38,5°C należy podać dziecku dozwolony lek przeciwgorączkowy, a jeśli gorączka będzie się utrzymywać powyżej 2-3 dni lub przekroczy 39°C, należy skonsultować się z lekarzem. Pneumokoki – co to jest Pneumokoki (Streptococcus pneumoniae) są jednymi z najbardziej agresywnych bakterii. Dziecko może się nimi zarazić wszędzie, szczególnie łatwo zaraża się od innych dzieci w żłobku czy przedszkolu, ale także w domu – od rodzeństwa, rodziców, dziadków. Wiele małych dzieci jest nosicielami pneumokoków, które bardzo często występują u nich w nosie i gardle. Zwykle zakażenia pneumokokami nie powodują niepokojących objawów, jednak w sprzyjających dla bakterii okolicznościach (stan po przebyciu grypy lub innej wirusowej infekcji układu oddechowego) może rozwinąć się choroba: zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie płuc. Zdarza się jednak również, że bakterie przełamują obronę organizmu i przedostają się do krwi, powodując tzw. inwazyjną chorobę pneumokokową: zapalenie płuc połączone z zakażeniem krwi, zapalenie otrzewnej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, sepsę. Pneumokoki – objawy zakażenia Im młodsze dziecko, tym większe ryzyko zachorowania, a także cięższego przebiegu choroby. Najbardziej narażone na poważne zakażenia są dzieci do 5. roku życia, a szczególnie te najmłodsze, które nie skończyły jeszcze 2 lat. Pneumokoki mają specjalną otoczkę, chroniącą je przed układem odpornościowym, dlatego w początkowej fazie zakażenia dziecko nie ma takich objawów, jak gorączka czy wybroczyny. Pojawiają się wtedy, gdy zakażenie już się rozwinęło, a wówczas trudniej je pokonać. Objawy zakażenia pneumokokami mogą być różne, w zależności od tego, jaką chorobę wywołają te bakterie. Jeśli jest to zapalenie ucha, jego objawem jest: ból, gorączka, płacz, niechęć do jedzenia. W przypadku zapalenia płuc jest to: gorączka, dreszcze, duszność, kaszel. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych objawia się: gorączką, bólami głowy, światłowstrętem, nudnościami, wymiotami, sztywnością karku. Rozwój zakażenia może prowadzić do sepsy, wstrząsu septycznego i niewydolności wielu narządów organizmu. Powikłania po infekcji pneumokokami Powikłaniem infekcji pneumokokami może być: utrata słuchu, niedosłuch, padaczka, inne objawy neurologiczne. Inwazyjna choroba pneumokokowa może zakończyć się śmiercią dziecka (śmiertelność w inwazyjnej chorobie pneumokokowej może przekraczać we wstrząsie septycznym 50%, a w zapaleniu płuc z bakteriemią dochodzi do 25%). W Polsce na inwazyjną chorobę pneumokokową zapada około 1 tys. dzieci, na świecie z powodu zakażenia pneumokokami umiera ok. 1,5 mln dzieci. Szczepionka przeciw pneumokokom – zmiany w 2023 roku Od 2023 roku zaleca się, by przeciw pneumokokom szczepili się nie tylko seniorzy po 65. roku życia, ale i osoby, które ukończyły 50 lat. Dopuszczono również szczepienie preparatami PCV20 i PCSV23 (szczepionki polisacharydowe 20-walentne i 23-walnetne). Od 2023 roku: dzieci z grup ryzyka szczepi się 1 dawką PCV-13 i dawką PPSV-23 (w odstępie 8 tygodni), dzieci z zaburzoną odpornością – po 5 latach kolejna dawka szczepionki PPSV-23, dorośli z grup ryzyka – 1 dawka PCV-13 i 1 dawka PPSV-23 (w odstępie 8 tygodni) lub 1 dawka PCV-20, seniorzy powyżej 65 r.ż. – 1 dawka PCV-13 i 1 dawka PPSV-23 (w odstępie roku) lub 1 dawka PCV-20. Źródło: szczepienia.info Sprawdź też: Szczepienie przeciwko meningokokom Szczepionka przeciw rotawirusom Szczepionka na różyczkę Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień
Szczepionka przeciw Hib: przed czym chroni i kiedy podaje się ją dziecku
Szczepionka przeciw Hib podawana jest niemowlętom od 6. tygodnia do 6. miesiąca życia oraz dzieciom w 16-18. miesiącu życia. Chroni przed bakterią Haemophilus influenzae typu B, która odpowiada za wiele poważnych chorób, takich jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, sepsa, zapalenie płuc. Szczepionka znajduje się w kalendarzu szczepień obowiązkowych.
