Po rozwodzie mogą się lepiej dogadywać niż w związku. Mediatorka: „Jest jeden warunek”
Czy po wszystkim – po emocjach, po rozstaniu, po rozwodzie – jeszcze da się ze sobą rozmawiać? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w kryzysie. Odpowiedź, która pada w podcaście „Mamy to!”, daje nadzieję: tak, to jest możliwe. Jednak, jak podkreśla mediatorka Małgorzata Bohosiewicz-Suchoń, pod jednym warunkiem.
Po rozwodzie można się dogadać, ale pod jednym warunkiem Doświadczenie Małgorzaty Bohosiewicz-Suchoń, mediatorki z 25-letnim doświadczeniem w mediacjach, pokazuje, że są pary, które po przejściu przez proces rozstania potrafią zbudować nową jakość relacji. Nie wracają do siebie jako partnerzy, ale zaczynają funkcjonować jako rodzice, którzy chcą współpracować. Mediatorka podkreśla, że po załatwieniu formalności niektórzy rodzice zaczynają rozmawiać spokojniej i z większym szacunkiem niż wcześniej. Nie oznacza to przyjaźni, ale oznacza gotowość do dialogu, wspólnych decyzji i odpowiedzialności za dzieci. Warunek jest jednak jeden: dziecko musi wrócić do centrum tej historii. Bez tego nawet najlepsze intencje nie wystarczą. To jest ten największy błąd: dziecko znika z pola widzenia Rozmowa pokazuje, jak łatwo w konflikcie zgubić to, co najważniejsze. Mediatorka mówi wprost, że najbardziej poruszające są sytuacje, w których rodzice tracą z oczu dziecko i skupiają się wyłącznie na walce między sobą. Każda historia jest inna, ale w wielu z nich pojawia się ten sam mechanizm – konflikt zaczyna dominować nad troską. W skrajnych przypadkach konsekwencje mogą być dramatyczne. W rozmowie pojawia się przykład kilkuletniego chłopca, który w wyniku konfliktu między rodzicami próbował odebrać sobie życie. To doświadczenie pokazuje, jak głęboko dzieci przeżywają sytuację rozstania i jak bardzo potrzebują uważności dorosłych. Dziecko próbuje „naprawić” rodzinę >Dzieci bardzo często reagują na rozstanie rodziców próbą przywrócenia dawnego porządku. Starają się łagodzić napięcia, wchodzą w rolę pośredników i próbują poprawić komunikację między dorosłymi. To zachowanie wynika z potrzeby zachowania rodziny jako całości. Dziecko chce, aby rodzice nadal byli razem, ponieważ to daje mu poczucie bezpieczeństwa. W praktyce oznacza to jednak, że dziecko bierze na siebie ciężar, który nie powinien do niego należeć. Rozmowa jest kluczowa W tej sytuacji najważniejszym narzędziem rodziców pozostaje rozmowa. Mediatorka podkreśla, że nie można jej unikać ani odkładać. Dzieci bardzo dobrze wyczuwają napięcie i wiedzą, że coś się dzieje, dlatego brak informacji tylko pogłębia ich niepokój. Rodzice powinni jasno powiedzieć, co się wydarzyło i jak będzie wyglądało życie po rozstaniu. Taka rozmowa powinna być dostosowana do wieku dziecka i nie może polegać na przerzucaniu na nie odpowiedzialności za relację dorosłych. Jej celem jest danie dziecku poczucia bezpieczeństwa i przewidywalności. Rozmowa o rozstaniu nie kończy procesu, lecz go zaczyna. Dzieci potrzebują czasu, aby zrozumieć i przeżyć to, co usłyszały. Ich reakcje mogą być różne i nie zawsze natychmiastowe. Dlatego rodzice powinni uważnie obserwować swoje dziecko. Sygnałami, które mogą świadczyć o trudności, są wycofanie, długotrwały smutek, pogorszenie funkcjonowania w szkole czy zmiana zachowania. Dziecko może również wracać do rozmowy z kolejnymi pytaniami, dlatego ważne jest, aby być na to gotowym. Nie ukrywaj tego przed otoczeniem Istotnym elementem wsparcia może być także otoczenie dziecka. Mediatorka zwraca uwagę, że warto poinformować szkołę lub przedszkole o sytuacji rodzinnej. Dzięki temu nauczyciele mogą szybciej zauważyć zmiany w zachowaniu dziecka i zareagować. Dziecko spędza dużą część dnia poza domem, dlatego obecność uważnych dorosłych w tych miejscach może mieć realne znaczenie dla jego bezpieczeństwa emocjonalnego. Najpierw zadbaj o siebie Rozstanie jest kryzysem całej rodziny, dlatego rodzice również potrzebują wsparcia. Mediatorka podkreśla, że warto korzystać z pomocy specjalistów, takich jak mediatorzy, psychologowie czy prawnicy. Wsparciem mogą być także bliscy, choć w ich przypadku ważne jest wyznaczenie granic. Rodzice powinni jasno komunikować, jakiej pomocy potrzebują i jednocześnie zaznaczyć, że konflikt między nimi nie powinien być komentowany w obecności dzieci. Rodzina się zmienia, ale nie znika Z rozmowy wyłania się ważna perspektywa: rozwód nie kończy rodziny, lecz zmienia jej formę. Relacja między rodzicami przechodzi transformację, ale odpowiedzialność za dziecko pozostaje wspólna. To, jak rodzice przejdą przez ten proces, ma ogromne znaczenie dla przyszłości dziecka. Od ich decyzji i sposobu komunikacji zależy, czy rozstanie stanie się źródłem długotrwałego konfliktu, czy początkiem bardziej świadomej współpracy. Cały odcinek podcastu „Mamy to!” z Małgorzatą Bohosiewicz-Suchoń obejrzysz na YouTubie Mamotoja.pl.
Barbara Kurdej-Szatan szczerze o kryzysie w małżeństwie. Nie zawsze było różowo
Barbara Kurdej-Szatan przyznała w wywiadzie dla „Party”, że okres pandemii był dla niej wyjątkowo trudny. Okazuje się, że była o krok od rozstania ze swoim mężem.
