„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie przez telefon, żebym po nie przyjechała. Z drugiej wiedziałam, że wychowawcy nie widzą powodów do niepokoju i że to najprawdopodobniej zwykła tęsknota, która mija u wielu dzieci po kilku dniach. „Powiedziałam, że damy radę” To była jedna z trudniejszych rozmów. Powiedziałam synowi, że wierzę, że da sobie radę. Poprosiłam, żeby wytrzymał jeszcze dwa dni. Obiecałam, że jeśli nadal będzie czuł się tak samo, będziemy szukać rozwiązania. Nie był zadowolony. Ja też nie. Przez całą noc miałam wyrzuty sumienia. Dzisiaj wiem jednak, że była to dobra decyzja. Następnego dnia zadzwonił już zupełnie innym głosem. Opowiadał o meczu piłki nożnej, nowym koledze z pokoju i planowanej wycieczce. Kiedy wrócił do domu, pierwsze pytanie, jakie zadał, brzmiało: „Mamo, mogę pojechać za rok znowu?”. Gdybyśmy wtedy od razu po niego pojechali, pewnie nigdy nie przekonałby się, że potrafi poradzić sobie z tęsknotą. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Pierwsze dni kolonii bywają trudne, szczególnie dla dzieci, które po raz pierwszy wyjeżdżają bez rodziców. Wychowawcy od lat podkreślają, że tęsknota sama w sobie nie jest niczym niezwykłym i często mija po jednym lub dwóch dniach, kiedy dziecko zaangażuje się w zajęcia i pozna grupę. Oczywiście każda sytuacja jest inna. Jeśli wychowawcy informują o problemach zdrowotnych, przemocy czy innych niepokojących zdarzeniach, reakcja rodzica powinna być natychmiastowa. Jeśli jednak dziecko po prostu tęskni, czasem największym wsparciem nie jest natychmiastowy przyjazd, lecz spokojna rozmowa i zaufanie do opiekunów. To trudne zarówno dla dzieci, jak i dla rodziców. Czytaj także: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon” „Nasze jedyne wakacyjne atrakcje to lody i boisko pod blokiem. Nie wiem, kogo stać na obozy i kolonie przez bite 2 miesiące” „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem jest pozwolenie dzieciom na wielogodzinne siedzenie z telefonami. Gdybym chciała, żeby córka spędziła tydzień przed ekranem, nie musiałabym wydawać prawie tysiąca złotych. Być może trafiłam na wyjątkowo pechowy turnus. Wiem jednak jedno – w przyszłym roku dużo dokładniej sprawdzę program i dopytam, jak wygląda plan awaryjny na dni z upałami. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Jeśli relacja naszej czytelniczki wiernie oddaje przebieg półkolonii, jej rozczarowanie wydaje się zrozumiałe. W czasie upałów organizatorzy mają obowiązek dostosować plan dnia do warunków pogodowych i unikać długiego przebywania dzieci na słońcu. To jednak nie oznacza, że jedynym rozwiązaniem jest pozostawienie uczestników z telefonami przez znaczną część dnia. Jednocześnie warto pamiętać, że pojedyncza relacja nie pozwala ocenić całego turnusu ani wszystkich półkolonii. Przed zapisaniem dziecka dobrze jest dopytać organizatora nie tylko o listę atrakcji, ale również o to, jak wygląda plan zajęć w przypadku niepogody lub wysokich temperatur. Dzięki temu łatwiej uniknąć rozczarowania i wybrać ofertę najlepiej dopasowaną do oczekiwań rodziny. Czytaj także: „Moje dzieci codziennie bawiły się u sąsiadki. Po tygodniu dostałam rachunek i krótki list. Gdy przeczytałam ostatnie zdanie, zrobiło mi się wstyd”
„To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy”
Decyzja o wysłaniu mojej ośmioletniej córki, Tosi, na jej pierwsze w życiu samodzielne kolonie w Ustce, nie była łatwa. Tosia to dziecko niezwykle wrażliwe, domatorka, która do tej pory najchętniej spędzała wolny czas z nami albo u babci. Jednak w tym roku, zachęcona opowieściami swojej najlepszej przyjaciółki z ławki, sama zaczęła prosić o wyjazd na obóz artystyczny. Przez dwa miesiące wspólnie kompletowałyśmy wyprawkę: kupowałyśmy nowe bluzki, pakowałyśmy kredki, bloki i podpisywałyśmy każdą parę skarpetek. Kiedy odprowadzałam ją do autokaru, Tosia miała iskierki w oczach i dumnie machała mi na pożegnanie. Byłam pewna, że to będzie dla niej piękna lekcja samodzielności. Niestety, rzeczywistość zweryfikowała moje nadzieje już czwartego dnia obozu.
Wszystko zaczęło się w środę późnym wieczorem. Siedziałam z mężem w salonie, próbując odpocząć po ciężkim dniu w pracy, gdy mój telefon zaczął natarczywie dzwonić. Zobaczyłam na ekranie numer Tosi. Odebrałam z uśmiechem, spodziewając się radosnej relacji z wieczornej dyskoteki albo plażowania. Jednak gdy tylko przyłożyłam aparat do ucha, uśmiech momentalnie zniknął z mojej twarzy. Wieczorny telefon i głos, którego nie zapomnę W słuchawce nie słyszałam gwaru kolonijnych zabaw. Do moich uszu dobiegł cichy, spazmatyczny i przepełniony potwornym żalem płacz mojego dziecka. − Tosieńko, kochanie, co się stało? − zapytałam, czując, jak paraliżujący strach ściska mi gardło. Moja córka nie była w stanie ułożyć żadnego dłuższego zdania. Przez głośny szloch wykrztusiła do słuchawki tylko dwa słowa, po których krew zamarzła mi w żyłach: „Mamo, zabierz...”. Po czym połączenie zostało gwałtownie przerwane. Pięćset kilometrów paranoi i bezsilności Próbowałam dzwonić z powrotem, ale telefon Tosi był wyłączony. W absolutnej panice wybrałam numer kierownika obozu oraz wychowawcy grupy, pana Kamila. Po kilku sygnałach odebrał młody, wyraźnie poirytowany mężczyzna. Zamiast uspokoić przerażoną matkę, rzucił tylko chłodno: „Proszę pani, Tosia trochę histeryzuje, bo tęskni za domem. Zabraliśmy jej telefon, żeby nie dzwoniła po nocach i nie psuła zabawy innym dzieciom. Nic jej nie jest, proszę iść spać”. I bezczelnie się rozłączył. W tamtym momencie puściły mi wszelkie hamulce. Słowa wychowawcy, który za nic miał rozpacz mojego dziecka i potraktował mnie jak przewrażliwioną, doprowadziły mnie do wściekłości. Nie myślałam racjonalnie. Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy, mąż odpalił samochód i o pierwszej w nocy ruszyliśmy w trasę z Warszawy nad morze. To było najgorsze pięćset kilometrów w moim życiu. W mojej głowie, podsycanej milczeniem telefonu córki i lekceważącym tonem pedagoga, układały się najczarniejsze scenariusze. Byłam pewna, że moje dziecko stało się ofiarą strasznego rówieśniczego nękania, a opiekunowie próbują to po prostu zamieść pod dywan. Prawda za zamkniętymi drzwiami ośrodka Nad morze dotarliśmy tuż po świcie. Zmęczeni, wściekli i zapłakani wpadliśmy do ośrodka kolonijnego, żądając natychmiastowego widzenia z córką. Wychowawca, pan Kamil, zobaczywszy nas na korytarzu, zbladł i zaczął nerwowo tłumaczyć, że zaszło nieporozumienie. Kazaliśmy mu otworzyć drzwi do pokoju Tosi. Gdy weszłam do środka, prawda okazała się zupełnie inna niż moje domysły, ale żal do opiekuna pozostał we mnie na zawsze. Tosia siedziała na łóżku, cała zapłakana, tuląc do siebie swoją ulubioną przytulankę. Okazało się, że moja córka od drugiego dnia obozu zmagała się z potworną, bolesną tęsknotą, która uniemożliwiała jej jedzenie i spanie. Co gorsza, Tosia bardzo wstydziła się tego, że nie radzi sobie z rozłąką tak dobrze jak jej rówieśnicy. Zamiast pomóc wrażliwemu dziecku, porozmawiać z nią, przytulić czy pozwolić na spokojny kontakt z mamą, pan Kamil zastosował metodę twardego wychowania. Naśmiewał się z jej łez przy całej grupie, mówiąc, że przez takie beksy psuje się atmosfera, a na koniec w ramach kary odebrał jej telefon w trakcie naszej rozmowy. To właśnie ten absolutny brak empatii i pedagogicznego podejścia sprawił, że moja córka poczuła się całkowicie porzucona. Gdy Tosia zobaczyła mnie w drzwiach, z głośnym szlochem wtuliła się w moje ramiona. Zabraliśmy jej rzeczy i jeszcze tego samego dnia wróciliśmy do domu. Złożyłam oficjalną, pisemną skargę do kuratorium oraz do organizatora wyjazdu. Choć fizycznie mojej córce nic się nie stało, to psychiczny koszt tych rzekomo bezpiecznych kolonii leczymy do dziś. Nie daruję wychowawcy tego, że zamiast opiekunem, stał się dla mojego dziecka bezdusznym sędzią, który zniszczył jej zaufanie do dorosłych. Zobacz też: „Na strychu teściów znalazłam listy mojego męża do obcej kobiety. Gdy zaczęłam czytać, serce mi pękło”
„Jaśminka wróciła z kolonii dziwnie odmieniona. Gdy w jej torbie znalazłam zdjęcie wychowawcy, zakręciło mi się w głowie"
Kiedy autokar z kolonistami zajechał pod szkołę, a moja córka wysiadła z niego z dziwnie poważną miną, w mojej głowie natychmiast zapaliła się czerwona lampka. Jaśminka była nienaturalnie milcząca i unikała mojego wzroku. Gdy godzinę później w jej torbie znalazłam to zdjęcie, ugięły się pode mną nogi.
Wysłanie mojej dziewięcioletniej córki, Jaśminki, na jej pierwsze samodzielne kolonie w góry było dla mnie gigantycznym wyzwaniem emocjonalnym. Jaśminka od urodzenia była dzieckiem niezwykle cichym, skrytym i wstydliwym. W szkole zawsze trzymała się na uboczu, rzadko brała aktywny udział w grach zespołowych, a odezwanie się przy tablicy kosztowało ją mnóstwo stresu. Razem z mężem mieliśmy nadzieję, że dwa tygodnie na obozie przygodowym pomogą jej trochę się otworzyć i uwierzyć w siebie. Kiedy jednak wróciła, prawie jej nie poznałam. Dopiero później dotarło do mnie, co naprawdę wydarzyło się na koloniach. Niepokój matki podczas rozpakowywania obozowej walizki W domu atmosfera była gęsta od niedomówień. Córka, zamiast z ekscytacją opowiadać o wycieczkach, zamknęła się w swoim pokoju i zaczęła metodycznie, w kompletnej ciszy układać pamiątki na biurku. Zaczęłam panikować. Moja matczyna wyobraźnia, podsycana tym nagłym brakiem kontaktu, natychmiast zaczęła generować najbardziej niepokojące scenariusze. Żeby uciec od tych myśli, postanowiłam zająć się czymś pragmatycznym i zaczęłam rozpakowywać jej wielką, obozową torbę podróżną. Segregowałam brudne koszulki, wkładałam buty do szafki i wtedy, na samym dnie bocznej kieszeni, natrafiłam na coś, co całkowicie odebrało mi mowę. Była to mała, papierowa koperta, a w niej kolorowa fotografia wywołana z aparatu natychmiastowego. Na zdjęciu znajdował się młody, wysoki mężczyzna − pan Wiktor, główny wychowawca grupy Jaśminki, o którym wcześniej słyszałam na spotkaniu organizacyjnym. W tamtym ułamku sekundy krew odpłynęła mi z twarzy. Prawda o nietypowej fotografii ukrytej na dnie torby Trzęsącymi się rękami chwyciłam zdjęcie i podeszłam bliżej okna, żeby lepiej się mu przyjrzeć. Dopiero wtedy, gdy paraliżujący strach zaczął minimalnie opadać, zaczęłam dostrzegać szczegóły. Mój świat zawirował, ale z zupełnie innego powodu. To nie był żaden groźny portret, ale kadr z najdziwniejszej i najbardziej komicznej sceny, jaką potraficie sobie wyobrazić. Sztywny, poważny zazwyczaj pan Wiktor, magister pedagogiki z wieloletnim doświadczeniem, siedział na zdjęciu na małym, dziecięcym krzesełku turystycznym w środku lasu. Był przebrany przez dzieciaki w najbardziej niedorzeczne, kolorowe ubrania. Na głowie miał jaskraworóżową, cekinową czapkę-bejsbolówkę mojej córki, na szyi gruby szal z bibuły, a na rękach gigantyczne rękawice kuchenne w kwiaty. Co więcej, jego twarz była pomalowana brokatowymi pisakami we wzory przypominające indiańskiego wojownika, a z kieszeni koszuli wystawała mu ta nieszczęsna, gumowa kaczuszka do kąpieli. Pan pedagog uśmiechał się na tym zdjęciu od ucha do ucha, robiąc do obiektywu przezabawną, zezowatą minę. Jak obozowe wygłupy i genialny wychowawca odmienili moje dziecko W tym samym momencie do przedpokoju weszła Jaśminka. Zobaczyła, że trzymam w ręku fotografię, i zamiast wstydu czy lęku, na jej buzi nagle pojawił się ten dawno niewidziany, gigantyczny i promienny uśmiech. Moja córka usiadła obok mnie na podłodze i zaczęła opowiadać o tym, co tak naprawdę wydarzyło się na obozie. Okazało się, że jej dziwne odmienienie było efektem ogromnej, pozytywnej metamorfozy. Ostatniego wieczoru na kolonii zorganizowano wielki plebiscyt z nagrodami. Grupa Jaśminki wygrała tytuł Najbardziej Kreatywnej Paczki, a nagrodą główną była możliwość całkowitego, bezkarnego ucharakteryzowania swojego wychowawcy według własnego projektu. Moja cicha, wstydliwa córka, która przez lata bała się odezwać, pod wpływem niesamowitego zaufania i wsparcia ze strony pana Wiktora, została wybrana na główną stylistkę tej operacji! To ona dowodziła całą akcją, malowała mu twarz i pożyczyła swoją ulubioną, różową czapkę. Pan Wiktor z pełną premedytacją dał się zrobić na bóstwo, żeby pokazać dzieciakom, że dorosły potrafi mieć dystans do siebie i że każdy z nich jest ważny. Siedziałam w przedpokoju, tuląc do siebie moją córeczkę, która trajkotała bez przerwy jak najęta, opowiadając o obozowych wygłupach i nowych przyjaciołach. Moja początkowa panika i niepokój matki okazały się kompletnym, absurdalnym nieporozumieniem. Ta jedna fotografia stała się dla mnie symbolem najpiękniejszej lekcji dojrzałości i pedagogicznego geniuszu. Pan Wiktor podarował Jaśmince nową, odważną tożsamość i wiarę w to, że jej głos ma znaczenie. To zdjęcie zawiśnie w ramce nad jej łóżkiem na stałe. Zobacz też: „Dziadkowie zabrali Tymonka na działkę, bo w bloku piekarnik. Gdy wieczorem przywieźli tylko reklamówkę mokrych ubrań, nie mogłam wydobyć słowa”
Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
Pierwszy dzień kolonii przebiegał spokojnie. Dzieci rozpakowywały walizki, poznawały wychowawców i nowych kolegów. Wszystko zmieniło się podczas wieczornego obchodu pokoi. Jedno niewinne pytanie sprawiło, że opiekunka natychmiast zadzwoniła do mamy chłopca. „Już wiedziałam, że sama sobie z tym nie poradzę” – pisze Karolina w mailu do naszej redakcji.