Szczepionka przeciw Hib zgodnie z kalendarzem szczepień podawana jest dzieciom w wieku 2-6 miesięcy (3 dawki) oraz w 16. miesiącu życia (4. dawka). Szczepionka działa przeciwko pałeczce hemofilnej typu b (Haemophilus influenzae typu B) – bakterii, która jest przyczyną chorób o ciężkim przebiegu. Patogen zwykle atakuje dzieci do 5. roku życia, dlatego że bakteryjna otoczka jest słabo rozpoznawana przez niedojrzały układ odporności dziecka. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania chorobom wywołanym przez Hib jest podanie szczepionki. Spis treści: Szczepionka Hib – na co uodparnia? Jakie są rodzaje szczepionki przeciw Hib? Kiedy zaszczepić dziecko przeciw zakażeniom Hib? Skutki uboczne po szczepieniu przeciw Hib Szczepionka Hib – na co uodparnia? Szczepionka Hib chroni przed chorobami, które może wywołać pałeczka hemofilna typu b. Podając ją dziecku, zapobiegamy takim chorobom, jak: zapalenie opon mózgowo‑rdzeniowych (śmiertelność – 5 proc.; trwałe, poważne ubytki neurologiczne – 25 proc., z czego w 6 proc. następuje trwała utrata słuchu) sepsa – uogólnione zakażenie z ciężkimi objawami ze strony wielu narządów, zapalenie nagłośni (może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych i uduszenia się dziecka) zapalenie płuc zapalenia dróg oddechowych (np. oskrzeli, zatok) zapalenie ucha środkowego zapalenie skóry i tkanki podskórnej zapalenie stawów zapalenie osierdzia zapalenie szpiku kostnego. Szczepionka przeciw Hib: rodzaje Szczepionki przeciw zakażeniom Hib (Haemophilus influenzae) dostępne w Polsce to: Szczepionki monowalentne, zawierające wyłącznie składnik chroniący przeciw Hib: szczepionka Act-HIB szczepionka Hiberix. Szczepionki skojarzone: zawierają składnik, który chroni przeciw Hib oraz dodatkowo składniki uodporniające jednocześnie przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (składnik bezkomórkowy), wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, poliomyelitis (IPV), tj. szczepionki DTaP+HBV+IPV+Hib: szczepionka INFANRIX -IPV + Hib, szczepionka PENTAXIM, szczepionka INFANRIX Hexa, szczepionka HEXACIMA. Szczepionki monowalentne są bezpłatne w ramach programu szczepień ochronnych. Natomiast szczepionki skojarzone, które zawierają komponent Hib, są płatne. Cena szczepionki 6w1 w zależności od apteki wynosi od 160 zł do 200 zł, natomiast szczepionka 5w1 to koszt to ok. 120-165 zł za jedną dawkę. Kiedy zaszczepić dziecko przeciw zakażeniom Hib? W Polsce szczepienie przeciw haemophilus influenzae typu b jest szczepieniem z obowiązkowego kalendarza szczepień. Szczepione powinny być niemowlęta od 6. tygodnia do 6. miesiąca życia – co 6-8 tygodni (podaje się trzy dawki). W 2. roku życia (16-18. miesiąc życia) podaje się dawkę przypominającą. Od czasu wprowadzenia w 2007 r. tych szczepień, ciężkie zakażenia Hib są rzadkością w Polsce. Szczepionka może być podawana razem z innymi szczepionkami, ale w osobne miejsca lub w jednym wstrzyknięciu w postaci skojarzonej (5w1 lub 6w1). Szczepionka podawana jest domięśniowo, w okolicę przednio-boczną uda. Jeśli z różnych powodów szczepienie nie zostało rozpoczęte w pierwszym półroczu życia, dzieciom od 6. do 12. miesiąca życia zaleca się 2 dawki szczepienia podstawowego między 6. a 12. miesiącem życia plus dawkę przypominającą w 2. roku życia. Skutki uboczne