Jak wpływasz na rozwój motoryki małej swojego dziecka? Napisz i wygraj 1 z 12 nagród od Play-Doh!
Motoryka mała jest odpowiedzialna za wszelkie ruchy precyzyjne. Bez niej dziecko nie byłoby w stanie m.in. zapiąć guzika, chwycić koralika czy trafić łyżką do ust. Chcesz ją rozwijać u swojej pociechy? Wykorzystaj do tego ciastolinę Play-Doh, którą możesz wygrać w naszym konkursie!
Zestawy Play-Doh dają ogromne możliwości zabawy dla dzieci, będąc jednocześnie sposobem na rodzinne wspólne spędzanie czasu. To świetne narzędzie do nauki dla dzieci – najmłodszych uczą m.in. kolorów i kształtów, wspierają koordynację oko-ręka oraz pomagają w rozwoju mowy, a starszym dzieciom ułatwiają naukę liczenia i mogą być inspiracją do rozmów. Otwierając tuby z ciastoliną, otwieramy drzwi do magicznego świata wyobraźni, dzięki czemu możemy tworzyć piękną więź z dzieckiem. View Ediplayer on the source website W jaki sposób ciastolina Play-Doh rozwija motorykę małą? wzmacnia mięśnie dłoni i palców, ćwiczy sprawność ruchową dłoni i palców, ćwiczy siłę i zręczność, ćwiczy koordynację wzrokowo-ruchową, uczy kontroli nacisku i koordynacji ruchowej, to trening zręczności, uczy wykonywania czynności wymagających precyzji i koncentracji. Weź udział w konkursie i wygraj ciastolinę! Wystarczy napisać odpowiedź na pytanie, a jeśli uśmiechnie się do ciebie szczęście, wygrasz 1 z 12 nagród od Play-Doh. W konkursie do wygrania: nagrody 1 stopnia: Magiczny piec do tortów (otrzymają go 4 osoby) nagrody 2 stopnia: zestaw 65 tub na 65 lecie marki (otrzymają go 4 osoby) nagrody 3 stopnia: zestaw 20 kolorowych tub (otrzymają go 4 osoby) Wyjątkowe nagrody na wyciągnięcie ręki PLAY-DOH MAGICZNY PIEC DO TORTÓW Niech każdy dzień będzie świętem dzięki Twoim własnym ciastolinowym tortom! Jest tak wiele możliwości, aby ozdobić wypiek, tyle kolorowych sposobów na to, aby komuś podziękować, złożyć życzenia urodzinowe czy też powiedzieć „jesteś moim najlepszym przyjacielem”. Naciśnij dźwignię i obserwuj przez drzwiczki piekarnika, jak ciastolinowy wypiek rośnie, a potem... DZYŃ! Wesoły dźwięk dzwonka da ci znać, że najwyższy czas wyjąć tort i go ozdobić. Dodaj ciekawe kształty, zakręcony lukier i przezabawne posypki za pomocą szpatułki, wyciskarki i rozmaitych foremek. Każdy tort ma wewnątrz puste miejsce, w którym możesz ukryć kolorowe dodatki widoczne po odkrojeniu kawałka ciasta! Zaskocz swoich gości! PLAY-DOH 65 TUB NA 65-LECIE MARKI Hip, hip, hurra – Play-Doh już od ponad 65 lat wspiera kreatywność i wyobraźnię najmłodszych! Świętuj z nami moc kolorów i nieokiełznanej wyobraźni dzięki zestawowi 65 tub Play-Doh! Znajdziesz w nim klasyczne kolory, a także konfetti, brokatowe, metaliczne, naśladujące faktury terenu oraz nową, szafirową ciastolinę! Z niemalże każdym dostępnym kolorem Play-Doh w jednej, dużej paczce, możesz wyobrazić sobie, co tylko zechcesz i realizować swoje twórcze pomysły! PLAY-DOH ZESTAW 20 KOLOROWYCH TUB Duża paka 20 tub Play-Doh to nieskończone źródło kreatywnej zabawy! Małe rączki mogą skręcać, toczyć i formować kolorową ciastolinę w najbardziej niesamowite kształty, a potem rozgnieść je i zacząć wszystko od nowa. Idealny do wspólnych zabaw w domu i nie tylko. Wiek dziecka – od 3 r.ż. Zadanie konkursowe Materiał powstał z udziałem Play-Doh
Czy masz wszystko w wyprawce? Rozwiąż quiz i weź udział w konkursie! Do wygrania m.in. laktator Philips Avent
Wyprawka do szpitala powinna być gotowa najpóźniej na 4 tygodnie przed spodziewaną datą porodu. Co konkretnie powinna zawierać torba do szpitala? Co najbardziej przyda ci się na oddziale położniczym? Dlaczego ważnym elementem wyprawki jest laktator? Przeczytaj nasz artykuł!
Jeśli jesteś w ciąży, musisz wiedzieć, że ciężarne najczęściej pakują torbę do szpitala około 7. miesiąca ciąży. Dzięki temu można skutecznie uniknąć pośpiechu i stresu, jeśli jednak maluszek pojawi się na świecie wcześniej. Aby mieć pewność, że będziesz miała wszystko, czego potrzebujesz, skompletuj elementy wyprawki do szpitala dla ciebie i dziecka z listą, punkt po punkcie. Poniżej przedstawiamy, co konkretnie przyda się w szpitalu. View Ediplayer on the source website Wyprawka do szpitala dla mamy i dziecka Powinna zawierać przede wszystkim następujące rzeczy dla mamy: dokumenty do szpitala (dowód osobisty, NIP pracodawcy lub własny, karta ciąży), wyniki badań, ubrania (1-2 koszule nocne, szlafrok, klapki, skarpetki, 5 par majtek poporodowych, 2 staniki do karmienia, ubranie do wyjścia), kosmetyki i przybory toaletowe (kosmetyczka, żel do mycia, szampon, pasta do zębów, dezodorant, szczotka do włosów, podpaski i podkłady poporodowe, chusteczki), przekąski i wodę do picia, wkładki laktacyjne i laktator. Powyższe rzeczy warto spakować do pojemnej torby do szpitala, najlepiej w kolejności, w jakiej będą potrzebne – tzn. na sam dół elementy wyprawki, które przydadzą się w dniu wypisu ze szpitala, później rzeczy na czas połogu, a na samej górze rzeczy do porodu z dokumentami i planem porodu. Przygotowując wyprawkę do szpitala dla dziecka, warto zdecydować się na spakowanie następujących jej elementów: ubranka (najlepiej w rozmiarze 56-62; 3 kaftaniki lub rozpinane body, 3 pary śpioszków, 2 czapeczki, 2 pary skarpetek, rożek lub śpiworek, kocyk, ubranka na wyjście), akcesoria higieniczne (20-30 pieluszek jednorazowych, nawilżane chusteczki, krem przeciw odparzeniom, 4 pieluszki tetrowe). Dlaczego w wyprawce przyda się laktator? Laktator to urządzenie służące do odciągania pokarmu z piersi kobiety. Wiele kobiet korzysta z niego w domu, by odciągnąć mleko, które następnie pod ich nieobecność inny opiekun poda dziecku w butelce. Dzięki temu maluch może zaspokoić potrzebę głodu wartościowym pokarmem, nawet gdy mamy nie ma obok. Warto jednak podkreślić, że laktator może przyda się znacznie wcześniej, np. już podczas pobytu mamy na oddziale położniczym. Dlaczego warto spakować go do torby do szpitala? Laktator przyda się np. w sytuacji przedwczesnego porodu. U takich maluchów ssanie pokarmu z piersi bardzo często jest niemożliwe, dlatego zaleca się, by mamy wcześniaków odciągały mleko laktatorem. Zdarza się również tak, że mamy mają trudności z rozbudzeniem i podtrzymaniem laktacji (np. po cesarskim cięciu), dlatego oprócz przystawiania malucha do piersi, warto skorzystać z laktatora i odciągać pokarm, najlepiej tak często, jak robiłoby to niemowlę – zwykle minimum 8 razy na dobę. Urządzenie to przyda się również, gdy mama w szpitalu ma poranione, wklęsłe lub płaskie brodawki. Ponadto niedługo po porodzie może pojawić się nawał pokarmu – w takiej sytuacji warto korzystać z laktatora, aby odciągać niewielkie ilości mleka i tym samym ulżyć nabrzmiałym i obolałym piersiom. Wszystkie te sytuacje mogą przydarzyć się każdej kobiecie, dlatego warto, by laktator również znalazł się na liście rzeczy koniecznych do spakowania do szpitala. Ten laktator warto mieć w wyprawce do szpitala Jeśli nie wiesz, jaki laktator spakować do torby do szpitala, podpowiadamy! Świetnym wyborem będzie <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nGia2MfbI10u9d9ZgZ3UC2aG.lzN67rx6rnOCh_r5Xb.27/stparam=yfgecslgra/fastid=ahanzubijdjgizecmebhxxfckmjf/nc=0/url=www.philips.pl/c-m-mo/laktatory-i-produkty-do-pielegnacji??origin=20_pl_pl_laktator_warsztaty____pr_iv&utm_source=mamotoja&utm_medium=comm&utm_campaign=laktator" target="_blank" rel="noopener">laktator elektryczny Philips Avent SCF392/11, który dopasowuje się do piersi mamy i odwzorowuje naturalny proces ssania. Jak to możliwe? Chociaż ma jeden rozmiar lejka, to jego delikatna, miękka i silikonowa nakładka pasuje do 99,98% brodawek! Dzięki temu mama nie musi wybierać konkretnego rozmiaru czy kształtu lejków – decydując się na laktator Philips Avent, ma pewność, że będzie pasował również po porodzie i nakładka zaadaptuje się do piersi. Sposób działania elastycznej nakładki inspirowany jest fizjologią dziecka: odwzorowuje naturalny proces ssania i stymulacji brodawki. Dzięki temu pobieranie pokarmu jest szybkie i delikatne Ponadto laktator Philips Avent posiada 8 modułów fazy stymulacji i 16 modułów ssania, więc dopasujesz ustawienia do swoich indywidualnych preferencji. Urządzenie jest ponadto ciche, więc bez obaw możesz ściągać pokarm nawet przy maluszku. WAŻNE! Jeśli obawiasz się, że zakupiony laktator okaże się zbędny i go wcale nie użyjesz, skorzystaj z akcji Gwarancja Satysfakcji Philips Avent. W ramach trwającej od 1.02 do 31.07.2022 r. promocji w ciągu 60 dni od zakupu będziesz mogła zwrócić laktator, jeśli okaże się niepotrzebny lub nie spełni twoich oczekiwań. Warunkiem jest przedstawienie dowodu zakupu oraz przekazanie danych na temat zakupu i nabywcy. Akcja obejmuje sklepy online i stacjonarne w całej Polsce wymienione w załączniku do <a class="linkowanie_wewnetrzne clean-up-processed clean-up-processed" href="https://edipresse.hit.gemius.pl/hitredir/id=nGia2MfbI10u9d9ZgZ3UC2aG.lzN67rx6rnOCh_r5Xb.27/stparam=yfgecslgra/fastid=ahanzubijdjgizecmebhxxfckmjf/nc=0/url=www.philips.com/c-dam/b2c/pl_PL/regulations/satysfakcja_gwarantowana_laktatory_regulamin_2022.pdf?_gl=1*1s768xd*_ga*NzE2NDI1ODIuMTYyOTE0NTAzNA..*_ga_2NMXNNS6LE*MTY0NjMwNDIwNi4yOTMuMS4xNjQ2MzA0MzQwLjE0*_fplc*WGQwQ3l2SWdSTDdacnU3ZEk2R1RXMUZSd1l3WklMMGFoaGJMTFZRRHBac1JJWVVQdHNDR1hNRDNxWFpuMkp0OUM4OGlMaEJkRFZnTlNQanJRbFBZaVFoWEV0Y3FDdThjM2t3Tm1vclliR29MTUt2b1lBYUEyNXJQdkF4Z1ZBJTNEJTNE*_ga_Q243QQ1P76*MTY0NjMwNDIwNi4xNTYuMS4xNjQ2MzA0MzQwLjE0&_ga=2.184556970.2074192411.1646089049-71642582.1629145034&_gac=1.26749647.1643362041.Cj0KCQiAosmPBhCPARIsAHOen-OoyiWZeC_0r5iY1wJbIrzF_6_qJfGrNR9kLYXS0i8LtgPbtvW-BP0aAlHhEALw_wcB" target="_blank" rel="noopener">regulaminu i dotyczy modeli laktatorów elektrycznych Philips Avent Natural Motion: SCF392/11, SCF391/11, SCF396/11 i SCF395/11. Odpowiedz na pytanie i weź udział w konkursie, a laktator Philips może być twój! Wystarczy, że rozwiążesz poniższy quiz i weźmiesz udział w konkursie, a nagrody mogą powędrować właśnie do ciebie. W konkursie można wygrać: laktator Philips model SCF392/11 zestaw składający się z 5 smoczków (zestawy w dwóch wariantach kolorystycznych) Spośród nadesłanych odpowiedzi wybierzemy 3 najlepsze i nagrodzimy (1 osoba wygra laktator, 2 osoby - po zestawie 5 smoczków w dwóch kolorach). Materiał powstał z udziałem marki Philips
Poznaj kolekcję Smerfy KINDER Niespodzianki i wygraj nagrody! [KONKURS]
W wiosce Smerfów mieszkają wyjątkowi bohaterowie. Nic dziwnego, że od lat zachwycają i bawią najmłodszych! Co więcej, teraz ich figurki są na wyciągnięcie ręki w… nowej kolekcji zabawek KINDER Niespodzianki. Masz szansę na wygranie smerfastycznych nagród – odpowiedz na pytanie i weź udział w konkursie!
Mali, niebiescy bohaterowie mogą być wzorem dla wielu dzieci. Dlaczego? Dzięki ich niezwykłym cechom maluchy uczą się m.in. empatii, pewności siebie, zdrowego stylu życia czy uważności. Wystarczy zaprosić je do wspólnej zabawy. Jak to zrobić? Podpowiadamy! View Ediplayer on the source website Poznaj nową kolekcję KINDER Niespodzianki Papa Smerf, Smerfetka Ogrodniczka i Smerfetka Architektka, Smerf Doktor, Smerf Strażak, Smerf Biegacz, Smerf Deskorolkarz i wreszcie Smerf Wspinacz – oto osiem niezwykłych zabawek kolekcji Smerfy KINDER Niespodzianki. Każda z nich ma wyjątkowe cechy, które zachęcają najmłodszych nie tylko do zabawy, ale i… nauki. I tak np. Papa Smerf, przywódca wioski, uczy, jak być troskliwym, odpowiedzialnym i uważnym, Smerf Wspinacz zachęca do próbowania nowych rzeczy i przygód, a Smerf Doktor pokazuje, jak być empatycznym i promuje zdrowy styl życia. To tylko przykłady – każdy z ośmiu Smerfów jest wyjątkowy, dlatego szybko zyskuje sympatię maluchów i zabawa nimi jest przednia. Ale… to jeszcze nie wszystko! Dodatkowo zabawki z serii Smerfy dają dostęp do specjalnej zawartości w darmowej aplikacji APPLAYDU. Wystarczy zeskanować zabawkę, by uzyskać dostęp do fascynujących gier, zabaw edukacyjnych i rozszerzonej rzeczywistości. Czas na konkurs! Odpowiedz na pytanie i wygraj nagrody Do wygrania jest 1 z 7 zestawów wyjątkowych nagród. W skład każdego zestawu wchodzi: duży, pluszowy Ryś walizeczka z nową serią Smerfy KINDER Niespodzianka kubek z małą maskotką (szopem, orką lub wiewiórką) Weź udział w naszym konkursie i wygraj nagrody!
Jaka jest wasza ulubiona piosenka i dlaczego? Odpowiedz i wygraj króliczka Alilo [KONKURS]
Słuchanie muzyki, śpiewanie czy wspólne tańce – to nie tylko świetna zabawa, ale również idealne sposoby wspierania rozwoju maluszka. Macie swoją ulubioną piosenkę, przy której zawsze poprawia się wasz nastrój? Napisz nam o tym i weź udział w konkursie – szczegóły poniżej!
Warto zadbać o codzienne, muzyczne rytuały, które będą wyciszały i uspokajały dziecko lub wręcz przeciwnie – pobudzą i zachęcą je do działania. Proste, rytmiczne i melodyjne piosenki sprawią malcowi dużą przyjemność, dlatego zawsze warto mieć pod ręką playlisty na różne okazje. Aby było o nie łatwiej, w naszym konkursie można wygrać wspaniałe wsparcie – magicznego króliczka z rodziny Alilo Bright Ears. View Ediplayer on the source website Dlaczego muzyka jest ważna w życiu dziecka? Istnieje wiele dowodów na to, że muzyka odgrywa ważną rolę w rozwoju malucha. Śpiewanie, słuchanie muzyki czy zajęcia umuzykalniające nie tylko poprawiają nastrój, ale także redukują stres, wspomagają pamięć, inteligencję emocjonalną, proces rozumienia i szybkiego uczenia. Co więcej, aktywne zajęcia muzyczne stymulują obie półkule, rozwijając umiejętności poznawcze i słuchowe, a dodatkowo angażują malucha ruchowo. Szalenie ważne jest także to, że wspólne słuchanie muzyki, śpiewanie, kołysanie i taniec budują piękną, bliską relację rodzic-dziecko. Też lubicie spędzać w ten sposób czas? Mamy dla ciebie istotną pomoc! Nowy królik Alilo wspiera dziecko w rozwoju Do rodziny magicznych króliczków Alilo Bright Ears dołączył nowy członek – króliczek Big Bunny. Dlaczego gwarantuje wspaniałą, muzyczną zabawę? Ponieważ może służyć jako głośnik do komputera, odtwarzacz MP3, dyktafon i… lampka! Dzięki temu potrafi nie tylko śpiewać znane i lubiane piosenki w dwóch językach (polskim i angielskim) oraz opowiadać bajki, ale również pozwala nagrywać głos. A jeśli jakiś utwór przypadnie wam szczególnie do gustu, potrafi je również zapamiętywać. Alilo Króliczek Big Bunny dostępny jest w dwóch kolorach: różowym i niebieskim. Ponadto świetną zabawę zagwarantują miękkie, świecące uszka i świecąca główka. Dodatkowo te miękkie uszka dziecko może bezpiecznie szczypać i podgryzać. Delikatne światło o zmiennych kolorach daje nie tylko wielką frajdę, ale także dodaje otuchy podczas zasypiania. Przy tym nowy Alilo jest bardzo prosty w obsłudze i bardzo trwały – wykonano go z tworzywa ABS, które jest 30 razy mocniejsze niż zwykły plastik! Weź udział w konkursie! Wystarczy, że odpowiesz na nasze pytanie, a przy odrobinie szczęścia możesz wygrać wspaniałe nagrody. W konkursie można wygrać 1 z 6 króliczków Alilo Big Bunny (3 niebieskie i 3 różowe). Materiał powstał z udziałem marki Marko i Alilo
Jaka supermoc pasowałaby do twojego dziecka? Opisz ją i wygraj nagrody [KONKURS]
Każde dziecko jest wyjątkowe i niepowtarzalne. Posiada swoje unikalne talenty, umiejętności i kompetencje. Czy wszystkie z tych, które mogą mu ułatwiać życie? A może wiesz, jaka nowa supermoc malucha pomogłaby wam w codziennym funkcjonowaniu? Weź udział w naszym konkursie, opisz ją i wygraj nagrody!