Młodzi wychowawcy często mówią, że największym wyzwaniem na koloniach nie są dziś niesforne dzieci, ale te, które w domu są we wszystkim wyręczane. Swoją historię opisała nam studentka pedagogiki, która od kilku lat dorabia jako opiekunka kolonijna. Jak przyznaje, jedno zdanie dziewięciolatka zostanie z nią na długo. „Myślałam, że żartuje. On mówił całkiem poważnie” Dzień dobry, od trzech lat jeżdżę na kolonie jako wychowawczyni. Lubię tę pracę, choć bywa naprawdę wyczerpująca. Dzieci są różne – jedne tęsknią za domem, inne nie chcą spać, jeszcze inne potrafią pokłócić się o najbardziej absurdalne rzeczy. Ale w zeszłym roku wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Pierwszego wieczoru chodziłam po pokojach i pytałam, czy wszyscy się już rozpakowali, czy wiedzą, gdzie są łazienki i czy czegoś potrzebują. W jednym z pokoi siedział dziewięcioletni chłopiec. Spojrzał na mnie całkiem poważnie i zapytał: „A gdzie jest wanna?”. Pomyślałam, że może źle usłyszałam. Odpowiedziałam, że w ośrodku są prysznice. On zrobił wielkie oczy. „Po pięciu minutach rozmawiałam z jego mamą” Na początku próbowałam go uspokoić, ale z każdą minutą było coraz dziwniej. Chłopiec powiedział, że na wakacjach zawsze jest wanna. Wtedy chwyciłam za telefon. Nie po to, żeby się poskarżyć. Po prostu chciałam zapytać mamę, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Usłyszałam spokojny głos: „Tak, on zawsze kąpie się tylko w wannie. W domu myję mu włosy”. Przyznam szczerze – przez chwilę zaniemówiłam. „Coraz częściej spotykam dzieci, które żyją jak mali szejkowie” To nie był jedyny przypadek. Na tych samych koloniach jedna dziewczynka nie umiała posmarować kromki masłem. Inny chłopiec nie wiedział, jak założyć poszwę na kołdrę. Jeszcze ktoś inny przyniósł mi brudne skarpetki z pytaniem, gdzie ma je odłożyć, bo w domu „zawsze robi to mama”. Czasem żartujemy z innymi wychowawcami, że niektóre dzieci żyją jak dubajscy szejkowie: dlatego, że wszystko ktoś robi za nie. Rodzice podają, przypominają, pakują, ścielą łóżka, myją włosy, sprzątają, szykują ubrania. A potem takie dziecko jedzie na kolonie i nagle okazuje się, że pierwszy raz w życiu musi zrobić coś całkowicie samodzielnie. I jest przerażone. „To nie była wina tego chłopca” Nie mam pretensji do dzieci. One po prostu funkcjonują tak, jak zostały nauczone. Mam też świadomość, że wielu rodziców robi to z miłości. Łatwiej i szybciej jest umyć dziecku głowę niż czekać, aż zrobi to samo. Ale z boku naprawdę widać, jak bardzo brakuje niektórym dzieciom codziennej samodzielności. Ten chłopiec po kilku dniach normalnie brał prysznic. Pod koniec turnusu śmiał się, że teraz nawet woli prysznic od wanny. Pomyślałam wtedy, że czasem największą przysługą, jaką możemy zrobić dziecku, jest... pozwolić mu spróbować. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Historia naszej czytelniczki może wydawać się zabawna, ale pokazuje problem, o którym coraz częściej mówią wychowawcy kolonijni. Dzieci wyjeżdżające na pierwszy samodzielny wyjazd nie muszą umieć wszystkiego. Powinny jednak radzić sobie z podstawowymi czynnościami, takimi jak umycie się, przebranie czy spakowanie własnych rzeczy. Nie chodzi o to, by kilku- czy kilkunastolatek był całkowicie samowystarczalny. Kolonie są właśnie po to, by uczyć samodzielności. Warto jednak pamiętać, że im więcej codziennych obowiązków dziecko przećwiczy jeszcze w domu, tym większa szansa, że pierwszy wyjazd będzie dla niego przygodą, a nie źródłem stresu. Czytaj także: Chciałam dorobić jako opiekunka kolonijna. To praca cięższa niż na kopalni
Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konfliktów między dziećmi, tęsknoty za domem, telefonów do rodziców i całej masy rzeczy, których nikt z zewnątrz nawet nie widzi. A jedna z mam oczekiwała, że codziennie będę jeszcze kontrolować, czy jej dziewięcioletni syn zmienił skarpetki. To był moment, w którym dotarło do mnie, jak bardzo niektórzy rodzice przerzucają swoją odpowiedzialność na innych. „Po miesiącu byłam bardziej zmęczona niż po całym roku szkolnym” Nie zrozumcie mnie źle. To nie dzieci były największym problemem. Większość naprawdę była fantastyczna. Tęskniły za rodzicami, czasem się pokłóciły, czasem marudziły. To normalne. Najbardziej męczyło mnie poczucie, że dla części rodziców wychowawca kolonijny ma być jednocześnie nauczycielem, opiekunem, psychologiem, pielęgniarką, animatorem, drugim rodzicem i osobistym asystentem ich dziecka. Po miesiącu wróciłam do domu kompletnie wyczerpana, wymęczona, jakbym harowała na kopalni. Przytuliłam swoją córkę i pomyślałam, że nigdy nie chciałabym, żeby w wieku dziewięciu czy dziesięciu lat potrzebowała obcej osoby do przypominania o zmianie skarpetek. Wyjazd nauczył mnie jeszcze jednej rzeczy. My, nauczyciele, naprawdę robimy znacznie więcej, niż wielu osobom się wydaje. A wychowawcy kolonijni zasługują na ogromny szacunek. Dopóki sama tego nie przeżyłam, nie miałam pojęcia, jak ogromna odpowiedzialność spoczywa na ich barkach. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Praca wychowawcy kolonijnego to nie wakacje z dziećmi, lecz odpowiedzialność przez całą dobę. To właśnie dlatego organizatorzy podkreślają, że samodzielność dziecka przed pierwszym wyjazdem ma ogromne znaczenie. Historia naszej czytelniczki pokazuje również szerszy problem. Rodzice chcą mieć pewność, że ich dzieci będą pod dobrą opieką, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednak opiekun kolonijny nie jest w stanie zastąpić każdemu dziecku rodzica i wyręczać go w codziennych czynnościach. Czasem najlepszym prezentem, jaki możemy dać dziecku przed wakacyjnym wyjazdem, jest nauczenie go podstawowej samodzielności jeszcze w domu. Zobacz także: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
„Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
Pierwszy telefon z obozu był dla tej mamy koszmarem. Jej 11-letni syn płakał, błagał, żeby po niego przyjechała i powtarzał, że chce wracać do domu. Kobieta przyznaje, że sama była o krok od spakowania samochodu. Dziś cieszy się, że tego nie zrobiła. Twierdzi, że wychowawcy dali jej synowi lekcję, której ona sama nie potrafiła dać przez lata.
Początki samodzielnych wyjazdów dzieci często bywają trudne. Łzy, tęsknota i telefony do rodziców nie należą do rzadkości. Czasem jednak za dziecięcym buntem kryje się coś więcej niż zwykła tęsknota. Tak było w przypadku naszej czytelniczki, która postanowiła opowiedzieć historię wakacyjnego obozu swojego syna. „Mamo, przyjedź po mnie. Ja tu nie dam rady” Szanowna Redakcjo, pierwszego dnia obozu odebrałam telefon, którego chyba boi się każdy rodzic. Mój 11-letni syn płakał. Naprawdę płakał, a to nie jest dziecko, które łatwo pokazuje emocje. Powtarzał tylko: „Mamo, przyjedź po mnie. Proszę. Ja tu nie dam rady”. Serce mi pękało. Pytałam, czy ktoś go prześladuje, czy coś się stało, czy jest chory. Za każdym razem odpowiadał, że nie. Po prostu chce wracać. Już miałam dzwonić do kierownika obozu, kiedy uprzedziła mnie wychowawczyni. Powiedziała tylko: „Proszę dać mu dwa, trzy dni. Naprawdę nic złego się nie dzieje. On po prostu pierwszy raz musi zrobić wiele rzeczy sam”. Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałam, co miała na myśli. „Dopiero wtedy zobaczyłam, ile rzeczy robiłam za własne dziecko” Po kilku dniach syn zadzwonił znowu. Tym razem był już spokojny. Opowiadał o kolegach, wycieczkach i ognisku. Między jednym zdaniem a drugim rzucił: „Wiesz, już umiem sam ogarnąć pranie. I ścielić łóżko. Nawet nikt mi nie przypomina, że mam umyć kubek”. Zrobiło mi się głupio. Bo uświadomiłam sobie, że w domu praktycznie wszystko robiłam za niego. Codziennie przypominałam o szczoteczce do zębów. Wynosiłam brudne kubki z pokoju. Zbierałam skarpetki spod łóżka. Pakowałam plecak, sprawdzałam, czy zabrał ręcznik, bidon, czapkę. Kiedy mówił, że nie umie albo mu się nie chce, machałam ręką i robiłam to sama. Było szybciej i spokojniej. Na obozie nikt tego za niego nie zrobił. Jeśli nie wrzucił brudnych ubrań do worka, następnego dnia nie miał czystych. Jeśli zapomniał ręcznika przed wyjściem nad jezioro, musiał wrócić po niego sam. Gdy nie pościelił łóżka, wychowawcy kazali mu wrócić do pokoju i zrobić to porządnie. Bez krzyków. Bez zawstydzania. Po prostu konsekwentnie. „Do domu wrócił zupełnie inny chłopak” Największe zaskoczenie przyszło jednak po powrocie. Pierwszego dnia po obiedzie syn sam zaniósł talerz do zmywarki. Drugiego dnia pościelił łóżko. Trzeciego przypomniał młodszej siostrze, żeby spakowała bidon przed wyjazdem na basen. Patrzyłam na niego i zastanawiałam się, co się stało z tym chłopcem, który jeszcze dwa tygodnie wcześniej wołał mnie z drugiego pokoju, żebym podała mu ładowarkę leżącą pół metra od niego. Dzisiaj wiem jedno: to nie obóz zmienił mojego syna. To obóz pokazał mi, jak bardzo ja sama utrwalałam jego złe nawyki. Chciałam mu pomagać, wyręczałam go z miłości, tłumaczyłam sobie, że jest jeszcze mały. A on po prostu nie miał okazji nauczyć się samodzielności. Komentarz redakcji Telefony z płaczem w pierwszych dniach obozu nie są niczym niezwykłym. Dla wielu dzieci to pierwszy dłuższy wyjazd bez rodziców, a nowe obowiązki i konieczność radzenia sobie samemu mogą być stresujące. Jednocześnie właśnie takie wyjazdy często stają się najlepszą lekcją samodzielności. Historia naszej czytelniczki pokazuje, że czasem największą zmianę przechodzą nie tylko dzieci, ale także rodzice. Z miłości bardzo łatwo wejść w rolę osoby, która wszystko przypomina, podaje i wyręcza. Tymczasem dzieci zwykle potrafią znacznie więcej, niż nam się wydaje – trzeba im tylko dać szansę, by mogły się o tym przekonać. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Czytaj też: „Mam dość, że córka traktuje mnie jak służącą: niańczę wnuki, gotuję, sprzątam. Twierdzi, że jestem za stara na własne życie”
Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
Dofinansowanie kolonii 800 zł w Wielkopolsce wywołało ostrą dyskusję. Jedna z gmin ma dopłacać do wyjazdów tylko dzieciom, które chodziły na nieobowiązkową edukację zdrowotną. Wójt broni programu, a posłanka PiS mówi o nierównym traktowaniu i wątpliwościach prawnych.
Dla wielu rodzin 800 zł dopłaty do kolonii to realna ulga w domowym budżecie. W Baranowie pojawił się jednak dodatkowy filtr: wsparcie ma przysługiwać wyłącznie dzieciom, które brały udział w nieobowiązkowych zajęciach z edukacji zdrowotnej. W praktyce oznacza to, że o dopłacie nie decyduje sam fakt wyjazdu ani sytuacja rodziny, tylko wcześniejsza decyzja o uczestnictwie w konkretnych lekcjach. Warunek dopłaty dzieli rodziców na dwie grupy Gmina dołożyła też drugi wymóg, związany już bezpośrednio z samymi koloniami. Dofinansowane mają być tylko te wyjazdy, w których programie znajdą się zajęcia z profilaktyki uzależnień. To ważny szczegół dla rodziców, którzy zwykle porównują oferty kolonii nie tylko ceną, ale też tym, co dziecko rzeczywiście będzie robić na miejscu. Z perspektywy opiekunów łatwo zrozumieć, skąd bierze się napięcie: gdy dopłata dotyczy tylko części uczniów, natychmiast pojawiają się pytania o równość dostępu do pieniędzy publicznych oraz o to, czy takie kryterium nie stawia jednych rodzin w uprzywilejowanej pozycji. Wójt odpowiada: chodzi o promowanie troski o zdrowie Wójt gminy Baranów, Bogumiła Lewandowska-Siwek, przekonuje, że dopłata ma zachęcać do postaw prozdrowotnych i stanowić formę wyróżnienia dla dzieci oraz rodziców, którzy wybrali edukację zdrowotną. Podkreśla też, że zaskoczyła ją skala krytyki, bo w jej ocenie troska o zdrowie dzieci jest podstawą, a dodatkowe zajęcia mogą ją pogłębiać. „Zawsze nagradzamy dzieci. Mamy nagrody wójta, nagrody za sport, za edukację, za wybitne osiągnięcia. Nie rozumiem, o co ten cały hałas” – stwierdziła Lewandowska-Siwek w rozmowie z Radiem Zet. Przy okazji padła też konkretna liczba: według wójt dopłatę mogłoby otrzymać 166 uczniów z około 900 w całej gminie. Wójt porównuje ten mechanizm do innych form nagradzania dzieci za osiągnięcia w nauce czy sporcie. Polityczny spór o równość: czy pieniądze mogą zależeć od decyzji rodzica? Krytycznie do programu odnosi się posłanka PiS Katarzyna Sójka. Wskazuje, że publiczne środki powinny być dostępne na równych zasadach, a warunkowanie dopłaty uczestnictwem w zajęciach nieobowiązkowych może oznaczać nierówne traktowanie dzieci. Zwraca uwagę na wątpliwości co do zgodności takiego rozwiązania z zasadą równości. W tle jest też mocny kontekst społeczny: decyzja o tym, czy dziecko chodzi na zajęcia dodatkowe, często nie wynika wyłącznie z przekonań, ale również z możliwości organizacyjnych rodziny. Rodzice patrzą na takie programy praktycznie: czy dziecko zdąży, czy plan lekcji pozwala, czy opiekun ma czas, by dopilnować zgód i formalności. Warto też odnotować, że spór szybko nabrał barw politycznych. Posłanka sugeruje, że wójt jest wyraźnie zaangażowana po jednej stronie sceny politycznej. Dla rodziców najważniejsze pozostają jednak proste pytania: kto faktycznie skorzysta z dopłaty, jakie dokładnie wyjazdy spełnią dodatkowy warunek i czy podobne wsparcie będzie w przyszłości dostępne także dla dzieci, które nie uczestniczą w edukacji zdrowotnej. W Baranowie te kwestie stały się tematem rozmów nie tylko w urzędzie, ale i przy szkolnych bramach. Źródło: Radio Zet Zobacz też: Państwo rozdaje nawet 600 zł na wakacje dla babci i dziadka. Wystarczy 1 wniosek
Rodzicom już słabo na myśl o wakacjach. „Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie”
Skończyły się czasy, kiedy półkolonie były tańszą alternatywą dla wakacyjnych obozów czy rodzinnych wyjazdów. Dziś coraz częściej stają się luksusem, na który trzeba odkładać miesiącami. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym tygodniowa opieka nad dzieckiem kosztuje tyle, co rata kredytu albo rodzinny wyjazd nad morze?