po szczepieniu przeciw Hib Przeciw Hib nie można szczepić dzieci z infekcją, przede wszystkim w ostrej fazie chorób gorączkowych. Niepożądane odczyny poszczepienne występują jednak rzadko. Są to przede wszystkim odczyny miejscowe (ból, zaczerwienienie w miejscu ukłucia). Bardzo rzadko pojawiają się po szczepionce Hib powikłania w postaci odczynów ogólnych (które zwykle ustępują w ciągu 24 godzin), takich jak: złe samopoczucie, płacz dziecka, rozdrażnienie, gorączka. Uwaga: Jeśli podaje się szczepionkę skojarzoną przeciw Hib, mogą pojawić się niepożądane odczyny poszczepienne po innych składnikach tej szczepionki (głównie po składniku krztuścowym). Zobacz także: Szczepionka monowalentna, poliwalentna, skojarzona: co znaczą te określenia? Dwie szczepionki, które uratowały 1,5 miliona dzieci na świecie Szczepienia przeciwko rotawirusom: czy są skuteczne, kiedy podaje się je dzieciom? Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień
Szczepienie na różyczkę - kiedy i dlaczego warto szczepić dzieci
Szczepienie na różyczkę sprawia, że liczba zachorowań na tę chorobę spada. Najczęściej na różyczkę chorują dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, ale chorować mogą także osoby dorosłe.
Szczepienie na różyczkę jest obecnie obowiązkowe dla dzieci. Pierwszą dawkę podaje się w 13-15. miesiącu życia, natomiast drugą w 6. roku życia. U dziecka różyczka może powodować poważne powikłania, np. zapalenie mózgu. Różyczka najbardziej niebezpieczna jest, gdy zachoruje kobieta w ciąży. Może to prowadzić do poważnych i nieodwracalnych wad wrodzonych u dziecka, dlatego tak ważne jest szczepienie dzieci już w dzieciństwie, by w przyszłości nie doszło do komplikacji u ciężarnych. Spis treści: Szczepienie na różyczkę - dostępne szczepionki Szczepienie na różyczkę - w jakim wieku? Szczepienie na różyczkę - przeciwwskazania Niepożądane odczyny poszczepienne po szczepionce przeciw różyczce Co to jest różyczka? Jakie są objawy różyczki? Różyczka - możliwe powikłania Szczepienie na różyczkę - dostępne szczepionki Wszystkie dostępne w Polsce szczepionki przeciw różyczce zawierają żywy, atenuowany (osłabiony) szczep wirusa. Nie ma dostępnych szczepionek jednoskładnikowych przeciw różyczce - dzieci w Polsce szczepione są skojarzonymi szczepionkami przeciwko różyczce, odrze i śwince (szczepionka MMR). Szczepienie na różyczkę - w jakim wieku? Zgodnie z obowiązującym w Polsce kalendarzem szczepień, szczepienie przeciw różyczce, odrze, śwince jest szczepieniem obowiązkowym. Zgodnie z kalendarzem szczepień, MMR szczepione są dzieci w 13-15. miesiącu życia, a następnie w 6. roku życia otrzymują dawkę przypominającą. Szczepienie na różyczkę - przeciwwskazania Nie powinno się szczepić przeciw różyczce dzieci, które są uczulone na którykolwiek ze składników szczepionki, w tym neomycynę. Przeciwwskazaniem do szczepienia jest też: reakcja nadwrażliwości po wcześniejszym szczepieniu, przyjmowanie leków zmniejszających aktywność układu odpornościowego, choroby krwi lub nowotwory, niedobory odporności w następstwie choroby lub leczenia. Czasowo przeciwwskazaniem do szczepienia przeciw różyczce są ostre choroby infekcyjne i zaostrzenia chorób przewlekłych. Niepożądane odczyny poszczepienne po szczepionce przeciw różyczce Nie ma osobnej szczepionki przeciw różyczce, podaje