Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2025-11-28T10:53:34.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zrób te 3 rzeczy, gdy dziecko kłamie w żywe oczy. Następnym razem powie ci prawdę
items: Prima aprilis 2025: kiedy wypada w Polsce? Nie zgadniecie, co oznacza
items: „Oszustwo na niemowlaka” – czy rodzice nie mają wstydu?
items: Twierdziła, że urodziła dziesięcioraczki. Okazuje się, że wcale NIE BYŁA W CIĄŻY!
items: Jak oduczyć dziecko kłamać? Podpowiadamy!
items: Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa?
items: 9-latek oskarżył rodziców o pobicie. Dlaczego okłamał policję?
items: Czemu dziecko kłamie?
items: Moje dziecko ciągle kłamie!
items: To tylko fantazja
items: Alicja w krainie fantazji
items: Cała prawda o kłamaniu - dlaczego dzieci kłamią?

Zrób te 3 rzeczy, gdy dziecko kłamie w żywe oczy. Następnym razem powie ci prawdę
type: item
date: 2025-11-28T10:53:34.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: kłamstwo
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie chwile, kiedy słyszę jedno zdanie i od razu czuję, że coś się nie zgadza, choć dziecko patrzy mi prosto w oczy. Nagle wiem, że od mojej reakcji zależy znacznie więcej niż ta jedna sytuacja. W końcu chcę wychować prawdomównego i uczciwego człowieka, a nie kłamcę.
encoded: Kłamstwo dziecka boli bardziej, niż chcemy przyznać. Nie tylko dlatego, że czujemy się oszukani. Bardziej dlatego, że od razu pojawia się nam w głowie pytanie: „Jeśli kłamie teraz, to co będzie dalej?”. Kiedy po raz pierwszy usłyszałam od własnego dziecka kłamstwo wypowiedziane z kamienną twarzą, poczułam coś między złością a bezradnością. Dziś wiem jedno: kłamstwo u dziecka nie jest próbą manipulacji. To sposób na poradzenie sobie ze strachem, wstydem, presją albo pragnieniem, żeby wypaść dobrze w oczach rodzica. To nie znaczy jednak, że mamy je puszczać płazem. Znaczy tyle, że warto reagować tak, żeby dziecko miało po co wrócić do prawdy. Mam na to trzy sposoby, które stosuję w domu. Są proste, ale robią różnicę. Dlaczego dziecko kłamie? Dzieci kłamią z różnych powodów, ale niemal zawsze stoją za tym ich emocje. Mały człowiek może bać się konsekwencji, może nie umieć przyznać się do błędu, może wstydzić się swojej pomyłki. Czasem kłamie, bo chce uniknąć konfliktu, innym razem, bo fantazja miesza mu się z rzeczywistością. Zdarza się też takie kłamstwo „na pokaz”, kiedy dziecko próbuje zaznaczyć swoją niezależność albo sprawdzić granice. Jeśli o tym pamiętam, łatwiej mi nie atakować. Bo gdy reaguję krzykiem, dziecko dostaje prosty komunikat: prawda kończy się kłótnią. A wtedy następnym razem wybierze kłamstwo szybciej i sprytniej. Dlatego pierwsze, co robię, to zatrzymuję siebie. Dopiero potem działam według trzech kroków. Co zrobić od razu, gdy przyłapiesz dziecko na kłamstwie? 1. Nazwij fakt spokojnie, bez przesłuchania. Zamiast pytania w stylu „Na pewno tego nie zrobiłeś”, mówię krótko: „Widzę, że to nie jest prawda”. Tyle. Bez podnoszenia głosu, bez rozwijania tematu w pięciu zdaniach. Dziecko już wie, że zostało złapane. Przesłuchanie tylko podbija stres i pcha je w kolejne wersje. Ja chcę zatrzymać ten mechanizm jak najszybciej. Jeśli sytuacja jest drobna, trzymam się prostoty. „Słyszę, co mówisz, ale wiem, jak było”. Ten spokój jest ważniejszy, niż się wydaje…

