Dorota Zawadzka nie wytrzymała! Uprzedza: „Zrobię publiczną drakę. Matki, co z Wami?”
Dorota Zawadzka uprzedza, że jeśli jeszcze raz zobaczy tę skandaliczną reakcję matek, zrobi publiczną drakę. Psycholożce chodzi o to, jak zachowują się mamy, gdy dziecko wywróci się i płacze…
Na swoim profilu na Facebooku Dorota Zawadzka opublikowała wymowny wpis. Nie ma żadnych wątpliwości, co sądzi na temat karania dzieci za potykanie się, przewracanie i płacz… Dorota Zawadzka: „Tak NIE WOLNO” Wiele wskazuje na to, że to naprawdę pierwsze i ostatnie ostrzeżenie ze strony oburzonej psycholożki. „Jeśli jeszcze raz spotkam matkę, która w momencie, gdy jej małe dziecko się potknie i przewróci, i często płacze – uderzy je za to, to zdobię jej publicznie drakę” – napisała Dorota Zawadzka. Nie ma wątpliwości, że takie zachowanie matek jest karygodne i niedopuszczalne. Psycholożka podkreśla, że niniejszym wpisem chce powiedzieć na ucho każdej matce, która bije dziecko za to, że się potknęło, przewróciło, płacze, że: „tak NIE WOLNO. Że proszę, by tak nie robiła”. „Ludzie, matki, co z wami?” Dorota Zawadzka dodaje, że jeśli chodzi o tego typu sytuacje, nie ma mowy o żadnych usprawiedliwieniach. „Tylko dziś widziałam dwie takie sytuacje. Ludzie, matki, co z wami? I nie piszcie mi tu żadnych usprawiedliwień, że matka też ma prawo do nerwów, że dziecko pewnie robi, co chce, że wyrwałam z kontekstu. Wrrr”. W komentarzach trudno o głos rodzica, który próbowałby tłumaczyć klapsy za dziecięce potknięcia. „Trzeba sprzedać kopa za karę” Osoby komentujące wpis Doroty Zawadzkiej nie kryją oburzenia. Wśród komentarzy pojawiły się nawet propozycje, jak można ukarać mamę, która wyżywa się na dziecku za jego problemy z chodzeniem czy płacz. Choć nie są to odpowiednie reakcje – przemoc rodzi przemoc, nie należy jej stosować! – widać, że wpis psycholożki wywołał emocje wśród internautek: „Szok. Trzeba jej podstawić nogę i jak się przewróci, to sprzedać kopa za karę. Skąd się biorą tacy ludzie?”; „Mam nadzieję, że na starość, jak ta matka upadnie, jej dziecko ją podniesie i kopnie w d…! Przecież uczyło się od najlepszej! Wstyd, jak tak można”; „W takich sytuacjach zastanawiam się, co robi z dzieckiem w domu, jeśli publicznie postępuje w ten sposób. I żeby było sprawiedliwie, nie tylko matki, ale ojcowie i babcie też (dziadków nie widziałam)”. Przemoc NIGDY nie jest rozwiązaniem, a reakcja Doroty Zawadzkiej jest całkowicie zrozumiała. Dziecko potrzebuje bliskości, opieki i wsparcia rodzica, nie krzyku czy, co gorsza, klapsa. Tak, klaps to bicie, a bicie to przemoc. Źródło: FB/Dorota Zawadzka Piszemy też o: „Moje dziecko zachowuje się jak dzikus. Wstydzę się, więc na urlopie unikam knajp” [LIST DO REDAKCJI] Nauczyciele w przedszkolu znęcali się nad dziećmi. Jest akt oskarżenia Urodziło się dziecko z czterema rękoma i czterema nogami
Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu!
Podniesiony głos to jedna z najczęstszych form dyscyplinowania dziecka. Choć zupełnie nie działa, wielu z nas wciąż popełnia ten błąd. Jak w takim razie radzić sobie z niepożądanym zachowaniem dziecka?
Polacy niestety nadal chętnie podnoszą rękę na dzieci, by je zdyscyplinować. Bardzo mozolnie idzie zrozumienie, że takie karanie dziecka nie wnosi w wychowanie nic dobrego. A co z krzykiem? Naukowcy to sprawdzili. Badanie przeprowadzone w 2014 roku i opisane w Journal of Child Development wykazało, że dzieci, na które regularnie krzyczano w domu, miały niższe poczucie własnej wartości, a także częściej występowały u nich skłonności do depresji w porównaniu do dzieci, na które nie podnoszono głosu. Co jeszcze odkryli badacze? Naukowcy zauważyli, że częste podnoszenie głosu na dziecko przynosi efekty podobne do... kar fizycznych: podnosi poziom lęku, stresu, ryzyko wystąpienia depresji, czy problemów behawioralnych. Teoria ta może wzbudzać kontrowersje, jednak jakby się nad tym głębiej zastanowić ma to sens. Czy krzyk to dobra decyzja? Otóż krzyk nigdy nie jest przemyślaną decyzją. Taki "sposób komunikacji" zazwyczaj wynika z faktu, że coś dorosłego wyprowadziło z równowagi. Są to emocje, które narastają powoli i w końcu człowiek pęka. Krzyczymy, gdy już nie wytrzymujemy, gdy puszczają nerwy, a miarka się przebrała. Krzyk to reakcja bezradnej osoby, która nie ma pojęcia, co ma jeszcze zrobić. Zdecydowanie taka postawa nie sprawia, że rodzic wygląda autorytatywnie. Mamo, mów do mnie - Jeśli celem rodzica jest pokazanie dziecku, jak bardzo jest się sfrustrowanym, złym to krzyk będzie doskonałym narzędziem - tłumaczy Alan Kazdin, profesor psychologii i psychiatrii dziecięcej w Yale. - Jednak jeśli rodzic chce zmienić coś w zachowaniu dziecka, krzyk nie jest dobrą metodą. - dodaje. Tłumaczymy sobie, że krzykiem chcemy zwrócić uwagę dziecka na jakiś problem, jednak to bardzo nieskuteczne narzędzie, bo dziecko słyszy podniesiony głos i czuje złość opiekuna. W tym całym hałasie możesz mieć pewność, że merytoryczna teść (której często brak w emocjonalnych krzykach) nie dociera do twojej pociechy. Czy jest szansa, by się powstrzymać od krzyku? Zdecydowanie tak, co więcej warto to robić! Wiele osób twierdzi, że bez krzyku nie da się zdyscyplinować dziecka, a spokojna rozmowa to pobłażanie, a nawet lenistwo w kwestii wychowania. Są jednak narzędzia i metody, które pomagają rodzicom zmienić sposób komunikacji. Pedagodzy twierdzą, że dziecko, do którego mówi się spokojnie i ma się racjonalne wymagania, jest w stanie zachować spokój częściej niż dziecko, na które się krzyczy. Dlatego, zamiast znowu podnosić głos, wykonaj pracę nad swoim sposobem komunikacji. Pamiętaj, zachowanie dziecka jest definiowane, modelowane i kształtowane przez rodzica. Utrwalaj i chwal! Zamiast krzyczeć, gdy coś cię zdenerwuje, postaraj się uprzedzać problemowe sytuacje. Gdy mówisz do dziecka, upewnij się, że słyszy i rozumie, co mówisz. Jeśli jest taka potrzeba, dotknij dziecka, by oderwało się od tego, co robi. Komunikuj się twarzą w twarz z dzieckiem i mów prostym językiem czego oczekujesz. Nie rzucaj niejasnych komunikatów z drugiego pokoju, nie używaj aluzji i metafor. Gdy widzisz coś, coś nie pasuje ci w zachowaniu, od razu reaguj i rozmawiaj. Ustalaj zasady, dopytuj czy dziecko rozumie i pamięta, utrwalaj na każdym kroku. Psychologowie są zgodni, że najlepsze efekty przynosi pozytywne wzmocnienie. Dlatego chwal pociechę jak najczęściej, gdy robi coś dobrze i mów za co. W efekcie dziecko zaczyna zachowywać się lepiej, a rodzic mniej się denerwuje (a także mniej krzyczy). Zapewniam, że to działa! Źródło: nytimes.com Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością dziecka Bicie dzieci jest po prostu złe – czytaj wpis autorki bloga Hafija.pl Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
Dajesz klapsy? Naprawdę nie masz się czym szczycić!