Wakacje dopiero za chwilę, a wielu rodziców już mówi o nich z lękiem. W 2026 roku koszt tygodniowych półkolonii w dużych miastach często przekracza 800–1200 zł za jedno dziecko za 5-dniowy turnus. Są też droższe oferty. W sieci bez problemu można znaleźć turnusy za ponad tysiąc złotych, szczególnie te językowe, sportowe albo technologiczne. Opieka, która pochłania całą pensję Rodzice przyznają, że jeszcze niedawno traktowali półkolonie jako „ratunek”, kiedy nie mieli z kim zostawić dzieci podczas pracy. Teraz coraz częściej kalkulują, czy w ogóle ich na to stać. Zwłaszcza jeśli mają dwójkę albo trójkę dzieci. Największą popularnością cieszą się dziś półkolonie tematyczne: sportowe, programistyczne, językowe czy artystyczne. Organizatorzy kuszą wycieczkami, warsztatami VR, basenami, kinem i całodziennym wyżywieniem. Problem w tym, że za tym wszystkim idą ceny, które dla wielu rodzin są po prostu zaporowe. – Mam dwóch synów, 8 i 11 lat. Za dwa tygodnie półkolonii zapłacę prawie 4 tysiące złotych. A przecież to nawet nie są „wakacje all inclusive”, tylko po prostu opieka od rana do popołudnia, kiedy ja jestem w pracy. Czuję absurd tej sytuacji. Człowiek pracuje cały rok i jeszcze musi się zastanawiać, czy stać go na wakacje dla własnych dzieci – mówi Marta, mama dwóch chłopców. Wielu rodziców zwraca uwagę, że półkolonie przestały pełnić wyłącznie funkcję opiekuńczą. Dziś stały się czymś w rodzaju wyścigu. Dzieci mają mieć „atrakcje”, „rozwój”, „nowe doświadczenia”. Rodzice boją się, że jeśli wyślą dziecko na tańszy turnus albo zostawią je w domu z dziadkami, ono poczuje się gorsze od rówieśników. „Wzięłam pożyczkę. Inaczej się nie dało” Coraz więcej matek przyznaje wprost, że wakacyjne wydatki rozkładają na raty albo sięgają po chwilowe pożyczki. – Sam lipiec kosztuje mnie więcej niż prezenty dla córki na urodziny, Gwiazdkę i Wielkanoc. Półkolonie córki, opłaty za wycieczki, jedzenie, dojazdy. Zapisałam ją na dwa turnusy i rozłożyłam płatność na raty, bo jednorazowo nie byłam w stanie wydać ponad dwóch tysięcy. I naprawdę mam poczucie, że coś tu poszło za daleko – opowiada Karolina, mama 9-letniej Zosi. Rodzice są też zmęczeni presją. W ofertach półkolonii pojawiają się egzotyczne warsztaty, wyjazdy do parków rozrywki, zajęcia z robotyki czy survivalu. Wszystko brzmi imponująco, ale wiele osób zadaje sobie pytanie: czy dziecko naprawdę tego potrzebuje? Jeszcze kilka lat temu półkolonie organizowane przez szkoły kosztowały około 200–400 zł za turnus. Dziś prywatne firmy bez problemu proponują ceny rzędu 900–1200 zł za pięć dni zajęć. – Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie. Mówię to z ogromnym wstydem, ale taka jest prawda. Nie mam rodziny do pomocy, pracuję na etat, nie mogę wziąć dwóch miesięcy wolnego. A dziecka samego w domu nie zostawię. Mam wrażenie, że rodzice zostali kompletnie sami z tym problemem – mówi Monika, mama 7-letniego Filipa. Wakacje stały się projektem logistycznym Rodzice coraz częściej mówią, że wakacje dzieci przestały być czasem odpoczynku. Stały się wielką operacją logistyczną i finansową. Trzeba zaplanować opiekę tydzień po tygodniu, zgrać urlopy, zapisać dziecko odpowiednio wcześnie i jeszcze liczyć na to, że ceny nie wzrosną z miesiąca na miesiąc. Do tego dochodzi jeszcze jeden problem: poczucie winy. Wielu rodziców przyznaje, że jeśli nie wyślą dziecka na „fajne półkolonie”, mają wrażenie, że robią coś źle. Bo przecież inne dzieci będą miały warsztaty, wycieczki i zdjęcia z atrakcji publikowane później w mediach społecznościowych. Tylko że coraz więcej rodzin zwyczajnie nie nadąża za tym tempem. I być może właśnie dlatego temat wakacyjnych półkolonii budzi dziś tyle emocji. Bo dla wielu rodziców nie jest już pytaniem „na jakie zajęcia zapisać dziecko?”, ale „czy w ogóle nas na to stać?”. Zobacz także: W przedszkolu nie ma wakacji. „Stoją przy oknie i pytają, czy mama jeszcze je kocha”
Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko
Planujesz wysłać dziecko na obóz? Zanim to zrobisz, sprawdź, czy nie robi tych trzech rzeczy. Ta wiedza może całkowicie zmienić twoje podejście i opóźnić wyjazd na pierwsze kolonie.
Każdy rodzic marzy o tym, by jego dziecko było samodzielne, ciekawe świata i gotowe na przygody. Pierwszy obóz to często symboliczny krok w stronę niezależności. Moment, w którym dziecko staje się „duże” i zaczyna działać na własną rękę. Ale co jeśli jeszcze nie jest gotowe? Zanim klikniesz „rezerwuj” , warto spojrzeć nie tylko na atrakcje i zdjęcia z zeszłego sezonu, ale przede wszystkim na swoje dziecko. Nie wszystkie 7-, 8- czy nawet 9-latki są gotowe, żeby wyjechać na tydzień bez rodziców. I nie ma w tym nic złego. Są trzy bardzo konkretne zachowania, które powinny zapalić Ci w głowie czerwoną lampkę. To nie są dramatyczne sygnały, tylko subtelne znaki, które mogą świadczyć o tym, że lepiej dać dziecku jeszcze trochę czasu. 1. Śpi z wami lub nie potrafi zasnąć bez waszej obecności Wielu rodziców ignoruje ten temat, traktując go jako „kwestię komfortu”. Tymczasem to jeden z najważniejszych sygnałów. Jeśli Twoje dziecko nie potrafi zasnąć samo w swoim łóżku, to wyjazd z dala od was może być dla niego ogromnym emocjonalnym szokiem. Pani Kasia, mama 8-letniej Zuzi, opowiedziała mi swoją historię: „Potrafiła zasypiać sama, ale tylko w domu. Na obozie nie mogła sobie poradzić. Płakała, nie spała prawie całą noc. Przeżywałyśmy to obie i w końcu pojechałam po nią w środku nocy”. Sen to podstawa funkcjonowania, gdy dzieci mają dużo emocji i jeszcze więcej zajęć. Dziecko, które nie potrafi samo zasnąć, nie będzie wypoczęte – a to oznacza więcej stresu, marudzenia i niechęci do zabawy, która przecież jest najważniejsza na takim wyjeździe. 2. Reaguje silnym stresem lub paniką na rozstanie z rodzicami Nie mówimy tu o lekkim przytuleniu i „tęsknię za tobą, mamo” – tylko o silnym lęku separacyjnym. Płacz, złość, wycofanie, paniczne reakcje na samą myśl o wyjeździe np. do dziadków. Jeśli to znasz, to znak, że Twoje dziecko potrzebuje jeszcze czasu. „Gdy wspomnieliśmy o wyjeździe do dziadków, Marcel zaczynał płakać. Na pierwszy obóz wyruszył dopiero w 6.klasie. Ale on naprawdę nie był gotowy wcześniej” - opowiada pani Justyna. Takie dzieci potrzebują więcej krótkich, kontrolowanych prób rozstania z rodzicami. Można zacząć od nocowania u dziadków, weekendu u kuzynów czy kilku godzin spędzonych z dala od domu – bez kontaktu z mamą i tatą. Dla dzieci z silnym lękiem separacyjnym tygodniowy obóz to rzut na naprawdę głęboką wodę. 3. Nie pamięta o podstawowych czynnościach higienicznych i zdrowotnych Ten punkt rodzice ignorują najczęściej i wzruszają ramionami. „Nauczy się na miejscu” – rzucają bez namysłu. Tylko że nie zawsze to działa. Jeśli Twoje dziecko regularnie zapomina o myciu zębów, zmianie bielizny, przyjmowaniu leków (np. na alergię), to na obozie prawdopodobnie nie zacznie o tym pamiętać i nie zostanie mistrzem samodzielności. „Myślałam, że obóz to dobra szkoła życia. Ale już po dwóch dniach zadzwonili, że Antek zgubił swoje leki. Musieliśmy jechać osobiście. On po prostu nie pamiętał, że to ważne” - mówiła mama 10-letniego chłopca. Jak przygotować dziecko na kolonie? Po pierwsze nie zwlekaj z tym Dzieci rozwijają się w różnym tempie. Jeśli dziecko nie chce jechać na obóz, to nie znaczy, że „nigdy nie pojedzie”. Po prostu może jeszcze nie teraz. Czasem kilka tygodni wspólnego treningu samodzielności wystarczy, żeby było gotowe, a czasem potrzebuje nawet roku. W domu dzieci funkcjonują dzięki naszej obecności, natomiast na obozie są zdane głównie na siebie. Zróbcie razem próbę, na przykład nocowanie u babci, i obserwuj reakcje dziecka. Czasem warto poczekać chwilę dłużej, niż przeżywać wspólnie rozczarowanie i silny stres. Obóz ma być dla dziecka przygodą, nie testem na przetrwanie. Zobacz też: 7 zdań na pożegnanie, które odbiorą dziecku radość z kolonii. Przez nr 2 płacz murowany To sekret rodziców, których dzieci słuchają. Wystarczy nie mówić tych 5 zdań Koniecznie naucz tej 1 rzeczy już roczne dziecko. Inaczej będzie mieć problemy przez całe życie
7 zdań na pożegnanie, które odbiorą dziecku radość z kolonii. Przez nr 2 płacz murowany
Sama troska przed wyjazdem na obóz to za mało. Nie używaj tych zwrotów, bo inaczej od razu podetniesz dziecku skrzydła i odbierzesz pewność siebie na koloniach. Przez to zdanie o pustym domu dziecko zaleje się łzami.