Choć Barbara Kurdej-Szatan chętnie zamieszcza w mediach społecznościowych kadry ze swojego życia, w wywiadach niewiele mówi o swojej rodzinie. Tym razem postanowiła zrobić wyjątek. Już dawno nie otworzyła się przed fanami tak, jak w tej rozmowie. Barbara Kurdej-Szatan przeżyła trudne chwile W najnowszym wywiadzie dla „Party” aktorka przyznała, że czas pandemii był dla jej związku z Rafałem Szatanem czasem wielkiej próby. Ostatecznie udało się zażegnać kryzys, ale małżeństwo musiała mocno walczyć, żeby nie doszło do rozstania. „Myślę, że czas pandemii i narodziny Henia bardzo umocniły mój związek z Rafałem. Jak każde małżeństwo mieliśmy swoje wzloty i upadki. Kłócimy się, bo to normalne, ale wiemy, że chcemy ze sobą być, choć były momenty, że między nami wcale nie było różowo” – powiedziała gwiazda. Gwiazda zawalczyła o małżeństwo Pomógł im niedawny wyjazd do Grecji. Tam nabrali dystansu, uporządkowali swoje sprawy i zrozumieli, jak bardzo potrzebują siebie nawzajem. „Jeśli kogoś kochasz, to warto czasem schować dumę do kieszeni i walczyć o związek. Oboje przez lata naszego małżeństwa dojrzeliśmy, potrafimy głośno rozmawiać o tym, co dla nas ważne, i szanować potrzeby drugiej osoby. Dbamy o siebie nawzajem i o to, by każde z nas czuło się szczęśliwe” – dodała Barbara Kurdej-Szatan. Przypomnijmy, że Barbara Kurdej-Szatan i Rafał Szatan pobrali się w 2011 roku. Doczekali się dwójki dzieci: córki Hanny oraz synka Henryka. Trzymamy kciuki za parę i życzymy im wielu wspólnych, wspaniałych chwil. Zobacz też: Barbara Kurdej-Szatan pokazała, jak NAPRAWDĘ wygląda jej twarz po ciąży Barbara Kurdej-Szatan pokazała biust po karmieniu: ale zmiana! Barbara Kurdej-Szatan reklamuje „wisiadło”? Niechcący pokazała, jak nie nosić dziecka
To pytanie pomoże ci zakończyć kłótnię z mężem w 10 sekund!
Chciałabyś poznać sposób na to, jak zakończyć kłótnię z mężem, zanim przeobrazi się w dziką awanturę? Wystarczy 10 sekund i 1 pytanie. Poznaj je i spróbuj!
Kłótnie małżeńskie to rzeczywistość wielu z nas. Specjaliści od relacji międzyludzkich twierdzą, że problem nie leży w tym, że się kłócimy, tylko w sposobie, w jaki to robimy i w tym jak często nam się to zdarza. Jeśli po kłótni z mężem, czujesz się, jakby właśnie rozjechał cię czołg – nie jest dobrze i warto wypróbować sposoby na „dobrą kłótnię". Nie tylko toksyczne zachowania podczas kłótni są wyniszczające, męczące jest też to, jeśli kłócimy się często. W wielu związkach zdarzają się takie okresy, kiedy kłótnia stale czai się za rogiem, a kiedy kłócimy się, trudno jest wyjść z tej matni i zaczynamy czepiać się o każdy szczegół. Po jakimś czasie uodparniamy się na pretensje partnera, coraz mniej nam zależy, przestajemy dążyć do porozumienia. W najtrudniejszych przypadkach podejmujemy decyzje o rozwodzie. Zanim jednak do tego dojdzie, warto przyjrzeć się sobie z dystansu i odpowiedzieć sobie na pytanie: o co się kłócimy? Czy ten powód jest naprawdę ważny? Sposób na zakończenie kłótni: pomyśl o przyszłości Kiedy następnym razem dojdzie między wami do kłótni, zadaj sobie pytanie: czy za rok będzie to nadal miało znaczenie? Kiedy kłócimy się o porzucony na podłodze ręcznik lub niewyjęte z pralki pranie, potrafimy tak zagalopować się w pretensjach, że po chwili kłótnia przybiera rozmiary ogromnej awantury. Złość jest silnym paliwem, jest jednak sposób na to, by ugasić ten pożar: „Jeśli (podczas kłótni – przyp. red.) para pomyśli o swoim związku w przyszłości, może odwrócić uwagę od towarzyszących jej w tym momencie uczuć i zakończyć konflikt" - twierdzi Alex Huynh, doktorant z psychologii na Uniwersytecie w Waterloo, współautor badania przeprowadzonego na Uniwersytetach w Waterloo i Yale. W skrócie chodzi o to, by zadać sobie pytanie: jakie znaczenie będzie ten problem miał dla naszego związku za rok lub za kilka lat? To czasem wystarczy, by stwierdzić, że nie warto kruszyć kopii o błahe sprawy. Kiedy problem jest poważny Co jednak zrobić, kiedy kłótnia dotyczy naprawdę ważnego problemu: finansów, wychowania dzieci, zazdrości, zdrady? Są badania, które wykazały, że jeśli podczas kłótni zrobimy krok wstecz i przyjrzymy się sytuacji z perspektywy obserwatora, osoby niezaangażowanej bezpośrednio w konflikt, może to nam pomóc w osiągnięciu porozumienia, nawet jeśli przedmiot dyskusji jest poważny. Dotyczyło to nawet kwestii związanych z niewiernością. Zdaniem Huynh i jego współpracowników, kiedy w czasie kłótni pomyślimy o przyszłości, zmienia się nasze nastawienie. Przestajemy skupiać się na emocjach odczuwanych tu i teraz, pojawia się natomiast pozytywne nastawienie do relacji łączącej nas z naszymi partnerami. Wystarczy pomyśleć o naszym związku za rok od teraz i będziemy bardziej skorzy do wybaczania i interpretacji aktualnego problemu w bardziej racjonalny i wyważony sposób. Dlatego, kiedy następnym razem zaczniecie się kłócić, zadajcie sobie to kluczowe pytanie: co będzie za rok? Czy to będzie mieć znaczenie? I może od razu będzie lepiej. Zawsze też możecie zastosować metodę, do której uciekała się Scarlett O'Hara: „Pomyślę o tym jutro". I zobaczycie, że kłótnia przeminie z wiatrem. Powodzenia! Zobacz też: Jak się kłócić, by móc się potem pogodzić? Spory o wychowanie: jak przestać się o to kłócić? Kasa kontra miłość: jak przestać kłócić się o pieniądze?