dziecko-klamie-2-62eb74d.png
width: 1600
height: 1200

Prima aprilis 2025: kiedy wypada w Polsce? Nie zgadniecie, co oznacza
type: item
date: 2025-03-25T11:30:04.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Gry i zabawy
subject: Małe dziecko
subject: kłamstwo
description: Czas zastanowić się, kiedy w 2025 roku wypada prima aprilis. To dzień żartów i wygłupów, więc bądźcie czujni! Razem z nami sprawdźcie, kiedy spodziewać się psikusów i jak przygotować się do wesołych obchodów.
encoded: Prima aprilis oznacza pierwszy dzień kwietnia. Nie do końca wiadomo, skąd wzięła się ta tradycja, ale z biegiem lat poznaliśmy wiele ciekawostek na ten temat. Opowiadanie zmyślonych historii i robienie dowcipów innym jest jednak praktykowane od setek lat, zarówno w Polsce, jak i na świecie. Jeśli zastanawiacie się, kiedy w 2025 roku trzeba zachować czujność, mamy gotową odpowiedź. Spis treści: Prima aprilis 2025: kiedy w Polsce? Jak tłumaczymy „prima Aprilis”? Zabawne pomysły na świętowanie 1 kwietnia 1 kwietnia na świecie: we Francji mają dziwny zwyczaj Prima aprilis 2025: kiedy w Polsce? Prima aprilis to ulubiony dzień w roku wszystkich żartownisiów kochających dowcipy. To także „dzień głupców”, „dzień śmiechu” i „dzień kłamców”. Czasami nawet media podają nieprawdziwe informacje, w które łatwo uwierzyć. Zdarza się, że ci najbardziej uważni padają ofiarą żartu. Dlatego co roku przypominamy o obchodach prima aprilis. Tym razem warto być czujnym we wtorek, 1 kwietnia. Żarty primaaprilisowe można robić bliskim i przyjaciołom ze szkoły lub pracy – w końcu to jedyna okazja do zmyślania, żartowania i bezkarnych psikusów. Jak tłumaczymy „prima Aprilis”? Prima Aprilis pochodzi od łacińskiego „prima (dies) Aprilis”, co oznacza „pierwszy dzień kwietnia”. W tym dniu w wielu krajach na świecie dzieci i dorośli z zapałem wymyślają nieprawdziwe historie, które mają szokować i wywoływać dużo śmiechu. Chociaż tradycje związane z tym dniem mają niejasne korzenie, wiadomo, że kwietniowe szaleństwo i wygłupy towarzyszą ludziom od wieków. Tajemnicze początki prima aprilis. To Rzymianie wymyślili święto psikusów? Niektórzy twierdzą, że prima aprilis ma swoje korzenie w starożytnym święcie Cerialii. Na początku kwietnia Rzymianie czcili boginię Ceres, która, szukała porwanej córki, ale została bezdusznie oszukana i zwiedziona. Obchody tego święta często łączono z kultem Fortuny – bogini szczęścia i nieszczęścia. A 1 kwietnia, w ramach festiwalu, ludzie organizowali wygłupy i tańce, któ…

zdjecie-glowne-na-MTJ-41-83da86e.jpg
width: 1200
height: 900

„Oszustwo na niemowlaka” – czy rodzice nie mają wstydu?
type: item
date: 2022-09-30T10:56:46.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kłamstwo
description: Omijanie przepisów i okłamywanie innych to najwyraźniej skuteczna metoda, by płacić mniej np. za bilety wstępu do popularnych dziecięcych parków rozrywki. Okazuje się, że obsługa ma świadomość, że jest oszukiwana, ale... nie reaguje. Tylko co na to dzieci?
encoded: Te kobiety postanowiły nie płacić za wstęp do parku Disney World. Posłużyły się tzw. oszustwem na niemowlaka i wciągnęły w intrygę kilkulatkę! „Oszustwo na niemowlaka” – rodzice, jak wam nie wstyd? Na nagraniu udostępnionym na TikToku przez przypadkowego świadka wyraźnie widać, w jaki sposób dwie kobiety dostały się za bramki wejściowe parku rozrywki. Prowadziły niemowlęcy wózek, więc, jak można się było domyślać, wiozły ze sobą malutkie dziecko. Szczelnie zakryta kocami dziewczynka ani na moment nie wychyliła się spod budki. Dopiero po wejściu na teren parku jedna z kobiet odwinęła i wyjęła dziecko z wózka. I to wcale nie było niemowlę! Dziewczynka miała co najmniej 3 lata i była już przebrana w strój księżniczki – gotowa do zwiedzania i zabawy. Za darmo, bo „niemowlęta” nie płacą. Kłamać czy nie – to kwestia sumienia dorosłej osoby, ale jak można angażować w to dziecko? – pytają zaskoczeni internauci. „To, że coś jest za drogie, nie daje ci prawa do kradzieży. To jedna z podstawowych zasad, której uczę swoje dzieci”, „Wciąż mnie zaskakuje, jak bardzo ludzie nie mają wstydu” – komentują inni. O dziwo, nie wszyscy widzowie odnieśli się do tej sytuacji krytycznie. Niektórzy wręcz przyznają, że to zabawne i sami też robią podobnie. „Mój syn ma cztery lata, ale jak idziemy do Disneylandu, to wie, że ma dwa”... Tylko co na to wszystko dzieci? Jak wynika z komentarzy, obsługa kas doskonale zdaje sobie sprawę z oszustw, ale nic z tym nie robi. A tutaj można zobaczyć wyczyn „sprytnych” opiekunek: View oEmbed on the source website Piszemy też o: Uratowała wzrok obcemu dziecku. „Bałam się, że matka uzna mnie za wariatkę” „Wczoraj sprzątałam kupę z klasy, dziś łapałam ucznia bez majtek” – list do redakcji Poszła do lekarza ze wzdęciem, wróciła w 6 miesiącu ciąży

