Mąż zostawił ją obolałą z noworodkiem. „Gdy zobaczyłam jego relację na Instagramie, pękło mi serce”
Piszę do Was, leżąc w łóżku, choć powinnam teraz pewnie spać lub cieszyć się obecnością męża przy moim boku. Zamiast tego trzymam w ręku telefon, z którego przed chwilą dowiedziałam się więcej o moim partnerze, niż przez ostatnie pięć lat naszego związku.
Wczoraj rano urodziłam naszego pierwszego synka. To był długi, wyczerpujący poród, który zostawił mnie fizycznie i psychicznie na dnie. Kiedy wieczorem mąż wyszedł ze szpitala, obiecał, że będzie pod telefonem, gdybym czegoś potrzebowała. Czułam się fatalnie, hormony szalały, a mały nie mógł przestać płakać. Próbowałam się dodzwonić do męża kilkanaście razy − chciałam tylko usłyszeć jego głos, poczuć, że nie jestem w tym wszystkim sama. Głuchy sygnał. Myślałam, że może padła mu bateria, że może śpi ze zmęczenia... dopóki nie weszłam na Instagrama. Pępkowe, czyli celebracja egoizmu w czystej postaci Gdy tylko odświeżyłam tablicę, do oczu napłynęły mi łzy, a serce dosłownie podeszło mi do gardła. Zobaczyłam serię relacji wrzuconych przez jego kolegów i przez niego samego. Mój mąż, ojciec mojego dziecka, który jeszcze kilka godzin temu widział mój ból, stał teraz w środku zatłoczonego baru. Śmiał się do telefonu, wznosił toasty za zdrowie mamusi i nowego członka ekipy. W tle dudniła muzyka. Nie odbierał telefonu ode mnie, ale miał czas, żeby wrzucać zdjęcia z durnymi naklejkami i serduszkami. Czułam się, jakby ktoś wymierzył mi policzek. Ja tu walczę o każdą minutę snu, uczę się karmić, boli mnie każde poruszenie, a on urządził sobie wielkie święto, bo przecież mu się należy. Ta chora tradycja pępkowego to dla mnie nic innego jak przyzwolenie społeczne na porzucenie kobiety w najbardziej wrażliwym momencie jej życia. Chora tradycja, która niszczy zaufanie od pierwszego dnia Kto w ogóle wymyślił, że najlepszym sposobem na uczczenie narodzin dziecka jest impreza z kolegami, podczas gdy matka tego dziecka ledwo trzyma się na nogach? To jest jakiś relikt przeszłości, który w dzisiejszych czasach powinien zostać wyśmiany. Mężczyźni uważają, że pępkowe to ich nagroda za stres związany z porodem. Przepraszam bardzo, jaki stres? To ja wypychałam z siebie człowieka, to ja teraz drżę przy każdym kwileniu noworodka. Partner powinien być przy mnie, choćby mentalnie, pod telefonem, gotowy przywieźć wodę, czyste ubrania czy po prostu powiedzieć: „Kocham cię, dajesz radę”. Zamiast tego dostałam pokaz totalnego braku empatii. On bawił się w najlepsze, podczas gdy ja czułam się jak porzucony przedmiot, który spełnił swoją funkcję i przestał być potrzebny. Ten wieczór na zawsze zmienił to, jak na niego patrzę. Już nigdy nie zaufam mu tak samo, bo w chwili największej próby on wybrał zabawę i poklask kolegów. Zawiedziona i załamana − jak spojrzeć mu w oczy po powrocie? Teraz czekam, aż łaskawie dojdzie do siebie i pojawi się w szpitalu. Pewnie przyniesie kwiaty i będzie udawał, że nic się nie stało, bo przecież wszyscy tak robią. Ale dla mnie pępkowe to nie jest niewinna zabawa. To sygnał, że moje potrzeby zawsze będą na drugim miejscu po jego męskich wyjściach. Nie pozwolę sobie wmówić, że jestem przewrażliwiona. Drogie mamy, czy Wy też tego doświadczyłyście? Czy naprawdę musimy się godzić na to, że ojcowie naszych dzieci świętują ich narodziny bez nas, zostawiając nas w połogu z całym tym ciężarem? Dla mnie to koniec złudzeń o partnerskim związku. Pępkowe to obrzydliwy zwyczaj, który promuje egoizm i brak szacunku do kobiet. Mam nadzieję, że mój mąż, gdy zobaczy moje czerwone od płaczu oczy, zrozumie, że te kilka godzin kosztowało go znacznie więcej niż barowy rachunek. Amelia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Nie jestem służką męża”. Gdy po raz setny zapytał, gdzie są pieluchy, usłyszał tylko 2 słowa
„Teściowa zniszczyła moją pewność siebie po porodzie. Wystarczyło 1 perfidne zdanie”
Myślałam, że najtrudniejszy będzie ból porodowy i nieprzespane noce, ale prawdziwy cios przyszedł z ust osoby, która sama jest matką. Jedno zdanie wypowiedziane nad łóżeczkiem mojego synka sprawiło, że poczułam się jak najgorsza mama na świecie.
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo czuję, że jeśli tego z siebie nie wyrzucę, to po prostu pęknę. Siedzę teraz w kuchni, jest trzecia rano, mój trzymiesięczny synek w końcu zasnął, a ja, zamiast spać, wciąż słyszę w głowie te słowa. Słowa, które odebrały mi całą radość z macierzyństwa i sprawiły, że patrzę w lustro z obrzydzeniem do samej siebie. Zawsze wydawało mi się, że jestem silną babką. Pracowałam w korporacji, zarządzałam zespołem, radziłam sobie z kryzysami. Ale poród mnie zmienił. Stałam się krucha, pełna lęku, ale też niesamowitej miłości do tego małego człowieka. Przez pierwsze dwa tygodnie żyliśmy z mężem w bańce. Było ciężko, fakt, ale czułam, że dajemy radę. Do czasu, aż progu naszego mieszkania nie przekroczyła moja teściowa. Trudne relacje z teściową po narodzinach dziecka Od początku czułam na sobie jej oceniający wzrok. Nie przyjechała, żeby mi pomóc, żeby ugotować zupę czy wstawić pranie. Przyjechała na inspekcję. Patrzyła, jak przewijam małego, jak go kąpię, jak próbuję przystawiać do piersi, choć na początku szło nam to opornie. Każdy mój ruch komentowała westchnieniem. Znacie to? Takie głośne wypuszczanie powietrza, które mówi więcej niż tysiąc słów. „Dziecko płacze, pewnie jest głodne, masz za chudy pokarm” − to był standard. Ale ja dzielnie to znosiłam. Tłumaczyłam sobie, że to inne pokolenie, że ona chce dobrze. Starałam się uśmiechać, choć w środku wszystko we mnie drżało. Chciałam być dla niej partnerką w rozmowie, chciałam pokazać, że dbam o jej wnuka najlepiej, jak potrafię. Nie wiedziałam jednak, że najgorsze dopiero nadejdzie. Brak pewności siebie u młodej mamy Feralnego dnia Staś miał gorszy moment. Kolka, płacz, którego nie dało się ukoić. Chodziłam z nim na rękach, śpiewałam, byłam u kresu wytrzymałości fizycznej. Wtedy ona podeszła, wyjęła mi go z ramion − niemal wyrywając − i powiedziała to zdanie, które do dziś dzwoni mi w uszach: „Daj go, przecież ty nawet nie potrafisz go uspokoić, on przy tobie czuje tylko twój stres i nieudolność”. W tamtym momencie coś we mnie pękło. Nie krzyknęłam. Po prostu poszłam do łazienki i wyłam w ręcznik. Te słowa − „twoja nieudolność” − stały się moją nową definicją. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy Staś płacze, ja sztywnieję. Boję się go dotknąć, żeby nie zarazić go moim stresem. Stałam się cieniem samej siebie. Przestałam wierzyć swojej intuicji. Skoro własna rodzina uważa mnie za nieudolną, to pewnie tak jest, prawda? Jak radzić sobie z krytyką w macierzyństwie Mąż mówi, żebym odpuściła, że mama taka już jest. Ale on nie rozumie, że dla kobiety w połogu takie słowa są jak ostre igły. Ja nie potrzebowałam ekspertki od płaczu, potrzebowałam kogoś, kto powie: „Robisz to świetnie, odpocznij, ja go potrzymam”. Zamiast wsparcia dostałam wyrok. Dziś wiem, że muszę walczyć o siebie, bo mój syn potrzebuje szczęśliwej mamy, a nie robota, który boi się własnego cienia. Ale ta rana wciąż jest świeża. Piszę to do innych dziewczyn: nie pozwalajcie nikomu wchodzić z buciorami w Waszą relację z dzieckiem. Nawet jeśli to tylko jedno zdanie. Ono potrafi zburzyć mur, który budowałyście z taką miłością. Ja swój mur muszę teraz stawiać od nowa, cegła po cegle, walcząc z echem głosu teściowej, który mówi mi, że się nie nadaję. Mam nadzieję, że moja historia pomoże choć jednej mamie postawić granicę wcześniej, niż ja to zrobiłam. Pozdrawiam, Ania Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Odkąd mamy dziecko, z psem nie da się wytrzymać. Wszyscy mówili, że się przyzwyczai, a jest tylko gorzej”
„Po porodzie wróciłam do domu obolała, a tam nawet nie było sprzątnięte, nie mówiąc już o obiedzie. Mój mąż nie uznaje, że należy mi się teraz odpoczynek” [LIST DO REDAKCJI]
Dokładnie 1 września urodziłam synka. To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu. Rodziłam niecałe trzy godziny i nareszcie mogłam przytulić Franusia. Zdrowego, pięknego chłopca. Ból porodowy od razu poszedł w niepamięć. O dolegliwościach połogowych nie myślałam. Chciałam jak najszybciej wrócić do domu z synkiem.
Ze szpitala wypisali nas na trzeci dzień po porodzie. Odbierał nas mąż. Po powrocie… Nie, nie spodziewałam się balonów i wstęgi z napisem: „Witajcie w domu”. Ale nie spodziewałam się, że mieszkanie będzie tak brudne. Śmierdziało niedopałkami papierosów, w kuchni piętrzył się stos niepozmywanych talerzy i patelni. Mąż nawet nie odkurzył… W lodówce: jedno jajko i zepsuty majonez Marzyłam o tym, że wreszcie wykąpię się we własnej łazience. Ale kiedy zobaczyłam porozwalane ciuchy i brudną wannę – od razu zmieniłam zdanie. Nie miałam siły na sprzątanie. Na zakupy też nie miałam siły. A w lodówce znalazłam tylko jedno jajko i stary, zepsuty majonez. W chlebaku: spleśniała bułka. Usiadłam i zaczęłam płakać. Było mi tak żal Franusia, że pierwszy raz przyjechał do swojego domku, a tu wszystko tak śmierdzi i jest tak obrzydliwie brudno… Mąż stwierdził tylko, że nie miał głowy do sprzątania. I że jadł „na mieście”, dlatego nie zrobił żadnych zakupów. Ze sprzątaniem… czekał na mnie! Powiedział też, że ze sprzątaniem czekał na mnie, bo wtedy wszystko pójdzie raz-dwa. Łzy ciekły mi po twarzy. On nie miał pojęcia, jak się czuję. Fizycznie ani psychicznie. Sama nie wiedziałam, jak bardzo jestem obolała do chwili wsiadania do samochodu. Z dziesięć minut próbowałam jakość wejść do auta, a każdy sposób wywoływał ogromny ból… Bolało mnie przy chodzeniu i siedzeniu. Położyłam się na kanapie obok Franusia i płakałam. Mąż usiadł obok z kartką i długopisem, zniecierpliwionym głosem ponaglając mnie w wyliczaniu, co ma kupić. Chyba się zorientował, że ze wspólnego sprzątania na razie nic nie będzie… Przez łzy i ściśnięte gardło dyktowałam: chleb, masło, żółty ser, szynka, cebula, 2 marchewki… itd. Bo im trzeba mówić wprost i wielkimi literami? Przez czas robienia tych zakupów musiał dużo myśleć, bo okazało się, że zadzwonił do mojej siostry. Przyszła wieczorem. Przyniosła domowy rosół i jeszcze ciepły biszkopt. Ogarnęła całe mieszkanie. Moja kochana Monika. Popilnowała Franusia, kiedy się myłam i jadłam. Zawsze taka wygadana, waląca prawdę prosto z mostu, tym razem obracając wszystko w żart, powiedziała tylko coś w stylu: „To ty nie wiesz, że facetom zawsze trzeba mówić wielkimi literami, co mają zrobić? Oni nie potrafią się domyślać”. Za to, co zrobiła, będę jej wdzięczna do końca życia. Tylko nie wierzę w te jej słowa o mówieniu wprost mężczyznom o swoich potrzebach. Może to i prawda, jeśli chodzi o jakieś zachcianki, kaprysy… Ale tu przecież chodziło o oczywiste rzeczy. Wystarczyło wywietrzyć, opróżnić popielniczki, odkurzyć, pozmywać po sobie, spłukać tę cholerną wannę! Pomyśleć, że może będę chciała zjeść obiad… Monika musiała też wyjaśnić Piotrkowi, że kobieta po porodzie dochodzi do siebie przez jakiś czas. Zaczął się pytać, jak się czuję, co trzeba zrobić. Ale widzę, jak z każdym dniem ma tego coraz bardziej dość. Zdążyłam kilka razy usłyszeć od niego, że przecież od porodu minęły 2 tygodnie, 3 tygodnie, miesiąc… Jego zdaniem powinnam już śmigać na najwyższych obrotach! Nie powiem, Franuś od początku jest jego oczkiem w głowie. Po miesiącu czuję się już o niebo lepiej. Ale na wspomnienie tego dnia, w którym wróciliśmy ze szpitala, od razu coś ściska mnie za gardło i łzy lecą same. Od tamtej pory widzę jak na dłoni, że mój mąż to egoista i leń. Zrobię wszystko, by Franuś był inny. Aga Jeśli chcesz się podzielić swoją historią, napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl. Czytamy wszystkie listy i zastrzegamy prawo do wyboru najciekawszych oraz do ich redagowania lub skracania. Piszemy też o: Matka i 3-miesięczne niemowlę mieszkali w lesie. Kobieta nie miała się gdzie podziać Sosnowiec: dziecko niebezpiecznie wychyla się z samochodu podczas jazdy. Interweniował kierowca [WIDEO] Urodziła w samochodzie na szpitalnym parkingu, bo karetka nie zabrała jej do szpitala
Wizyta patronażowa położnej po porodzie: co to jest i czy jest obowiązkowa?
Wizyta patronażowa położnej u noworodka to domowa wizyta, która nastąpi, kiedy wrócisz już z dzieckiem ze szpitala. Podczas niej położna środowiskowa sprawdzi, jak się czujesz ty i twój noworodek. Wyjaśniamy, jak dokładnie wygląda taka wizyta oraz kiedy i ile razy możesz się jej spodziewać.