się szczepionkę przeciw odrze, śwince i różyczce, dlatego jeśli występują powikłania, to trudno jednoznacznie stwierdzić, po której ze składników szczepionki skojarzonej. Po podaniu szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce mogą pojawić się miejscowe odczyny poszczepienne (zwykle przemijające, utrzymujące się 1-2 dni). Jest to zaczerwienienie, bolesność i obrzęk w miejscu ukłucia. Mogą pojawić się: stan podgorączkowy lub niewysoka gorączka (w 6-12 dniu po szczepieniu, utrzymuje około 2 dni), nietypowy płacz, wysypka na skórze (zwykle w 6-12 dniu po szczepieniu), łagodne powiększenie węzłów chłonnych, obrzęk ślinianki przyusznej, bóle i zapalenie stawów, wybroczyny na skórze (do 2 miesięcy po szczepieniu, zwykle ustępują bez śladu po 2-3 tygodniach), zapalenie mięśni polineuropatia. Co to jest różyczka? Różyczka to zakaźna choroba wirusowa. Do zakażenia najczęściej dochodzi przez bezpośredni kontakt z chorą osobą oraz przez łożysko (płód od matki) w przypadku różyczki wrodzonej. Okres wylęgania zakażenia wynosi 2–3 tygodnie, ale różyczka jest zakaźna już na 7 dni przed pojawieniem się objawów (a potem przez około 5 dni po ich wystąpieniu). Najczęściej na różyczkę chorują dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym, jednak mogą chorować też dorośli. Najbardziej niebezpieczne jest zachorowanie na różyczkę dla kobiety w ciąży (do 12. tygodnia). Może dojść do poronienia lub wielonarządowych uszkodzeń płodu. Jakie są objawy różyczki? Początkowo objawy różyczki u dzieci przypominają objawy typowej infekcji dróg oddechowych: katar u dziecka, kaszel, zaczerwienione gardło, podwyższona temperatura. Pojawia się też silne powiększenie węzłów chłonnych za uszami i na potylicy. Po kilku dniach pojawia się charakterystyczna dla różyczki wysypka – początkowo występuje na twarzy, jednak już w ciągu doby obejmuje całe ciało. Wysypka utrzymuje się do 3 dni, a następnie znika, nie pozostawiając śladów. U nastolatków i dorosłych częściej występują niecharakterystyczne objawy różyczki, takie jak: bóle głowy, nóg, rąk, gorączka, zapalenie spojówek. Różyczka - możliwe powikłania Najczęstsze powikłania różyczki to zapalenie spojówek, bóle mięśni i stawów (częściej u młodzieży i dorosłych). Bardzo rzadko zdarzają się poważne powikłania takie jak małopłytkowość, zapalenie mózgu. Najpoważniejsze powikłania różyczki są w przypadku zachorowania na różyczkę kobiety w ciąży: wady wrodzone dziecka, nawet poronienia i śmierć dziecka. Najniebezpieczniejsze są zakażenia w pierwszych 12 tygodniach ciąży, dlatego tak ważne jest zaszczepienie na różyczkę przed zajściem w ciążę - to właśnie z tego powodu wprowadzono do obowiązkowego kalendarza szczepień to szczepienie. Zobacz także: Objawy różyczki: nie zawsze jest wysypka! Jak sprawdzić, czy chorowało się na różyczkę? Szczepionka MMR: kiedy się ją podaje, NOP, bezpieczeństwo Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień
Szczepienie przeciw HPV: dostępne szczepionki, skuteczność, cena
Szczepienie przeciw HPV chroni m.in. przed rakiem szyjki macicy. Szczepionka przeciw wirusowi HPV jest zalecana nie tylko dla dziewczynek, ale i dla chłopców, bo zapobiega zarażeniu wirusem brodawczaka ludzkiego, co chroni mężczyzn m.in. przed rakiem odbytu, a ich partnerki przed zarażeniem się podczas stosunku.