imgJnBDEE-6967e9d.png
width: 682
height: 585

Twierdziła, że urodziła dziesięcioraczki. Okazuje się, że wcale NIE BYŁA W CIĄŻY!
type: item
date: 2021-06-24T11:46:27.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ciąża mnoga
subject: kłamstwo
description: Jakiś czas temu media obiegła informacja, że kobieta z RPA urodziła dziesięcioraczki. Okazuje się jednak, że 37-latka... w ogóle nie była w ciąży!
encoded: Mieszkanka RPA Gosiame Thamara Sithole miała pobić rekord Guinnessa liczby dzieci urodzonych z jednej ciąży. Kobieta twierdziła, że urodziła dziesięcioro dzieci. Po jakimś czasie zaczęły pojawiać się jednak spekulacje, że taki poród w ogóle się nie odbył. Dzieci nie widział nawet ich ojciec, twierdząc, że jest to spowodowane obostrzeniami związanymi z pandemią COVID-19. Rozsiewanie plotek? Wiadomość o narodzinach dziesięcioraczków przekazała gazeta „Pretoria News”. Bazowała ona jednak tylko na słowach ojca maluchów, który twierdził, że 7 czerwca 2021 poprzez cesarskie cięcie na świat przyszło dziesięcioro dzieci. Rzekomy poród miał odbyć się w stolicy RPA – Pretorii. Okazuje się jednak, że żaden szpital w regionie nie odnotował takiego porodu. Co ciekawe ludzie, których urzekła historia narodzin dziesięcioraczków, zaczęli wysyłać rodzinie pieniądze – by wesprzeć ich finansowo w wychowaniu takiej gromadki dzieci. Mąż 37-latki przyjął nawet darowiznę w wysokości 50 tys. funtów. Jak podaje BBC, cała historia o wyjątkowym porodzie została wymyślona – regionalne władze Republiki Południowej Afryki przekazały, że doniesienia o narodzinach dziesięcioraczków były fałszywe. Dodatkowo kobieta została poddana badaniom, które wykazały, że w ostatnim czasie wcale nie była w ciąży. Obecnie 37-latka jest pod opieką psychologów. Nadal nie wiadomo, dlaczego zmyśliła swoją ciążę. Zobacz także: Zaprosiła 22 dzieci na urodziny 6-letniego syna. Nikt nie przyszedł Najmniejszy wcześniak świata skończył rok. Trafił do Księgi Rekordów Guinnessa Tematem „Pytania na Śniadanie” była WALKA Z CELLULITEM U DZIECI