Łezka w oku i gula w gardle to naturalne uczucia, gdy dziecko wyjeżdża na kolonię. Dla niego to często pierwsza samodzielna przygoda bez rodziców, a dla nas test zaufania. Czy sobie poradzi? Czy będzie pamiętać o myciu zębów? Czy zatęskni? Gdy nadchodzi moment pożegnania lub kiedy dzwoni z obozu, każde wypowiedziane słowo ma znaczenie. Może dodać mu otuchy albo podciąć skrzydła. Sprawdź, których zwrotów lepiej unikać, bo mogą osłabić jego entuzjazm i wiarę we własne siły. 1. „Mama/Tatuś tęskni za tobą, a ty?” Choć to naturalne, że rodzice tęsknią, przypominanie o tym dziecku tuż przed wyjazdem może wprowadzić niepotrzebny stres. Dziecko zaczyna się zastanawiać, czy sobie poradzi bez rodziców, zamiast cieszyć się z nadchodzącej przygody. Lepiej powiedzieć: „Będziesz mieć super czas i poznasz nowych kolegów”. 2. „Pusto będzie bez ciebie w domu”. Przez to zdanie dziecko może zalać się łzami To zdanie pokazuje dziecku, jak bardzo rodzice odczuwają jego nieobecność. A to często skutkuje poczuciem winy lub większą tęsknotą za domem. Dziecko może zacząć myśleć, że zostawia dom w złym stanie. W efekcie wyjazd zamiast przyjemnością staje się powodem smutku i niepokoju. Zamiast tego warto skupić się na pozytywach: „Czekamy na twoje opowieści, gdy wrócisz”. 3. „Już tęsknimy” Powtarzanie, że się tęskni, może sprawić, że dziecko będzie się martwić o rodziców zamiast skupiać na własnych potrzebach i zabawie na obozie. Tęsknota jest naturalna i zwykle szybko mija, ale nie warto jej podsycać. Lepiej dodać: „Zadzwoń do nas, gdy tylko będziesz chciał”. 4. „Zosia też jeździła na obozy i dała radę”, „Twój starszy brat/kolega nie robił takich problemów” To zdanie to klasyka, która może obniżyć samoocenę dziecka i wzbudzić poczucie, że jest gorsze od innych. Wsparcie powinno polegać na budowaniu pewności siebie, a nie na krytyce. Porównywanie dziecka do rówieśników, nawet jeśli rodzic ma dobre intencje, może wywołać presję i poczucie, że coś jest z nim nie tak. To my, rodzice, musimy pamiętać, że każde dziecko jest inne i rozwija się w swoim tempie. 5. „Pilnuj się opiekuna, bo łatwo o tragedię” Chociaż bezpieczeństwo jest ważne i warto o tym rozmawiać jeszcze przed wyjazdem, straszenie dziecka nie pomoże. Może wywołać niepotrzebny lęk i sprawić, że dziecko będzie bać się korzystać z atrakcji, zamiast się nimi cieszyć. Lepsze jest spokojne przypomnienie zasad bezpieczeństwa. 6. „Jak będziesz tęsknić, przyjedziemy po ciebie” Obiecywanie natychmiastowego powrotu przy pierwszych oznakach tęsknoty daje dziecku sygnał, że nie musi się starać ani radzić sobie z nową sytuacją. Warto zamiast tego pokazać, że to normalne i z czasem minie, a wyjazd to szansa na wspaniałe wspomnienia, nowe umiejętności. Przypomnijcie dziecku, że o tych wyzwaniach będzie mógł opowiedzieć w szkole już we wrześniu. 7. „Nie martw się, szybko zleci” Choć to zdanie brzmi jak pocieszenie, u dziecka może wywołać wrażenie, że wyjazd to coś trudnego, co trzeba przetrwać, a nie ekscytująca przygoda. Może zacząć się zastanawiać, czy naprawdę jest się czym martwić i czy na pewno da sobie radę. Zamiast tego lepiej powiedzieć coś bardziej pozytywnego, na przykład: „Ciesz się każdą chwilą”. Tak trzeba żegnać się z dzieckiem przed wyjazdem na obóz Pożegnanie przed kolonią to moment, kiedy dziecko najbardziej potrzebuje spokoju i otuchy. Tak samo ważne są rozmowy, gdy dzwoni z obozu. Zamiast straszyć i opowiadać o swoich uczuciach, lepiej dodać mu odwagi i przypomnieć, że czeka je fajna przygoda. Zamiast niepokoić i porównywać, warto dodawać odwagi i podkreślać pozytywne strony wyjazdu. To właśnie takie słowa budują pewność siebie, a dziecko zyskuje pozytywne wspomnienia na całe życie. Zobacz też: Straszne rzeczy, które dzieci mówią o czerwonych paskach. Po 3. zdaniu zaczniesz płakać Tak chcieli nazwać dziecko rodzice z Polski. Urzędnicy mogli tylko popukać się w czoło Dziecko dało ci swój rysunek. Powiedz te 5 zdań, a jego pewność siebie poszybuje w górę
Koniecznie naucz dziecko tych 6 rzeczy, zanim wyjedzie na kolonie. O nr 2 nikt już dziś nie pamięta
Pierwszy samodzielny wyjazd na kolonie to jeszcze nie koniec świata, chociaż może ci się tak wydawać. Spokojnie, dziecko sobie poradzi, ale na pewno będzie mu łatwiej, jeśli wcześniej nauczysz je kilku ważnych rzeczy. To się przyda, i to nie tylko na obozie − w życiu także.
Wyjazd na kolonie to ważny moment w życiu i twoim, i dziecka. To nie tylko rozłąka na kilka dni – to pierwszy, może trochę niepewny, ale niezwykle ważny krok w stronę samodzielności. Możesz się denerwować, to zupełnie naturalne. Ale pamiętaj – dziecko wyczuwa emocje jak radar. Dlatego lepiej zamiast się stresować postaw na przygotowania. Naucz swoje dziecko kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, tak samo jak i ty. Przed wyjazdem na obóz − wzmocnij samodzielność dziecka Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas. Nawet jeśli to nie jego pierwszy wyjazd bez rodziców, a np. pierwszy z nocowaniem pod namiotem – warto rozwiać wątpliwości. Opisz mu, jak wygląda dzień na obozie: wspólne posiłki, zabawy, wycieczki, cisza nocna. Przypomnij, że nie będzie samo – będą rówieśnicy, opiekunowie, wychowawcy. Wytłumacz, że każdy może mieć momenty tęsknoty, ale to zupełnie normalne. Uspokój je – każdy na obozie jest tam po raz pierwszy w pewnym sensie. Poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i jego pewności siebie. Możecie wspólnie poćwiczyć proste codzienne czynności – nie tylko po to, by miało łatwiej, ale by poczuło, że potrafi. Warto też rozmawiać – o tym, co zrobić, gdy coś się zgubi, gdy będzie się bało albo czuło niepewnie. Przećwiczcie scenariusze, które mogą się wydarzyć, żeby miało gotowe schematy działania. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym doświadczeniem. Wzmocnią poczucie bezpieczeństwa dziecka i jego kompetencje. A ty zyskasz trochę spokoju ducha, wiedząc, że przygotowałaś je najlepiej, jak można. 1. Ścielenie łóżka Prosta rzecz, a daje poczucie kontroli nad przestrzenią. Na obozie nikt nie będzie sprawdzał hotelowych standardów, ale dobrze, żeby dziecko wiedziało, jak złożyć śpiwór, zwinąć koc, ułożyć rzeczy na swoim miejscu. Dzięki temu poranki będą mniej chaotyczne, a dziecko szybciej się odnajdzie w nowych warunkach. 2. Pranie ręczne Nie każde dziecko musi wrócić z obozu z czystą walizką, ale warto nauczyć je, jak przeprać skarpetki czy majtki. Zabierzcie na próbę trochę mydła w kostce i zróbcie „warsztaty” w domu. Dziecko nauczy się, że to nic trudnego, a przy okazji będzie mieć większy komfort i niezależność podczas wyjazdu. 3. Higiena Szczoteczka, pasta, mydło, ręcznik – spakowane? Super. Ale czy dziecko wie, jak ich używać w warunkach polowych? Warto przypomnieć o myciu rąk przed posiłkiem, o codziennym prysznicu – jeśli będzie dostępny – i o tym, żeby nie dzielić się ręcznikiem czy szczoteczką z kolegami. Dobrym pomysłem będzie też przygotowanie zestawu „awaryjnego” – chusteczki nawilżane, żel antybakteryjny i kilka plasterków w kosmetyczce. 4. Orientacja w terenie Obóz to nie zawsze ośrodek z recepcją i mapą na ścianie. Dziecko powinno wiedzieć, jak trafić do swojego namiotu, gdzie jest stołówka, gdzie znajduje się punkt zbiórki. Warto wytłumaczyć, że nie należy oddalać się samodzielnie od grupy, i co zrobić, jeśli jednak się zgubi. Możecie poćwiczyć to w parku albo na dużym placu – pokaż, jak wygląda orientacja w terenie bez telefonu w ręku. 5. Ochrona przed owadami Komary, kleszcze, meszki – to niestety część obozowej przygody. Spakujcie razem środek odstraszający, wytłumacz, kiedy i jak go stosować. Warto też nauczyć dziecko, jak sprawdzać ciało pod kątem kleszczy – najlepiej codziennie wieczorem, np. z pomocą kolegi albo wychowawcy. Jeśli będzie spało pod namiotem, naucz je, by zawsze zamykać wejście i nie zostawiać jedzenia na wierzchu. 6. Szukanie pomocy To podstawa. Dziecko powinno wiedzieć, do kogo się zgłosić, gdy coś się dzieje. Wytłumacz, że wychowawcy są po to, by pomagać – niezależnie, czy chodzi o zgubioną bluzę, smutek, skaleczenie czy konflikt z kolegą. Naucz, że proszenie o pomoc to nie słabość, ale oznaka dojrzałości. Możesz nawet zapisać mu w notesie kilka ważnych informacji – numer telefonu do ciebie, dane kontaktowe do kadry, nazwę i adres ośrodka. Pierwszy obóz to krok milowy – dla dziecka i dla ciebie. Przygotujcie się razem i potraktujcie to jak wspólne wyzwanie. Ucząc dziecko samodzielności, pokazujesz mu, że mu ufasz. A to najlepsze, co możesz mu dać na drogę. Zobacz też: Cytaty o życiu – piękne i inspirujące cytaty i sentencje Wierszyki do pamiętnika: dla dzieci, śmieszne, krótkie, cytaty i wpisy Ci rodzice mają najsilniejszą więź z dziećmi. Robią 7 rzeczy, o których reszta zapomina
Bon kolonijny 2024: ile to pieniędzy? Dla kogo bon na wakacje?
Bon kolonijny to dofinansowanie, o które mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie. Chodzi o to, by zapewnić swym dzieciom wakacyjny wypoczynek. Na bon kolonijny mogą jednak liczyć tylko ci, którzy spełniają określone warunki. Sprawdziliśmy, kto na pewno dostanie 1200 zł na wakacje dziecka.
Bon kolonijny to pieniądze na wakacje w kwocie 1200 zł. Wniosek o dofinansowanie do letniego wypoczynku z pewnością warto złożyć, jeśli dziecko ma minimum 5 a maksimum 16 lat. Niestety, nie jest to jedyne kryterium. Spis treści: Bon kolonijny 2024: komu należą się pieniądze? Gdzie na kolonie za bon kolonijny? Bon kolonijny: jak dostać pieniądze? Bon kolonijny 2024: komu należą się pieniądze? Fundacja Szansa dla Gmin ogłosiła kolejną rekrutację dzieci i młodzieży na wypoczynek letni. Można otrzymać dopłatę na kolonie w wysokości 1200 zł na dziecko. Wielu rodzicom i opiekunom z pewnością ułatwiłoby to realizację letnich dziecięcych marzeń. Niestety, nie wszystkie dzieci mogą liczyć na bon kolonijny. 1200 zł na wakacje otrzymają dzieci: urodzone pomiędzy 2008 a 2019 rokiem, których rodzice (opiekunowie) są rolnikami ubezpieczonymi w KRUS, których rodzice (opiekunowie) udokumentują, że na letni wypoczynek dzieci wydadzą 800 zł. Gdzie na kolonie za bon kolonijny? Turnusy kolonijne mają trwać 9 dni (łącznie 8 noclegów) i odbywać się w następujących ośrodkach: Ustronie Morskie – pensjonat „Beata” Mikoszewo – Ośrodek Wypoczynkowo-Kolonijny „Korona” Łukęcin – Ośrodek Wczasowy „Pionier” Władysławowo – Ośrodek „Bałtyk” Zakopane – „Pokoje u Heleny” Zakopane – D.W. Halina Poronin – Kwatery Prywatne Andrzej Sieczka Bon kolonijny: jak dostać pieniądze? Osoby, które spełniają trzy wyżej wymienione warunki, powinny skontaktować się koordynatorem projektu, właściwym dla miejsca zamieszkania. Listę wszystkich koordynatorów znajdziemy na stronie Szansa dla gmin. Piszemy też o: Poiła 4-letnią córeczkę popularnym słodkim napojem – z dzieckiem stało się coś okropnego! Nowe fakty Ostatnie pożegnanie Oliwki i Nadusi. Wiedzieli o nim tylko najbliżsi Dramat w Warszawie. Nietrzeźwi rodzice przywieźli niemowlę do szpitala. Grozi im kara więzienia
„Moja córka z kolonii wróciła… w ciąży. Myślałam, że to zatrucie, ale zabrałam ją w końcu do lekarza” [LIST DO REDAKCJI]
To, co się stało, wciąż jest dla mnie szokiem. Od kilku dni wiem, że w wieku 45 lat zostanę babcią. Tak naprawdę nie chodzi o mój „młody” wiek jak na babcię, ale na stanowczo zbyt młody wiek mojej córki, która zostanie matką. Klaudia ma 17 lat. Zaszła w ciążę na koloniach.
Wciąż zadaję sobie pytanie: czy to by się stało, gdyby Klaudia została w domu? Zawsze taka spokojna, poukładana, najlepsza uczennica w klasie. Jedyne imprezy, na które chodziła, to koncerty muzyki poważnej. Klaudia gra na skrzypcach… Zapach smażonej cebuli Kiedy wróciła z Hiszpanii, była bardzo smutna. Myślałam, że to z powodu końca bardzo fajnej przygody… W ogóle nie chciała opowiadać o tym, co się działo. Kiedy jeszcze stamtąd do nas dzwoniła, rozmawiałyśmy normalnie, a po powrocie… Przez cały miesiąc widziałam, że ukradkiem popłakuje. Że kryje się z tym, jakby nie chciała, bym pytała ją o cokolwiek. W pewnym momencie do jej kiepskiego nastroju doszły dolegliwości fizyczne. Klaudia nie chciała jeść. Na początku martwiłam się, że to depresja, ale kiedy po raz pierwszy pobiegła wymiotować, bo poczuła zapach smażonej cebuli… pierwszy raz przyszło mi do głowy, że może jest w ciąży. W grę wchodziło jeszcze zatrucie, ale kiedy sama spodziewałam się dziecka – nie mogłam znieść właśnie zapachu smażonej cebuli. Jak dowiedziałam się, że córka jest w ciąży To wtedy postanowiłam już nie dawać się zbywać. Powiedziałam wprost, że przecież widzę, że coś jest nie tak. Że proszę, by opowiedziała, dlaczego od dwóch tygodni płacze i czy chodzi o jakiegoś chłopaka. Choć nie dowiedziałam się zbyt wiele, okazało się, że tak, chodzi o chłopaka. Ale że nie ma o czym mówić, bo to nie była nawet wakacyjna miłość… Na drugi dzień, mimo wszystko, próbowałam dalej z nią rozmawiać. Widziałam, jak wykańczają ją mdłości. Schudła i była bardzo blada. Z rozmowy nic nie wyszło. Ale zgodziła się, kiedy zaproponowałam wizytę u lekarza. – Chcesz iść do Kawkowskiej czy może do Wojtkowskiego? – Do Wojtkowskiego – usłyszałam i wiedziałam już wszystko. Kawkowska to nasza lekarka rodzinna, Wojtkowski to ginekolog [nazwiska lekarzy zostały zmienione – red.] Kiedy wyszła z gabinetu (umówiłyśmy się, że wejdzie sama), powiedziała tylko, że jest w piątym tygodniu ciąży i że musi szybko zrobić badania krwi. Wakacyjna miłość? Wracałyśmy, milcząc. Klaudia była jakaś spokojniejsza. Jak znam Wojtkowskiego, to pewnie on przekonał ją, że nie warto uprawiać czarnowidztwa… On ma taki dar, że zaraża swoim optymizmem i spokojem. W pewnym momencie Klaudia sama zaczęła opowiadać. Już od dłuższego czasu zastanawiałam się, czy ojcem dziecka jest Polak, czy Hiszpan. Okazało się, że ani Polak, ani Hiszpan, tylko Ukrainiec. Że ma na imię Stanisław i że Klaudia jest z nim w kontakcie. Że ma tyle lat co ona. Że był w jej grupie na tych koloniach. Miałam milion myśli na sekundę, ale nie skomentowałam. Zmieniłam temat na to, jak powiemy o wszystkim tacie. Do tej pory nie podzieliłam się z mężem swymi przypuszczeniami, czekając na rozwój sytuacji. Ale ukrywanie faktów już nie miało przecież sensu… Mąż nie chce go widzieć Klaudia sama rozmawiała z tatą. Po tej rozmowie Krzysiek wyszedł i wrócił nad ranem kompletnie pijany. Spał całą sobotę, rozmawialiśmy dopiero wieczorem. Powiedział, że będziemy Klaudii pomagać, ale tego gnoja nie chce tu widzieć, że tego nie przeżyje. Powtarzał wciąż, że córka musi zdać maturę i dostać się na studia. I że to musi jakoś się ułożyć. Zaraz wrzesień i szkoła. Za kilka miesięcy ciążę Klaudii będzie widać. Nasz wnuk urodzi się wiosną. Wszyscy się z tą myślą oswajamy. Mimo wszystko wraca myśl: gdyby nie kolonie, córka nie poznałaby tego Stanisława… Kiedy ją rodziłam, byłam dużo starsza. A i tak mnóstwo rzeczy okazało się trudne. Mimo że miałam męża, wsparcie od naszych rodziców i pracę, do której wróciłam po urlopie wychowawczym. Oczywiście liczyłam się z tym, że Klaudia założy kiedyś rodzinę, że będzie miała życie erotyczne… Ale nie w wieku siedemnastu lat! Mąż nie zmienił zdania i nie chce słyszeć o tym chłopaku. Obarczył go winą za to wszystko. Tak, jakby Klaudia nie miała w tym udziału… Albo my, którzy namawialiśmy ją, by jechała na te kolonie. Córka już nie płacze tak często, ale płacze. Wiem, że się boi. Ja też się boję. Monika Piszemy też o: Śmigłowiec LPR zabrał do szpitala roczne dziecko poparzone kawą Matka zostawiła dziecko w samochodzie i poszła na zakupy. Interweniowała policjantka Policjanci eskortowali rodziców z chorym niemowlęciem do szpitala
„Wczoraj syn wrócił z kolonii. Autokar prowadził 75-latek. Czy to w porządku?” [LIST DO REDAKCJI]
To jak igranie z ogniem – dzieci powinny być pod jak najlepszą opieką, a sprawny kierowca autokaru to podstawa. Nikt mi nie wmówi, że mężczyzna pod 80-tkę, nawet najbardziej doświadczony, wykaże się na drodze takim samym refleksem co 30-latek.