Szczepienie przeciw HPV zapobiega zakażeniu wirusem brodawczaka ludzkiego, który przenosi się najczęściej drogą płciową. Udowodniono, że wirus HPV może przyczyniać się do rozwoju raka szyjki macicy u kobiet, dlatego szczepienie to zaleca się najczęściej dziewczynkom. Mężczyźni też mogą zarazić się HPV, a konsekwencje mogą być groźne nie tylko dla nich, ale i dla zdrowia ich partnerek. Niezwykle istotne jest, aby szczepionka została podana u młodych dzieci, jeszcze przed rozpoczęciem inicjacji seksualnej. Spis treści: Szczepienie przeciw HPV Szczepienie przeciw HPV - rodzaje szczepionek Rak szyjki macicy: dla kogo szczepionka? HPV: kiedy podaje się szczepionkę? Jak wygląda szczepienie na raka szyjki macicy? Szczepionka HPV: jak długo działa? Szczepienie przeciw HPV: przeciwwskazania Szczepienie przeciw HPV - niepożądane odczyny poszczepienne Cena szczepionki przeciw HPV Przed czym chroni szczepienie przeciw HPV? HPV to wirus brodawczaka ludzkiego. Dzięki szczepieniom przeciw wirusowi HPV można w dużej mierze zapobiec rozwojowi raka szyjki macicy, który jest drugim pod względem zapadalności nowotworem złośliwym u kobiet w Polsce, późno rozpoznawanym i źle rokującym. Szczepienie przeciw HPV chroni przed: nowotworami narządów płciowych (szyjki macicy, sromu, pochwy) nowotworami odbytu stanem przedrakowym szyjki macicy brodawkami narządów płciowych (kłykcinami kończystymi). Ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy po całym cyklu szczepienia jest mniejsze o 70 proc., ryzyko rozwoju brodawek narządów płciowych o 90 proc. Uwaga! Szczepionka nie zastępuje badań profilaktycznych ani nie chroni przed innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową. Szczepienie przeciw HPV - rodzaje szczepionek W Polsce dostępne są trzy szczepionki przeciw HPV: szczepionka dwuwalentna przeciw typom HPV-16 i HPV-18. Można nią szczepić kobiety oraz dziewczynki powyżej 9 lat (zalecany wiek 11-12 lat). szczepionka czterowalentna przeciw typom HPV 16, HPV-18, HPV-6 i HPV-11. Można nią szczepić kobiety i dziewczynki powyżej 9 lat (zalecany wiek 11-12 lat) oraz mężczyzn i chłopców powyżej 9 lat (zalecany wiek 11-12 lat). szczepionka dziewięciowalentna przeciw typom HPV 16, 18, 31, 33, 45, 52, 58 oraz HPV 6 i 11. Można nią szczepić kobiety oraz dziewczynki powyżej 9 lat (zalecany wiek 11-12 lat) oraz mężczyzn i chłopców powyżej 9 lat (zalecany wiek 11-12 lat). Rak szyjki macicy: dla kogo szczepionka? Szczepionka znajduje się w kalendarzu szczepień zalecanych dla dziewczynek i chłopców wieku 11-12 lat. Można ją też stosować w pierwszych latach po rozpoczęciu życia seksualnego, jednak uważa się, że najlepszym momentem na podanie szczepionki HPV jest wiek ok.12 lat, przed rozpoczęciem współżycia. Szczepionka nie służy do leczenia zmian wywołanych zakażeniem HPV, które już istnieją w momencie szczepienia. HPV kiedy podaje się szczepionkę? Szczepienia są zalecane: dziewczynkom w wieku 11-12 lat dziewczętom w wieku 13-26 lat, które nie zostały wcześniej zaszczepione chłopcom w wieku 11-12 lat. Jak wygląda szczepienie na raka szyjki macicy? Szczepienie polega na wykonaniu domięśniowego zastrzyku. W przypadku szczepionki dwuwalentnej cykl szczepień składa się z 3 dawek (druga dawka po miesiącu od pierwszej, trzecia – po pół roku). W przypadku szczepionki czterowalentnej także konieczne są trzy dawki (druga 2 miesiące po pierwszej, trzecia – po pół roku). Schemat szczepień w przypadku szczepionki dziewięciowalentnej jest taki sam jak w przypadku czterowalentnej. Szczepionka HPV - jak długo działa? Realne obserwacje długofalowej odporności nadal są badane. Dotychczasowe badania wykazały, że u 98% zaszczepionych nastolatek i