Wizyta patronażowa jest potrzebna i bardzo pomocna, bo kobieta tuż po porodzie wymaga szczególnej opieki. Połóg jest czasem, w którym w kobiecym organizmie zachodzą ogromne zmiany – ciało ma wrócić do funkcjonowania sprzed ciąży, tyle że procesy, które trwały 9 miesięcy, odwracają się w zaledwie kilka tygodni! Poza tym jako młoda mama uczysz się dopiero nowej roli, a położna może ci w tym bardzo pomóc. Poniżej wyjaśniamy, co dokładnie oznacza wizyta patronażowa, kiedy i na ile wizyt położnej możesz liczyć oraz dlaczego lepiej z wizyty patronażowej nie rezygnować. Spis treści: Co to jest wizyta patronażowa? Ile wizyt położnej odbywa się po porodzie? Czy wizyta położnej po porodzie jest obowiązkowa? Jak umówić się z położną na wizytę patronażową? Jak wygląda wizyta patronażowa? Dlaczego nie warto rezygnować z wizyty położnej po porodzie? Co to jest wizyta patronażowa? Wizyta patronażowa to na pewno nie inspekcja! Nigdy tak o niej nie myśl! Wizyta położnej ma za zadanie ci pomóc, a nie wytknąć błędy czy niedociągnięcia. Położna środowiskowa nie będzie oceniać, jak zajmujesz się noworodkiem, ani czy masz porządek w domu. Wyjaśni ci za to twoje wątpliwości, wesprze cię i wskaże, w jaki sposób reagować na ewentualne nieprawidłowości. Ile wizyt położnej odbywa się po porodzie? Położna środowiskowa zgodnie z prawem ma obowiązek odbycia u młodej mamy od 4 do 6 wizyt w trakcie całego połogu, czyli w ciągu 6 tygodni po porodzie. Możesz się więc spodziewać, że położna odwiedzi ciebie oraz noworodka mniej więcej raz w każdym kolejnym tygodniu połogu. Mamy pytają, kiedy odbywa się wizyta patronażowa. Pierwsza wizyta patronażowa położnej powinna odbyć się w ciągu pierwszych 48 godzin od wyjścia ze szpitala. Czy wizyta położnej po porodzie jest obowiązkowa? Wizyta patronażowa u noworodka i mamy jest obowiązkowa dla położnej, o ile o taką wizytę poprosisz. W ramach 4-6 spotkań położna powinna odpowiedzieć na twoje pytania i rozwiać wszelkie wątpliwości, możesz pytać ją o połóg, własne zdrowie i pielęgnację noworodka. To twoje prawo, warto z niego skorzystać. Z drugiej strony pamiętaj, że wizyta patronażowa nie jest obowiązkowa dla młodej mamy. Jeśli nie zgłosisz takiej chęci, położna cię nie odwiedzi. Jak umówić się z położną na wizytę patronażową? Aby umówić wizytę patronażową, musisz przede wszystkim zapisać noworodka do wybranej przychodni. Kiedy będziesz to robić, poinformuj od razu obsługę, że chciałabyś skorzystać z wizyty położnej środowiskowej. W każdej przychodni jest wyznaczona do tego położna, w niektórych możesz mieć też wybór spośród kilku ekspertek. Najlepiej albo poprosić o numer telefonu położnej, albo zostawić swój własny i poprosić o kontakt. Jak wygląda wizyta patronażowa? Położna środowiskowa przychodzi po to, aby sprawdzić, jak czujesz się ty i twoje maleństwo. Jej zadaniem jest pomoc, wsparcie i odpowiedź na twoje pytania. Pierwsze dni z noworodkiem mogą być trudne, zwłaszcza jeśli to twoje pierwsze dziecko i wszystko jest dla ciebie nowe. Nie wstydź się więc pytać o cokolwiek, co cię nurtuje, i co jest związane z opieką nad noworodkiem lub z twoim stanem zdrowia w połogu, np. o karmienie dziecka piersią, mleko modyfikowane, ulewanie, kolki, stolce noworodka czy antykoncepcję. Możesz pokazać położnej pieluszkę dziecka albo swoją zużytą podpaskę, jeśli tylko coś cię niepokoi. Położna podpowie m.in.: jak kąpać dziecko, jak prawidłowo przystawiać je do piersi, jak ubierać w domu i na spacery, skąd wiedzieć, że dziecko się najada. Sprawdzi także: jak goi się pępek dziecka, czy odruchy neurologiczne noworodka są prawidłowe, jak wygląda skóra maluszka. Położna powinna zbadać także mamę: sprawdzić, jak goi się krocze lub rana po cesarskim cięciu, zapytać, jak przebiega krwawienie, obejrzeć piersi. Dlaczego nie warto rezygnować z wizyty położnej po porodzie? Wizyta patronażowa może okazać się bardzo pomocna, nie rezygnuj z niej pochopnie. Często zdarza się, że po pierwszej wizycie kobiety nie proszą o następne, a potem same borykają się z różnymi trudnościami. To błąd. Fachowa pomoc położnej sprawi, że poczujesz się pewniej w nowej roli, będziesz też spokojniejsza ze świadomością, że prawidłowo pielęgnujesz noworodka. Pamiętaj: po porodzie możesz być zaskoczona m.in. tym, jak zmienia się twoje ciało. Jeśli nie masz z kim o tym porozmawiać bez skrępowania, położna środowiskowa będzie właśnie tą osobą, którą możesz spytać o wszystko, co jest związane z połogiem. Do wizyty położnej nie musisz się specjalnie przygotowywać. Nie musisz przejmować się nie do końca czystym mieszkaniem czy swoim dresem zamiast wyjściowej sukienki. To zupełnie normalne w tym szczególnym czasie. Zrób jednak jedno – spisz listę pytań, które chciałabyś zadać, dzięki czemu o niczym nie zapomnisz. A jeśli nawet tak się stanie, pamiętaj, że masz prawo do kolejnych spotkań. Zobacz też: Pierwsze godziny po porodzie: cierpienie i samotność matki Wyprawka noworodka - 9 niezbędnych ubranek Depresja poporodowa: kiedy się zaczyna i ile trwa?
Pierwsza miesiączka po porodzie – kiedy się pojawia, jak wygląda, co z płodnością?
Niedawno urodziłaś i zastanawiasz się, kiedy możesz spodziewać się pierwszej miesiączki po porodzie? To zależy przede wszystkim od tego, czy karmisz piersią. Sprawdź, kiedy powinna wystąpić i czy jest coś, co powinno cię zaniepokoić.
Najczęściej pierwsza miesiączka po porodzie występuje po zakończeniu połogu. Jednak prawidłowy czas jej wystąpienia mieści się w szerokim przedziale czasowym i jest sprawą indywidualną. Jeżeli pierwsza miesiączka po porodzie wystąpi wcześniej niż 6 tygodni od porodu, należy skonsultować się z lekarzem, gdyż może być to krwawienie niezwiązane z okresem. Spis treści: Kiedy pierwsza miesiączka po porodzie Jak wygląda pierwsza miesiączka po porodzie i ile trwa Pierwsza miesiączka po porodzie a karmienie piersią Pierwsza miesiączka po porodzie a płodność Kiedy pierwsza miesiączka po porodzie? Termin wystąpienia pierwszej miesiączki po urodzeniu dziecka zależy głównie od tego, czy kobieta karmi piersią. W przypadku kobiet, które się na to nie zdecydowały, pierwsza miesiączka pojawia się zwykle 6-8 tygodni po porodzie, czyli po zakończeniu połogu. U kobiet karmiących piersią podwyższony jest poziom prolaktyny, który hamuje aktywność jajników i ogranicza ilość produkowanych przez nie estrogenów. W takich warunkach śluzówka macicy nie wzrasta, a więc nie dochodzi do jej złuszczenia i nie występuje okres. Dlatego u kobiet karmiących pierwszy okres po porodzie pojawia się najczęściej w przedziale od kilku tygodni po zakończeniu połogu do zakończenia karmienia piersią. Na czas wystąpienia pierwszej miesiączki po porodzie nie ma wpływu rodzaj porodu – czy był naturalny czy odbył się przez cesarskie cięcie. Najwięcej zależy właśnie od tego, czy kobieta karmi piersią czy nie. Konsultacji z ginekologiem wymagają następujące zjawiska dotyczące krwawienia po porodzie: krwawienie, które występuje w połogu miesiączka nie pojawia się w ciągu 8 tygodni od porodu u kobiety, która nie karmi piersią miesiączka nie występuje w ciągu 8 tygodni od zakończenia karmienia piersią w trakcie karmienia piersią występują częste i nieregularne plamienia z pochwy okres się nie pojawia i istnieje ryzyko, że doszło do kolejnej ciąży. Jak wygląda pierwsza miesiączka po porodzie i ile trwa? U części kobiet objawy pierwszej miesiączki po porodzie są takie same jak objawy zwykłej miesiączki przed ciążą. U niektórych kobiet obfitość i czas trwania pierwszego krwawienia po porodzie mogą różnić się od krwawień miesiączkowych sprzed ciąży. Miesiączka może być bardziej obfita lub bardziej skąpa, może trwać nieco dłużej lub trochę krócej, może być też mniej bolesna. Jeśli zmiany w przebiegu pierwszej miesiączki pojawiającej się po porodzie budzą twoje zaniepokojenie, na wszelki wypadek możesz skonsultować się z ginekologiem. Pierwsza miesiączka po porodzie a karmienie piersią Znakomita większość kobiet, które regularnie karmią piersią, nie dostaje pierwszej miesiączki po porodzie aż do czasu odstawienia dziecka od piersi, a przynajmniej do czasu, gdy zaczyna karmić rzadziej. Najczęściej okres pojawia się 4-6 tygodni od zaprzestania regularnego i częstego karmienia piersią. Warto pamiętać, że podawanie dziecku piersi może sprawiać, że miesiączki będą nieregularne – to wpływ hormonów i hamującego działania na jajniki prolaktyny, o czym pisaliśmy powyżej. Regularność okresu powinna powrócić po definitywnym zakończeniu karmienia piersią. W tym miejscu należy zaznaczyć, że karmienie piersią i brak okresu nie oznacza, że nie można zajść w ciążę. Miesiączka nie jest też, oczywiście, przeciwwskazaniem do karmienia piersią. Pierwsza miesiączka po porodzie a płodność Płodność powraca jeszcze przed wystąpieniem pierwszego okresu po porodzie. Wiele kobiet nadal myśli, że dopiero wystąpienie pierwszego okresu oznacza powrót płodności – to błąd. Zanim dojdzie do krwawienia miesiączkowego, jajniki uwalniają komórkę jajową, która może zostać zapłodniona, jeśli kobieta współżyje i nie stosuje wraz z partnerem antykoncepcji. To dlatego niektóre kobiety zachodzą w kolejną ciążę nie doczekawszy się pierwszej miesiączki po porodzie. Jajeczkowanie występuje ok. 14 dni przed miesiączką, a jego objawy świeżo upieczona mama może przegapić. Dlatego, jeśli nie planujesz zajścia w ciążę wkrótce po urodzeniu dziecka, należy się zabezpieczać – są metody antykoncepcji po porodzie i bezpieczne dla kobiet karmiących piersią i ich dzieci. Zobacz także: Plamienie zamiast okresu - co to oznacza? Krwawienie po porodzie – co jest normą?
Połóg: co to jest, ile trwa i jak wygląda?
Połóg to czas dużych zmian w organizmie kobiety. Sześć tygodni po porodzie, czyli czas połogu, to trudny okres dla młodej mamy. Możesz borykać się z różnymi dolegliwościami, jak np. nietrzymanie moczu, zaparcia, pobolewanie podbrzusza podczas karmienia, zlewne poty. Jest to również okres, gdy hormony po porodzie szaleją, a to wpływa na samopoczucie kobiety.
Sześć połogowych tygodni po urodzeniu dziecka to dla kobiety czas niezwykły. Ciało w połogu małymi krokami wraca do formy, regenerując się po trudach ciąży i porodu. Największe zmiany zachodzą w układzie hormonalnym, krążenia, w składzie krwi, a także w narządach płciowych i... oczywiście, w wyglądzie. Bądź dla siebie teraz bardzo wyrozumiała – w połogu możesz czuć wyczerpanie, mieć zmienne nastroje i baby bluesa czy być wciąż podenerwowana. Spis treści: Połóg co to jest? IIe trwa połóg? Połóg: jak przebiega? Połóg po cesarskim cięciu Połóg: niepokojące objawy Jak przetrwać połóg? Czy w połogu można zajść w ciążę? Jak wrócić do formy po porodzie? Połóg: co to jest? Połóg po porodzie naturalnym to czas, kiedy w ciele kobiety zachodzi szereg zmian mających na celu przywrócenie stanu sprzed ciąży. To, co działo się w organizmie przyszłej mamy przez 9 miesięcy, musi zostać cofnięte w znacznie krótszym czasie. Powoduje to istną burzę hormonalną i zmienność nastrojów u młodej mamy. Po porodzie w twoim organizmie następują zmiany hormonalne – wyrzut oksytocyny i endorfin, a to z kolei pozytywnie oddziałuje na twoje emocje. Po kilku dniach jednak poziom tych hormonów spada. W czasie połogu twoje samopoczucie powinno już się w miarę ustabilizować. Jeżeli jednak czujesz, że jest ci źle i nie dajesz sobie rady z własnymi emocjami, koniecznie powiedz o tym partnerowi, położnej, lekarzowi – ginekologowi czy nawet pediatrze, kiedy go odwiedzisz razem z maluszkiem. To bardzo ważne! Depresja poporodowa, którą jest zagrożone nawet 20 proc. mam, to poważna choroba. Zaniedbana, prowadzi do rodzinnych tragedii. Tylko właściwa diagnoza i leczenie pomogą ci odzyskać równowagę i siły. Połóg a baby blues Baby blues pojawia się w pierwszych dobach po porodzie, swoje nasilenie ma około 4-5 doby po porodzie. Czas jego trwania jest indywidualny, trwa od kilku godzin do kilku dni. Około 10-14 doby po porodzie objawy powinny ustąpić. Na baby bluesa cierpi około 50-80% kobiet. Ważne, żeby jeszcze przed porodem przygotować zarówno siebie, jak i partnera na ten burzliwy czas. Zadbanie o posiłki, odpoczynek, sen i