Wybrałam dla mojego syna najlepsze kolonie, jakie zorganizowano w naszym miasteczku. Adaś pojechał na obóz sportowy, miał profesjonalnych trenerów, mnóstwo zajęć i dobre jedzenie. Wszystko sprawdziłam. To był jego pierwszy samodzielny wyjazd, więc bardzo się denerwowałam. Przed wyjazdem dokładnie obejrzałam autokar, a wcześniej upewniłam się, czy ma obowiązkowe badanie techniczne i ważne ubezpieczenie OC. Niczego nie pominęłam. Kontrola wypadła idealnie, a kiedy przed odjazdem dzieci przywitał nas uśmiechnięty kierowca, na oko 30-latek, byłam już całkowicie spokojna. Dzieciaki świetnie się bawiły, Adaś wrócił rozpromieniony. Właśnie wczoraj przyjechał i wszystko byłoby w porządku, gdyby nie szok, jaki przeżyłam na parkingu. Kiedy autokar z dziećmi podjechał, ze środka wysiadł podstarzały kierowca, zgarbiony, w okularach. Ani śladu po tamtym uśmiechniętym młodziku, który wiózł dzieci na obóz! Powiem szczerze, że aż mnie coś zakłuło w środku. Nie zdawałam sobie sprawy, że przez całą drogę powrotną syn był w niebezpieczeństwie. Przecież refleks i sprawność kierowcy po 70-tce nie mogą się równać sprawności 30-latka! Kto w ogóle na to pozwolił? Moim zdaniem nie powinno się zatrudniać kierowców po 40-tce do przewożenia dzieci. W tym wieku zaczyna już siadać wzrok, spada koncentracja, może wystąpić zawał... Aż boję się myśleć! Na szczęście nic złego się nie stało, ale tak mną to wstrząsnęło, że poskarżyłam się organizatorom. Apeluję do wszystkich rodziców, żeby nie pozwalali wozić swoich dzieci staruszkom! Karolina Przypominamy, że dane techniczne pojazdu, który ma wieźć dzieci na kolonie, można sprawdzić na stronie www.bezpiecznyautobus.gov.pl. Dowiesz się tam, czy autokar ma obowiązkowe badanie techniczne, ważne ubezpieczenie OC, jaka jest dopuszczalna liczba miejsc, a także czy nie jest zgłoszony jako skradziony lub jako wyrejestrowany. Zobacz też: Wakacje u babci: 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją 37 rzeczy, których już nie uczymy dzieci. Ale czy powinnyśmy? "500 plus nie wystarcza mi na wyprawkę szkolną. Znów będę musiała posłać syna w przykrótkich spodniach"
Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – co warto wiedzieć przed wyjazdem dziecka na wakacje?
Ubezpieczenie dla dziecka na wyjazd za granicę powinno być pierwszym punktem na wakacyjnej liście przygotowań. Dziecko podczas upałów może się zatruć, w zabawie wyrządzić sobie krzywdę albo też zniszczyć czyjeś mienie. A to nie wszystkie zdarzenia, na wypadek których warto ubezpieczyć dziecko.
Ubezpieczenie dziecka na wyjazd za granicę to jeden z lepszych pomysłów. Bo choć wakacje kojarzą się ze słońcem i beztroską, nie możemy zapomnieć o tym, że każdy wyjazd wiąże się z ryzykiem. Można zachorować, ulec wypadkowi lub… zgubić bagaż. Szczególnie samodzielny wyjazd dziecka obarczony jest ryzykiem. Dowiedz się, na co zwrócić uwagę, wybierając ubezpieczenie na wyjazd za granicę. Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – czy kupować dodatkowe ubezpieczenie? Jeśli dziecko wyjeżdża na zagraniczny obóz lub kolonie, organizator ma prawny obowiązek zapewnienia wszystkim uczestnikom ubezpieczenia w zakresie kosztów leczenia i NNW (ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków). Niestety takie ubezpieczenie najczęściej ma niewielki zakres refundacji, np. nie obejmuje nieuzasadnionego (zdaniem zagranicznego lekarza) wezwania karetki pogotowia, a także nie pokrywa szkód, które przypadkowo może wyrządzić dziecko, np. zbicie szyby. Dlatego też wielu rodziców decyduje się na wykupienie dodatkowego ubezpieczenia dziecka na wakacje, szczególnie jeśli wyjazd wiąże z wykonywaniem sportów związanych z ryzykiem (wspinaczka górska, żeglarstwo). Rodzice mają do wyboru wiele ofert, dlatego też dobrym rozwiązaniem jest skorzystanie z wyszukiwarek ubezpieczeń lub kalkulatorów ubezpieczeń turystycznych, które pozwalają na zestawienie nie tylko cen, ale i zakresu polisy. Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – co zrobić, by dziecko je miało? W zależności od tego, na jakie ubezpieczenie na wyjazd za granicę się zdecydujemy, należy wypełnić kilka formalności. Karta EKUZ Karta EKUZ jest bezpłatna, lecz aby ją otrzymać, musisz złożyć wniosek: osobiście w każdym oddziale lub delegaturze ZUS, za pośrednictwem ePUAP, za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta (IKP), wysłać pocztą. Karta EKUZ jest ważna do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Komercyjne ubezpieczenie turystyczne Aby wykupić dodatkowe ubezpieczenie dla dziecka, możesz skorzystać z porównywarek ubezpieczeń, wykupić je bezpośrednio od firmy oferującej ubezpieczenia (stacjonarnie lub on-line) lub od zaufanego brokera ubezpieczeń. Cena ubezpieczenia jest zależna nie tylko od firmy, ale także od zakresu polisy, jaką oferuje. Nie zawsze jednak najdroższy pakiet oferuje najlepsze rozwiązania. Na co warto zwrócić uwagę, decydując się na polisę? Sprawdź, czy polisa obejmuje: dodatkowe zabiegi, które nie stanowią konieczności np. założenie plomby, usługi ratownictwa, ubezpieczenie covid-19, ubezpieczenie bagażu, ubezpieczenie sprzętów elektronicznych np. telefon, aparat fotograficzny, transport medyczny do kraju, ubezpieczenie OC (ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej) i OC sportowe obejmujące sprzęt sportowy, transport zwłok, oraz pokrywa koszty związane z przyjazdem rodzica do poszkodowanego dziecka. Karta EKUZ a prywatne ubezpieczenie zdrowotne Każda osoba ubezpieczona, w tym także dziecko do 18. roku życia, może skorzystać z karty EKUZ, czyli Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego. Należy jednak pamiętać, że EKUZ daje prawo do niezbędnego i nieplanowanego leczenia w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej danego państwa na tych samych zasadach, z jakich korzystają obywatele danego kraju. Jeśli więc istnieje w danym państwie UE obowiązek częściowego pokrycia kosztów leczenia przez pacjenta, EKUZ już ich nie pokryje. EKUZ nie zapewnia pokrycia kosztów prywatnej opieki zdrowotnej, jak również nie obejmuje kosztów akcji ratunkowych oraz transportu chorego do kraju. Dlatego warto rozważyć wykupienie dodatkowego ubezpieczenia turystycznego na wypadek zdarzeń losowych związanych z hospitalizacją. Zobacz także: „Zadali mojemu dziecku lekturę na wakacje. Nawet teraz nie odpocznie!” [LIST DO REDAKCJI] 115 rzeczy do zrobienia w wakacje 2022: szalone i kreatywne pomysły Co zabrać na wakacje z dzieckiem? – lista do druku
„Moja córka pojechała na kolonie. Dzieci się śmieją, ona płacze mi codziennie w telefon, żebym po nią przyjechała” [LIST DO REDAKCJI]
Moja córka w sobotę wyjechała na swoje pierwsze kolonie. Kiedy zadzwoniła pierwszego wieczora, miała bardzo smutny głos. Wtedy jeszcze się tym tak bardzo nie przejmowałam. Ale już w niedzielę Oliwka, spłakana, powiedziała mi, że chce wracać, bo dzieci bardzo jej dokuczają. Śmieją się z niej, że jest gruba. Przezywają „tłustą oliwą”. Rozmawiałam z opiekunką kolonijną. Ale w poniedziałek Oli znów dzwoniła, znów płakała, znów prosiła, żeby po nią przyjechać. Powiedziała też, że tego dnia nic nie jadła…
Oliwka ma 11 lat. Uważam, że jest śliczną dziewczynką, mimo nadprogramowych kilogramów. Urodę ma po mężu, figurę po mnie. Jako dziecko też miałam kompleksy. Też byłam wyśmiewana. W klasie maturalnej przeszłam na dietę, która prawie doprowadziła mnie do anoreksji. Wiem, jak boli brak akceptacji. Teraz bardzo się boję o Oliwię. Pierwsze kolonie miały być cudowne Oliwka bardzo chciała jechać na te kolonie. Ona jest taka ciekawa świata i ludzi, że wyjazd w grupie, w której nikogo nie zna, wydawał się jej bardzo ekscytujący. Wspólnie wybierałyśmy miejsce i temat przewodni kolonii. Program „Obozu z adrenaliną” nad rzeką i wśród lasów prezentował się naprawdę obiecująco. Spływy kajakowe, rowerowe wyprawy, paintball, noc w lesie… Oliwka nie mogła się doczekać. Oboje z mężem cieszyliśmy się, że tak podchodzi do swoich pierwszych kolonii. „Mamo, na pewno poznam tam fajne osoby, prawda?” – zapytała mnie, kiedy pomagałam się jej pakować. „Pewnie!” – odpowiedziałam. Niestety, wiele wskazuje na to, że obie się pomyliłyśmy… „Mamo, zabierz mnie stąd” Po pierwszym dniu okazało się, że Oliwka zderzyła się tam z czymś, czego zupełnie się nie spodziewała. Wtedy chyba jeszcze miała nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży. Brzmiała smutno, nie chciała zbyt długo rozmawiać. Ogólnikowo opowiedziała o podróży, warunkach, kolegach i koleżankach, podsumowując wszystko słowami: „Chyba mi się tu nie spodoba”. Kolejnego wieczora już płakała. Opowiedziała, że już w autokarze zaczęły się docinki. Ktoś się zaśmiał, że powinna zajmować dwa siedzenia. Potem znów śmiech, gdy wychowawczyni wyczytała jej imię… Przezwisko „Tłusta Oliwa”… Docinki na stołówce. Kiedy jej słuchałam, serce pękało mi na kawałki. Doskonale wiedziałam, jak się czuje. Dobrze pamiętam, jak sama kiedyś wstydziłam się jeść poza domem. Tylko dlatego, że raz usłyszałam, jak jakaś chuda dziewczyna w MacDonaldzie powiedziała, patrząc na mnie: „Jak można tyle żreć?”. Jedzenie stanęło mi w gardle. Od tamtej pory musiało minąć kilka lat, zanim zaczęłam jeść publicznie. Nie chodziłam nawet na lody. Postanowiłam porozmawiać z opiekunką grupy Oliwki. Wychowawczyni potwierdziła, że Oliwka ma pewne kłopoty z aklimatyzacją, ale że należy być dobrej myśli. Zapewniła mnie, że już rozmawiała z osobami, które dokuczały moje córce. Upokorzona jak nigdy dotąd Następnego wieczora Oliwka powiedziała mi, że nic nie jadła i nie zamierza jeść. Że jeśli po nią nie przyjedziemy, to nie będzie jadła nic do końca turnusu. Płakała. Czy osoby, które jej dokuczają, właśnie teraz czują satysfakcję? Czy te dzieciaki są normalne? Z czego to się bierze, że ktoś lubi upokarzać innych? Wiem jedno: Oliwka czuje się upokorzona jak nigdy dotąd. Mąż uważa, że powinniśmy jeszcze poczekać. Dać jej szansę na uporanie się z tą sytuacją. Uważa, że jak ją zabierzemy, to będzie ucieczka przed problemem, a to nie jest rozwiązanie. Że nie będziemy w stanie chronić jej zawsze i przed wszystkim. A świat jest, jaki jest, podłych ludzi spotka jeszcze nie raz, a wtedy bez twardej skóry ani rusz. Że skoro już się stało, co się stało, to Oliwka powinna się z tym zmierzyć. Że przecież wychowujemy ją na silną, znającą swoją wartość osobę. Być może w tym, co mówi Kamil, jest pewna logika, ale… serce podpowiada mi, że powinniśmy ją stamtąd zabrać jak najszybciej. Czy przesadzam? Co mam robić? Ania Piszemy też o: Ekskluzywny Menel pokazał swoje świadectwo ze słabymi ocenami. Internauci oburzeni Poznań: roczne dziecko zamknięte w rozgrzanym aucie, matka… na zakupach! Duże opóźnienia w wypłatach 500+. Błąd we wniosku czy chaos w ZUS-ie?