Nieskończona cierpliwość do nauki? Zasypianie w kilka sekund? A może odwaga w próbowaniu nowych smaków? Rodzice mają z pewnością całą listę supermocy, które chętnie widzieliby na co dzień u swojego dziecka... Nie obiecujemy cudów, ale zapewniamy: małymi kroczkami można budować nawyki, które usprawnią wasze życie. Inspiracją i pomocą może być nowa kolekcja zabawek Smerfy KINDER Niespodzianki. Niebiescy bohaterowie przez zabawę uczą m.in. empatii, pewności siebie, zdrowego stylu życia, cierpliwości i wielu innych przydatnych cech. View Ediplayer on the source website Smerfy z KINDER Niespodzianki uczą przez zabawę! W nowej kolekcji znajduje się 8 niezwykłych zabawek: Papa Smerf, Smerfetka Ogrodniczka i Smerfetka Architektka, Smerf Doktor, Smerf Strażak, Smerf Biegacz, Smerf Deskorolkarz i wreszcie Smerf Wspinacz. Każda z nich ma wyjątkowe cechy, które zachęcają najmłodszych nie tylko do zabawy, ale i… nauki. I tak np. Papa Smerf, przywódca wioski uczy, jak być troskliwym, odpowiedzialnym i uważnym, Smerfetka Architektka promuje otwartość na zmiany oraz gotowość do podejmowania prób i popełniania błędów, a Smerf Deskorolkarz zachęca do testowania nowych aktywności, które owocują pięknymi wspomnieniami. To tylko przykłady – każdy z ośmiu Smerfów jest wyjątkowy i wyposażony w supermoce, które mogą być inspiracją dla najmłodszych. Ale… to jeszcze nie wszystko! Dodatkowo zabawki z serii Smerfy dają dostęp do specjalnej zawartości w darmowej aplikacji APPLAYDU. Wystarczy zeskanować zabawkę, by uzyskać dostęp do fascynujących gier, zabaw edukacyjnych i rozszerzonej rzeczywistości. Jaka supermoc pasowałaby do twojego dziecka? Odpowiedz na pytanie i wygraj nagrody Do wygrania jest 1 z 7 zestawów wyjątkowych nagród. W skład każdego zestawu wchodzi: duży, pluszowy Ryś walizeczka z nową serią Smerfy KINDER Niespodzianka kubek z małą maskotką (szopem, orką lub wiewiórką) Weź udział w naszym konkursie i wygraj nagrody! Artykuł powstał z udziałem marki KINDER Niespodzianka
WYNIKI Ostatnie wyjątkowe prezenty - Konkurs Adwentowy
Weź udział w wyjątkowym konkursie i wygraj 1 z 2 zestawów nagród dla rodziców i dzieci. Sprawdź co przygotowaliśmy dla ciebie w ostatnim, czwartym tygodniu!
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Święta Artura"
Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
Do zwyciężczyni listopadowej edycji trafiły luksusowe maski do włosów w formie czepka Coconut i Monoi Hair Spa L'biotica.​ Był grudniowy poranek. Za oknem pełno było bielutkich, miękkich zasp śniegu. Śnieg padał jeszcze nieznacznie, a delikatne śnieżynki wirowały unoszone podmuchami wiatru. Wielkimi krokami zbliżały się święta Bożego Narodzenia. W domu stało już pięknie udekorowane i pachnące świąteczne drzewko. Nic tylko czekać Wigilii i prezentów. Artur jednak nie czuł się szczęśliwy. Nie cieszyły go święta, ani nie pochłonęła go świąteczna atmosfera. Co roku bowiem dostawał mnóstwo wspaniałych i najdroższych prezentów od rodziców i wujostwa, ale nie miał się z kim bawić. Był jedynakiem, nie miał przyjaciół ani kuzynostwa. Zostawał sam z nowymi zabawkami i miał po prostu nie przeszkadzać dorosłym. Chłopiec wyjrzał przez okno. Pochłonięty zimową magią nawet nie zauważył, jak spędził z nosem przyklejonym do szyby ponad godzinę. Nagle, po przeciwnej stronie ulicy, na zaniedbanym podwórku, dostrzegł dwójkę dzieci. Myślał, że w tej rozpadającej się szopie nikt nie mieszka. Jakież było jego zaskoczenie, gdy zobaczył dym unoszący się z komina! Dzieci wybiegły wesoło przed dom i zaczęły bawić się w śniegu. Miały sprane i połatane ubrania, które czasy świetności miały wiele lat temu. Nie przeszkadzało im to jednak się dobrze bawić. Najpierw ulepiły bałwana. Później była bitwa na śnieżki. A gdy się zmęczyły, robiły aniołki w śniegu. Artur zaczął im zazdrościć. A z drugiej strony było mu szkoda, że są tak słabo ubrane i zapewne głodne. Następnego dnia była Wigilia. Wieczorem, jak co roku, chłopiec znalazł pod choinką mnóstwo prezentów. Kiedy kolacja już dobiegła końca, a dorośli, zamiast śpiewaniem kolęd, zajęci byli dyskusjami o biznesie i polityce, po cichutku wymknął się z pokoju. Ukradkiem ubrał się ciepło i wyszedł z domu. Poszedł do rozpadającej się chatki. Gdy zajrzał przez okno, zobaczył szczęśliwą, ale biedną rodzinę. Stół był niemal pusty, a dzieci wymieniły się ręcznie zrobionymi prezentami. Nieśmiało zapukał do drzwi. Wpuszczono go od razu i zaproponowano miejsce przy stole, jako zbłąkanemu wędrowcowi. Okazało się, że dzieci, które widział z okna, to chłopiec i dziewczynka. Kuba był rok starszy, a Małgosia w jego wieku. Poczęstował się kulebiakiem. Później było śpiewanie kolęd, a Artur robił to najgłośniej. Zapytał rodziców Kuby i Gosi, czy następnego dnia dzieci mogłyby go odwiedzić. Rodzice Artura nie kryli zdziwienia, gdy kolejnego ranka przedstawił im swoich nowych przyjaciół. Chłopak pozwolił dzieciom wybrać po jednej zabawce, jaką tylko chciały. Podzielił się też z nimi obiadem. Nowi przyjaciele bawili się aż do późnego popołudnia. Były to najszczęśliwsze święta w życiu Artura. Dowiedział się, że dawanie może być większą radością, niż otrzymywanie prezentów. No i zyskał przyjaciół.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "O trzech braciach"
Do zwyciężczyni listopadowej edycji trafiły luksusowe maski do włosów w formie czepka Coconut i Monoi Hair Spa L'biotica.​ Na górce, za jeziorem familia Skrzatów żyła, Opisać ich więc muszę, by bajka ożyła. Zacznę od dziadków, rodziców Rozsądniary, Wszyscy powiadali, że uprawiali czary! Tymczasem zawsze rano, za domem, w ogrodzie, Babcia w garncu mieszała - konfitury w lodzie! Przy babci zawsze dziadek, sprzedawca skrzatowych pralek. Duże i małe, we wzory i gładkie. O pralce ze Skrzatowej Górki marzył każdy stwór, Od Domu Goblina i Krasnali Bór, przez Podziemia Troli i Elfów Zamek Spod Chmur! Mama Rozsądniara pielęgniarką była, W Leśnej Izbie Przyjęć zastrzyki robiła. Tam też poznała tatę – z Elfów rodu właśnie, Komputer naprawiał, staranny był strasznie! Przychodził na izbę z byle pretekstem, Że palec go boli, że słabo mu wreszcie! W końcu się zdobył jednak na odwagę i na spacer do Leśnego Źródła podążyli, Gdzie buziak w policzek dał mamie. I że do końca już razem będą – ustalili. Rodzicom swoim oznajmili plany, Elfy Spod Chmur wysłały więc chór, Na ślubie elfickie pieśni rozbrzmiewały. Wieść o weselu rozniosła się hałaśnie I nawet trole z podziemia przybyły, Bo tupot tańców sprawił, że na głowę im spadały żwiry. Tak zaczęła się historia braci – z których każdy inny: A na imię im: Kpiarz, Tarapiasz i Guzdrała choć ten dość prawilny. Kpiarz – to zgrywus, psotnik wielki, Raz do pralki wszedł dziadkowi, raz do kotła też swej babce, W konfiturach umazany, straszył potem inne skrzaty! Tacie kable pozamieniał, myszkę kotu podarował, A gdy syrop połknąć miał, na skrzatowe przeziębienie, Uciekł mamie do sąsiadów, krzycząc, „że go pali w podniebienie!” Nieco młodszy był Tarapiasz, Choć specjalnie nic nie broił - tarapaty ciągle miał! Bo przez swoją nieroztropność, coś powiedział, nim pomyślał. To z goblinem zadarł w szkole, ten mu potem przytarł nosa, To o trolach się odnosił – że w podziemiach nuda wielka! A o elfach śpiewał piosnkę – „Z Zamku Spod Chmur wskoczyłem w pszczół rój”. Guzdrała najmłodszy – ślamazarny strasznie, Zupę jadł porcjami, z godzinę, może naście. A gdy wieczór nadchodził i spać chodzili bracia, Zanim oko przymknął, promieniała chata. Rodzice mieli trochę zmartwień z braćmi, Każdy z nich niezwykły, każdy z nich dość … rzadki. Rozmyślała nad nimi kiedyś jednak Babcia, Obmyśliła plan z dziadkiem sowicie, I tak któregoś dnia wcielili go w życie. Pomogli też mieszkańcy doliny, Którzy na psoty skrzatów od dawna stroili złe miny. A tak dano odczuć skrzatom nieco trwogi: Gdy Kpiarz rano zbudził się ze swą figlarną miną, Przywitał jego stopy lepki dżem różany. Bęc zrobił na ziemię, lepił się w nim cały! Aż mu z wrażenia i złości łzy z oczu leciały. „Jak to? Mnie? Kpiarzowi numery wywijać?” Pytał w myślach siebie – lecz czuł „to moja wina”. Wszak od kiedy 4 skończył lata – tak mu to przynajmniej mówił jego tata, Nie było w Dolinie dnia bez żadnej psoty. Przypomniało mu się jak pogonił koty, Jak sąsiadom pranie ziemią poobrzucał, Jak na grządkach marchew deptał w nowych butach… Tarapiasz często ranił innych słowem, Trzeba mu więc było wskazać, jaką słowa moc miewają. Że potrafią być jak czyny i że w sercu doskwierają. Spotkał sowę, mądrą głowę, co mu w ucho wyszeptała, Że nie wolno jest oceniać, bez poznania drugiej strony. Że historii skrzatów masa, tak jak troli i krasnali I choć różne są rodziny, to nie każdy jest do bani. Myśl ta mu się podobała, uznał ją za bardzo mądrą, Teraz zanim powie słowo, przemyśli ich tysiące, Bo słowa jak i czyny potrafią być krzywdzące. Guzdrek rano nie wstał, do szkoły nie poszedł, Obiadu też nie zjadł, a zabawy czas, poszedł także w las... Spostrzegł za to, że w Dolinie, życie wszystkim wolno płynie. Nikt nigdzie nie zdążył, wszyscy mieli w nosie, Czy przypali im się, grillowane prosię. Mały Guzdrek nie chciał jednak żyć już w takim świecie… Bo choć to bajka i w skrzaty nie każdy uwierzy, To sprawą ludzką są wady, i każdy mi tu zaufa. Nie zmieniaj się całkiem, zupełnie, Ulepszaj siebie i słuchaj. Bo gdy ofiarą Ty masz zostać kolego, To wiesz już z tej bajki o Skrzatach, Że nie jest to nic miłego!