pomoc przy noworodku przez partnera będzie sprzyjało wyciszaniu się i pozwoli organizmowi na szybsze wyregulowanie gospodarki hormonalnej. Ile trwa połóg? Wyróżniamy trzy etapy połogu: bezpośredni, wczesny i późny. Połóg bezpośredni to pierwsza doba po porodzie, połóg wczesny – pierwszy tydzień, a połóg późny – do 6 tygodni po porodzie. Połóg po cesarskim cięciu może trwać dłużej niż standardowe sześć tygodni po porodzie naturalnym – zwykle trwa on około ośmiu tygodni. Połóg – jak przebiega? Czas połogu to przede wszystkim czas zmian hormonalnych zachodzących w organizmie kobiety, ale nie tylko. Zaraz po porodzie mama traci nawet do siedmiu kilogramów (to suma ciężaru dziecka, powiększonej macicy, łożyska, utraconej wody) i część ciążowego brzuszka. Wielkość macicy odpowiada teraz rozmiarowi z około 20. tygodnia ciąży. Jej dno znajduje się mniej więcej na wysokości pępka. Ale to dopiero sam początek zmian, które doprowadzą cię do formy sprzed dziewięciu miesięcy. Macica dopiero około 6 tygodnia po porodzie wraca do swoich przedciążowych rozmiarów. Obkurczaniu się macicy towarzyszą czasem nawet dość bolesne skurcze pojawiające się szczególnie podczas karmienia piersią. Maluszek ssąc, pobudza bowiem wydzielanie oksytocyny, która jest jednym z hormonów odpowiedzialnych za obkurczanie się macicy. Dlatego jeśli będziesz czuła ból brzucha podczas karmienia dziecka, myśl nie o dyskomforcie, a o tym, że doprowadzasz do szybszego cofnięcia się zmian ciążowych, szybciej oczyścisz jamę macicy po porodzie i znacznie podniesiesz poczucie więzi z dzieckiem (za tym również stoi oksytocyna). Oksytocyna to cudowny hormon, dzięki któremu zmniejsza się stężenie kortyzolu we krwi u kobiety, co może wpłynąć na zmniejszenie odczuwania stresu, zmniejszenie lęku, oraz może mieć działanie uspokajające. Jeśli rodziłaś siłami natury, po około 10 dniach od porodu siadanie czy mycie nie powinny sprawiać ci trudności i bólu. Jeżeli miałaś założone szwy po nacięciu lub pęknięciu krocza, zazwyczaj po 10 dniach krocze na zewnątrz wygląda na zagojone. Szwy nierozpuszczalne są zdejmowane przez położną środowiskową lub w szpitalu między 7-10 dobą. Szwy rozpuszczalne rozpuszczają się w różnym tempie, jest to zależne zarówno od ich materiału, jak i od twojej skóry. Jeżeli nie czujesz poprawy w zakresie gojenia się krocza, czujesz ciągle dyskomfort siedzenia – zgłoś ten problem położnej na wizycie patronażowej. Śluzówka pochwy potrzebuje trochę więcej czasu na regenerację, pielęgnuj ją prawidłowo, pamiętaj o zasadach higieny, wietrzenia krocza czy profilaktyki w zakresie siadania, wstawania oraz korzystania z toalety. W kolejnych tygodniach powłoki brzuszne będą wyczuwalnie stawać się bardziej napięte, w pierwszych 6 tygodniach najważniejsze jest nieobciążanie dna miednicy i mięśni brzucha. Jest to czas na regenerację. Zdrowa dieta, odpoczynek to podstawa. Pierwszą aktywnością fizyczną w połogu mogą być ćwiczenia oddechowe i spacery. Cięższe ćwiczenia należy rozpocząć po konsultacji z lekarzem prowadzącym ciążę, a następnie po konsultacji z fizjoterapeutką lub fizjoterapeutką uroginekologiczną, która dokładnie zbada mięśnie dna miednicy i brzucha, dopasowując ćwiczenia do twoich potrzeb. Jeśli wskutek rozciągania się skóry zrobiły ci się rozstępy, to teraz z intensywnie czerwonej zmienią barwę na srebrzystoszarą. Jest to naturalny skutek rozciągającej się skóry. Oprócz odpowiedniej pielęgnacji to jak bardzo one będą widoczne, jest uwarunkowane osobniczo. Czym są odchody połogowe? Obkurczaniu się macicy towarzyszy krwawienie zwane odchodami połogowymi (albo odchodami poporodowymi). W pierwszych dniach są one bardzo obfite (mogą być w nich fragmenty tkanki i skrzepy po porodzie – niech cię to nie niepokoi, to norma) i krwistoczerwone, po tygodniu jednak staną się skąpsze, bardziej płynne i brunatne. Nie oszczędzaj teraz na podpaskach, potrzebujesz nawet 8-10 dziennie. Wybierz naprawdę duże i chłonne podpaski porodowe lub wręcz pieluszki jednorazowe, bez rzepów. W drugim i trzecim tygodniu połogu odchody są już żółtawe, o nieco mazistej konsystencji, a i ich ilość znacząco się zmniejsza. Wkrótce staną się wręcz szarawe, by w czwartym tygodniu całkowicie zniknąć. Odchody połogowe pojawiają się zarówno u kobiet, które rodziły naturalnie, jak i tych, które miały cesarskie cięcie. Jeśli po kilku dniach po narodzinach dziecka upławy się nie pojawiły lub są bardzo intensywne i nieprzyjemnie pachną, jak najszybciej skonsultuj się z lekarzem. Intensywność krwawienia, jak i zmiana odchodów połogowych w poszczególnych tygodniach jest różna. Przedłużające się krwawienie (powyżej 14 dni) jest wskazaniem do konsultacji z położną środowiskową lub lekarzem ginekologiem. Pamiętaj, że dłuższy okres krwawienia po porodzie nie sprzyja w szybszym powrocie do formy, a czasem potrzebne jest wykonanie morfologii, aby wykluczyć anemię. Połóg po cesarskim cięciu <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/porod/cesarskie-ciecie/cesarka-jak-wyglada-cesarskie-ciecie-i-kto-bedzie-je-mial-6533-r1/" target="_blank" rel="noopener">Cesarskie cięcie, w przeciwieństwie do porodu siłami natury, jest operacją, podczas której dochodzi do naruszenia powłok brzusznych. W związku z tym młoda mama w czasie połogu może odczuwać ból brzucha, w dodatku musi również odpowiednio dbać o ranę po cięciu cesarskim. Kobiety po cesarce zazwyczaj skarżą się na ból wokół rany (gdy znieczulenie zaczyna puszczać). To, jak bardzo będziesz odczuwać ból po zabiegu, zależy od wielu czynników (m.in. od tego, jakie znieczulenie zastosowano do operacji). Jeśli ból jest nie do wytrzymania, poproś lekarza o leki przeciwbólowe, które można podawać kobiecie karmiącej. Połóg: niepokojące objawy Niepokojące objawy podczas połogu, to: obfite lub gwałtownie nasilające się krwawienie z pochwy (wymagające wymiany dwóch lub więcej podpasek w ciągu jednej godziny), bardzo nieprzyjemny zapach wydzieliny z pochwy po porodzie, gorączka 38,5°C lub więcej (nie dotyczy pierwszej doby po porodzie), dreszcze, ból piersi, któremu towarzyszy zaczerwienie, obrzęk, ból lub zaczerwienienie nóg, silne bóle pleców lub podbrzusza, ból podczas oddawania moczu silne parcie na pęcherz, ostry ból w pochwie lub odbytnicy. Wszystkie te niepokojące objawy odczuwane podczas połogu wymagają konsultacji się z lekarzem. Nietrzymanie moczu w czasie połogu Wiele świeżo upieczonych mam skarży się, że po trudnym porodzie pozostała jeszcze inna pamiątka – kłopot z utrzymaniem moczu. Szczęśliwie to przejściowa dolegliwość. Gdy mięśnie Kegla wzmocnią się i wrócą do poprzedniej sprężystości, najprawdopodobniej problem zniknie samoistnie. Pomóż sobie i im, wykonując kilka razy dziennie, przez minutę czy dwie, ćwiczenia Kegla – napinając i rozluźniając mięśnie. Jeśli jednak po około miesiącu od porodu sytuacja się nie poprawi, koniecznie powiedz o swoim problemie lekarzowi. Warto również skorzystać z pomocy fizjoterapeutki uroginekologicznej, która zbada dokładnie mięśnie i zaleci konkretne ćwiczenia. Podobnie ma się sprawa z nietrzymaniem gazów i stolca – tutaj również specjalista może pomóc ci szybciej uporać się z problemem. Jak przetrwać połóg? W połogu możesz odczuwać zwiększoną potliwość, to normalne. Nadmierne pocenie się po porodzie wynika z nieustabilizowanej jeszcze gospodarki hormonalnej. Dopóki hormony po porodzie nie wrócą do normy (czyli przez najbliższych kilka tygodni) przygotuj się na konieczność częstszych zmian piżamy i szczególnego dbania o higienę. Pocenie się po porodzie to jeden ze sposobów wydalania niepotrzebnej wody i związków mineralnych, które nagromadziły się w organizmie przez cały okres ciąży. Dieta w połogu W tym wyjątkowym czasie dbaj o to, co znajduje się na twoim talerzu. Pilnuj, by w twojej diecie było dużo wody i błonnika. Regularne wypróżnienia pozwolą ci uniknąć kolejnych dolegliwości w okolicach krocza. Aby uniknąć zaparć, jedz śliwki, najlepiej suszone. Staraj się też unikać produktów wysoko przetworzonych – są one po prostu niezdrowe, nie tylko w czasie połogu. Nie stosuj natomiast żadnej diety eliminacyjnej „na wszelki wypadek”. O tym, czy powinnaś zrezygnować z jakichś produktów, zdecyduje lekarz. Czy w połogu można zajść w ciążę? W czasie połogu możliwe jest zajście w ciążę. Płodność u kobiety może wrócić w każdym momencie, nawet przed pojawieniem się pierwszego okresu. Czynnikiem, który determinuje przywrócenie owulacji, jest sposób karmienia dziecka. U kobiety, która karmi dziecko jedynie piersią (bez podawania smoczka, dokarmiania butelką w nocy itp.), występuje tzw. poporodowa niepłodność laktacyjna. Jest to niepłodność wywołana produkcją prolaktyny. Uniemożliwia to kobiecie ponowne zajście w ciążę po porodzie. Eksperci podają, że czas trwania takiej niepłodności wynosi ok. 12 tygodni. Przy spełnieniu warunków niezbędnych do utrzymania dużego stężenia prolaktyny, przy braku miesiączki, wskaźnik Pearla wynosi około 0,7. Nawet przy spełnieniu wszystkich wymogów nie jest to metoda skuteczna w 100%. Dodatkowo kobieta powinna dokładnie obserwować swój organizm, tj. zmiany zachodzące w śluzie szyjkowym, zmiany ustawienia szyjki macicy. Powinna także mierzyć codziennie rano (po co najmniej 5-godzinnym śnie) temperaturę ciała. Kiedy można współżyć po porodzie? Koniec połogu oznacza również powrót do seksu. Zanim jednak zdecydujecie się na swój drugi „pierwszy raz”, koniecznie odwiedź ginekologa. Lekarz zbada cię oraz przedyskutuje z tobą i zaleci najodpowiedniejszą dla was formę antykoncepcji. Gdy będziesz wiedziała, że nie ma medycznych przeciwwskazań do współżycia, pomyśl, czy jesteś na to gotowa psychicznie. Wiele kobiet, nawet z tych, które przed porodem prowadziły bardzo intensywne życie seksualne, nieco odkłada ten moment w czasie. Oto najczęstsze przyczyny niechęci do seksu lub obniżenia libido: wciąż wysoki po porodzie poziom prolaktyny i niski estrogenów; bezsenne noce i zmęczenie, które każą zapomnieć o kolejnym „wysiłku”; obawa, że pierwsze stosunki będą bolesne. Najważniejsze w tych sytuacjach będzie wyrozumiałość i wzajemne zaufanie – mama musi wiedzieć, że partner rozumie jej lęki i jeśli trzeba, umie im wyjść naprzeciw. Jak wrócić do formy po porodzie? Gdy minie przepisowe sześć tygodni, skonsultuj się z lekarzem i zacznij ćwiczyć. Niektóre z ćwiczeń możesz wykonywać w towarzystwie dziecka – maluch może leżeć na macie, gdy ty będziesz np. robić pompki. Gdy lekarz zezwoli na ćwiczenia, możesz zapisać się na specjalne zajęcia dla kobiet po ciąży. Możesz też zacząć więcej spacerować – to forma ruchu, która nie tylko ćwiczy ciało, ale i świetnie odpręża ducha. Uważnie słuchaj swojego ciała i nie rób nic na siłę! Zamiast ulegać presji szybkiego powrotu do formy sprzed ciąży, naciesz się macierzyństwem i nie nakładaj na siebie żadnych ograniczeń. Wszystko przyjdzie w swoim czasie. Nie rzucaj się w wir ćwiczeń tuż po połogu. Skup się na tym, co najważniejsze: na swoim dziecku. Codzienne spacery na świeżym powietrzu to dawka ruchu, która z pewnością pozytywnie wpłynie na twoje zdrowie, ale też samopoczucie. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-pologu/krwawienie-po-porodzie-kiedy-krwawienie-jest-normalne-kiedy-jechac-do-szpitala-1411-r1/" target="_blank" rel="noopener">Krwawienie po porodzie. Kiedy jest normalne? <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/internetowa-szkola-rodzenia/o-pologu/polog-po-porodzie-dolegliwosci-w-pologu-5543-r1/" target="_blank" rel="noopener">Połóg: te objawy powinny cię zaniepokoić Okres: kiedy pierwsza miesiączka po porodzie Konsultacja merytoryczna mgr Malwina Sierzan Położna środowiskowa, pedagożka, doradczyni chustonoszenia. Przygotowuje kobiety do porodu, wspiera mamy w opiece nad noworodkiem
Połóg – niepokojące objawy, na które trzeba zwrócić uwagę
Połóg – niepokojące objawy mogą wyglądać groźnie tylko dla kobiety, ale nie dla lekarza. Jednak są i takie dolegliwości, które faktycznie mogą oznaczać kłopoty zdrowotne. Podpowiadamy, co powinno niepokoić w połogu, a co jest zupełnie normalne i jak sobie radzić z różnymi dolegliwościami, które pojawiają się po porodzie.