Lista rzeczy na kolonie: co dziecko powinno zabrać nad morze i w góry?
Lista rzeczy na kolonie nie może być zbyt długa, ale też nie może na niej niczego zabraknąć. Bagaż na wyjazd w góry, nad morze czy na obóz sportowy przygotuj razem z dzieckiem, by maluch wiedział, co zabiera i gdzie to jest spakowane. Rzeczy na kolonie to przede wszystkim zapas ubrań, kosmetyki i bagaż na wszelki wypadek. Dziecko powinno też zabrać kieszonkowe oraz dokumenty.
Lista rzeczy na kolonie powinna być ograniczona do niezbędnego minimum, by dziecko nie dźwigało niepotrzebnego ciężaru i nie pogubiło się w nadmiarze ubrań czy akcesoriów. Listę najlepiej przygotować wspólnie, dopasowując ubrania do różnej pogody i przewidując, co może się wydarzyć. To najlepsza lekcja samodzielności i odpowiedzialności, zwłaszcza gdy dziecko jedzie na kolonie po raz pierwszy. Spis treści: Podstawowa lista rzeczy na kolonie Lista rzeczy na kolonie nad morze Lista rzeczy na kolonie w górach Lista rzeczy dla dziecka na obóz sportowy Ile pieniędzy na kolonie? Podstawowa lista rzeczy na kolonie Dziecko powinno zabrać na kolonie przede wszystkim dokumenty, leki, kieszonkowe, kompletne zestawy ubrań na każdą pogodę oraz podstawowe środki higieny. Im mniej, tym lepiej, pakujcie się więc rozsądnie. Maluchowi nie może niczego zabraknąć, ale też nie powinien potem szukać potrzebnych rzeczy w wypakowanej po brzegi walizce. Ubrania na kolonie: lista bielizna (spakujcie tyle kompletów, na ile dni dziecko wyjeżdża; młodszemu dziecku zapakuj o 1-2 komplety więcej – na wszelki wypadek); koszulki z krótkim rękawem (warto mieć 1-2 zapasowe); 2-3 bluzki z długim rękawem; 1 bluza; 2-3 pary krótkich spodenek / legginsów; 2 pary długich spodni (z kieszeniami). Uwaga, dziecko nie powinno zabierać na kolonie tylko dżinsów, które długo schną i z reguły są mniej wygodne, lepiej spakować spodnie dresowe; piżama i ewentualnie śpiwór; kurtka przeciwdeszczowa. Uwaga, sprytnym sposobem na pakowanie ubrań dziecka na kolonie jest ich rolowanie – nie pogniotą się i zajmą mniej miejsca. Do tego warto stworzyć razem z dzieckiem praktyczne komplety bielizny na każdy dzień: zwinąć majtki i nawlec na nie po parze skarpetek. View Burdaffi on the source website Buty na kolonie: lista buty sportowe; klapki na plażę / pod prysznic; sandały; ewentualnie kalosze. View Burdaffi on the source website Kosmetyki na kolonie: lista krem przeciwsłoneczny z wysokim filtrem (obowiązkowo!); pasta do zębów + szczoteczka; płyn do mycia i szampon (najlepiej 2w1); preparat na komary i kleszcze (zwłaszcza gdy planowane są wycieczki po lasach); szczotka do włosów, gumki i spinki; ręcznik (najlepiej cienki, szybkoschnący). View Burdaffi on the source website Na kolonie dziecko musi zabrać zestaw leków, które bierze na stałe. Dobrze też spakować plastry opatrunkowe oraz preparaty, które chciałabyś, aby podano dziecku np. w przypadku gorączki czy kataru. Do apteczki włóż kartkę z instrukcją podawania leków oraz ich dawkowaniem. Ważne: podstawowe rzeczy na kolonie spakujcie do dużej walizki. Ale dziecko powinno też zabrać mały plecak na bagaż podręczny (portfel, przekąski, dokumenty). Będzie mogło go potem nosić ze sobą na wycieczki. Do podręcznego plecaka zapakuj dziecku dokumenty, kieszonkowe (w drobnych banknotach i monetach) oraz długopis i notes z ważnymi adresami i numerami telefonów. Plecak i walizkę podpisz. View Burdaffi on the source website Lista rzeczy na kolonie nad morze Na koloniach nad morzem dziecko będzie spędzać mnóstwo czasu na słońcu, ale bardzo możliwe, że zdarzą się też pochmurne, deszczowe dni. Dlatego do walizki spakuj: krem z filtrem SPF 50+ (kup nowe, pojemne opakowanie kosmetyku, żeby nie trzeba było dokupować nowego na miejscu); ręcznik plażowy; kostium kąpielowy / kąpielówki; pelerynę przeciwdeszczową; czapkę z daszkiem, ewentualnie kapelusz z szerokim rondem. View Burdaffi on the source website Lista rzeczy na kolonie w górach Kolonie w górach to piesze wycieczki i nieprzewidywalna pogoda, przydadzą się zatem: latarka, lornetka; peleryna przeciwdeszczowa; krem przeciwsłoneczny; buty trekkingowe, za kostkę (ułatwią chodzenie po nierównych powierzchniach, kamieniach itp.). View Burdaffi on the source website Lista rzeczy dla dziecka na obóz sportowy Na obóz sportowy dziecko powinno zabrać cały podstawowy bagaż, a dodatkowo rzeczy potrzebne do uprawiania wybranej dyscypliny, a więc kompletny strój (w zależności od rodzaju obozu): piłkarski; taneczny; kąpielowy. Jeśli na obozie dziecko będzie uczestniczyć w różnych zajęciach sportowych, do uprawiania każdej z aktywności warto spakować osobny strój (do biegania, gry w tenisa, gier zespołowych itp.). Ważne: do walizki dziecka włóż listę rzeczy na kolonie, z której korzystaliście podczas pakowania – przyda się, gdy maluch będzie pakował rzeczy na powrót. Ile pieniędzy na kolonie? Wielu rodziców zastanawia się, ile pieniędzy dać dziecku na kolonie. Odpowiedź brzmi: to zależy. Czasem suma pieniędzy dla dziecka na wyjazd jest z góry określona przez organizatora wypoczynku – warto o to dopytać, jeśli taka informacja nie została wcześniej przekazana rodzicom. Chodzi o to, żeby wszystkie dzieci dysponowały taką samą kwotą i mogły sobie pozwalać na podobne wydatki. Jeśli organizator nie ustala wysokości kieszonkowego, rodzice muszą sami zastanowić się, ile pieniędzy dać dziecku na kolonie. Nie powinna to być duża kwota, ale pieniądze na naprawdę drobne wydatki (lody, gofry, pamiątki). Zwykle dzieci dostają ok. 15-25 zł na dzień, co daje: 100-150 zł na 7-dniowy wyjazd; ok. 200-250 zł na 8-10-dniowy wyjazd. Zdarza się, że rodzice dają dzieciom dodatkowe pieniądze na kolonie – na wypadek, gdyby np. dziecko zgubiło kostium kąpielowy czy zniszczyło klapki. Niektórzy dają też dziecku zamiast gotówki kartę płatniczą, na którą w razie potrzeby mogą przelać więcej pieniędzy. To wszystko kwestie do indywidualnego rozważenia. Zobacz też: Gdzie jechać w góry z dziećmi? Najbardziej urokliwe miejsca dla rodzin Co zabrać nad morze z dzieckiem? Zamiast tony bagażu - PROSTA lista! Wakacje u babci: 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją
Kolonie i obozy – nowe ogniska koronawirusa! Zarażeni uczestnicy i opiekunowie
Coraz więcej osób jest zakażonych koronawirusem, nowe ogniska wirusa pojawiają się też na koloniach i obozach. Zarażeni są zarówno uczestnicy, jak i wychowawcy.
Mimo tego, że zaczęły się już odbywać imprezy, kolonie, obozy - pamiętajmy, że pandemia koronawirusa nadal trwa! W ciągu ostatnich dni wirusa SARS-CoV-2 wykryto u kolejnych osób. Potwierdzono już kilka przypadków zarażenia, jednak nie udało się skontaktować jeszcze ze wszystkimi uczestnikami. Koronawirus na obozie artystycznym Koronawirus został wykryty na Obozie Artystycznym w Rabce-Zdroju (5 lipca), podczas którego <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/male-dziecko/gry-i-zabawy/jak-rozwijac-kreatywnosc-u-dziecka-1354-r22/">dzieci mogły rozwijać swoją kreatywność. Wynik dodatni potwierdzono u sześciu osób, są to cztery opiekunki i dwie uczestniczki. Dotyczy to mieszkańców Tarnobrzega, a także dwóch powiatów: kolbuszowskiego oraz tarnobrzeskiego. „Dwanaście osób zostało objętych kwarantanną i wytypowanych do badań. Do czwartku potwierdzono wynik dodatni u ośmiu osób, sześciu osób z narażenia na terenie powiatu nowotarskiego i dwóch osób z kontaktu w środowisku domowym” - mówi Dorota Gibała, rzecznik prasowy podkarpackiego sanepidu. Kolejne turnusy odwołane W trosce o zdrowie wychowawców i uczestników pozostałe turnusy zostały odwołane. „Z wielkim smutkiem muszę Państwa powiadomić o odwołaniu III turnusu Obozów Artystycznych w dniach 19.07-1.08.2020 r., oraz IV turnusu w dniach 2-15.08.2020 r. (...) Zdrowie Państwa dzieci i kadry jest najważniejsze i, mimo że wszyscy czekaliśmy na te Wasze uśmiechy, śpiewy, spotkania to będziemy musieli zaczekać jeszcze kilkanaście kolejnych miesięcy” - powiedział Jarosław Piątkowski, organizator tego wydarzenia. Kontakt z pozostałymi uczestnikami Sanepid prosi o pilny kontakt wszystkie pozostałe osoby, które brały udział w I Koncercie Finałowym Ogólnopolskich Obozów Artystycznych w Amfiteatrze w Rabce-Zdroju. One również były narażone na zarażenie koronawirusem. Jeśli należysz do tej grupy – skontaktuj się poprzez adres: nowytarg@psse.malopolska.pl Koronawirus również na innych koloniach Niestety, obóz w Rabce-Zdroju nie był jedynym skupiskiem ludzi, gdzie wykryto koronawirusa. Zarażona jest też osoba z personelu kolonii w Poroninie i Murzasichlu na Podhalu. Zgodnie z panującymi zasadami pozostałe osoby przebywają na kwarantannie, testom poddano 84 uczestników, 80 jest zdrowych, czworo jednak nadal czeka na wynik testu. W związku z rosnącą liczbą zakażeń już teraz odwołano Poroniańskie Lato – imprezę, która miała odbyć się w tym roku. Źródło: wiadomosci.radiozet.pl Zobacz również: <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/koronawirus-kolonie-i-obozy-2020-29106-r1/">Kolonie i obozy 2020 – znamy zasady, na jakich się odbędą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/aktualnosci/swiat-opanowuje-druga-fala-epidemii-koronawirusa-w-polsce-wciaz-walczymy-z-pierwsza-29358-r1/">Świat opanowuje druga fala epidemii koronawirusa. W Polsce wciąż walczymy z pierwszą <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed clean-up-processed" href="https://mamotoja.pl/rodzina/czas-wolny/przeglad-znanych-miejsc-na-mazurach-gdzie-z-dzieckiem-w-czasach-koronawirusa-29320-r1/">Przegląd znanych miejsc na Mazurach. Gdzie z dzieckiem w czasach koronawirusa?
Opiekunka znęcała się nad dziećmi z domu dziecka? To miały być wymarzone kolonie!
Opiekunka domu dziecka znęcała się nad dziećmi w czasie kolonii? Interweniował sam Rzecznik Praw Dziecka! Czy kobieta poniesie konsekwencje?
Kilka dni temu na Facebooku zawrzało: na jednym z profili pojawił się szokujący wpis o opiekunce znęcającej się nad dziećmi podczas kolonii. W ciągu kilku dni post udostępniono prawie 30 tys. razy, a sprawą zainteresował się Rzecznk Praw Dziecka Marek Michalak. "Uderzyła go w twarz i wrzuciła pod prysznic..." 20 lipca Mariola Gepfert opublikowała na Facebooku wstrząsający post, w którym opisuje, jak podczas kolonii opiekunka domu dziecka znęcała się nad jednym z wychowanków. "Od kilku lat jeżdżę na różne kolonie i obozy młodzieżowe. W tym roku spotkała mnie przykra sytuacja. Podczas kolonii, wśród 32 uczestników, było 8 osób z domu dziecka im. św. Maksymiliana Marii Kolbego w Wojsławicach. Pewnego dnia opiekunka (z ramienia domu dziecka) uderzyła 7-letniego chłopca w twarz, wrzuciła pod prysznic, a następnie położyła go do spania" – opisuje. Ślady na twarzy chłopca zauważyła następnego dnia przy śniadaniu. Kobieta od razu zrobiła chłopcu zdjęcia, nagrała jego wyjaśnienia i zgłosiła się do lekarza, który potwierdził, że ślady na twarzy świadczą o pobiciu. Przeczytaj cały post: Interwencja Rzecznika Praw Dziecka Jak czytamy na stronie biura Rzecznika Praw Dziecka, Marek Michalak zareagował, jak tylko dowiedział się o sprawie. Rzecznik zwrócił się do Starosty Zduńskowolskiego o sprawdzenie, w jakich warunkach żyją wychowankowie Domu Dziecka im. Św. Maksymiliana Marii Kolbego w Wojsławicach i czy dzieci, które uczestniczyły w koloniach, otrzymały odpowiednie wsparcie po powrocie z wypoczynku. Dyrektor placówki poinformowała rzecznika, że wychowawczyni, która dopuściła się przemocy wobec dziecka, została odsunięta od pracy z dziećmi, a sprawę bada prokuratura. Ktoś krzywdzi przemoc? Reaguj! Dzieci nie są w stanie się obronić. To, co dla nas jest szokujące i niewłaściwe, dla nich jest codziennością. Często nie wiedzą, że życie może wyglądać inaczej, a przemoc jest karalna. Mariola Gepfert zaapelowała na Facebooku, żebyśmy nie siedzieli cicho i nie udawali, że nie widzimy krzywdy, która dzieje się dzieciom. Powinniśmy wziąć sobie te słowa do serca. Nasza reakcja może ocalić komuś życie! Zobacz także: Warto zainstalować w domu kamerę... Zobacz, co zrobiła opiekunka! Źródło: Facebook, brpd.gov.pl
7 rzeczy, których możesz nauczyć dziecko przed wyjazdem na obóz
Stało się. Twoje dziecko wyjeżdża na pierwszy obóz. Całkiem samo. Bez ciebie, znaczy się. I co teraz? Spokojnie, wszystko będzie dobrze, tylko naucz je kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, ty też!