Wygraj 1 z 7 zestawów kosmetyków AA Wings of Color. Konkurs "Niezawodny kosmetyk"
Weź udział w naszym konkursie – napisz, jaki kosmetyk nigdy Ciebie nie zawiódł i dlaczego go lubisz. Do wygrania 7 zestawów kosmetyków do makijażu od AA Wings of Color.
Drugi tydzień, druga szansa - Konkurs Adwentowy
Weź udział w wyjątkowym konkursie i wygraj 1 z 2 zestawów nagród dla rodziców i dzieci. Sprawdź co przygotowaliśmy dla ciebie w drugim tygodniu!
Ruszył największy konkurs w roku! - Konkurs Adwentowy
Weź udział w wyjątkowym konkursie i wygraj 1 z 2 zestawów nagród dla rodziców i dzieci. Sprawdź co przygotowaliśmy dla ciebie w pierwszym tygodniu!
WYNIKI Wygraj 1 z 8 zestawów kosmetyków AA Men Sensitive. Konkurs "Prezent dla niego"
Weź udział w naszym konkursie – napisz, jaki prezent od twojego partnera był najbardziej wyjątkowy i dlaczego. Do wygrania 8 zestawów kosmetyków do pielęgnacji dla mężczyzn AA Men Sensitive.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Maks Luzak i wichura”
Przeczytaj opowiadanie naszego czytelnika, który wziął udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrał publikację w Mamotoja.pl
Do zwyciężczyni październikowej edycji trafił zestaw kosmetyków z ekskluzywnej linii BIOVAX AKTYWNY WĘGIEL & ACAI AMAZOŃSKIE. Dla Radka i Remika, żebyście zawsze pamiętali, że dla mamy jesteście wyjątkowi i to nigdy się nie zmieni. Maks Luzak był niewielkim, szarym samochodem miejskim. Miał jednak duże ambicje i szalone pomysły. Często ryzykował i wiele z jego przygód było niebezpiecznych. Maks Luzak jednak wcale się tym nie przejmował. Chciał być podziwiany i wyjątkowy. Nie lubił kiedy mówiono o nim – to małe miejskie auto. Maks, nie był zwykłym autem i udowadniał to wszystkim, którzy go znali. W miasteczku czuć było nadchodzącą jesień. Dni robiły się coraz krótsze, noce były zimne, coraz częściej padał deszcz. Lato odhodziło na kilka miesięcy. Nowa pora roku czasem podarowała mieszkańcom kilka ciepłych dni i jasne promienie słońca tańczące wśród spadających liści, jednak wszyscy wiedzieli, że fala upałów minęła. Maks Luzak uwielbiał jesień. Stawał często pod wielkimi rozłożystymi dębami, tylko po to, żeby żołędzie spadały mu na karoserię. Uwielbiał głuche –puk! kiedy małe brązowe nasiona dębu uderzały o maskę. W dniu kiedy Maks miał zawieźć panią Halinkę do dentysty zerwał się silny wiatr. Gałęzie drzew uginały się pod mocnymi podmuchami. Liście wirowały w powietrzu, jakby chciały z powrotem zawisnąć na drzewach. Flagi łopotały groźnie. Większość samochodów tego dnia została w garażach. Ogłoszono, że bez ważnych powodów lepiej zostać w domach. Mieszkańcy miasta pozamykali okna i postanowili przeczekać wichurę. Pani Halinka odwołała wizytę u dentysty. Maks był niezadowolony, nie lubił kiedy zmieniała plany. Postanowił wyjechać z garażu i wybrać się na wycieczkę przez las. Ta droga była jego ulubioną niezależnie od pory roku. Las był miejscem niedostępnym dla większość samochodów, tylko Bruno, terenówka pana Staszka – leśniczego, mogła wjechać poza wyznaczoną główną aleję. Maks Luzak tylko raz uprosił ich, żeby zabrali go ze sobą. Wycieczka do lasu w czasie wichury nie była dobrym pomysłem. Mimo, że Maks trzymał się głównej drogi okazało się, że na trasie jest mnóstwo połamanych gałęzi. - Dam radę! Nie jestem przecież zwykłym, szarym samochodem. – mówił do siebie nieco przestraszony Maks. Drzewa w lesie szumiały złowieszczo, robiło się coraz ciemniej. Nadciągała burza. Maks wiedział, że nawet jeśli teraz zawróci do garażu w mieście i tak nie zdąży przed nawałnicą. - Poczekam pod moim dębem. – postanowił. Dąb Maksa był pomnikiem przyrody, czyli najstarszym drzewem w lesie objętym ochroną. Miejski samochodzik lubił stać pod nim i wyobrażać sobie, że też będzie kiedyś taki dumny, wyjątkowy i podziwiany. Okazało się jednak, że tym razem parkowanie pod starym drzewem nie był dobrym pomysłem. Przy kolejnym podmuchu wiatru z korony posypał się na karoserię Maksa grad żołędzi, a spróchniała gałąź spadła tuż przed jego maską tarasując mu drogę. Maks znalazł się w pułapce - z tylu miał potężny pień, a z przodu ułamany konar . - O nie! Co teraz zrobić? – Maks Luzak nie wiedział jak wyjechać z potrzasku. Wiatr przybrał na sile, a pierwsze grzmoty słychać był z oddali mimo szumiącego wiatru. Całe szczęście pan Staszek z Brunem terenówką wyjechali w teren by sprawdzić czy w leśniczówce wszystko jest odpowiednio zabezpieczone. Wracając przejeżdżali obok ogromnego dębu. - A to kto? – Bruno zahamował gwałtownie. - Maks co Ty tu robisz w taką pogodę? Nie słyszałeś komunikatu o wichurze? – zapytał zdziwiony. Maks zaczerwienił się ze wstydu. – Słyszałem, ale chciałem przejechać się główną aleją. Wiesz, że uwielbiam kiedy żołędzie odbijają się od karoserii. Ale ta gałąź spadła mi przed maską i teraz nie mogę się ruszyć. - Oj Maks. Nie można w czasie burzy i wichury stać pod drzewami. To niebezpieczne. – przypomniał Bruno. - Tak wiem. Przepraszam. - Dobrze, że nic Ci się nie stało. Zaraz Ci pomogę. Pan Staszek zawiązał linę wokół konaru i Bruno swoją wyciągarką odsunął konar od maski Maksa. Przeciągnął go na drugą stronę drogi, a potem powiedział: - A teraz jedź za mną. Przeczekasz wiatr w moim garażu. - Dziękuję Bruno. - Nie ma za co Maks. Oba samochody szybko wyjechały z lasu i skierowały się w stronę miasta. Bruno parkował w wielkim garażu, w którym oprócz niego stało jeszcze kilka innych pojazdów. Maks Luzak całą drogę zastanawiał się jak może podziękować Brunowi za pomoc. Postanowił, że następnego dnia zabierze go do myjni „Łaskocząca piana”. Niezależnie od pory roku Maks Luzak zawsze wyglądał elegancko. Pani Halinka pilnowała, żeby odpowiednio się prezentował. Uznał zatem, że Brunowi spodoba się samochodowe SPA. Następnego dnia oba auta wybrały się do myjni. Po drodze Bruno powiedział Maksowi kilka ważnych słów: - Maks, żeby być wyjątkowym i podziwianym nie trzeba robić niebezpiecznych rzeczy. - Jak to? – zapytał zdziwiony Maks Luzak. - Każdy z nas jest inny i ma inne zadania. Ja pomagam panu Staszkowi. Lubię to, ale wiem też, że nigdy nie będę limuzyną, która uczestniczy w ważnych wydarzeniach. Ty jesteś samochodem miejskim, więc potrafisz świetnie odnaleźć się w miejskim hałasie. Ja tego nie potrafię, szybko czuję się zmęczony szumem innych aut. Każdy z nas jest inny i ma inne talenty – to tworzy naszą wyjątkowość. Jesteś wyjątkowy Maks, dla mnie, dla pani Halinki i pewnie dla wielu innych. Wystarczy, że Ty sam w to uwierzysz. Maks Luzak po rozmowie z Brunem terenówką spojrzał na siebie oczami innych i dostrzegł, że podziwu innych nie zdobywa się ryzykownym zachowaniem. Nadal lubił parkować pod starym dębem i słuchać stuków spadających żołędzi, ale wybierał dni w które wiatr wiał delikatnie, a słońce mocno ogrzewało mu maskę. Niebezpieczne przygody stały się tylko wspomnieniem.