Jak długo jeszcze trzeba tłumaczyć, że bicie mniejszego i słabszego człowieka, który cię kocha i bezgranicznie tobie ufa, jest czymś złym?
Badania pokazują, że spada akceptacja dla bicia dzieci, jednak nadal gros rodziców uważa, że dzieci można bić i co więcej - trzeba. Nie brakuje zwolenników zarówno „niewinnych klapsów”, jak i „porządnego wychowawczego lania”. Jednocześnie mało kto widzi, by takie metody pomagały. O co w tym wszystkim chodzi? Nie zawsze większość ma rację Ostatnio opublikowałyśmy wyniki badań dotyczące stosowania kar cielesnych wobec dzieci. Umieściłyśmy także na naszej stronie sondę, by poznać wasze zdanie. Wyniki bardzo nas zaskoczyły. Aż 45 proc. z was uważa, że klaps nie jest przemocą wobec dziecka, a 14 proc. uważa, że czasem to jedyna metoda. Czy jeśli większość rodziców tak uważa, to mają rację? Czy naprawdę bez takiego stresu nie da się wychować dziecka? Nic bardziej mylnego! Oznacza to jednak, że rodziców nadal trzeba edukować i uświadamiać, że nie ma czegoś takiego jak „wychowawczy klaps.” Choć do tej pory żadne badania nie udowodniły dobroczynnego wpływu kar cielesnych i ich wychowawczej efektywności, rodzice nadal są święcie przekonani, że to najlepsza metoda. Niejednokrotnie słyszałam opinie, że bez bicia nie da się wychować dziecka, a bezstresowe wychowanie do niczego nie prowadzi. Tyle że stres, jaki funduje bijący rodzic, szkodzi dziecku i to akurat dowiedziono już niejednokrotnie. Dziecko karane w ten sposób jest bardziej nerwowe, samolubne, częściej się buntuje i się nie słucha. Co więcej, klapsy mogą prowadzić do zaburzeń psychicznych i niespołecznych zachowań. Dlaczego? Kara fizyczna nie wyjaśnia dziecku, co źle zrobiło i jak może poprawić swoje zachowanie. Za to uczy się, że agresja jest jedynym sposobem na rozwiązanie problemów. To nie działa! Niektórzy zwolennicy bicia mówią, że przecież dziecko jest grzeczniejsze, więc chyba działa. Tyle że ono unika kary i uczy się, jak nie dać się przyłapać, a nie tego, że coś robi źle. Co ciekawsze, wielu rodziców twierdzi, klapsy nie są zbyt skuteczną formą dyscypliny i właściwie nie korygują złego zachowania ich dzieci, a mimo to je stosują. W takim razie, dlaczego rodzice biją, skoro to nie działa? Z bezsilności! Sami eksperci zauważają, że często rodzice po prostu nie wiedzą, co jeszcze mogą zrobić. Bijesz, bo ciebie bito za karę i żyjesz? A może tak rozwiązujesz trudne sytuacje, bo nikt tobie nie pokazał, że można inaczej, a nie dlatego, że to dobra metoda? Nauka radzenia sobie z emocjami jest niezwykle ważna i trudna, dlatego każdemu maluchowi powinien pomagać jego rodzic. Ten sam rodzic, którego dziecko kocha tak bardzo, ten sam, któremu bezgranicznie ufa i ten sam, który jest dla niego całym światem. Dorosłego byś nie uderzył, to dlaczego bijesz dziecko? Ucz swoje dziecko na własnym przykładzie, jak sobie radzić. Zamiast klapsa daj swoją miłość, cierpliwość i wiedzę. Klapsy to nie metoda wychowawcza, to przemoc! Co więcej, od 2010 roku prawie zakazana! Nadal uważasz, że to dobra metoda? Napisz w komentarzu. Zobacz także: Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Awantura w sklepie - jak jej uniknąć na zakupach z dzieckiem Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
Nie chcesz krzywdzić dziecka - po co to mówisz?
Często robisz to nieświadomie, a ma to poważne konsekwencje. 10 zdań, których rodzice nie mogą się oduczyć!