Jeannette Kalyta: „Gdy jest trudno, przypomnijcie sobie, jak się w sobie zakochaliście” [WIDEO]
Opieka nad noworodkiem to nowe obowiązki, zmęczenie, czasem kłótni rodziców. Można sobie pomóc przetrwać ten czas. Pomóc związkowi, miłości. Jak? Podpowiada Jeannette Kalyta.
Gdy zostajecie rodzicami, wasz świat się totalnie zmienia i przypomina rollercoaster. Pośpiech, zmęczenie, mnóstwo miłości, ale i... nierzadko konflikty. Opieka nad dzieckiem, szczególnie gdy jest to High Need Baby, to ogromne wyzwanie nie tylko dla cierpliwości mamy i taty, także dla ich związku. Jak przetrwać trudny czas, radzi Jeannette Kalyta, doświadczona położna, przyjaciółka polskich kobiet. Małe dziecko równa się zmęczenie rodziców Młodzi ludzie wiedzą, że po ciąży ich życie się zmieni. Że się będzie mniej spać, że trzeba wstawać do dziecka, opiekować się nim... I mimo tej wiedzy, kiedy zaczyna się okres "noworodkowy" w domu i pojawia zmęczenie, rodzą się konflikty. Mężczyzna wraca z pracy, kobieta wkłada mu dziecko w ręce, bo cały dzień nosiła, tuliła, musi odetchnąć, zresetować się chwilę. Ale facet też przychodzi zmęczony. Jednak zawsze ktoś jest mnie wyczerpany i ta osoba powinna zająć się dzieckiem. Wzmacniajcie swój związek Nie zapominajcie o sobie! Nie ma innego wyjścia, niż przypominać sobie dzień, czas, okres, kiedy się w sobie zakochaliście. To wam przypomni, co was połączyło. Dziecko jest przecież owocem tej miłości. Takie wspomnienia, rozmowy pomogą wam przetrwać trudny czas. Zobacz też: Co to jest rodzicielstwo bliskości [WIDEO]
3 triki, dzięki którym przeżyjesz urlop bez kłótni
Podczas urlopu czasem zamiast odpoczywać, więcej się kłócimy. Pytamy psychologa, co najczęściej prowadzi do sprzeczek na wakacjach oraz jak zorganizować wypoczynek, aby wymarzony wolny czas nie był pasmem awantur
Niektóre pary zaczynają kłócić się już w samochodzie albo czekając na odprawę na lotnisku. Emocje związane z przygotowaniami do wyjazdu, zwłaszcza gdy jedzie z nami małe dziecko, mogą sięgać zenitu i muszą gdzieś znaleźć ujście. Niestety najczęściej uchodzą nie w taki sposób, jak to wcześniej planowaliśmy – wakacje wyobrażamy sobie jak sielankę, czas rodzinnej radości i miłości, a nie przykrych uwag pod adresem partnera, obrażania się czy krzyków. Jak zatem przygotować się do wakacyjnego odpoczynku nie tyle organizacyjnie, ile psychicznie? Jaką wiedzę zabrać ze sobą, oprócz prawidłowo spakowanych walizek, tak aby w pełni cieszyć się wyczekiwaną przez cały rok podróżą? Jakie są powody kłótni na urlopie? Gdy podczas rodzinnego wyjazdu cały czas jesteśmy razem, narasta napięcie, ponieważ każdy, nawet dziecko, potrzebuje choć przez chwilę przestrzeni tylko dla siebie – mówi dr Joanna Urbańska, psycholog z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i dodaje, że wakacyjne kłótnie zdarzają się najczęściej, gdy coś nie idzie po naszej myśli. – Sama z rozbawieniem wspominam sytuację, w której zdarzyło mi się zareagować nerwowo, gdy na dużej i dość pustej plaży ktoś zaczął rozkładać się tuż obok nas z kocem i parawanem. Zwróciłam mu wówczas uwagę: „Dlaczego pan akurat tu się rozkłada, przecież do dyspozycji jest cała plaża”. Na co usłyszałam, że pan rozłoży się akurat tutaj, bo przecież nie mam rezerwacji na to miejsce. Siedzieliśmy potem blisko siebie obrażeni. A później okazało się, że to nasz sąsiad z wakacyjnego bliźniaka, z którym musieliśmy widywać się codziennie przez cały urlop. Zobacz też: Kłócicie się przy dziecku? Musicie to przeczytać! Co robić, aby uniknąć kłótni? Zdaniem dr Urbańskiej sporo wakacyjnych kłótni rodzinnych dotyczy przeszłości, zwłaszcza gdy podróżujemy większą rodziną i kogoś weźmie na wspominki – wtedy może dojść do nerwowych rodzinnych rozliczeń. W każdym z opisanym wyżej przypadków, które prowadzą do napięć, pomoże odpowiednie nastawienie. Gdy wyjeżdżamy z domu: Starajmy się zapomnieć o przeszłości i skupmy się na tym, żeby myśleć tylko o tym, co tu i teraz. Umówmy się, że korzystamy z urlopu maksymalnie, a w sytuacji spornej liczymy do dziesięciu i odwracamy się na pięcie, aby nie doszło do wybuchu. Pamiętamy, że nie wszystko musimy robić razem podczas rodzinnego wyjazdu – ktoś woli pływać, niech pływa, ktoś chce się wylegiwać, niech rozkłada koc i oddaje się tej przyjemności. Rozdzielanie się choć na pół godziny jest dobre, bo pomoże złapać oddech i dystans potrzebny do tego, by znów cieszyć się miłym rodzinnym towarzystwem. Zobacz też: Jak zakończyć kłótnię małżeńską w 10 sekund? Udogodnienia dla rodzin na lotnisku Dzieci potrzebują wypoczętych mam! Kiedy i jak odpoczywać?