Konkurs "Brzuszek miesiąca". Najpiękniejsze brzuszki w październiku 2018
Nasz comiesięczny konkurs na ciążowy brzuszek cieszy się dużą popularnością. Co miesiąc otrzymujemy mnóstwo zgłoszeń ze zdjęciami przyszłych mam. Zobacz, czy twoje zdjęcie jest wśród brzuszków, które najbardziej spodobały się redakcji w październiku 2018.
WYNIKI Wygraj 1 z 3 polskich lalek szytych ręcznie Kate4Kids. Konkurs „Emocje"
Weź udział w naszym konkursie – pokaż na zdjęciu twoje dziecko prezentujące minę, jaką widzi na twarzy lalki Kate4Kids. Trzy najlepsze fotografie nagrodzimy lalkami Kate4Kids.
Konkurs "Brzuszek miesiąca". Najpiękniejsze brzuszki we wrześniu 2018
Nasz comiesięczny konkurs na ciążowy brzuszek cieszy się dużą popularnością. Co miesiąc otrzymujemy mnóstwo zgłoszeń ze zdjęciami przyszłych mam. Zobacz, czy twoje zdjęcie jest wśród brzuszków, które najbardziej spodobały się redakcji we wrześniu 2018.
WYNIKI Wygraj 1 z 7 zestawów Bajeczek-Pioseneczek od wytwórni MTJ! Konkurs „Retro bajki”
Weź udział w naszym konkursie – napisz, którą retro bajkę uwielbia twoje dziecko i dlaczego. Do wygrania 7 zestawów Bajeczek-Pioseneczek od Wytwórni Muzycznej MTJ.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Nowi lokatorzy"
Gabrysi i Wojtkowi. Ania jest wesołą trzylatką o jasnych włoskach i brązowych oczach. Jak każda mała dziewczynka lubi biegać, skakać i bawić się swoimi zabawkami. Kochała swoje lalki duże i małe, misie, klocki, układanki, piłki, kredki, farby… Zabawek Ania miała bardzo dużo, a może nawet i miała wszystko. Ona sama nawet nie wiedziała ile ich ma. Jednak Ania miała jeden problem. Bardzo, ale to bardzo nie lubiła sprzątać. Po skończonej zabawie nigdy nie odłożyła zabawek na swoje miejsca. Ania się bawiła, a rodzice sprzątali po niej bałagan, który zawsze powstawał pod koniec każdego dnia. Tłumaczyli jej, zachęcali ją do pomocy przy porządkowaniu zabawek, ale Ania zawsze była już taka zmęczona, że nie umiała włożyć ani jednego klocka do pudełka czy odłożyć lalkę na półkę. Pewnego dnia, po przebudzeniu Ania chciała zabrać z szuflady swojego ulubionego misia, ale w szufladzie go nie było. Hmmm, przecież zawsze tu był, gdzie on może być – pomyślała Ania. Ania pobiegła do taty, która już wołał na śniadanie. Powiedziała mu, że nie umie znaleźć swojego ukochanego misia. Tata powiedział córce, że wczoraj był tak zmęczony, że nie posprzątał po niej jej zabawek. Miś wieczorem został na dywanie i tam spędził noc, chyba, że mama go schowała. Musisz jeszcze raz go poszukać – zaproponował tata. Po czym dodał – na pewno leży pod łóżkiem lub jest w szafie. Ania wybrała się na dalsze poszukiwania, jednak jej misia nigdzie nie było. Szperając we wszystkich szufladach i pudłach z zabawkami stwierdziła, że niegdzie też nie ma jej bębenka, na którym wczoraj bębniła prze cały ranek. O nie – pomyślała Ania – zniknęła jeszcze jedna zabawka. Pobiegła z tą nowiną do taty. Tata tym razem przerwał przygotowywanie posiłku i poszedł razem z Anią poszukać jej zaginionych rzeczy. Okazało się, że zabawki naprawdę przepadły, co się z nimi mogło stać – zastanowił się. Aniu pobaw się inną zabawką, może misiu znajdzie się jutro. Ania posłuchała taty i pobiegła do swojego pokoju. Postanowiła, że pobawi się w lekarza. Wyciągnęła torbę lekarską, włożyła kitel i położyła do łóżek swoje lalki, które miały być pacjentami. Po skończonej zabawie Ania nie odłożyła zabawek na miejsce. Tata postanowił, że tym razem także nie posprząta po córce. Następnego dnia, Ania zobaczyła, że na podłodze koło stolika, gdzie wczoraj zostawiła śpiące lalki, zniknęły wszystkie zabawki, którymi się bawiła. Najpierw sprawdziła czy zostały przeniesione przez rodziców do szafy, potem do szuflad i pudełek. Kiedy niczego nie znalazła pobiegła z tą nowiną do taty. Tata zamyślił się i powiedział, wiesz Aniu, to co się dzieje u nas w domu przypomina mi bajkę jaką opowiadała mi moja mama. Jeśli rzeczywiście przydarzyło nam się to, co w bajce mojej mamy to znaczy, że w naszym domu zamieszkali goście. Jak to – zaniepokoiła się dziewczynka – jacy goście? Tata się uśmiechnął i powiedział – wygląda na to, że mamy w domu chochliki. Co?, jakie chochliki? – wystraszyła się Ania. Chochliki to małe ludziki mieszkające u niektórych ludzi – odpowiedział tata. Swoje mieszkanka urządzają w starych meblach, do których żaden z domowników dawno nie zaglądał, albo w innych cichych i bezpiecznych miejscach w domu. Żyją obok nas, nie robiąc nam krzywdy, starają się być niewidoczne, czasami biorą od nas rożne rzeczy, które ich zdaniem są już niepotrzebne. Jeśli coś rzucamy na podłogę i nie podnosimy tego, to chochliki uważają, że tego już nie chcemy i postanawiają to sobie zabrać. Tatusiu – spytała Ania – czy to znaczy, że one już nie oddadzą moich rzeczy? Nie wiem kochanie, ale może je poprosić, żeby nam oddały twoje zabawki– odpowiedział tata. Po chwili tata oznajmił, że napiszą do nich list, w którym poproszą o zwrócenie zabawek. Wieczorem zostawili list na podłodze w pokoju Ani. Ania długo nie umiała zasnąć rozmyślając o chochlikach. Bardzo pragnęła je zobaczyć. Czekała i czekała, aż w końcu usnęła. Rano zobaczyła, że list zniknął, ale pojawiły się jej wszystkie zgubione zabawki. Bardzo się ucieszyła z odzyskanych rzeczy, ale smutno jej było, że teraz chochliki nie mają się czym bawić. Postanowiła poszukać zabawek, którymi już się nie bawi, żeby dać je w prezencie chochlikom. Tata ucieszył się, że córka martwiła się o swoich nowych przyjaciół. Wieczorem w miejscu, gdzie zostawili list, tym razem ułożyli prezenty dla chochlików. Resztę zabawek, którymi Ania się bawiła ładnie posprzątała. Od tego zdarzenia Ania zawsze dbała o prządek w swoim pokoju, a od czasu do czasu zostawiała koło łóżka zabawkę, którą chciała podarować swoim gościom. Rodzice byli z niej bardzo dumni.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: "Leśne imię"
Mojej Jagódce. Każdy las wydaje się podobny do pozostałych. Na świecie jest ich mnóstwo: liściaste, iglaste, mieszane i wiele innych. Pełno w nich zieleni i krętych ścieżek, wśród których bardzo łatwo się pogubić. Pełno zakamarków i kryjówek, w których łatwo się skryć. Pewien las był jednak nadzwyczajny. Na pierwszy rzut oka nie wyróżniał się niczym specjalnym, te same drzewa, krzewy, paprocie, owoce i zwierzęta. Kiedy z kolei zajrzeć w jego głąb, okazywało się, że dzieją się tam rzeczy niesamowite. Wystarczyło wytężyć wzrok i słuch, by poznać tajemnice leśnego królestwa. Nie każdemu było to dane. To dzieciom najczęściej udawało się zobaczyć i usłyszeć różne dziwy pod koronami drzew. Udało się to właśnie jednemu z nich: dziewczynce zupełnie niewielkich rozmiarów, która miała ogromne serce, pełne dobroci i szczerych intencji, i która nie sądziła, że pewnego zwyczajnego dnia w środku lata dane jej będzie przeżyć tak niesamowitą przygodę. Na imię jej było Jagódka i od zawsze ciągnęło ją w stronę lasu. – Hej! Hej, hej dziecino obudź się! Zaczyna padać – do uszu Jagódki powoli zaczęły docierać dziwne, dość piskliwe głosy, dobiegające nie wiadomo skąd. – Zostaw ją w spokoju. Popatrz tylko, jak słodko śpi. Tak uroczo wygląda… ­– westchnął cichutko pojedynczy głos. – Ale przecież musimy ją obudzić! Zaraz przemoknie do reszty, biedne maleństwo – odparł stanowczo drugi, wyraźnie zatroskany. – Biedne to jesteście wy. Przecież ta mała przywędrowała tu tylko po to, żeby nas zerwać, a zaraz potem ze smakiem zjeść! – stwierdził zagniewanym tonem kolejny, nieco wyższy i ochrypły. – Ale babuniu jestem pewna, że gdyby tylko nas poznała, zostałaby naszą najwierniejszą przyjaciółką i powierniczką leśnych tajemnic – odezwał się po raz kolejny pierwszy piskliwy