Dolegliwości poporodowe trwają zwykle sześć tygodni, bo tyle właśnie trwa połóg, czyli czas, w którym kobieta dochodzi do siebie po porodzie. Które z niepokojących kobiety objawów połogu są normalne, a za którymi może stać coś poważniejszego i powinnaś iść do lekarza? Sprawdź koniecznie! Spis treści: Połóg – niepokojące objawy Odchody połogowe Ból kości ogonowej po porodzie Ból brzucha w połogu Ból krocza w połogu Kłopoty z oddawaniem stolca w połogu Połóg – niepokojące objawy Niektóre objawy w połogu są niepokojące. Skontaktuj się natychmiast z lekarzem, jeżeli: masz bardzo obfite lub gwałtownie nasilające się krwawienie z pochwy (wymaga wymiany dwóch lub więcej podpasek w ciągu godziny), pojawił się nieprzyjemny zapach wydzieliny z pochwy po porodzie, temperatura ciała wzrosła do 38,5°C lub więcej (nie dotyczy to pierwszych 24 godzin po porodzie), masz dreszcze, piersi są bolesne lub stwierdzasz ich zaczerwienienie, masz obrzęknięte bolące nogi lub zauważyłaś ich zaczerwienienie, masz silne bóle podbrzusza lub pleców, oddawanie moczu sprawia ci ból lub odczuwasz mocne parcie na pęcherz, odczuwasz ostry ból w pochwie lub odbytnicy. Odchody połogowe Wydzielina wypływająca z pochwy po porodzie to tzw. odchody połogowe. Przypominają one obfite miesiączki. Odchody połogowe odpływają z pochwy przez okres około 4 tygodni. Przez pierwsze 3-4 dni mają zabarwienie czerwone, do ok. 14. dnia po porodzie krwawienie powinno się zmienić w wydzielinę brązową, a następnie żółtawą. W ostatniej fazie połogu odchody są bezbarwne. Jeżeli przez kilka pierwszych dni: odchody połogowe mają nieprzyjemny zapach, są bardzo gęste, są wyjątkowo wodniste, musisz powiadomić o tym lekarza lub położną. W połogu lepiej stosować podpaski czy tampony? W okresie poporodowym, jak wykazują badania, zdarzają się przypadki zespołu wstrząsu toksycznego (ZWT). Ponieważ używanie tamponów ma związek z występowaniem ZWT, to uważa się, że w połogu korzystniejsze jest stosowanie specjalnych podpasek dla kobiet po porodzie. Gdy krwawienie będzie mniej obfite, możesz zacząć używać mniejszych wkładek lub podpasek. Pamiętaj o podmywaniu się po każdej toalecie w pierwszych tygodniach. Po jakim czasie od porodu pojawi się miesiączka? Jeżeli nie karmisz piersią, to krwawienie miesiączkowe powinno wystąpić w 6–8 tygodni po porodzie. Gdy karmisz piersią, pierwsza miesiączka może wystąpić dopiero po odstawieniu dziecka od piersi, ale może również pojawić się w 6–8. tygodniu. Pamiętaj, że kamienie piersią nie jest metodą antykoncepcyjną, jest więc możliwe zajście w ciąże w trakcie laktacji. Najlepsze dla ciebie metody antykoncepcyjne omówisz z lekarzem podczas pierwszej wizyty po porodzie w 6–8. tygodniu. Ból kości ogonowej po porodzie Podczas ciężkiego porodu – bardzo silnego parcia, gdy dziecko jest duże – może dojść do uszkodzenia więzadeł krzyżowo-guzicznych. Może też dojść przemieszczenia, pęknięcia lub złamania, co daje szczególnie dokuczliwy ból kości ogonowej po porodzie. Jest on przewlekły i pojawia się bardzo często nawet podczas codziennych czynności. Najbardziej dokucza w czasie leżenia na plecach, siadania i w trakcie zmian pozycji. Niestety, nawet jeśli lekarz stwierdzi złamanie, tej okolicy ciała nie wkłada się w gips. Dolegliwości mogą utrzymywać się od kilku tygodni nawet do 3-4 miesięcy. Jak sobie pomóc przy bólu kości ogonowej po porodzie Przede wszystkim zgłoś się do fizjoterapeutki, najlepiej do takiej ze specjalizacją uroginekologiczną. To, co możesz robić sama w domu, to dbać o siebie i dużo czasu spędzać w pozycji leżącej na boku. Ulgę przynosi też zgięcie nóg w leżeniu na plecach. Miejscowo można stosować zimne okłady lub bezpieczne dla karmiących mam maści przeciwzapalne i przeciwbólowe (spytaj farmaceutę). Pomocne mogą okazać się zabiegi fizykoterapeutyczne, np. pole magnetyczne, laser – są bezpieczne dla mam karmiących. Jeśli ból kości ogonowej po porodzie jest bardzo dokuczliwy, należy się oszczędzać, nie dźwigać, sporo czasu spędzać w pozycji leżącej. Ból brzucha w połogu Jeśli zaraz po porodzie dotknęłabyś swojego brzucha, mogłabyś wyczuć macicę jako twardą masę wypełniającą jamę brzuszną aż do poziomu pępka. Nic dziwnego – przecież w ciąży macica bardzo się powiększa, by mogło rosnąć w niej dziecko. Teraz, po porodzie, zaczyna się powoli obkurczać. Poporodowe obkurczanie się macicy trwa zazwyczaj przez 2 tygodnie po porodzie. Największe dolegliwości bólowe są odczuwane tuż po porodzie, a w kolejnych dniach zwykle podczas karmienia piersią lub odciągania mleka laktatorem. Tego typu dolegliwości zlikwidują: łagodne leki przeciwbólowe (jeśli karmisz piersią, zapytaj o nie lekarza), częste leżenie na brzuchu. Staraj się również więcej pić i częściej siusiać, bo przy opróżnionym pęcherzu macica kurczy się skuteczniej i sprawia to mniej bólu. Jak karmienie piersią wpływa na macicę? Gdy karmisz piersią, możesz odczuwać nasilanie się bólu brzucha. Drażnienie brodawki sutkowej podczas ssania wyzwala wydzielanie oksytocyny, która wywołuje skurcze macicy. Mimo że przyczynia się to do pobolewania brzucha, ta dodatkowa stymulacja macicy jest bardzo korzystna – przyspiesza obkurczanie i opróżnianie jamy macicy. Ból krocza w połogu W połogu możesz odczuwać ból w kroczu. Zwykle wynika on z rozciągnięcia w tej okolicy, uszkodzenia tkanek podczas porodu lub z tego, że wykonano u ciebie nacięcie krocza. Ból krocza w połogu zwykle trwa około 3–4 tygodni. Jak możesz sobie pomóc? Jeśli odczuwasz bardzo silny ból, to pierwszego dnia po porodzie co jakiś czas przykładaj w to miejsce woreczek z lodem. Ochłodzenie krocza doprowadzi do zmniejszenia ukrwienia, ograniczenia obrzęku i bólu. Staraj się spędzać sporo czasu na leżąco, aby nie obciążać miednicy i krocza. W toalecie korzystaj ze stołeczka, by nadmiernie nie przeć przy wypróżnianiu. Jeżeli miałaś szyte krocze, a ból jest duży, poproś położną o skontrolowanie rany. Pamiętaj! Jeśli podczas siusiania odczuwasz ból lub pieczenie w miejscu nacięcia krocza, spróbuj oddawać mocz na stojąco, możesz też w trakcie siusiania obmywać krocze bieżącą wodą. Kłopoty z oddawaniem stolca w połogu Przez kilka dni po porodzie układ pokarmowy pracuje wolniej, a mięśnie brzucha nie są w pełni sprawne. Poza tym niektóre środki przeciwbólowe stosowane w czasie porodu powodują zaparcia. Problemy z wypróżnieniami mogą się utrzymywać przez 4–5 dni po porodzie. Jak ułatwić sobie wypróżnianie się w połogu? Aby układ pokarmowy pracował wydajniej, jedz więcej produktów bogatych w błonnik i staraj się dużo pić. Możesz korzystać z dostępnych bez recepty łagodnych środków przeczyszczających. Dobrym rozwiązaniem są również suszone śliwki. Picie przygotowanego z nich kompotu (nie powinien być słodki!) i jedzenie suszonych śliwek lub rodzynek to skuteczne naturalne sposoby regulacji wypróżnień. Dobrze się też sprawdza picie siemienia lnianego. Uwaga: Jeśli przez tydzień po porodzie nie możesz oddać stolca, idź do lekarza. Powodem mogą być np. hemoroidy. A one wymagają leczenia! Zobacz też: Wyprawka na połóg – 14 niezbędnych rzeczy Jak przetrwać pierwsze dni po porodzie Pocenie się po porodzie – co jest normą? Konsultacja merytoryczna mgr Malwina Sierzan Położna środowiskowa, pedagożka, doradczyni chustonoszenia. Przygotowuje kobiety do porodu, wspiera mamy w opiece nad noworodkiem
"Byłam bezbronna, zmęczona, przerażona..." – to zdjęcie przedstawia historię wielu mam
Historia ze zdjęcia poruszyła tysiące kobiet na całym świecie. To dlatego, że wiele z nich widzi tam... siebie.
Na profilu Baby Rabies na Facebooku pojawiło się zdjęcie, które poruszyło setki tysięcy mam na całym świecie. Wystarczy na nie spojrzeć i przeczytać historię, która się za nim kryje – niejedna z was doskonale zna uczucia towarzyszące jego bohaterce. "Moja godność dawno odeszła" "Nigdy nie zapomnę twarzy pielęgniarek, które prowadziły mnie do łazienki po narodzinach każdego dziecka. W tym momencie byłam tak bezbronna, zmęczona, przerażona, roztrzęsiona. Mój nabrzmiały brzuch zwiotczał, moja godność dawno odeszła. Traktowały mnie z uprzejmością i szacunkiem" – napisała bohaterka zdjęcia. Chociaż tak ją nazywam, dla niej prawdziwymi bohaterkami są pielęgniarki i położne, które towarzyszą rodzącym. Ich spokój, poczucie humoru i troska są wszystkim, czego młode mamy potrzebują po porodzie. "Dla mnie, to były chwile upodmiotowienia i potwierdzenia, że potrzebuję pomocy całej wioski, nawet podczas tych kilku minut w łazience, w toalecie, gdzie miła pielęgniarka pokazuje mi, jak włożyć podkłady poporodowe do majtek z siateczki" – dodała. Zobacz zdjęcie udostępnione na Facebooku: Zdjęcie udostępniono ponad 65 tys. razy, pojawiło się pod nim kilka tysięcy komentarzy. Choć wiele mam potwierdziło, że pomoc pielęgniarek po porodzie była nieoceniona, pojawiły się również głosy kobiet, które po wyczerpującym porodzie albo cesarskim cięciu, nie zawsze planowanym, zostały pozostawione całkowicie same, bez opieki i wsparcia... Jak było u was? Opiszcie swoje doświadczenia w komentarzach! Zobacz także: Pokazanie tego zdjęcia światu wymagało ogromnej odwagi! Źródło: Facebook
Narodziny dziecka i... małżeńskiego kryzysu
Do porodu wszystko było naprawdę dobrze. Razem z dzieckiem pojawiły się problemy, a potem nadszedł kryzys. Jak to możliwe? No i przede wszystkim, co zrobić, by pokonać poporodowy kryzys małżeński? Sprawdź!
Poporodowy kryzys małżeński to szok Mała, pomarszczona buzia z ciemnymi, błyszczącymi oczkami – czy może być coś piękniejszego? Dla rodziców noworodka z pewnością nie. Dziecko tworzy rodzinę. Jego pojawienie się powoduje, że życie partnerów staje się pełniejsze. Ale stres i zmęczenie związane z opieką nad niemowlęciem często wywołują pierwszy małżeński kryzys. Nawet jeśli przed narodzinami dziecka byliście najszczęśliwszą i najlepiej dobraną parą pod słońcem, teraz mogą czekać was ciężkie chwile. Niewyspanie i ciągły brak czasu dla siebie może spowodować, że w związku pojawią się zgrzyty. Do tego poczucie odpowiedzialności za drugiego człowieka może przerastać wasze siły, szczególnie, kiedy owym drugim człowiekiem jest bezbronna, bezzębna istotka. Mąż + żona + noworodek = kryzys Mama, która spędziła z noworodkiem w szpitalu więcej czasu, czuje się pewniej, niż tata w roli rodzica. Poucza męża: „Nie poradzisz sobie z kąpielą, lepiej zrobię to sama", "Źle zakładasz pieluszkę, ja ściskam troszkę mocniej", „Idź do kuchni, bo ono się ciebie boi". Zauroczona dzieckiem nie zauważa, że jej partner czuje się odtrącony i zlekceważony. Sprawdź, jak powinien wyglądać debiut w roli taty Nieporozumienia pojawiają się także w sypialni. Burza hormonów, jaką odczuwa mama po porodzie może sprawić, że jej popęd seksualny będzie większy niż dotychczas, zaś niepewny w nowej roli ojciec, w obawie, że sprawi swojej partnerce ból, może czuć skrępowanie przed pieszczotami. Młoda mama, z obolałym po porodzie ciałem, czuje się nieatrakcyjna dla swojego partnera, któremu jej piersi, zamiast z miłosnymi porywami, kojarzą się teraz z karmieniem noworodka. Oczywiście zdarza się też odwrotna sytuacja: przejęta macierzyńskimi obowiązkami kobieta może całkowicie zlekceważyć sferę seksualną związku. Czułość, jaką wcześniej oferowali sobie nawzajem, teraz niemal w całości zostaje przelana na dziecko. Młodzi rodzice czują się niekochani przez drugiego z partnerów i mogą obwiniać o kryzys dziecko. Czytaj też: Seks po porodzie - 7 problemów, które da się rozwiązać Zmęczenie i stres to źródło kłótni małżeńskich Młodzi rodzice, którzy wcześniej zajmowali się jedynie wspólnym, miłym spędzaniem czasu, teraz zaczynają zmagać się z nieznanymi wcześniej problemami. Całodobowa opieka i pielęgnacja niemowlaka to ciężkie i żmudne zadanie. Nic dziwnego, że młoda mama często czuje się opuszczona przez wszystkich i zamknięta w domowym więzieniu. Do tego daje znać o sobie wyczerpanie i brak snu. Zazdrości swojemu partnerowi, który co rano wychodzi do swojej pracy i wraca do domu późnym popołudniem. Tymczasem on marzy o tym, by nie oglądać twarzy szefa, ale zostać w domu z żoną i dzieckiem. Rodzice z utęsknieniem czekają na wieczór, aby trochę odpocząć. Obojgu ten odpoczynek się należy, ale – najczęściej żadne z nich go nie doświadczy. Nadmiar obowiązków i zmęczenie prowadzą do kłótni między świeżo upieczonymi rodzicami. „Co ty robisz cały dzień?!" – dziwi się młody tata, „W twojej pracy nie musisz słuchać ciągłego płaczu i nikt nie gryzie cię po piersiach!" - odkrzykuje mama noworodka. Częstym problemem młodych rodziców jest brak zrozumienia dla pracy partnera, a szczególnie trudne jest uświadomienie sobie, że porównanie wysiłków, jakie wkładają młodzi rodzice we wspólne życie jest nierealne, dlatego nie warto łamać sobie nad tym głowy. Spokojnie ustalcie zasady popołudniowej opieki nad dzieckiem, np. po godzinnej drzemce, wypoczęty tata zajmie się niemowlakiem aż do wieczora, a ty w tym czasie weźmiesz relaksującą kąpiel. Młoda mama najczęściej boleśnie odczuwa ograniczenie własnej wolności i wejście w macierzyńską rutynę: przewijanie, karmienie, sprzątanie, gotowanie... Wsparcie partnera – zarówno psychiczne, jak i konkretna pomoc w domowych obowiązkach – pomoże jej wyjść z poporodowego dołka. Czytaj też: Depresja poporodowa? Nie daj się jej! Nad miłością trzeba pracować Choć kochacie się nadal, wasza miłość nie jest lekiem na całe zło, jakie może pojawić się w małżeństwie po narodzinach dziecka. Aby zwalczyć kryzys, potrzeba dużo cierpliwości i wyrozumiałości dla partnera. Szacunek dla jego osoby i działań pomoże przetrwać wam trudne chwile. Sprawdź, czy za wszelką cenę warto unikać kłótni? Nie starajcie się za wszelką cenę prowadzić tak samo aktywnego życia jak przed porodem (często młodzi rodzice biorą to sobie za punkt honoru), ale również nie sprowadzajcie swojego życia do pracy i opieki nad niemowlęciem. Pamiętajcie, że szczęśliwi rodzice są absolutnie koniecznym warunkiem szczęścia dziecka. Zgorzkniała mama i zapracowany, wiecznie nieobecny tata z pewnością nie zbudują ciepłego, pełnego bezpieczeństwa domu. W rozwiązaniu problemów pomoże wam szczera spokojna rozmowa, podczas której wyjaśnicie swoje oczekiwania wobec partnera. Postaraj się wczuć w osobę drugiego z rodziców. Empatia, zrozumienie i przyjaźń, jakie wypracujecie w związku, uchronią was przed poważnym kryzysem.
Coraz większa presja na szybki powrót do seksu po porodzie
Poród naturalny, karmienie piersią, szybki powrót do wagi sprzed ciąży i... gotowość na seks tuż po połogu. Oto wymagania stawiane młodym matkom.