Kochamy nasze dzieci najbardziej na świecie. Dlaczego więc mówimy zdania, które je ranią, niszczą ich poczucie wartości, zniechęcają do pracy i gaszą ich wiarę, że są przez nas kochane i akceptowane w 100%? Czy wynika to z tego, że same słyszałyśmy je w dzieciństwie i mówimy je nieświadomie, czy po prostu nie zdajemy sobie sprawy z tego, jaki one wywołują efekt? Są pewne zdania, których nie powinno się mówić do dziecka. Naprawdę warto je zapamiętać! Oto 10 z nich. 1. Ponieważ powiedziałam, że nie... Jaka to jest tak naprawdę informacja dla dziecka? Nie, bo nie? Gdzie argumentacja, gdzie wytłumaczenie dziecku, dlaczego odmawiamy mu tej konkretnej rzeczy?Nie dziwmy się, że dziecko nie rozumie naszych pobudek i nadal postępuje albo mówi w ten sam sposób. Jak odmawiać dziecku? 2. Nie ma powodu, by się bać Próbujemy bagatelizować strach dziecka, nie robić z niego poważnego tematu licząc po cichu, że dziecko zapomni, albo uzna, że to błaha sprawa. Tyle że maluch się czegoś boi i liczy na naszą pomoc, której najzwyczajniej w świecie nie otrzymuje. 3. Obiecuję Nie ma nic gorszego od składania dzieciom obietnic bez pokrycia. Tak, kupię ci to, tak pojedziemy tam niedługo, tak, pomogę ci za chwilę. Gdy po takiej deklaracji nie wywiążemy się z obietnicy, dla dziecka będzie to jasny komunikat, że w życiu można wiele obiecywać, ale nie trzeba tego wcale realizować. 4. Poczekaj, aż wrócimy do domu...! Groźba kary odkładanej do czasu powrotu do domu, wzbudza w dziecku ogromny lęk. Jak Wy byście się czuły, gdyby szef w pracy powiedział Wam o 8 rano, pani X.. proszę się u mnie stawić o 15.30? Na pewno cały dzień byłybyście w nerwach, zastanawiałybyście się, co Was czeka, a może szef chce Was zwolnić? Cały dzień w nerwach i wyobrażania sobie najgorszego. Tak właśnie czuje się dziecko, któremu powiecie takie zdanie. Jak karać dziecko? 5. Nie możesz być taki jak twój brat/siostra/kolega? To bardzo smutne, gdy dziecko czuje się porównywane z innymi i wie, że źle wychodzi w tym rankingu. Najprostszym rozwiązaniem jest albo chora ambicja by być lepszym, albo "olanie" sobie, bo i tak nie ma szans w porównaniu z innymi. Nie chodzi, by dziecko nie chciało się ścigać, brać udziału w rywalizacji, chodzi bardziej o to, by znaleźć mu godnego przeciwnika na miarę jego możliwości i doceniania każdego postępu. 6. Nie płacz Dlaczego - płacz nie jest przecież niczym złym? Oczyszcza ze złych emocji, pozwala poukładać sobie wszystko w głowie, uspokoić się. Nie powinniśmy zabraniać go dziecku, nawet jeżeli jego płacz spowodowany jest błahostką. Oczywiście powinniśmy wytłumaczyć dziecku, że konkretna sytuacja nie wymaga może aż takiej oprawy, ale uszanować płacz. Być może to jedyna metoda dziecka, by poradzić sobie ze zbyt trudną sprawą? 7. Zrobię to lepiej za ciebie Dziecko pracuje wolno i trzeba się z tym pogodzić. Jeżeli nie masz cierpliwości pomagać dziecku w lekcjach, bez wyręczania go, poproś o to partnera. Dla dziecka to zły komunikat – jestem za wolny, nie idzie mi, wymagam pomocy, jestem słaby. 8. Jak będziesz niegrzeczny, pójdę sobie i nie wrócę To okrutne słowa, ale jedne z częściej wypowiadanych przez zdesperowanych rodziców. Gdy nie mają już pomysłu, jak zmusić dziecko do posłuszeństwa i inne im znane metody poległy, wtedy wyciągają tę broń. Ciekawe, czy myślą wtedy o tym, co – jeśli dziecko w to uwierzy? To pewnie nie spowoduje, że dziecko nagle zacznie nas słuchać, ale zasiejemy w nim lęk, który będzie w nim drzemać latami. 9. Mama przez Ciebie płacze... Dziecko przez takie słowa, czuje ogromną presję i odpowiedzialność za samopoczucie rodziców. Będzie się obwiniać, gdy Tobie coś się stanie, a każdy Twój smutek i rozpacz będzie uznawało za swoją winę. Trudno żyje się dziecku z takim brzemieniem odpowiedzialności za czyjeś samopoczucie. 10. Nie dasz sobie na pewno rady... Demotywacja, brak wiary we własne umiejętności, zaburzone poczucie własnej wartości – to osiągniemy mówiąc dziecku, że nie da sobie rady. Im bardziej dziecko się stara, tym gorzej mu idzie, co nie omieszkamy powiedzieć i wytknąć słowami – widzisz, miałam rację. Jak zbudować wiarę w siebie? Czy właśnie tego chcemy dla własnych dzieci? Czy zdajemy sobie sprawę, jak pozornie proste słowa mogą je krzywdzić? Pamiętajmy, że słowa bardziej ranią i czynią większe szkody, niż niejedna broń. Znacie jeszcze jakieś słowa, które mogą zranić dziecko? Jak wychować pewne siebie dziecko - radzi trenerka parentingowa
Ogoliła córce głowę na łyso – czy znacie bardziej okrutny sposób karania dziecka?!
By dać córce nauczkę, matka zgoliła jej głowę na łyso. "Brawo dla mamy!" – piszą internauci. Jak można zrobić swojemu dziecku coś takiego?!
W serwisie Wirtualna Polska pojawił się film, który nami wstrząsnął. Film pokazuje, jak matka przy użyciu maszynki goli córce głowę. Dziewczynka płacze, krzyczy i zasłania dłońmi twarz. Ogolenie głowy miało być nauczką dla dziewczynki, która obrażała chorą na raka koleżankę. Nie znamy źródła filmu, przez co nie możemy mieć pewności, że rzeczywiście taki był powód zachowania matki. Według jednego z amerykańskich serwisów ten sam film został udostępniony rok temu, z zupełnie innym podpisem. Matka miała karać córkę nie za wyśmiewanie chorej koleżanki, ale za... publikację niestosownych zdjęć w Internecie. Niezależenie od prawdziwego powodu, warto zastanowić się nad samym sposobem karania dziecka w tak okrutny sposób. Zobaczcie film: View oEmbed on the source website Pod artykułem pojawiło się ponad sto komentarzy. Większość internautów poparła metody wychowawcze matki. Brawo dla mamy, wiem że było jej trudno to uczynić ale czasem rodzice wykonując tak radykalne kary swoim dzieciom chronią je przed bardzo złymi postępkami. Taraz matki które są stanowcze uważa się za złe. A tylko takie które na wszystko pozwalają to są te dobre. – X Matka słusznie postąpiła, teraz smarkula zastanowi się 10 razy zanim bedzie sie śmiała z kogoś wg niej "gorszego". – samotny ojciec41 Radykalne ale skuteczne dla mlodej panienki .mlodzi teraz sa okrutni dla slabszych od siebie. – Wojtek Bardzo dobrze zrobiła, postąpiła bym tak samo. Do dzisiejszych dzieci i młodzieży trzeba tak przemawiać, bo rozmowy już nic nie dają. – Ruda Brawo dla mamy! Więcej takich matek! – Zaczarowana To szokujące, jak wiele osób popiera matkę dziewczynki. Matka nie tylko użyła wobec córki siły, ingerowała w jej ciało, ale upokorzyła ją, nagrywając film i publikując go w Internecie. Niezależnie od powodu, z jakiego to zrobiła, zachowała się karygodnie. Ogolenie dziecku głowy jest aktem przemocy, a przemoc rodzi przemoc. Gdy matka nie szanuje swojego dziecka, dziecko nie będzie szanowało ani jej, ani nikogo innego. Rodzic powinien być dla dziecka autorytetem, nauczycielem. Jaka nauka płynie ze stosowania takich metod wychowawczych? Że agresja i upokarzanie są sposobami na rozwiązanie problemu? Że zamiast rozmowy i pomocy, lepiej odebrać dziecku godność? Że dorastająca dziewczynka nie ma prawa do własnego ciała? Niezależnie od tego, co rzeczywiście zrobiła dziewczynka z filmu, czy taki sposób karania dziecka zasługuje na pochwałę? A może zgadzacie się z nami, że to okrutny akt przemocy, który nie nauczy dziewczynki niczego dobrego? Piszcie w komentarzach! Czytaj także: To, co zrobił ten ojciec, to szczyt! Brak nam słów
Łam zasady wychowawcze – to dobre dla dziecka!
