Przemoc fizyczna wobec dziecka: kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty
Przypominamy, dlaczego przemoc fizyczna wobec dziecka jest niedopuszczalna. Masz dziecko i kochasz je nad życie, a może dopiero będziesz je mieć? To wystarczający argument, aby przeczytać naszą rozmowę z psychologiem – o przemocy fizycznej, ale też emocjonalnej, oraz o ich skutkach.
Przemoc fizyczną wobec dzieci akceptuje prawie 50 proc. Polaków, choć w Polsce od kilku lat mamy prawny zakaz bicia dzieci. O tym, z czego to wynika, i jakie szkody wyrządza przemoc całej rodzinie, rozmawiamy z psychologiem – dr Aleksandrą Piotrowską, ambasadorką akcji społecznych Rzecznika Praw Dziecka zapobiegających krzywdzeniu najmłodszych. Większość Polaków nadal uważa, że dziecku można dać klapsa. Z czego wynika akceptacja dla przemocy fizycznej? W większości polskich rodzin dopuszcza się przemoc wobec dzieci. Wynika to w dużej mierze z tradycji. Co więcej – nazywa się ją wychowywaniem albo dyscyplinowaniem. Polski rodzic wymierzający dziecku policzek, dający klapsa, przytrzymujący za ramię w taki sposób, że przez dwa tygodnie utrzymuje się wyraźny ślad, uważa, że jest troskliwy. Jak polscy rodzice wypadają na tle Europy? W kwestii przemocy fizycznej wobec dzieci bliżej nam do Rumunii, Ukrainy, Białorusi niż do krajów zachodnich. To, z czym próbowaliśmy się zmierzyć, wprowadzając m.in. ustawę o przemocy w rodzinie, a co ciągle jest przez sporą część społeczeństwa poddawane w wątpliwość, w krajach europejskich już od ponad 20 lat stanowi rzeczywistość prawną. W Polsce zakaz bicia dzieci reguluje Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Od 2010 roku zapisany jest w nich zakaz stosowania jakichkolwiek kar cielesnych wobec dzieci przez osoby wykonujące władzę rodzicielską oraz sprawujące opiekę lub pieczę nad małoletnim. Ustawa uprawnia pracowników socjalnych do interweniowania, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie dziecka. Decyzja taka nie może być podejmowana jednoosobowo, ale wspólnie z funkcjonariuszem policji i przedstawicielem służby zdrowia. Kto najczęściej stosuje przemoc fizyczną wobec dzieci? Zwykle mamy takie skojarzenia: ktoś obcy napadł dziecko w ciemnej uliczce i je skrzywdził. Tymczasem sprawcami przemocy są zwykle osoby najbliższe – rodzice. Jeśli porównamy ojców i matki, zdecydowanie częściej robią to mamy. Mamy kochają swoje dzieci i jednocześnie stosują przemoc fizyczną? Dlaczego? Wpływa na to liczba godzin, którą spędzają z dzieckiem. Są z nim dłużej, więc częściej wymierzają klapsy, krzyczą. Ale sprawcami zachowań przemocowych, o których piszą media i od których włosy jeżą nam się na głowie, są w większości przypadków ojcowie lub partnerzy matek. Przemoc fizyczna to każde intencjonalne działania wobec dziecka powodujące urazy na jego ciele, np.: bicie, szarpanie, popychanie, rzucanie przedmiotami. Przemocą będzie również bicie dziecka „dla jego dobra”, „żeby się słuchało”, „żeby już więcej tak się nie zachowywało”. Jeżeli za zadaniem bólu kryje się intencja wychowania w ten sposób dziecka, to w takiej sytuacji także mamy do czynienia z przemocą. Które dzieci są bardziej narażone na przemoc fizyczną? Statystycznie rzecz ujmując, są to dzieci bardzo młodych rodziców. Niektórzy sądzą, że młodzi ludzie mają więcej cierpliwości, ale to się nie potwierdza w praktyce. <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/wychowanie/przemoc-wobec-dzieci-czym-jest-przemoc-fizyczna-psychiczna-i-ekonomiczna-jakie-sa-kary-i-konsekwencje-33108-r1/">Przemoc wobec dzieci częściej gości też w rodzinach, które mają dużo dzieci. Wiem, że zaraz odezwie się chór sprzeciwu porządnych rodzin wielodzietnych, ale tak wynika ze statystyk. Stosowanie drastycznych form przemocy idzie również w parze z biedą i upośledzeniem społecznym, które jest np. skutkiem bezrobocia. Przemoc wobec dzieci to nie tylko klapsy Oprócz przemocy fizycznej, czyli potrząsania, rzucania, bicia – a proszę sobie wyobrazić, że bite są nawet noworodki i niemowlęta – jest też przemoc emocjonalna, czyli zastraszanie, wyszydzanie, szantażowanie, nie tylko krzykiem, ale też uwagami: „Mamusia się od tego rozchoruje”, „Mamusia strasznie się napracowała, by ci ugotować zupkę”, „Ach, jak mamusię serce boli”. Jest też oczywiście przemoc seksualna oraz zaniedbywanie dziecka – wielu rodziców nie dowierza, że to też jest formą przemocy. Wykorzystanie seksualne to każde zachowanie osoby starszej i silniejszej, które prowadzi do jej seksualnego podniecenia i zaspokojenia kosztem dziecka, np.: ekshibicjonizm, uwodzenie, świadome czynienie dziecka świadkiem aktów płciowych, zachęcanie do rozbierania się i do oglądania pornografii, dotykanie miejsc intymnych lub zachęcanie do dotykania sprawcy, różne formy stosunku seksualnego. Taka przemoc wobec dziecka rodzi sporo wątpliwości... Weźmy na przykład brak troski o właściwe żywienie dziecka. Ktoś powie: „Przecież moje dziecko nie chodzi głodne". Tymczasem ono tygodniami je tylko chlebek z nutellą albo codziennie na kolację dostaje parówki. I choć jest najedzone po pachy, mamy do czynienia z zaniedbaniem jego potrzeb pokarmowych. To samo dotyczy snu i odpoczynku, nieudzielania pomocy medycznej, niepodawania leków, ubierania nieodpowiednio do pogody – przed czym łatwo się bronić, mówiąc: „Nie stać mnie, nie mogę kupić”, ale znam przypadki rodzin, które dostają pomoc dla dzieci w postaci odzieży, używają jej do zabrudzenia i wyrzucają. Czy zbyt wczesne sadzanie na nocniku to też przemoc? Z przemocą wobec dziecka mamy do czynienia zawsze, kiedy doznaje ono krzywdy. To celowe i zamierzone działanie, które ma wywrzeć na nie wpływ. Przytrzymywanie siłą na nocniku ma właśnie taki charakter. W pewnych rodzinach w ciągu dnia zbierze się dobrych parę godzin, które dziecko musi na nim spędzić. Co czują dzieci, wobec których rodzice stosują przemoc fizyczną? Małe dziecko doszukuje się winy w sobie, uznaje, że jest niegrzeczne, niedobre. Czuje się zagubione i nie rozumie świata. Proszę sobie wyobrazić, jaki musi przeżywać konflikt – przecież sprawcy przemocy są jednocześnie najbliższymi mu osobami. A krzywdy wymierzane przez bliskich bolą najbardziej. Jak przemoc fizyczna zaznana w dzieciństwie wpływa na przyszłość dziecka? Krzywdzone dzieci mają dramatycznie negatywny obraz siebie. Niemal zawsze wyrastają na ludzi o niskim poczuciu własnej wartości. Ale – co ważne – mają też negatywny obraz innych ludzi. Dla nich człowiek to przede wszystkim źródło zagrożenia, niepokoju, bólu i strachu. Dzieci, które doświadczyły przemocy fizycznej, same będą ją stosować? W większości przypadków, niestety tak. Posiadanie dzieci gwarantuje silne emocje – oburzenie czy złość. Jeśli widzieliśmy, że rodzice, złoszcząc się na nas, wrzeszczeli, przeklinali, podnosili za ucho, po latach w podobnych sytuacjach wyciągamy takie zachowania z zakamarków pamięci i powielamy. Trzeba dużo wysiłku, by to przerwać. Badania przeprowadzone przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę, która od lat walczy z przemocą wobec dzieci i młodzieży, pokazały, że jeżeli dziecko doświadczy co najmniej jednej formy krzywdzenia lub dysfunkcji w rodzinie, to jako dorosły człowiek wielokrotnie częściej podejmie próby samobójcze. Osoby te także częściej się okaleczają i nie mają bliskich. Polscy rodzice niezbyt dobrze sprawdzają się w swojej roli? Rzeczywiście słabo radzimy sobie z różnymi zadaniami rodzicielskimi. Wielu ludzi wychodzi z założenia, że uczyć to się trzeba, by być szewcem czy kosmetyczką, ale nie rodzicem. Póki nie uczą nas tego w szkole w ramach przygotowania do życia w rodzinie, szukajmy różnego rodzaju szkoleń, warsztatów dla rodziców, których jest coraz więcej. Możemy spytać o nie choćby w pobliskim przedszkolu czy szkole. Zobacz też: W dyscyplinie czy bezstresowo: jak wybrać najlepszą metodę wychowawczą Mama kontra babcia: kto ma rację? Masz nadpobudliwe dziecko? Może to ADHD? Zrób test!
Przemoc wobec dziecka: jak reagować? Gdzie zgłosić? [WIDEO]
To bardzo ważne, by reagować na przemoc wobec dziecka. Nie chowaj głowy w piasek – apeluje socjolog Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Polskie przepisy nakazują pomóc krzywdzonym dzieciom. Za zaniechanie udzielenia dziecku pomocy grozi nawet kara pozbawienia wolności.
Zobacz film, w którym ekspert radzi, jak reagować na przemoc wobec dziecka. Problem pomaga rozwiązać Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jak reagować na przemoc wobec dziecka? Zgłoś policji Jeśli podejrzewasz, że coś poważnego dzieje się w rodzinie, dziecko jest notorycznie zaniedbywane, dochodzi do przemocy fizycznej, emocjonalnej czy też do wykorzystania seksualnego, nie możesz udawać, że tego nie widzisz. Jak podkreśla socjolog Renata Szredzińska, mamy obowiązek poinformować policję o podejrzeniu stosowania przemocy wobec dziecka. Jeżeli tego nie zrobimy, grozi nam odpowiedzialność karna i pozbawienie wolności do 3 lat. Przemoc wobec dziecka: szukaj pomocy w ośrodkach pomocy społecznej To istotne, by reagować także na mniej drastyczne przejawy przemocy wobec dzieci. W łagodniejszych przypadkach, kiedy nie mamy do czynienia z poważnym znęcaniem się, ale podejrzewamy zaniedbanie, stosowanie przez rodziców złych metod wychowawczych, można o sprawie poinformować ośrodek pomocy społecznej. Ekspert zaznacza, że to wcale nie oznacza natychmiastowego odebrania dziecka takiej rodzinie. „Dzieci nie są odbierane jak za pstryknięciem palców” – tłumaczy Renata Szredzińska. „Najpierw trzeba ocenić sytuację, sprawdzić, jak rodzinie można pomóc. Być może przyznany będzie asystent rodziny. Rodzina jest otaczana szeroką pomocą, zanim zacznie się rozważać, czy dzieci trzeba odebrać, czy nie”. Zobacz też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Wstrząsające fakty Porozumienie bez przemocy: te książki musisz znać! Czego uczy bicie dzieci?
Twoje dziecko wpada w złość, histerię, krzyczy, tupie, a ty czujesz, że jeszcze kilka sekund i zaczniesz robić to samo… lub dasz mu klapsa? Z badań Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę wynika, że niemal połowa dorosłych Polaków sądzi, że są sytuacje, w których można uderzyć dziecko za karę.
Większość nie uważa, że klaps jest skuteczną metodą wychowawczą, ale nie wie, co można zrobić zamiast. Nowa kampania Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę “Potrafię się zatrzymać” ma zachęcić rodziców do zatrzymania się, kiedy nerwy biorą górę i poszukiwania konstruktywnych sposobów na opanowanie swoich emocji w trudnych sytuacjach wychowawczych. Ciągle blisko połowa Polaków (48%) uważa, że za karę można uderzyć dziecko. 26% polskich rodziców przyznaje, że zdarzyło się im stosować kary cielesne. Są to przede wszystkim klapsy oraz bicie ręką. Pytani o powody, mówią o utracie panowania nad sobą (56%), zmęczeniu, poczuciu bezradności, braku wsparcia czy braku znajomości innych metod wychowawczych (36%). Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę od 27 lat podejmuje działania na rzecz eliminacji kar fizycznych wobec dzieci. Przez ten czas wyraźnie zmniejszyła się społeczna akceptacja dla takich zachowań. Bicie dzieci nie jest już dziś postrzegane jako norma. W 2005 jedynie jedna trzecia dorosłych Polaków uważała, że rodzice nigdy nie powinni uderzyć dziecka, w 2017 roku myśli tak już połowa z nich. Część rodziców, którym zdarza się dać klapsa dziecku, żałuje, że nie potrafią inaczej poradzić sobie z wychowawczymi trudnościami. To ogromna, pozytywna zmiana świadomości społecznej na przestrzeni ostatnich lat. Z drugiej strony bardzo niepokojące jest, że w debacie publicznej wracają ostatnio głosy, że klaps może, a nawet powinien być częścią procesu wychowawczego. Badania pokazują jednak, że kary fizyczne mogą mieć negatywny wpływ na rozwój dzieci. Dzieci, które doświadczyły bicia – również klapsów, częściej przejawiają zachowania agresywne, mają gorsze relacje z rodzicami, wykazują niższe umiejętności poznawcze, czy też częściej mają niższe poczucie własnej wartości – mówi dr Monika Sajkowska, prezeska Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Celem nowej kampanii Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę „Potrafię się zatrzymać” jest wsparcie rodziców w radzeniu sobie z własnymi emocjami w trudnych sytuacjach wychowawczych. Kampania kierowana jest do rodziców małych dzieci (do 6. roku życia), którym zdarza się stosować klapsy, ale poszukują innych, konstruktywnych metod stawiania dziecku granic, by nauczyć je przestrzegania zasad. Dzieci, zwłaszcza małe, mogą wystawiać cierpliwość rodziców na próbę, ale warto wtedy przypomnieć sobie, że nawet gdy zachowują się nie tak, jak byśmy tego chcieli, to i tak przecież są dla nas najważniejsze na świecie i bardzo je kochamy. Wiemy, że wiele mam i ojców chciałoby umieć postąpić inaczej, niż dając dziecku klapsa – ale nie znają alternatywnych sposobów reagowania. Dlatego kampanią chcemy wesprzeć rodziców, proponując im konkretne sposoby działania i praktyczne wskazówki. Podpowiedzieć, jak mogą sobie radzić z własnymi emocjami, bez sięgania po klapsa. Pomocne są proste rzeczy, np. policz do 10, weź głęboki oddech – mówi Renata Szredzińska z Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Zwolennicy klapsów często mówią: „Klaps jeszcze nikomu nie zaszkodził” czy „Mnie bito i wyrosłem na porządnego człowieka”. Pamiętajmy, że klaps zawsze krzywdzi dziecko i sprawia mu ból, zwłaszcza psychiczny. Alternatywą dla klapsa nie jest wychowywanie bezstresowe– można skutecznie wyznaczać dziecku granice w mądry sposób, z szacunkiem dla jego praw – dodaje Renata Szredzińska. Podstawowym elementem kampanii jest 2,5-minutowa animacja ukazująca poruszającą historię mamy, której zdarzyło się dać klapsa synkowi, jednak – jak wielu rodziców – ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Głosu projektowi użyczyła Karolina Gruszka. Aktorka, która sama jest mamą, mówi o swoich motywacjach do zaangażowania się w kampanię: Głęboko wierzę w to, że każda przemoc fizyczna wobec dziecka wyrządza mu ogromną krzywdę, zaburza jego poczucie własnej wartości, poczucie bezpieczeństwa. Ciepły i głęboki głos Karoliny Gruszki dodatkowo podkreśla emocjonalny charakter spotu. Myślę, że każdy rodzic w głębi serca, marzy o tym, by stworzyć ze swoim dzieckiem jak najpiękniejszą relację, opartą na miłości, zrozumieniu, szacunku. Każdy klaps, każde potrząśnięcie dzieckiem w złości, uderzenie, oddala nas od takiej relacji. Z kolei każde przytulenie dziecka, każda chwila bliskości, każda próba uważnej rozmowy naprawdę potrafią zdziałać cuda – dodaje Karolina Gruszka. Platformę kampanii stanowi strona internetowa rodzice.fdds.pl, na którą fundacja zaprasza zainteresowanych rodziców. Po wejściu na stronę można zapoznać się z materiałami kampanii, pomagającymi zrozumieć, jaka jest geneza trudnych zachowań dziecka i jak można sobie z nimi poradzić, nie uciekając się do bicia. Kampanię wsparli także blogerki i blogerzy parentingowi: Natalia Tur (nishka.pl), Magdalena Komsta (wymagające.pl), Joanna Jaskółka (matkatylkojedna.pl), Kaja Wolnicka (moi-mili.pl), Alicja Kost (mataja.pl), oraz Kamil Nowak (blogojciec.pl). Rezultatem współpracy z przedstawicielami blogosfery jest krótki poradnik dla rodziców prezentujący sposoby na zatrzymanie się zanim emocje wezmą górę i uniknięcie fizycznego skarcenia dziecka. Poradnik zawiera szereg praktycznych wskazówek, które rodzice mogą wykorzystywać na co dzień.
