Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-08-13T10:16:06.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Smutne słowa 8-latka po powrocie z kolonii. Tego pokolenia nic już nie cieszy? Matka: „Zrobiło mi się przykro”
items: Smutna prawda o nocach na większości kolonii. Oburzona matka: „Nikt o tym nie mówi, a rodzice powinni krzyczeć”
items: „Syn zadzwonił rozdygotany, że zmuszają go do wstrętnych rzeczy”. Ten kolonijny trend powinien odejść do lamusa
items: Otworzyła walizkę córki po powrocie z obozu i zamarła. „Już z daleka czułam, co się święci”
items: Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
items: Dobre pół roku oszczędzała na kolonie córki. „Po jednym telefonie od wychowawcy nie mogłam się pozbierać”
items: Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
items: Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
items: „Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
items: „Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
items: „To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy”
items: „Jaśminka wróciła z kolonii dziwnie odmieniona. Gdy w jej torbie znalazłam zdjęcie wychowawcy, zakręciło mi się w głowie"
items: Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
items: Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
items: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
items: Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
items: Rodzicom już słabo na myśl o wakacjach. „Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie”
items: Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko
items: 7 zdań na pożegnanie, które odbiorą dziecku radość z kolonii. Przez nr 2 płacz murowany
items: Koniecznie naucz dziecko tych 6 rzeczy, zanim wyjedzie na kolonie. O nr 2 nikt już dziś nie pamięta
items: Bon kolonijny 2024: ile to pieniędzy? Dla kogo bon na wakacje?
items: „Moja córka z kolonii wróciła… w ciąży. Myślałam, że to zatrucie, ale zabrałam ją w końcu do lekarza” [LIST DO REDAKCJI]
items: „Wczoraj syn wrócił z kolonii. Autokar prowadził 75-latek. Czy to w porządku?” [LIST DO REDAKCJI]
items: Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – co warto wiedzieć przed wyjazdem dziecka na wakacje?
items: „Moja córka pojechała na kolonie. Dzieci się śmieją, ona płacze mi codziennie w telefon, żebym po nią przyjechała” [LIST DO REDAKCJI]

Smutne słowa 8-latka po powrocie z kolonii. Tego pokolenia nic już nie cieszy? Matka: „Zrobiło mi się przykro”
type: item
date: 2026-08-13T10:15:44.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: smartfon dla dziecka
subject: wakacje dla dzieci
description: Gdy pociąg wjechał na peron, wypatrywałam mojego dziecka z utęsknieniem. Danielek wysiadł z wagonu z tak ponurą miną, jakby wracał z jakiejś przymusowej zsyłki, a nie z pięknego obozu w lesie.
encoded: Ponieważ nasz Daniel ostatnio spędzał każdą wolną chwilę przed ekranem monitora, grając w te swoje gierki, postanowiliśmy zafundować mu wakacje życia. Kupiliśmy mu drogie, dwutygodniowe kolonie surwiwalowe w Borach Tucholskich. Piękne domki, podchody, ogniska, spanie pod namiotem i co najważniejsze − całkowity zakaz używania smartfonów i komputerów. Myślałam, że syn wróci zachwycony, z brudnymi kolanami, pełen energii i opowieści o leśnych przygodach. Niestety, rzeczywistość okazała się smutna. Poczułam się jak najgorsza matka na świecie, która poniosła całkowitą klęskę wychowawczą. Dziecko nudzi się na kolonii − tradycyjne atrakcje dziś już nikogo nie cieszą? Podbiegłam do niego, uścisnęłam z całych sił i zapytałam z wielkim entuzjazmem, jak było, co ciekawego robili i czy poznał fajnych kumpli. Mój syn nawet mnie nie przytulił, tylko wzruszył ramionami i oświadczył prosto z mostu: „Mamo, było beznadziejnie i nudno, najgorsze dwa tygodnie w moim życiu”. Zaczęłam go dopytywać, czy ktoś mu zrobił krzywdę, czy jedzenie było niedobre, czy wychowawcy byli niemili. Daniel spojrzał na mnie z taką złością w oczach i wykrzyknął, że jedzenie było spoko, ale program to jakaś totalna porażka, bo kazali im ciągle chodzić po lesie, zbierać chrust na ognisko, tachać ciężkie gałęzie i łazić na wielogodzinne wycieczki. Powiedział, że las jest nudny, drzewa są nudne, a chodzenie na piechotę bez celu to czysta tortura. On chciał po prostu w ułamku sekundy wrócić do swojego pokoju, odpalić komputer i zagrać wreszcie w swoją ulubioną grę, bo przez te dwa tygodnie miał wrażenie, że traci czas. Słuchałam tego jego narzekania i czułam, jak zalewa mnie żal. Nasze pokolenie oddałoby wszystko za taki wyjazd, a dla mojego syna natura i realne przygody to nuda. Współczesne dzieci wolą komputer od obozu w lesie? Jak technologia niszczy wakacje Prawda jest taka, że to współczesne pokolenie dzieciaków zostało całkowicie skrzywdzone przez technologię i smartfony. Żyjemy w świecie, w którym jeśli c…

smutne-pokolenie-5a03e4c.png
width: 1600
height: 1200

Smutna prawda o nocach na większości kolonii. Oburzona matka: „Nikt o tym nie mówi, a rodzice powinni krzyczeć”
type: item
date: 2026-08-06T10:15:23.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
description: Okazało się, że podczas gdy w dzień kadrze udawało się utrzymać pozory dyscypliny, to w nocy w pokojach pensjonatów zaczynało się regularne, cyfrowe eldorado. I to wcale nie za sprawą przemyconych telefonów.
encoded: Czuję, że jako rodzice dajemy się masowo nabijać w butelkę przez organizatorów wyjazdów dla dzieci. W ubiegłym tygodniu mój 9-letni syn wrócił ze swoich pierwszych kolonii nad morzem. Turnus miał być sportowy, zdrowy, pełen ruchu i budowania pięknych relacji z rówieśnikami. W umowie stało wyraźnie, że dzieci mają ograniczony dostęp do telefonów komórkowych − opiekunowie wydawali im smartfony tylko na godzinę po obiedzie, żeby mogły zadzwonić do rodziców. Byłam zachwycona, bo myślałam, że mój syn wreszcie przejdzie porządny cyfrowy detoks. Niestety, po powrocie Oliwierka do domu prawda wyszła na jaw. Przeżyłam szok. Telewizor w pokoju na kolonii − ukryte zagrożenie w hotelach Kiedy Oliwier kładł się wczoraj do łóżka, zaczął mi opowiadać, że na kolonii w ogóle nie mógł spać, bo razem z chłopakami z pokoju oglądali niesamowite rzeczy. Zapytałam go, zupełnie zdezorientowana, jak to możliwe, skoro telefony oddawali wychowawcom przed kolacją. Mój syn spojrzał na mnie jak na kosmitkę i z pełnym luzem oświadczył, że przecież w każdym pokoju na ścianie wisiał wielki, nowoczesny telewizor z podłączonym szybkim internetem i darmowym dostępem do platformy YouTube oraz kablówki. Zaniemówiłam. Wychowawcy o godzinie 22:00 robili obchód, gasili światła, zamykali drzwi i szli do swoich pokoi. Wtedy dzieciaki łapały za piloty, odpalały ekrany, przyciszały dźwięk i zaczynały maratony. Nikt tego nie kontrolował. Właściciele pensjonatów w ogóle nie ustawiają w tych urządzeniach trybu rodzicielskiego. Przecież to jest jakiś ponury żart. Wysyłam dziecko na obóz sportowy za grube tysiące złotych, a ono przez dwa tygodnie zarywa noce, gapiąc się w ekran i chłonąc najgorszy internetowy ściek. Nieodpowiednie treści w internecie i brak kontroli nad dziećmi Najbardziej przeraża mnie to, co te dziewięciolatki oglądały po nocach, gdy dorośli spali w najlepsze. Oliwier z wypiekami na twarzy zaczął mi opowiadać o patostreamerach, o wulgarnych filmikach z wyzwiskami, o strasznych historiach z ducham…

kolonie-3-9ff8779.png
width: 1600
height: 1200

„Syn zadzwonił rozdygotany, że zmuszają go do wstrętnych rzeczy”. Ten kolonijny trend powinien odejść do lamusa
type: item
date: 2026-08-05T06:12:35.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: Kolonie mają być dla dzieci przygodą, okazją do zawierania nowych znajomości i budowania pięknych wspomnień, lekcją samodzielności. Tymczasem niektórzy rodzice odbierają telefony, które przypominają im jedne z najgorszych doświadczeń ich własnego dzieciństwa. „Mamo, nie chcę tego robić” – usłyszała jedna z naszych rozmówczyń od zapłakanego syna.
encoded: Dla jednych to kultowa tradycja kolonii, bez której trudno wyobrazić sobie letni wyjazd. Dla innych – relikt dawnych czasów, który nie ma nic wspólnego z dobrą zabawą. Chrzty kolonijne od lat wywołują emocje, ale dziś rodzice coraz częściej mówią o nich głośno i pytają organizatorów, jak naprawdę wyglądają. Bo choć jedne ograniczają się do śmiesznych konkurencji i symbolicznego pasowania na kolonistę, inne wciąż opierają się na zadaniach, które dla wielu dzieci są zwyczajnie upokarzające lub niebezpieczne. Chrzest kolonijny miał integrować. Nie zawsze tak to wygląda Idea chrztu kolonijnego jest niezmienna od lat – przyjąć nowych uczestników do kolonijnej społeczności i przełamać pierwsze lody. W wielu ośrodkach odbywa się on w formie zabaw ruchowych, zagadek czy konkursów prowadzonych przez wychowawców. Problem pojawia się wtedy, gdy zamiast integracji pojawia się presja, straszenie i zmuszanie dzieci do wykonywania zadań, które są... upokarzaniem. Rodzice często opisują sytuacje, w których dzieci musiały chodzić boso po szyszkach, były wrzucane do jeziora w ubraniach, jadły absolutnie niezjadliwe mieszanki produktów albo wykonywały zadania przygotowane przez starszych uczestników. Choć organizatorzy coraz częściej odchodzą od takich praktyk, wciąż zdarzają się miejsca, gdzie podobne „atrakcje” są traktowane jako element tradycji. – Sama pamiętam takie chrzty z lat 90. Kazali nam jeść dziwne mikstury, czołgać się po lesie i wykonywać różne upokarzające zadania. Wtedy wydawało się, że tak po prostu wygląda kolonia. Dzisiaj patrzę na to zupełnie inaczej – mówi Anna, mama 9-letniego i 12-letniego syna. Dlatego przed zapisaniem dzieci na każdy wyjazd zadaje organizatorowi jedno pytanie. – Zawsze pytam, czy organizowany jest chrzest kolonijny i na czym dokładnie polega. Jeśli słyszę, że dzieci mogą odmówić udziału, zadania są symboliczne, a wszystko odbywa się pod kontrolą wychowawców, nie mam problemu. Ale jeśli ktoś odpowiada wymijająco albo mówi, że „to niespodzianka”…