Jak świat światem, lato to czas pierwszych samodzielnych wyjazdów dzieci. Kiedy musi to nastąpić! Jeśli właśnie zapisałaś swoje dziecko na pierwszy obóz lub kolonię, pomyśl, jak możesz je przygotować do tego wyjazdu i czego powinnaś je nauczyć. To pierwszy raz, kiedy będzie musiało być prawdziwie samodzielne. Na pewno da radę! Oto 7 przydatnych, podstawowych umiejętności dla dziecka, które wyjeżdża na kolonie lub obóz. Umiejętności, których warto nauczyć dziecko przed obozem Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas, poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i pewności siebie. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym dla dziecka doświadczeniem. Przydadzą mu się podstawowe umiejętności – potrenujcie przed dniem wyjazdu! Ścielenie łóżka Niby proste, ale mało lubiane. Ćwiczcie ścielenie łóżka co rano, tak żeby na kolonii czy obozie, dziecko nie miało z tym problemu. O ile oczywiście, już nie jest to częścią domowych obowiązków twojego dziecka. Pranie Poświęć chwilę, żeby pokazać dziecku, jak ręcznie wyprać T-shirt czy bieliznę. Ta umiejętność na pewno się przyda, nawet jeśli spakujesz mu do plecaka całą szafę. Higiena Młodzi koloniści są często na bakier z higieną. Przygotuj dziecko na to, że ma codziennie brać prysznic i myć zęby. Koniecznie naucz je, jak myć włosy. Zmysł obserwacji Twoje dziecko będzie bardzo szczęśliwe, jeśli przed wyjazdem zaopatrzysz je w latarkę, lornetkę, kompas i mapę. Poczuje się jak prawdziwy odkrywca! Przed wyjazdem, opowiedz mu o okolicy, do której się wybiera, o przyrodzie i innych ciekawostkach z nią związanych, żeby po przybyciu na miejsce wiedział, na co zwracać uwagę. Orientacja w terenie Naucz dziecko, jak posługiwać się mapą i kompasem – dla niego będzie to przygoda i okazja do popisania się przed kolegami, a jeśli znajdzie się poza zasięgiem lub rozładuje mu się bateria w telefonie, ta umiejętność może okazać się przydatna. To dobry sposób na budowanie pewności siebie u dziecka. Ochrona przed owadami Wytłumacz dziecku, jak zabezpieczać się przed ukąszeniami owadów: jak aplikować repelenty przeciwko komarom i kleszczom. Pokaż mu również, jak posmarować miejsce ukąszenia odpowiednim żelem po ukąszeniu lub sięgnąć po naturalne środki na ukąszenia. Szukanie pomocy Bez względu na to, gdzie wybiera się twoje dziecko, koniecznie naucz je, że w razie jakichkolwiek kłopotów ma prosić o pomoc wychowawców i opiekunów. Wytłumacz mu, że żaden problem, czy żadne pytanie, nie będą zbyt błahe, by zwrócić się z nimi do godnego zaufania dorosłego. Jeśli poświęcisz czas na nauczenie dziecka tych wszystkich rzeczy, żadne komary, ciemność, brudne spodnie i wyładowany telefon nie będą mu straszne! A dzięki temu i ty będziesz spokojniejsza. Udanego lata! Zobacz też: Co na komary zamiast chemicznych repelentów? [WIDEO] Wakacje u babci: 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją 37 rzeczy, których już nie uczymy dzieci. Ale czy powinnyśmy?
Kim będą nasze dzieci? Czy dadzą sobie radę?
Popełniamy te same błędy w wychowywaniu dzieci. Przeczytajcie koniecznie!
Wychowujemy dzieci bezstresowo, bo chcemy by miały lepiej niż my. Tylko, czy na pewno robimy im w ten sposób przysługę? Kiedyś dzieci miały więcej wolności, przestrzeni i na więcej im się pozwalało. Dziś trwoga o dziecko czasem jest tak wielka, że przesłania racjonalne myślenie i pozbawia maluchy beztroskiego biegania po łąkach, wyjeżdżania na kolonie i samodzielnego działania. Nie zaprzeczaj, każda z nas tak robi! Dzieci a wyjazdy Mało kto jest na tyle odważny, by wysłać dziecko na obóz przetrwania. Myśl, że nasz synek, czy córka nie będzie miało dostępu do bieżącej wody, spać będzie w namiocie, a jeść mrożonki, jest zbyt przerażająca. Do tego komary przenoszące choroby, kleszcze, które są straszakiem poważnym, oraz inne pajęczaki, które mogą stanowić zagrożenie dla dziecka, dają taki efekt, że dzieci w wakacje zamiast się integrować wśród rówieśników, przesiadują w domu przed komputerem. Dzieci a choroby Kiedyś stawiało się bańki, dawało dziecku sok z cytryny i czosnku,a dziś każde przeziębienie kończy się wizytą w aptece i nierzadko antybiotykiem. Większość dzieciaków ma alergie, uczulenia i diety eliminujące różne potrawy, które wykluczają je z biegania po podwórkach i zdobywania nowych doświadczeń. Dzieci często są przez rodziców odseparowywane na wszelki wypadek, by nic się nie stało, choć nie ma ku temu wskazań. Dzieci a zaradność Jak nasze dzieci mają być zaradne, gdy większość rzeczy robimy za nie? Nie mają obowiązków domowych, nie muszą prać, gotować, sprzątać. Gdy coś się popsuje przyjdą do nas, gdy trzeba podjąć jakąś decyzję, mama to za nich załatwi. Nawet wymyślenie zabawy jest trudne, gdy rodzic nie pomoże, zresztą po co męczyć się, gdy pomoc jest zawsze blisko? Dzieci a oczekiwania Dziś nie robimy nic dla siebie, tylko na pokaz. Dziecko gra w piłkę, informujemy o tym cały świat. Taniec – nie ma sensu, jeżeli nie wrzucimy zdjęć do sieci. Każde działanie musi być ocenione,a my oczekujemy, że nasze dziecko będzie najlepsze. Dzieci a wiara, że można wszystko Może nie jest to najgorszy pomysł, bo lepiej nie podcinać dziecku skrzydeł i pozwalać mu wierzyć, że wszystko można osiągnąć. Co jednak gdy okaże się, że nie wszystko jest możliwe? Że pewnych rzeczy się po prostu nie przeskoczy? Czy dziecko będzie to w stanie racjonalnie przyjąć do wiadomości, że czasem trzeba odpuścić, czy będzie żyło w poczuciu przegranej i straci poczucie własnej wartości? Dzieci a pasje Dobry pracownik to ten, kto ma pasje, kto wie, co chce robić w życiu i ma odwagę to robić. Dziś dzieci uczą się wszystkiego, ale często niestety, choć kończą dobre szkoły, brakuje im umiejętności praktycznych, bo nie wypróbowują ich w codziennym życiu, osaczeni książkami w zaciszu domowym. Dzieci a rozumienie konsekwencji czynów Chronimy dzieci tak bardzo, że same nie wiedzą, co by było gdyby… „Jak się nie przewróci, to się nie nauczy” –tak brzmiało to kiedyś. Dziś dziecko w kasku, nakolannikach i z rodzicem biegnącym przy rowerku nie ma szans nauczyć się czym jest brak rozwagi. Chcemy dla dzieci jak najlepiej, ale zapominamy, że mniej, często znaczy lepiej. Nie dajemy naszym maluchom szans na podejmowanie decyzji, na przyjmowanie porażek, na ból i smutek, na walkę z własnymi słabościami i podejmowanie wyzwań. Co wyrośnie z naszych dzieci? Czy zgadzasz się z powyższymi opiniami? 10 umiejętności, których bezwzględnie musisz nauczyć dziecko!
Nie masz pomysłu, co zrobić z dzieckiem w czasie wakacji? Podpowiadamy: wyślij je na... kolonie. Jeśli myślisz, że nie jest na to gotowe, pojedź razem z nim. Będziecie się świetnie bawić.
Ciarki przechodzą ci po plecach na samą myśl o tym, że twój szkrab – to wychuchane maleństwo, ten nieporadny przedszkolak – mógłby wyjechać na pierwszą swoją kolonię. Bo kto przytuli, gdy będzie mu smutno? Kto przykryje kocykiem? Kto pomoże mu się umyć? No i na pewno będzie tęsknić. I płakać. Ech, tyle wątpliwości... Nie musisz ich mieć. Skorzystaj z wyjazdów rodzinnych z zorganizowanymi zajęciami dla dzieci i rodziców. Niektóre odbywają się razem, inne osobno, dzięki temu i jedni, i drudzy mogą ze sobą pobyć, ale też odpocząć od siebie, a do tego wszyscy mają wrażenie, że fajnie spędzają czas. Kto jedzie na wakacje Na kolonie można wysłać dziecko, które jest na to gotowe. Czyli takie, które w miarę radzi sobie w samoobsłudze (np. z ubieraniem się), nawiązuje kontakty z rówieśnikami, ma doświadczenie w spędzaniu nocy poza domem, bez rodziców. Aby malec poczuł się bezpiecznie w nowym miejscu, można o nim wcześniej opowiedzieć i o tym, co będzie tam robić, a pierwszą noc spędzić razem. Ewa Ulrich-Załęska, psycholog Jak daleko od domu Organizatorzy wyjazdów rodzinnych albo wywożą całą rodzinę np. nad morze, albo rozbijają namioty blisko miasta. - Blisko domu. Kolonię blisko miasta proponuje Fundacja na rzecz Wspólnoty Dzieci i Dorosłych „Bullerbyn”, która od kilku lat zaprasza dzieci do Wioski Bullerbyn. Wioskę zbudowano na terenie gospodarstwa agroturystycznego położonego blisko Warszawy (ok. 30 km). Wszystko po to, by mama czy tata mogli pobyć razem z dzieckiem, kiedy tylko zapragną (przecież wysłanie pięcio- czy sześciolatka na kolonię to przeżycie dla całej rodziny, nie tylko dla dziecka). – Namawiamy rodziców do częstych odwiedzin, do udziału w dziecięcych zabawach, do czytania książek wieczorem... Te spotkania, ale także świadomość, że rodzice są blisko, pomagają smykom przetrwać dwutygodniową rozłąkę – mówi Sylwia Zacharjasz, wiceprezes Fundacji. - Daleko od domu. Tego typu wyjazdy to coś w rodzaju półkolonii, ale nie w mieście, tylko właśnie nad morzem czy w górach. – Mama czy tata są z dzieckiem przez cały czas. Mieszkają razem, jedzą wspólnie posiłki, ale już na różne zajęcia chodzą osobno – mówi Karolina Andrian, organizatorka wyjazdów rodzinnych Wyspa Dzieci. – Dzięki temu i dzieci, i rodzice mają czas dla siebie, ale wieczorem wszyscy spotykają się na wspólnej zabawie. Taka formuła pozwala wyjechać całej rodzinie, nawet z młodszym rodzeństwem, które nie kwalifikuje się na kolonię. Warsztaty Organizatorzy wyjazdów rodzinnych nie ograniczają się do zapewniania uczestnikom zabawy. Ich celem jest m.in. pokazanie rodzicom, jak rozmawiać z dziećmi, jak wspierać je w różnych działaniach. – Nasza Wioska jest okazją do wzmocnienia więzi między rodzicami i dziećmi, a także budowania porozumienia nie tylko między nimi, ale też wychowawcami, co się przyda, gdy maluchy pójdą do szkoły. Dlatego oprócz codziennych zajęć mamy i ojcowie biorą udział w weekendowych warsztatach – mówi Sylwia Zacharjasz. Dyskutuj na forum: Kolonie » [CMS_PAGE_BREAK] – W tym roku planujemy codzienne warsztaty „Zrozumieć dziecko” i „Szczęśliwy start w edukacji dziecka”, czyli podpowiemy rodzicom, jak wspierać maluchy w nauce – tłumaczy Karolina Andrian. – Na naszym wyjeździe „Razem, ale osobno” zachęcamy rodziców do wspólnego i kreatywnego spędzenia czasu. Dzieci razem z rodzicami budują, malują, lepią i przede wszystkim świetnie się bawią – mówi Katarzyna Eksner z firmy DADA. Co tu się dzieje? Dzień pełen jest zabaw (w podgrupach, wszystkie dzieci, dzieci z rodzicami). Maluchy biorą udział w różnych zajęciach rozwojowych, np. w konstruowaniu totemów, projektowaniu herbów, wypiekaniu pierniczków, warsztatach talentów (Wioska Bullerbyn), poznają tajniki architektury i designu, uczą się pływać („Razem, ale osobno”), ale też orientować się w terenie (Wyspa Dzieci). Co warto jeszcze wiedzieć o koloniach dla przedszkolaków? - Wiek. Na kolonię kwalifikują się maluchy w wieku pięciu, sześciu lat (do 12. roku życia), ale zdarzają się i młodsi koloniści. - Opiekunowie. To psychologowie, pedagodzy, instruktorzy sportowi, wykwalifikowani opiekunowie... Dzieci są pod dobrą opieką. W Wiosce Bullerbyn, w której dzieci są bez rodziców, jeden opiekun (nazywany ciocią lub wujkiem) przypada na sześciu maluchów – mieszka z nimi w namiocie. Pomaga się umyć, ubrać... - Nocleg. W domkach, pokojach gościnnych... – to na wyjazdach, gdzie rodzice są na stałe. Ale też w tipi (indiański namiot) – to w Wiosce Bullerbyn. Dzieci śpią na polowych łóżkach, mają swoje szafki. W tipi jest światło, podłoga. Jeśli rodzice wyrażą chęć, mogą zanocować w pobliżu – albo w namiocie, albo wynająć pokój w gospodarstwie agroturystycznym. Jacy samodzielni... To zaskakuje rodziców – że ich pięcio- czy sześciolatek wraca z wakacji taki samodzielny! Sam się umyje, przygotuje ubranie, ubierze... Gdy w pobliżu nie ma mamy, musi liczyć na siebie, a wtedy okazuje się, że nawet takie brzdące świetnie sobie radzą. Opiekunowie pomogą, ale zależy im na tym, by już w przedszkolaku obudzić chęć pokazania, że on TEŻ potrafi. Bo fajnie być zaradnym, zwłaszcza gdy ma się pięć lat! Adresy na wakacje O ofertę kolonijną warto pytać w ośrodkach sportu, w szkole, ale też poszukać w internecie, np. Bullerbyn.org.pl (rodzice dojeżdżają) Dada-art.pl (z rodzicami) Wyspadzieci.pl (z rodzicami) Wikaro.pl (dla dzieci i z rodzicami) Funfan.pl (z rodzicami) Dyskutuj na forum: Kolonie »
Czy starszak może pojechać np. pod namiot? I to sam? Fundacja Bullerbyn udowadnia, że może. I wymyśliła specjalną Wioskę.