"Gdy bili mnie rodzice, było tak fajnie!" Naprawdę tak uważasz?
Oburzający mem robi furorę w sieci. Czy osoby, które dostawały lanie w dzieciństwie uważają, że to rzeczywiście korzystnie wpłynęło na ich wychowanie?
W sieci krąży mem, na którym widać starą, czarno-białą fotografię, a na niej mężczyzna na kolenie trzyma najpewniej nieposłusznego synka, któremu wymierza karę - solidne lanie. Podpis: "Tak, kiedy byłem mały, rodzice dawali mi klapsy, gdy coś nabroiłem. Dzięki temu teraz mam rzadki syndrom, zwany: szacunkiem do innych." Osoba umieszczająca grafikę na fanpagu "Kiedyś było jakoś fajniej" dorzuciła od siebie jeszcze opis: "Coś w tym jest" i emotikona z przymrużonym okiem - takie "zabawne" dopełnienie i tak już absurdalnego przekazu. Post poszedł w świat, a razem z nim kolejna dyskusja, jak to jest dziś źle, bo nie wolno bić dzieci, bo się czepiają niewinnych klapsów. Bo dziś takie dzieci niedobre, bo bez stresu chowane... a nas lali i jesteśmy tacy fantastyczni. Jesteśmy wstrząśnięte, że te "piękne wspomnienia z dzieciństwa" zyskały prawie 6 tysięcy laków w zaledwie kilka dni. Dziękuję ci mamo za lanie Czy to oznacza, że większość Polaków super wspomnienia z dzieciństwa i ogromną wdzięczność do rodziców, za tak "dotkliwą" edukację? Pamięta to "miłe" uczucie pieczenia pupy po spotkaniu z pasem. Te obolałe pośladki, na których nie dało się usiąść po wywiadówce. Ten strach i dreszczyk emocji, by rodzice nie przyłapali, by nie było lania. Tak to bardzo miłe i nostalgiczne obrazki. Co więcej nauczyły tak wiele: ... że większy i silniejszy ma zawsze rację, … że utrata kontroli nad sobą to dobry sposób załatwiania spraw, … że przemoc to coś nie tylko akceptowalnego, ale i dobrego, … że wcale nie trzeba być grzecznym, ale po prostu sprytnym i nie dać się złapać następnym razem, ... że nie trzeba poprawić złego zachowania, ... że najbliższych trzeba się bać, ... że nawet kochanym rodzicom nie wolno ufać, ...że ludzie nie nie zasługują na szacunek, a to, co do nich przemawia to strach i ból. Czy to faktycznie brzmi tak fajnie? Gdzie ta nauka szacunku do drugiego człowieka? W komentarzach pod zdjęciem pojawiły się nawet podziękowania dla rodziców, że nie wahali się podnieść ręki na własne dziecko. Czy wszyscy, którzy zachwycili się tą grafiką uważają, że dziś szanują innych ludzi tylko i wyłącznie dlatego, że byli w dzieciństwie bici? Że ich rodzice w całym procesie wychowania w żaden inny sposób nie wpłynęli na to, kim są? Że podczas kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu lat nie pokazali, czym jest szacunek do drugiego człowieka? Nie uczyli ustępowania w tramwaju, pomagania starszym, bycia uprzejmym, mówienia "Dzień dobry" sąsiadowi czy pani w sklepie? Nigdy nie zachęcali do pewnych zachowań, nie pokazywali swoim postępowaniem, jak okazywać szacunek? Czy te osoby uważają, że rodzice mieli tylko 3 minuty na lanie i na tym kończyła się ich rola i metody wychowawcze? Wspomnienia mogą kłamać... Drobiazgów, które złożyły się na nasze wychowanie, często nie pamiętamy, za to klapsy już tak. Wiele osób uważa, że było bitych w dzieciństwie i żyje, ba! Ich zdaniem była to świetna metoda. Zapytajcie swoich rodziców, jak często dostawaliście klapsy i zestawcie to z waszymi wspomnieniami. Często, jako dorośli pamiętamy te sytuacji właśnie dlatego, że były traumatycznym przeżyciem. Obraz jest tak wyraźny, że można mieć wrażenie, że to był standard. Rozmawiając, jak rodzic z rodzicem po latach można się dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy, że np. faktycznie ich ponosiło, że nie są z tego dumni, czasem, że nawet niezbyt pamiętają, by stosowali takie metody albo że tych sytuacji, było naprawdę niewiele... ale sam fakt tego, że pamiętamy je tak wyraziście, powinien nam dać do myślenia. Człowiek bity regularnie, nie ma dobrych skojarzeń z biciem. Zamiast dziękować rodzicom za to, że wymierzali klapsy, warto zastanowić za co naprawdę możesz być im wdzięczny. Bicie dziecka jest wyrazem bezsilności, złości i frustracji rodzica, a nie edukacją. Bijąc, tracisz szansę na nauczenie właściwego sposobu postępowania. Dzieci najlepiej uczą się pożądanych zachowań podczas rozmowy i (wielokrotnego) tłumaczenia. To rodzic swoim przykładem pokazuje, jak być odpowiedzialnym, troskliwym i dyscyplinowanym sam przed sobą. To swoim przykładem uczy szacunku do innych ludzi (poczynając od szacunku do własnego dziecka). To nie chodzi o klapsy i bezstresowe wychowanie a obecność rodzica. Odłóż telefon i znajdź czas na drobne sprawy: zabawę, małe przyjemności pokazuj, jak szanować innych ludzi, jakby dobrym człowiekiem i sam takim człowiekiem bądź. Zastanów się, czy chcesz, by kiedyś twoje dziecko oglądając stare fotografie i wspominając, jak kiedyś było fajnie miało w głowie wspomnienie twojej ciężkiej ręki... MY ZDECYDOWANIE NIE! Zobacz także: To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie Rzecznik Praw Dziecka bierze pod lupę sądy, które umarzają sprawy związane z biciem dzieci Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło!
Warzecha uważa, że klapsy to przejaw zdrowego rozsądku? To bardzo nierozsądne!
Dlaczego nie chcę komentować słów Warzechy, a jednak to robię? Bo wierzę w naukę. Tylko (i aż!) tyle.
Jesteśmy serwisem dla rodziców. Codziennie wspieramy was w wychowywaniu dzieci, w ich pielęgnacji, żywieniu, dbaniu o ich zdrowie. Towarzyszymy wam w trakcie ciąży, pomagamy przygotować się do porodu. Jesteśmy z wami w trudnych chwilach i leży nam na sercu dobro waszych dzieci i was, rodziców. Nie zawsze się zgadzamy z tym, co piszecie w komentarzach pod naszymi artykułami i wy nie zawsze zgadzacie się z tym, co piszemy my. To naturalne – ilu rodziców, tyle dróg i wyborów. Jest jednak coś, co jest dla nas wszystkich święte, bez względu na różnice między nami. Dobro dziecka. Jego prawa. Szacunek, który mu się należy. W tym świetle elaborat Łukasza Warzechy, publicysty tygodnika "Do Rzeczy" i Polskiego Radia 24, opublikowany w TVP Tygodniku, aż prosi się o zabranie głosu i głośny sprzeciw. Protestuje Komitet Ochrony Praw Dziecka, zabrała głos Agnieszka Stein, do dyskusji włącza się coraz więcej osób. A ja myślę sobie, że najlepiej byłoby nie napisać na ten temat nic. Przemilczeć, skoro przegapić się nie udało. Uznać, że tego kuriozalnego tekstu nie ma, że ludzie, którym daje się przestrzeń do wyrażania swoich poglądów, nie piszą takich bredni. Nie komentować, nie puszczać w świat, nie szerzyć złego słowa. Dlaczego? Boję się, że na 100 osób, które przeczytają o tym, że wychowanie dziecka wymaga przemocy, znajdzie się 40 (47,6 proc. Polaków popiera bicie dzieci, jak wynika z sondażu SW Research dla rp.pl), które znajdą w tych słowach potwierdzenie dla tego, co w ich duszach gra. Przyzwolenie. Zapali im się światełko w głowach: mądry człowiek, w mediach się wypowiada, musi wiedzieć, co mówi. Problem z tego typu opiniami jest taki, że chce się zawołać głośno: "Serio?! Nie zgadzam się!" A w ten sposób wspieramy osoby, które je głoszą, dajemy im rozgłos, 5 minut chwały, uwagę. Jeśli ktoś, tak jak Łukasz Warzecha, pisze, że urząd Rzecznika Praw Dziecka jest zbędny i jak najszybciej powinien zostać zlikwidowany, a stosowanie klapsów jest przejawem zdrowego rozsądku, musi być naprawdę głęboko przekonany do swoich racji. Dla Warzechy porównywanie klapsa do bicia dziecka jest manipulacją. Jakakolwiek próba dyskusji jest z góry skazana na porażkę. Pan Warzecha zagada, zakrzyczy i "zaklapsuje" każdego człowieka o innych poglądach. W najlepszym wypadku nazwie go "lewakiem", w najbardziej prawdopodobnym scenariuszu zaleje falą słów (i doda "lewaka", oczywiście!). Pan Warzecha, jak na publicystę przystało, lubi słowa, szczególnie własne. Jest erudytą, może perorować bez końca. Dlaczego jednak skomentuję te wywody? Bo jestem lewaczką? Nie, zrobię to dlatego, że jako dziennikarka mediów dla rodziców, nie mogę zgodzić się na gloryfikowanie działań, które krzywdzą dzieci. Klapsy są formą przemocy. Wiem, że nie przekonam do tego pana Warzechy, ale może uda mi się trafić do tych z was, którzy zastanawiają się teraz, czy nie ma on czasem racji. Otóż nie ma, a za mną stoi nauka: W metaanalizie przeprowadzonej przez dr. Elizabeth Gershoff z Uniwersytetu w Austin (Teksas, USA) przyjrzano się 75 różnym pracom naukowym, obejmującym 50 lat, 13 krajów i prawie 161 tys. dzieci, by znaleźć odpowiedź na pytanie, czy klapsy poprawiają zachowanie dziecka. Wnioski? Klapsy nie wpływają na poprawę zachowania ani krótkoterminowo ani długoterminowo. Nie zmniejszają zachowań społecznie nieakceptowalnych – wręcz przeciwnie: prowadzą do znaczącego wzmocnienia takich zachowań i do większej liczby przypadków występowania agresji u dziecka, którego rodzice stosowali klapsy jako metodę wychowawczą. Do czego jeszcze prowadzą klapsy? Dr Gershoff na podstawie ww. badań wylicza negatywny wpływ na dzieci: problemy psychiczne trudne relacje z rodzicami niska samoocena słabe wyniki w nauce agresja Na tym nie koniec! Negatywne skutki rodzicielskich klapsów odczuwalne są przez całe życie. U dorosłych, wobec których stosowano kary cielesne w dzieciństwie, obserwuje się: więcej problemów psychicznych więcej aspołecznych zachowań agresywne zachowania tendencję do używania przemocy wobec własnych dzieci Klapsy to bicie. Co więcej, jak dowodzi dr Gershoff, prowadzą do innych form przemocowych zachowań wobec dzieci. Dane z Kanady pokazują na przykład, że 75 proc. przypadków poważnej fizycznej przemocy wobec dzieci swój początek miało w karze cielesnej, która miała "naprawić" zachowanie dziecka. W przypadku klapsów nie ma znaczenia, czy rodzice stosujący tę formę dyscyplinowania swoich dzieci są poza tym uczuciowi wobec swoich dzieci. Uczuciowość owszem – ma wpływ na lepsze zachowanie dzieci. Klapsy? Wprost przeciwnie. Zobacz też: To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie Czy można bić dzieci? [SONDA ULICZNA] Rzecznik Praw Dziecka bierze pod lupę sądy, które umarzają sprawy związane z biciem dzieci Bicie dziecka? Wiele z nas to przeżyło!