chlopiec-na-koloniach-1-b674490.jpg
width: 1600
height: 1200

Otworzyła walizkę córki po powrocie z obozu i zamarła. „Już z daleka czułam, co się święci”
type: item
date: 2026-08-03T07:15:29.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: rodzice
description: „Jeszcze nie zdążyłam zapytać córki, jak było na obozie. Postawiła walizkę w przedpokoju, a ja już wiedziałam, że coś jest nie tak. Nie musiałam jej nawet otwierać. Zapach mówił sam za siebie. Gdy w końcu rozsunęłam suwak, przez chwilę tylko stałam i patrzyłam” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Powrót z kolonii czy obozu to zwykle czas opowieści o nowych przyjaźniach i świetnej zabawie. Nasza czytelniczka przyznaje jednak, że zanim usiadła z córką, by posłuchać o wszystkich przygodach, czekało ją zupełnie inne wyzwanie. Jedna walizka przypomniała jej, że dzieci na wyjazdach żyją zupełnie innymi sprawami niż segregowanie ubrań. „Byłam przekonana, że wszystko będzie do prania” Moja córka ma 10 lat i w tym roku pierwszy raz pojechała na dwutygodniowy obóz. Były kajaki, jezioro, podchody, ogniska i mnóstwo zajęć od rana do wieczora. Kiedy wróciła, była szczęśliwa, opalona i zachrypnięta od śpiewania. Patrzyłam na nią i cieszyłam się, że miała tak udane wakacje. Walizkę zostawiła w przedpokoju. Pomyślałam, że zaraz wszystko wrzucę do pralki... Ale już z daleka czułam, co się święci. Po otwarciu walizki zrozumiałam, skąd ten zapach. Na samym wierzchu leżał mokry ręcznik plażowy. Pod nim wilgotna bluza. Jeszcze niżej kostium kąpielowy, którego córka najwyraźniej nie zdążyła wysuszyć po ostatniej kąpieli w jeziorze. Obok były przepocone koszulki po kajakach i całodziennych wycieczkach. Najbardziej zdziwiło mnie jednak coś innego: na samym dnie leżały pięknie złożone, zupełnie czyste ubrania. Dokładnie tak, jak je spakowałam. Musiałam wyprać dosłownie wszystko, nawet to, czego córka ani razu nie założyła. Swoją drogą, jak to w ogóle możliwe, że tylu ciuchów nawet nie wyjęła z walizki?! Chodziła non stop w jednym i tym samym...? „Ona nawet nie wiedziała, że robi coś źle” Zapytałam córkę, dlaczego nie oddzielała mokrych rzeczy od suchych. Spojrzała na mnie kompletnie zdziwiona. – Bo mi nie powiedziałaś... Nawet czasu nie było. Wracaliśmy z jeziora, przebieraliśmy się i biegliśmy na kolację. Potem ognisko, dyskoteka albo nocna gra. Nagle dotarło do mnie, że ona naprawdę nie myślała o walizce. Myślała o tym, żeby zdążyć na wszystkie atrakcje. Dla niej najważniejsze były wspomnienia, a nie zapach koszulek. Nie mam do córki pretensji, przecież sama pamiętam swoje kolonie…

dziecko-wracajace-z-kolonii-51255a3.jpg
width: 1600
height: 1200

Wychowawczyni kolonijna nigdy czegoś takiego nie widziała. „Antek wyjął z portfela 200 zł. Gdy zobaczyłam, co robi, od razu zadzwoniłam do rodziców”
type: item
date: 2026-08-02T07:15:17.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: nastolatki
subject: pieniądze
subject: wychowanie
description: Rodzice uczą dzieci, żeby były dobre, pomocne i umiały się dzielić. Czasami jednak bardzo cienka granica oddziela życzliwość od wykorzystywania. Wychowawczyni kolonijna zauważyła to podczas wyjścia po lody i postanowiła zareagować.
encoded: Kolonie to dla dzieci nie tylko czas odpoczynku, ale też pierwsze lekcje samodzielności i relacji z rówieśnikami. Właśnie dlatego wychowawcy często dostrzegają rzeczy, które umykają dorosłym na co dzień. Nasza czytelniczka przyznaje, że jedna sytuacja z tegorocznego turnusu skłoniła ją do rozmowy z rodzicami 10-letniego Antka. „Na początku wydawało mi się, że to zwykła życzliwość” Od kilku lat pracuję jako wychowawczyni kolonijna. Widziałam już dzieci bardzo nieśmiałe, takie, które pierwszej nocy płakały za rodzicami, i takie, które po dwóch dniach znały już pół ośrodka. Antek od początku zwrócił moją uwagę. Był pogodny, otwarty i bardzo lubiany przez grupę. Chętnie pomagał innym, nikogo nie wyśmiewał, zawsze pamiętał o słowie „proszę” i „dziękuję”. Pomyślałam wtedy, że jego rodzice mogą być z niego naprawdę dumni. Pierwszy raz zaniepokoiłam się podczas wycieczki do miasteczka. Dzieci dostały czas na kupienie pamiątek i lodów. Zobaczyłam, jak Antek płaci nie tylko za siebie, ale też za dwóch kolegów. Uśmiechnęłam się. Pomyślałam, że pewnie chciał zrobić coś miłego albo że koledzy zwrócą mu później pieniądze. Kilka dni później sytuacja się powtórzyła. Tym razem kupował napoje. Następnego dnia chipsy. Potem gofry... Za każdym razem wyglądało to podobnie. Kiedy grupa podchodziła do budki, część dzieci niemal odruchowo spoglądała na Antka. Ktoś rzucał pół żartem: „No weź, postaw”, ktoś inny dodawał: „Przecież masz jeszcze pieniądze”. Antek ani razu nie odmówił. Wyciągał portfel, płacił i jeszcze się z tego cieszył. Nie widziałam w nim dziecka, które chciało się popisywać. Raczej chłopca, który bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili... „Zadzwoniłam do jego rodziców” Wieczorem długo zastanawiałam się, czy powinnam interweniować. W końcu uznałam, że gdyby chodziło o moje dziecko, chciałabym o tym wiedzieć. Zadzwoniłam do rodziców Antka. Nie po to, żeby skarżyć. Chciałam tylko opowiedzieć, co obserwuję. Mama przez chwilę milczała. Potem powiedziała coś, co wiele wyjaśniło: p…

chlopiec-na-koloniach-127f015.jpg
width: 1600
height: 1200

Dobre pół roku oszczędzała na kolonie córki. „Po jednym telefonie od wychowawcy nie mogłam się pozbierać”
type: item
date: 2026-08-01T07:15:03.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: pieniądze
subject: rodzice
subject: wakacje
description: „Kiedy zobaczyłam numer kierownika kolonii na ekranie telefonu, od razu poczułam, że coś jest nie tak. Po tej rozmowie przez długi czas siedziałam w kuchni i patrzyłam w ścianę, zastanawiając się, czy nie popełniłam ogromnego błędu” – pisze nasza czytelniczka.
encoded: Pierwszy samodzielny wyjazd dziecka to dla wielu rodziców powód do dumy, ale też ogromnych emocji. Nasza czytelniczka przez kilka miesięcy odkładała pieniądze na wymarzone kolonie dla dziewięcioletniej córki. Nie przypuszczała, że już po kilku dniach będzie musiała podjąć jedną z trudniejszych decyzji jako mama. „Telefon od wychowawcy zwalił mnie z nóg” Moja córka Maja ma dziewięć lat, mam też niemowlaka na pokładzie. Od zimy odkładałam pieniądze na pierwsze kolonie młodej. Zrezygnowałam z nowych ubrań dla siebie, brałam dodatkowe zlecenia i naprawdę liczyłam każdą złotówkę. Chciałam, żeby przeżyła coś wyjątkowego. Sama jako dziecko uwielbiałam wyjazdy i marzyłam, żeby ona też miała takie wspomnienia. Przed wyjazdem była podekscytowana. Pakowałyśmy walizkę, kupowałyśmy latarkę i pocztówki. Nie zauważyłam żadnych sygnałów, że może nie być gotowa. Trzeciego dnia zadzwonił wychowawca. Powiedział, że Maja bardzo tęskni, dużo płacze, słabo je i prosi, żebym po nią przyjechała. Po skończonej rozmowie sama się rozpłakałam. Miałam wyrzuty sumienia, że może za wcześnie ją puściłam. Jednocześnie bałam się, że jeśli od razu pojadę, utwierdzę ją w przekonaniu, że z każdej trudnej sytuacji można uciec. „To była dobra decyzja” Po długiej rozmowie z wychowawcą ustaliliśmy, że damy Mai jeszcze dwa dni. Codziennie dostawałam krótkie wiadomości, że jest trochę lepiej. I rzeczywiście – przełom nastąpił. Pod koniec turnusu córka nie chciała wracać do domu. Przywiozła plecak pełen pamiątek i głowę pełną historii. Dziś wiem, że ten jeden telefon był dla mnie znacznie trudniejszy niż dla niej samej. Czasem to rodzice muszą nauczyć się, że ich dziecko potrafi poradzić sobie z tęsknotą i zrobić pierwszy krok ku samodzielności. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Tęsknota za domem podczas pierwszych kolonii jest bardzo częsta, zwłaszcza u młodszych dzieci. Warto pozostawać w kontakcie z kadrą i wspólnie ocenić, czy dziecko potrzebuje wcześniejszego powrotu, czy wystarczy t…