fseDQA-118396-60c03ae.jpg
width: 636
height: 408

Jak oduczyć dziecko kłamać? Podpowiadamy!
type: item
date: 2020-12-15T17:10:00.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: kłamstwo
subject: przedszkolak
subject: psychologia dziecka
subject: psychologia rozwojowa
subject: wychowanie dziecka
description: Jak oduczyć dziecko kłamać? Przede wszystkim poznaj przyczynę takiego zachowania. Małe dzieci mają bujną wyobraźnię, nie do końca odróżniają jeszcze fikcję od rzeczywistości. Natomiast starsze dzieci kłamią z tych samych powodów, co dorośli - chcą np. uniknąć kary lub zwrócić na siebie uwagę. By oduczyć dziecko kłamać, najważniejsze to dawać mu dobry przykład.
encoded: Jak oduczyć dziecko kłamać? Musisz sama dawać mu dobry przykład: dotrzymuj słowa, nie wciągaj także dziecka w „spiski”. Ustal również jasne zasady, dotyczące między innymi tego, że nigdy nie można kłamać. Jeśli maluch cię okłamuje - porozmawiaj z nim spokojnie. Spraw także, by dziecko nie obawiało się twojej reakcji na prawdę, którą wyzna. Doceniaj także, gdy maluch mówi prawdę - zwłaszcza w momentach, gdy jest to dla niego trudne. Spis treści: Co robić, by dziecko nie kłamało? Co zrobić, gdy dziecko kłamie? Jak rozmawiać z dzieckiem, które kłamie? Jak karać dziecko za kłamstwo? Jak udowodnić, że dziecko kłamie? Dlaczego dziecko kłamie? Dziecko kłamie, bo ma bujną wyobraźnię Kłamstwa celowe Dziecko kłamie, by zwrócić na siebie uwagę Kolorowanie rzeczywistości Co robić, by dziecko nie kłamało? Jeśli chcesz, by twoje dziecko nie kłamało, to... Dotrzymuj słowa. Nie mów: „Później się pobawimy”, „W sobotę pójdziemy do zoo”, jeśli wiesz, że nie będziesz w stanie spełnić obietnicy. Przyznawaj się do własnych błędów. Nie zrzucaj na nikogo winy. Jeśli coś zrobiłaś źle, bierz odpowiedzialność na siebie. I zawsze przeproś za błąd. Nie angażuj dziecka w „spiski”. Nigdy nie mów do dziecka: „Odbierz telefon i powiedz, że nie ma mnie w domu”. Załóż, że dziecko mówi prawdę, nawet jeśli nie masz takiej pewności. Resztę pozostaw jego sumieniu. Puszczenie kłamstwa płazem jest mniejszym złem niż niesłuszne oskarżenie. Zastanów się, dlaczego dziecko kłamie. Może chce tak zwrócić na siebie uwagę albo boi się zbyt surowej kary? Co zrobić, gdy dziecko kłamie? Ustal jasne zasady. Nie mówimy brzydkich słów, nigdy nie kłamiemy, zawsze przyznajemy się do winy. I sama ich przestrzegaj – dziecko uczy się od bliskich! Tłumacz, dlaczego nie wolno kłamać. Operuj konkretami: „Jakbyś się czuł, gdybym powiedziała, że dam ci prezent, a potem go nie dała?”. Wyraźnie powiedz dziecku, że kłamstwa są złe. Udowodnij, że potrafisz spokojnie przyjąć wiadomość o jakiejś złej sytuacji, wydarzeniu. Spokojnie roz…

D6Eg3U-115294-0adc7a5.jpg
width: 1200
height: 800

Dlaczego surowe wychowanie prowokuje dzieci do kłamstwa?
type: item
date: 2016-08-23T11:07:40.000Z
creator: aprochyra
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dyscyplina
subject: kłamstwo
subject: zasady wychowania
description: Dyscyplina w wychowaniu dzieci to ostatnio mocno zapomniana rzecz. Jednak badacze dowodzą, że zbyt autorytarni rodzice mogą zamienić swoje dzieci w zawodowych kłamczuchów. Przeczytaj, dlaczego tak się dzieje.
encoded: Jesteś surowym rodzicem i wymagasz od dziecka bezwzględnego posłuszeństwa czy raczej stawiasz na luz i starasz się wychować niezależnego młodego człowieka? Okazuje się, że istnieje silna zależność między postawami rodziców, a skłonnością dzieci do kłamstwa. Już od jakiegoś czasu wiadomo, że bezstresowe wychowanie może się srogo zemścić na rodzicach, ale przesadzając w drugą stronę, rodzice też muszą się liczyć z konsekwencjami. Kanadyjska psycholog prof. Victoria Talwar z McGill University - wybitna ekspert z dziedziny rozwoju dzieci - przeprowadziła szeroko zakrojone badanie na temat dziecięcej skłonności do kłamstwa. Dowodzi ono, że surowi, wymagający rodzice często wychowują dzieci, które chętnie oszukują. Atmosfera nieuniknionej kary za większe i mniejsze przewinienia sprawia, że dzieci wychowujące się w niej uczą się, jak kłamać, żeby uniknąć przykrych konsekwencji swoich „wykroczeń”. Talwar badała skłonność do kłamstwa wśród dzieci w wieku 3-7 lat. Jednym z szeregu badań, jakie przeprowadziła wraz ze swoim zespołem, był test na podglądanie, mający bezbłędnie wykryć małych kłamczuchów. Zespół przeprowadził go w dwóch szkołach - jednej o ostrym rygorze a drugiej o luźnej atmosferze. Test na dziecięcą prawdomówność W teście dzieci miały powiedzieć badaczom, co wydaje dziwny dźwięk za ich plecami. Kluczowy był tutaj fakt, że obiekt, który badacze umieszczali za dzieckiem, nie mógł być skojarzony z dźwiękiem, który dziecko słyszało. Np. był to pisk, a za plecami dziecko miało piłkę do baseballa. Podczas eksperymentu osoba prowadząca wychodziła na chwilę z sali. Kiedy wracała, pytała o przedmiot oraz o to, czy dziecko oglądało się w tym czasie za siebie. Jeżeli na pytanie „na podstawie dźwięku, powiedz, co jest za twoimi plecami” dziecko odpowiadało „piłka do baseballa” - wiadomo było, że ukradkiem spojrzało do tyłu. Prof. Talwar dowiodła w ten sposób, że w szkole o luźnej atmosferze dzieci miały standardową skłonność do kłamstwa (odsetek dzieci prawdomównych i kłam…