To tylko niewinny klaps? NIE! Bicie to bicie
Dość tych eufemizmów! Nazywamy rzeczy po imieniu i wyjaśniamy, dlaczego nie zgadzamy się na bicie dzieci (nawet w wyjątkowych przypadkach)
Niedawno przedstawiałyśmy wam wyniki sondażu na temat akceptacji stosowania klapsów przez polskich rodziców. Wynika z niego, że wciąż niemal połowa z nas uznaje, że klapsy są dobrą metodą wychowawczą. Trzeba dodać, że z sondażu nie wynika, czy sami je stosujemy wobec własnych dzieci, czy jedynie akceptujemy to, że robią to inni. Mimo wszystko to wciąż duża liczba i wciąż społeczeństwo ma za małą świadomość tego, czym klaps jest dla dziecka (a jest przemocą) i czym na pewno nie jest (nie jest mądrą metodą wychowawczą). Zobacz też: Wielkie poszukiwania dziecka z okładki! Dlaczego klaps nie jest słuszną metodą na wychowanie? Wielu rodziców wciąż powtarza, że małe dzieci niewiele rozumieją, więc tłumaczenie im, że dane zachowanie jest złe, nie ma sensu. A jakoś przecież trzeba przywoływać je do porządku, więc pozostaje klaps. Zupełnie się z tym nie zgadzam! Po pierwsze – nie umniejszajmy zdolności naszych dzieci, jeśli tylko im na to pozwolimy, zaskoczą nas swoją inteligencją, a po drugie – to, że dziecko dostało klapsa i przestało robić jakąś rzecz, wcale nie oznacza, że zrozumiało swój błąd, tylko że boi się dostać po raz kolejny. Czy naprawdę chcemy, by dzieci się nas bały i traktowały nas jak okrutnych dyktatorów, a nie wspierających liderów? Dawanie dziecku klapsa uczy je jednego – silniejszy zawsze wygrywa. Nie ważne, kto ma rację i jaka jest racja, ważne, kto ma więcej siły i władzy. Poza tym bite dziecko przestaje mieć zaufanie do rodzica, staje się wycofane i coraz silniej rośnie w nim przekonanie, że nie znajdzie oparcia w mamie lub tacie. A przede wszystkim, że lepiej nie zwierzać się im z trudnych spraw, bo nie zrozumieją, a co najwyżej wymierzą karę. Karanie i przemoc fizyczna a wyciąganie konsekwencji danego zachowania Owszem, dzieci potrzebują karcenia i wychowywania. Ale klapsy temu zupełnie nie służą. Podobnie jest z karami, których dzieci nie rozumieją. Kilkulatek nie widzi zależności między np. rozlewaniem wody po mieszkaniu a zakazem oglądania bajki. Natomiast rozumie, że rozlewanie jest złe, jeśli musi potem wykonać pracę w postaci samodzielnego pozmywania mokrych plam. Podam wam przykład z życia: Wybrałam się raz z moją prawie 2-letnią córką na huśtawki, które bardzo lubi. Ale w drodze na nie zupełnie mnie nie słuchała, nie chciała ani jechać w wózku, ani iść blisko mnie, tylko co chwila uciekała w drugą stronę. Powtarzałam jej kilka razy, że jeśli będzie tak robić, wrócimy do domu i tego dnia już nie będzie mogła się huśtać. Mimo to ciągle uciekała. Wróciłyśmy więc do domu, nie obyło się bez płaczu, ale to było jedyne rozwiązanie w takiej sytuacji. Bardzo się zdziwiłam, kiedy wyszłyśmy na huśtawki następnego dnia, a córka już pod blokiem powiedziała mi „nie uciekać”. Czyli jednak zrozumiała, że nie może biegać, gdzie chce i nie musiała przy tym dostać żadnego klapsa. Na temat szkodliwości bicia dzieci wypowiadało się już tylu ekspertów, że dziwi, że wciąż są rodzice, którzy pozwalają sobie na klapsy. A wiecie, co one oznaczają? Jedynie to, że jako rodzice czujemy się bezsilni i sfrustrowani tym, że dziecko nas nie słucha i pozwalamy na to, by dać upust naszym negatywnym emocjom, dając dziecku klapsa. A wychowanie dziecka nie powinno być zależne od naszych emocji. Dziecko powinno mieć jasne granice niezależnie od naszego humoru. Co sądzicie na temat klapsów? Jesteśmy bardzo ciekawe waszych opinii! Zobacz też: Czy można bić dzieci? [SONDA ULICZNA] Rzecznik Praw Dziecka bierze pod lupę sądy, które umarzają sprawy związane z biciem dzieci Bicie dziecka? Wiele z nasz to przeżyło!
Znana piosenkarka przyznała, że bije swoje dzieci
- Nie widzę w tym nic złego. Więc ja też to robię - wyznała w jednym z wywiadów. Bez wstydu przyznała również, że w trudach wychowawczych pomaga jej... alkohol.
Nadal wielu rodziców uważa, że jest różnica między mocnym laniem a lekkim uderzeniem dziecka, tymczasem klaps to też bicie. Choć przyzwolenie na kary cielesne spada, to połowa z was uważa, że klaps nie jest przemocą wobec dziecka, a 14 proc. uważa, że czasem to jedyna metoda. Nie brakuje zwolenników zarówno „niewinnych klapsów”, jak i „porządnego wychowawczego lania”. Jednocześnie mało kto widzi, by takie metody pomagały. Co gorsza, takie „metody wychowawcze” promują także słani rodzice. Tylko czy aż klaps? Właśnie bardzo otwarcie do karania dzieci w ten sposób przyznała się Kelly Clarkson. Zwyciężczyni amerykańskiego Idola od 5 lat koncentruje się na wychowaniu dzieci. Do ogarnięcia ma nie małą gromadkę, gdyż często zajmuje się nie tylko dwójką swoich dzieci, ale i dwójką pociech swojego męża z poprzedniego związku. W jednym z wywiadów piosenkarka została zapytana, jak sobie radzi z gromadką dzieci. - Wiem, że wielu ludzi ma z tym problem. Dla mnie danie klapsa moim dzieciom jest czymś zupełnie normalnym. Nie chodzi oczywiście o mocne uderzenie, a jedynie lekkie klepnięcie – wyznała w rozmowie z radio.com Moi rodzice też dawali mi klapsy Kelly tłumaczy swoje zachowanie tak jak większość rodziców akceptujących bicie dzieci: - Moi rodzice dawali mi klapsy. Jestem z Południa, więc dostajemy klapsy. Myślę, że to w porządku - powiedziała. - Nie jestem ponad klapsami, do których ludzie mają złe podejście. I nie mam na myśli tego, że uderzam moje dzieci, mam tylko na myśli klapsy… Kelly zaznaczyła, że żadne z dzieci nigdy nie doznało uszczerbku na zdrowiu wskutek kary. Piosenkarka także zawsze ostrzega swoje dzieci, zanim taka kara zostanie wymierzona i daje szansę na poprawę zachowania. Zdradziła też, że z chwilami kryzysu radzi sobie.... alkoholem. - Wino jest niezbędne. Dzieci są naprawdę świetne, mówią śmieszne rzeczy, wiele mnie nauczyły. Wiem, że to brzmi głupio, ale dzieci uczą cię, jak być lepszym człowiekiem – powiedziała, przyznając, że codziennie pozwala sobie na lampkę lub dwie wina dla odprężenia. Co siądziecie o takich metodach wychowawczych? Napiszcie w komentarzach. Źródło: dailymail.co.uk Zobacz także: Dzieci nie wolno bić! Wywiad z Rzecznikiem Praw Dziecka "Dziecko swoje prawa ma" – film Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać!
Dajesz klapsy? Naprawdę nie masz się czym szczycić!
Jak długo jeszcze trzeba tłumaczyć, że bicie mniejszego i słabszego człowieka, który cię kocha i bezgranicznie tobie ufa, jest czymś złym?
Badania pokazują, że spada akceptacja dla bicia dzieci, jednak nadal gros rodziców uważa, że dzieci można bić i co więcej - trzeba. Nie brakuje zwolenników zarówno „niewinnych klapsów”, jak i „porządnego wychowawczego lania”. Jednocześnie mało kto widzi, by takie metody pomagały. O co w tym wszystkim chodzi? Nie zawsze większość ma rację Ostatnio opublikowałyśmy wyniki badań dotyczące stosowania kar cielesnych wobec dzieci. Umieściłyśmy także na naszej stronie sondę, by poznać wasze zdanie. Wyniki bardzo nas zaskoczyły. Aż 45 proc. z was uważa, że klaps nie jest przemocą wobec dziecka, a 14 proc. uważa, że czasem to jedyna metoda. Czy jeśli większość rodziców tak uważa, to mają rację? Czy naprawdę bez takiego stresu nie da się wychować dziecka? Nic bardziej mylnego! Oznacza to jednak, że rodziców nadal trzeba edukować i uświadamiać, że nie ma czegoś takiego jak „wychowawczy klaps.” Choć do tej pory żadne badania nie udowodniły dobroczynnego wpływu kar cielesnych i ich wychowawczej efektywności, rodzice nadal są święcie przekonani, że to najlepsza metoda. Niejednokrotnie słyszałam opinie, że bez bicia nie da się wychować dziecka, a bezstresowe wychowanie do niczego nie prowadzi. Tyle że stres, jaki funduje bijący rodzic, szkodzi dziecku i to akurat dowiedziono już niejednokrotnie. Dziecko karane w ten sposób jest bardziej nerwowe, samolubne, częściej się buntuje i się nie słucha. Co więcej, klapsy mogą prowadzić do zaburzeń psychicznych i niespołecznych zachowań. Dlaczego? Kara fizyczna nie wyjaśnia dziecku, co źle zrobiło i jak może poprawić swoje zachowanie. Za to uczy się, że agresja jest jedynym sposobem na rozwiązanie problemów. To nie działa! Niektórzy zwolennicy bicia mówią, że przecież dziecko jest grzeczniejsze, więc chyba działa. Tyle że ono unika kary i uczy się, jak nie dać się przyłapać, a nie tego, że coś robi źle. Co ciekawsze, wielu rodziców twierdzi, klapsy nie są zbyt skuteczną formą dyscypliny i właściwie nie korygują złego zachowania ich dzieci, a mimo to je stosują. W takim razie, dlaczego rodzice biją, skoro to nie działa? Z bezsilności! Sami eksperci zauważają, że często rodzice po prostu nie wiedzą, co jeszcze mogą zrobić. Bijesz, bo ciebie bito za karę i żyjesz? A może tak rozwiązujesz trudne sytuacje, bo nikt tobie nie pokazał, że można inaczej, a nie dlatego, że to dobra metoda? Nauka radzenia sobie z emocjami jest niezwykle ważna i trudna, dlatego każdemu maluchowi powinien pomagać jego rodzic. Ten sam rodzic, którego dziecko kocha tak bardzo, ten sam, któremu bezgranicznie ufa i ten sam, który jest dla niego całym światem. Dorosłego byś nie uderzył, to dlaczego bijesz dziecko? Ucz swoje dziecko na własnym przykładzie, jak sobie radzić. Zamiast klapsa daj swoją miłość, cierpliwość i wiedzę. Klapsy to nie metoda wychowawcza, to przemoc! Co więcej, od 2010 roku prawie zakazana! Nadal uważasz, że to dobra metoda? Napisz w komentarzu. Zobacz także: Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Awantura w sklepie - jak jej uniknąć na zakupach z dzieckiem Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
„Lanie dziecku nie zaszkodzi”?! Ludzie, opamiętajcie się!
„Klaps to przecież nic złego”, „czasem zdarza mi się wymierzyć taką karę”, czy „klaps to przemoc” – to wypowiedzi rodziców. Kto ma rację?
Klaps - metoda na wychowanie? Od 6 lat Rzecznik Praw Dziecka, Marek Michalak zleca wykonanie sondy wśród rodziców, odnośnie stosowania klapsów jako kary. W 2011 r. blisko 70% osób deklarowało, że nie widzi niczego złego w dawaniu klapsów i nie traktowało tego, jako przemoc fizyczną. Przez ostatnie 5 lat rośnie świadomość wśród społeczeństwa, że klaps nie jest dobrą metodą na wychowanie dziecka. Czego uczy dzieci bicie? - film Według badań przeprowadzonych w tym roku, 46% Polaków nadal deklaruje, że „lanie dziecku nie szkodzi”. Choć są to smutne informacje, to jednak pozostawiają nadzieję, że z roku na rok będą ulegać zmianie. Jakby nie było, zmniejszyła się liczba osób stosujących kary cielesne o 20%, co i tak jest już sporym sukcesem. Zmiany cieszą – Tegoroczne wyniki badań pozwalają dostrzec pozytywne zmiany postaw rodziców, którzy coraz częściej wyrażają sprzeciw w stosunku do przemocy w wychowaniu, choć i tak jest zbyt wielu tych, którzy akceptują kary cielesne wobec dziecka w pewnych okolicznościach. Zmiany cieszą, tym bardziej że współczesna nauka dostarcza licznych dowodów na szkodliwość bicia dzieci, nawet klapsów, które są formą uderzania dziecka. Badania wskazują wręcz na poważne neurofizjologiczne następstwa kar cielesnych, skutkujące w rozwijaniu się zaburzeń poznawczych u dzieci. Absolutnie, żadne badania nie potwierdzają skuteczności kar cielesnych – podkreśla Marek Michalak. Dlaczego nie wolno bić dzieci? Bardzo ważne jest, by jak najczęściej informować dorosłych, jak powinni radzić sobie z dziećmi, bez stosowania kar cielesnych. Jest wiele alternatywnych rozwiązań, które być może nie są znane wszystkim. Wzmacnianie poczucia, że warto z dziećmi rozmawiać, że warto rozwiązywać problemy wychowawcze w inny sposób, niż poprzez bicie, jest bezcenne. Szanujmy swoje dzieci, trzymajmy nerwy na wodzy i zastanówmy się, jak sami byśmy się czuli, gdyby ktoś nas chciał uderzyć. Przemoc rodzi przemoc, czy o to więc chodzi rodzicom, którzy klapsami chcą podporządkować sobie dzieci? A Wam zdarza się dać klapsa dziecku? Czytaj także: "Przemoc jest czymś bezwzględnie dobrym i godnym pochwały?"(???) źródło: gazetaolsztynska.pl
Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
Klapsy to przemoc - udowadnia to kolejne badanie naukowe. W sprawie przemocy wobec dzieci stanowisko zajęło też Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. Jeśli jeszcze się wahasz, czy klapsy to coś złego – przeczytaj!