matka-rozmawiajaca-przez-telefon-76cc382.jpg
width: 1600
height: 1200

Jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i matka zamarła. „Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień”
type: item
date: 2026-07-25T06:12:33.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list do redakcji
description: Dosłownie godzinę temu odebrałam moją 9-letnią córkę Wiktorię z jej pierwszych w życiu kolonii letnich na Mazurach. Zamiast spodziewanej radości i wzruszenia, czuję w sobie tak gigantyczny miks złości, bezsilności i totalnego szoku, że po prostu muszę to z siebie wyrzucić.
encoded: Spakowałam córkę od stóp do głów w porządne, markowe ubrania, żeby na obozie czuła się komfortowo i ładnie. Wydałam na tę wyprawę małą fortunę, licząc na profesjonalizm kadry i bezpieczną zabawę. Niestety, jeden rzut oka na sukienkę córki po powrocie z kolonii i po prostu zamarłam. To, w jakim stanie wróciło moje dziecko, przechodzi ludzkie pojęcie. Gdy autokar zajechał na parking, stałam z mężem z przodu, wypatrując naszej małej księżniczki. Kiedy Wiktoria wreszcie wysiadła na krawężnik, zdrętwiałam. Moja córka miała na sobie swoją ukochaną, śnieżnobiałą, hiszpańską sukienkę z delikatnej bawełny, którą kupiłam jej specjalnie na pożegnalną dyskotekę. Sukienka była bezpowrotnie zniszczona. Całą od góry do dołu pokrywały ją wielkie, zaschnięte, neonowe plamy w kolorze różu, zieleni i błękitu. Materiał był sztywny od jakiejś dziwnej chemii, a na plecach ziała wielka dziura. Zniszczone ubrania na kolonii − kto odpowiada za rzeczy dziecka? Stałam jak wryta, gapiąc się na własne dziecko, a w głowie miałam absolutny chaos. Pierwsza myśl? Moja córka padła ofiarą jakiegoś nękania rówieśniczego, ktoś ją oblał, zniszczył jej ubrania dla głupiego żartu. Rzuciłam się w stronę wychowawcy grupy, młodego chłopaka, który z uśmiechem na twarzy rozdawał dzieciom bagaże. Zapytałam go, ledwo panując nad drżącym głosem, co tutaj się wydarzyło i dlaczego nikt nie dopilnował mojego dziecka. Tłumaczenie tego opiekuna po prostu mnie osłabiło. Chłopak spojrzał na mnie z absolutnym luzem, wręcz z lekkim rozbawieniem, i oświadczył, że przecież nic złego się nie stało. Wybąkał, że ostatniego dnia turnusu zorganizowali dzieciakom wielką bitwę na farby, tak zwany festiwal kolorów. Wychowawca pozwolił im na to w biały dzień, dając dzieciom pełną swobodę w oblewaniu się z wiaderek i rzucaniu w siebie barwnikami. Kiedy zapytałam go, dlaczego nie kazali dzieciom ubrać starych rzeczy na wyrzucenie, tylko pozwolili Wiktorii zniszczyć drogą, wyjściową sukienkę, wzruszył ramionami. Powiedział, że dzieci b…

mama-zalamana-po-powrocie-corki-z-kolonii-f275e4b.png
width: 1600
height: 1200

Dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie? „Niech się chociaż dorzucą, skoro wymigują się od opieki”
type: item
date: 2026-07-24T19:08:57.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Babcia i Dziadek
subject: Rodzina
subject: babcia i dziadek
subject: kolonie
subject: list do redakcji
subject: wakacje z dzieckiem
description: Mamy lipiec, środek wakacji, a dla pracujących rodziców takich jak ja i mój mąż to jest regularna walka o przetrwanie. Codziennie rano staję na rzęsach, żeby pogodzić pracę na etacie z organizacją czasu dla dzieciaków. I wiecie co? Ogarnia mnie potworna wściekłość, kiedy myślę o tym, jak zachowują się dziadkowie moich dzieci.
encoded: Zarówno moi rodzice, jak i teściowie, są już na emeryturach, mają mnóstwo wolnego czasu, zdrowie im dopisuje, a od opieki nad wnukami wymigują się na wszystkie możliwe sposoby. Uważam, że skoro nie chcą dać nam żadnego wsparcia fizycznego, to dziadkowie powinni fundować wnukom kolonie. Niech się chociaż dorzucą, skoro stale brakuje im czasu dla własnej rodziny. Kiedy pod koniec czerwca zapytałam teściową, czy wzięłaby dzieciaki do siebie na chociaż jeden tydzień w lipcu, usłyszałam całą litanię wymówek. A to, że kręgosłup jej strzyka, a to, że jadą na działkę, a to, że mają swoje plany i na stare lata chcą wreszcie odpocząć. Moja własna matka nie była lepsza. Stwierdziła, że ona swoje dzieci już wychowała, a teraz ma czas na uniwersytet trzeciego wieku i wyjazdy do sanatorium. No po prostu ręce opadają. Opieka nad wnukami w wakacje − dlaczego dziadkowie odmawiają pomocy? Dzisiejsi emeryci kompletnie różnią się od dziadków, jakich my pamiętamy z własnego dzieciństwa. Kiedyś jeździło się do babci na całe dwa miesiące, jadło pierogi i biegało po podwórku, a rodzice mogli spokojnie pracować. Teraz dziadkowie stali się potwornie wygodni. Żyją swoim życiem, podróżują, realizują pasje i uważają, że wnuki to jest problem, który ich nie dotyczy. Rozumiem, zapracowali na odpoczynek, nikt im tego nie odbiera. Ale czy spędzenie jednego tygodnia z dzieciakami, które ich uwielbiają, to naprawdę jest aż takie potworne poświęcenie? Przez ich totalną obojętność zostaliśmy z mężem zmuszeni do szukania płatnych opcji. Ceny kolonii i obozów letnich w tym roku po prostu zwalają z nóg. Za tygodniowy obóz sportowy dla Kacpra i kolonie językowe dla Oliwki musieliśmy zapłacić prawie sześć tysięcy złotych. Przecież to jest ponad jedna porządna pensja. Finanse młodych małżeństw w dzisiejszych czasach są napięte, a my musimy brać nadgodziny, żeby dzieci nie siedziały przez dwa miesiące same przed ekranem komputera w dusznym bloku. Koszt kolonii letnich dla dzieci − czy starsze pokolenie powinn…

dziadkowie-6-897d033.png
width: 1600
height: 1200

„Trzeciego dnia kolonii dostałam SMS-a. Przy tych cenach paliwa nie stać mnie, żeby jechać 500 km po syna. Musi zacisnąć zęby”
type: item
date: 2026-07-05T11:33:37.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: Pierwsze dwa dni kolonii przebiegały spokojnie. Nasza czytelniczka była przekonana, że jej 11-letni syn świetnie odnajdzie się na pierwszym samodzielnym wyjeździe. Wszystko zmieniła wiadomość, którą dostała trzeciego dnia. „Mamo, zabierz mnie stąd” – przeczytała na ekranie telefonu. Do ośrodka było jednak prawie 500 kilometrów.
encoded: Kolonie to dla wielu dzieci pierwsza dłuższa rozłąka z rodzicami. Tęsknota jest czymś naturalnym, jednak nie każda kończy się wcześniejszym powrotem do domu. Jedna z naszych czytelniczek postanowiła opowiedzieć o decyzji, która do dziś budzi w niej mieszane uczucia. „Mamo, proszę, przyjedź po mnie” Dzień dobry, piszę ten list, bo po przeczytaniu komentarzy w internecie zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem tak okropną matką, jak niektórzy potrafią ocenić. Mój syn ma jedenaście lat. W tym roku pierwszy raz pojechał na dziesięciodniowe kolonie. Sam bardzo chciał. Razem wybieraliśmy ofertę, oglądaliśmy zdjęcia ośrodka, kompletowaliśmy rzeczy. Nie było żadnego płaczu przy wyjeździe, wręcz przeciwnie – machał mi z autokaru z ogromnym uśmiechem. Trzeciego dnia około dziewiętnastej dostałam od niego SMS-a. Napisał tylko: „Mamo, proszę, przyjedź po mnie. Chcę do domu”. Serce dosłownie mi stanęło. „Najpierw zadzwoniłam do wychowawczyni” Oczywiście od razu zadzwoniłam do syna, ale nie odebrał. Chwilę później skontaktowałam się z wychowawczynią. Powiedziała, że wszystko jest w porządku. Syn trochę tęskni, szczególnie wieczorami, ale normalnie chodzi na zajęcia, bawi się z chłopakami i nie dzieje się nic niepokojącego. Po kilku minutach oddzwonił też do mnie. Płakał. Mówił, że chce wracać, że tęskni za domem i że już nigdy więcej nigdzie nie pojedzie. Płakałam razem z nim. Naprawdę. Wiele osób pewnie napisze, że w takiej sytuacji rodzic powinien od razu wsiąść do samochodu. Tylko że życie nie zawsze wygląda tak prosto. Do ośrodka mieliśmy prawie 500 kilometrów w jedną stronę. Mąż był w pracy i nie mógł wyjechać. Zostałam w domu z młodszą córką. Sam wyjazd oznaczałby przejechanie niemal tysiąca kilometrów, cały dzień w trasie i kilkaset złotych wydanych na paliwo, nie licząc autostrad. Nie jesteśmy biedni, ale też nie mamy pieniędzy, które można wydawać bez zastanowienia. Usiadłam w kuchni i zwyczajnie się rozpłakałam. Z jednej strony miałam dziecko, które błagało mnie p…