imgEkMC5J-b6ea0a0.jpg
width: 1024
height: 681

9-latek oskarżył rodziców o pobicie. Dlaczego okłamał policję?
type: item
date: 2016-05-27T14:40:53.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kłamstwo
subject: policja
description: Czy mamy bać się własnych dzieci? Uważać na to co mówimy i robimy, bo może to być użyte przeciwko nam i zwykła kara stanie się podstawą do wezwania policji?
encoded: Rodzice czasem muszą podejmować trudne decyzje. Jak chwalić i jak karać? – te pytania niejednemu rodzicowi spędzają sen z powiek. Pewne jest to, że każde dziecko czasem potrzebuje dyscypliny i wskazania, że są rzeczy ważne i ważniejsze. Co tu robisz chłopcze? Gdy policjant zauważył chłopca siedzącego na komisariacie, bardzo się zdziwił. Z dzieckiem nie było żadnego opiekuna, a on sam stwierdził, że przyszedł ze skargą... na rodziców. 9-latek opowiedział policji, że rodzice go biją. Było to dość nieprawdopodobne, gdyż wyglądał na zadbanego i nie było widać żadnych śladów przemocy na jego ciele. Zgłoszenie musiano jednak przyjąć i pracownik socjalny wraz z dzielnicowym, udali się wraz z dzieckiem do jego miejsca zamieszkania, tj. do jednej ze wsi gminy Sławno. Przeczytaj koniecznie: Dziecko kłamie- winni rodzice? Kara dla rodziców? Jakie było zdziwienie rodziców, gdy dziecko pojawiło się w mieszkaniu wraz z opieką socjalną. Dopiero po chwili, udało się wyjaśnić całą sytuację. Okazało się bowiem, że chłopiec postanowił zemścić się na własnych rodzicach za to, że ci zabrali mu komputer! 9-latek miał problemy z nauką i opiekunowie zabrali mu komputer, by dziecko mogło w pełni poświęcić się nauce. Niestety, chłopca tak bardzo zdenerwowała decyzja rodziców, że postanowił dać im nauczkę. Przypominamy: 9-latek! Konsekwencje wybryku Zapewne dziecko nie zdawało sobie sprawy z konsekwencji swojego czynu. Głupi żart, który zrobił rodzicom, będzie jeszcze długo oddziaływał na funkcjonowanie rodziny. Sprawą zajmie się teraz Sąd Rodzinny dla Nieletnich w Sławnie, oraz zaangażowany został Ośrodek Pomocy Społecznej, który ma nakaz stałego monitorowania sytuacji w domu nieletniego. Dziecko będzie zbadane przez psychologa, a rodzinie zostanie także przydzielony asystent, który będzie pomagał rodzicom z niesfornym dzieckiem. Kaprys, dojmujące poczucie krzywdy, czy po prostu dziecięca głupota? Trudno stwierdzić, jaki był prawdziwy motyw zachowania 9-latka. A może chłopiec jest po prostu …