Ciarki przebiegają ci po plecach na samą myśl o tym, że twój szkrab, to wychuchane maleństwo, ten nieporadny przedszkolak mógłby wyjechać na pierwszą swoją kolonię (oczywiście bez mamy, taty czy dziadka). Bo kto przytuli, gdy będzie mu smutno? Kto przykryje kocykiem, gdy temperatura spadnie w nocy? Kto pomoże mu się umyć czy ubrać? Czy ktoś zauważy, że ma gorączkę albo zatkany nos? No i na pewno będzie tęsknić. I płakać. Ech, tyle wątpliwości... By je rozwiać i przekonać cię, że również dla pięciolatka są kolonie, zapraszam do... Wioski Bullerbyn. Blisko domu Wioska Bullerbyn niczym nie przypomina kolonii czy obozu, mimo że wszystkie maluchy mieszkają w namiotach. Po pierwsze dlatego, że jest kameralnie – tylko 34 dzieci. Do tego najmłodsi jej mieszkańcy mają pięć lat, najstarsi zaś – 10, 11, 12 (mile widziane są rodzeństwa). Po drugie, Wioskę zbudowano na terenie gospodarstwa agroturystycznego położonego blisko miasta (na razie Warszawy, czyli 30 km od centrum, ale są plany, by utworzyć podobne Wioski na przedmieściach wielu polskich miast). Wszystko po to, by mama, tata, a nawet dziadkowie mogli przyjechać do smyka w każdej chwili. A z tego wynika jedno, że... udział rodziców w życiu Wioski jest nie tyle mile widziany, co wręcz pożądany! To proste, bez nich takim maluchom byłoby dużo trudniej. I właśnie to – obecność mamy i taty – jest kluczem do sukcesu. – Nie zamykamy drzwi przed rodzicami, wręcz przeciwnie. Namawiamy ich do częstych odwiedzin, do udziału w dziecięcych zabawach, do wieczornego czytania książek... Te spotkania, ale także świadomość, że mama czy tata jest blisko, pomagają smykom przetrwać dwutygodniową rozłąkę z domem – mówi Sylwia Zacharjasz, wiceprezes Fundacji na rzecz Wspólnoty Dzieci i Dorosłych „Bullerbyn”. Warsztaty Wioska Bullerbyn nie jest wakacyjną przechowalnią. To okazja do wzmocnienia więzi między rodzicami i dziećmi, a także budowania porozumienia nie tylko między nimi, ale również wychowawcami, co się przyda, gdy maluchy pójdą do szkoły. Dlatego oprócz codziennych zajęć mamy i ojcowie biorą udział w sobotnio-niedzielnych warsztatach. Czego rodzice mogą nauczyć się w Wiosce Bullerbyn? Na przykład tego, jak aktywnie spędzać z maluchami czas, jak budować relacje, a także jak mówić, by dzieci słuchały, oraz jak słuchać, by nasze szkraby mówiły. Co tu się dzieje? Dzień pełen jest zabaw. Maluchy biorą udział w różnych zajęciach rozwojowych, np. w konstruowaniu totemów, projektowaniu herbów, wypiekaniu pierniczków, warsztatach talentów. W Wiosce Bullerbyn talentem jest wszystko, nawet to, w jaki sposób dziecko łamie patyk, bo każdy smyk jest w czymś dobry. Ani przez chwilę nie są pozostawione sobie samym. [CMS_PAGE_BREAK] Co warto jeszcze wiedzieć o Wiosce (www.bullerbyn.pl)? Opiekunowie Dziesięcioosobową grupą (dzieci są w podobnym wieku) opiekuje się ciocia. Przez 24 godziny. Mieszka z maluchami w namiocie. Pomaga się umyć, ubrać... Dlaczego ciocie? – To ociepla relacje – tłumaczy Sylwia Zacharjasz. – Ciocie są sprawdzone i od dawna związane z naszą fundacją, prowadziły wiele spotkań z maluchami, przeszły przez szkolenia, które organizujemy dla rodziców i wychowawców. Nocleg W namiotach, takich dużych, harcerskich. Dzieci śpią na kanadyjkach (rozkładane polowe łóżka), mają swoje szafki. W namiocie jest światło. Jeśli rodzice wyrażą chęć, mogą zanocować w pobliżu – albo w namiocie, albo wynająć pokój w gospodarstwie agroturystycznym. Jedzenie Domowe. Świeże. Zgodnie z zasadami żywienia dzieci, ale jadłospis uwzględnia ich upodobania. Pięć posiłków dziennie. – Jeśli maluchy będą chciały zjeść pomidorówkę, to przygotujemy pomidorówkę – śmieje się Sylwia Zacharjasz. Świetlica Zadaszona. To na wypadek, gdy spadnie deszcz. Jacy samodzielni... To zaskoczyło rodziców – że ich pięcio- czy sześciolatek jest samodzielny! Sam się umyje, przygotuje ubranie, ubierze... Gdy w pobliżu nie ma mamy, musi liczyć na siebie, a wtedy okazuje się, że nawet takie brzdące świetnie sobie radzą. – Ciocia pomoże, ale zależy nam na tym, by już w przedszkolaku obudzić chęć pokazania, że on TEŻ potrafi – mówi wiceprezes. – Rodzice nie pozwalają dzieciom na samodzielność. A przecież to ona daje im satysfakcję. Bo fajnie być zaradnym, zwłaszcza gdy ma się tylko pięć lat! Pierwsza Wioska odbyła się w ubiegłym roku. Mieszkało w niej czternaścioro dzieci (najmłodsze miało cztery lata!). Wszystkim tak się spodobało, że również w tym roku wybierają się do Bullerbyn. Karina: Natalka miała pięć lat, a Lidzia sześć. Nie płakały i nie bały się spania w namiotach. Pierwszego dnia zostałam z nimi, aż usnęły, a później odwiedzałam je często (z ich młodszą siostrą). Byłam spokojna, bo ciocie uważały na moje córeczki jak na swoje. Dziewczynki stały się bardziej samodzielne. Byłam zaskoczona tym, że np. same potrafią się ubrać, do koloru! Alicja: Adaś miał pięć lat, gdy pojechał do Wioski. Nie płakał, a na koniec dostał laurkę za „dzielnew namiocie spanie”. Wiedział, że będę z nim tyle, ile zapragnie, i że przyjadę, jak obiecałam. To ważne, by dotrzymywać słowa. Jeśli malec wie, że może ufać rodzicom, łatwiej mu znieść rozłąkę. Synek świetnie się bawił. Bardzo mu się podobało „szycie” strojów z papieru.
Już wkrótce smyka czeka pierwszy „dorosły”, bo bez rodziców, wyjazd. A wraz z nim pierwsze tak długie rozstanie i pierwsze tęsknoty...
Już wkrótce smyka czeka pierwszy „dorosły”, bo bez rodziców, wyjazd. A wraz z nim pierwsze tak długie rozstanie i pierwsze tęsknoty... Jak sobie z nimi poradzić? No cóż, sporo zależy od Was samych. A miało być tak pięknie: maluch z dziadkami nad morzem albo z kolegami na koloniach, a Wy nareszcie sam na sam, jak za dawnych, „przedrodzicielskich” czasów. Tymczasem smyk co chwila wydzwania na komórkę i płacze w słuchawkę. Kiedy nie dzwoni, jest jeszcze gorzej, bo chodzisz nerwowa i zamartwiasz się, co tam u Twojego aniołka słychać... No cóż, rozstania z ukochanymi nie są łatwe, co nie znaczy, że nigdy nie powinnaś wysyłać malca z dziadkami czy na kolonie. Jak sprawić, by tęsknota nie przeszkodziła mu (i Wam) miło spędzić wakacje? Zacznijmy od początku. Przyjemne plany... Kiedy planujesz urlop, odpowiednio się do niego przygotowujesz. Kreślisz trasę podróży, robisz listę niezbędnych rzeczy, zastanawiasz się, jak spędzisz czas. To czynności nie tylko niezbędne, ale także przyjemne. Twój maluch również potrzebuje takich planów. Oczywiście to nie on sam ma decydować o miejscu wypoczynku czy dacie wyjazdu (choć dobrze jest uwzględnić jego preferencje: może np. woli pojechać nad jezioro niż w góry). Kilkulatek powinien jednak mieć czas, by oswoić się z myślą o wyjeździe bez rodziców. Na szczęście większość smyków na taką propozycję reaguje entuzjastycznie, bo nie zdaje sobie jeszcze do końca sprawy, że rozłąka łączy się z tęsknotą. Nie musisz dziecku tego specjalnie uświadamiać. Lepiej opowiedz mu, z kim pojedzie (dobrze, by były to osoby, które często z malcem przebywają i które smyk zna i lubi). Wspólnie zastanówcie się, jak miło może spędzić czas (warto wcześniej dowiedzieć się o atrakcje w danej miejscowości i w jej pobliżu). Generalnie pokaż malcowi, jak może być miło na wczasach z dziadkami czy koloniach, ale nie koloryzuj. Bo dziecko, które po przyjeździe na miejsce przeżyje rozczarowanie, że plac zabaw to tylko jedna huśtawka, a do jeziora trzeba kawałek dojść, tym bardziej będzie tęsknić. ...i ważne zasady Musisz się zastanowić, w jaki sposób będziesz się z maluchem kontaktowała: czy telefonicznie za pośrednictwem osób dorosłych (np. dziadków czy wychowawców na kolonii), czy dasz dziecku komórkę na kartę (to wersja raczej dla pięcio-, sześciolatków), by mogło dzwonić samodzielnie. Pamiętaj, że na koloniach musicie się dostosować do ogólnych zasad (czasem np. maluchy nie mogą mieć komórek, nie wolno ich odwiedzać w czasie obozu itd.). Takie kolonijne reguły są bardzo ważne, bo gdyby każdy rodzic postępował wedle własnego uznania, wychowawcy nigdy nie daliby sobie z dziećmi rady: jedne płakałyby, że nie mają telefonów, inne, że ich rodzice nie przyjechali w odwiedziny... A tak panuje równość i łatwiej poradzić sobie z tęsknotą za rodzicami. Bez względu na rodzaj wyjazdu umów się ze smykiem, o jakiej porze dnia będziecie się kontaktować. Najlepszym rozwiązaniem jest ustalenie konkretnej godziny, o której będziesz do malca dzwonić (np. między 14:00 a 15:00 po południu). Nie wybieraj jednak wieczornej pory: tuż przed snem nie ma już pasjonujących zajęć, za to jest mnóstwo czasu na rozmyślania o najukochańszych rodzicach. Łzy aż same cisną się do oczu! Pożegnanie Wcale nie musi być smutne. Zamiast ze łzami w oczach ściskać mocno dziecko w ramionach i szeptać, jak bardzo je kochasz, lepiej uścisnąć je serdecznie i życzyć miłej zabawy. To prawda, że nie jest łatwo zachować spokój i uśmiech, gdy ma się świadomość, że Twój największy skarb za chwilę wyruszy w TAKĄ podróż. I to bez Ciebie! Ale właśnie dla swojego skarbu warto choć trochę potrenować zdolności aktorskie i sprawić mu pogodne pożegnanie. Dzięki temu maluch będzie wyruszał na swoją wyprawę z radością, a nie niepokojem, że chyba coś jest nie tak, skoro mama taka smutna... [CMS_PAGE_BREAK] Chcę do domu! Twój smyk już na wakacjach, a Ciebie korci, by do niego zadzwonić. Trzymaj się jednak ustalonych z nim zasad i zatelefonuj dopiero o umówionej porze. To bardzo ważne: jeśli Ty nie będziesz konsekwentna, maluch tym bardziej nie będzie i wykorzysta to na dzwonienie w każdej, nawet najbłahszej sprawie (np. jeśli dziadkowie nie pozwolą mu na lody, uderzy się w kolanko albo posprzecza się z kolegą). Rozmawiaj z dzieckiem o tym, co robiło ciekawego, gdzie było z babcią, w co bawiło się z kolegą. Unikaj pytań: „Kochanie, czy ci dobrze?”, „Tęsknisz za mamusią?” i stwierdzeń w stylu: „Ciągle o tobie z tatą myślimy”. Bądź również przygotowana na to, że malec może mieć gorsze chwile, popłakać albo nawet prosić, by po niego natychmiast przyjechać. Jeśli zachowasz spokój i postarasz się pokierować rozmowę na inne tory („Słyszałam od dziadka, że dziś pływaliście łódką”), smyk pewnie po chwili sam się uspokoi. Wielki powrót Dziecko tęskniło, dzwoniło codziennie, płakało, a po przyjeździe wita się z Tobą niezbyt wylewnie? No cóż, może jest onieśmielone, czasem lekko zdezorientowane, jak powinno się z Tobą przywitać. To normalne. Tak samo jak normalna jest pierwsza po powrocie deklaracja malca, że nigdy więcej nie ma zamiaru jechać bez Was. Spokojnie. Dziecku na wakacjach nic złego się nie działo, nie przeżyło traumy w związku z rozstaniem. Co więcej, pewnie świetnie się bawiło. Skąd takie emocje? Maluch po prostu musi troszeczkę odreagować, poczuć się dopieszczony, pocieszony i pochwalony, jaki był dzielny. W końcu pierwszy wyjazd bez rodziców to nie bułka z masłem. A za rok... przekonasz się, smyk sam zapyta, dokąd wyjeżdża tym razem. Dlaczego warto się rozstawać Rozstania z rodzicami nie są proste, ale malcowi bardzo potrzebne. Dlaczego? - Dziecko uczy się większej samodzielności. Przy Tobie robi to wolniej, bo gdy ukochana mama jest pod ręką, zawsze można poprosić ją o pomoc. - Nabiera pewności siebie. „Nie było taty, ale poradziłem sobie z nadmuchaniem piłki, kupieniem bułki” – myśli z satysfakcją. - Rozwija swoje umiejętności interpersonalne. Zwykle smyk poznaje więcej kolegów, niż gdyby był z rodzicami (ich obecność często wystarcza kilkulatkowi, a wtedy nie szuka nowych znajomości i kompanów do zabawy). - nawiązuje silniejsze więzi z osobami, z którymi wyjeżdża. Ma wtedy szansę pobawić się z dziadkiem, posłuchać bajek babci, lepiej poznać swojego kolonijnego wychowawcę czy opiekunkę. Kiedy trzeba jechać po malca Większość dzieci dobrze radzi sobie podczas wyjazdów, choć potrafi nieraz się rozpłakać, rozmawiając z rodzicami przez telefon. Są jednak sytuacje, kiedy dla dobra malucha lepiej skrócić jego samodzielne wakacje. - Dziecko płacze często, nie tylko podczas rozmowy z rodzicami, ale także w ciągu całego dnia. Nie ma sensu serwować smykowi rozstroju nerwowego. - Maluch nie płacze, ale za to przez cały czas jest apatyczny, nie bawi się z nikim, nie ma apetytu, dołączają się do tego inne objawy: np. bóle brzucha, głowy, nudności. Konsultacja merytoryczna Beata Chrzanowska-Pietraszak Pedagożka specjalna, psycholożka, psychoterapeutka dzieci i rodzin, prowadzi szkolenia dla rodziców, psychologów i nauczycieli, zakamarkirodzicielstwa.pl