Ciągle piszemy o tym, że dobre wychowanie wymaga stawiania dziecku granic. Że dziecko musi mieć jasno określone zasady, których powinno przestrzegać, a jak tego nie robi, musi ponieść karę. A my oczywiście musimy być konsekwentni w jej nakładaniu. Prawda? Nie! Łamanie zasad też może wiele dziecko nauczyć.
OK, nie wszystkie zasady nadają się do łamania. Nie możesz przymykać oka, jeśli twój przedszkolak bije innych czy nie słucha cię i wybiega na spacerze na ulicę. Oczywiste. W niektórych sytuacjach jednak można, a nawet warto zrezygnować z żelaznej dyscypliny... Zasady, które czasem można łamać Wiele zasad ustalamy, bo wprowadzają porządek w nasze rodzinne życie i jest nam z nimi po prostu wygodniej, lepiej. Przykład? Zawsze kładziesz spać dziecko po dobranocce (wiadomo, dzięki stałym porom snu smyk łatwiej zasypia, a następnego dnia jest wyspany). Albo codziennie dziecko kąpiesz (taki rytuał także pomaga w zasypianiu, no i dziecko jest czyste). A gdybyś czasem położyła smyka do łóżka znacznie później? Albo twoje dziecko zasnęłoby z ciemnymi obwódkami wokół kostek od zabawy w piaskownicy? Tragedia? Wręcz przeciwnie! To dla dziecka nauka! Zobacz też: Zdradzamy sposoby na dobry sen przedszkolaka Czego uczy łamanie zasad? Wyobraź sobie, że przyjechała do was z daleka dawno niewidziana ciocia. Dziecko ją lubi, cieszy się z jej przyjazdu, ale może spędzić z nią zaledwie dwie godziny, bo przecież po dobranocce musi położyć się spać. No właśnie... Musi? Co stałoby się, gdy tym razem zasnęło godzinę, dwie, a nawet trzy później? Maluch obudziłby się niewyspany, ale za to z nowymi doświadczeniami, bo: Łamanie zasad uczy elastycznego myślenia. Dziś pójdę spać później, bo zmieniła się sytuacja i ten dzień znacznie różni się od pozostałych. Rodzice łamiący zasady są darzeni przez dziecko jeszcze większym zaufaniem. Bo maluch widzi, że potrafią dostrzec jego potrzeby, a nie tylko sztywno trzymać się zasad. Łamanie zasad pomaga być grzecznym. Dziecko dowiaduje się, że jeśli rodzice już czegoś zabraniają, to znaczy, że naprawdę tego nie wolno robić. Dziecko łamiące zasady dowiaduje się, że jest bardzo ważne. Bo jego uczucia zawsze są brane pod uwagę. Dzięki temu nabiera pewności siebie i szybciej uczy się dokonywać właściwych wyborów. Czy wiesz: Jak mądrze karać małe dziecko? Zasada łamania zasad Jest jedna zasada dotycząca łamania zasad. To zasada wyjątku. Czyli łamanie zasady musi dotyczyć wyjątkowej i uzasadnionej sytuacji. Jeśli powodem jej złamania jest np. jedynie kapryszenie dziecka albo twoje lenistwo czy konformizm, to plusów tego nie ma żadnych. Są za to minusy: dziecko dowiaduje się, że życie to wieczny chaos, który zależy głównie od naszego widzimisię. A przecież tak nie jest, prawda? Sprawdź też: 13 żelaznych zasad, które powinny obowiązywać w każdym domu
Każdy rodzic ma czasem tak dość zachowania dziecka, że mógłby wymierzyć klapsa. Jednak nie wszyscy to robią. To znak, że można postąpić inaczej. Bo klaps, nawet najlżejszy, to nic innego jak porażka.
Na wielu forach internetowych rodzice żywo dyskutują o biciu dzieci: wyrażają sprzeciw, będąc jednocześnie zwolennikami klapsów, i z całym przekonaniem deklarują, że oni swoich dzieci nie biją, bo czyż przypadkowy klaps to bicie? Dlaczego mimo apeli psychologów, kampanii społecznych, czego uczy bicie dzieci, które przypominają, że klapsy są niedobrą i nieskuteczną metodą wychowawczą, nadal je wymierzamy? Dlaczego tak trudno nam uznać, że nawet przypadkowy klaps na długo pozostaje w pamięci dziecka? Dlaczego tak łatwo wykorzystujemy swoją przewagę fizyczną i upokarzamy dziecko? Czyżby dla jego dobra? Bo taka często pojawia się odpowiedź. Niektórzy dorzucają jeszcze, że lanie, które sami dostali od rodziców, im nie zaszkodziło i wyrośli na porządnych ludzi. Trudno to zrozumieć. Bez klapsów można być szczęśliwszym rodzicem i mieć szczęśliwe dziecko. Klaps to też bicie Kiedy z prasy dowiadujesz się o kolejnym pobitym czy wręcz zakatowanym dziecku, zastanawiasz się, jakim trzeba być potworem, żeby zrobić coś takiego. Ale problem zaczyna się, kiedy próbuje się zdefiniować pojęcie bicia. Wielu dorosłym bicie kojarzy się z przemocą, z bestialskim zadawaniem bólu, z patologicznymi zachowaniami, a nie ze swojskim, niewinnym klapsem wymierzanym w słusznych intencjach (statystyki pokazują, że aż 80 procent rodziców nie uważa klapsów za bicie). Jak by tego nie nazywać – klaps jest formą przemocy wobec dziecka, rodzic wykorzystuje przewagę fizyczną, by je ukarać. I na tym się nie kończy. A trzeba pamiętać jeszcze o upokorzeniu, jakie klaps ze sobą niesie, o wpływie na późniejsze relacje z ludźmi (dzieci bite biją rówieśników, a kiedy dorosną, nie potrafią negocjować i rozwiązują konflikty z pozycji siły). Niewinne oblicza przemocy wobec dzieci Przemoc wobec dziecka może mieć różne oblicza. To nie tylko bicie. Słowa też mogą ranić. Nierzadko dziecko, i to czasem całkiem malutkie, słyszy, że jest niedobre, głupie, nieposłuszne, a jak się nie poprawi, to mamusia je odda i weźmie sobie nowe, grzeczne. Niby nic, potok słów zdenerwowanej mamy, która być może nie przywiązuje do nich wielkiej wagi. Ale dziecko, które często słyszy podobne opinie, nabiera przekonania, że jest do niczego, a jako dorosły latami będzie leczyć się z poczucia niskiej samooceny, skłonności do depresji czy niekontrolowanej agresji. Czy wiesz zatem: Jak karać dziecko? Klaps - szybka droga donikąd Kary cielesne nie przynoszą żadnych korzyści wychowawczych. Pociągnięcie za ucho, popychanie, potrząsanie dzieckiem czy klapsy nie tylko nie pomagają w opanowaniu niewłaściwych zachowań, ale prowadzą do pogłębienia się problemu. Klaps to porażka bezradnego rodzica, któremu zabrakło innych metod wychowawczych. Dziecko, które zostało potraktowane w taki sposób, pamięta tylko ból i upokorzenie, nie myśli o swoim występku. Jego gniew i żal przesłonią poczucie skruchy, którego w przeciwnym razie być może by doznało. Jest mało prawdopodobne, że w ten sposób wpoisz mu autentyczne posłuszeństwo – będzie może tylko potulniejsze ze strachu przed fizyczną siłą. Klaps jest zawsze biciem słabszego. Wszyscy zgadzają się z tym, że nie należy tego robić, tego też uczysz swoje dzieci. Żywo reagujesz, gdy jakieś dziecko potrąci twoje czy rzuci mu piaskiem w oczy. A gdzie giną te refleksje o zadawaniu bólu słabszym, gdy ręka rodzica wymierza klapsa albo szarpie malucha? Poznaj 6 metod wychowawczych, które nie