Nie milknie oburzenie po publikacji prof. UKSW dr hab. Zbigniewa Stawrowskiego w dodatku do dziennika "Rzeczpospolita", w którym filozof polityki przekonuje, że klapsy nie tylko nie są równoznaczne z biciem, ale też nie są nawet szkodliwe: "przeciwnie – (klaps) jest czynem wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę". Kiedy osoba wykształcona, podpierająca swój autorytet tytułami naukowymi i zawodem wykładowcy akademickiego, pisze takie rzeczy w ogólnopolskim dzienniku, uważanym za poważne opiniotwórcze medium, trudno milczeć. Nic więc dziwnego, że głos zabrało także Polskie Towarzystwo Pedagogiczne. "Nie chcemy i nie możemy milczeć" – piszą pedagodzy w swoim oświadczeniu. - "Zabieramy głos, aby w przestrzeni publicznej nie pojawiały się zdania nieprawdziwe, bałamutne, wypaczające zasady wychowania i jawnie nawołujące do krzywdzenia dzieci. Mamy obowiązek zaprotestować przeciwko łamaniu podstawowych pedagogicznych i etycznych zasad wychowania dzieci oraz budowania ładu społecznego". W stanowisku PTP w sprawie przemocy wobec dzieci czytamy m.in. "Żadne badania nie dowodzą pozytywnego wpływu bicia na rozwój dzieci, a artykuł prof. Zbigniewa Stawrowskiego nawołuje do łamania prawa. (...) Wszelkie formy przemocy fizycznej i psychicznej wobec dzieci powodują szkody w rozwoju fizycznym, emocjonalnym i społecznym dziecka, zaburzają jego zdolności uczenia się, ograniczają pamięć i koncentracje, przyczyniają się do zwiększenia zachowań agresywnych, są antywychowawcze". "Z zażenowaniem odczytujemy nieprawdziwe, naiwne, powierzchowne, niegodne profesora uniwersyteckiego argumenty przedstawione przez Autora artykułu – piszą pedagodzy w swoim oświadczeniu. - "Pan Profesor nie zadał sobie trudu przeprowadzenia podstawowej kwerendy, która pokazałaby mu ogrom badań psychologicznych, pedagogicznych, prawnych, medycznych, historycznych prowadzonych przez międzynarodowe i polskie ośrodki naukowe zajmujące się związkami między przemocą, w tym także klapsami (ang. spank) a rozwojem mózgu dziecka, wpływem przemocy na funkcje poznawcze dziecka, na jego zachowanie, na biografie edukacyjne i życiowe dzieci oraz ich przyszłych dzieci. Żadne, powtarzamy żadne badania nie dowodzą pozytywnego wpływu przemocy, bicia, naruszania nietykalności cielesnej dzieci na ich rozwój". Zasmuca fakt, że publikacja "Rzeczpospolitej" podzieliła komentatorów na dwie grupy – z jednej strony mamy osoby oburzone argumentacją prof. Stawrowskiego, z drugiej... zwolenników dawania klapsów. A tych – jak się okazuje – nie brakuje nawet wśród naszych czytelniczek, czego dowodem była gorąca dyskusja pod artykułem na naszym profilu na Facebooku. To nadal dziwi, mimo że nie powinno, bo badania opinii publicznej nie pozostawiają złudzeń: w 2011 roku 85 proc. Polaków uważało, że klapsy są dopuszczalną metodą wychowawczą, a w tym roku 58 proc. rodziców uznało, że są sytuacje, w których należy dać dzieciom klapsa - mniej niż w 2011 roku, ale wciąż większość. Zwolennicy klapsów uważają, że współczesne metody wychowania są nieskuteczne i prawie zawsze wyciągają argument "bezstresowego wychowywania". Bezstresowe, czyli bez przemocy? Dziecko może robić, co chce, bez żadnych konsekwencji? Bić rówieśników, tyranizować dorosłych? Tak widzą to internauci, którzy zgadzają się z prof. Stawrowskim. Nie mają racji. Wychowanie bez klapsów nie oznacza braku granic. Klaps jest zawsze sygnałem, że przemoc fizyczna jest w porządku. Jeśli jesteś silniejszy, możesz uderzyć słabszego. To tego uczymy dzieci, bijąc je. Pokazujemy im też, że nie radzimy sobie jako rodzice. Uciekamy się do używania siły, bo nie potrafimy nic więcej. Nie znamy lepszych sposobów. Bicie dzieci jest złe. Zawsze. Istnieje wiele badań mówiących o długotrwałym wpływie bicia na psychikę dziecka. Dla tych z was, którzy uważają, że rację ma prof. Stawrowski, twierdzący, że klaps nie jest biciem, mamy wiadomość: to nieprawda. I mamy na to dowody. Naukowe. W tym roku opublikowano wyniki trwającego 50 lat (!) badania przeprowadzonego przez naukowców ze Stanów Zjednoczonych wśród ponad 160 tys. dzieci, które dostawały klapsy. Nie bito ich pasem ani innymi przedmiotami, nie były ofiarami żadnej innej formy przemocy fizycznej, dostawały wyłącznie klapsy. Zdaniem badaczy jest to obecnie najbardziej dokładna naukowa analiza konsekwencji dawania klapsów. Wnioski są jednoznaczne: im częściej dzieci dostają klapsy, tym bardziej są skłonne do przeciwstawiania się rodzicom i do aspołecznych zachowań, przejawów agresji, problemów z odróżnianiem dobra od zła, a w dorosłości częściej mają problemy ze zdrowiem psychicznym. Dorośli, którzy dostawali klapsy w dzieciństwie, częściej stosują taką formę kary w stosunku do własnych dzieci, co potwierdza tezę, że zachowania przemocowe są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Czy naprawdę potrzebujemy więcej dowodów na to, że klaps jest złą metodą wychowawczą? Że wyrządza dziecku krzywdę, którą będzie odczuwać przez całe życie i którą – za naszą sprawą – będą odczuwać inni ludzie wchodzący z kontakt z naszym dzieckiem? Jeśli to nie wystarczy, pozostaje prawo. Dając klapsy, łamiesz prawo. Tu nie ma miejsca na dyskusję. Zobacz też: Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa? Są na to sposoby! Bicie dzieci? Wiele z nas to przeżyło Porozumienie bez przemocy, czyli o wychowaniu bez awantur
Jak zdyscyplinować dziecko bez klapsa – są na to sposoby!
Nie zgadzamy się na bicie dzieci. Klaps to wyraz słabości rodzica, a dopiero w drugiej kolejności kara dla dziecka. Zobacz, jak można inaczej przywołać je do porządku.
Dzieci bywają nieznośne – takie ich prawo. Ale nawet gdy doprowadzą rodzica do białej gorączki, dawanie klapsów nie ma wiele sensu. Lekcja, którą zapamięta dziecko to „mama była tak wściekła, że mnie uderzyła”, zamiast „nie mogę się zachowywać niegrzecznie, bo spotka mnie kara”. Badania mówią wręcz, że bicie dziecka przynosi więcej szkody niż pożytku – wzmaga agresję, może prowadzić do zaburzeń psychicznych i niespołecznych zachowań. Nie wspominając o tym, że jest prawnie zabronione w naszym kraju. Karę można wymierzyć dziecku w inny sposób. Nie ma to nic wspólnego z bezstresowym wychowaniem ani przyzwalaniem na każde zachowanie dziecka. To sprawdzone rodzicielskie sposoby na przywrócenie spokoju. Sposób 1: zabierz dziecko na bok Gdy dziecko zaczyna zachowywać się w sposób, na który się nie godzisz, odetnij je od sytuacji. Jeżeli np. sypie dzieciom piaskiem w oczy, odciągnij je na bok i stanowczym, spokojnym tonem każ mu się uspokoić. Nerwy rodzica raczej dodatkowo nakręcą dziecko. Możecie posiedzieć razem, dopóki nie będzie gotowe wrócić do zabawy. Sposób 2: system ostrzeżeń i konsekwencji Ostrzeż dziecko, że spotka je kara, jeżeli nie zrobi tego, o co je prosisz. Musisz być bardzo konsekwentna. Zapowiedz dziecku, że np. jeżeli nie posprząta zabawek w pokoju, odwołasz planowaną wizytę u koleżanki. Daj dziecku konkretną ilość czasu na wykonanie zadania (np. 10 minut albo „zanim policzę do 10”), a jeżeli go nie wykona, dotrzymaj słowa i ukarz je w taki sposób, jak zapowiadałaś. Sposób 3: zabierz zabawkę, która wywołuje konflikt To dobry sposób na kłótnie rodzeństwa. Jeżeli bardzo kłócą się o konkretną rzecz lub używają jej w niebezpieczny sposób, po prostu im ją zabierz. Powiedz dokładnie, dlaczego i na ile czasu konfiskujesz zabawkę i dopilnuj, żeby dzieci wykorzystały go na omówienie, dlaczego spotkała je kara. Sposób 4: odejdź z pola bitwy Czasami my, rodzice potrafimy pogorszyć sytuację. Wiadomo, że niełatwo jest uspokoić histeryzujące dziecko, ale nasze nerwy tylko dolewają oliwy do ognia. Kiedy czujesz, że nad sobą nie panujesz - po prostu odejdź. Powiedz dziecku, że nie podoba ci się jego zachowanie i wyjdź do drugiego pokoju. To będzie dla niego jasny sygnał, że robi coś nie tak, a dla ciebie moment na zebranie myśli i uspokojenie się. Sposób 5: przegadaj z dzieckiem sytuację Oczywiście nie w momencie, gdy wrzeszczy i wali pięściami w podłogę. Odczekaj, aż się trochę uspokoi i wspólnie ustalcie przyczynę jego złości. Małe dzieci nie panują jeszcze nad swoimi emocjami, a takie rozmowy pomogą znaleźć akceptowalne ujście dla złości, agresji, pasji. Czytaj też: Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Awantura w sklepie - jak jej uniknąć na zakupach z dzieckiem
"Przemoc jest czymś bezwzględnie dobrym i godnym pochwały"(???)
Jak w popularnej gazecie może ukazać się artykuł promujący bicie dzieci jako "moralny obowiązek rodziców"???
"Klaps nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę." Tekst, który jutro ukaże się w dodatku "Rzeczpospolitej" jest po prostu szokujący!!! Autor tekstu prof. Zbigniew Stawrowski próbuje przekonać wszystkich rodziców, że bicie dzieci, jest wyrazem "najlepiej pojętej rodzicielskiej troski". Krytykuje on Kodeks rodzinny i opiekuńczy, który zakłada, że "Osobom wykonującym władzę rodzicielską oraz sprawującym opiekę zakazuje się kar cielesnych". Twierdzi on, że to rodzice, którzy przecież najlepiej znają swoje dzieci, powinni stosować kary według własnego uznania, a "jednorazowe lub kilkukrotne skarcenie dziecka tzw. klapsem, jakkolwiek jest przedmiotem licznych kontrowersji co do zasadności takich metod wychowawczych, nie jest równoznaczne z biciem". (!) Według prof. Stawrowskiego, Rzecznik Praw Dziecka, który staje w obronie dzieci i sprzeciwia się fizycznej przemocy "nie za bardzo rozumie sens i cel sprawowanej przez siebie funkcji". Ma on chronić dzieci przed ingerencją instytucji państwowych, a nie przed rodzicami, którzy dają klapsy swoim dzieciom przecież w "dobrych intencjach". "Odpowiedzialni i normalnie myślący rodzice dobrze wiedzą, że klaps nie jest żadnym biciem, nie jest nawet czymś szkodliwym, lecz – przeciwnie – jest czynem o wysokiej wartości wychowawczej i dlatego zasługuje wręcz na pochwałę." – przekonuje filozof polityki, Stawrowski. Co jeszcze możemy odnaleźć w tekście? 1. Żeby wychować dziecko, trzeba wprowadzić do jego świadomości proste reguły dotyczących tego, co jest dobre i słuszne, a można to zrobić poprzez stosowanie "subiektywnie dotkliwych dla dziecka fizycznych form przemocy". 2. Gdy nasze dziecko uderzy np. w piaskownicy łopatką w głowę inne dziecko "powinnością rodzica jest nie tylko odciągnięcie małego agresora, by nie ranił drugiego, ale również przekazanie mu, że robienie takich rzeczy jest bezwzględnie zakazane. Klaps – podkreślmy: jako środek wyjątkowy – używany w takich właśnie szczególnie drastycznych momentach, jawi się jako najlepsza forma reakcji rodzica na niedopuszczalny eksces swojego dziecka. Jest on dla dziecka prostym, jednoznacznym i następującym bezpośrednio po wykroczeniu sygnałem, że pewnych rzeczy w żadnym wypadku robić nie wolno". 3. Jeżeli ktoś nie uświadomi dziecku elementarnych zasad i nie nauczy go, że trzeba ponosić karę za własne czyny, wychowa potencjalnego przestępcę. 4. "Klaps jest usprawiedliwiony miłością rodzicielską i obowiązkiem rodziców, by wspierali swe dzieci w stopniowym dorastaniu, aż do momentu, gdy w sposób samodzielny i odpowiedzialny będą same potrafiły kierować swoją wolnością. Wsparcie to polega również na tym, by, kiedy jest to niezbędne, dawać swoim dzieciom jasny sygnał, że pewne zachowania są absolutnie niedopuszczalne". 5. Klaps może mieć różną formę i intensywność. Klaps w pupę nie będzie skuteczny wobec nastolatków. O tym jaki klaps wybrać, decydują rodzice. "Najbardziej stanowczą i drastyczną, ale w naszym kręgu kulturowym jednoznacznie zrozumiałą i w pewnych sytuacjach dopuszczalną formą wyrażenia jawnej i radykalnej dezaprobaty jest "klaps w twarz", czyli klasyczne uderzenie w policzek. Takie uderzenie nie jest żadnym pobiciem, nie ma bowiem bynajmniej na celu fizycznego zranienia kogoś – nie bez powodu policzkuje się otwartą ręką." Rodzice według prof. Stawrowskiego powinni mieć monopol na używanie usprawiedliwionej przemocy w oparciu o zasadę miłości. Dopóki nie ma oczywistych dowodów, że rodzice wymierzają kary cielesne bez kierowania się miłością i odpowiedzialnością, nikt nie powinien wtrącać się do ich metod wychowawczych. Tekst zatytułowany "Klaps to obowiązek rodziców", przeraził nas zupełnie. Jesteśmy głęboko oburzeni, że w gazecie o dużym nakładzie może ukazać się tekst, który pozwoli na przemoc domową. Który usprawiedliwia wymierzanie kar cielesnych dzieciom. Szkoda, że prof. Stawrowski nie określił jak ma wyglądać klaps według niego, jakiej mamy użyć siły przy jego wymierzaniu, by nadal było to w imię miłości rodzicielskiej, a nie zwykłego znęcania się nad dzieckiem. Czy pisząc ten tekst zastanawiał się, jaką może on wyrządzić szkodę społeczną, jak chętnie niektórzy rodzice skorzystają z jego porad? Kto będzie decydować, czy klaps był słuszny, czy też nie? No i czy powrót do kodeksu Hammurabiego "oko za oko, ząb za ząb", (mamy uderzyć dziecko za to, że w piaskownicy uderzyło inne dziecko), naprawdę jest dla autora tekstu metodą na wychowanie dziecka? Według nas, przemoc rodzi przemoc i tego się trzymajmy! Zobacz także: Przytulas czy klaps - c0 wychowa dziecko lepiej? źródło: rzeczpospolita plus-minus
"Jestem okropną mamą..." - smutny obraz rodziny
Kobiety walczą każdego dnia, by stać się jeszcze lepszymi matkami. Walczą by zmęczenie, stres, problemy, kłótnie z mężem, czy docinki sąsiadki, nie zmieniały ich w krzyczącego potwora bijącego dzieci.
Chcemy być może nie perfekcyjne, ale po prostu dobre dla swoich dzieci. Czasem jednak utrzymanie nerwów na wodzy, zwłaszcza gdy nad naszymi chmurami zbierają się burzowe chmury i wszyscy mają do nas o coś pretensje, jest naprawdę trudne. Często jest tak, że zdajemy sobie sprawę z naszych słabości i niedoskonałości, ale nie jest łatwo z nimi walczyć. Dla dobra dzieci jednak warto! Posłuchajcie, co napisała mama, która zdaje sobie sprawę, że swoim zachowaniem krzywdzi dzieci. "Przeprowadzaliśmy się z mężem do nowego mieszkania. Bałagan, chaos i dwójka dzieci do ogarnięcia w trudnym wieku 3 i 4 lata. Wszystko gdzieś poginęło, a mąż pilnie czegoś szukał. Próbowałam mu pomóc, ale dzieci akurat zaczęły się kłócić i bić o zabawki. No i niestety znowu na nie nakrzyczałam... Nie chciałam, ale moja głowa nieomal eksplodowała z nerwów i jeszcze dałam im klapsa. Chciałabym powiedzieć, że było to po raz pierwszy, kiedy straciłam nad sobą kontrolę, ale tak nie było... Jestem człowiekiem i popełniam błędy. Widzę życie przez negatywną soczewkę. Gdy w pracy czeka mnie trudniejszy okres, nie spędzam wystarczająco dużo czasu z dziećmi. One niestety często odczuwają wszelkie problemy w domu, czy w pracy, bo widzą znerwicowaną, zamyśloną mamę, która jest nieobecna myślami. To mnie boli, bo chciałabym dać dziecku wszystko co najlepsze, nie chcę być dla nich szorstka i opryskliwa. Obraz mojego życia jako kobiety, żony, pracownika, a jako matki, jest zamazany. Wiem jaki mam problem, a to już dużo, bo łatwiej nad nim pracować. Kiedy mam lepszy dzień, biorę głęboki wdech i staram się skupić na dzieciach. Obiecuję sobie, że zacznę się martwić problemami, gdy dzieci pójdą spać. Po złym dniu, zawsze idę do dzieci, tłumaczę im, że mama źle się zachowała, bo miała zły dzień i przepraszam je za to. Przepraszam, że nie zawsze jestem dobrą mamą i za to, jak je czasem traktuję. Uczę je, że nie jestem supermenką i uczę, że trzeba przepraszać, gdy robi się coś złego. Takie jest dorosłe życie." Taki list mogłoby napisać wiele kobiet, które nie radzą sobie ze stresem codziennego dnia i choć tego nie chcą i nie planują, czasem zdarza im się sprawić dzieciom przykrość. Czy Tobie zdarza się czasem krzyczeć na dzieci? Przepraszasz je za to? Bądź mamą nieidealną - rozmowa z psychologiem Pierwsze 3 lata są najważniejsze dla rozwoju dziecka źródło:scarrymommy
Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
Jeśli dziecko jest niegrzeczne, trzeba je ukarać i nauczyć dobrego zachowania – tak myśli wielu rodziców. Okazuje się, że klapsy wcale nie sprawią, że dziecko będzie grzeczniejsze.