Współczesne młode mamy nie mają lekko. Żyją pod nieustanną presją, i to na wielu obszarach. Słyszą zewsząd, że powinny rodzić naturalnie, karmić piersią i oczywiście wrócić do ciała sprzed ciąży już w kilka tygodni po porodzie. Ich dzieci muszą natomiast ładnie sypiać i absolutnie nie oglądać telewizji. Dobrze by było, by kobiety jak najszybciej <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/mama/czy-wybralas-dobry-moment-na-powrot-do-pracy-1082-r4/">wracały też do życia zawodowego i umiały zachować równowagę między pracą i rodziną. Przy odpowiedniej organizacji wszystko jest możliwe, słyszą. Ach, jest coś jeszcze. Życie intymne młodej mamy, nie zapominajmy o tym. Kobiety przyznają, że coraz bardziej czują presję na to, by wracać do seksu po porodzie jak najszybciej, nie będąc na to gotowymi ani fizycznie, ani emocjonalnie. Takie wnioski płyną z ankiety wykonanej wśród amerykańskich mam przez Motherly’s 2019 State of Motherhood Survey. W Polsce tendencje wydają się podobne. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/filmy/ciaza-i-porod/pozycje-seksualne-korzystne-po-porodzie-jakie-sa-bezpieczne-dla-kobiety-wyjasnia-ekspert-wideo-1637-r22/">Bezpieczne pozycje seksualne dla kobiet po porodzie Presja na szybki powrót do seksu po porodzie W ankiecie przeprowadzonej wśród 6457 amerykańskich kobiet pojawiło się pytanie na temat tego, w jakim momencie po porodzie czują się gotowe na powrót do życia intymnego i czy uważają, że zaczęły uprawiać seks wcześniej, niż poczuły tę gotowość. Aż 31 proc. badanych przyznało, że zdecydowały się na intymne zbliżenia z partnerem wcześniej, były na to rzeczywiście gotowe. Wynik tej ankiety tylko potwierdza tezę, że kobiety czują presję szybkiego powrotu do seksu po porodzie. Położna, Diana Spalding, przyznaje, że powyższe wnioski są niezwykle niepokojące. W rozmowie z Motherly powiedziała: „Zbyt wczesne uprawianie seksu po porodzie może być problemem. Po pierwsze w wyniku ciąży i porodu kobieta może mieć jakieś dysfunkcje dna miednicy lub urazy części intymnych, które powinny być wyleczone, zanim zacznie uprawiać seks, żeby nie spowodować jeszcze większych uszkodzeń. Po drugie uprawianie seksu bez poczucia gotowości niesie za sobą pewne poważne konsekwencje emocjonalne. Naciskanie ze strony partnera na seks jest po prostu nie w porządku. Kobieta musi czuć, jak ona i jej potrzeby są ważne dla partnera, by ich relacje intymne mogły być zdrowe i powodować obustronne spełnienie”. Zobacz też: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/ciaza/seks-w-ciazy/seks-po-porodzie-i-ciazy-5088-r1/">Seks po porodzie: jak odzyskać bliskość? Kiedy jest czas na intymność po porodzie? Lekarze zgodnie sugerują, by z powrotem do seksualnych zbliżeń czekać minimum 6 tygodni, czyli tyle, ile trwa połóg. Nie znaczy to jednak, że wszystkie kobiety są gotowe na seks już w 7 tygodniu po porodzie. Zdarza się, że nie czują tej gotowości nawet przez 6-12 miesięcy. Należy sobie także uświadomić fakt, że po porodzie seks wygląda często inaczej. Wiele kobiet przyznaje, że odczuwa dyskomfort w trakcie stosunku nawet przez 1,5 roku od porodu. Istotne jest to, by pary w tym czasie były ze sobą blisko, niekoniecznie fizycznie, ale przede wszystkim emocjonalnie. Powinny dużo ze sobą rozmawiać o swoich potrzebach i wspierać się, aby ta więź między nimi stale była silna. Tylko wówczas powrót do seksu będzie przyjemnością dla obu stron. Poddawanie się presji partnera, mediów czy społeczeństwa nie jest niczym dobrym i może powodować jedynie frustrację. Źródło: huffingtonpost.ca
Do wszystkich młodych mam: koniec udawania, że wszystko jest OK!
To, że ewidentnie nie jest w porządku, widać już na pierwszy rzut oka. Więc czemu ciągle oszukujemy siebie i innych?
Wiele mam w tym trudnym okresie po porodzie stara się za wszelką cenę pokazywać światu, że wszystko jest OK. Ale to naprawdę normalne, że czasem nie jest. Nie musisz tego ukrywać. Bo właściwie po co? "Czy wszystko jest w porządku?" Dobrze znasz tę sytuację, kiedy zaniepokojona teściowa wchodzi do twojego mieszkania i wodzi oczami po przepełnionym zlewie i brudnej kuchni, dostrzega ślady błota naniesione przez psa, prowadzące od drzwi wejściowych do kanapy w salonie, a na dodatek wita ją głośny krzyk twojego dziecka? Co odpowiadasz, gdy pyta: „Czy wszystko w porządku?” Zobacz też: 7 zdań, które podkopują twoją wiarę w siebie po porodzie Mąż pisze do ciebie w przerwie w pracy smsa z pytaniem, czy wszystko jest w porządku, ale przez godzinę nie możesz i tak go odczytać, bo nie masz pojęcia, gdzie położyłaś swój telefon? A gdy już w końcu znajdujesz go w lodówce na półce z masłem, odpisujesz pospiesznie „tak, tak”. Sąsiadce w sklepie spożywczym też oczywiście oznajmiasz, że wszystko jest dobrze, ale nie podoba ci się, że tak długo przygląda się twoim przetłuszczonym włosom, skarpetkom nie do pary i zaplamionej bluzce. A jaka jest prawda, droga mamo? Dziś rano podczas dwuminutowego prysznica płakałaś, gdy zauważyłaś, jak na skutek hormonów i stresu wypadają ci włosy. Do tego przechodząc obok stosu niezapłaconych rachunków, o których zapomniałaś, poczułaś, jak nagle robi ci się gorąco. A na koniec mało nie dostałaś zawału, gdy spostrzegłaś, że na słoiku od ogórków, które właśnie zjadłaś na śniadanie, jest rdza, a termin ich przydatności do spożycia minął jakieś półtora roku temu… Nie bój się przyznać do słabości, to normalne! Świat oczekuje od nas, że będziemy doskonałe, ale przecież tak się nie da. Marzymy o wielkich rzeczach, ale zadowalamy się niezbędnym minimum. Kłamiemy na temat naszych uczuć, udajemy, że jesteśmy szczęśliwe i robimy to nawet w stosunku do najbliższych, a przecież oni powinni nas zawsze rozumieć i wspierać. Zobacz też: Co czuje kobieta po porodzie? Dlatego, młoda mamo, nie bój się przyznać mężowi, rodzicom, przyjaciołom do burzy hormonalnej, którą obecnie przechodzisz i do tego, że nie ze wszystkim radzisz sobie teraz najlepiej. To jest w porządku, to taki czas. Nie musisz być idealna, bądź po prostu szczera (oczywiście sąsiadce ze sklepu lepiej się nie zwierzaj, masz przecież za dużo na głowie, a dzieci w domu czekają. Dla niej niech będzie po prostu OK). Źródło: herviewfromhome.com Zobacz też: Do młodych mam: nie zgadzajcie się na wizyty po porodzie! Objawy zaburzeń lękowych po porodzie Połóg bez ściemy. Jak wygląda mama tydzień po porodzie?
"Cisza ssie". Ta kampania wstrząsnęła mamami! Ciebie też oburza?
Jak mówić o depresji poporodowej, by pomóc młodym mamom? Sprawdź, dlaczego ta kampania to świetny przykład, jak tego nie robić!
Celem kampanii społecznej "Silence sucks" ("Cisza ssie") jest zachęcenie młodych mam do mówienia o depresji poporodowej. Na plakatach promujących kampanię widzimy zapłakane kobiety ze smoczkami w ustach. Czy taki obraz matki walczącej z depresją poporodową jest trafny? Mam co do tego wątpliwości. Choroba, o której się nie mówi Według danych znajdujących się na stronie kampanii, w Stanach Zjednoczonych depresja poporodowa dotyka od 10 do 20% młodych mam. To najczęstsze "powikłanie" związane z porodem. "Depresja poporodowa utrudnia budowanie więzi z dzieckiem. Jeśli twoja relacja z dzieckiem nie jest silna, fizyczny, psychiczny i emocjonalny rozwój twojego dziecka może być trudniejszy" – czytamy na stronie kampanii. Czy jej twórcy rzeczywiście chcą pomóc mamom chorującym na depresję? Kobiety cierpiące z powodu depresji poporodowej potrzebują wsparcia i poczucia, że nie są same ze swoim problemem. Doskonale zdają sobie sprawę, że ich stan ma wpływ na dziecko – uświadamianie, że przez depresję ich dzieci mogą się gorzej rozwijać, nie pomaga w walce z chorobą. Żadna matka nie chce wiedzieć, że krzywdzi swoje dziecko – niezależenie od tego, czy choruje na depresję poporodową, czy nie. Milczenie na temat depresji poporodowej "ssie". Młode mamy nie są otoczone opieką psychologa po porodzie. Lekarze prowadzący ciążę czy położne nie pytają o ich stan psychiczny, o ich samopoczucie i ich lęki. Kampanie o depresji powinny zachęcić mamy do szukania pomocy, do otwarcia się na innych. Kampania "Silence sucks", zamiast dodać mamom odwagi, zamyka im usta kolorowym smoczkiem. Jakiej kampanii potrzebujemy? Być może potrzebujemy kampanii, która pomoże w rozpoznawaniu objawów depresji poporodowej i będzie skierowana nie tylko do młodych mam, ale także do ich rodzin i przyjaciół. Poczucie winy, wstyd, strach przed osądzeniem i niezrozumieniem paraliżują i nie pozwalają chorującym mówić otwarcie o ich problemach. Dlatego potrzebujemy kampanii, która uświadomi najbliższych i pokaże im, jak pomóc mamom z depresją poporodową. Co wy sądzicie o tej kampanii? Zachęca do mówienia o depresji czy zniechęca i oburza? Piszcie w komentarzach, co o tym myślicie! Zobacz także: 5 pytań o baby blues i depresję poporodową Źródło: ppdsilencesucks.com, scarymommy.com
"Matki Polki potrzebują wsparcia jak nigdy wcześniej!" - mówi socjolog [WIDEO]
Samotna i zaharowana, także na własne życzenie! – taka jest współczesna Matka Polka. Według dr socjologii, Agaty Grabowskiej, młode mamy w Polsce bardzo potrzebują wsparcia, tymczasem obecnie dostają go bardzo mało…
Chociaż współczesne Polki rodzą dzieci dużo później w porównaniu do swoich matek i babć, to wcale nie są lepiej przygotowane do roli mamy. – Bo do macierzyństwa nigdy nie można się dostatecznie przygotować – tłumaczy socjolożka, dr Agata Grabowska, ekspertka programu edukacyjnego „Wspieramy Was od 1. dnia”. – Z tego powodu wszystkie kobiety po porodzie bardzo potrzebują wsparcia, tymczasem współcześnie jest go o wiele mniej niż kiedyś. Z jednej strony jest mniej wsparcia instytucjonalnego: żłobków, miejsc w przedszkolach. Z drugiej, mniej wsparcia ze strony rodziny: babć, cioć, kuzynek, sióstr. Socjolożka tłumaczy, że wsparcie rodzinne uległo osłabieniu po pierwsze dlatego, że coraz częściej mieszkamy i rodzimy dzieci z dala od naszych rodzin, a po drugie dlatego, że babcie, które kiedyś zajmowały się wnukami, dzisiaj pracują dłużej niż kiedyś i nie czują już presji, by pomagać swoim dzieciom w opiece nad ich dziećmi. Mama idealna? To nie ma prawa się udać! Dr Grabowska wskazuje też, że nadal w związku to głównie na mamie leży ciężar opieki nad dzieckiem: – Mówi się o tym, że rośnie udział ojców w życiu rodzinnym, i rzeczywiście tak jest. Lawinowo rośnie liczba ojców, którzy biorą urlopy tacierzyńskie, ale w skali całego kraju to ciągle jest tylko ok. 18 procent tatusiów. Więc trochę jest tak, że młode mamy są same – mówi socjolożka. Tłumaczy także, że brak zewnętrznego wsparcia to tylko jedna strona medalu. Drugą jest presja, jaką wywieramy… same na sobie! – Skoro Polki rodzą pierwsze dziecko w wieku średnio 29 lat, to zazwyczaj przed porodem gdzieś już pracowały, miały pewne sukcesy zawodowe i teraz, po porodzie, często traktują dziecko jako kolejny życiowy projekt – tłumaczy dr Grabowska. – Oczekują od siebie, że uda mi się ten projekt ogarnąć, że uda im się to wszystko zaplanować, że sprawią, iż ich dziecko będzie się uczyło pewnych rzeczy w określonym tempie, że w danym wieku już nie będzie płakało, że będzie przesypiało noce itd. W ten sposób współczesne matki narzucają na siebie oczekiwania, którym często nie są w stanie sprostać. Presja, którą czujemy w macierzyństwie, wypływa też z faktu, iż coraz częściej mamy tylko jedno dziecko. – W tej chwili w Polsce 50 procent dzieci do 14. roku życia nie ma rodzeństwa, wychowuje się więc całe pokolenie jedynaków. A jak jest jedno dziecko, to jest to jedyna szansa powodzenia w naszym życiowym projekcie: jeden strzał, który musi się udać – mówi socjolożka. Samotna mama – to światowy trend – Nie wiem czy to może być pocieszenie, ale polskie mamy są bardzo podobne do mam z całej Europy Zachodniej czy Stanów Zjednoczonych –mówi dr Grabowska. – Wszędzie tam mamy do czynienia z tymi samymi tendencjami: spadającą dzietnością, przesuwaniem się wieku, kiedy podejmujemy decyzję o dziecko, rozluźnianiem się więzi międzypokoleniowych. Do tego mamy światowy trend kulturowy, że musimy być perfekcyjne, świetnie wyglądać, nie starzeć się i dobrze się „instagramować”. A to wszystko bardzo trudno połączyć z prawdziwym życiem – dodaje na koniec. Kampania edukacyjna „Wspieramy Was od 1. dnia” powstała z inicjatywy marki Emolium i jest skierowana do młodych rodziców. Jej celem jest wsparcie młodych mam i ojców w pierwszych latach po narodzinach dziecka. Udział w kampanii biorą m.in. Małgorzata Socha, dr Agata Grabowska, Kamil Nowak z bloga BlogOjciec.pl i Joanna Jaskółka, autorka bloga Matkatylkojedna.pl Zobacz także: Małgorzata Socha: „Tak, bałam się, czy to drugie pokocham tak samo jak pierwsze” Kamil Nowak z BlogOjciec: „Gdybym mógł dać jedną radę innym ojcom…”
Do młodych mam: "Nie zgadzajcie się na odwiedziny rodziny po porodzie!"
"Nie chcesz przez te pierwsze godziny cieszyć się tym, że zostałaś mamą?" – pisze Laura. Przeczytaj, dlaczego młode mamy po porodzie powinny skupić się wyłącznie na dziecku!
"Kiedy ludzie słyszą, że rodzisz (mówiąc ludzie, mam na myśli przyjaciół, rodzinę, sąsiadów, współpracowników itd.), wszyscy zaczynają myśleć tylko o tym, by poznać twojego nowiutkiego bobasa. Zapomnij o tym, jak jesteś zmęczona, zapomnij o dochodzeniu do siebie po porodzie: teraz wszystko będzie się kręcić wokół dziecka. Ty? Nikt o tobie nie myśli. Pewnie, może garstka osób zapyta, jak się czujesz, ale reszta będzie chciała wyłącznie twojego dziecka" – napisała w serwisie Popsugar Laura Lifshitz. Laura przyznaje, że to dość smutne, że kiedy na świecie pojawia się dziecko, nikt nie myśli o jego mamie. Nic dziwnego – taki maluszek daje wiele radości i wywołuje uśmiech na twarzach rodziny i znajomych. Laura ma jednak radę dla wszystkich młodych mam: nie zgadzajcie się odwiedziny w szpitalu, dopóki same nie nacieszycie się obecnością waszego dziecka. Pierwsze godziny po porodzie Dlaczego nikt nie powinien odwiedzać młodej mamy przynajmniej przez pierwszą dobę po porodzie? Pierwsze godziny z noworodkiem są absolutnie wyjątkowe. "To było nasze pierwsze i jedyne dziecko. Do tych, którzy mają więcej niż jedno dziecko: zastanówcie się, jak różniły się pierwsze godziny po porodzie przy pierwszym a przy drugim dziecku. Przy pierwszym dziecku – dla niektórych jedynym – nigdy nie wrócisz do tych spokojnych chwil, kiedy jesteście tylko mamą, tatą i dzieckiem. Nawet gdybyś miała milion dzieci, nie chcesz cieszyć się tymi pierwszymi godzinami w nowej rodzinie? Pierwszym karmieniem. Pierwszym trzymaniem w ramionach twojego dziecka. Naprawdę potrzebujesz tych fanfarów i oklasków czy wystarczy ci intymność między tobą a istotą, którą wydałaś na świat?" – napisała Laura. "Ja chciałam intymności i powolnego wsiąkania w to, co się właśnie stało: w to, że zostałam mamą" – dodała. Młode mamy nie powinny się zgadzać na wizyty znajomych i rodziny nie tylko ze względu na wyjątkowość i intymność tych pierwszych chwil z niemowlakiem. Po porodzie hormony szaleją, mama powinna mieć czas, żeby ochłonąć, odpocząć i dojść do siebie. Pierwsze godziny powinny upłynąć na przytulaniu, przystawianiu do piersi, uczeniu się dziecka i siebie, jako matki. "Nie miej wyrzutów sumienia, jeśli będziesz musiała powiedzieć Cześć, koleżanko, krwawię jak zarzynane prosię, mam problemy z karmieniem. Może wpadniesz za kilka dni?. Nikomu nie jesteś winna przeprosin za odkładanie tej pierwszej wizyty. Musisz skupić się wyłącznie na swojej rodzinie!" – napisała na koniec Laura. Zgadzacie się z nią? Czytaj także: "Dlaczego nikt mi nie powiedział o dreszczach po porodzie?!" Źródło: popsugar.com
Świecie, pozwól matkom nacieszyć się macierzyństwem!