młodych kobiet (w wieku 15-25 lat) obecne były przeciwciała HPV-16 i HPV-18 w okresie ponad 7 lat po podaniu szczepionki dwuwalentnej (cały cykl). Stężenie to utrzymywało się nadal na wysokim poziomie, aż do 11 razy wyższym niż po naturalnym zakażeniu wirusem. Na podstawie analiz z zastosowaniem modelu matematycznego określa się, że podobnie wysokie stężenie przeciwciał może utrzymać się nawet 50 lat. Obecnie nie ma więc wskazań do podawania dawek przypominających. Szczepienie przeciw HPV - kto nie powinien się szczepić? Osoby, które nie powinny być szczepione przeciw HPV, to: dziewczynki poniżej 9 lat osoby z uczuleniem na którykolwiek ze składników szczepionki osoby w trakcie infekcji z wysoką gorączką kobiety w ciąży. Decyzję o zaszczepieniu zawsze należy podejmować po rozmowie z lekarzem. Szczepienie przeciw HPV - niepożądane odczyny poszczepienne Jak po każdej szczepionce, także po szczepionce przeciw HPV mogą wystąpić niepożądane odczyny poszczepienne (NOP). Po szczepionce przeciw HPV zwykle są to odczyny miejscowe (ból, zaczerwienienie, obrzęk, świąd). Jeśli chodzi o odczyny ogólne, to najczęściej występują: zmęczenie, ból głowy i mięśni. Rzadziej występowały: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, świąd skóry, wysypka, pokrzywka, zawroty głowy. Objawy są krótkotrwałe i zwykle mijają po 2-3 dniach. Agencje Bezpieczeństwa Leków - amerykańska i europejska: FDA i EMEA – wydały opinię o bezpieczeństwie szczepionek przeciw HPV. HPV szczepionka - cena Szczepienie przeciw HPV jest odpłatne. Pojedyncza dawka szczepionki kosztuje ok. 390-500 zł, a zastrzyk trzeba podać trzykrotnie. Niektóre samorządy w ramach programów promocji zdrowia i profilaktyki zdrowotne finansują szczepienia przeciw HPV. Ich listę możesz sprawdzić na tej mapie. Zobacz też: Najnowszy raport na temat bezpieczeństwa szczepionek przeciw HPV Po co szczepić chłopców przeciw wirusowi HPV? Przecież nie mają macicy! Szczepienia przeciw HPV znajdą się w kalendarzu szczepień obowiązkowych Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień
Powikłania po śwince: zapalenie mięśnia sercowego, problemy z tarczycą, niepłodność i inne
Powikłania po śwince to między innymi: utrata słuchu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Powikłania po śwince u mężczyzn mogą prowadzić nawet do niepłodności. Dlatego właśnie warto zaszczepić dziecko.
Powikłania po śwince mogą być naprawdę groźne, są nimi między innymi: zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, tarczycy. Mogą one nawet prowadzić do niedosłuchu lub trwałej głuchoty. Świnka jest chorobą nieprzewidywalną. Może mieć przebieg łagodny, bezobjawowy. Może jednak też powodować poważne powikłania. Od 2004 roku szczepienie przeciw śwince jest w Polsce obowiązkowe. Od tej pory liczba zachorowań znacznie spadła. Przed wprowadzeniem szczepionek na świnkę chorowało nawet ponad 200 tysięcy dzieci rocznie. Spis treści: Jakie mogą być powikłania świnki? Powikłania po śwince u mężczyzn Co to jest świnka? Jakie są objawy świnki? Jaka szczepionka przeciw śwince? Jakie są przeciwwskazania do szczepienia przeciw śwince? Niepożądane odczyny poszczepienne po szczepionce przeciw śwince Jakie mogą być powikłania świnki? Powikłaniami świnki może być świnkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu, zapalenie trzustki. Do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych może dojść u 1 na 10 chorych. Inne powikłania świnki to: zapalenie jądra i najądrza, zapalenie trzustki, zapalenie jajników, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie tarczycy, zapalenie ucha środkowego, zapalenie nerwu słuchowego, które może prowadzić do niedosłuchu lub trwałej