działają Opanuj emocje, nie szukaj winy w dziecku Idealni rodzice występują tylko w łzawych serialach. Dzieci są sensem życia dla wielu z nas, ale czasem swoim zachowaniem byłyby w stanie wyprowadzić z równowagi nawet świętego. I nic w tym dziwnego. Nie to jest złe, że czasem się denerwujemy, ważne jest, żeby umieć sobie z tym poradzić i nie karać dziecka za własną złość i bezsilność. Niełatwo w takiej trudnej chwili, pod wpływem stresu analizować swoje zachowanie, ale warto wiedzieć, że problem nie leży po stronie dziecka. To my mamy problem z opanowaniem emocji i to my musimy sobie z tym poradzić, a nie szukać winy w dziecku („to przez niego, bo mnie nie słucha”, „doprowadził mnie do takiego stanu”, „to bardzo trudne dziecko”). Jeśli nie masz dobrych wzorów wychowawczych, musisz je wypracować na własną rękę. A sposobów może być wiele. Możesz rozmawiać z innymi rodzicami, czytać poradniki o wychowaniu dzieci, a nawet szukać pomocy u psychologa. Jeśli wybuchy złości zdarzają się często, jeśli tracisz w takich chwilach panowanie nad sobą albo, co gorsza, zdarza ci się w niekontrolowany sposób uderzyć lub szarpnąć dziecko – porozmawiaj o tym z lekarzem dziecka lub własnym albo z psychologiem czy psychoterapeutą. Oczami dziecka O co poprosiłoby cię twoje dziecko: Nie podnoś na mnie ręki, nawet jeśli miałby to być „zwykły” klaps. Nie szarp, nie popychaj i nie tarmoś. Upokarzasz mnie, ale możesz mi też wyrządzić krzywdę. Nie ośmieszaj i nie rań słowami, to przynosi tylko żal i wstyd. Uświadamiasz mi swoją władzę i moją bezsilność, a ja czuję bezradność i nie wiem, jak się mogę poprawić. Nie krzycz i nie strasz. Nie opowiadaj, że jak będę niegrzeczne, to mnie oddasz. To mnie przeraża. Nie wzbudzaj poczucia winy, mówiąc: „Widzisz, co zrobiłeś? Przez ciebie mamusia jest smutna i boli ją serce”. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, by nie reagować zbyt emocjonalnie? Nawet zrównoważeni rodzice czasem podlegają działaniu tak silnego stresu, że ku własnemu zdumieniu zaczynają krzyczeć na dzieci, szarpać je, popychać lub straszyć karami, których wprowadzenie w czyn nawet by się im nie śniło. 1. Jeśli czujesz, że to nadchodzi, odsuń się od dziecka lub wyjdź z pokoju, zanim zrobisz coś, czego potem będziesz żałować. Policz do dziesięciu (albo do stu, jeśli trzeba), głęboko oddychaj. Wypróbuj ćwiczenie oddechowe dla dzieci – idealny sposób na stres. 2. Staraj się pomyśleć o czymś przyjemnym, przypomnij sobie np. jakieś miłe zdarzenie z dzieckiem (to pozwoli ci szybko zmienić do niego nastawienie). 3. Wyżyj się na czymś. Jeśli jesteś tak zła, że masz ochotę walić pięściami, natychmiast odejdź od dziecka i poszukaj sobie innego celu; uderz w poduszkę (w drugim pokoju, żeby nie przestraszyć dziecka), pobiegaj w kółko, podskakuj. Wytłumacz dziecku: „Denerwuje mnie to, co robisz. Myślę, że jak się przejdę ze dwa razy po pokoju, złość mi przejdzie”. Nie wyładowuj złości w sposób, którego nie chciałabyś później widzieć u dziecka (trzaskając drzwiami, rzucając talerzami). Zobacz też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? 4. Uważaj na to, co mówisz. Spróbuj poćwiczyć wyrażanie uczuć w sposób racjonalny, przy użyciu słów, które pokażą dziecku, jak się czujesz, ale nie będą dla niego bolesne. Zamiast mówić: „Jesteś taki niedobry! Nigdy mnie nie słuchasz!”, powiedz raczej: „Kiedy mnie nie słuchasz, bardzo się gniewam i mam ochotę krzyczeć”. Unikaj słów „nigdy” i „zawsze”. 5. Przelej to na papier. Kiedy jesteś na krawędzi wytrzymałości, spróbuj opisać swoje emocje. Pisz prosto z mostu, nie ubieraj myśli w wykwintne słowa. Będziesz zdziwiona terapeutyczną mocą kartki i długopisu. 6. Wypłacz się i wyżal. Jeśli jesteś aż tak zła na dziecko, że nic nie jest w stanie ci już pomóc, zadzwoń do koleżanki lub do kogoś z rodziny, kto umie słuchać, i wypłacz swoje żale i złość. Zrób to, gdy dziecko śpi lub jest z kimś na spacerze. 7. Przyjrzyj się sobie. Jeśli wiesz, co wytrąca cię z równowagi, łatwiej możesz się kontrolować. Gdy zbyt często wpadasz w złość, spróbuj wynotować sytuacje, w których tak się dzieje. Może uda ci się wyciągnąć twórcze wnioski. 8. Nie daj się zaskoczyć. Wybuchy złości częściej trafiają się w trudne dni: gdy dziecko jest marudne, kapryśne, gdy masz problemy w pracy, pokłóciłaś się z mężem i zepsuła ci się pralka. W takich chwilach nie dolewaj oliwy do ognia (np. nie zabieraj malucha do sklepu po nowe buty). Co mają na sumieniu inni rodzice? Teoria sobie, życie sobie. Ile mamy na sumieniu, świadczą wypowiedzi rodziców. Nie jestem zwolenniczką bicia dzieci, ale czasem tylko klaps jest w stanie doprowadzić do porządku mojego syna. Klaps to jednak nie to samo, co regularne bicie. Mama dwuletniego Krzysia Bardzo trudno wyprowadzić mnie z równowagi, ale czasem udaje się to mojej córeczce. Kiedy po raz setny tłumaczę, że nie wolno rysować po ścianie, a potem wchodzę do pokoju i widzę nowo odnowioną ścianę znowu całą pobazgraną, ogarnia mnie taka wściekłość, że przestaję panować nad sobą i czasem boję się, że mogę zrobić jej krzywdę. Mama trzyletniej Julki Oczywiście, że nie wolno bić dzieci. Takimi patologicznymi rodzicami, którzy katują swoje dzieci, powinna się zająć policja. Jednak zwykły klaps czy trzepnięcie po łapach, to przecież nie patologia, tylko czasem jedyna metoda wychowawcza. Tata sześcioletniej Marceliny Ja nie biję swoich dzieci, nie dostają nawet klapsów. Zdarza mi się jednak, w złości, na nie krzyczeć, szarpnąć je, albo powiedzieć, że jak się nie uspokoją, to przyjdzie po nie Baba-Jaga. Tata czteroletnich bliźniaczek Są takie sytuacje, kiedy na mojego syna działa tylko klaps. Inaczej się nie uspokoi. Mówię mu, że nie wolno wkładać palców do kontaktu, ale on nic sobie z tego nie robi, dopóki nie dostanie klapsa. Czasem to jedyny sposób. Mama dwuletniego Łukasza Kiedy Ania jest niegrzeczna, mój mąż bierze ją na rozmowę. Łapie ją za ramię tak mocno, że mała krzywi się z bólu. Kiedy próbuję protestować, mówi, że przecież jej nie bije, tylko chce z nią porozmawiać. Mama trzyletniej Ani Zobacz też: Gdy dziecko płacze – jak uspokoić nerwy Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Jeśli nie klaps, to co? 6 pytań o bicie dzieci
Karanie dziecka klapsami to przemoc, podkreślają pedagodzy. Bicie krzywdzi, a nie wychowuje. Poza tym jest prawnie zabronione. Warto więc poznać inne sposoby wychowawczego oddziaływania. Dodajmy - dużo skuteczniejsze niż bicie dzieci.