Wielu rodziców wciąż wierzy, że klapsy są skuteczną metodą wychowawczą i uczą dziecko "dobrego zachowania". Wyniki najnowszych badań potwierdzają to, co wiemy od dawna – bicie dziecka nie sprawia, że będzie grzeczne! Grzeczne, czyli jakie? Grzeczne dziecko wykazuje zachowania prospołeczne, czyli takie, które przynoszą korzyści innym osobom. Wspólnie z rodzicami, badacze ustalili, że zachowania prospołeczne to: rozumienie uczuć innych i empatia, radość z rozmowy z rodzicem, pewność siebie, radość z zabawy i rozmowy z innymi dziećmi, odkrywanie zainteresowań, duma z własnych osiągnięć. Klaps nie wychowuje Rodzice, żeby zachęcić dzieci do takich zachowań, stosują dwie metody: klapsy (kary cielesne) i przytulanie (ciepło i wsparcie, rodzicielstwo bliskości). Z poprzednich badań wynikło, że stosowanie klapsów może wywołać u dzieci agresję i zachowania antyspołeczne, natomiast przytulanie i rodzicielskie ciepło pomagają w budowaniu zaufania i zmniejszają ryzyko problemów wychowawczych w przyszłości. Najnowsze badanie tylko to potwierdziło. Klapsy nie są dobrą metodą wychowawczą. Bite dziecko nie jest grzeczniejsze, wręcz przeciwnie – łatwiej się denerwuje, jest bardziej zazdrosne, samolubne i nieposłuszne, częściej się buntuje. Dlaczego klapsy nie działają? Kary fizyczne nie działają, bo dziecko nie dostaje informacji, co zrobiło źle i w jaki sposób może poprawić swoje zachowanie. Dziecko wie, że jest karane, jednak nie wie, za co. Uczy się, że agresja to jedyny sposób na rozwiązywanie konfliktów. Przytulanie dziecka, zamiast dawania klapsa, nie gwarantuje, że maluch już zawsze będzie grzeczny. Mimo to, to o wiele skuteczniejsza metoda wychowawcza. Choć dzieci potrafią wyprowadzić z równowagi, lepiej policzyć do 10 (a nawet do 100), zamknąć się w łazience i wypłakać, niż dać klapsa. Klapsy nie są metodą wychowawczą, to przemoc! Którą metodę stosujecie, klapsy czy przytulasy? Czytaj także: Jak mieć mądre i grzeczne dziecko? Jest na to sposób! źródło: essentialbaby.com.au
Dziecku trzeba dać klapsa! Nie zgadniesz, ilu Polaków tak uważa
"Są sytuacje, kiedy dziecku trzeba dać klapsa" – w 2011 roku z tym stwierdzeniem zgadzało się prawie 80 procent Polaków! Jak jest teraz?
Ewa Jarosz, doradczyni Rzecznika Praw Dziecka, przedstawiła szokujące dane. Według przeprowadzonych badań, aż 58 procent rodziców zgadza się ze stwierdzeniem, że "Są sytuacje, kiedy dziecku trzeba dać klapsa". W 2011 roku taki pogląd zadeklarowało prawie 80 procent Polaków. Cieszymy się, że ta liczba spada, ale wciąż jest za wysoka! Społeczeństwo akceptuje przemoc Na przemoc w rodzinie (tak, klapsy to przemoc!) wpływa wiele czynników, w tym temperament i charakter rodziców, ich doświadczenia z własnego dzieciństwa czy nieumiejętność radzenia sobie ze stresem. Niestety, brak reakcji ze strony społeczeństwa jest dodatkowym czynnikiem wspierającym przemoc. Choć pewnie słyszeliście to wielokrotnie, apelujemy po raz kolejny – nie bądźcie obojętni i reagujcie, jeśli widzicie dorosłych agresywnie zachowujących się w stosunku do dziecka. W tym wypadku, brak reakcji jest wspieraniem przemocy! Dzieci się nie bije! Rodzic nigdy, niezależnie od sytuacji, nie powinien uderzyć dziecka. Mówiła o tym wielokrotnie Dorota Zawadzka, mówili inni psychologowie i lekarze: dzieci bić nie wolno, koniec i kropka! Mamy tracą cierpliwość, mamy krzyczą, mamy płaczą, rzucają talerzami (albo chociaż maskotkami). To samo robią tatusiowie. Jednak rozlane mleko, bójka w przedszkolu czy bałagan to nie powody, aby uderzyć dziecko. Nie ma powodu, który byłby dobry! Zasmuca nas, że wciąż tak wielu rodzicom wydaje się, że klapsy są skuteczną metodą wychowawczą... Was to nie przeraża? Czytaj także: Pijący rodzice biją dzieci! Apel Rzecznika Praw Dziecka
Czego się bardziej bać - małych tyranów czy komentarzy pod tekstem?
Naprawdę nie trzeba wiele, aby orędownicy klapsów obudzili się z zimowego snu i zaczęli wychwalać zalety tej jedynej, ich zdaniem, skutecznej metody wychowania dzieci. Wystarczy jeden tekst.
Portal Onet.pl przedrukował wywiad z zagranicznej prasy. To rozmowa z austriacką psycholożką dziecięcą Martiną Leibovici-Mühlberger, którą niepokoi to, że coraz więcej dzieci cierpi na zaburzenia zachowania. Swoje obserwacje opisała w książce pod mocnym tytułem „Kiedy mali tyrani dorosną – dlaczego nie możemy liczyć na następne pokolenia”. W wywiadzie udzielonym niemieckiemu dziennikowi Süddeutche Zeitung opowiada, że rodzice zamiast wychowywać dzieci, skupiają się na zapewnieniu im wszystkiego, czego potrzebują, a nawet – o wiele więcej. Skutkiem tego modelu wychowania jest pokolenie nastawione na konsumpcję. Rozmowa ciekawa, ale nie wiemy, ile wspólnego ma z polską rzeczywistością, nie wiemy, na jakich dzieciach poczyniono obserwacje – niemieckich, austriackich (wszak psycholożka pochodzi z Wiednia), czy europejskich? Ale najbardziej niepokoi to, że pozostawiona bez komentarza polskiego eksperta, wywołała burzliwą dyskusję na temat bicia dzieci, choć kilka lat temu zostało ono w naszym kraju prawnie zakazane. Manipulowanie rodzicami – Osoby, które stosują przemoc, próbują pod podobnymi artykułami znaleźć dla niej uzasadnienie, krytykując jednocześnie rodziców, którzy szanują swoje dzieci – mówi dr Joanna Urbańska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. – Zauważyłam nawet, że ktoś przywołał chińskie przysłowie, które mówi, żeby dawać dziecku klapsy codziennie, bo na pewno coś zbroiło i samo będzie wiedziało za co. Te komentarze są naprawdę zatrważające. Bardzo nie podoba mi się tabloidowy sposób przedstawienia tematu, używanie określeń: „mali tyrani”, „pokręcone dzieci”. Wywiad brzmi jak popkulturowa manipulacja, jak próba przekonania nas, że małe dzieci są straszne, że „produkujemy pokręcone dzieci”. Ktoś, kto nie ma refleksji nad tym, co czyta może wyciągnąć błędne wnioski, pomyśli, no to dawać klapsy teraz, skoro produkujemy pokręcone dzieci i tak brzmią komentarze do tekstu – przestrzega Joanna Urbańska. Kogo to dotyczy? Z rozmowy wyłania się pesymistyczny i zatrważający obraz – dzieci są tyranami, a rodzice narcyzami, którzy zamiast wychowywać, kumplują się z dzieckiem. Czy tak rzeczywiście jest w polskich domach? Zdaniem Joanny Urbańskiej opis ten przypomina raczej amerykański trend w wychowaniu. Widzimy go np. w telewizyjnych show, w których rodzice i dzieci przedstawiani są jak kumple. Pozostaje zatem pytanie, jak należy rozumieć ten tekst? – Artykuł można traktować jedynie jako przestrogę, co może grozić polskim dzieciom, jeśli będą wychowywane w określony, opisany przez autorkę sposób (co nie znaczy, że właśnie w taki sposób wychowujemy dzieci w Polsce) – mówi Joanna Urbańska. – Po jego przeczytaniu przypomniały mi się filmiki z głupimi żartami wstawiane na YouTubie przez rodziców z Zachodu, które bardzo mnie denerwują. Rodzic zabiera dziecku wszystkie cukierki, żartuje, że je zjadł i nagrywa reakcje malucha. A dzieci płaczą, krzyczą, przeklinają rodziców. To dobrze odzwierciedla relacje, o których mówi autorka. To jest właśnie traktowanie po kumplowsku – wyjaśnia dr Urbańska. Sensacja zamiast wsparcia Któż z nas nie boi się, że źle wychowa dziecko, że w swej nieświadomości, w dobrej wierze popełni błąd, który przekreśli nadzieje jego pociechy na spokojne, szczęśliwe, dostatnie życie. Któż nie przestraszy się wizji dziecka tyrana i nie zacznie wyciągać z podobnych tekstów pochopnych wniosków. Łatwo grać na rodzicielskich lękach, trudniej pisać tak, aby dawać wsparcie. Bo czego, jak czego, ale właśnie mądrego wsparcia rodzice potrzebują najbardziej. Słynny amerykański talk-show pokazuje, jak rodzice oszukują swoje dzieci: View oEmbed on the source website Czytaj też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? Jakie są środki prawne, aby walczyć z przemocą w rodzinie? Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Dwa trudne momenty w pierwszym roku życia Wiadomo, co pomaga dziecku osiągnąć sukces w życiu
Złość jest naturalna, a eksperci twierdzą nawet, że potrzebna. Jeśli jednak wyrażamy ją poprzez krzyk, sprawy się komplikują. Krzyk rani dziecko. Jak przestać krzyczeć już teraz? Poznaj sprawdzone sposoby.
Jak wynika z badań zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka prawie 60 proc. Polaków akceptuje klapsy, a 1/3 "lanie". To zatrważające dane, ale nie ma w nich nic o tym, co jest jeszcze częstsze i bardziej rozpowszechnione: nie mówią o krzyku. Przeczytałam kiedyś zdanie, że krzyk jest nowym klapsem. Nie sposób się z tym nie zgodzić: o ile wiedza o tym, że dawanie klapsów jest nie tylko złe, ale i karalne, jest powszechna (choć niestety wiele osób z tym się nie zgadza), o tyle przekonanie, że krzyk na dziecko jest skuteczną metodą wychowawczą wciąż ma się dobrze. To nasz sposób na "przewinienia" dziecka. A także na nasz stres. Na nasze własne błędy. Na problemy z mężem, szefową, ekspedientką. Na niezapłacony rachunek za gaz i na wylaną na sukienkę kawę. Krzyczymy na dzieci i nawet jeśli mówimy sobie, że to ostatni raz, zdarza się to ponownie. Tymczasem krzyk – tak jak klapsy – może wyrządzić ogromną krzywdę naszym dzieciom. Jeśli więc czujesz, że ten temat dotyczy też ciebie, przeczytaj, jak przestać krzyczeć na dziecko. Przyjrzyj się sobie Zacznij od przyjrzenia się sytuacjom i myślom-zapalnikom, które wywołują w tobie gniew. Zastanów się, kiedy krzyczysz na dziecko i co powoduje ten wybuch złości. Czy jest to jakieś irytujące zachowanie dziecka, czy może krzyczysz, kiedy jesteś zmęczona, bo jesteś rozdrażniona i zwykle niepozorne sytuacje kończą się wtedy awanturą? A może nie radzisz sobie ze stresującymi sytuacjami w związku lub w pracy i dlatego masz teraz tak mało cierpliwości. Najważniejsze to znaleźć powody, dla których zaczynasz krzyczeć. Kiedy będziesz je znała, łatwiej będzie ci pracować nad swoim zachowaniem. Przypomnij sobie, jakie to uczucie Wzorce zachowań przejmujemy od najbliższych nam ludzi. Jest duża szansa, że jeśli krzyczysz na swoje dzieci, na ciebie też krzyczano w dzieciństwie. Jeśli więc nie chcesz, żeby twoje dziecko w przyszłości krzyczało na twoje wnuki, sama musisz poradzić sobie z tym problemem już teraz. Przypomnij sobie, jak się czułaś, kiedy twoja mama lub tata podnosili na ciebie głos. Czy się bałaś? Miałaś ochotę zapaść się pod ziemię? Stawałaś się maleńka i chciałaś zniknąć? A może czułaś się okropnie, że zawiodłaś ukochaną mamę/ukochanego tatę i myślałaś o sobie, że jesteś bardzo złym dzieckiem? Może czułaś bunt, bo uważałaś, że to niesprawiedliwe? Nie funduj swojemu dziecku tych uczuć, ciebie już zraniono, teraz ocal swoje dziecko. Wyjdź! Jeśli czujesz, że wzrasta w tobie rozdrażnienie i że zaraz wybuchniesz, odejdź na chwilę. Pójdź do innego pokoju, wyjdź na spacer, jeśli masz z kim zostawić dziecko. Jeśli będziesz pozostawać w tym samym pokoju z dzieckiem, które właśnie testuje twoją cierpliwość, wybuch nastąpi. A jeśli już nakrzyczałaś – też wyjdź z pokoju. Pomoże ci to nie krzyczeć dalej i nie nakręcać się w swojej złości. Oczywiście upewnij się najpierw, że dziecku nie grozi niebezpieczeństwo: małego dziecka nie zostawisz bez opieki, starsze już tak, ale tylko jeśli powodem twojej złości nie było np. to, że chce siedzieć na parapecie przy otwartym oknie... Skup się na problemie Jeśli zachowanie twojego dziecka wzbudza twój gniew, spróbuj skupić się na rozwiązaniu sytuacji, zamiast koncentrować się na emocjach, które w tobie wywołuje. Jeśli np. twoje dziecko zbiło w sklepie słoik, mimo twoich wcześniejszych próśb, żeby nie dotykało rzeczy na półce, zamiast się złościć i myśleć o tym, że teraz musisz za to zapłacić i posprzątać, skup się na tym, że jest to sytuacja, którą można rozwiązać. Powiedz dziecku spokojnie, że następnym razem nie będzie mogło zbliżać się do półek ze słoikami (lub cokolwiek innego, co może być logiczną konsekwencją tej sytuacji). Jeśli będziesz opanowana, pokażesz dziecku, że w trudnych momentach można zachować spokój i kontrolę. To cenniejszy dar od krzyku. Poproś partnera o pomoc Od tego się macie, prawda? Żeby się wspierać i być dla siebie oparciem. Dlatego poproś swojego ukochanego, żeby powstrzymał cię, kiedy zaczynasz krzyczeć. Umówcie się na jakiś znak lub słowo, które będą sygnałem dla ciebie, że zaraz się zagalopujesz. Poproś go, żeby przejmował kontrolę nad sytuacją i dziećmi, a ty oddal się na chwilę, dopóki się nie uspokoisz. Druga osoba ma często kojącą i uspokajającą moc. Idź do psychologa Jeśli często krzyczysz, przeczytaj "Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko. Poradnik dla rodziców" (wyd. MIND), a jeśli czujesz, że kompletnie sobie nie radzisz z rozładowaniem złości, pomyśl o poszukaniu pomocy u psychologa. Rozważ terapię. To inwestycja w twoją przyszłość i przyszłość twoich dzieci. Nie ma nic cenniejszego. Nie bój się powiedzieć głośno, że nie radzisz sobie. I pamiętaj – nie jesteś z tym sama. Ważne, żebyś zaczęła pracować nad krzykiem już dziś, ale nie spodziewaj się, że od razu przestaniesz. Gratuluj sobie każdego dnia, kiedy nie podniosłaś głosu. Dasz radę! Zobacz też: A ono płacze i płacze. Co robić? Jak nie zwariować? Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Dlaczego nie wolno bić dzieci?