głosik. – Zobacz, rusza się, rusza! Właśnie zamrugała! Myślisz, że nas słyszy? – dodał po chwili, widząc jak przebudzona, toczącą się tuż przy jej uchu zagorzałą dyskusją, dziewczynka zaczynała leniwie podnosić zaspane powieki. Spod firanki jej długich i gęstych rzęs wyjrzały niewinne błękitne oczy. Deszcz rozpadał się na dobre i posłanie z miękkiego leśnego mchu, na którym zasnęła Jagódka, zaczęło nabierać coraz więcej wody. Kiedy poczuła na swoim kruchym ciałku zimno, postanowiła w końcu unieść powoli głowę, aby sprawdzić, kto jest właścicielem tajemniczych głosów. Czy może kogoś jeszcze utulił do snu szum kołyszących się dostojnie dookoła prastarych drzew? Czy może pędzący nieustannie przed siebie wiatr upuścił tu właśnie skradzione wcześniej odgłosy? A może to nadal tylko sen? Dziewczynka z zaciekawieniem zaczęła rozglądać się po najbliższych krzewach oraz gałęziach, ale ku swojemu zdziwieniu nie dostrzegła nic prócz kapiących kropel, uderzających o małe listki krzewinek oraz wysokich pni odwiecznych mieszkańców lasu. – To musiał być chyba sen… – powiedziała niepewnie Jagódka, siadając powoli na mokrym mchu. Zaspana przetarła dłonią oczy i zaczęła beztrosko ziewać. Po chwili niespodziewanie znów zaczęła słyszeć dziwne głosy. – Uciekajcie, uciekajcie kochane! To stworzenie chce nas wszystkie zjeść! – krzyknął na widok ziewającej dziewczynki przerażony ochrypły głos. – Spójrzcie, jaka ona duża! Stratuje nas swoimi olbrzymimi stopami. Aaaaa! Trzeba się czym prędzej schować – zaczęły krzyczeć pozostałe. Dziewczynka znów zaczęła rozglądać się dookoła, chcąc poznać wreszcie nieznanych jej rozmówców. By móc więcej widzieć, postanowiła wstać z leśnego runa. Kiedy już otrzepała ubranie z igliwia oraz liści, nadal nie mogła nikogo dostrzec. – Zostaw ją w końcu w spokoju. Przecież biedaczysko nic ci złego nie zrobiło. To dobre dziecko. Prawda? – Jagódka zaczęła się domyślać, że burzliwa dyskusja dotyczy właśnie jej osoby, a zadane przed momentem pytanie, skierowane jest do nikogo innego, jak tylko do niej samej. Zaczęła się też nieco obawiać, czy aby gdzieś za drzewem nie skryła się jakaś straszna postać, która będzie chciała ją skrzywdzić i bardzo zatęskniła za rodzicami. Była sama i nie miała blisko siebie nikogo, kto mógłby ją obronić. – Kto tu jest? Kim jesteście i dlaczego was nie widzę? Gdzie się skrywacie i czego ode mnie właściwie chcecie? – dziewczynka zadrżała lekko z zimna, ale i ze strachu, wciąż rozglądając się niepewnie i tupiąc w miejscu przemoczonymi do reszty nogami. – Uważaj, uważaj na nas! Jesteśmy tuż obok, pod twoimi stopami. Spójrz tylko! – usłyszała w odpowiedzi ciepły głos. Zaciekawiona zerknęła szybko na mech pod swoimi butami, ale niczego tam nie dostrzegła. – Nikogo tu nie widzę! Gdzie jesteście? – O tu!! – krzyknęły chórem wszystkie usłyszane wcześniej głosy. Jagódka przykucnęła, by opuścić delikatnie głowę tuż nad krzakiem leśnych owoców. I wtedy to, zupełnie zaskoczona, dostrzegła okrąglutkie, czarne jagody, machające do niej rączkami z drobnych liści. Z niedowierzaniem przyklęknęła i pochyliła się jeszcze bardziej, aby móc dostrzec ich błyszczące oczy i pulchne brzuszki. Czarne kuleczki uśmiechały się do niej szeroko, piszcząc przy tym radośnie. – To wy mówicie? – zapytała dziewczynka, otwierając szeroko buzię ze zdumienia. – Pewnie, że mówimy. Ba, nawet tańczymy i śpiewamy. Spójrz! Tra la la – odparła jedna z kuleczek, kręcąc się zgrabnie dookoła. – A ty dziecinko, co tu robisz całkiem sama? Pewnie przemokłaś i przemarzłaś do reszty. Biedactwo... – westchnęła najgrubsza z kuleczek niesamowicie ciepłym i troskliwym głosem. – Właściwie to sama nie wiem, jak się tu znalazłam. Chyba troszkę się zgubiłam... Mama z tatą na pewno bardzo się o mnie martwią. Co ja najlepszego narobiłam… – zmartwiona dziewczynka chwyciła się za głowę i cicho zachlipała. – Nie płacz maleństwo. Pewnie już cię szukają. A póki co posiedź tu z nami. Sama nic nie wskórasz, a w głębi lasu zagubisz się jeszcze bardziej. Lepiej powiedz nam, jak masz na imię? – Jagódka. Mam na imię Jagódka – odparła przez łzy, na co wszystkie czarne kuleczki zapiszczały jeszcze głośniej. – To dokładnie tak jak my. Tak jak my! Nas też tak nazywają. Nosisz piękne leśne imię. Na pewno się zaprzyjaźnimy. Mówiłam babuniu, że to dobre dziecko, musi być dobre, skoro ma tak na imię – zwróciła się jedna z małych jagódek do nieco większej i zdecydowanie okrąglejszej kuleczki. – Nie martw się, rodzice niedługo cię znajdą, a my tymczasem przedstawimy cię mieszkańcom naszego królestwa. Masz ochotę? – zapytała, na co Jagódka przytaknęła z nieśmiałym uśmiechem, nie przestając pociągać nosem. Po chwili ruszyła za najmniejszym z leśnych owoców, drepcząc wśród nieznanych jej dotąd ścieżek, ciekawa, co jeszcze może zobaczyć w zielonym królestwie. Po przejściu zaledwie paru kroków obie usłyszały niezwykle interesującą i głośną rozmowę. Postanowiły więc przystanąć pod jedną z brzóz, uważnie się przysłuchując. – Dzień jest tak nudny i pochmurny, a do tego ten deszcz. I znów nic się tu nie dzieje, zupełnie nic. Ciągle tylko kap kap, kap kap. I tak w kółko. Same nudy. A ja tak chciałbym wyruszyć gdzieś dalej, w nieznane. Zobaczyć coś więcej niż tylko leśne runo – zawodził czyjś głos. – A dokąd ty byś chciał wyruszyć? Jak wylądujesz w koszyku, to poznasz uroki życia poza granicami lasu. I zobaczysz, zatęsknisz. Źle ci tutaj? Znów deszcz ci przeszkadza? Wciąż tylko narzekasz, a on jest nam przecież potrzebny, bez niego nie wynurzyłbyś nosa z ziemi marudo! – skomentował zaraz ktoś inny. – Jak mnie nazwałeś? Marudą? Ja niby jestem marudą? A ty kim jesteś? Już na dobre wrosłeś w to miejsce i zapewne tu już zostaniesz przez twój śmieszny kapelusz, pogięty jakiś i tyle mój drogi rydzu. – Może i pogięty, ale na pewno nie śmieszny, lecz najpożyteczniejszy pod słońcem. Kiedy pada deszcz, woda spływa po nim jak w rynnie. A od twojego krople jedynie się odbijają nieporadny maślaczku. – Ach kłócicie się zupełnie niepotrzebnie, bo to właśnie mnie wszystkie grzyby zazdroszczą pięknych falbanek na głowie – pisnęła spod mokrych liści mała kurka. – Za to ja jestem mistrzem kamuflażu i nikt nie znajdzie mnie wśród liści oraz igliwia, jeśli tego nie zechcę – włączył się do dyskusji młody podgrzybek brunatny, dumnie prezentując przy tym swój dorodny kapelusz. – A ja jestem jedyny w swoim rodzaju, nikt w całym lesie nie ma tak pięknego, białoszarego ogonka jak mój – zaczął się przechwalać koźlak. – I po co wam te pożyteczne kapelusze, piękne falbanki i ogonki, skoro prędzej czy później i tak wylądujecie we wspólnym koszyku. A potem w pierogach albo zupie – zaczął głośno śmiać się okazały muchomor czerwony. – A ty uważaj, bo jeszcze zbledniejesz, kiedy wylądujesz na czyimś talerzu. A wtedy więcej szkody niż pożytku mój trujaczku. A wy? Nie wstyd wam tak się przechwalać? – odezwał się donośnym głosem król grzybów borowik szlachetny. – Co pomyślą sobie nasi goście? Chyba nic dobrego – dodał z przekąsem, a zaraz potem wszystkie grzyby zwróciły swoje różnorodne głowy w kierunku stojącej pod brzózką Jagódki oraz małej kuleczki leśnego owocu. – Wpadałoby się przywitać moi drodzy, ukłońcie się pięknie paniom – zwrócił się raz jeszcze do mieszkańców leśnego runa, na co grzyby posłusznie pochyliły swoje wspaniałe kapelusze, a mała kurka zgrabnie dygnęła. – Dzień dobry kochani. Rzeczywiście lepiej byłoby się nie kłócić, w końcu jesteście sąsiadami. My wszystkie żyjemy ze sobą w zgodzie, mimo różnicy charakterów i poglądów – stwierdziła kuleczka, na co zawstydzony maślak natychmiast oblał się rumieńcem. – Przedstawiam wam Jagódkę, naszą nową przyjaciółkę. Biedactwo