Spory o wychowanie: jak przestać się o to kłócić i znaleźć wspólny front
Nie możecie osiągnąć porozumienia w sprawach związanych z wychowaniem i opieką nad dzieckiem? Ten tekst jest dla was!
Ty nie chcesz, żeby dziecko jadło słodycze, a on ciągle kupuje mu cukierki. Ty wprowadzasz jakąś zasadę, a on pozwala dziecku ją łamać. Czujesz się sfrustrowana brakiem wspólnego frontu, dochodzi między wami do coraz częstszych kłótni na tematy związane z dzieckiem i kryzys w związku złowrogo czai się za zakrętem. Bycie rodzicem oznacza podejmowanie wielu poważnych decyzji, począwszy od tego, co dziecko powinno jeść (a czym zdecydowanie nie będziemy go karmić), o której będzie chodziło spać, po kwestie związane z jego zdrowiem (szczepienia, wybór lekarza, suplementy itd.) i metodami wychowawczymi (jaki system kar i nagród? Gdzie stawiamy granice?). W idealnym świecie rodzice podejmowaliby wszystkie te decyzje wspólnie i w pełnej zgodzie, w prawdziwym życiu jednak między mamą a tatą często dochodzi do kłótni na tym tle. Różnice w podejściu do wychowania dziecka są naturalne Ty i twój mąż pochodzicie z różnych rodzin i różnych środowisk. To naturalne, że możecie różnić się w podejściu do wychowywania dzieci i funkcjonowania rodziny, nie zadręczaj się więc tym, że pojawiają się między wami problemy na tym tle. Nie oznacza to jednak, że nie należy nic z tym zrobić. Trudno jest z wyprzedzeniem ustalić wszystkie zasady, bo większość kwestii związanych z opieką i wychowaniem dziecka pojawia się dopiero po jego pojawieniu się na świecie. Wcześniej nawet nie byliście świadomi ogromu decyzji, które przyjdzie wam – jako rodzicom – podjąć. To ważne jednak, żeby rodzice doszli do porozumienia w sprawach związanych z dzieckiem – jest to kluczowe nie tylko dla związku, ale – być może przede wszystkim – dla dziecka, które widząc, że rodzice tworzą zgrany zespół, i żadne z nich nie podkopuje autorytetu drugiego rodzica, ma poczucie bezpieczeństwa. Czasami osiągnięcie pełnego porozumienia w kwestiach dotyczących wychowania dziecko jest niemożliwe, najważniejsze więc, żeby znaleźć kompromis, z którym dobrze będzie czuć się zarówno mama, jak i tata. Jak to zrobić? Oto co radzi Rebecca Evans, propagatorka idei Pozytywnego Rodzicielstwa: Poczucie fizycznego i emocjonalnego bezpieczeństwa Nie sposób osiągnąć satysfakcjonujący kompromis, jeśli nie czujemy się bezpiecznie. Na pewno nie znajdziecie kompromisu w sprawach dotyczących dziecka, kłócąc się. Aby dojść do porozumienia, musicie być spokojni, otwarci na to, co druga osoba ma do powiedzenia i musicie podejść do rozmowy z dobrymi intencjami. Wysłuchajcie się i unikajcie zachowań, które szkodzą związkom. Kompromis nie jest łatwy – zawsze coś tracimy. Najważniejsze jednak, żebyśmy czuli się wysłuchani i mieli poczucie, że nasz partner szanuje i próbuje zrozumieć nasz punkt widzenia. Określ swoje najważniejsze potrzeby To oczywiste, że są takie obszary związane z opieką nad dzieckiem i jego wychowaniem, które są dla ciebie tak ważne, że nie jesteś skłonna pójść na ustępstwa. Te kwestie najczęściej dotyczą jego zdrowia, bezpieczeństwa, braku kar cielesnych itd. To dobrze, określ je jednak jasno, zanim podejmiecie negocjacje. W sprawach, w których możesz być bardziej elastyczna – zrób to. Warto! Może dziecko jednak mogłoby czasami obejrzeć bajkę na dobranoc, zjeść w weekend ciastko lub pójść spać godzinę później? Przemyśl to. Pamiętaj, że to wasze wspólne dziecko i jego tata ma takie same prawa do decydowania o nim, jak ty. Ćwiczenie dla rodziców na osiągnięcie porozumienia Podczas szczerej i spokojnej rozmowy na temat waszych celów wychowawczych, określcie swoje wymagania i przekonania i pozwólcie na to samo ojcu dziecka. Porozmawiajcie o swoim dzieciństwie i o tym, jak was wychowywano, to może wam pomóc zrozumieć wasze odmienne stanowiska. Porozmawiajcie o swoich lękach związanych z tym, co się stanie, jeśli nie będziecie stosować metod wychowawczych, w które wierzycie. A potem zróbcie razem to ćwiczenie, przygotowane przez Instytut Gottmanów, ekspertów od relacji w związkach i rodzinach: Dokończcie poniższe zdania: Uważam, że jesteś dobrym rodzicem, bo .... Uważam, że moją rolą jako rodzica jest.... Moi rodzice byli .... i uważam, że to było.... Dyscyplina to... Dla mnie najważniejsze jest to, żeby nasze dziecko.... Moim wychowawczym celem jest.... Dzięki temu ćwiczeniu może uda się wam stworzyć wspólny plan wychowania i opieki nad dzieckiem. Pomoże to wam reagować na różne sytuacje w sposób, który uzgodniliście razem i dzięki temu będziecie trzymać wspólny front, a to będzie korzystne dla waszego małżeństwa i samego dziecka. Powodzenia! Zobacz też: Precz z rutyną w związku! 10 sposobów, które działają od razu To się nazywa wspierający mąż! Kochamy takich ojców! 5 zmian w wychowywaniu dzieci – nie tylko na lepsze!
Tych zdań mężowie nienawidzą! Na pewno choć raz tak powiedziałaś!