głuchoty, zapalenie stawów, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie oka. Nie ma skutecznego leku przeciw śwince. Jedynym sposobem zapobiegania tej chorobie jest szczepienie. Powikłania po śwince u mężczyzn Świnkowe zapalenie jąder jest powikłaniem świnki, dotykającym 20-30 % mężczyzn, którzy chorują w okresie dojrzewania. Konsekwencją świnkowego zapalenia jąder może być zbyt mała liczba plemników w nasieniu lub całkowity ich brak. Aż u 50% chorych mężczyzn dochodzi do zaburzenia funkcji plemników. Stan zapalny obejmuje zazwyczaj jedno jądro, nie musi być to więc jednoznaczne z niepłodnością. Co to jest świnka? Świnka (nagminne zapalenie ślinianek przyusznych) to ostra choroba zakaźna. Jej przyczyną są wirusy świnki. Świnka szerzy się przez bezpośredni kontakt z chorą osobą, drogą kropelkową. Wirus świnki namnaża się w błonach śluzowych i przenosi z krwią do wrażliwych tkanek i narządów. Szczególnie podatne na zakażenie są ślinianki przyuszne, w mniejszym stopniu podżuchwowe i podjęzykowe. Okres wylęgania świnki wynosi 14-24 dni. Okres zakaźności występuje od 7 dni przed pojawieniem się obrzęku ślinianek i utrzymuje się do 9 dni po wystąpieniu tego objawu. Jakie są objawy świnki? Objawy świnki to: złe samopoczucie, gorączka, obrzęk i bolesność jednej lub obu ślinianek przyusznych, obrzęk i bolesność ślinianek podżuchwowych lub podjęzykowych, katar, kaszel, niechęć do jedzenia, trudności w żuciu i połykaniu, uczucie suchości w jamie ustnej. Mogą też pojawić się bóle głowy, nudności, wymioty (sugerują zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych). U chłopców w okresie dojrzewania może pojawić się bolesność jąder. Jaka szczepionka przeciw śwince? Szczepionka przeciw śwince jest szczepionką obowiązkową, bezpłatną. Według obowiązującego kalendarza szczepień dziecko powinno być zaszczepione szczepionką przeciw śwince w 13-15. miesiącu życia. Drugą dawkę powinno się podać dziecku w 6. roku życia (dawka przypominająca). Szczepionka przeciw śwince jest szczepionką skojarzoną: jednocześnie dziecko zostaje zaszczepione przeciw różyczce i odrze (szczepionka MMR). Zawiera żywe, osłabione wirusy świnki. Dostępne szczepionki: M-M-RVaxPRO (MMR= odra + świnka + różyczka) Priorix (MMR= odra + świnka + różyczka) Jakie są przeciwwskazania do szczepienia przeciw śwince? Nie powinno się szczepić dziecka przeciw śwince, jeśli jest uczulone na białko jaja kurzego lub żelatynę (w bardzo poważnym stopniu), uczulone na neomycynę, albo po poprzedniej dawce szczepionki wystąpiła reakcja nadwrażliwości. Przeciwwskazaniem są też niedobory odporności, a także ostre choroby infekcyjne i zaostrzenia chorób przewlekłych. Niepożądane odczyny poszczepienne po szczepionce przeciw śwince Po podaniu szczepionki MMR mogą pojawić się: miejscowe odczyny poszczepienne: zaczerwienienie, opuchlizna i ból w miejscu ukłucia. Mijają po 1-2 dniach. stan podgorączkowy lub niewysoka gorączka - ok. tydzień do 12 dnia po szczepieniu. Mija po ok. 2 dniach. Może się zdarzyć, że u dziecka wystąpią także złagodzone objawy świnki, różyczki lub odry, takie jak wysypka na skórze w 6-12 dniu po szczepieniu, powiększenie węzłów chłonnych, wybroczyny na skórze - mogą pojawić się do 2 miesięcy od szczepienia, mijają po ok. 14-21 dniach. Zobacz także: Powikłania po grypie u dzieci – 4 najczęstsze Objawy różyczki - nie zawsze jest to wysypka na ciele ​Odra wraca do Polski? Dlaczego warto szczepić dzieci Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień
Infekcja rotawirusowa: niemowlę z biegunką ląduje w szpitalu
Biegunka spowodowana rotawirusami może być naprawdę niebezpieczna, bo prowadzi do odwodnienia. Warto więc wiedzieć, jak obronić maluszka.