nieco się u nas zagubiło. Jej rodzice na pewno wkrótce się tu pojawią, a póki co oprowadzam gościa po zakątkach naszego pięknego lasu. Mam nadzieję, że jeszcze będziecie mieli okazję pokazać się od waszej lepszej strony. Na razie żegnamy się już i ruszamy dalej – dodała, po czym wskazała zieloną ręką kierunek dalszej wędrówki. Drepcząc naprzód po przemoczonym mchu, Jagódka wciąż nie mogła uwierzyć w istnienie poznanych przed chwilą mówiących leśnych owoców oraz grzybów. Z niedowierzaniem na zmianę przecierała oczy i szczypała się w nogę tak długo, aż po którymś z uszczypnięć syknęła lekko z bólu. Maszerująca przed nią kuleczka, z obawą spojrzała w kierunku swojej towarzyszki. – W porządku kuleczko, nic mi nie jest. Możemy iść dalej – uspokoiła ją szybko dziewczynka. Po przejściu kilku kroków Jagódkę jednak nagle bardzo zabolała głowa. – Aućććććć – zawołała pocierając obolałe miejsce wśród gęstych włosów. – Chyba ktoś mnie czymś rzucił, ałłłł………. Co to? – zapytała, dostrzegając coś toczącego się po runie wśród opadłych liści oraz igieł. – O! Jaki ogromny orzech, jeszcze nigdy takiego nie widziałam. Myślisz, że ktoś go zgubił? – zastanawiała się kuleczka, stojąc nad orzechem laskowym, wyraźnie zaciekawiona znaleziskiem. – Rzeczywiście dla ciebie może być ogromny – uśmiechnęła się Jagódka. – Myślę, że ktoś mógł rzucić go tu specjalnie. I chyba zrobił to z tamtego drzewa – stwierdziła zdecydowanie, wskazując na pobliski dąb. – Ale kto mógłby być tak złośliwy? I dlaczego? – zapytała kuleczka, odwracając ciemną głowę w kierunku okazałego drzewa. – To Pan Wiewiór, od bladego świtu liczy zebrane dotąd orzechy i okropnie przy tym rozpacza. Podobno zapodział gdzieś tajemną recepturę na krem miodowo-orzechowy, a może ktoś mu ją nawet wykradł, ale to jeszcze nic pewnego – odpowiedział nagle mały pająk, nazywany przez zwierzęta Felicjanem, przerywając na chwilę dzierganie swojej misternej pajęczyny, rozwieszonej pomiędzy dwoma leszczynami. – Wykradł? Mamy w lesie złodzieja? To straszne… – poważnie przeraził się mały owoc. – Spokojnie kuleczko. To przecież nic pewnego, tak powiedział pająk. Nie słyszałaś? Musimy porozmawiać z Panem Wiewiórem i dowiedzieć się czegoś więcej. Jeśli został okradziony, pomożemy mu znaleźć sprawcę i odzyskać jego tajemną recepturę – próbowała uspokoić swoją towarzyszkę dziewczynka. – Hop hop! Hop hop Panie Wiewiórze! Co się stało tam na górze? Chciałybyśmy pomóc! – zawołała Jagódka tak głośno, że przestraszony pająk natychmiast przykrył się białą nicią, a kuleczka aż podskoczyła. – Dziewczynko nie krzycz tak głośno! Las nie lubi hałasu, a już na pewno nie sędziwa sowa. Jeśli obudziłaś ją swoim krzykiem, będziesz miała kłopoty – pisnął wciąż przerażony Felicjan, wychylając się na moment spod kłębka nici. Ledwie tylko skończył mówić, dookoła zaszeleściły drzewa i krzaki, a gdzieś w głębi lasu coś zahuczało... Dziewczynka zapomniała na chwilę o Panu Wiewiórze, jej uwagę bowiem zwróciło tajemnicze stworzenie, niesamowicie szybko trzepoczące skrzydłami, które właśnie zbliżało się do niej, kreśląc przy tym w powietrzu duże koła. – To to ona, to to sędziwa sowa, strażniczka le leśnej ciszy! Ooo obudziłaś ją – zaczął jąkać się ze strachu pająk, na co przejęta Jagódka szybko zwinęła się w kłębek i schowała głowę w dłonie, a mała kuleczka na chwilę znieruchomiała. – Hu hu, hu hu! Kto ośmielił się mnie obudzić? Las potrzebuje ciszy i spokoju, nie czyjegoś niepotrzebnego zupełnie krzyku. Kto był na tyle zuchwały, żeby to zrobić? – zapytała sędziwa sowa, lądując bezszelestnie na grubej dębowej gałęzi. Była zachwycająca, a jej gęste upierzenie srebrzystego koloru wprost zachwyciło Jagódkę. Piękno ptaka szybko wzięło górę nad strachem. Dziewczynka nigdy wcześniej nie widziała z tak bliska żadnej sowy, dotąd oglądała je jedynie na kartach kolorowego atlasu z ptakami, który podarował jej tata. Często opowiadał jej rozmaite ciekawostki o każdym z nich, również o sowach i o tym, że większość z nich przesypia dzień, po to by w nocy móc polować i zdobyć pożywienie. Pamiętała też o doskonałym słuchu tych niesamowitych ptaków oraz ich umiejętności widzenia po zmroku. Zapatrzona wciąż w strażniczkę leśnej ciszy zupełnie nie usłyszała zadanego przez ptaka pytania. – Jagódko ocknij się! Powiedz coś, inaczej sowa zdolna nas jeszcze podzióbać – prosiła dziewczynkę przestraszona kuleczka. – Hu hu! – usłyszały raz jeszcze srogie huczenie, które zaraz porwał lekki wiatr, i które szybko oddało leśne echo. – Przepraszam Pani Sowo, to ja narobiłam tego hałasu. Zupełnie zapomniałam, że jestem w lesie. To się już więcej nie powtórzy, obiecuję i jeszcze raz przepraszam – Jagódka ukłoniła się grzecznie, mając nadzieję, że ptak wybaczy jej zachowanie. – Hu hu hu! – zatrzepotała srebrzystymi skrzydłami sowa, wlepiając swoje duże i przenikliwe oczy w dziewczynkę. – Zburzyłaś leśny spokój i przerwałaś mój sen. To poważny występek. Wyglądasz jednak na dobre dziecko, więc nic złego cię z mojej strony nie spotka. Musisz jednak zadośćuczynić temu miejscu, jego mieszkańcom i ich spokojowi. Dlatego też od teraz pomożesz każdemu zwierzęciu, które będzie miało jakiekolwiek kłopoty i zmartwienia, nawet nie jeśli samo nie poprosi o tę pomoc. Hu hu hu! – zahuczała sowa. – Oczywiście Pani Sowo, obiecuję, pomogę każdemu! – A ja tego dopilnuję! – zapiszczała kuleczka. – Trzymam cię za słowo dziewczynko! Hu hu hu! – ptak zatrzepotał raz jeszcze skrzydłami, po czym znów bezszelestnie zerwał się z gałęzi, szybując wysoko ku górze. – Upiekło ci się, słowo daję – pająk w końcu wyszedł z ukrycia, rozglądając się dość niepewnie po drzewach. Jagódka natomiast odetchnęła z wyraźną ulgą. – 47, 48, 49, 50, wciąż 50 i nic…. Nie ma jej, nie ma! Oj ja biedny, biedny… – usłyszeli nagle głośny lament wysoko nad swoimi głowami. Wyglądało na to, że Pan Wiewiór rzeczywiście miał jakieś zmartwienie. Dziewczynka zgodnie z obietnicą, daną przed momentem sędziwej sowie, postanowiła pomóc zwierzęciu w rozwiązaniu jego problemu. Musiała jednak dowiedzieć się czegoś więcej. – Hop hop Panie Wiewiórze! Proszę tu do nas zejść, pomożemy panu! – zawołała dziewczynka nieco ciszej niż poprzednio, aby nie podpaść już więcej strażniczce leśnej ciszy. – Jestem zgubiony, co ja pocznę, co ja pocznę… – lamentowało dalej zwierzę. – Panie Wiewiórze, czy coś się stało z tajemną recepturą? – zapytała po chwili kuleczka i nim obie z Jagódką zdążyły mrugnąć okiem, Pan Wiewiór był już na dole i bacznie wpatrywał się w czarne oczy leśnego owocu. – Skąd wiesz o tajemnej recepturze? A może masz coś wspólnego z jej zniknięciem? Mów tu zaraz, co o tym wiesz? – pochylone zwierzątko wytrzeszczyło świdrujące oczy i stanowczo uderzyło swoim napuszonym, rudym ogonem o leśne runo. Kuleczka nieco wystraszyła się niespodziewanym zetknięciem z Panem Wiewiórem, mimo tego odważnie odpowiedziała: – Nie mam nic wspólnego z tajemnym zniknięciem pana receptury i nie mam pojęcia, kto mógłby to zrobić. Chciałybyśmy jednak pomóc w jej odnalezieniu. Mamy naprawdę szczere intencje. Zarówno Jagódka, jak i Felicjan również obiecują pomóc, prawda? – Oczywiście! – zawołali chórem towarzysze leśnego owocu, na co Pan Wiewiór wyprostował się, uniósł swój piękny ogon i smutnym głosem opowiedział o swoim kłopocie. – Moja tajemna receptura na krem miodowo-orzechowy zniknęła. Zupełnie nie wiem, jak to się stało. Zawsze chowałem ją w jednym miejscu, nic nikomu o tym nie wspominając. Tym razem ukryłem recepturę pod 50 orzechem leszczynowym, pod stertą zebranych właśnie tego roku. Od samego ranka liczę i liczę, a receptury jak nie ma, tak nie ma. Jestem zgubiony, to był przepis przekazywany z