smutny-chlopak-na-koloniach-8ac642a.jpg
width: 1600
height: 1200

„Córka wróciła z półkolonii zmarnowana. Gdy usłyszałam, co kazali im robić, zbladłam: za to płacę prawie 1000 zł?!”
type: item
date: 2026-07-04T14:15:06.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: lato w mieście
subject: wakacje
description: Miały być aktywne wakacje, nowe znajomości i atrakcje od rana do popołudnia. Zamiast tego ośmioletnia córka naszej czytelniczki przez większość dnia siedziała – jak twierdzi mama – w sali domu kultury z telefonem w ręku. Kobieta nie ukrywa rozczarowania. „Jeśli wiedziałabym, że tak będą wyglądały te półkolonie, nigdy bym jej nie zapisała” – pisze w mailu do naszej redakcji.
encoded: Rodzice płacą nawet kilkaset złotych za tygodniowy turnus półkolonii i liczą na ciekawy program. Nasza czytelniczka twierdzi jednak, że rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż obiecywała oferta. „Myślałam, że będzie wracała z głową pełną wrażeń” Szanowna Redakcjo, zapisałam córkę na tygodniowe półkolonie organizowane w naszym mieście. Kosztowały 980 zł. Nie była to mała kwota, ale uznałam, że warto. W opisie były warsztaty, gry terenowe, zajęcia sportowe, wyjścia i mnóstwo aktywności. Pomyślałam, że dziecko będzie miało wreszcie tydzień pełen ruchu i oderwie się od ekranu. Już pierwszego dnia córka wróciła jakaś przygaszona. Uznałam, że może jest zmęczona. Siłą musiałam wyciągnąć z niej, co się dzieje. „Było gorąco, więc siedzieliśmy w środku” Najczęściej słyszałam jedno zdanie: „Było gorąco, oglądaliśmy tiktoki”. Nie mam pretensji o to, że dzieci nie biegały po słońcu przy ponad 30 stopniach. To akurat uważam za rozsądne. Problem w tym, co – według córki – działo się później. Opiekunowie pytali dzieci, czy mają ochotę na aktywności, które były w programie. Jeśli dzieci nie wykazywały przesadnego zainteresowania, po prostu odpuszczali. Córka mówiła, że jedni rysowali, inni rozmawiali, ale większość wyciągała telefony. Opiekunowie nawet nie reagowali. Nikt nie zabierał telefonów, nikt nie proponował wspólnych zabaw czy zajęć. Gdy zapytała wychowawczynię, co będą robić, usłyszała podobno, że „jak zrobi się chłodniej, to wyjdą”. Dopiero trzeciego dnia wszyscy poszli do kina. „Naprawdę za to zapłaciłam prawie tysiąc złotych?” Najbardziej zdziwiło mnie to, że córka po powrocie do domu... znowu chciała siedzieć z telefonem. Trudno było mi ją przekonać do wyjścia na rower, bo stwierdziła, że „na półkoloniach też nic nie robili”. Nie oczekiwałam, że przez osiem godzin dziennie dzieci będą miały warsztaty bez ani minuty przerwy. Rozumiem, że przy upałach trzeba zmieniać plany i zadbać o bezpieczeństwo. Ale naprawdę trudno mi zaakceptować sytuację, w której rozwiązaniem …

AdobeStock1258838113-9eb1e8f.jpg
width: 1600
height: 1125

„To miały być wymarzone kolonie mojej Tosi. 2 słowa przez telefon i już pędziłam po nią nad morze. Nie daruję wychowawcy”
type: item
date: 2026-07-04T07:15:06.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: wakacje dla dzieci
description: Decyzja o wysłaniu mojej ośmioletniej córki, Tosi, na jej pierwsze w życiu samodzielne kolonie w Ustce, nie była łatwa. Tosia to dziecko niezwykle wrażliwe, domatorka, która do tej pory najchętniej spędzała wolny czas z nami albo u babci. Jednak w tym roku, zachęcona opowieściami swojej najlepszej przyjaciółki z ławki, sama zaczęła prosić o wyjazd na obóz artystyczny. Przez dwa miesiące wspólnie kompletowałyśmy wyprawkę: kupowałyśmy nowe bluzki, pakowałyśmy kredki, bloki i podpisywałyśmy każdą parę skarpetek. Kiedy odprowadzałam ją do autokaru, Tosia miała iskierki w oczach i dumnie machała mi na pożegnanie. Byłam pewna, że to będzie dla niej piękna lekcja samodzielności. Niestety, rzeczywistość zweryfikowała moje nadzieje już czwartego dnia obozu.
encoded: Wszystko zaczęło się w środę późnym wieczorem. Siedziałam z mężem w salonie, próbując odpocząć po ciężkim dniu w pracy, gdy mój telefon zaczął natarczywie dzwonić. Zobaczyłam na ekranie numer Tosi. Odebrałam z uśmiechem, spodziewając się radosnej relacji z wieczornej dyskoteki albo plażowania. Jednak gdy tylko przyłożyłam aparat do ucha, uśmiech momentalnie zniknął z mojej twarzy. Wieczorny telefon i głos, którego nie zapomnę W słuchawce nie słyszałam gwaru kolonijnych zabaw. Do moich uszu dobiegł cichy, spazmatyczny i przepełniony potwornym żalem płacz mojego dziecka. − Tosieńko, kochanie, co się stało? − zapytałam, czując, jak paraliżujący strach ściska mi gardło. Moja córka nie była w stanie ułożyć żadnego dłuższego zdania. Przez głośny szloch wykrztusiła do słuchawki tylko dwa słowa, po których krew zamarzła mi w żyłach: „Mamo, zabierz...”. Po czym połączenie zostało gwałtownie przerwane. Pięćset kilometrów paranoi i bezsilności Próbowałam dzwonić z powrotem, ale telefon Tosi był wyłączony. W absolutnej panice wybrałam numer kierownika obozu oraz wychowawcy grupy, pana Kamila. Po kilku sygnałach odebrał młody, wyraźnie poirytowany mężczyzna. Zamiast uspokoić przerażoną matkę, rzucił tylko chłodno: „Proszę pani, Tosia trochę histeryzuje, bo tęskni za domem. Zabraliśmy jej telefon, żeby nie dzwoniła po nocach i nie psuła zabawy innym dzieciom. Nic jej nie jest, proszę iść spać”. I bezczelnie się rozłączył. W tamtym momencie puściły mi wszelkie hamulce. Słowa wychowawcy, który za nic miał rozpacz mojego dziecka i potraktował mnie jak przewrażliwioną, doprowadziły mnie do wściekłości. Nie myślałam racjonalnie. Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy, mąż odpalił samochód i o pierwszej w nocy ruszyliśmy w trasę z Warszawy nad morze. To było najgorsze pięćset kilometrów w moim życiu. W mojej głowie, podsycanej milczeniem telefonu córki i lekceważącym tonem pedagoga, układały się najczarniejsze scenariusze. Byłam pewna, że moje dziecko stało się ofiarą strasznego rówieśnic…

kolonie-2-6ef8b9e.png
width: 1600
height: 1200

„Jaśminka wróciła z kolonii dziwnie odmieniona. Gdy w jej torbie znalazłam zdjęcie wychowawcy, zakręciło mi się w głowie"
type: item
date: 2026-07-03T19:08:04.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: prawdziwe historie
description: Kiedy autokar z kolonistami zajechał pod szkołę, a moja córka wysiadła z niego z dziwnie poważną miną, w mojej głowie natychmiast zapaliła się czerwona lampka. Jaśminka była nienaturalnie milcząca i unikała mojego wzroku. Gdy godzinę później w jej torbie znalazłam to zdjęcie, ugięły się pode mną nogi.
encoded: Wysłanie mojej dziewięcioletniej córki, Jaśminki, na jej pierwsze samodzielne kolonie w góry było dla mnie gigantycznym wyzwaniem emocjonalnym. Jaśminka od urodzenia była dzieckiem niezwykle cichym, skrytym i wstydliwym. W szkole zawsze trzymała się na uboczu, rzadko brała aktywny udział w grach zespołowych, a odezwanie się przy tablicy kosztowało ją mnóstwo stresu. Razem z mężem mieliśmy nadzieję, że dwa tygodnie na obozie przygodowym pomogą jej trochę się otworzyć i uwierzyć w siebie. Kiedy jednak wróciła, prawie jej nie poznałam. Dopiero później dotarło do mnie, co naprawdę wydarzyło się na koloniach. Niepokój matki podczas rozpakowywania obozowej walizki W domu atmosfera była gęsta od niedomówień. Córka, zamiast z ekscytacją opowiadać o wycieczkach, zamknęła się w swoim pokoju i zaczęła metodycznie, w kompletnej ciszy układać pamiątki na biurku. Zaczęłam panikować. Moja matczyna wyobraźnia, podsycana tym nagłym brakiem kontaktu, natychmiast zaczęła generować najbardziej niepokojące scenariusze. Żeby uciec od tych myśli, postanowiłam zająć się czymś pragmatycznym i zaczęłam rozpakowywać jej wielką, obozową torbę podróżną. Segregowałam brudne koszulki, wkładałam buty do szafki i wtedy, na samym dnie bocznej kieszeni, natrafiłam na coś, co całkowicie odebrało mi mowę. Była to mała, papierowa koperta, a w niej kolorowa fotografia wywołana z aparatu natychmiastowego. Na zdjęciu znajdował się młody, wysoki mężczyzna − pan Wiktor, główny wychowawca grupy Jaśminki, o którym wcześniej słyszałam na spotkaniu organizacyjnym. W tamtym ułamku sekundy krew odpłynęła mi z twarzy. Prawda o nietypowej fotografii ukrytej na dnie torby Trzęsącymi się rękami chwyciłam zdjęcie i podeszłam bliżej okna, żeby lepiej się mu przyjrzeć. Dopiero wtedy, gdy paraliżujący strach zaczął minimalnie opadać, zaczęłam dostrzegać szczegóły. Mój świat zawirował, ale z zupełnie innego powodu. To nie był żaden groźny portret, ale kadr z najdziwniejszej i najbardziej komicznej sceny, jaką potraficie so…