Rotawirusy to najczęstsza przyczyna groźnej biegunki u niemowląt, która może prowadzić do niebezpiecznego dla życia dziecka odwodnienia. Do zakażenia rotawirusami najczęściej dochodzi drogą kropelkową. Rotawirusy z jamy ustnej i nosa dostają się do jelita cienkiego, gdzie przyczepiają się do komórek nabłonka, namnażają i produkują toksyny. Wśród dzieci do 5. roku życia każde co najmniej raz było zakażone rotawirusami. Im młodsze dziecko, tym biegunka jest dla niego bardziej niebezpieczna. Okres inkubacji infekcji rotawirusowej wynosi 12-96 godzin. Szczepienie chroni prawie w 100% przed ciężkimi postaciami biegunki rotawirusowej, czyli takimi, które wymagają hospitalizacji. Jakie są objawy infekcji rotawirusowej u dziecka? Jakie mogą być powikłania infekcji rotawirusowej? Jakie są szczepionki przeciw rotawirusom? Jakie mogą być niepożądane odczyny poszczepienne? Objawy infekcji rotawirusowej u dziecka Objawy infekcji rotawirusowej to zwykle: gorączka stan podgorączkowy, wymioty, biegunka, brak chęci do jedzenia. Biegunce mogą towarzyszyć bóle brzucha, a czasem także katar i kaszel. Jakie mogą być powikłania infekcji rotawirusowej? Jeśli dziecko wymiotuje i ma biegunkę, traci duże ilości wody, a także elektrolitów, co może szybko doprowadzić do odwodnienia, nawet groźnego dla życia. Przebieg infekcji zależy od serotypu wirusa, wieku dziecka, stanu układu odpornościowego oraz sposobu odżywiania. Najciężej biegunki rotawirusowe przebiegają u dzieci poniżej 6. miesiąca życia, ponieważ najszybciej ulegają odwodnieniu. Jakie są szczepionki przeciw rotawirusom? Szczepionka przeciw rotawirusom aż do końca 2020 roku była szczepionką zalecaną (płatną) w kalendarzu szczepień. Jednak od 1 stycznia 2021 roku szczepienie przeciw rotawirusom jest obowiązkowe i bezpłatne dla wszystkich dzieci urodzonych po 31 grudnia 2020.. Szczepienie jest możliwe tylko u niemowląt. Trzeba je rozpocząć w wieku od 6. do 12. tygodnia życia. W Polsce dostępne są dwie szczepionki doustne, w których składzie są żywe, atenuowane (odzjadliwione) wirusy: szczepionka jednoskładnikowa, zawierająca atenuowany ludzki szczep wirusa RIX 4414 – podaje się 2 dawki w odstępie przynajmniej 4 tygodni. Drugą dawkę szczepienia trzeba podać przed upływem 24. tygodnia życia, najlepiej przed upływem 16 tygodnia życia. szczepionka pięcioskładnikowa, zawierająca 5 szczepów wirusa, które stanowią reasortanty (wirusy, które powstały po wymieszaniu materiału genetycznego dwóch wirusów) ludzko-bydlęce – trzeba podać 3 dawki w odstępie przynajmniej 4 tygodni. Zaleca się, aby pierwszą dawkę szczepionki podać przed 12. tygodniem życia. Ostatnią dawkę szczepionki powinno się podać najpóźniej do 24. tygodnia życia. Szczepionki można podać jednocześnie z innymi szczepionkami. Szczepienie nie chroni przed wszystkimi zakażeniami rotawirusowymi, chroni jednak prawie w 100% przed ciężkimi postaciami biegunki rotawirusowej, czyli takimi, które wymagają hospitalizacji. Jakie mogą być NOP? Tak jak po każdej szczepionce, po szczepieniu przeciw rotawirusom mogą pojawić się niepożądane odczyny poszczepienne (w każdym takim przypadku trzeba powiedzieć o tym lekarzowi). Najczęstsze odczyny poszczepienne to brak łaknienia, biegunka, wymioty, gorączka. Które dzieci nie powinny być szczepione? Nie można szczepić niemowląt, które mają nadwrażliwość na którykolwiek ze składników preparatu, u których wystąpiła reakcja nadwrażliwości po poprzedniej dawce, mają rozpoznane wgłobienie jelit, wadę wrodzoną przewodu pokarmowego, rozpoznanie lub podejrzenie zaburzeń immunologicznych. Nie można też szczepić dzieci, które mają ostrą infekcję, zwłaszcza z gorączką, biegunkę, wymioty. Zobacz także: Ile dni trwa rotawirus i jak długo dziecko zaraża innych? 6 pytań o rotawirusy, na które musisz znać odpowiedzi Burza w brzuchu – dr Wojciech Feleszko mówi o leczeniu biegunki Konsultacja merytoryczna dr Paweł Grzesiowski Pediatra, immunolog, prezes Fundacji „Instytut Profilaktyki Zakażeń”, ekspert Naczelnej Rady Lekarskiej ds. COVID-19, autor wielu publikacji na temat profilaktyki, immunologii i szczepień