Urodziłaś i uważasz, że twoje dziecko jest bardziej interesujące od reszty świata? To naturalne, nie walcz z tym! Reszto świata: daj spokój matkom...
Całkiem niedawno świat obiegła informacja, że budowa mózgu kobiety zmienia się w trakcie ciąży, a zmiany te są zauważalne przez przynajmniej dwa lata od porodu. Według naukowców jest to sposób na zapewnienie potomstwu właściwej opieki: kobieta jest dzięki temu bardziej empatyczna i uwrażliwiona na potrzeby dziecka, które staje się priorytetem w jej życiu. To wiele wyjaśnia, prawda? Jeśli w pierwszych miesiącach po porodzie nie masz ochoty zajmować się swoją karierą, zdobywaniem nowych umiejętności czy nawet rozmową o aktualnej sytuacji politycznej w kraju, masz do tego prawo. Ten czas w życiu jest przeznaczony innym celom. I dobrze. "Moje dziecko jest ciekawsze od was!" – nie bój się powiedzieć tego na głos (dobrze, powiedz to w myślach, bo musisz utrzymywać kontakty z resztą świata, a ta łatwo się obraża!). Pozwólcie mamom cieszyć się dziećmi Nie warto niczego przyspieszać, nie należy obruszać się, że "z nią to już tylko o dziecku można pogadać, nic innego jej nie interesuje". Drodzy mężowie, drogie bezdzietne koleżanki, to apel do was – o zrozumienie! To minie, wasze żony i przyjaciółki powrócą do was, ale dajcie im czas. Pozwólcie im nacieszyć się swoim macierzyństwem, nową i najbardziej fascynującą z ról. Pozwólcie im poznawać się z dzieckiem, nawiązywać więź, dajcie im czas na dojście do siebie po ciąży i porodzie, pozwólcie im wypocząć i odnaleźć się na nowo w świecie, który uległ nieodwracalnej zmianie. Te pierwsze lata po porodzie to czas budowania więzi. To, co zaoferujemy naszym dzieciom w tym czasie, będzie darem, z którego będą czerpać przez całe życie. John Bowlby, który już w latach 50. ubiegłego wieku zajął się badaniami nad przywiązaniem i więzią, uznał, że kluczowe dla stworzenia więzi między rodzicem a dzieckiem są pierwsze 3 lata życia. To w tym okresie, bazując na swojej intuicji, genach, wiedzy i miłości, matka towarzyszy dziecku, reagując na jego potrzeby i nawiązując z nim silną i bliską relację, która w przyszłości pozwoli mu budować więzi z innymi ludźmi. "Bo ona już nie chce wychodzić" Całkiem niedawno pewien mężczyzna, który rok temu został ojcem, poskarżył mi się, że jego żony nie interesuje już nic poza dzieckiem. Ona nie chce nawet spotykać się z ich wspólnymi znajomymi. Wszędzie musi chodzić sam. Wieczorami ona nie ma ochoty oglądać wiadomości w telewizji i dyskutować, tak jak robili to wcześniej. Miałam dwa wyjścia. Mogłam pokiwać głową ze zrozumieniem dla niego, bo sama lubię spotkania towarzyskie i jestem zdania, że to ważne, żeby mieć własne sprawy i zainteresowania poza dziećmi, wierzę też, że trzeba wyjątkowo bardzo dbać o związek w tym okresie, żeby nie oddalić się od siebie i żeby nie dopadł nas tzw. kryzys pierwszego dziecka. Ale mogłam też pokiwać głową ze zrozumieniem dla niej, bo pamiętam, jak to było zostać matką po raz pierwszy i jak mało interesujący wydawał mi się wtedy świat poza moim dzieckiem i interakcjami między mną a tym absolutnie idealnym i nieskończenie pięknym niemowlęciem. Mogłam mu powiedzieć o wynikach badań dotyczących kobiecego mózgu (nie zrobiłam tego, bo wtedy jeszcze ich nie znałam). Wybrałam trzecie, asekuracyjne wyjście: wymamrotałam coś w rodzaju: "no tak, tak, to musi być trudne, ale na pewno za jakiś czas to się zmieni, miałam podobnie". Nie bądźcie egoistami! Ona nie chce już rozmawiać o szminkach? Przykro mi, ale szminki są naprawdę nieważne i nieinteresujące w obliczu tego, co właśnie dzieje się w jej życiu. Nie chce zarywać nocy i oglądać z tobą seriali? Nie interesują jej sukcesy zawodowe waszego kumpla? Cóż, nie chcę sprawiać ci dodatkowego bólu, ale żadna z tych rzeczy nie jest ciekawsza od cudu, jakim jest to maleńkie dziecko i to jak bardzo ono się zmienia z każdym dniem, jak niezwykła jest droga człowieka do samodzielności, jak pełne miłości jest jego spojrzenie, kiedy mama karmi je piersią i oboje doświadczają bliskości, której nic innego nie może dorównać. Rozumiem, że chcielibyście ją taką jak dawniej, może nawet za nią tęsknicie, ale przestańcie narzekać. Zamiast tego dajcie jej czas, pozwólcie nacieszyć się dzieckiem, bo czym jest tych kilka miesięcy, czy nawet lat, w obliczu kilkudziesięciu lat życia? Może spróbujcie cieszyć się jej szczęściem? Spróbujcie pomyśleć o niej, a nie o swojej stracie. A ty, mamo, już się nie martw. Ufaj swojej intuicji. Zobacz też: Tak pokręcone może być tylko macierzyństwo! Pochwała samotności: dlaczego powinnyśmy mieć czas tylko dla siebie? 4 typy więzi dziecko-rodzic: zobacz, jaka jest wasza więź!
Jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie?
Poporodowe zaburzenia lękowe bywają mylone z depresją poporodową. Przeczytaj, jakie są objawy zaburzeń lękowych po porodzie.
Poporodowe zaburzenia lękowe są to nadmierne lęki i obawy, które najczęściej dotyczą dziecka. Zaburzenia lękowe po porodzie mogą też przyjmować postać lęku panicznego, utrudniającego funkcjonowanie. Nasilone poporodowe zaburzenia lękowe wymagają konsultacji lekarza, mogą bowiem zagrażać życiu matki i dziecka. Objawy poporodowych zaburzeń lekowych Kilka lub wszystkie z poniższych objawów mogą świadczyć o poporodowych zaburzeniach lękowych: • nasilony lęk o dziecko • utrudnione funkcjonowanie z powodu strachu • lęk przed zostaniem sam na sam z dzieckiem • przyspieszony rytm serca • ból w klatce piersiowej • duszności • problemy ze snem • zaburzenia odżywiania • ból głowy • ból kręgosłupa • obniżony nastrój • depresja poporodowa Niezwłocznej konsultacji lekarza rodzinnego, lekarza psychiatry lub/i psychoterapeuty wymagają stany lękowe objawiające się: • omdleniami • przyspieszonym tętnem • hiperwentylacją. Zobacz też: Jeszcze smutek, czy już depresja? Sprawdź, czy masz powód do niepokoju Psycholog mówi: 2 tyg. smutku to może być depresja Co cię przeraża, gdy myślisz o macierzyństwie? - test
6 największych wyzwań dla nowych mam - zdaniem Polek
Wiemy, jakie wyzwania są największe dla Polek, kiedy zostają matkami. Odnajdujesz się w tej liście?
My, Matki Polki, oceniamy swoje macierzyńskie sukcesy wyżej niż matki z innych krajów – wynika z badania "Być Mamą", przygotowanego przez firmę Procter & Gamble w ramach kampanii "Dziękuję Ci Mamo". Aż 91 proc. z nas twierdzi, że jako mamy wykonujemy świetną pracę! A jednak wraz z pojawieniem się dziecka, nasze życie zmienia się diametralnie, a my musimy stawić czoła nowym wyzwaniom i obowiązkom. Niektóre z nich wydają się nam szczególnie trudne. To czas, kiedy musimy znaleźć w sobie siłę, wytrwałość i cechy, o których wcześniej nawet nie myślałyśmy. Jakie wyzwania wydają się nam najtrudniejsze, kiedy zostajemy matkami? Jedna pensja Dla 32 proc. Polek, które wzięły udział w badaniu "Być Mamą" największym wyzwaniem jest nagła konieczność życia z jednej pensji z powodu bezpłatnego urlopu wychowawczego, przy jednoczesnym wzroście wydatków związanych z pojawieniem się dziecka. To wymaga reorganizacji całego domowego budżetu, często zaciskania pasa i rezygnowania z własnych przyjemności. Znalezienie czasu dla partnera/męża Mimo że dziecko jest teraz naszym oczkiem w głowie, nadal chcemy mieć czas dla naszych mężczyzn, ale to okazuje się drugim największym wyzwaniem dla nowych mam – tę odpowiedź wybrało 30 proc. badanych. To ważne jednak, że nadal chcemy i próbujemy znaleźć czas dla naszych partnerów i mężów, a nie skupiamy się wyłącznie na swojej roli matki, dzięki temu być może uda nam się uniknąć kryzysu pierwszego dziecka! Brak energii Niewyspanie i zmęczenie w pierwszych miesiącach po porodzie zaskakują nawet najbardziej odporne z nas, nic więc dziwnego, że na trzecim miejscu - z 29 proc. głosów - znalazł się brak energii. Ale jak tu mieć siłę i energię, kiedy tak mało sypiamy? Bardzo istotne jest, aby angażować ojców naszych dzieci do pomocy w opiece i pielęgnacji nad dzieckiem oraz do wykonywania części obowiązków domowych. Brak wiedzy na temat jak najlepszej opieki nad dzieckiem Chcemy wiedzieć, jak opiekować się naszym dzieckiem w możliwie najlepszy sposób, ale brak odpowiedniej wiedzy jest dla nas sporą przeszkodą – tak twierdzi 29 proc. ankietowanych Polek. Gdzie sięgamy po tę wiedzę? Porad wychowawczych oraz informacji szukamy przed wszystkim u własnych matek (46 proc.), przyjaciół (37 proc.), partnerów i mężów (34 proc.) oraz w internecie (27 proc.). Teściów radzi się tylko 14 proc. Polek. Zachowanie dobrego samopoczucia związanego z wyglądem Wyzwaniem okazuje się także akceptacja ciała po ciąży i porodzie. Rozstępy i dodatkowe kilogramy to coś, co sprawia, że początki macierzyństwa są trudne dla 28 proc. Polek. To naturalne, że nasze ciała po porodzie nie wyglądają tak samo jak przed ciążą. Powinnyśmy być dla siebie wyrozumiałe i łagodne, nasz organizm i nasze ciała wykonały ogromny wysiłek i wielką pracę, potrzebują czasu, by się zregenerować! Kontakty towarzyskie Kiedy zostajemy matkami wyzwaniem okazuje się też dla 19 proc. z nas utrzymanie kontaktów towarzyskich i spotykanie się ze znajomymi tak często, jakbyśmy tego chciały. Trudno wyjść z domu bez dziecka, a z nim nie zawsze możemy. Czasami też po prostu tęsknimy za chwilą tylko dla siebie i tylko z dorosłymi, co wcale nie czyni nas złymi matkami, a często tak właśnie się czujemy, kiedy robimy coś dla siebie, a nie dla dzieci. Czy dla was te rzeczy także okazały się wyzwaniem po porodzie? A może coś innego było dla was trudniejsze? Opowiedzcie nam o tym w komentarzach! W badaniu "Być Mamą" wzięło udział ponad 14 000 mam z 15 krajów, w tym ponad 1000 z Polski. Celem badania było zbadanie, co dla kobiet z różnych części świata oznacza bycie mamą, jak oceniają siebie w tej roli oraz które cechy muszą w sobie rozwijać i pielęgnować, by jej sprostać. Badanie jest częścią kampanii "Dziękuję Ci Mamo", przeprowadzonej przez firmę Procter & Gamble w ramach Igrzysk Olimpijskich Rio 2016. Zobacz też: Godzina tylko dla siebie: dlaczego wszystkie powinnyśmy być Francuzkami? Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy? Polacy, a zwłaszcza młodzi rodzice, nie potrafią odpoczywać
Tak wygląda młoda mama z dzieckiem - prawdziwe selfie bez retuszu
Koniec z kompleksami, pora spojrzeć prawdzie w oczy – tak właśnie wyglądają mamy i… są piękne!
Jak wygląda kobieta po urodzeniu dziecka? Gdy od kilku miesięcy opiekuje się tym dzieckiem w domu, rzadko wychodzi, nie przesypia nocy, od dawna nie patrzy w lustro? My wiemy. Wie też każda mama. I raczej nie jest to taki widok: Love being in NYC! Looking thru my new book Selfish and loving this pic of @kourtneykardash, Mason & I back in 2010 #SELFISH Posted by Kim Kardashian on 2 maja 2015 Yesterday, Flynn and I spent the day at the office! I hope you like the photo. Maybe some of the guys can answer this..... Posted by Miranda Kerr on 28 kwietnia 2011 Life is too short to worry about how short life is. Go out and enjoy it! #FBFA vida é muito curta para se preocupar em quão curta a vida é. Saia e aproveite! #FBF Posted by Alessandra Ambrosio on 5 grudnia 2014 Pewna mama dwóch dziewczynek, pisarka i autorka bloga – Leslie Goldman, postanowiła pokazać prawdę. I opisała taką oto historię: jej 7-miesięczna córeczka od pewnego czasu miała w zwyczaju budzić się kilka razy w nocy i… siusiać. Leslie była wyczerpana. Gdy któregoś dnia udało jej się uśpić dziecko na swojej piersi, dostała wiadomość od przyjaciółki, która bardzo chciała z nią porozmawiać. W odpowiedzi Leslie zrobiła sobie selfie (starała się przy tym przyjąć pozę znaną ze zdjęć aniołków Victoria’s Secret), by pokazać, że w tej chwili jest zajęta. Zobacz: Wczoraj urodziłam. Tak wyglądają matki i dzieci dzień po porodzie. Gdy spojrzała, jak wyszło zdjęcie, zobaczyła: tłuste włosy, podkrążone oczy, bladą skórę. Zombie. Większość kobiet od razu skasowałaby zdjęcie i przez najbliższą godzinę starała się zapomnieć, ale Leslie kliknęła… „podziel się na Facebooku”. Z dopiskiem „Czyż macierzyństwo nie jest piękne?” „Udostępniłam swoje zombie-selfie, bo to ważne, aby kobiety zrozumiały, że wszystkie jesteśmy tak samo wykończone, tak samo blade i pozbawione energii” - napisała. Kate Middleton, która promienieje kilka godzin po porodzie? Modelki, które chwalą się płaskimi brzuchami zaledwie tydzień po urodzeniu? Leslie doszła do jednego wniosku: one udają! Pracują nad nimi sztaby makijażystów i stylistów, a one same na pewno marzą tylko o tym, by… wskoczyć w pidżamę. A tak właśnie Leslie wyszła na swoim selfie z córką: fot. Leslie Goldman A wy? Odważyłybyście się? Polecamy: Jak zgubić brzuch po ciąży?