8 zdań uwielbianych przez kobiety i znienawidzonych przez mężczyzn. Wiesz, że nie pomoże to twojemu małżeństwu, a i tak to robisz!
Porozumienie bez przemocy, czyli o wychowaniu bez awantur
Czy możliwe jest wychowanie dziecka bez krzyku, gróźb i kar? Czy można żyć w małżeństwie bez kłótni i cichych dni? Według światowej sławy psychologa Marshalla B. Rosenberga – jak najbardziej. Opracowana przez niego metoda Porozumienie bez przemocy, pozwala uniknąć awantur w domu.
Na czym polega Porozumienie bez Przemocy Postawą Porozumienia bez Przemocy jest przekonanie, że za każdym naszym uczuciem stoi konkretna potrzeba. Jaka? To już nasze zadanie, aby ją umieć określić i wyrazić. Być może za naszą złością na dziecko stoi potrzeba odpoczynku, snu albo ucieczki od codziennej rutyny. Każdy z nas nie raz złapał się na tym, że jednego dnia to samo zachowanie dziecka (męża, babci, sąsiadki) nas rozczula (a przynajmniej nie tak bardzo denerwuje), a innego dnia – doprowadza do szału. Taka różnica w naszym postrzeganiu to dowód, że przyczyną naszych uczuć nie jest samo zachowanie, ale coś innego: coś w nas samych. Zasady Porozumienia bez Przemocy Podstawowa zasada „Czuję, bo potrzebuję” odnosi się także do zachowania dziecka. Jego płacz, bunt, niegrzeczne zachowanie także wynika z jego potrzeb. I na pewno nie jest to potrzeba zrobienia nam na złość czy manipulowania nami! Być może zbuntowany kilkulatek potrzebuje więcej niezależności albo np. podbudowania swojej pewności siebie. Według Marshalla B. Rosenberga, kiedy uświadomimy sobie, że brak porozumienia nie wynika ze złej woli, ale po prostu z naszych odmiennych potrzeb, łatwiej jest nam znaleźć siłę do szukania kompromisu. Jak osiągnąć porozumienie bez przemocy? Prawdziwe porozumienie zawiera się w czterech krokach: 1. Obserwacja Czyli rzeczowe, pozbawione wartościowania (nikt nie mówił, że będzie łatwo!) opisanie tego, co widzimy. Nie oceniaj ani nie krytykuj – spróbuj jak operator kamery opisać to, co widzisz. Kiedy nasz rozmówca usłyszy krytykę mimowolnie nastawi się na obronę, a wtedy osiągnięcie porozumienia będzie trudniejsze. 2. Nazwanie własnych uczuć Takie wypowiedzenie na głos co nami targa często pozwala „ujść parze” i uniknąć awantury. Pamiętaj jednak, że uczuć jest wiele: obok złości jest np. frustracja, strach, zmęczenie, smutek... Nie myl ich ze sobą. 3. Określenie własnych potrzeb To także nie zawsze jest łatwe, ale możliwe do wyćwiczenia. 4. Sformułowanie prośby Ale uwaga – tutaj Marshall B. Rosenberg zaznacza, żeby nie mylić prośby z poleceniem czy rozkazem. Być może to nam będzie łatwiej spełnić prośbę naszego rozmówcy. Być może też wcale nie będzie trzeba wyrażać prośby – zdarza się, że do zażegnania kłótni wystarczy nam określenie własnych uczuć i zrozumienie przez naszego rozmówcę. Przykład Porozumienia bez Przemocy Zamiast krzyczeć (i nakręcać w sobie złość) spróbuj powiedzieć spokojnie do dziecka: Kiedy zabawki są rozrzucone na dywanie (krok 1), to boję się, że ja je będę musiała sprzątnąć (krok 2), a nie mam na to siły (krok 3). Czy możesz włożyć je do pudełka? (krok 4). Te same 4 elementy są konieczne naszemu partnerowi w dyskusji, bez względu na to, czy będzie nim mąż, mama czy dziecko. Z maluchem jednak jest trochę inaczej. Kilkulatek nie umie ani opisać sytuacji, ani określić swoich uczuć, ani zwerbalizować tego, czego pragnie. Musimy mu w tym pomóc i przedstawić informację zwrotną, świadczącą o tym, że dobrze go zrozumieliśmy. Czasem taka informacja zwrotna wystarczy, aby dziecko się uspokoiło i był gotowe na wysłuchanie tego, co chcemy mu powiedzieć. Brak kompromisu w Porozumieniu bez Przemocy? Niemożliwe! Zdaniem Marshalla B. Rosenberga nie ma takiej możliwości! Po latach stosowania Porozumienia bez Przemocy zauważył, że wystarczy, aby jeden z rozmówców zaczął konsekwentnie stosować tę metodę komunikacji, a po krótkim czasie „zarazi” tym wszystkich wokół siebie. Pomocne lektury do osiągnięcia Porozumienia bez Przemocy: 1. "Porozumienie bez przemocy" Marshall B. Rosenberg wyd. Czarna Owca 2. "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły", A. Faber, E. Mazlish, wyd. Media Rodzina Czytaj też: 6 metod wychowawczych, które nie działają
Kłócicie się przy dziecku? Musicie to przeczytać!
Nie ma pary, która nie kłóci się choćby od czasu do czasu. Ale kłótnie rodziców zwykle dotykają też dziecko. Co czuje dziecko, które jest świadkiem awantury? Lektura obowiązkowa dla wszystkich rodziców.