Jasminka-wrocila-z-kolonii-c77148c.png
width: 1600
height: 1200

Opiekunka kolonijna porównuje dzieci do dubajskich szejków. „Po pytaniu o wannę od razu chwyciłam za telefon”
type: item
date: 2026-07-02T10:15:20.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: wakacje
description: Pierwszy dzień kolonii przebiegał spokojnie. Dzieci rozpakowywały walizki, poznawały wychowawców i nowych kolegów. Wszystko zmieniło się podczas wieczornego obchodu pokoi. Jedno niewinne pytanie sprawiło, że opiekunka natychmiast zadzwoniła do mamy chłopca. „Już wiedziałam, że sama sobie z tym nie poradzę” – pisze Karolina w mailu do naszej redakcji.
encoded: Młodzi wychowawcy często mówią, że największym wyzwaniem na koloniach nie są dziś niesforne dzieci, ale te, które w domu są we wszystkim wyręczane. Swoją historię opisała nam studentka pedagogiki, która od kilku lat dorabia jako opiekunka kolonijna. Jak przyznaje, jedno zdanie dziewięciolatka zostanie z nią na długo. „Myślałam, że żartuje. On mówił całkiem poważnie” Dzień dobry, od trzech lat jeżdżę na kolonie jako wychowawczyni. Lubię tę pracę, choć bywa naprawdę wyczerpująca. Dzieci są różne – jedne tęsknią za domem, inne nie chcą spać, jeszcze inne potrafią pokłócić się o najbardziej absurdalne rzeczy. Ale w zeszłym roku wydarzyło się coś, czego kompletnie się nie spodziewałam. Pierwszego wieczoru chodziłam po pokojach i pytałam, czy wszyscy się już rozpakowali, czy wiedzą, gdzie są łazienki i czy czegoś potrzebują. W jednym z pokoi siedział dziewięcioletni chłopiec. Spojrzał na mnie całkiem poważnie i zapytał: „A gdzie jest wanna?”. Pomyślałam, że może źle usłyszałam. Odpowiedziałam, że w ośrodku są prysznice. On zrobił wielkie oczy. „Po pięciu minutach rozmawiałam z jego mamą” Na początku próbowałam go uspokoić, ale z każdą minutą było coraz dziwniej. Chłopiec powiedział, że na wakacjach zawsze jest wanna. Wtedy chwyciłam za telefon. Nie po to, żeby się poskarżyć. Po prostu chciałam zapytać mamę, czy czegoś nie przeoczyliśmy. Usłyszałam spokojny głos: „Tak, on zawsze kąpie się tylko w wannie. W domu myję mu włosy”. Przyznam szczerze – przez chwilę zaniemówiłam. „Coraz częściej spotykam dzieci, które żyją jak mali szejkowie” To nie był jedyny przypadek. Na tych samych koloniach jedna dziewczynka nie umiała posmarować kromki masłem. Inny chłopiec nie wiedział, jak założyć poszwę na kołdrę. Jeszcze ktoś inny przyniósł mi brudne skarpetki z pytaniem, gdzie ma je odłożyć, bo w domu „zawsze robi to mama”. Czasem żartujemy z innymi wychowawcami, że niektóre dzieci żyją jak dubajscy szejkowie: dlatego, że wszystko ktoś robi za nie. Rodzice podają, przypominają, pakują,…

AdobeStock109730947-34288d9.jpg
width: 1600
height: 1067

Nauczycielka: „Chciałam dorobić jako opiekunka na koloniach: to praca cięższa niż na kopalni. Wystarczył 1 telefon od matki”
type: item
date: 2026-07-01T13:15:10.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: nauczycielka
subject: wakacje
description: Zdarza się, że latem nauczyciele decydują się dorobić jako wychowawcy na koloniach. Jedna z naszych czytelniczek przekonuje, że po zeszłorocznym wyjeździe długo zastanawiała się, czy kiedykolwiek jeszcze się na to zdecyduje. Wszystko zmienił telefon od mamy jednego z uczestników.
encoded: Praca wychowawcy kolonijnego wielu osobom kojarzy się z wycieczkami, ogniskami i wakacyjną atmosferą. W rzeczywistości to odpowiedzialność za kilkanaścioro (albo i więcej) dzieci przez całą dobę. O tym, jak wygląda to od kulis, napisała do naszej redakcji młoda nauczycielka i mama pięcioletniej dziewczynki. „Myślałam, że skoro pracuję w szkole, nic mnie już nie zaskoczy” Dzień dobry, jestem nauczycielką od czterech lat. Mam też pięcioletnią córeczkę. W zeszłe wakacje postanowiłam pierwszy raz pojechać jako wychowawczyni na kolonie. Nie ukrywam – głównym powodem były pieniądze. Pensja nauczyciela nie rozpieszcza, a każda dodatkowa kasa się przydaje. Córka została z tatą, który pracuje zdalnie i mógł elastycznie zorganizować sobie czas. Pomagali też dziadkowie, więc byłam spokojna. Przed wyjazdem śmiałam się, że przecież na co dzień pracuję z dziećmi. Co może mnie jeszcze zaskoczyć? Oj, bardzo szybko życie zweryfikowało moje myślenie... W końcu w szkole spędzam z uczniami tylko kilka godzin, a wycieczki zdarzają się sporadycznie. Kolonie trwają dwadzieścia cztery godziny na dobę. Nie ma dzwonka kończącego pracę. Nie ma powrotu do domu. Nie ma chwili, kiedy odpowiedzialność za dzieci przejmuje ktoś inny. Jesteś wychowawcą rano, w południe, wieczorem i w nocy. Czytaj także: „Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję” „Po jednym telefonie od mamy zrozumiałam, że niektórzy naprawdę oczekują od nas wszystkiego” Już pierwszego dnia zadzwoniła do mnie mama jednego z chłopców. Miał dziewięć lat. Myślałam, że chce zapytać, czy syn bezpiecznie dojechał albo jak się czuje. Usłyszałam coś zupełnie innego: „Czy mogłaby pani codziennie sprawdzać, czy on zakłada czyste ubrania i zmienia skarpetki? Bo w domu trzeba mu o tym przypominać. Sam nie pamięta”. Na chwilę zamilkłam. Naprawdę nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Miałam pod opieką kilkanaścioro dzieci w wieku od ośmiu do piętnastu lat. Pilnowałam godzin zbiórek, bezpieczeństwa nad wodą, konf…

kolonie-55d1033.jpg
width: 1600
height: 1200

„Pierwszego dnia obozu syn zadzwonił z płaczem. Wychowawcom powiem jedno: dziękuję”
type: item
date: 2026-06-29T14:15:46.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Czas wolny
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: rodzice
subject: wychowanie
description: Pierwszy telefon z obozu był dla tej mamy koszmarem. Jej 11-letni syn płakał, błagał, żeby po niego przyjechała i powtarzał, że chce wracać do domu. Kobieta przyznaje, że sama była o krok od spakowania samochodu. Dziś cieszy się, że tego nie zrobiła. Twierdzi, że wychowawcy dali jej synowi lekcję, której ona sama nie potrafiła dać przez lata.
encoded: Początki samodzielnych wyjazdów dzieci często bywają trudne. Łzy, tęsknota i telefony do rodziców nie należą do rzadkości. Czasem jednak za dziecięcym buntem kryje się coś więcej niż zwykła tęsknota. Tak było w przypadku naszej czytelniczki, która postanowiła opowiedzieć historię wakacyjnego obozu swojego syna. „Mamo, przyjedź po mnie. Ja tu nie dam rady” Szanowna Redakcjo, pierwszego dnia obozu odebrałam telefon, którego chyba boi się każdy rodzic. Mój 11-letni syn płakał. Naprawdę płakał, a to nie jest dziecko, które łatwo pokazuje emocje. Powtarzał tylko: „Mamo, przyjedź po mnie. Proszę. Ja tu nie dam rady”. Serce mi pękało. Pytałam, czy ktoś go prześladuje, czy coś się stało, czy jest chory. Za każdym razem odpowiadał, że nie. Po prostu chce wracać. Już miałam dzwonić do kierownika obozu, kiedy uprzedziła mnie wychowawczyni. Powiedziała tylko: „Proszę dać mu dwa, trzy dni. Naprawdę nic złego się nie dzieje. On po prostu pierwszy raz musi zrobić wiele rzeczy sam”. Wtedy jeszcze nie do końca rozumiałam, co miała na myśli. „Dopiero wtedy zobaczyłam, ile rzeczy robiłam za własne dziecko” Po kilku dniach syn zadzwonił znowu. Tym razem był już spokojny. Opowiadał o kolegach, wycieczkach i ognisku. Między jednym zdaniem a drugim rzucił: „Wiesz, już umiem sam ogarnąć pranie. I ścielić łóżko. Nawet nikt mi nie przypomina, że mam umyć kubek”. Zrobiło mi się głupio. Bo uświadomiłam sobie, że w domu praktycznie wszystko robiłam za niego. Codziennie przypominałam o szczoteczce do zębów. Wynosiłam brudne kubki z pokoju. Zbierałam skarpetki spod łóżka. Pakowałam plecak, sprawdzałam, czy zabrał ręcznik, bidon, czapkę. Kiedy mówił, że nie umie albo mu się nie chce, machałam ręką i robiłam to sama. Było szybciej i spokojniej. Na obozie nikt tego za niego nie zrobił. Jeśli nie wrzucił brudnych ubrań do worka, następnego dnia nie miał czystych. Jeśli zapomniał ręcznika przed wyjściem nad jezioro, musiał wrócić po niego sam. Gdy nie pościelił łóżka, wychowawcy kazali mu wrócić do po…