Zdrowie po ciąży - wstydliwe problemy, o których nie mówisz
Cieszysz się, że zostałaś mamą, ale ciąża zostawiła kilka wstydliwych pamiątek. Przeczytaj, jak sobie z nimi poradzić.
Ciąża już za tobą, maleństwo jest na świecie. Jednak twój organizm potrzebuje czasu, by powrócić do formy po wysiłku, jakim był poród. Podczas sześciu tygodni połogu możesz odczuwać wiele dolegliwości.
Ból brzucha i podbrzusza Po porodzie fizjologicznym, czyli drogami natury, będziesz odczuwać ból, zwłaszcza gdy krocze było nacinane lub pękło. Rana goi się w większości przypadków siedem do 10 dni. Jednak także jeśli nie doszło do nacięcia, krocze jest posiniaczone, rozciągnięte i ból może ci towarzyszyć nawet miesiąc. Chłodne okłady (np. ze zmoczonej w wodzie pieluchy tetrowej) i codzienny prysznic powinny przynieść ulgę i przyspieszyć gojenie się krocza. Poza tym, przez kilka dni po porodzie podczas karmienia piersią możesz odczuwać ból brzucha. To oznaka kurczenia się macicy, a więc i... upragnionego zmniejszania się brzucha. Wygląd jak w ciąży Wiele mam zaskakuje fakt, że mimo urodzenia dziecka wciąż mają duży brzuch. Poród oznacza ubytek wagi około pięciu kilogramów, jednak w trakcie ciąży w twoim organizmie nagromadziło się sporo płynów - dlatego brzuch jest nadal tak widoczny. Na jego wygląd ma też wpływ powiększona macica, która jednak (szczególnie gdy karmisz piersią) kurczy się z każdym dniem coraz bardziej. W odzyskaniu jędrnej skóry pomogą chłodne prysznice (lub naprzemienne polewanie brzucha chłodną i ciepłą wodą), a także balsamy ujędrniające. Niepokojące krwawienie Każdy poród wiąże się z krwawieniem, niezależnie od tego, czy odbył się drogami natury, czy też przez cięcie cesarskie. Krwiste odchody połogowe (tzw. lochia) są dla organizmu sposobem na oczyszczenie organizmu z pozostałej po porodzie krwi, śluzu oraz łożyska. Czasem ich natężenie jest duże i mama obficie krwawi, jednak w niektórych przypadkach to zaledwie większe plamienie. Na czas połogu zaopatrz się w duże pieluszki jednorazowe bez rzepów lub podpaski. Nie używaj tamponów. Odchody muszą mieć swobodne ujście, a z tamponami mogłyby się dostać do macicy bakterie wywołujące infekcje intymne. Połóg to czas, gdy kobieta jest wyjątkowo delikatna i osłabiona. Na powrót do formy potrzebujesz czasu i spokoju. Dolegliwości, szczególnie krwawienie, mogą się zacząć nasilać, jeśli za wcześnie zaczniesz wykonywać cięższe prace domowe (może je wywołać nawet długotrwałe stanie). Kłopoty z pęcherzem Jednym z mniej spodziewanych, a dość częstym problemem u mam świeżo po porodzie jest nietrzymanie moczu. Mija po kilku tygodniach. Jego powodem jest osłabienie lub uszkodzenie mięśni dna miednicy. W powrocie do formy pomogą im ćwiczenia wzmacniające mięśni krocza. Zapytaj o nie swojego lekarza. Zobacz także: Podpaski na nietrzymanie moczu - opinie o TENA Lady Slim Normal Samopoczucie po cięciu cesarskim Nawet jeśli wiedziałaś, że urodzisz przez cesarkę, możesz być zaskoczona siłą bólu, jaki się wtedy odczuwa. Mamy po cięciu mają sporo ograniczeń – rana boli i uniemożliwia samodzielne poruszanie się, a nawet podniesienie na łóżku. Innym problemem są nagromadzone gazy. Jeśli bardzo dokuczają, warto poprosić rodzinę o przyniesienie herbaty miętowej lub z kopru włoskiego. Aby uśmierzyć nieco ból, można przyjmować tabletki z paracetamolem. Jak łagodzić ból po porodzie Cały czas czujesz się obolała, nie możesz usiąść ani zajmować się dzieckiem? Oto rady, jak złagodzić te dolegliwości. Weź prysznic. Chłodny, ale nie zimny. Przyniesie ulgę nabrzmiałemu kroczu. Nie korzystaj z długich kąpieli,w wannie łatwo możesz złapać infekcję. Zrób nasiadówkę. Do miski nalej ciepłej wody i dołóż saszetkę preparatu Tantum Rosa lub napar z oczaru wirginijskiego. Uśmierzą nieco ból i przyspieszą gojenie. Znieczulaj ból. Jeśli rzeczywiście nie możesz funkcjonować, weź tabletkę przeciwbólową, najlepiej paracetamolu. Użyj żelu lub maści. Farmaceuci i lekarze polecają te z arniką oraz nagietkiem. Siadaj na kole. Gdy każda próba skorzystania z krzesła kończy się bólem, wykorzystaj do siadania specjalny krążek-fasolkę dla mam w połogu lub zwykłe koło dmuchane do pływania dla dzieci.
W pierwszych tygodniach życia niemowlęta śpią ok. 18 godzin dziennie. Niestety same decydują kiedy śpią, a drzemka nie trwa dłużej niż trzy do czterech godzin.
Potrzeba trochę czasu, by przyzwyczaić się do przebudzeń w środku nocy, istnieje jednak wiele metod, które pomogą Tobie i Twojemu partnerowi przystosować się do rytmu dziecka. Szybka drzemka Cudowne działanie drzemki – zamknięcie na chwilę oczu kilka razy w ciągu dnia odświeży ciało i umysł. Dzięki temu mózg może uporządkować wydarzenia danego dnia, a Ty zdobędziesz tak potrzebny zastrzyk energii. Postaraj się ograniczyć drzemki do maksymalnie 30 minut, by nie wejść w fazę głębokiego snu, z którego będzie Ci się ciężko obudzić. Rytm snu Staraj się zachować swój zwykły rytm snu – gdy nie przesypiasz spokojnie nocy, myśl o dłuższym pozostaniu w łóżku lub wcześniejszym położeniu się spać następnego dnia może być kusząca. Takie postępowanie może jednak zamienić przejściowy problem w długotrwałe zaburzenia snu. Staraj się kłaść i wstawać o swoich zwykłych porach, abyś była w stanie spać normalnie wtedy, gdy dziecko zacznie przesypiać całą noc. Walka ze zmęczeniem Zajmij czymś zmęczoną głowę – jeśli pół godziny po położeniu się do łóżka ciągle nie możesz zasnąć, wstań i znajdź sobie spokojne, niezbyt ekscytujące zajęcie. Leżenie w łóżku może być powodem zmartwień i frustracji, co z kolei dalej utrudnia sen. Prasowanie, oglądanie telewizji, odkładanie papierów – znajdź coś, czym zajmiesz głowę. Gdy poczujesz się senna, spróbuj jeszcze raz położyć się do łóżka. Nauka zasypiania Ćwiczenia pomagają zasypiać – regularne ćwiczenia zapewnią lepszy sen, pod warunkiem, że nie będziesz ich wykonywać tuż przed położeniem się do łóżka. Po urodzeniu dziecka należy ćwiczyć delikatnie, stopniowo zwiększając trudność ćwiczeń. Idealne są spacery i pływanie, też dlatego, że może towarzyszyć Ci wtedy dziecko. Przeszkoda w zasypianiu Unikaj substancji pobudzających przed snem – późnym popołudniem i wieczorem staraj się nie jeść i nie pić niczego, co mogłoby odebrać Ci sen. Kawa, herbata, alkohol – wiadomo – są zakazane. Jednak czekolada, napoje i niektóre leki też mogą zawierać substancje pobudzające.
Jak odzyskać ochotę na seks po porodzie?
Po porodzie możesz przez pewien czas myśleć o seksie z niechęcią. Sprawdź, czy to normalne i co możesz zrobić, by było wam w łóżku tak dobrze, jak dawniej.
Z seksem jest trochę jak z apetycznym daniem. Jest pyszne, ale czasem przestajesz mieć na nie ochotę. Na szczęście, podobnie jak jedzenie, także seks można lepiej przyprawić, odpowiednio podać i znów będzie smakował wyśmienicie. Jak to zrobić? Oto przepis. Naprawdę działa! Zamiast wieczornych namiętnych pocałunków wolisz wtulić się w poduszkę? Drażnią cię zaloty męża? Koniec z czekaniem, aż to się zmieni. Bo samo nie zmieni się na pewno. Seksuolodzy twierdzą zgodnie, że seks zaczyna się w głowie – zamiast więc kolejny raz wymyślać powody „dlaczego nie dzisiaj”, pogłówkuj, jak zaostrzyć swój apetyt. Dla ułatwienia podajemy ci kilka podpowiedzi. Porozmawiaj z mężem To często dość trudne zadanie. Bo niby wszyscy TO robimy, ale jakoś wstydzimy się o tym mówić. Tymczasem partner po prostu może nie domyślać się, że pieszczoty piersi w ogóle na ciebie nie działają. Za to chętnie przyjęłabyś je w bardziej intymnym miejscu. Porozmawiaj z mężem również o tym, o jakiej porze lubisz się kochać najbardziej (po ciężkim dniu rzeczywiście możesz padać na nos). Powiedz, co cię podnieca (jaka pozycja, słowa wypowiadane, kiedy się kochacie, gadżety itp.). Także mężowi pozwól mówić. I pamiętaj, że to nie ma być rozmowa jedna na całe życie. Podpowiadaj partnerowi, co ma robić także w czasie stosunków albo wtedy, gdy masz jakiś wyjątkowy pomysł. Upodobania ludzkie się przecież zmieniają – ujmując rzecz obrazowo: jeśli uwielbiasz pączki, to nie znaczy, że nie masz czasem ochoty na bitą śmietanę. Przeczytaj: Powrót do seksu – wywiad z ginekologiem Idź z koleżanką na plotki Brzmi dość niewiarygodnie. Co mają babskie pogaduchy z seksem? Ano bardzo wiele. Zacznijmy od tego, że kobieta po prostu musi się wygadać (podobno na tysiąc słów wypowiadanych przez mężczyznę przypada aż pięć tysięcy mówionych przez kobietę!). A kto nas wysłucha z takim skupieniem, jak nie najbliższe koleżanki? Wygadanie się, czasem ponarzekanie na męża, innym razem opowiedzenie o swoich marzeniach, fantazjach i o tym, jak ten sąsiad z naprzeciwka dzisiaj na nas spojrzał – działa wprost terapeutycznie. A dobry humor to wstęp do namiętnej nocy w łóżku. Wyjdźcie gdzieś we dwoje Najlepiej do kawiarni czy klubu, czyli w takie miejsce, w którym masz szansę spotkać innych mężczyzn. Pytasz, po co ci są potrzebni inni, skoro to za mężem masz się oglądać? Po pierwsze, dostaniesz od nich spory zastrzyk feromonów, czyli lotnych substancji, które podnoszą nasz popęd seksualny. Po drugie, przeglądając się w oczach innych panów, poczujesz się atrakcyjniejsza, a twój mąż... bardziej o ciebie zazdrosny, a to szybko przełoży się na starania o twoją osobę. Możesz więc liczyć na komplementy, czułość... Wieczór będzie jeszcze bardziej udany, a jego dalszy ciąg przeniesie się do sypialni... Pamiętaj o nastroju Ciastko zjedzone w barze na rogu nie smakuje już tak bardzo, jak takie samo podane na pięknym talerzu, prawda? Z seksem jest podobnie. Im więcej wysiłku włożycie w stworzenie odpowiedniego nastroju, tym większą macie gwarancję, że szybko nie zapomnicie o tej nocy. Pomyśl, jak wytworzyć romantyczną aurę. Może wystarczy, że zapalisz świece albo obejrzycie jakiś film, który doda pikanterii i rozpali zmysły. No i jeszcze jedno: nie zapomnij o dobrej muzyce. Seksuolodzy twierdzą, że odpowiednio dobrana, działa pobudzająco! Poznaj: 7 sekretów kobiet, które lubią seks Obudź swoją wyobraźnię Zdarzyło ci się kiedyś czytać w książce opisy intymnych zbliżeń? Pamiętasz, jak się wtedy czułaś? Pewnie trochę tak, jak byś sama brała w nich udział. To twoja wyobraźnia zaczęła działać i pozwoliła odczuwać to, co przeżywała bohaterka romansu. A więc? Pozwól sobie na erotyczne fantazje, wymyślaj nowe sposoby na miłość. Nawet jeśli bohaterem tych fantazji nie jest własny partner, nie są one powodem do niepokoju, ale, co więcej, mogą pomóc odświeżyć wasz związek. Zatem, niech żyje wyobraźnia! Zobacz, jak matki rujnują swoje życie seksualne
Po wysiłku, jakim była ciąża i poród, twoje ciało wraca do normalnego funkcjonowania. Powoli zaczynasz uczyć się żyć ze swoim maleństwem. ale czy troszcz się o siebie?