imgKDqYpm-b7f8fbe.jpg
width: 1200
height: 801

Czemu dziecko kłamie?
type: item
date: 2013-01-26T19:58:53.000Z
creator: jkarwat
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: dziecko
subject: kłamstwo
subject: wyobraźnia
description: Powodów jest wiele, ale większość z nich ma związek z rodzicami. Sprawdź, które kłamstwa powinny cię zaniepokoić, a które są tylko dowodem bujnej wyobraźni dziecka.
encoded: Wszyscy mijamy się czasem z prawdą albo co nieco przemilczamy. Chcemy czy nie, nasze dzieci także się tego nauczą. Najważniejsze jest to, by umiały odróżniać kłamstwa niewinne, czyli te, którymi posługujemy się, by nie ranić innych, od takich, które niewinne nie są. Dlaczego dzieci zmyślają? Oto najważniejsze powody: Kłamie, bo nie odróżnia prawdy od fikcji Kiedy kilkulatek opowiada o swojej podróży w kosmos czy pobycie u króla Juliana z kreskówki, nie mija się z prawdą, bo święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał z bajek czy zasłyszanych rozmów. Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać. Póki co warto się cieszyć, że ma wspaniałą wyobraźnię i zgodnie z jego życzeniem, zwracać się per „panie kapitanie" czy „wasza wysokość". Mieszanie fikcji z rzeczywistością może się utrzymywać nawet do szóstego roku życia! Sprawdź: Czy twoje dziecko ma bujną wyobraźnię? – test Kłamie, bo chce uniknąć kary Zdarza się, że srogo karane dziecko zamiast oduczyć się mijania z prawdą, koncentruje się na tym, by następnym razem nie dać się przyłapać. Ważne jest to, by nie ganić dziecka, które samo się przyznało, np. do zbicia cennego wazonu czy wymalowania farbami całej kuchni. Kilkulatek powinien widzieć, że mówienie prawdy jest w waszym domu cenione. Niech karą dla niego będzie poniesienie konsekwencji tego, co zrobił. Pomazaną kredkami ścianę trzeba umyć, plamę soku na dywanie wytrzeć, a niedomyte uszy wyszorować. Czytaj: Jak karać dziecko? Kłamie, bo o czymś marzy Fantazje bywają odbiciem pragnień dziecka. Gdy dziecko opowiada o swym nieistniejącym piesku, może to znaczyć, że marzy o zwierzątku. Gdy twierdzi, że potrafi kopnąć piłkę na dach wieżowca – może chciałoby zostać piłkarzem? Warto rozmawiać z dzieckiem o jego pragnieniach, aby pomóc mu wyrazić prawdziwe uczucia. Podobnie jest, gdy kilkulatek zaczyna rozmawiać z wyimaginowanym przyjacielem. Być może brakuje mu w codziennym życiu kogoś takiego lub wymyślon…

imgs5ZOya-d0dde79.jpg
width: 640
height: 640

Moje dziecko ciągle kłamie!
type: item
date: 2009-03-18T14:57:12.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Przedszkolak
subject: Wychowanie
subject: kłamstwo
subject: wychowanie dziecka
description: „Nie ja włożyłam pod dywan brokuły! To on!” – mówi Marysia, wskazując palcem na swojego misia. Dlaczego dzieci wygadują takie rzeczy? Jak na to reagować? Sprawdź koniecznie.
encoded: Prawdę i tylko prawdę. Myślisz, że właśnie to chciałabyś codziennie słyszeć? No to wyobraź sobie świat, w którym wszyscy mówią tylko prawdę. „Kiepsko wyglądasz. Przytyłaś?”, „Idę do domu, bo strasznie nudzisz”, „To najpaskudniejsza rzecz, jaką w życiu jadłam”… Horror, prawda? Wszyscy mijamy się czasem z prawdą albo co nieco przemilczamy. Chcemy czy nie, nasze dzieci także się tego nauczą. Najważniejsze jest to, by umiały odróżniać kłamstwa niewinne, czyli te, którymi posługujemy się, by nie ranić innych, od takich, które niewinne nie są. By nie robiły krzywdy, nie oszukiwały, brały odpowiedzialność za swoje czyny i nie okłamywały samych siebie. Świat wyobraźni a kłamstwa Gdy trzy-, czterolatek opowiada, jak z rottweilerem sąsiada tropił złodziei wycieraczek, nie mija się z prawdą, bo święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał z bajek czy zasłyszanych rozmów. Jedną nogą tkwi w rzeczywistości, a drugą w świecie bajki z księżniczkami, piratami i gadającymi zwierzętami. Podszywając się pod swoich ulubionych bohaterów, daje się ponieść własnej opowieści i przeżywa ją, jakby wydarzyła się naprawdę. A gdy boi się, że w wannie jest rekin, także boi się szczerze – mógłby przysiąc, że widział, jak z piany wynurzyła się trójkątna płetwa. – Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać – mówi Beata Płażewska, psycholog. – Dziecko z czasem nauczy się odróżniać prawdę od fikcji. Póki co warto się cieszyć, że ma wspaniałą wyobraźnię. Do dziecka, które udaje króla, możemy zwracać się: „Wasza wysokość”. Gdy jednak posuwa się za daleko (i próbuje zmusić babcię, by obsługiwała go jak monarchę) albo zaczyna się bać własnej opowieści, trzeba kończyć zabawę. Kłamie, że to nie on zrobił Dopiero sześcio-, siedmiolatki kłamią po to, by celowo wprowadzić kogoś w błąd. Ale „trening” zaczynają dużo wcześniej, w wieku czterech, pięciu, a czasem nawet trzech lat. Dzieci kłamią z tych samych powodów, co dorośli. Głównie po to, by…