smutne-dziecko-na-obozie-f847b0b.jpg
width: 1600
height: 1200

Dopłaty 800 zł do kolonii. Warunek: udział dziecka w edukacji zdrowotnej. „Nagroda za mądrość rodziców”
type: item
date: 2026-06-11T08:35:02.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: wakacje dla dzieci
description: Dofinansowanie kolonii 800 zł w Wielkopolsce wywołało ostrą dyskusję. Jedna z gmin ma dopłacać do wyjazdów tylko dzieciom, które chodziły na nieobowiązkową edukację zdrowotną. Wójt broni programu, a posłanka PiS mówi o nierównym traktowaniu i wątpliwościach prawnych.
encoded: Dla wielu rodzin 800 zł dopłaty do kolonii to realna ulga w domowym budżecie. W Baranowie pojawił się jednak dodatkowy filtr: wsparcie ma przysługiwać wyłącznie dzieciom, które brały udział w nieobowiązkowych zajęciach z edukacji zdrowotnej. W praktyce oznacza to, że o dopłacie nie decyduje sam fakt wyjazdu ani sytuacja rodziny, tylko wcześniejsza decyzja o uczestnictwie w konkretnych lekcjach. Warunek dopłaty dzieli rodziców na dwie grupy Gmina dołożyła też drugi wymóg, związany już bezpośrednio z samymi koloniami. Dofinansowane mają być tylko te wyjazdy, w których programie znajdą się zajęcia z profilaktyki uzależnień. To ważny szczegół dla rodziców, którzy zwykle porównują oferty kolonii nie tylko ceną, ale też tym, co dziecko rzeczywiście będzie robić na miejscu. Z perspektywy opiekunów łatwo zrozumieć, skąd bierze się napięcie: gdy dopłata dotyczy tylko części uczniów, natychmiast pojawiają się pytania o równość dostępu do pieniędzy publicznych oraz o to, czy takie kryterium nie stawia jednych rodzin w uprzywilejowanej pozycji. Wójt odpowiada: chodzi o promowanie troski o zdrowie Wójt gminy Baranów, Bogumiła Lewandowska-Siwek, przekonuje, że dopłata ma zachęcać do postaw prozdrowotnych i stanowić formę wyróżnienia dla dzieci oraz rodziców, którzy wybrali edukację zdrowotną. Podkreśla też, że zaskoczyła ją skala krytyki, bo w jej ocenie troska o zdrowie dzieci jest podstawą, a dodatkowe zajęcia mogą ją pogłębiać. „Zawsze nagradzamy dzieci. Mamy nagrody wójta, nagrody za sport, za edukację, za wybitne osiągnięcia. Nie rozumiem, o co ten cały hałas” – stwierdziła Lewandowska-Siwek w rozmowie z Radiem Zet. Przy okazji padła też konkretna liczba: według wójt dopłatę mogłoby otrzymać 166 uczniów z około 900 w całej gminie. Wójt porównuje ten mechanizm do innych form nagradzania dzieci za osiągnięcia w nauce czy sporcie. Polityczny spór o równość: czy pieniądze mogą zależeć od decyzji rodzica? Krytycznie do programu odnosi się posłanka PiS Katarzyna Sójka. Wskazuje, ż…

doplaty-do-wakacji-3-a79a5f2.png
width: 1280
height: 720

Rodzicom już słabo na myśl o wakacjach. „Muszę wziąć pożyczkę, żeby zapisać syna na półkolonie”
type: item
date: 2026-05-27T10:15:54.000Z
creator: Hanna Szczesiak
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: pieniądze
subject: wakacje
description: Skończyły się czasy, kiedy półkolonie były tańszą alternatywą dla wakacyjnych obozów czy rodzinnych wyjazdów. Dziś coraz częściej stają się luksusem, na który trzeba odkładać miesiącami. Czy naprawdę doszliśmy do momentu, w którym tygodniowa opieka nad dzieckiem kosztuje tyle, co rata kredytu albo rodzinny wyjazd nad morze?
encoded: Wakacje dopiero za chwilę, a wielu rodziców już mówi o nich z lękiem. W 2026 roku koszt tygodniowych półkolonii w dużych miastach często przekracza 800–1200 zł za jedno dziecko za 5-dniowy turnus. Są też droższe oferty. W sieci bez problemu można znaleźć turnusy za ponad tysiąc złotych, szczególnie te językowe, sportowe albo technologiczne. Opieka, która pochłania całą pensję Rodzice przyznają, że jeszcze niedawno traktowali półkolonie jako „ratunek”, kiedy nie mieli z kim zostawić dzieci podczas pracy. Teraz coraz częściej kalkulują, czy w ogóle ich na to stać. Zwłaszcza jeśli mają dwójkę albo trójkę dzieci. Największą popularnością cieszą się dziś półkolonie tematyczne: sportowe, programistyczne, językowe czy artystyczne. Organizatorzy kuszą wycieczkami, warsztatami VR, basenami, kinem i całodziennym wyżywieniem. Problem w tym, że za tym wszystkim idą ceny, które dla wielu rodzin są po prostu zaporowe. – Mam dwóch synów, 8 i 11 lat. Za dwa tygodnie półkolonii zapłacę prawie 4 tysiące złotych. A przecież to nawet nie są „wakacje all inclusive”, tylko po prostu opieka od rana do popołudnia, kiedy ja jestem w pracy. Czuję absurd tej sytuacji. Człowiek pracuje cały rok i jeszcze musi się zastanawiać, czy stać go na wakacje dla własnych dzieci – mówi Marta, mama dwóch chłopców. Wielu rodziców zwraca uwagę, że półkolonie przestały pełnić wyłącznie funkcję opiekuńczą. Dziś stały się czymś w rodzaju wyścigu. Dzieci mają mieć „atrakcje”, „rozwój”, „nowe doświadczenia”. Rodzice boją się, że jeśli wyślą dziecko na tańszy turnus albo zostawią je w domu z dziadkami, ono poczuje się gorsze od rówieśników. „Wzięłam pożyczkę. Inaczej się nie dało” Coraz więcej matek przyznaje wprost, że wakacyjne wydatki rozkładają na raty albo sięgają po chwilowe pożyczki. – Sam lipiec kosztuje mnie więcej niż prezenty dla córki na urodziny, Gwiazdkę i Wielkanoc. Półkolonie córki, opłaty za wycieczki, jedzenie, dojazdy. Zapisałam ją na dwa turnusy i rozłożyłam płatność na raty, bo jednorazowo ni…

wakacje-w-miescie-dla-dzieci-d462e39.jpg
width: 1600
height: 1200

Jeśli Twoje dziecko robi te 3 rzeczy, nie wysyłaj go na obóz. To zmienia wszystko
type: item
date: 2025-06-25T12:41:22.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: kolonie
subject: wakacje dla dzieci
subject: wychowanie dziecka
description: Planujesz wysłać dziecko na obóz? Zanim to zrobisz, sprawdź, czy nie robi tych trzech rzeczy. Ta wiedza może całkowicie zmienić twoje podejście i opóźnić wyjazd na pierwsze kolonie.
encoded: Każdy rodzic marzy o tym, by jego dziecko było samodzielne, ciekawe świata i gotowe na przygody. Pierwszy obóz to często symboliczny krok w stronę niezależności. Moment, w którym dziecko staje się „duże” i zaczyna działać na własną rękę. Ale co jeśli jeszcze nie jest gotowe? Zanim klikniesz „rezerwuj” , warto spojrzeć nie tylko na atrakcje i zdjęcia z zeszłego sezonu, ale przede wszystkim na swoje dziecko. Nie wszystkie 7-, 8- czy nawet 9-latki są gotowe, żeby wyjechać na tydzień bez rodziców. I nie ma w tym nic złego. Są trzy bardzo konkretne zachowania, które powinny zapalić Ci w głowie czerwoną lampkę. To nie są dramatyczne sygnały, tylko subtelne znaki, które mogą świadczyć o tym, że lepiej dać dziecku jeszcze trochę czasu. 1. Śpi z wami lub nie potrafi zasnąć bez waszej obecności Wielu rodziców ignoruje ten temat, traktując go jako „kwestię komfortu”. Tymczasem to jeden z najważniejszych sygnałów. Jeśli Twoje dziecko nie potrafi zasnąć samo w swoim łóżku, to wyjazd z dala od was może być dla niego ogromnym emocjonalnym szokiem. Pani Kasia, mama 8-letniej Zuzi, opowiedziała mi swoją historię: „Potrafiła zasypiać sama, ale tylko w domu. Na obozie nie mogła sobie poradzić. Płakała, nie spała prawie całą noc. Przeżywałyśmy to obie i w końcu pojechałam po nią w środku nocy”. Sen to podstawa funkcjonowania, gdy dzieci mają dużo emocji i jeszcze więcej zajęć. Dziecko, które nie potrafi samo zasnąć, nie będzie wypoczęte – a to oznacza więcej stresu, marudzenia i niechęci do zabawy, która przecież jest najważniejsza na takim wyjeździe. 2. Reaguje silnym stresem lub paniką na rozstanie z rodzicami Nie mówimy tu o lekkim przytuleniu i „tęsknię za tobą, mamo” – tylko o silnym lęku separacyjnym. Płacz, złość, wycofanie, paniczne reakcje na samą myśl o wyjeździe np. do dziadków. Jeśli to znasz, to znak, że Twoje dziecko potrzebuje jeszcze czasu. „Gdy wspomnieliśmy o wyjeździe do dziadków, Marcel zaczynał płakać. Na pierwszy obóz wyruszył dopiero w 6.klasie. Ale on naprawdę n…

zdjecie-glowne-na-MTJ-2025-06-25T133721.894-8205317.jpg
width: 1200
height: 900

7 zdań na pożegnanie, które odbiorą dziecku radość z kolonii. Przez nr 2 płacz murowany
type: item
date: 2025-06-23T11:22:33.000Z
creator: Maria Kaczyńska-Żandarowska
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: kolonie
subject: wakacje
subject: wychowanie dziecka
description: Sama troska przed wyjazdem na obóz to za mało. Nie używaj tych zwrotów, bo inaczej od razu podetniesz dziecku skrzydła i odbierzesz pewność siebie na koloniach. Przez to zdanie o pustym domu dziecko zaleje się łzami.
encoded: Łezka w oku i gula w gardle to naturalne uczucia, gdy dziecko wyjeżdża na kolonię. Dla niego to często pierwsza samodzielna przygoda bez rodziców, a dla nas test zaufania. Czy sobie poradzi? Czy będzie pamiętać o myciu zębów? Czy zatęskni? Gdy nadchodzi moment pożegnania lub kiedy dzwoni z obozu, każde wypowiedziane słowo ma znaczenie. Może dodać mu otuchy albo podciąć skrzydła. Sprawdź, których zwrotów lepiej unikać, bo mogą osłabić jego entuzjazm i wiarę we własne siły. 1. „Mama/Tatuś tęskni za tobą, a ty?” Choć to naturalne, że rodzice tęsknią, przypominanie o tym dziecku tuż przed wyjazdem może wprowadzić niepotrzebny stres. Dziecko zaczyna się zastanawiać, czy sobie poradzi bez rodziców, zamiast cieszyć się z nadchodzącej przygody. Lepiej powiedzieć: „Będziesz mieć super czas i poznasz nowych kolegów”. 2. „Pusto będzie bez ciebie w domu”. Przez to zdanie dziecko może zalać się łzami To zdanie pokazuje dziecku, jak bardzo rodzice odczuwają jego nieobecność. A to często skutkuje poczuciem winy lub większą tęsknotą za domem. Dziecko może zacząć myśleć, że zostawia dom w złym stanie. W efekcie wyjazd zamiast przyjemnością staje się powodem smutku i niepokoju. Zamiast tego warto skupić się na pozytywach: „Czekamy na twoje opowieści, gdy wrócisz”. 3. „Już tęsknimy” Powtarzanie, że się tęskni, może sprawić, że dziecko będzie się martwić o rodziców zamiast skupiać na własnych potrzebach i zabawie na obozie. Tęsknota jest naturalna i zwykle szybko mija, ale nie warto jej podsycać. Lepiej dodać: „Zadzwoń do nas, gdy tylko będziesz chciał”. 4. „Zosia też jeździła na obozy i dała radę”, „Twój starszy brat/kolega nie robił takich problemów” To zdanie to klasyka, która może obniżyć samoocenę dziecka i wzbudzić poczucie, że jest gorsze od innych. Wsparcie powinno polegać na budowaniu pewności siebie, a nie na krytyce. Porównywanie dziecka do rówieśników, nawet jeśli rodzic ma dobre intencje, może wywołać presję i poczucie, że coś jest z nim nie tak. To my, rodzice, musimy pam…