Klapsy to najgorsza metoda wychowawcza. A przy tym najczęściej stosowana. Okazuje się, że sięga po nią aż 60 proc. rodziców. Co sprawia, że w kryzysowych sytuacjach nie wahamy się uderzyć dziecka? Sądzimy, że w ten sposób najlepiej nauczymy je dyscypliny. Nic bardziej mylnego! 1. Dlaczego klaps jest zły? Każde uderzenie dziecka jest naszą porażką, podkreślają pedagodzy. Rolą rodziców jest nauczyć dziecko odróżniać dobro od zła. Wykorzystywanie przewagi fizycznej, by temu zadaniu sprostać, jest sprzeczne z samą ideą wychowania! Bijąc dziecko, uczysz je, że załatwianie spraw przez przemoc jest dozwolone. Tak wyedukowany maluch może potem odwzorowywać twoje zachowania i w sytuacjach konfliktowych też bić słabszych, np. kolegów na podwórku. Albo wyrośnie na osobę uległą, podatną na narzucanie woli przez ludzi agresywnych. Klapsy są mało skuteczne. Dziecko pilnuje swojego zachowania wtedy, gdy jesteś w pobliżu, a gdy tylko znikasz mu z oczu – rozrabia. Po prostu nie rozumie, dlaczego coś jest niedozwolone. Chce jedynie uniknąć kary. Bicie łamie szacunek dziecka do samego siebie. Może ono potem gorzej sobie ze wszystkim radzić, bo poniżane klapsami, straci wiarę we własne możliwości. Wymierzając klapsy, osłabiasz swój autorytet w oczach dziecka. Nie uczysz go szacunku do siebie, tylko pokazujesz, że mamy trzeba się bać. A kara oparta na strachu to tresura, nie wychowywanie. Stosowanie klapsów często prowadzi do eskalacji przemocy. Najpierw, kiedy dziecko cię nie słucha, dajesz mu jednego klapsa, a potem – gdy dalej jest niegrzeczne – stajesz się bezradna i… wymierzasz kolejne. Zobacz też: Jak karać i nagradzać dziecko? - wywiad z psychologiem 2. Jak wyciszyć rodzicielski gniew? Choć często przekonujemy siebie, że klapsy jednak służą dziecku, psycholodzy nie mają wątpliwości – klaps służy wyłącznie nam. Pomaga wyładować zdenerwowanie i gniew spowodowane poczuciem bezradności. A przecież z tymi negatywnymi emocjami można poradzić sobie bez bicia. Mów o swoich uczuciach. Gdy pociecha np. awanturuje się, powiedz: „Jestem bardzo zła i zdenerwowana”. Nazwanie złości po imieniu, wyciszy ją. A dla dziecka będzie to ostrzeżenie, by nie przeciągał struny. Podczas konfliktu spróbuj spojrzeć na problem z punktu widzenia dziecka. Może wazon, który maluch potrącił, powinien stać gdzie indziej? Weź głęboki wdech, jeśli czujesz, że ręka aż cię świerzbi do klapsa. Policz do pięciu, a następnie powoli wypuszczaj powietrze, licząc do dziesięciu. To pomoże ci ochłonąć. Przeczekaj wzburzenie z dala od dziecka. Zaprowadź je np. do drugiego pokoju i powiedz, że na kilka minut je tam zostawisz, bo musisz się uspokoić. Dopiero gdy już odzyskasz równowagę, porozmawiaj z malcem o jego nagannym postępowaniu. 3. Co robić zamiast bicia dziecka? Jest wiele sposobów na nauczenie dziecka, czego robić nie należy. Ważne, by stosowane przez nas metody były dostosowane do wieku dziecka i sytuacji, w jakiej się znalazło. Inaczej przecież potraktujesz rozzłoszczonego dwulatka, a inaczej ucznia podstawówki, który nie słucha twoich poleceń. Twoje roczne dziecko chce włożyć palec do kontaktu. To naturalne, że chcesz chronić dziecko przed różnymi niebezpieczeństwami. Jednak po to, by unikało groźnych pokus, nie trzeba bić. Wystarczy kupić zaślepki do kontaktów (a także ochraniacze na kanty mebli i ograniczniki do szuflad i drzwi), by malec był w domu bardziej bezpieczny. Pamiętaj również, że znacznie prościej niż dawać klapsy, jest usunąć wszystkie niebezpieczne przedmioty z zasięgu małych rączek. Rozzłoszczone dziecko bije cię lub kopie. Powiedz bardzo stanowczo: „Tak nie wolno”, po czym chwyć za rączkę lub nóżkę dziecka i mocno przytrzymaj. Użyj takiej siły, która powstrzyma dziecko – to nie jest agresja, tylko wytyczenie granic. Dziecko leży na podłodze w supermarkecie i krzykiem chce wymóc na tobie kupienie zabawki. Nie tłumacz dziecku, żeby tak nie robiło, bo ono w tym momencie cię nie słucha. Najlepiej odejdź kilka kroków i spróbuj przeczekać kryzysową sytuację. Albo weź dziecko na ręce i po prostu wyjdź z nim ze sklepu. Jest szansa, że uda ci się odwrócić czymś jego uwagę (np. pokaż przejeżdżający samochód). Twój trzylatek stale ucieka ci na spacerze. Wyjaśnij, dlaczego takie zachowanie jest niebezpieczne („Możesz się zgubić, wpaść pod samochód”). Ustalcie, że na każde odejście dziecko musi mieć twoją zgodę. I koniecznie chwal je, gdy zacznie stosować się do tych zaleceń! Dziecko bawi się w najlepsze i odmawia pójścia do łóżka, choć jest już pora spania. Postaraj się zrozumieć dziecko. Kilkulatkowi trudno jest przerwać fajne zajęcie. Daj więc mu kwadrans na dokończenie zabawy, uprzedzając, że potem już tylko bajka i spanie. Drobne ustępstwa w wychowaniu nie są zakazane! Zobacz też: Jak ułatwić dziecku zasypianie? 