Rodzice kłócą się o przeróżne rzeczy. O teściową, która jak zwykle wiedziała lepiej. O pieniądze (że znowu ich brakuje). O wychowanie dziecka. Ale kłótnie rodziców bardzo przeżywają dzieci. Dlatego są zachowania zupełnie zakazane. Sprawdźcie, jak się kłócić przy dziecku. Jeśli już naprawdę musicie to robić... Czasem trzeba Czy kłótni da się w ogóle uniknąć? Teoretcyznie tak – jesteśmy dorośli, wiec możemy udawać, że wszystko jest OK. Tylko że to nie jest dobry­ pomysł. – Zamiatanie emocji pod dywan odradzam, to nie przynosi nic dobrego. Złość na partnera rośnie tak długo, aż w końcu przestaje się w nas mieścić, a wtedy może wybuchnąć z ogromną siłą. Lepiej więc sprzeczać się na bieżąco – ostrzega psycholog Beata Płażewska. To lepsze także dla dzieci, które niczym czułe urządzenia wyczuwają napięcie między rodzicami. A więc zdrowo się czasem pokłócić. Ale czy przy dziecku? – Lepiej nie, bo kłótnie przy dziecku są dla dziecka jak trzęsienie ziemi. Mama i tata są dla niego najważniejsi. Jeśli się kłócą, dziecko traci grunt pod nogami – mówi psycholog. Oczywiście kłótnia kłótni nierówna. Sprzeczka zakończona przeprosina­mi to nie tragedia, ale trzeba wystrzegać się awantur. Przeczytaj o mocy magicznych słów, których sami za rzadko używamy: Proszę, dziękuję, przepraszam... Zachowania zakazne w czasie kłótni przy dziecku Tego robić po prostu nie wolo. Konsekwencje mogą być zbyt dramatyczne. Krzyki. Dziecko się ich po prostu boi. Gdy dorośli się kłócą, dzieci na ogół milkną. Właśnie dlatego, że są przerażone. Trzaskanie drzwiami, rzucanie talerzami. Dzieci potwornie boją się gwałtownych ruchów, głośnych dźwięków i wszelkich przejawów agresji. Obrażanie, szydzenie, przyklejanie etykietek. To także forma agresji. Groźby. W czasie kłótni ludzie mówią rzeczy, których nie myślą. Dziecko rozumie je dosłownie. Jeśli powiesz partnerowi: „Wyrzucę ci te klamoty przez okno!”, ono będzie uważało, że naprawdę to zrobisz. Wciąganie w konflikt malca. Dziecko kocha was oboje. Nie chce i nie potrafi opowiedzieć się po żadnej stronie, zmuszanie go do tego jest zamachem na jego dzieciństwo. Co czuje dziecko w czasie kłótni rodziców Pamiętaj, dziecko, które jest świadkiem kłótni: Traci poczucie bezpieczeństwa. – Może stać się lękliwe, wycofane. Może też odreagowywać te kłótnie, np. stając się nieznośne, marudne, agresywne, stracić apetyt, czy je odchorować – ostrzega psycholog. Może się obwiniać. – Z wielu badań wynika, że dziecko rozumuje zupełnie inaczej niż dorosły – wyjaśnia Beata Płażewska. Wydaje mu się np., że mama zachorowała, bo kiedyś źle o niej pomyślało itd. Będzie naśladowało dorosłych. Dziecko uczy się od nas także wyrażania negatywnych emocji. Jeśli rozzłoszczeni rodzice skaczą sobie do oczu, ono uczy się, że tak właśnie się postępuje. Można to zaobserwować w zabawach. Malec może krzyczeć do misia: „Jesteś głupi, nienawidzę cię” Ktoś może powiedzieć: „Zaraz, zaraz! Przecież małe dziecko i tak nie będzie niczego pamiętać!”. To prawda, ale zdobyte w dzieciństwie doświadczenia w dużej mierze kształtują naszą psychikę. – Poza tym, nie czarujmy się: ludzie, którzy kłócą się przy niemowlęciu, nie przestaną tego robić, gdy będzie miało pięć czy sześć lat – mówi psycholog. Także starsze dzieci uczą się złych rzeczy. – Coraz więcej rozumieją (np. wiedzą, co znaczy „wyprowadzę się”, „rozwód”), więc dodatkowo zaczynają się martwić o swoją przyszłość. Co z nimi będzie, gdy mama i tata przestaną ze sobą mieszkać? – mówi Beata Płażewska. Przeczytaj też o tym, jak ważne są wczesne lata dzieciństwa dla rozwoju człowieka: Liczą się pierwsze 3 lata Czy da się uniknąć kłótni? Na pewno warto próbować. Ale dobre chęci to za mało. Oto strategie, które mogą być pomocne - daj to do przeczytania również partnerowi. Nie oczekujcie, że partner będzie czytał w waszych myślach. Rozmawiajcie nie tylko o tym, co trzeba kupić. Mówcie też o rzeczach, które was irytują. Znajdźcie rozwiązanie. Mówcie o emocjach. Jeśli macie z tym problem, poczytajcie o asertywności. Ustalcie zasady. Nie powinno być tak, że wasze koncepcje na życie, wychowanie dziecka itd. są różne. Nie kruszcie kopii o drobiazgi. Nie wszystkim warto sobie zawracać głowę. Dbajcie o siebie. Gdy człowiek jest zmęczony, byle co wyprowadza go z równowagi. Gdy czujesz, że wybuchniesz – wyjdź z pokoju i policz do 10. Rób coś TYLKO dla siebie, każdego dnia. Wystarczy kilka minut. Polecamy: Sposób na stres, czyli ćwiczenia relaksacyjne dla mamy Rozmowa zawsze lepsza od kłótni Gdy zaczyna was coś irytować, reagujcie od razu: „Proszę cię, umyj po sobie wannę. Nie chcę tego robić za ciebie”. Jeśli zaczniecie układać sobie w myślach przemowę, którą wygłosicie, gdy dziecko zaśnie, wasza złość będzie coraz większa. Jeśli któreś z was czuje, że zaraz wybuchnie, niech weźmie głęboki oddech, wyjdzie z pokoju. Przczytaj też o zdaniach, których lepiej unikać, bo nic nie rozwiązują, tylko nasilają złe emocje: Tych zdań mężowie nienawidzą! Na pewno choć raz je powiedziałaś!
Co robić, gdy zamiast upragnionej ciąży pojawia się złość i nieporozumienia między partnerami? Radzi dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, psycholożka.