imgIZLOI0-ef2d1f1.jpg
width: 600
height: 900

To tylko fantazja
type: item
date: 2008-04-24T14:11:58.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: kłamstwo
subject: wychowanie dziecka
description: Skąd biorą się nieprawdziwe opowieści o przygodach, w których bierze udział twoje dziecko? Czy to zabawy w wyobraźni czy kłamstwo?
encoded: Pięcioletnia Julka opowiada, że niedługo pojedzie z koleżankami do lasu szukać skarbu, szykuje namiot, jedzenie, lornetkę. Uwagi rodziców, że w lesie jest zimno, że dziewczynkom samym będzie smutno i że na weekend wszyscy mają inne plany, pomija milczeniem. Mały Krzyś naopowiadał koledze, jak leciał jumbo jetem do Pragi. Nic w tym dziwnego, bo zawsze marzył o locie samolotem. To kolejny dowód na to, jak w dziecięcym świecie niezwykle płynna jest granica między rzeczywistością a fantazją. Maluchy w tym wieku często wymyślają nieprawdziwe historie albo znacząco przekręcają prawdę. W ich wyobraźni funkcjonują postacie z książek, bajek. Przedszkolaki dopiero uczą się oddzielać rzeczywistość od fantazji. To długi proces, który kończy się dopiero około siódmego roku życia. Dzieci z wielką łatwością przeistaczają się w zabawie w ulubione postacie, pełnią rolę mamy, taty, pani nauczycielki, Zorro lub wróżki i zazwyczaj nie upatruje się w tym niczego niepokojącego. Dlaczego więc nie miałabyś akceptować zabaw, które rozgrywają się w wyobraźni? Fantazjowanie pobudza twórcze myślenie, pomaga uporać się z uczuciami, sprawia, że dziecko uczy się je wyrażać. Często jest odbiciem pragnień i marzeń. To nie jest kłamstwo Jak reagować, kiedy dziecko zaczyna mijać się z prawdą? Nie trzeba za to karcić ani zwracać uwagi, że maluch opowiada o czymś, co nie istnieje. Lepiej w spokojnej rozmowie pomagać w odróżnieniu świata rzeczywistego od marzeń. Najważniejsze, by malec mógł się swobodnie wypowiedzieć, bez narażania na krytykę. Jeśli Krzyś powiedział koledze, że leciał jumbo jetem do Pragi, można to podsumować: „Domyślam się, że bardzo chciałbyś polecieć samolotem. Na razie to niemożliwe, ale na pewno kiedyś wybierzemy się w taką podróż”. Dzieciom pięcio-, sześcioletnim często zdarza się mijać z prawdą. Takie maluchy jeszcze nie całkiem rozumieją, czym jest kłamstwo. W tym okresie warto zacząć z nimi rozmawiać o prawdzie i nieprawdzie oraz być świadomym, że dzieci uczą się, przede wszyst…

imgRBMAcJ-508ea6f.jpg
width: 600
height: 400

Alicja w krainie fantazji
type: item
date: 2008-02-12T14:09:14.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: kłamstwo
subject: wychowanie dziecka
subject: wyobraźnia
subject: wyobraźnia dziecka
description: Mój tata umie czarować, na spacerze spotkaliśmy krasnoludka... Jak reagować na takie opowieści? Karać, zabraniać, krzyczeć, ignorować?
encoded: Mój synek, Staś, miał w przedszkolu kolegę, Janka, który często nas odwiedzał. I zawsze gdy Staś dostał np. nową zabawkę czy klocki albo wróciliśmy z wyjazdu na narty, Janek mówił: „A mój tata kupił mi wczoraj większy zestaw Lego”, „A my jutro jedziemy w góry”, „A ja mam w domu pięć robotów!”. Staś w to święcie wierzył, ale ja wiedziałam, że Janek zmyśla. Bo nie chce być gorszy, bo chce się popisać, zwrócić na siebie uwagę. Oszukuje, choć jest dzieckiem zadbanym, kochanym, otoczonym zabawkami, docenianym. Wiedziałam, że tak naprawdę ten maluch nic złego nie robi, ale zastanawiałam się, jak właściwie należy zareagować? Ujawnić i potępić kłamstwo? Nie zwracać uwagi? Czy może udawać, że się wierzy? Postanowiłam sprawdzić, jak to z tym zmyślaniem u maluchów jest. Po drugiej stronie lustra Trzy-, czterolatki mają jeszcze kłopot z odróżnieniem fikcji od rzeczywistości. Dla trzyletniego malca postać z kreskówki jest niemal tak samo realna, jak koledzy z grupy – więc dlaczego nie mógłby jej spotkać w parku? A ponieważ jego pamięć bywa zawodna, może traktować wspomnienia swoich wyobrażeń tak, jak wspomnienia prawdziwych sytuacji. Fantazjowanie to co innego niż kłamstwo, czyli celowe wprowadzanie w błąd. I na ogół nie ma w tym złej woli dziecka. Maluchy wierzą w to, co opowiadają. Choć z drugiej strony coraz częściej są już w stanie stwierdzić, że coś jest tak nieprawdopodobne, że nie może być prawdziwe (nie ma ludzi wielkich jak domy, więc tata kolegi nie może być tak wysoki, choć kolega o tym z przekonaniem opowiada!). Przed piątym rokiem życia nie ma więc sensu wymagać od dziecka absolutnej prawdomówności. Mieszanie fikcji z rzeczywistością może się utrzymywać nawet do szóstego roku życia! Podziwiajcie mnie! Wszyscy pragniemy być doceniani – nasze dzieci też. I sporo maluchów ucieka się tu do prostego sposobu: opowiada, czego to w domu nie ma, by „zaistnieć” (to właśnie przypadek Janka). Nic w tym złego pod warunkiem, że dziecko otrzymuje w domu maksimum uwagi, akceptacji.…