6 sprawdzonych patentów [CMS_PAGE_BREAK] 4. Jak można karać dzieci? Choć kara nigdy nie jest dla dziecka przyjemna, czasem trzeba ją niestety wymierzyć. W ten sposób uczymy dziecko odpowiedzialności za swoje czyny i pokazujemy, gdzie są granice jego swobody. Jak zatem postępować, by kara spełniła swe zadanie bez wzbudzania w dziecku poczucia krzywdy? Zanim ukarzesz dziecko, posłuchaj, co ma na swoje usprawiedliwienie. Może np. nie wiedziało, że nie wolno ruszać zapałek lub zostało przez kogoś sprowokowane do złego zachowania? Unikaj sytuacji, w których dziecko pyta np., czy pójdziecie do kina, a ty mówisz: „Nie, bo przedwczoraj byłeś niegrzeczny”. Kara nie powinna być odwlekana w czasie. Maluchy szybko zapominają o swoich przewinieniach i potem czują się tylko skrzywdzone. Twój przedszkolak porysował szafę kredkami? Musi pomóc ci ją wyczyścić. A jeśli spycha z huśtawki inne dziecko – powiedz, że koniec bujania. Pamiętaj, kara zawsze powinna być bezpośrednio związana z występkiem dziecka! Nie pozbawiaj dziecka ukochanej zabawki za to, że np. grymasił przy jedzeniu. Wystarczy gdy odmówisz mu deseru. Kara nie może być zbyt surowa w stosunku do przewinienia. Inaczej dziecko potraktuje ją jak zemstę i niczego dobrego się wtedy nie nauczy. Zobacz też: Jak ukoić płacz? 4 najlepsi pocieszyciele dziecka 5. Co robić, gdy jednak uderzę dziecko? Psycholodzy rozumieją, że dzieci potrafią niekiedy wyprowadzić z równowagi nawet świętego. Dlatego starają się nie potępiać rodziców, którym zdarzy się czasem jakiś klaps. Jednak specjaliści przypominają też, że w takich sytuacjach nigdy nie należy zrzucać winy na dziecko, które nas do tego doprowadziło. To my okazaliśmy się bezradni, bo dorośli powinni umieć panować nad sobą. Co więc zrobić, gdy puszczą nam nerwy? Przyznaj się przed sobą do błędu, pamiętając, że uderzenia nie zawsze muszą być fizyczne. Obraźliwe słowa (ty niezdaro, leniu) też mogą dziecko ranić. Przeproś dziecko za użycie przemocy. Możesz powiedzieć np.: „Wybacz, nie powinnam cię uderzyć, poniosły mnie nerwy”. Dziecko dowie się wtedy, że czasem można się mylić, ale trzeba umieć się do tego przyznać. Wybacz sobie błąd. Jeśli na co dzień jesteś odpowiedzialną matką, kochasz swoje dziecko, spędzasz z nim czas, bawisz się, to twoje relacje z malcem nie powinny zbytnio ucierpieć z powodu jednego przykrego incydentu. 6. Jakie są fakty na temat bicia dzieci? Według polskiego prawa przemoc wobec dzieci jest zabroniona. Mówi o tym Konwencja o Prawach Dziecka, a także konstytucja, która zabrania stosowania kar cielesnych w stosunku do każdego człowieka. Niestety, tylko 12% Polaków uważa, że stosowanie kar cielesnych źle wpływa na dziecko. Najczęściej klaps jako metoda wychowawcza stosowany jest do 12. roku życia. Częściej dostają chłopcy, bo bardziej rozrabiają. Jeżeli słyszysz, że za ścianą ktoś bije dziecko, nie obawiaj się interweniować. Możesz zapukać do drzwi sąsiada i wyrazić swoje zaniepokojenie płaczem dziecka. A jeśli taka sytuacja się powtarza – nie wahaj się ani chwili i powiadom o tym policję. Zobacz też: Dzieci nie wolno bić! - wywiad z rzecznikiem praw dziecka
Czy kary są potrzebne? A jeśli tak, to jakie? Współczesna psychologia i pedagogika zajmują w tej sprawie jasne stanowisko.
Czy kary są potrzebne? A jeśli tak, to jakie? Współczesna psychologia i pedagogika zajmują w tej sprawie jasne stanowisko. Dla każdego etapu rozwojowego charakterystyczne są pewne zachowania, które - choć denerwujące dla rodziców - są całkiem normalne dla dzieci w określonym wieku ale nie znaczy to, że mamy je akceptować. Profesor psychologii, Teresa Kukołowicz, twierdzi, że każde dziecko, by stać się dobre, musi najpierw „posmakować zła”. Przy czym niewłaściwe zachowanie malucha wcale nie wynika, jak to często wyobrażają sobie rodzice, z chęci zrobienia im na złość, ani ze ‚złego charakteru”. To po prostu eksperyment mający na celu poznanie reakcji innych osób, zwłaszcza rodziców. To od nich zależy, czy niepożądane zachowania wejdą już na stałe do repertuaru malucha, czy będą się zdarzać coraz rzadziej, aż znikną. Prowokacje małego złośnika To, co nazywamy szantażem, kaprysami lub nieposłuszeństwem, dla małego dziecka jest sposobem na określenie relacji między nim, a mamą lub tatą. Wszystkie dzieci w głębi serca chcą być w zgodzie z rodzicami, z drugiej zaś strony zachowują się prowokacyjnie, doprowadzając ich swoim zachowaniem do rozpaczy. A więc uwaga! Zachowaj spokój i nie daj się sprowokować, kiedy w mniej lub bardziej świadomy sposób Twoja pociecha stara się uzyskać to, czego akurat chce. Dzięki trudnym do zniesienia zachowaniom malec dowiaduje się: na ile jeszcze może sobie pozwolić - „ jeśli będę głośno wrzeszczeć, babcia sama posprząta zabawki”, że niegrzeczne zachowanie przyciąga uwagę dorosłych - „nie pójdę spać, niech mama ciągle przynosi mi picie i przy mnie siedzi”, kto naprawdę rządzi w domu - „lubię mieć w buzi monetę i będę ją brała kiedy zechcę”. Czy karać małego uparciucha? Zazwyczaj rodzice nie wyobrażają sobie wychowania dziecka bez kar. W stosunku do trzy-czterolatków najczęściej są to pojedyncze klapsy (nie zawsze bolesne), nerwowe pokrzykiwanie, potrząsanie maluchem, różne pogróżki („jeśli nie zjesz, nie wstaniesz od stołu”), szantaż uczuciowy („jak ciągle będziesz taki niegrzeczny przestanę Cię kochać”). Tymczasem współczesna pedagogika i psychologia rozstrzyga tę sprawę jednoznacznie. Wychowanie nie powinno opierać się na karach. Postaraj się zmienić swoje rozumowanie w kwestii wprowadzania dyscypliny. Zamiast karać dziecko za to, czego nie akceptujesz, spróbuj skupić się na wspieraniu zachowań pozytywnych. Zamiast zakazywać, krzyczeć, dawać klapsy – wprowadź nieprzekraczalne zasady, ustal granice, których przekraczać nie można i nie szczędź maluchowi pochwał. Jak to wygląda w praktyce? Kiedy dziecko poukłada na półce swoje zwierzęta, powiedz „Widzę, że ustawiłeś ładnie swoje zwierzaki. Brawo! Jutro razem zrobimy nową zagrodę dla tej czarnej krówki”, albo „Byłam dzisiaj strasznie na Ciebie zła, kiedy zacząłeś bić brata. Dobrze, że go przeprosiłeś. Cieszę się, że tak mądrze wszystko mu tłumaczysz. Wiesz... młodsi zawsze są dumni ze swoich starszych braci i starają się ich naśladować”.