Trudno się dziwić parze, że po wielu miesiącach starań o dziecko, powoli traci nadzieję na ciążę. Że po roku prób zaczyna się kłócić, unika tematu niepłodności (więcej: problemy z poczęciem), a przy okazji jakiejkolwiek bliskości. Padają też oskarżenia, że to druga strona jest winna. Kobieta czuje się karana, a mężczyzna obawia się badań potwierdzających niepłodność. Jak rozwiązać taką sytuację, spytaliśmy dr Eleonora Bielawska-Batorowicz, psycholożkę. Szukanie pomocy Zwykle dzieje się tak, że wraz z podjęciem decyzji o posiadaniu dziecka pojawia się oczekiwanie, że do ciąży dojdzie bardzo szybko. Stąd takie rozczarowanie. Jeśli trudności z zajściem w ciążę trwają dłużej niż rok, warto wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje (sprawdź: niepłodność – objawy i przyczyny). Być może jest to sytuacja przejściowa. Na pocieszenie powiem, że wiele par ma problemy z płodnością, więc lekarze z dużym doświadczeniem potrafią te zaburzenia diagnozować i leczyć. Również psycholodzy mają sporą wiedzę na ten temat – warto skorzystać z ich pomocy i wsparcia. Reakcja na diagnozę: niepłodność Zwykle pierwszą reakcją na wiadomość, że trudności z zajściem w ciążę są czymś więcej niż przypadkiem, jest zdziwienie i niedowierzanie. Potem oboje partnerzy (lub tylko jeden) mogą zaprzeczać niepłodności, co uniemożliwia lub opóźnia leczenie (czytaj: niepłodność to problem obojga partnerów) . A gdy zostanie podjęte, pojawia się: gniew i złość wobec lekarza, wymaganych badań itd. napięcie między partnerami – negatywne emocje wobec tego, po którego stronie leży przyczyna niepłodności, choć odczuwane, nie zawsze są otwarcie ujawniane chęć izolacji – niepłodny partner może zamykać się w sobie, ukrywać swoje uczucia, nie mówić o trudnościach, a także unikać kontaktów ze znajomymi, zwłaszcza tymi, którzy mają dzieci. Sprzyja to poczuciu izolacji, potęguje poczucie niepowodzenia i rzutuje na relacje partnerskie. Akceptacja, niekoniecznie ulga Po przejściu przez ten etap pojawia się akceptacja problemów z zajściem w ciążę i ich następstw. Nie oznacza to jednak wyciszenia intensywnych emocji i całkowitego pogodzenia się z nieplanowaną bezdzietnością. Żal i poczucie straty pozostają. Akceptacja umożliwia przeanalizowanie dostępnych metod leczenia niepłodności (sprawdź: ABC zapłodnienia in vitro, ICSI, inseminacji), wybranie jednej z nich i podjęcie leczenia, choć niekiedy towarzyszy temu zbyt wiele oczekiwań, np. przekonanie o pełnym powodzeniu kuracji. Również dopiero na tym etapie możliwa jest decyzja o adoptowaniu dziecka lub o pozostaniu bezdzietnymi. Potrzeba rozmowy W danym momencie partnerzy mogą znajdować się na innym etapie zmagania się z niepowodzeniem w powiększeniu rodziny. Jeśli mąż daleki jest jeszcze od fazy akceptacji, utrudni to np. podjęcie decyzji o ewentualnym leczeniu. Może też się okazać, że para ma różne poglądy na możliwe rozwiązanie kwestii swej nieplanowanej bezdzietności. Warto porozmawiać o tym z doświadczonym lekarzem i psychologiem. Przeczytaj: dlaczego się nie udaje, czyli najczęstsze przyczyny męskiej niepłodności.
Intercyzę najczęściej sporządza się po to, by wprowadzić rozdzielność majątkową. Dzięki temu unikniecie późniejszych kłótni o pieniądze.
Intercyzę najczęściej sporządza się po to, by wprowadzić rozdzielność majątkową. Dzięki tej umowie wszystko, czego się dorobisz od dnia ślubu, będzie szło na Twoje prywatne konto (tak samo w wypadku Twojego męża). Ślub konkordatowy czy cywilny? Najpierw wspólnie musicie uzgodnić, czy bierzecie ślub konkordatowy, czy cywilny. Od tego zależy, gdzie i kiedy będziecie załatwiać formalności. Jeżeli zdecydujecie się na ślub cywilny, musicie zgromadzić niezbędne dokumenty najpóźniej miesiąc przed planowaną datą ślubu. Do konkordatowego będziecie się przygotowywać ponad trzy miesiące, bo w tym czasie czeka Was nie tylko bieganina po dokumenty, ale też nauki przedmałżeńskie. Jakie nazwisko po ślubie? Jeszcze przed ślubem powinniście ustalić, jakie będziecie (a także Wasze dzieci) nosić nazwisko. Możliwości jest kilka, np.: jedno z Was dodaje nazwisko współmałżonka do swojego, wybieracie jedno wspólne dla obojga lub każde z Was pozostaje przy swoim nazwisku. Przede wszystkim jednak musicie postanowić, w jaki sposób ułożycie między sobą sprawy majątkowe. Ta ostatnia to bodaj najważniejsza decyzja, jaka Was czeka po tej dotyczącej wspólnego życia. Musicie odpowiedzieć sobie na pytanie czy dorabiacie się wspólnie, czy też każde z Was będzie to robiło na własny rachunek. W zależności od tego, co postanowicie, inne będą tego skutki prawne w przyszłości. Wspólność i rozdzielność majątkowa Zgodnie z polskim prawem, po ślubie powstaje między Wami wspólność majątkowa. Oznacza to, że wszystko, czego się dorobicie (a także prezenty otrzymane z okazji ślubu) czy kupicie, stanowi waszą wspólną własność. Poczynając od samochodu, na serwisie do kawy kończąc. Jeżeli chcecie, aby było inaczej, musicie spisać umowę przedślubną, zwaną intercyzą. Kiedy intercyza? Na intercyzę warto się zdecydować, gdy np. jedno z was zamierza prowadzić działalność gospodarczą. Rozkręcanie firmy łączy się z dużym ryzykiem. Intercyza pozwala w