imgpQFaNC-678e2c0.jpg
width: 960
height: 640

Cała prawda o kłamaniu - dlaczego dzieci kłamią?
type: item
date: 2007-04-18T12:33:53.000Z
creator: bturska
subject: Małe dziecko
subject: Wychowanie
subject: kłamstwo
description: „Nie ja włożyłam pod dywan brokuły! To on!” – mówi Wiktoria, wskazując palcem misia. Dlaczego dzieci wygadują takie rzeczy?Jak na to reagować?
encoded: Wyobrażasz sobie świat, w którym wszyscy mówią prawdę i tylko prawdę? „Kiepsko wyglądasz. Przytyłaś?”, „Idę do domu, bo strasznie nudzisz”, „To najpaskudniejsza rzecz, jaką w życiu jadłam”… Horror, prawda? Wszyscy mijamy się czasem z prawdą albo co nieco przemilczamy. Chcemy czy nie, nasze dzieci także się tego nauczą. Najważniejsze jest to, by umiały odróżniać kłamstwa niewinne, czyli te, którymi posługujemy się, by nie ranić innych, od takich, które niewinne nie są. By nie robiły nikomu krzywdy, nie oszukiwały, brały odpowiedzialność za własne czyny i nie okłamywały samych siebie. Przeczytaj także: 6 najczęstszych rodzicielskich kłamstw Kłamstwa i świat wyobraźni Gdy trzy-, czterolatek opowiada, jak z rottweilerem sąsiada tropił złodziei wycieraczek, nie mija się z prawdą, bo święcie wierzy w swoje słowa. Nie potrafi dostrzec granicy między faktami a tym, co zapamiętał z bajek czy zasłyszanych rozmów. Jedną nogą tkwi w rzeczywistości, a drugą w świecie bajki z księżniczkami, piratami i gadającymi zwierzętami. Podszywając się pod swoich ulubionych bohaterów, daje się ponieść własnej opowieści i przeżywa ją, jakby wydarzyła się naprawdę. – Opowieści tego typu nie są kłamstwem i nie wolno za nie karać – mówi Beata Płażewska, psycholog. – Dziecko z czasem nauczy się odróżniać prawdę od fikcji. Póki co warto się cieszyć, że ma wspaniałą wyobraźnię. Do dziecka, który udaje króla, możemy zwracać się: „Wasza wysokość”. Gdy jednak posuwa się za daleko (i próbuje zmusić babcię, by obsługiwała go jak monarchę) albo zaczyna się bać własnej opowieści, trzeba kończyć zabawę. Polecamy: Wyobraźnia też jest ważna! Kłamstwa, które pozwalają uniknąć kary Dopiero sześcio-, siedmiolatki kłamią po to, by celowo wprowadzić kogoś w błąd. Ale „trening” zaczynają dużo wcześniej, w wieku czterech, pięciu, a czasem nawet trzech lat. Maluchy kłamią z tych samych powodów, co dorośli. Głównie po to, by uniknąć kary. Klasyczny przykład: „To nie ja zbiłem talerz/wymalowałem ścianę dżemem jagodowy…

imgZnqLvc-702c6d1.jpg
width: 600
height: 508