Dajesz dziecku KLAPSY? Czy wiesz, jakie będzie to miało konsekwencje?
Przez 50 lat eksperci z Uniwersytetów Teksas, Austin i Michigan, przebadali 160 tys. dzieci. Ich opinie dają dziś konkretną odpowiedź, czy powinno się właśnie w ten sposób karać maluchy.
Dziecko potrafi wzbudzić w rodzicu skrajne emocje. Niestety, niektórym rodzicom zdarza się w chwili słabości "przywołać" dziecko do porządku przy pomocy siły fizycznej. Jakie to ma konsekwencje dla malucha? "Dziecko, które dostaje klapsy, często ma różnego rodzaju problemy psychiczne" Według najnowszych opublikowanych badań, uczeni z 3 uniwersytetów amerykańskich po latach wspólnych badań przyznali, że bite dziecko wykazuje znacznie większe ryzyko rozwijania w sobie agresji, zachowań antyspołecznych, oraz problemów ze zdrowiem psychicznym. Zaliczyli oni "klapsy" oficjalnie jako formę przemocy, a nie jak do tej pory legalne dyscyplinowanie dziecka. Od 2006 r. taką teorię przyjęły 192 kraje, ale nie USA. Do dziś niektórzy psychologowie kliniczni uważają, że uspakajanie dziecka w momencie gdy jest niegrzeczne za pomocą bicia, nie jest niczym złym. Profesor Elizabeth Gershoff, z Uniwersytetu w Teksasie przyznała, że: – Nikt nie myślał w sposób długofalowy o skutkach bicia dzieci. Okazuje się, że efekt dawania klapsów jest zupełnie przeciwstawny do tego, co tak naprawdę rodzice chcieli osiągnąć. "Doświadczanie przemocy w dzieciństwie, znacząco wpływa na mózg" Stres i przemoc , która towarzyszyła dziecku, ma ogromny wpływ na jego dojrzałe życie. Osoba taka, zdecydowanie częściej stosuje przemoc wobec swoich dzieci i bliskich osób. Postawa wobec kar cielesnych jest więc przekazywana z pokolenia na pokolenie. Naukowcy przekonują rodziców, że jeżeli chcą zamknąć błędne koło, w które wpadają ludzie doświadczani przemocą, powinni nie stosować takich sankcji wobec własnych dzieci. Nie jest to tożsame z wychowaniem bezstresowym, jedynie ma na celu edukowanie ludzi, że przemoc rodzi przemoc i zapisuje się w naszej pamięci na zawsze. W ten sposób nie zdobędziemy autorytetu u dzieci, a jedynie wzbudzimy w dzieciach niechęć do nas samych. Przeczytaj także: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy? Jak wychować dziecko bez klapsów?
Przestańmy bić dzieci! Nowa kampania Rzecznika Praw Dziecka
Każdy klaps to przemoc wobec dziecka. Choć świadomość tego wśród polskich rodziców rośnie, wciąż wiele z nich bije swoje dzieci. Co tak naprawdę oznacza dawanie dzieciom klapsów?
– Bicie dzieci to wyraz frustracji i braku cierpliwości – przekonuje Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka. – To niedobra metoda wychowawcza – dodaje. Z badań przeprowadzonych na jego zlecenie wynika, że wciąż ponad połowa Polaków (58 proc.) uważa, że uderzenie dziecka nie jest niczym złym, a co czwarty (26 proc.) akceptuje bicie dzieci jako metodę wychowawczą. Zobacz też: Jesteś dzieckiem - jesteś człowiekiem. Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka Po co kolejna kampania? Rzecznik Praw Dziecka od lat nagłaśnia problem przemocy wobec dzieci. Wcześniejsze kampanie to m.in. „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy” oraz „Reaguj, masz prawo!”. Choć w ciągu kadencji Marka Michalaka jako Rzecznika Praw Dziecka (od 2008 roku) akceptacja dla wychowania przez klapsy i lanie spadła o 20 proc., to problem nadal istnieje. Aby po raz kolejny nagłośnić problem, ruszyła kolejna kampania społeczna pod hasłem „Bicie, czas z tym skończyć”. Towarzyszy jej spot, który ponownie wyreżyserował dla RPD Jan Komasa. Zobacz spot kampanii: View oEmbed on the source website Bicie dzieci jest bezprawne Okazuje się, że jedynie co trzeci Polak wie o zakazie bicia dzieci, zapisanym w polskim prawie od 2010 roku. Do bicia dziecka pasem lub innym przedmiotem przyznało się 7 proc. rodziców – wynika z tegorocznego raportu RPD. Blisko połowa badanych stosuje klapsy wobec chłopców, a niemal jedna czwarta wobec chłopców i dziewczynek. Najmniej rodziców policzkuje swoje dzieci, natomiast 67 proc. rodziców – krzyczy na dziecko. – W Polsce nadal potrzebna jest edukacja społeczna o przemocy w wychowaniu i o prawach dziecka – komentuje prof. Ewa Jarosz, pedagog z Uniwersytetu Śląskiego i Społeczna Doradczyni Rzecznika Praw Dziecka. Zobacz też: Klapsy są w Polsce prawnie zabronione! Co Polacy sądzą o laniu i klapsach? Z badania RPD wynika m.in., że: Osoby starsze częściej akceptują klapsy Ludzie z wyższym wykształceniem częściej nie akceptują klapsów Im gorsza ocena własnej sytuacji materialnej, tym częstsza aprobata dla klapsów Posiadanie dzieci oraz ich większa liczba w rodzinie zwiększają aprobatę klapsów Im częściej badani osobiście doświadczali klapsów, tym częściej je akceptują Wiedza o tym, że bicie dziecka jest niezgodne z prawem nie zmniejsza aprobaty dla klapsów, co oznacza też, że klapsy nie są postrzegane jako bicie dziecka. Postawy wobec tzw. lania: Kobiety częściej są mu przeciwne Częściej przeciwne laniu są osoby lepiej wykształcone Częściej akceptują lanie osoby oceniające swoją sytuację materialną jako złą oraz osoby starsze Im częściej badani sami doświadczali tzw. lania, tym częściej aprobują je wobec dziecka Wszystkie informacje o najnowszej kampanii RPD oraz wyniki badań „Przemoc w wychowaniu w opinii społecznej oraz relacji rodziców” dostępne są na stronie internetowej www.niedlabicia.pl
Zobacz, jak Jerzy Radziwiłowicz w roli uśmiechniętego diabła tłumaczy z zadowoleniem i satysfakcją, czego uczy bicie dzieci.
Bicie dzieci uczy je... Oto negatywne konsekwencje bicia dzieci, o których informuje dzieci filmowy diabeł: dzieci uczą się, że problemy najlepiej rozwiązywać przemocą, bliskich osób też należy się obawiać, ludzi nie warto szanować, na innych należy wpływać bólem i strachem. "Lekcja zła" Rzecznika Praw Dziecka Kampania społeczna Rzecznika Praw Dziecka ma po raz kolejny przekazać, że przemoc fizyczna nie jest właściwą metodą wychowawczą i uświadomić, że "klapsy" są również formą przemocy wobec dziecka. Malina Wieczorek, dyrektor agencji TELESCOPE (odpowiedzialnej za strategię i kreację kampanii) wyjaśnia „Chcemy po raz kolejny przywołać ten temat w mediach, obniżyć poziom aprobaty społecznej dla stosowania kar fizycznych jako środka wychowawczego, przekonać, że nawet łagodna formy przemocy fizycznej tzw. "klaps" też jest przemocą wobec dziecka i nigdy nie powinien być stosowany jako środek wychowawczy.” Klaps to nie bicie - statystyki Czy wiesz, że umiarkowaną i zdecydowaną aprobatę dla "klapsów" deklaruje 60 proc. badanych osób, a aż 29 proc. uważa, że bicie jest w pewnych sytuacjach najskuteczniejszą metoda wychowawczą (według badań TNS OBOP 2013)?! Ciekawostka: W Szwecji już od 1979 roku obowiązuje ustawowy zakaz bicia dzieci, obejmujący także "klapsy". Pamiętaj: Klaps to nie metoda wychowawcza, a jedynie wyraz bezradności rodziców! Dorośli biją, bo nie potrafią poradzić sobie z własnym gniewem, frustracją. Klaps wydaje się dla wielu rodziców skuteczną metodą wychowawczą, ponieważ dziecko staje się wtedy posuszne. Trzeba pamiętać jednak o tym, że robi to nie dlatego, że nauczyliśmy je odróżnić dobro od zła czy dlatego, że zrozumiało zasady, jakie próbujemy mu wpoić, a jedynie ze strachu i próby uniknięcia kary. W konsekwencji, gdy nie będziemy na nie patrzeć, może próbować łamać zasady, licząc, że go nie przyłapiemy. Spot został wyreżyserował Jan Komasa, autorem zdjęć do printów jest Radek Polak, a główną rolę zagrał w nim Jerzy Radziwiłowicz. Zobacz też: Od ciebie zależy, czy Adaś dostanie lanie! - film
Dziecko po szwedzku: jak to jest być rodzicem w Szwecji?
Wysokie zasiłki rodzinne i tanie przedszkola, w których każde dziecko ma zagwarantowane miejsce, to jeszcze nie wszystko.
Szwecja to kraj, w którym na każdym kroku widać, że rodzice i dzieci są tutaj naprawdę ważni. Wysokie zasiłki, gwarantowane miejsca w przedszkolu, możliwość pracy na niepełny etat, długi urlop rodzicielski - przeczytaj, dlaczego fajnie jest być rodzicem w Szwecji. Prawdziwy urlop rodzicielski w Szwecji Po urodzeniu się dziecka, młodzi rodzice mają prawo aż do 16 miesięcy płatnego urlopu rodzicielskiego (w większości płatnego w wymiarze 80% pensji), który mogą dzielić między siebie albo wykorzystywać w kilku okresach – dopóki dziecko nie skończy 8 lat. Bardzo duży nacisk położony jest na to, aby dużą część urlopu wykorzystywali ojcowie, dzięki czemu młode mamy mogą po porodzie łatwiej wracać na rynek pracy. Ze statystyk wynika, że ośmiu na dziesięciu szwedzkich ojców korzysta z dwumiesięcznego urlopu ojcowskiego (w porównaniu z nimi polscy ojcowie wypadają bardzo blado: według danych ZUS-u w 2012 roku z dwutygodniowego urlopu ojcowskiego skorzystało zaledwie 28,6 tys. ojców na ok. 400 tys. nowo narodzonych dzieci). Przedszkole dla każdego dziecka w Szwecji W Szwecji nie ma zbyt wielu niań, babcie też są tu raczej babciami, a nie całodniowymi opiekunkami dla wnuków. Maluchy albo pozostają z rodzicami w domu, albo chodzą do przedszkola (do żłobko-przedszkoli przyjmowane są dzieci od pierwszych urodzin). Nie spędzają jednak w przedszkolu całych dni – każda pracująca szwedzka mama może pracować na niepełny etat, dopóki jej dziecko nie skończy 12 lat. To rozwiązanie także pomaga Szwedkom połączyć macierzyństwo z rozwojem zawodowym. Zakaz klapsów w Szwecji Zakaz bicia dzieci jest w Szwecji jest uważnie przestrzegany, a wypadki przemocy wobec dzieci są surowo karane i nagłaśniane. Dzięki temu temu w ciągu ostatnich 30 lat znacznie wzrosła świadomość społeczna: w Szwecji już nikt nie bagatelizuje „zwykłych” klapsów i nie mówi, że dzięki karzącej ręce ojca wyrósł na porządnego człowieka. Efekty szeroko zakrojonej akcji przeciw biciu dzieci są łatwe do zmierzenia – według cytowanych przez „Politykę” ankiet, aż 86 % 10–12-latków stwierdziło w ankiecie, że nigdy nie doznało jakiejkolwiek formy kary cielesnej ze strony rodziców. Szwedzkie książki dla dzieci No i na koniec jeszcze bagatelka, ale znacząca – w Szwecji nikt nie oszczędza na książkach dla dzieci i nikt nie traktuje literatury dziecięcej z przymrużeniem oka. Wprost przeciwnie - największe szwedzkie dzienniki recenzują WSZYSTKIE nowości książkowe dla najmłodszych (polscy wydawcy mogą o tym tylko pomarzyć!). Dzięki temu kultura dziecięca rozwija się bardzo dynamicznie - czego dowód mamy i w naszym kraju. Dzięki takim wydawnictwom jak Zakamarki, Media Rodzina czy Dwie Siostry mnóstwo szwedzkich książek dla dzieci jest tłumaczone na polski i dostępne i dla naszych małych czytelników. Warto im je podsuwać: szwedzka literatura dla dzieci uchodzi za jedną z najlepszych na świecie i to nie tylko ze względu na genialne utwory Astrid Lindgren, lecz także np. na książki Piji Lindenbaum (twórczyni znanych u nas książek o Nusi i o Igorze), Svena Nordqvista (np. "Pettson i Findus" ), Moni Nilsson-Brännström (seria dla starszych dzieci o Tsatsikim) czy Martina Widmarka (bardzo popularna też i w Polsce seria „Biuro detektywistyczne Lassego i Mai”). Zobacz też: Jak poznać miejsca przyjazne rodzicom z dziećmi? Legoland - czyli wakacje w Danii, nie tylko dla fanów LEGO! Porozumienie bez przemocy - te książki musisz znać!
Każdy rodzic ma czasem tak dość zachowania dziecka, że mógłby wymierzyć klapsa. Jednak nie wszyscy to robią. To znak, że można postąpić inaczej. Bo klaps, nawet najlżejszy, to nic innego jak porażka.