razie kłopotów uchronić współmałżonka przed wierzycielami. Nie sporządzajcie intercyzy tylko po to, by zaznaczyć, że mieszkanie, które dostałaś kiedyś od rodziców, jest wyłącznie twoje, a samochód narzeczonego kupiony przed ślubem należy tylko do niego (często rodzice młodej pary sugerują takie rozwiązanie). To niepotrzebne. Zgodnie z prawem wszystko, co kupiłaś lub dostałaś przed ślubem, stanowi twój majątek odrębny i przyszły mąż nie ma do niego prawa (chyba że sama mu je przyznasz, o czym piszemy niżej). Plusy i minusy intercyzy Intercyza ma niewątpliwe plusy. Po pierwsze – samodzielnie i w nieograniczony sposób możesz rozporządzać całym swoim majątkiem. Po drugie – nie odpowiadasz za długi męża (gdyby ich narobił) i nie musicie walczyć w sądzie o majątek, jeżeli kiedyś zdecydujecie się na rozwód. Wadą tej umowy jest to, że nie będziecie mogli wspólnie rozliczać się z urzędem skarbowym. Jest to szczególnie niekorzystne w sytuacji, gdy jedno z Was ma znacznie wyższe zarobki od drugiego. Ponadto w razie starań o kredyt bank mniej korzystnie oceni Twoją czy męża zdolność kredytową, niż gdybyście byli brani pod uwagę wspólnie. Intercyza powoduje też nieraz utratę bardzo konkretnych pieniędzy. Na przykład Twój mąż ma własne mieszkanie, które wynajmuje. Przy intercyzie pieniądze, jakie uzyska z tego tytułu, nie będą należały do Was, lecz tylko do niego.[CMS_PAGE_BREAK] Inne małżeńskie umowy majątkowe W ramach umowy intercyzy możecie również: – rozszerzyć wspólność majątkową: to, co było dotąd własnością tylko jednego z Was, staje się od dnia ślubu wspólne. Jeżeli np. przed ślubem miałaś mieszkanie, możesz w intercyzie zdecydować, że Twój przyszły mąż będzie jego współwłaścicielem, – ograniczyć wspólność majątkową – czyli wyłączyć z niej pewne składniki majątkowe. Na przykład możecie zdecydować, że to, co zarobicie w ramach umowy o dzieło lub zlecenie, zachowacie wyłącznie dla siebie, – ustanowić rozdzielność z wyrównaniem dorobków. Przy takiej umowie będziecie mogli swobodnie rozporządzać swoim majątkiem osobistym. Jednakże w razie rozwodu (lub rozwiązania umowy intercyzy) to z Was, którego majątek przyniósł mniej zysków w trakcie małżeństwa, będzie mogło od drugiego współmałżonka żądać odpowiedniego wyrównania. Na przykład, Ty nie pracujesz, tylko zajmujesz się domem i dziećmi. Tym samym nie masz możliwości pomnażania własnego majątku. Twój mąż w tym czasie prowadzi interes, dorabia się. W razie rozwodu będziesz mogła dochodzić od niego powiększenia swojego majątku. http://www.infor.pl/prawo/notariusz/u-notariusza/686713,Intercyza-tylko-u-notariusza.html Ile kosztuje intercyza Aby spisać intercyzę, musicie najpóźniej dzień przed ślubem pójść do notariusza. Powinna być sporządzona w formie aktu notarialnego – inaczej jest nieważna. Idąc do notariusza, zabierzcie ze sobą dowody osobiste i 400 zł (tyle wynosi maksymalna taksa notarialna za tego rodzaju umowę + podatek). Intercyzę podpisujecie obydwoje, zaświadczając w ten sposób, że godzicie się na takie rozwiązanie spraw majątkowych. Co po ślubie jest wspólne? Jeżeli nie podpiszecie intercyzy, wszystko, czego dorobicie się od dnia ślubu, będzie stanowiło wasz wspólny majątek. W jego skład wchodzą zwłaszcza: - otrzymywane wynagrodzenia za pracę (w tym premie, dodatki za nadgodziny, nagrody jubileuszowe) i wszystkie przedmioty, jakie kupiliście za te pieniądze, - dochody z innej działalności, np. umowy o dzieło, zlecenie, - przedmioty zwykłego wyposażenia domowego (meble, naczynia, sprzęt AGD), nawet gdy któreś z Was otrzymało je w prezencie od rodziny, - dochody z majątku wspólnego, np. opłata za wydzierżawienie wspólnej działki, - dochody z majątku osobistego, np. czynsz za wynajem mieszkania, które jest tylko twoją lub tylko męża własnością, - narzędzia i sprzęty do wykonywania zawodu, np. komputer, - pieniądze zgromadzone na rachunku funduszu emerytalnego. Co to jest majątek odrębny? Nie wszystko w małżeństwie jest jednak wspólne. Pewne rzeczy należą wyłącznie do ciebie i niezależnie od tego, jak potoczą się wasze losy, zawsze będą stanowiły twoją własność. Jest to tzw. majątek osobisty. W jego skład wchodzą: - wszystkie rzeczy, które nabyłaś przed ślubem, - przedmioty, nieruchomości, które otrzymałaś w spadku lub zostały ci podarowane już w trakcie małżeństwa, chyba że ten, kto je ofiarował, wyraźnie zaznaczył, iż jest to darowizna dla Was obojga, - rzeczy osobiste, - nagrody za osobiste osiągnięcia (np. za wynalazek), prawa autorskie, twórcze, - odszkodowania za uszkodzenie ciała lub doznaną krzywdę, z wyjątkiem renty z powodu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy. Wyłącznie twoją własnością są również pieniądze uzyskane ze sprzedaży przedmiotów z twojego majątku osobistego. Jeżeli np. sprzedasz działkę, którą dostałaś w prezencie od rodziców, pieniądze otrzymane w wyniku tej transakcji będą należały tylko do ciebie. Ale gdybyś ją np. wydzierżawiła – wówczas dochody uzyskane z tego tytułu zasilą wasz majątek wspólny. Taki sam majątek osobisty ma także twój mąż. Przeczytaj też: Jak wziąć kredyt i nie zbankrutować 5 rzeczy, których lepiej nie pokazywać ojcu dziecka Gdy rodzice nie mają ślubu