Połóg – tak ten okres nazywają lekarze – zaczyna się tuż po narodzinach dziecka. Nie chodzi tylko o czas, który spędzisz w szpitalu. Jeszcze niemal przez dwa miesiące możesz odczuwać dolegliwości związane z porodem. Mimo obaw z pewnością sobie z nimi poradzisz. Spróbujemy ci pomóc. Dlaczego odczuwam bóle w dolnej części brzucha? To znak, że macica wraca do swojego prawidłowego położenia i rozmiarów. Jej ciężar w ciągu sześciu tygodni od porodu spada o 95%. Jeśli karmisz piersią, będzie malała szybciej, bo podczas karmienia wydziela się oksytocyna, która to przyspiesza. Gdy przystawiasz maleństwo do piersi, skurcze mogą się nasilać. Z każdym dniem powinny być coraz słabsze. Co robić: Bierz ciepły prysznic, ale nie gorący, bo to może nasilić krwawienie. Karm w najwygodniejszej dla siebie pozycji, a gdy podczas karmienia ból w dole brzucha jest większy, staraj się rytmicznie oddychać. Jeśli jest wyjątkowy silny, możesz wziąć paracetamol. Kiedy zagoi mi się krocze? Przez kilka dni po porodzie będzie obrzęknięte, rozciągnięte i obolałe. Jeśli w czasie porodu nacięto ci je (lub samo pękło) i miałaś założone szwy, to w ciągu 5–7 dni musisz się zgłosić na ich zdjęcie. Do tego czasu rana powinna się zagoić, choć może być nieco obrzmiała, zaczerwieniona. Zdejmując szwy, położna sprawdzi, czy nie jest zainfekowana. W razie potrzeby wezwie lekarza, który zdecyduje o leczeniu. Szwy rozpuszczalne powinny same zaniknąć w ciągu kilku tygodni (spytaj o to przed wyjściem ze szpitala). Co robić: Siadaj tak, by jak najmniej naciągać szew, np. na kółku z kulkami lub do pływania. Podmywaj się po każdej wizycie w toalecie szarym mydłem (np. Biały Jeleń) i wycieraj papierowym (koniecznie!) ręcznikiem. Dodatkowo susz szew zimnym strumieniem suszarki. Jak najczęściej wietrz ranę. Przez dwa miesiące nie noś obcisłych majtek ani spodni. Nie smaruj rany żadnymi maściami, nie kąp się w wannie przez sześć tygodni. Czy to normalne, że boję się iść do łazienki? Większość kobiet się tego obawia, ale całkiem niepotrzebnie, bo szwy, które ci założono po nacięciu krocza (podobnie jak te po cesarce), na pewno wytrzymają. Powinnaś często siusiać, aby twój organizm pozbył się nadmiaru zgromadzonej wody. Regularne opróżnianie pęcherza pomaga też w szybszym obkurczaniu się macicy. Przez kilka dni po porodzie jelita pracują wolniej, a mięśnie jamy brzusznej są zmęczone po wysiłku. To sprzyja zaparciom i powstawaniu gazów. Co robić: Siusiaj tak, by strumień moczu omijał szew, np. na stojąco pod prysznicem. Staraj się chodzić, pobudzi to pracę pęcherza i jelit. Dużo pij, jedz warzywa, które zawierają błonnik (np. buraki, szpinak), jabłka, suszone śliwki. Jeśli w drugiej dobie nie udało ci się wypróżnić, poproś o czopek glicerynowy.[CMS_PAGE_BREAK] Skąd te obfite krwawienie? Z rany po odklejeniu się łożyska. Twój organizm wydala krew, śluz, fragmenty tkanki z macicy. Tak może się dziać przez cały połóg, choć krwawienie zwykle ustaje po dwóch tygodniach. Wydzielina z ciemnoczerwonej zmieni się w czerwonobrązową, potem żółtawą, a na koniec niemal bezbarwną. Karmienie piersią pobudza skurcze macicy i nasila krwawienie, ale dzięki temu rana szybciej się goi. Co robić: Na początku używaj grubych, długich jak podpaski pieluch. Często je zmieniaj, podmywaj się kilka razy dziennie, wycieraj jednorazowym ręcznikiem. Pod żadnym pozorem nie używaj tamponów, bo mogą spowodować zakażenie. Nie dźwigaj, wysiłek nasila krwawienie. Jak radzić sobie z obolałymi i przekrwionymi piersiami? W całym twoim organizmie zachodzą teraz gwałtowne zmiany hormonalne, a piersi, które przez całą ciążę przygotowywały się do produkcji mleka, zaczynają je wytwarzać. Po 2–4 dniach od porodu staną się większe i twardsze – to tzw. nawał mleczny. Co robić: Staraj się nie dopuścić do zastoju pokarmu i zapalenia piersi. Jak najczęściej karm maleństwo, a jeśli masz problemy, poproś o radę położną albo zadzwoń do poradni laktacyjnej. Noś dobrze dopasowany (ale niezbyt ciasny), podtrzymujący biust stanik, nawet przez całą dobę. Wypróbuj ciepły prysznic lub ciepły okład na piersi tuż przed karmieniem. To ułatwi wypływanie mleka. Kiedy powinnam iść na kontrolę do lekarza? Po sześciu tygodniach od porodu i zawsze, jeśli coś cię zaniepokoi, np. krwawienie nagle się nasili (to pewnie infekcja) albo przedłuża (macica obkurcza się za wolno). Nie ignoruj nieprzyjemnego zapachu wydzieliny ani gorączki 38°C! Co robić: Uważnie obserwuj swoje ciało i notuj wszystkie wątpliwości. Ta wizyta to też dobra okazja, żeby przedyskutować optymalną metodę antykoncepcji. Dlaczego nic mnie nie cieszy? Masz nadmiar obowiązków, zarywasz noce i dopiero odzyskujesz siły. To także skutek burzy hormonalnej po porodzie. Poważniejszy kryzys możesz przeżyć w trzeciej dobie. To niełatwe przy maluszku, ale troszcz się o siebie. Wykorzystuj każdą chwilę na sen. Jedz, mimo że nie masz ochoty. Nie rezygnuj z pomocy, którą oferują ci najbliżsi. Nie bój się też o nią prosić. Staraj się mówić o swoich uczuciach. Gdy ogarnia cię smutek lub poczucie pustki, rozmawiaj z mężem lub przyjaciółką. W opiece nad dzieckiem zaufaj intuicji. Nie obwiniaj się, że coś ci nie wychodzi – potrzebujesz przecież trochę czasu, by nabrać wprawy. Zrób badania krwi. Jeśli jesteś chronicznie zmęczona, brakuje ci tchu, a twoja skóra jest blada, może to świadczyć o anemii. Musisz brać preparaty. Konsultacja merytoryczna dr n. med. Bożena Kowalska-Raczyńska Specjalistka ginekologii i położnictwa, pracuje w klinice leczenia niepłodności Bocian
Co Was czeka po porodzie? Jakie rzeczy powinnaś ze sobą zabrać do szpitala? Kto się zajmie dzieckiem, gdy będziesz zbyt zmęczona? Podpowiadamy
Pierwsze dni z dzieckiem spędzisz w szpitalu. Co Was tam czeka. Jakie rzeczy powinnaś ze sobą zabrać. Kto się zajmie dzieckiem, gdy będziesz zbyt zmęczona. Rozwiewamy wszystkie wątpliwości. Poród nie kończy się z chwilą, gdy dziecko przyjdzie na świat. Musisz jeszcze „urodzić” łożysko, a jeśli krocze zostało nacięte, znieść jego zszycie. Wcześniej nacieszysz się dzieckiem, przystawisz je do piersi. Przygotuj się jednak, że możecie osobno spędzić pierwsze dwie godziny (a po porodzie z użyciem kleszczy lub próżnociągu, gdy zostały w macicy resztki łożyska czy błon płodowych – nawet cztery). Oboje pod czujną opieką. Ty – położnej, ginekologa przyjmującego poród, anestezjologa (gdy miałaś znieczulenie). Dziecko – neonatologa, który zbada jego odruchy, oceni według skali Apgar, zważy, zmierzy. Położna założy dziecku bransoletkę z Twoim nazwiskiem (na rączkę, czasem i na nóżkę), owinie, położy w łóżeczku. Gdy lekarz uzna, że jesteście w dobrej kondycji, pojedziecie na oddział poporodowy. Pojedyncza sala dla Ciebie i noworodka czy raczej nie Sale są kilkuosobowe, będziesz więc razem z innymi mamami i ich pociechami. Może się to okazać nieocenionym wsparciem! Będziesz spokojniejsza, zostawiając dziecko pod opieką sąsiadki z łóżka obok, gdy pójdziesz do łazienki. Być możesz podpowie Ci ona, jak utulić płaczące maleństwo albo pomoże je przewinąć. Wspólne przeżycia zbliżają, a zawarte po porodzie znajomości są często początkiem przyjaźni. Świeżo upieczone mamy wymieniają się SMS-ami, e-mailami, spotykają się. To równie mocna więź jak ta, którą mężczyźni nawiązują w wojsku! Bywa jednak i tak, że obecność innych (podczas odwiedzin) jest tak męcząca, że pragniesz ciszy izolatki. Jeśli nie ma tłoku, nie powinno być przeszkód z przenosinami. Ale lepiej jeszcze przed porodem dowiedzieć się, ile pojedynczych pokoi i na jakich zasadach jest do dyspozycji świeżo upieczonych mam. Za komfort bycia samej z dzieckiem i ewentualnie z mężem trzeba zwykle zapłacić (50–450 zł za pobyt). Noworodek śpi sam Każdy noworodek ma osobne łóżeczko na kółkach – wygląda jak wanienka zrobiona z przezroczystego plastiku. Nawet leżąc na swoim łóżku, możesz go dotknąć lub wyjąć do karmienia. Jeśli położysz maluszka obok siebie, to mając go tak blisko, łatwiej będziesz kontrolować ciepłotę jego ciała, szybciej zauważysz, że wymaga przewinięcia, wygodniej Ci będzie przystawiać go do piersi. Nie musisz jednak zajmować się nim sama. Często jest to po prostu niemożliwe, bo poród wyczerpuje. Korzystaj z tego, że położne zaglądają do sal, możesz je też wzywać dzwonkiem, który masz przy łóżku. Jeśli obawiasz się zasnąć przy dziecku, a chcesz się trochę zregenerować (dwie, trzy godziny mocnego snu wystarczą), możesz poprosić, by zabrały je na kilka godzin do sali noworodków. Trafiają tam maluchy głównie z powodów zdrowotnych – takie, które wymagają uważniejszej obserwacji: dostały mniej niż 7 punktów Apgar, lekarz podejrzewa u nich jakąś wadę, są bardzo osłabione, urodziły się z podwyższonym poziomem bilirubiny. Ilość bilirubiny często wzrasta też w pierwszych dobach życia – ale wówczas dziecko przebywa z Tobą. Do jego łóżeczka zostanie włożona specjalna mata z kaftanikiem, która będzie go naświetlała od spodu. Własne ubrania dla Ciebie i noworodka Zanim spakujesz torbę do szpitala, dowiedz się, jakie panują w nim zwyczaje dotyczące ubierania dziecka i Twojego stroju. Pewnie nie będzie przeszkód, byś miała własny szlafrok i koszulę nocną. Bądź przygotowana na to, że już w kilka godzin po porodzie możesz ją pobrudzić krwią – zabierz dwie, trzy na zmianę. Dla dziecka weź (czasami szpital wręcz tego wymaga) kilka zmian śpioszków i kaftaników. Noworodek brudzi je nie tylko zawartością nieszczelnej pieluszki, ale też ulewając pokarm. Możesz zdecydować się na pieluszki jednorazowe (te dla noworodków mają specjalne wcięcie na pępek) lub tetrowe. W tym drugim przypadku pamiętaj, że jednorazowo będziesz potrzebować aż trzech, a trzeba je zmieniać nawet 8–10 razy w ciągu doby. Maluszek przede wszystkim będzie siusiał. Pierwszą kupkę, tzw. smółkę, zrobi w pierwszej, być może drugiej dobie. W salach jest tak ciepło, że poza pieluszką nie trzeba ubierać go w nic więcej niż zapinany na brzuszku pajacyk, ewentualnie kaftanik i śpioszki. Z pewnością będzie się lepiej czuł w mięciutkich rzeczach, które dla niego wcześniej przygotowałaś wspólnie z mężem.[CMS_PAGE_BREAK] Po przewinięciu kładź dziecko na boku, podkładając pod plecki kocyk lub złożoną na trzy pieluchę tetrową. Główka powinna leżeć płasko. Na ręce bierz je tylko, gdy siedzisz lub leżysz oparta o poduszki. Wybierając się na spacer po korytarzu, woź malca w łóżeczku (po to ma kółka). Mimo że możesz się czuć silna (wpływają na to hormony), nie ryzykuj – maluch może wykonać niespodziewany ruch, np. szukając piersi, albo Tobie zakręci się w głowie. Karmienie noworodka Początkowo dziecko je bardzo niewiele, w pierwszej dobie praktycznie wcale. Może mieć też kłopoty ze ssaniem piersi. Już od pierwszego karmienia bardzo ważne jest prawidłowe przystawianie go do piersi. Niestety, nie w każdym szpitalu możesz liczyć na całodobową pomoc laktacyjną. Wybierając placówkę, w której chcesz rodzić, pytaj także o to. Unikniesz sytuacji, gdy musisz czekać do rana (a rodząc w weekend – nawet do poniedziałku) na pomoc w związku z problemami. Najpierw z brakiem mleka, potem jego nadmiarem, pękającymi brodawkami i płaczącym z głodu maluszkiem. O ile Twojemu dziecku apetyt nie zawsze dopisuje, o tyle Ty możesz być głodna już kilka godzin po porodzie. Jeśli urodzisz w nocy, trudno Ci będzie wytrzymać do rana. We wszystkich szpitalach pory posiłków są stałe i podobne: śniadanie około 7.00 rano, obiad między 12.00 a 13.00, kolacja o 18.00. Dobrze jest więc zabrać z domu butelkę niegazowanej wody mineralnej (unikniesz odwodnienia) i coś lekkostrawnego do zjedzenia, np. paczkę sprasowanych chrupek kukurydzianych czy ryżowych. Nawet jeśli podczas porodu towarzyszyć Ci będzie mąż, może być bezradny w zdobyciu pożywienia, gdy bufet oraz kiosk będą zamknięte. Nie każdej mamie wystarczają i smakują szpitalne posiłki (wciąż rano podawana jest zupa mleczna), na szczęście nie ma przeszkód, byś miała swoje zapasy. Zwykle na oddziale jest jedna ogólna lodówka, w której możesz je przechowywać. Odwiedziny mamy i noworodka Dziś możliwe są wizyty nie tylko taty, ale też babć czy przyjaciół pragnących ujrzeć na własne oczy Twojego potomka. Jednak – podobnie jak Tobie przeszkadza obecność wielu osób, które zachwycają się dzieckiem sąsiadki z łóżka obok – tak i Twoi najbliżsi mogą wprawiać w zakłopotanie inne mamy. Być może powinny w tym czasie leżeć w pozycji umożliwiającej wietrzenie krocza albo zmagają się z nawałem pokarmu. Dlatego grzecznie, ale stanowczo zapowiedz wszystkim (poza mężem i ewentualnie jeszcze jedną bliską osobą), że chętnie pokażecie się wszystkim zainteresowanym, ale... już w domu. W szpitalu zarówno Ty, jak i dziecko musicie przede wszystkim nabrać sił. Potrzebujecie do tego ciszy i spokoju, a każdorazowa prezentacja noworodka sprawia, że emocje rosną. Zakłóca się też sen dziecka, co może źle wpłynąć na jego samopoczucie. Kochający dziadkowie i przyjaciele na pewno to zrozumieją. Co się dzieje po porodzie z Twoim ciałem Po porodzie będziesz nie tylko wyczerpana i senna (pamiętaj, że sen najlepiej regeneruje siły). Możesz też: 1. Odczuwać ból w dole brzucha i okolicach krocza, szczególnie gdy było nacięte. Jeśli jest on silny, poproś o środek przeciwbólowy. 2. Mieć uczucie suchości w ustach, nadmierne pragnienie. Świadczy to o niewielkim odwodnieniu. Popijaj niegazowaną wodę, najlepiej wprost z małej butelki z dzióbkiem, bo to pozwoli ci zachować półleżącą pozycję. 3. Czuć silne parcie na pęcherz. Staraj się od razu iść do toalety. W ciągu 2-5 godzin po porodzie powinnaś samodzielnie oddać mocz. Jeśli będziesz miała z tym problemy, zgłoś to lekarzowi lub położnej. 4. Mieć obrzmiałe piersi. To objaw nawału mlecznego, który pojawia się w 2-6. dobie po narodzinach maluszka. Mleka jest wtedy więcej niż potrzeba. Poproś położną o pomoc w jego odciągnięciu lub użyj laktatora. I jak najczęściej przystawiaj dziecko do piersi – to unormuje laktację. Podczas karmienia noworodka mogą boleć Cię brodawki Pękają zwykle w pierwszych dniach karmienia, jeśli dziecko jest niewłaściwie przystawiane do piersi. Są obolałe i pokryte strupkami. Tę dolegliwość szybko pokonasz, stosując: 1. Wietrzenie. Poranione sutki potrzebują dostępu świeżego powietrza, które przyspiesza proces gojenia. 2. Własny pokarm. Rozsmaruj jego resztki po karmieniu – to uśmierza ból, dezynfekuje, nawilża, uelastycznia skórę. 3. Maść łagodzącą. Alantan, Bepanthen, lanolina, wazelina. Zmyj je, nim przystawisz dziecko. Ewa Sawicka Konsultacja: prof. Ewa Dmoch-Gajzlerska, ginekolog położnik z Akademii Medycznej w Warszawie oraz Joanna Pietrusiewicz z Fundacji Rodzić po Ludzku