Na wielu forach internetowych rodzice żywo dyskutują o biciu dzieci: wyrażają sprzeciw, będąc jednocześnie zwolennikami klapsów, i z całym przekonaniem deklarują, że oni swoich dzieci nie biją, bo czyż przypadkowy klaps to bicie? Dlaczego mimo apeli psychologów, kampanii społecznych, czego uczy bicie dzieci, które przypominają, że klapsy są niedobrą i nieskuteczną metodą wychowawczą, nadal je wymierzamy? Dlaczego tak trudno nam uznać, że nawet przypadkowy klaps na długo pozostaje w pamięci dziecka? Dlaczego tak łatwo wykorzystujemy swoją przewagę fizyczną i upokarzamy dziecko? Czyżby dla jego dobra? Bo taka często pojawia się odpowiedź. Niektórzy dorzucają jeszcze, że lanie, które sami dostali od rodziców, im nie zaszkodziło i wyrośli na porządnych ludzi. Trudno to zrozumieć. Bez klapsów można być szczęśliwszym rodzicem i mieć szczęśliwe dziecko. Klaps to też bicie Kiedy z prasy dowiadujesz się o kolejnym pobitym czy wręcz zakatowanym dziecku, zastanawiasz się, jakim trzeba być potworem, żeby zrobić coś takiego. Ale problem zaczyna się, kiedy próbuje się zdefiniować pojęcie bicia. Wielu dorosłym bicie kojarzy się z przemocą, z bestialskim zadawaniem bólu, z patologicznymi zachowaniami, a nie ze swojskim, niewinnym klapsem wymierzanym w słusznych intencjach (statystyki pokazują, że aż 80 procent rodziców nie uważa klapsów za bicie). Jak by tego nie nazywać – klaps jest formą przemocy wobec dziecka, rodzic wykorzystuje przewagę fizyczną, by je ukarać. I na tym się nie kończy. A trzeba pamiętać jeszcze o upokorzeniu, jakie klaps ze sobą niesie, o wpływie na późniejsze relacje z ludźmi (dzieci bite biją rówieśników, a kiedy dorosną, nie potrafią negocjować i rozwiązują konflikty z pozycji siły). Niewinne oblicza przemocy wobec dzieci Przemoc wobec dziecka może mieć różne oblicza. To nie tylko bicie. Słowa też mogą ranić. Nierzadko dziecko, i to czasem całkiem malutkie, słyszy, że jest niedobre, głupie, nieposłuszne, a jak się nie poprawi, to mamusia je odda i weźmie sobie nowe, grzeczne. Niby nic, potok słów zdenerwowanej mamy, która być może nie przywiązuje do nich wielkiej wagi. Ale dziecko, które często słyszy podobne opinie, nabiera przekonania, że jest do niczego, a jako dorosły latami będzie leczyć się z poczucia niskiej samooceny, skłonności do depresji czy niekontrolowanej agresji. Czy wiesz zatem: Jak karać dziecko? Klaps - szybka droga donikąd Kary cielesne nie przynoszą żadnych korzyści wychowawczych. Pociągnięcie za ucho, popychanie, potrząsanie dzieckiem czy klapsy nie tylko nie pomagają w opanowaniu niewłaściwych zachowań, ale prowadzą do pogłębienia się problemu. Klaps to porażka bezradnego rodzica, któremu zabrakło innych metod wychowawczych. Dziecko, które zostało potraktowane w taki sposób, pamięta tylko ból i upokorzenie, nie myśli o swoim występku. Jego gniew i żal przesłonią poczucie skruchy, którego w przeciwnym razie być może by doznało. Jest mało prawdopodobne, że w ten sposób wpoisz mu autentyczne posłuszeństwo – będzie może tylko potulniejsze ze strachu przed fizyczną siłą. Klaps jest zawsze biciem słabszego. Wszyscy zgadzają się z tym, że nie należy tego robić, tego też uczysz swoje dzieci. Żywo reagujesz, gdy jakieś dziecko potrąci twoje czy rzuci mu piaskiem w oczy. A gdzie giną te refleksje o zadawaniu bólu słabszym, gdy ręka rodzica wymierza klapsa albo szarpie malucha? Poznaj 6 metod wychowawczych, które nie działają Opanuj emocje, nie szukaj winy w dziecku Idealni rodzice występują tylko w łzawych serialach. Dzieci są sensem życia dla wielu z nas, ale czasem swoim zachowaniem byłyby w stanie wyprowadzić z równowagi nawet świętego. I nic w tym dziwnego. Nie to jest złe, że czasem się denerwujemy, ważne jest, żeby umieć sobie z tym poradzić i nie karać dziecka za własną złość i bezsilność. Niełatwo w takiej trudnej chwili, pod wpływem stresu analizować swoje zachowanie, ale warto wiedzieć, że problem nie leży po stronie dziecka. To my mamy problem z opanowaniem emocji i to my musimy sobie z tym poradzić, a nie szukać winy w dziecku („to przez niego, bo mnie nie słucha”, „doprowadził mnie do takiego stanu”, „to bardzo trudne dziecko”). Jeśli nie masz dobrych wzorów wychowawczych, musisz je wypracować na własną rękę. A sposobów może być wiele. Możesz rozmawiać z innymi rodzicami, czytać poradniki o wychowaniu dzieci, a nawet szukać pomocy u psychologa. Jeśli wybuchy złości zdarzają się często, jeśli tracisz w takich chwilach panowanie nad sobą albo, co gorsza, zdarza ci się w niekontrolowany sposób uderzyć lub szarpnąć dziecko – porozmawiaj o tym z lekarzem dziecka lub własnym albo z psychologiem czy psychoterapeutą. Oczami dziecka O co poprosiłoby cię twoje dziecko: Nie podnoś na mnie ręki, nawet jeśli miałby to być „zwykły” klaps. Nie szarp, nie popychaj i nie tarmoś. Upokarzasz mnie, ale możesz mi też wyrządzić krzywdę. Nie ośmieszaj i nie rań słowami, to przynosi tylko żal i wstyd. Uświadamiasz mi swoją władzę i moją bezsilność, a ja czuję bezradność i nie wiem, jak się mogę poprawić. Nie krzycz i nie strasz. Nie opowiadaj, że jak będę niegrzeczne, to mnie oddasz. To mnie przeraża. Nie wzbudzaj poczucia winy, mówiąc: „Widzisz, co zrobiłeś? Przez ciebie mamusia jest smutna i boli ją serce”. [CMS_PAGE_BREAK] Co robić, by nie reagować zbyt emocjonalnie? Nawet zrównoważeni rodzice czasem podlegają działaniu tak silnego stresu, że ku własnemu zdumieniu zaczynają krzyczeć na dzieci, szarpać je, popychać lub straszyć karami, których wprowadzenie w czyn nawet by się im nie śniło. 1. Jeśli czujesz, że to nadchodzi, odsuń się od dziecka lub wyjdź z pokoju, zanim zrobisz coś, czego potem będziesz żałować. Policz do dziesięciu (albo do stu, jeśli trzeba), głęboko oddychaj. Wypróbuj ćwiczenie oddechowe dla dzieci – idealny sposób na stres. 2. Staraj się pomyśleć o czymś przyjemnym, przypomnij sobie np. jakieś miłe zdarzenie z dzieckiem (to pozwoli ci szybko zmienić do niego nastawienie). 3. Wyżyj się na czymś. Jeśli jesteś tak zła, że masz ochotę walić pięściami, natychmiast odejdź od dziecka i poszukaj sobie innego celu; uderz w poduszkę (w drugim pokoju, żeby nie przestraszyć dziecka), pobiegaj w kółko, podskakuj. Wytłumacz dziecku: „Denerwuje mnie to, co robisz. Myślę, że jak się przejdę ze dwa razy po pokoju, złość mi przejdzie”. Nie wyładowuj złości w sposób, którego nie chciałabyś później widzieć u dziecka (trzaskając drzwiami, rzucając talerzami). Zobacz też: Gdy puszczają nerwy. Jak okiełznać emocje? 4. Uważaj na to, co mówisz. Spróbuj poćwiczyć wyrażanie uczuć w sposób racjonalny, przy użyciu słów, które pokażą dziecku, jak się czujesz, ale nie będą dla niego bolesne. Zamiast mówić: „Jesteś taki niedobry! Nigdy mnie nie słuchasz!”, powiedz raczej: „Kiedy mnie nie słuchasz, bardzo się gniewam i mam ochotę krzyczeć”. Unikaj słów „nigdy” i „zawsze”. 5. Przelej to na papier. Kiedy jesteś na krawędzi wytrzymałości, spróbuj opisać swoje emocje. Pisz prosto z mostu, nie ubieraj myśli w wykwintne słowa. Będziesz zdziwiona terapeutyczną mocą kartki i długopisu. 6. Wypłacz się i wyżal. Jeśli jesteś aż tak zła na dziecko, że nic nie jest w stanie ci już pomóc, zadzwoń do koleżanki lub do kogoś z rodziny, kto umie słuchać, i wypłacz swoje żale i złość. Zrób to, gdy dziecko śpi lub jest z kimś na spacerze. 7. Przyjrzyj się sobie. Jeśli wiesz, co wytrąca cię z równowagi, łatwiej możesz się kontrolować. Gdy zbyt często wpadasz w złość, spróbuj wynotować sytuacje, w których tak się dzieje. Może uda ci się wyciągnąć twórcze wnioski. 8. Nie daj się zaskoczyć. Wybuchy złości częściej trafiają się w trudne dni: gdy dziecko jest marudne, kapryśne, gdy masz problemy w pracy, pokłóciłaś się z mężem i zepsuła ci się pralka. W takich chwilach nie dolewaj oliwy do ognia (np. nie zabieraj malucha do sklepu po nowe buty). Co mają na sumieniu inni rodzice? Teoria sobie, życie sobie. Ile mamy na sumieniu, świadczą wypowiedzi rodziców. Nie jestem zwolenniczką bicia dzieci, ale czasem tylko klaps jest w stanie doprowadzić do porządku mojego syna. Klaps to jednak nie to samo, co regularne bicie. Mama dwuletniego Krzysia Bardzo trudno wyprowadzić mnie z równowagi, ale czasem udaje się to mojej córeczce. Kiedy po raz setny tłumaczę, że nie wolno rysować po ścianie, a potem wchodzę do pokoju i widzę nowo odnowioną ścianę znowu całą pobazgraną, ogarnia mnie taka wściekłość, że przestaję panować nad sobą i czasem boję się, że mogę zrobić jej krzywdę. Mama trzyletniej Julki Oczywiście, że nie wolno bić dzieci. Takimi patologicznymi rodzicami, którzy katują swoje dzieci, powinna się zająć policja. Jednak zwykły klaps czy trzepnięcie po łapach, to przecież nie patologia, tylko czasem jedyna metoda wychowawcza. Tata sześcioletniej Marceliny Ja nie biję swoich dzieci, nie dostają nawet klapsów. Zdarza mi się jednak, w złości, na nie krzyczeć, szarpnąć je, albo powiedzieć, że jak się nie uspokoją, to przyjdzie po nie Baba-Jaga. Tata czteroletnich bliźniaczek Są takie sytuacje, kiedy na mojego syna działa tylko klaps. Inaczej się nie uspokoi. Mówię mu, że nie wolno wkładać palców do kontaktu, ale on nic sobie z tego nie robi, dopóki nie dostanie klapsa. Czasem to jedyny sposób. Mama dwuletniego Łukasza Kiedy Ania jest niegrzeczna, mój mąż bierze ją na rozmowę. Łapie ją za ramię tak mocno, że mała krzywi się z bólu. Kiedy próbuję protestować, mówi, że przecież jej nie bije, tylko chce z nią porozmawiać. Mama trzyletniej Ani Zobacz też: Gdy dziecko płacze – jak uspokoić nerwy Konsultacja merytoryczna dr Julita Wojciechowska Psycholożka, pracuje na Wydziale Psychologii i Kognitywistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Choć kochasz swoje dziecko nad życie, pewnie jak każdy rodzic masz czasem ochotę dać mu porządnego klapsa. Nie rób tego!