[CMS_PAGE_BREAK] Jeśli już kara, to jaka? Oczywiście, nie zawsze można dziecko chwalić, często trzeba je skarcić, ale powinno to być tzw. karcenie pozytywne. Kiedy malec wpada we wściekłość i nie chce zrobić tego o co prosisz, po upewnieniu się, że nie zrobi sobie krzywdy, wyjdź z pokoju i pozostaw go samego przez chwilę - najlepiej na tyle minut, ile ma lat np. jeśli to czterolatek, to na cztery minuty. Następnie wróć do pokoju, usiądź koło niego i spokojnie wyjaśnij problem. Ale potem nie wracaj już do tego, co się wydarzyło. Jeśli musisz karać stosuj kary naturalne, wynikające z tego, co dziecko zrobiło. Jeśli popsuło kolejkę, bo waliło ze złością lokomotywą o podłogę, odłóż popsutą część kolejki, lecz nie kupuj od razu nowej lokomotywy. Karząc dziecko, przestrzegaj też pewnych zasad: decydując się na jakąś karę, nie odkładaj jej na później, nie pertraktuj z dzieckiem w sprawie kary, pomóż mu zrozumieć, co się stało i rób wszystko, by nieakceptowane przez Ciebie zachowanie już się więcej nie powtórzyło. Amerykańscy psycholodzy porównali kiedyś ze sobą metody utrzymywania dyscypliny: kary fizyczne, wycofanie uczuciowe, gniew i dezaprobatę, wyjaśnianie skutków złego zachowania. Okazało się, że małe dzieci wychowywane zgodnie z ostatnią metodą szybciej pojmują, co jest dobre, a co złe i zaczynają postępować zgodnie z zasadami obowiązującymi w rodzinie. Dlaczego klapsy są nieskuteczne? Klapsy i poszturchiwanie nie pomagają dziecku w zmianie postępowania, wręcz przeciwnie – bite dziecko rośnie w przeświadczeniu, że musi robić to, co każą rodzice, nie dlatego, że tak jest dobrze, lecz dlatego, że dorośli są silniejsi. Bijąc malucha, jednocześnie wysyłasz do niego komunikat „jesteś zły, nie zasługujesz ani na miłość ani na szacunek”. Nieprawda, że bijemy z miłości, gdyż chcemy dziecko czegoś nauczyć. Bijemy z bezsilności, bo nie umiemy poradzić sobie inaczej. Pozytywny efekt takiego postępowania jest krótkotrwały, malec zrobi to, czego od niego oczekujesz, ale pozostanie w jego sercu ból i żal, którego niejednokrotnie nie będzie mógł się wyzbyć przez długie lata. Dziecko bite nabiera przekonania, że jest do niczego. Ponadto taki malec staje się agresywny wobec innych. Stale tyranizowany przez silniejszych, tym samym uczy się prześladować słabszych. Nie wpadaj jednak w poczucie winy gdy klepniesz palcami małą rączkę, która zbliża się do palącej świecy, lub gdy doprowadzona do ostateczności raz dasz maluchowi klapsa. Wyjaśnij wówczas od razu swój punkt widzenia, przeproś za klapsa i zapewnij, że bez względu na to, co się stało, bardzo go kochasz. Przeprosić dziecko to żaden dyshonor, dorośli powinni się tego nauczyć.[CMS_PAGE_BREAK] Jak rozbroić złoszczącego się malucha? Doświadczony psycholog i terapeuta, Hanna Olechnowicz radzi stosować wymyśloną przez siebie strategię, którą nazwała „pomóż mi”. Jeśli dwu- czterolatek jest tak wściekły, że nic do niego nie dociera i każda prośba zostaje skwitowana stanowczym „nie”, zrób tak: usiądź na fotelu ze zmęczoną miną, wyciągnij w kierunku malca rękę i poproś, by pomógł Ci wstać. Na pewno złapie Cię za rękę i będzie chciał pomóc. Małe dzieci mają we krwi chęć pomocy innym, lecz zazwyczaj nie dajemy im pola do popisu. Pozwól maluchowi poczuć się silnym i dobrym, a na pewno zły humor minie i dalszą część dnia przeżyjecie już w zgodzie. Rady dla zmęczonych rodziców: Ucz dziecko właściwego zachowania, dając mu dobry przykład. To co robisz, ma w tym wypadku większe znaczenie niż to co mówisz. Nie próbuj wprowadzać dyscypliny, gdy jesteś wściekła. Działając w gniewie tylko spowodujesz konflikt i wyznaczysz zbyt surową karę. Jeśli już musisz dziecko ukarać, zastosuj karę naturalną, będącą prostą konsekwencją niewłaściwego postępowania. Po ukaraniu dziecka porozmawiaj z nim spokojnie o tym, co się wydarzyło. Bądź konsekwentna, ale bez przesady. Czasem trzeba przyznać się do błędu. Przytul dziecko z miłością, gdy dziecko zostało ukarane, a konflikt zażegnany. Nie należy karać dwu- trzylatka Nie stosuj kar fizycznych klapsów, bicia, potrząsania maluchem. Nie strasz ojcem: „ zobaczysz, jak tata przyjdzie, to ci pokaże”. Nie mów o dziecku źle przy innych np. – „ona jest okropna, już nie mogę z nią wytrzymać”, dzieci identyfikują się z nadaną etykietą. Nie upokarzaj malucha porównując go z „grzecznymi” dziećmi. Nigdy nie strasz, że przestaniesz dziecko kochać – takie słowa potrafią zachwiać jego poczuciem bezpieczeństwa. Nie mów – „Jak nie zjesz zupy, nie dostaniesz deseru” – słodycze nie powinny być ani karą ani nagrodą. Nie wygłaszaj długich przemówień, stanowcze „nie” i trzy-cztery zdania wyjaśnienia wystarczą. Joanna Kieniewicz-Górska Konsultacja psychologiczna: doc. dr hab. Hanna Olechnowicz