AdobeStock535075648-32b8e4f.jpeg
width: 3150
height: 2100

Koniecznie naucz dziecko tych 6 rzeczy, zanim wyjedzie na kolonie. O nr 2 nikt już dziś nie pamięta
type: item
date: 2025-06-04T09:14:30.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Czas wolny
subject: Wychowanie
subject: Rodzina
subject: Małe dziecko
subject: kolonie
subject: samodzielność dziecka
description: Pierwszy samodzielny wyjazd na kolonie to jeszcze nie koniec świata, chociaż może ci się tak wydawać. Spokojnie, dziecko sobie poradzi, ale na pewno będzie mu łatwiej, jeśli wcześniej nauczysz je kilku ważnych rzeczy. To się przyda, i to nie tylko na obozie − w życiu także.
encoded: Wyjazd na kolonie to ważny moment w życiu i twoim, i dziecka. To nie tylko rozłąka na kilka dni – to pierwszy, może trochę niepewny, ale niezwykle ważny krok w stronę samodzielności. Możesz się denerwować, to zupełnie naturalne. Ale pamiętaj – dziecko wyczuwa emocje jak radar. Dlatego lepiej zamiast się stresować postaw na przygotowania. Naucz swoje dziecko kilku przydatnych rzeczy. Da sobie radę, tak samo jak i ty. Przed wyjazdem na obóz − wzmocnij samodzielność dziecka Przygotowując dziecko do wyjazdu, opowiedz mu, jak będzie spędzało czas. Nawet jeśli to nie jego pierwszy wyjazd bez rodziców, a np. pierwszy z nocowaniem pod namiotem – warto rozwiać wątpliwości. Opisz mu, jak wygląda dzień na obozie: wspólne posiłki, zabawy, wycieczki, cisza nocna. Przypomnij, że nie będzie samo – będą rówieśnicy, opiekunowie, wychowawcy. Wytłumacz, że każdy może mieć momenty tęsknoty, ale to zupełnie normalne. Uspokój je – każdy na obozie jest tam po raz pierwszy w pewnym sensie. Poświęć trochę czasu na wzmocnienie samodzielności dziecka i jego pewności siebie. Możecie wspólnie poćwiczyć proste codzienne czynności – nie tylko po to, by miało łatwiej, ale by poczuło, że potrafi. Warto też rozmawiać – o tym, co zrobić, gdy coś się zgubi, gdy będzie się bało albo czuło niepewnie. Przećwiczcie scenariusze, które mogą się wydarzyć, żeby miało gotowe schematy działania. Poniższe pomysły sprawią, że obóz będzie nie tylko świetną przygodą, ale też nie okaże się zbyt trudnym doświadczeniem. Wzmocnią poczucie bezpieczeństwa dziecka i jego kompetencje. A ty zyskasz trochę spokoju ducha, wiedząc, że przygotowałaś je najlepiej, jak można. 1. Ścielenie łóżka Prosta rzecz, a daje poczucie kontroli nad przestrzenią. Na obozie nikt nie będzie sprawdzał hotelowych standardów, ale dobrze, żeby dziecko wiedziało, jak złożyć śpiwór, zwinąć koc, ułożyć rzeczy na swoim miejscu. Dzięki temu poranki będą mniej chaotyczne, a dziecko szybciej się odnajdzie w nowych warunkach. 2. Pranie ręczne Nie każde dzi…

kolonie-d11a4ae.jpeg
width: 3496
height: 2421

Bon kolonijny 2024: ile to pieniędzy? Dla kogo bon na wakacje?
type: item
date: 2024-05-28T11:45:27.000Z
creator: Luiza Słuszniak
subject: Prawo i finanse
subject: Rodzina
subject: dofinansowanie
subject: kolonie
subject: pieniądze
subject: wakacje
description: Bon kolonijny to dofinansowanie, o które mogą ubiegać się rodzice i opiekunowie. Chodzi o to, by zapewnić swym dzieciom wakacyjny wypoczynek. Na bon kolonijny mogą jednak liczyć tylko ci, którzy spełniają określone warunki. Sprawdziliśmy, kto na pewno dostanie 1200 zł na wakacje dziecka.
encoded: Bon kolonijny to pieniądze na wakacje w kwocie 1200 zł. Wniosek o dofinansowanie do letniego wypoczynku z pewnością warto złożyć, jeśli dziecko ma minimum 5 a maksimum 16 lat. Niestety, nie jest to jedyne kryterium. Spis treści: Bon kolonijny 2024: komu należą się pieniądze? Gdzie na kolonie za bon kolonijny? Bon kolonijny: jak dostać pieniądze? Bon kolonijny 2024: komu należą się pieniądze? Fundacja Szansa dla Gmin ogłosiła kolejną rekrutację dzieci i młodzieży na wypoczynek letni. Można otrzymać dopłatę na kolonie w wysokości 1200 zł na dziecko. Wielu rodzicom i opiekunom z pewnością ułatwiłoby to realizację letnich dziecięcych marzeń. Niestety, nie wszystkie dzieci mogą liczyć na bon kolonijny. 1200 zł na wakacje otrzymają dzieci: urodzone pomiędzy 2008 a 2019 rokiem, których rodzice (opiekunowie) są rolnikami ubezpieczonymi w KRUS, których rodzice (opiekunowie) udokumentują, że na letni wypoczynek dzieci wydadzą 800 zł. Gdzie na kolonie za bon kolonijny? Turnusy kolonijne mają trwać 9 dni (łącznie 8 noclegów) i odbywać się w następujących ośrodkach: Ustronie Morskie – pensjonat „Beata” Mikoszewo – Ośrodek Wypoczynkowo-Kolonijny „Korona” Łukęcin – Ośrodek Wczasowy „Pionier” Władysławowo – Ośrodek „Bałtyk” Zakopane – „Pokoje u Heleny” Zakopane – D.W. Halina Poronin – Kwatery Prywatne Andrzej Sieczka Bon kolonijny: jak dostać pieniądze? Osoby, które spełniają trzy wyżej wymienione warunki, powinny skontaktować się koordynatorem projektu, właściwym dla miejsca zamieszkania. Listę wszystkich koordynatorów znajdziemy na stronie Szansa dla gmin. Piszemy też o: Poiła 4-letnią córeczkę popularnym słodkim napojem – z dzieckiem stało się coś okropnego! Nowe fakty Ostatnie pożegnanie Oliwki i Nadusi. Wiedzieli o nim tylko najbliżsi Dramat w Warszawie. Nietrzeźwi rodzice przywieźli niemowlę do szpitala. Grozi im kara więzienia

bon-kolonijny-cc1f8f1.jpg
width: 1200
height: 900

„Moja córka z kolonii wróciła… w ciąży. Myślałam, że to zatrucie, ale zabrałam ją w końcu do lekarza” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-16T08:41:14.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: ciąża
subject: córka
subject: kolonie
subject: wakacje
description: To, co się stało, wciąż jest dla mnie szokiem. Od kilku dni wiem, że w wieku 45 lat zostanę babcią. Tak naprawdę nie chodzi o mój „młody” wiek jak na babcię, ale na stanowczo zbyt młody wiek mojej córki, która zostanie matką. Klaudia ma 17 lat. Zaszła w ciążę na koloniach.
encoded: Wciąż zadaję sobie pytanie: czy to by się stało, gdyby Klaudia została w domu? Zawsze taka spokojna, poukładana, najlepsza uczennica w klasie. Jedyne imprezy, na które chodziła, to koncerty muzyki poważnej. Klaudia gra na skrzypcach… Zapach smażonej cebuli Kiedy wróciła z Hiszpanii, była bardzo smutna. Myślałam, że to z powodu końca bardzo fajnej przygody… W ogóle nie chciała opowiadać o tym, co się działo. Kiedy jeszcze stamtąd do nas dzwoniła, rozmawiałyśmy normalnie, a po powrocie… Przez cały miesiąc widziałam, że ukradkiem popłakuje. Że kryje się z tym, jakby nie chciała, bym pytała ją o cokolwiek. W pewnym momencie do jej kiepskiego nastroju doszły dolegliwości fizyczne. Klaudia nie chciała jeść. Na początku martwiłam się, że to depresja, ale kiedy po raz pierwszy pobiegła wymiotować, bo poczuła zapach smażonej cebuli… pierwszy raz przyszło mi do głowy, że może jest w ciąży. W grę wchodziło jeszcze zatrucie, ale kiedy sama spodziewałam się dziecka – nie mogłam znieść właśnie zapachu smażonej cebuli. Jak dowiedziałam się, że córka jest w ciąży To wtedy postanowiłam już nie dawać się zbywać. Powiedziałam wprost, że przecież widzę, że coś jest nie tak. Że proszę, by opowiedziała, dlaczego od dwóch tygodni płacze i czy chodzi o jakiegoś chłopaka. Choć nie dowiedziałam się zbyt wiele, okazało się, że tak, chodzi o chłopaka. Ale że nie ma o czym mówić, bo to nie była nawet wakacyjna miłość… Na drugi dzień, mimo wszystko, próbowałam dalej z nią rozmawiać. Widziałam, jak wykańczają ją mdłości. Schudła i była bardzo blada. Z rozmowy nic nie wyszło. Ale zgodziła się, kiedy zaproponowałam wizytę u lekarza. – Chcesz iść do Kawkowskiej czy może do Wojtkowskiego? – Do Wojtkowskiego – usłyszałam i wiedziałam już wszystko. Kawkowska to nasza lekarka rodzinna, Wojtkowski to ginekolog [nazwiska lekarzy zostały zmienione – red.] Kiedy wyszła z gabinetu (umówiłyśmy się, że wejdzie sama), powiedziała tylko, że jest w piątym tygodniu ciąży i że musi szybko zrobić badania krwi. Wakac…