Malowidło ścienne wykonane przecierem jagodowym. Najlepszy obrus babci zmieniony w łowicką wycinankę. Efektowny występ w supermarkecie (z pluciem, tupaniem i wrzaskiem)... Dziesiąte z rzędu "Nie!". Awantura o skarpetki w paski... Dzieci robią mnóstwo rzeczy, które wyprowadzają nas z równowagi, ale to nie znaczy, że mamy prawo przemawiać im do rozsądku za pomocą klapsów. Polecamy: 8 sposobów na atak histerii u dziecka Klapsy - gorący temat Sprawa klapsów budzi mnóstwo kontrowersji. Nudzisz się u cioci na imieninach i masz ochotę rozruszać towarzystwo, wkładając kij w mrowisko? Rzuć hasło „klaps”, a goście natychmiast skoczą sobie do oczu. Niektórzy będą mówić, że nie wolno, inni – że bez tego nie da się wychować dziecka. Co gorsza, także bicie – ręką, smyczą i czym popadnie – ma swoich zwolenników, bo przecież „ojciec lał mnie pasem i wyrosłem na porządnego człowieka”. Gorące dyskusje toczą się na forach internetowych i w mediach. Głos zabierają nawet politycy. Po serii doniesień o przypadkach znęcania się nad maluchami, premier Donald Tusk zapowiedział wprowadzenie prawnego zakazu bicia dzieci (taki przepis jako pierwsza już w 1979 roku wprowadziła Szwecja), co wywołało kolejną falę dyskusji. Inna sprawa, że taki zakaz tak naprawdę już istnieje: bicia kogokolwiek, także dzieci, zakazuje Konstytucja i Kodeks Karny. Dzieci biją bici Powszechne przyzwolenie na bicie dzieci potwierdzają liczby. Z badań Centrum Badania Opinii Społecznej wynika, że ponad 78 proc. Polaków uważa, że dziecku trzeba czasem dać klapsa. „Granica między zwolennikami stosowania kar cielesnych i jego przeciwnikami (dotyczy to zwłaszcza klapsów – przyp. red.) przebiega w poprzek podziałów społeczno-demograficznych, a nawet podziałów światopoglądowych” – informuje CBOS. A więc nie zależy od tego, czy ktoś jest młody, czy stary, wykształcony czy nie, bogaty czy biedny, wierzący czy niewierzący. Zdaniem psychologów kary fizyczne stosują i akceptują po prostu ci, którzy sami byli bici w dzieciństwie. Problem w tym, że jest ich niestety wśród nas bardzo dużo. Czego uczy się dziecko karane klapsami? A co na to psychologowie? Ich zdaniem klaps to nie metoda wychowawcza tylko wyraz bezradności rodziców. Słowem: porażka. Dorośli biją, bo nie potrafią poradzić sobie z własnym gniewem, frustracją czy lękiem. Nie chcą źle. Są przekonani, że w ten sposób uczą swoje pociechy dyscypliny, oduczają je niebezpiecznych zachowań itd. Czy dziecko, które dostaje klapsa lub lanie, rzeczywiście czegoś się uczy? Tak, ale nie tego, czego byśmy chcieli. Bite a także karane klapsami dziecko: Uczy się, że rodzic może być straszny, że może zadawać ból (bo nie czarujmy się – klaps boli), więc trzeba się go bać. Że ono samo jest małe, słabe, złe i bezwartościowe. Że problemy można rozwiązywać za pomocą siły (przemoc rodzi przemoc), a nie argumentów czy negocjacji. Że można uderzyć słabszego, bo zasada „nie wolno nikogo bić” to pic na wodę. Takie dziecko może i będzie posłuszne, ale nie dlatego, że nauczyliśmy je odróżnić dobro od zła i że zrozumiało oraz zaakceptowało zasady, jakie próbujemy mu wpoić, ale dlatego, że boi się i chce uniknąć kary. A to oznacza, że może próbować je łamać, gdy tylko będzie przekonane, że nikt go na tym nie przyłapie. Obejrzyj film: Bicie dzieci uczy ... Czy mocne uderzenie w pośladki to jeszcze klaps, czy już lanie? Jest jeszcze jeden argument przeciwko klapsowi: niełatwo odpowiedzieć na pytanie, gdzie kończy się karcenie klapsem, a zaczyna „prawdziwe” bicie. Czy mocne uderzenie w pośladki to jeszcze klaps, czy już lanie? A takie, po którym na skórze zostaje ślad ręki? A kilka mocnych klapsów na gołą pupę? A klaps, który wylądował na nerkach zamiast niżej, bo dziecko się szarpnęło? Lepiej więc w ogóle wystrzegać się takich rozwiązań, zwłaszcza że pojedynczy klaps w końcu przestaje robić na dziecku wrażenie. Co wtedy? Zdenerwowany rodzic, żeby osiągnąć efekt, może uderzyć mocniej, potem jeszcze mocniej, a nawet zupełnie strącić nad sobą kontrolę. Zobacz też: Dlaczego nie wolno bić dzieci? [CMS_PAGE_BREAK] Jeśli nie klaps, to co? Chyba każdy rodzic wie, że dziecko potrafiłoby wyprowadzić z równowagi nawet Matkę Teresę z Kalkuty. Skoro jednak nie wolno przywoływać go do porządku klapsem, to jak radzić sobie bez niego? Spróbuj zrozumieć dziecko. Ono naprawdę nie robi ci na złość, gdy biega, hałasuje, wierci się, guzdrze, myszkuje po kątach, tupie, brudzi, jęczy itd. W ten sposób zaspokaja swój głód ruchu, eksperymentuje, poznaje świat i swoje możliwości, chce ci coś powiedzieć, sprawdza, na ile sobie może pozwolić. Nie, nie namawiamy cię, żebyś pozwalała mu na wszystko! Jednak rozumiejąc dziecko, to, co się z nim dzieje, będziesz rzadziej się na nie złościć. Zanim uniesiesz rękę, zastanów się, co malec chce ci powiedzieć, jęcząc albo rozrabiając. Nagradzaj (np. uwagą) dobre zachowania. Czasem dzieci rozrabiają, żeby zwrócić na siebie uwagę. Wolą karę od obojętności. Ustal jasne zasady. To wolno, a tego nie. Nie mnóż jednak zakazów bez potrzeby (gdy jest ich kilka, a nie kilkadziesiąt, łatwiej je ogarnąć). Pamiętaj, że będziesz musiała powtarzać je wiele razy, zanim dziecko zacznie je respektować. W wypadku małego brzdąca nie licz na zbyt wiele i nie wódź go na pokuszenie (np. zamiast bić raczkujące niemowlę po łapkach za wkładanie palców do kontaktu, zabezpiecz gniazdka zatyczkami albo konsekwentnie je odsuwaj od niebezpiecznego miejsca). W wypadku starszego – ustal konsekwencje łamania zasad. Najlepiej, gdy są naturalnym skutkiem postępowania dziecka („Nie posprzątałeś zabawek, więc nie obejrzysz bajki”). Bądź konsekwentna. Twoje dziecko powinno wiedzieć, że „nie” to znaczy „nie”, a nie „wolałabym, żebyś tego nie robił, ale zdecyduj sam”. Jeśli nie wolno bawić się laptopem, to nie wolno i w środę, i w niedzielę. Mów konkretnie. Sformułowanie: „Masz być grzeczny” niewiele dziecku mówi. Lepiej powiedzieć: „Odłóż telefon na miejsce” itd. Mów, co ci się nie podoba. Gdy np. dwulatek zaczyna cię gryźć, powiedz zdecydowanym tonem: „Nie wolno”, przytrzymaj go. Nie ulegaj, gdy dziecko próbuje zmusić cię do czegoś krzykiem. Jeśli to zrobisz, nauczy się, że to skuteczna metoda i będzie postępować tak coraz częściej, a ty coraz częściej będziesz na nie wściekła. Nie pakuj się w kłopoty. Najwięcej kłopotów jest na ogół wtedy, gdy dziecko jest zmęczone, głodne, niewyspane albo gdy musi się spieszyć. Dlatego jeśli tylko możesz, nie zabieraj zmęczonego zabawą malca np. do zatłoczonego supermarketu. Nie prowokuj losu. Gdy świerzbi cię ręka... Dziecko doprowadziło cię do szewskiej pasji? Świerzbi cię ręka i masz ochotę pacnąć nią malca w tyłek tak, żeby popamiętał? Stop! Staraj się zapanować nad sobą, zanim złość osiągnie apogeum. Potem będzie znacznie trudniej. Weź głęboki wdech, a potem powoli wydmuchuj powietrze. Jeśli to nie wystarczy, policz do dziesięciu (albo stu), a jeśli i to nic nie dało, wyjdź z pokoju, zamknij się np. w łazience i poczekaj, aż trochę ochłoniesz. Spójrz na swoje dziecko. Ono jest małe i słabe! Czy na pewno chcesz je uderzyć? Pamiętaj, że gniew zaślepia, odbiera umiejętność racjonalnej oceny sytuacji. To sprawia, że w takiej chwili można zrobić (albo powiedzieć) coś, czego się potem długo żałuje. Jaką masz gwarancję, że w złości nie uderzysz malca za mocno? Jeśli złościsz się na dziecko bardzo często, przyjrzyj się swoim uczuciom. Zorientuj się, w jakich sytuacjach wściekasz się najczęściej i o co w tym tak naprawdę chodzi. Może jesteś wyczerpana i potrzebujesz odpoczynku? Może frustruje cię siedzenie w domu i sytuację poprawiłyby wagary? Jeśli analiza nic nie daje i złość ogarnia cię coraz częściej, rozważ wizytę u psychologa. Zobacz też: Jeśli nie klaps, to co? [CMS_PAGE_BREAK] Tego też się wystrzegaj - to także krzywdzi dziecko! Nie tylko klaps i bicie powinny być zakazane. Krzywdzi także: Potrząsanie, szarpanie. To bardzo niebezpieczne, zwłaszcza w przypadku kilkumiesięcznych, małych dzieci. Obrażanie. Upokarza, odbiera wiarę w siebie, rujnuje psychikę. Straszenie. Zdania w rodzaju: „Jeśli będziesz niegrzeczny, oddam cię dziadowi” czy „Wpędzisz mnie do grobu” mogą być rozumiane przez dzieci dosłownie. Klaps - Nie udawaj, że nie widzisz! Ktoś daje klapsy, popycha, szarpie dziecko – w takiej sytuacji zawsze mówię do agresywnego dorosłego: „Chciałabyś, żeby twój szef dał ci klapsa, szarpał cię albo krzyczał na ciebie, jeśli nie wywiążesz się z zadania?”. To na ogół pomaga, bo przemawia do wyobraźni rodzica, każe mu postawić się na miejscu dziecka – mówi Marlena Trąbińska-Haduch, psycholog z Fundacji „Dzieci Niczyje”. Może być oczywiście i tak, że rozwścieczony rodzic, każe się nam odczepić (niekoniecznie w tak łagodnych słowach), jednak i tak warto reagować – być może, gdy ochłonie, zastanowi się nad tym, co robi. Wiesz lub podejrzewasz, że jakieś dziecko jest bite - na stronach internetowych prowadzonej przez Fundację „Dzieci Niczyje” kampanii „Zobacz – Usłysz – Powiedz”, www.zobacz-uslysz-powiedz.pl, (zakładka „Wychowanie bez przemocy” i „Potrzebujesz pomocy”), znajdziesz dokładne informacje o tym, jak postępować w takiej sytuacji (włącznie z adresami placówek, do których możesz się zgłosić). W skrócie: Gdy podejrzewasz, że jakieś dziecko jest bite, nie czekaj, aż pomoże mu ktoś inny. Być może jesteś jedyną osobą, która może uchronić je przed przemocą. Możesz zawiadomić: przedszkole/szkołę, do której chodzi dziecko; sąd rodzinny – możesz napisać list z opisem sytuacji (koniecznie podaj dane malca); ośrodek pomocy społecznej; policję; prokuraturę. Jeśli masz wątpliwości, pytania lub chcesz z kimś porozmawiać o sytuacji dziecka, zadzwoń do Fundacji „Dzieci Niczyje” 022 826 80 72 (od poniedziałku do piątku, od godziny 13 do 17) lub napisz: bitedziecko@fdn.pl. Poniosło cię i dałaś dziecku klapsa? Przyznaj się do błędu i przeproś malca. Nie wałkuj z nim tego tematu w nieskończoność, jednak wyciągnij ze zdarzenia wnioski i nigdy więcej tego nie rób. Zastanów się, co mogłabyś zrobić, by uniknąć takiej sytuacji w przyszłości. Jeśli bijesz i nie umiesz przestać, idź do psychologa. Jeśli bijesz i uważasz, że masz rację, zapoznaj się z argumentami przeciwników bicia. Może dadzą ci do myślenia. Czytaj też: Dlaczego bijesz mamo? Konsultacja: Marlena Trąbińska-Haduch, psycholog z Fundacji „Dzieci Niczyje”, mama trójki dzieci.
Metody wychowawcze, których lepiej unikać
Niektóre metody wychowawcze są nieskuteczne, a czasem wręcz szkodliwe. Poznaj je, aby ich unikać.
Klapsy - to jest metoda wychowawcza Bite dziecko uczy się, że przemoc to sposób na rozwiązywanie konfliktów; że silniejszy ma rację. Potem samo stosuje tę metodę. A na razie zaczyna się bać, spada jego poczucie własnej wartości, może robić na przekór – by zachować resztki godności. Wychowywanie krzykiem Tak jak bicie są wyrazem twojej bezradności. Poniosło cię – to się zdarza. Gdy czujesz, że wybuchniesz, lepiej pooddychaj głęboko, policz do dziesięciu, wyjdź do drugiego pokoju, żeby się uspokoić. Kary - sposobem na wychowanie Działają, jeśli są wyraźną konsekwencją winy. I dziecko pojmuje, że to skutek złego zachowania. Roczne czy dwuletnie dziecko jest na to jeszcze za małe. Ale zrozumie, jeśli powiesz: „Prosiłam, byś nie szarpała talerzykiem. Szarpałaś i zupa się wylała. Musimy teraz razem posprzątać”. Zawiłe tłumaczenia Małe dziecko umie skupić uwagę tylko na chwilę. Wszystko, co następuje po pierwszym zdaniu, nie dociera do niego. Zaczyna traktować twoje wykłady jako coś, co lepiej ignorować. Tłumacz krótko i prosto (góra dwa zdania!): „Nie wolno biegać po ulicy, bo są tam samochody”. Wzbudzanie poczucia winy „Zjedz, bo inaczej mama będzie smutna” itp. To za duże obciążenie emocjonalne dla dziecka. Nie ma on jeszcze wykształconej w pełni empatii (umiejętności wczuwania się w doznania innych). I powinien raczej jeść dla zaspokojenia głodu, a nie dla zadowolenia mamy. Przekupywanie dziecka Można je wykorzystać w trudnych sytuacjach (np. u lekarza). Ale dziecko to nie zwierzątko, które trzeba kusić: „Jak ładnie pójdziesz do sklepu, kupię Ci lizaka”. Powiedz raczej: „Jeśli szybko dojdziemy, będzie czas, byś sam wybrał bułeczki i policzymy je”. Szantaż, straszenie dziecka „Jak nie dasz się ubrać, to zostaniesz sam w domu!”. A przecież nie zostawisz dziecka samego. Dziecko szybko się zorientuje, że nie warto brać gróźb poważnie. Stosuj je, gdy są realne. Nie będzie to szantaż, tylko przedstawianie konsekwencji. Zobacz też: O poczuciu własnej wartości, czyli jak wychować szczęśliwe dziecko
Klapsy są w Polsce prawnie zabronione. To przestępstwo!
W niektórych krajach europejskich prawny zakaz bicia dzieci zapisano w ustawie wiele lat temu. W Polsce obowiązuje od 2010 roku. Ale wciąż nie wszyscy o tym wiedzą.
Nasze prawo jeszcze do niedawna dopuszczało stosowanie kar cielesnych wobec dzieci przez rodziców lub opiekunów. Na szczęście od 2010 roku w Polsce obowiązuje prawny zakaz bicia dzieci. Każdy kto podnosi rękę na dziecko musi liczyć się z prawnymi konsekwencjami. Niestety w 2015 roku wiedziała o tym zaledwie jedna na trzy osoby. Dzieci pod specjalną ochroną W polskim kodeksie rodzinnym i opiekuńczym pojawił się ważny zapis: „Zakazuje się stosowania kar cielesnych, zadawania cierpień psychicznych i innych form poniżania dziecka”. Nowe prawo pozwala również m.in. na: odebranie dziecka rodzicom, którzy dopuszczają się wobec niego przemocy usunięcie sprawcy przemocy z mieszkania wprowadzenie zakazu zbliżania się sprawcy do ofiary skierowanie sprawcy przemocy na przymusowe leczenie. Stosowania wszelkich kar cielesnych wobec dzieci zabrania także Konwencja o Prawach Dziecka, postanowieniom której Polska się podporządkowuje. W Polsce jak w cywilizowanych krajach Wprowadzając nowe regulacje, dołączyliśmy do grona krajów zachodnich, które bronią praw najmłodszych obywateli. W Szwecji ustawowy zakaz bicia dzieci obowiązuje od 1979 roku. Zwolennicy tego prawa przekonują: „W wolnym demokratycznym społeczeństwie, jakim jest nasze, używamy słów, a nie uderzeń jako argumentów. (...) Jeżeli nie możemy przekonać naszych dzieci słowami, nie powinniśmy ich nigdy przekonywać biciem”. Rodzice, którzy wykroczyli przeciw temu prawu sąd zobowiązuje do zapoznania się ze skutkami kar cielesnych. W ślad za Szwecją poszły też inne kraje europejskie: Dania, Norwegia, Finlandia, Austria, Cypr, Włochy. Eksperci nie mają wątpliwości Przeciwko stosowaniu kar cielesnych wobec dzieci wiele razy wypowiadali się eksperci. Występowało również przeciwko nim słynne Amerykańskie Towarzystwo Psychologiczne. Zdaniem psychologów bicie dzieci pozostawia wiele negatywnych skutków, a jednym z nich jest obniżenie poczucia własnej wartości dziecka. Edukacyjne kampanie społeczne w Polsce, które mają przeciwdziałać krzywdzeniu dzieci, prowadzi również Rzecznik Praw Dziecka: „Reaguj na przemoc wobec dzieci. Masz prawo” – kampania miała pokazać, jak reagować, gdy jesteśmy świadkami krzywdzenia dzieci „Bicie uczy, ale tylko złych rzeczy” – miała uświadomić Polakom, że dzieci nie wolno bić. „Bicie – czas z tym skończyć”. Przemocą fizyczną wobec dziecka jest każde działanie, które doprowadza do zadawania bólu lub grozi uszkodzeniem ciała. Jest nią szarpanie, ciągnięcie za ucho, bicie po rękach czy często bagatelizowany klaps w pupę. Świadomość się zmienia Według ostatnich doniesień spada liczba Polaków, którzy akceptują stosowanie klapsów wobec dzieci. W 2007 roku było to aż 78 proc. osób, w 2018 jest 47 proc. To już mniej niż połowa społeczeństwa, ale jednak wciąż za dużo. Nadal potrzebna jest edukacja i przypominanie, jak wielką krzywdą dla dziecka może być niewinny z pozoru klaps. Zobacz też: Kto, kiedy i dlaczego daje dzieciom klapsy – mówi psycholog Jeśli nie klaps, to co? Co to jest zespół dziecka potrząsanego?