imgafJ3M0-41f8509.jpg
width: 3556
height: 2000

„Wczoraj syn wrócił z kolonii. Autokar prowadził 75-latek. Czy to w porządku?” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-08-11T07:38:41.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
description: To jak igranie z ogniem – dzieci powinny być pod jak najlepszą opieką, a sprawny kierowca autokaru to podstawa. Nikt mi nie wmówi, że mężczyzna pod 80-tkę, nawet najbardziej doświadczony, wykaże się na drodze takim samym refleksem co 30-latek.
encoded: Wybrałam dla mojego syna najlepsze kolonie, jakie zorganizowano w naszym miasteczku. Adaś pojechał na obóz sportowy, miał profesjonalnych trenerów, mnóstwo zajęć i dobre jedzenie. Wszystko sprawdziłam. To był jego pierwszy samodzielny wyjazd, więc bardzo się denerwowałam. Przed wyjazdem dokładnie obejrzałam autokar, a wcześniej upewniłam się, czy ma obowiązkowe badanie techniczne i ważne ubezpieczenie OC. Niczego nie pominęłam. Kontrola wypadła idealnie, a kiedy przed odjazdem dzieci przywitał nas uśmiechnięty kierowca, na oko 30-latek, byłam już całkowicie spokojna. Dzieciaki świetnie się bawiły, Adaś wrócił rozpromieniony. Właśnie wczoraj przyjechał i wszystko byłoby w porządku, gdyby nie szok, jaki przeżyłam na parkingu. Kiedy autokar z dziećmi podjechał, ze środka wysiadł podstarzały kierowca, zgarbiony, w okularach. Ani śladu po tamtym uśmiechniętym młodziku, który wiózł dzieci na obóz! Powiem szczerze, że aż mnie coś zakłuło w środku. Nie zdawałam sobie sprawy, że przez całą drogę powrotną syn był w niebezpieczeństwie. Przecież refleks i sprawność kierowcy po 70-tce nie mogą się równać sprawności 30-latka! Kto w ogóle na to pozwolił? Moim zdaniem nie powinno się zatrudniać kierowców po 40-tce do przewożenia dzieci. W tym wieku zaczyna już siadać wzrok, spada koncentracja, może wystąpić zawał... Aż boję się myśleć! Na szczęście nic złego się nie stało, ale tak mną to wstrząsnęło, że poskarżyłam się organizatorom. Apeluję do wszystkich rodziców, żeby nie pozwalali wozić swoich dzieci staruszkom! Karolina Przypominamy, że dane techniczne pojazdu, który ma wieźć dzieci na kolonie, można sprawdzić na stronie www.bezpiecznyautobus.gov.pl. Dowiesz się tam, czy autokar ma obowiązkowe badanie techniczne, ważne ubezpieczenie OC, jaka jest dopuszczalna liczba miejsc, a także czy nie jest zgłoszony jako skradziony lub jako wyrejestrowany. Zobacz też: Wakacje u babci: 5 powodów, dlaczego u babci dzieci tyją 37 rzeczy, których już nie uczymy dzieci. Ale czy powinnyśmy? "500…

imgTmkrZQ-c8e635c.jpg
width: 940
height: 788

Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – co warto wiedzieć przed wyjazdem dziecka na wakacje?
type: item
date: 2022-07-20T12:05:27.000Z
creator: Małgorzata Sztylińska-Kaczyńska
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: bezpieczne wakacje
subject: kolonie
subject: wakacje
description: Ubezpieczenie dla dziecka na wyjazd za granicę powinno być pierwszym punktem na wakacyjnej liście przygotowań. Dziecko podczas upałów może się zatruć, w zabawie wyrządzić sobie krzywdę albo też zniszczyć czyjeś mienie. A to nie wszystkie zdarzenia, na wypadek których warto ubezpieczyć dziecko.
encoded: Ubezpieczenie dziecka na wyjazd za granicę to jeden z lepszych pomysłów. Bo choć wakacje kojarzą się ze słońcem i beztroską, nie możemy zapomnieć o tym, że każdy wyjazd wiąże się z ryzykiem. Można zachorować, ulec wypadkowi lub… zgubić bagaż. Szczególnie samodzielny wyjazd dziecka obarczony jest ryzykiem. Dowiedz się, na co zwrócić uwagę, wybierając ubezpieczenie na wyjazd za granicę. Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – czy kupować dodatkowe ubezpieczenie? Jeśli dziecko wyjeżdża na zagraniczny obóz lub kolonie, organizator ma prawny obowiązek zapewnienia wszystkim uczestnikom ubezpieczenia w zakresie kosztów leczenia i NNW (ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków). Niestety takie ubezpieczenie najczęściej ma niewielki zakres refundacji, np. nie obejmuje nieuzasadnionego (zdaniem zagranicznego lekarza) wezwania karetki pogotowia, a także nie pokrywa szkód, które przypadkowo może wyrządzić dziecko, np. zbicie szyby. Dlatego też wielu rodziców decyduje się na wykupienie dodatkowego ubezpieczenia dziecka na wakacje, szczególnie jeśli wyjazd wiąże z wykonywaniem sportów związanych z ryzykiem (wspinaczka górska, żeglarstwo). Rodzice mają do wyboru wiele ofert, dlatego też dobrym rozwiązaniem jest skorzystanie z wyszukiwarek ubezpieczeń lub kalkulatorów ubezpieczeń turystycznych, które pozwalają na zestawienie nie tylko cen, ale i zakresu polisy. Ubezpieczenie na wyjazd za granicę – co zrobić, by dziecko je miało? W zależności od tego, na jakie ubezpieczenie na wyjazd za granicę się zdecydujemy, należy wypełnić kilka formalności. Karta EKUZ Karta EKUZ jest bezpłatna, lecz aby ją otrzymać, musisz złożyć wniosek: osobiście w każdym oddziale lub delegaturze ZUS, za pośrednictwem ePUAP, za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta (IKP), wysłać pocztą. Karta EKUZ jest ważna do ukończenia przez dziecko 18. roku życia. Komercyjne ubezpieczenie turystyczne Aby wykupić dodatkowe ubezpieczenie dla dziecka, możesz skorzystać z porównywarek ubezpieczeń, wykupić je bezpo…

imgW7HYQt-c65b6b2.jpg
width: 3000
height: 2000

„Moja córka pojechała na kolonie. Dzieci się śmieją, ona płacze mi codziennie w telefon, żebym po nią przyjechała” [LIST DO REDAKCJI]
type: item
date: 2022-06-28T09:48:28.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: kolonie
subject: list
subject: otyłość dzieci
subject: wakacje
description: Moja córka w sobotę wyjechała na swoje pierwsze kolonie. Kiedy zadzwoniła pierwszego wieczora, miała bardzo smutny głos. Wtedy jeszcze się tym tak bardzo nie przejmowałam. Ale już w niedzielę Oliwka, spłakana, powiedziała mi, że chce wracać, bo dzieci bardzo jej dokuczają. Śmieją się z niej, że jest gruba. Przezywają „tłustą oliwą”. Rozmawiałam z opiekunką kolonijną. Ale w poniedziałek Oli znów dzwoniła, znów płakała, znów prosiła, żeby po nią przyjechać. Powiedziała też, że tego dnia nic nie jadła…
encoded: Oliwka ma 11 lat. Uważam, że jest śliczną dziewczynką, mimo nadprogramowych kilogramów. Urodę ma po mężu, figurę po mnie. Jako dziecko też miałam kompleksy. Też byłam wyśmiewana. W klasie maturalnej przeszłam na dietę, która prawie doprowadziła mnie do anoreksji. Wiem, jak boli brak akceptacji. Teraz bardzo się boję o Oliwię. Pierwsze kolonie miały być cudowne Oliwka bardzo chciała jechać na te kolonie. Ona jest taka ciekawa świata i ludzi, że wyjazd w grupie, w której nikogo nie zna, wydawał się jej bardzo ekscytujący. Wspólnie wybierałyśmy miejsce i temat przewodni kolonii. Program „Obozu z adrenaliną” nad rzeką i wśród lasów prezentował się naprawdę obiecująco. Spływy kajakowe, rowerowe wyprawy, paintball, noc w lesie… Oliwka nie mogła się doczekać. Oboje z mężem cieszyliśmy się, że tak podchodzi do swoich pierwszych kolonii. „Mamo, na pewno poznam tam fajne osoby, prawda?” – zapytała mnie, kiedy pomagałam się jej pakować. „Pewnie!” – odpowiedziałam. Niestety, wiele wskazuje na to, że obie się pomyliłyśmy… „Mamo, zabierz mnie stąd” Po pierwszym dniu okazało się, że Oliwka zderzyła się tam z czymś, czego zupełnie się nie spodziewała. Wtedy chyba jeszcze miała nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży. Brzmiała smutno, nie chciała zbyt długo rozmawiać. Ogólnikowo opowiedziała o podróży, warunkach, kolegach i koleżankach, podsumowując wszystko słowami: „Chyba mi się tu nie spodoba”. Kolejnego wieczora już płakała. Opowiedziała, że już w autokarze zaczęły się docinki. Ktoś się zaśmiał, że powinna zajmować dwa siedzenia. Potem znów śmiech, gdy wychowawczyni wyczytała jej imię… Przezwisko „Tłusta Oliwa”… Docinki na stołówce. Kiedy jej słuchałam, serce pękało mi na kawałki. Doskonale wiedziałam, jak się czuje. Dobrze pamiętam, jak sama kiedyś wstydziłam się jeść poza domem. Tylko dlatego, że raz usłyszałam, jak jakaś chuda dziewczyna w MacDonaldzie powiedziała, patrząc na mnie: „Jak można tyle żreć?”. Jedzenie stanęło mi w gardle. Od tamtej pory musiało minąć kilka lat, zan…

img0UZxyZ-0ebe31b.jpg
width: 1142
height: 584