wiewiórki na wiewiórkę. Za godzinę będą tu pszczoły ze swoim słodkim nektarem, o który prosiłem. Co im powiem? Że pracowały nadaremno? I co poczną pozostałe wiewiórki? Bez kremu nie przetrwamy zimy. – Spokojnie przyjacielu, zaraz rozpoczniemy śledztwo i obiecuję, że odnajdziemy twój przepis – odezwał się stanowczym głosem pająk, nie przestając pleść misternych wzorów na swojej pajęczej koronce. Pan Wiewiór uśmiechnął się lekko, a w jego wiewiórczych oczach zabłyszczała nadzieja. – Dziewczęta trzeba zbadać wszystkie okoliczności i znaleźć jakiekolwiek ślady, które mogłyby doprowadzić nas do złodzieja – Felicjan wyraźnie wczuł się w rolę przywódcy i pewnie gdyby nie to, że był tylko małym pająkiem, na pewno zostałby prawdziwym detektywem. – Tak jest pająku! – odpowiedziały zgodnie Jagódka oraz kuleczka, a zaraz potem obie zaczęły się bacznie rozglądać dookoła, próbując natrafić na jakikolwiek trop. Jagódka, wykorzystując swój wzrost, przyglądała się dokładnie pniowi starego dębu, aby sprawdzić, czy na korze nie znalazły się jakieś cenne wskazówki, przydatne prowadzonemu śledztwu. Pamiętała dobrze o obietnicy danej sowie i o tym, że rodzice uczyli ją pomocy wszystkim stworzeniom. Widząc swoją córeczkę w tej chwili, na pewno byliby z niej niesamowicie dumni. Dziewczynka bardzo za nimi tęskniła i miała nadzieję, że już wkrótce ją znajdą, a wtedy będzie mogła im wszystko opowiedzieć. Kuleczka w tym samym czasie zaglądała pod każdy listek wszechobecnych krzewów i krzewinek. Pan Wiewiór z kolei nerwowo wypatrywał pszczół, które miały się wkrótce pojawić. Pająk natomiast zaczął pleść kolejną pajęczą sieć-pułapkę, aby schwytać w nią, w razie potrzeby, uciekającego złodzieja receptury. – Panie Wiewiórze musi nam pan najpierw powiedzieć, kiedy ostatnio widział swój przepis i czy ktoś obserwował układanie stosu orzechów. To bardzo ważne – poprosiła Jagódka, nie przerywając poszukiwań. – Hmmm… Ostatni raz widziałem recepturę chyba wczoraj wieczorem, a może i popołudniu? Nie, nie. Na pewno wieczorem, tuż przed pójściem spać. Sprawdzałem jeszcze, czy aby na pewno jest bezpieczna. Orzechy pomagały zebrać wszystkie wiewiórki, a stos układałem przed cały wczorajszy ranek i południe razem z moimi braćmi i siostrami. Nie zwróciłem uwagi, czy ktoś nas obserwuje. Bardzo to możliwe, wielu mieszkańców lasu tędy przechodziło. Las tętnił życiem, było ciepło i słonecznie. Kiedy skończyliśmy pracę, wszyscy usiedliśmy wygodnie na jednym z konarów, żeby wypić słodki sok, który podarowały nam jagódki. Był tak przepyszny, że po powrocie do domu odwróciłem butelkę, aby wypić ostatnie kropelki tego ożywczego nektaru. Kilka z nich spadło jednak na podłogę mojej dziupli i aż wstyd się przyznać, ale nie wytarłem jagodowych plam, tylko ze zmęczenia ułożyłem się do snu, wtulając się w swój puszysty ogon. Zupełnie zapomniałem o śladach na deskach. I tak minął cały dzień. Właśnie tak było. – Rzeczywiście Panie Wiewiórze, dostał pan od nas jeden z naszych słodkich soków. Cieszę się, że smakował – uradowała się czarna kuleczka, zdając się zapomnieć na chwilę o prowadzonym śledztwie. – Proszę Pana, czy pańska podłoga nadal jest brudna? – zapytała nagle zaciekawiona Jagódka. – Tak, nie miałem czasu posprzątać, od rana liczę orzechy i szukam receptury. Tak mi wstyd – zwierzątko zarumieniło się lekko pod swoim futerkiem. – Znakomicie! Teraz trzeba sprawdzić, czy złodziej nie wdepnął w tę plamę i nie zostawił swoich śladów! – krzyknęła uradowana z odkrycia dziewczynka i zaraz potem ściszyła głos, przypominając sobie upomnienie sowy. – Proszę to sprawdzić, złodziej musiał się pobrudzić – Jagódka nie musiała długo czekać, bowiem Pan Wiewiór niemal natychmiast wskoczył na drzewo i w oka mgnieniu wdrapał się na wysokość swojego domku w opuszczonej dziupli. Na zewnątrz było już widać tylko machający rudy ogon. Zwierzę zaczęło odgarniać porozrzucane orzechy, aby sprawdzić wczorajsze plamy soku. – Są! Są ślady! Wyglądają na odciski łap jakiegoś zwierzęcia – zawołał zadowolony z góry. – W takim razie musimy znaleźć mieszkańca lasu z brudnymi łapkami. Nasz sok pozostawia bardzo silne plamy, trudno je doczyścić, a najbardziej te na łapach i futrach – powiedziała kuleczka. – Chyba wiem, kto jeszcze może nam pomóc. Chodźmy do Szopa Pracza. Jako jedyny z całego lasu zna niemal wszystkie sposoby czyszczenia futerek. Mieszka niedaleko, zaraz przy strumyku. Może złodziej odwiedził go z prośbą o wybawienie plam z łapek – wpadł na kolejny pomysł pająk, a pozostali zgodnie mu przytaknęli. Wszyscy czworo zaraz skierowali swoje kroki we wskazanym im kierunku. Byli niezwykle ciekawi, czy Szop Pracz im pomoże i czy po drodze wpadną jeszcze na jakiś trop. Powoli zaczęło się wypogadzać. Deszcz przestał padać i chmury leniwie zaczęły wędrować dalej, odsłaniając stęsknione słońce. Także i las znów zaczął wracać do życia. Jego mieszkańcy powoli wynurzali się ze swoich nor, dziupli i gniazd, aby na nowo cieszyć się zabawą i pracą. Gdzieś w oddali słychać było stukanie dzięcioła i świergot skowronka, nieco bliżej wołanie małych piskląt i chichot szaroburych zajęcy. Po chwili do uszu leśnych detektywów dobiegł również dźwięk szumu wody, pędzącej przed siebie bez zastanowienia i zdającej się zachęcać do wzięcia ożywczego łyka. Jagódka przyspieszyła kroku, wsadzając do kieszeni bluzki czarną kuleczkę, która z trudem nadążała za dziewczynką i skocznym Panem Wiewiórem. Felicjan z kolei usiadł na puszystym ogonie wiewiórki i trzymając się go kurczowo chudymi odnóżami, podskakiwał co chwila razem z jego właścicielem. Po przejściu kilku metrów, ominięciu skupiska paproci i rzędu krzaków jeżyn, ich oczom ukazała się postać Szopa Pracza oraz jego pręgowany ogon. Zwierzę zanurzało łapky w dzikim strumyku i wydawało się być zupełnie pochłonięte tym zajęciem. Wymachiwało bowiem pracowicie kawałkami materiału, zaraz potem wykręcało z nich wodę i wkładało ponownie do wiklinowego koszyka z dwoma uchwytami. – Fiku miku przy strumyku, brudne piorę, czyste biorę – nucił wesoło szop, wymachując dalej łapkami. Jagódka wspólnie z przyjaciółmi zbliżyła się do brzegu z zamiarem przywitania się. Po drodze jednak Pan Wiewiór niechcący zahaczył swoim puszystym ogonem o kosz z upraną bielizną i wszystkie rzeczy wpadły wprost do wody. Również i pająk stracił równowagę, spadając z ogona do zimnego strumyka. Na szczęście Jagódka zdążyła wyciągnąć ku niemu rękę, tak że bezpiecznie wylądował na jej dłoni. Wystraszony otarł pot z czoła i głośno odetchnął z ulgą. Szop usłyszawszy niespodziewany hałas za plecami, przerwał pranie, a kiedy zobaczył swoje ubrania płynące wraz z prądem, bez wahania wskoczył do wody i z pośpiechem zaczął je ratować. Tuż za nim wskoczył i Pan Wiewiór z zamiarem pomocy, biedak jednak potknął się nieszczęśliwie o śliskie kamienie na dnie i jedynie umoczył swój rudy pyszczek we wodzie. Jagódka ukucnęła na brzegu i bez problemu sięgnęła ręką po oddalające się rzeczy. Szop Pracz, zdziwiony zachowaniem nieznajomego dziecka, nieufnie fuknął pod nosem. Kierując się do brzegu, nie zauważył leżącego wciąż we wodzie Pana Wiewióra, który dość nieporadnie próbował postawić łapy na śliskich kamieniach i po chwili już oboje mieli zamoczone całe futerka. Kuleczka siedząca w kieszeni dziewczynki, widząc zabawną sytuację cichutko się zaśmiała, uważając, by tylko nie urazić żadnego ze zwierząt. Jagódka szybko odłożyła mokre ubrania do koszyka i wyciągnęła taplających się mieszkańców lasu. Kiedy w końcu postawili przemoczone łapy na ziemi, wyraźnie drżeli z zimna. – Ki ki kim je je jesteście i co co tu robicie? – wyjąkał szop, zerkając z niechęcią w kierunku wiewiórki. – Dzień dobry Panie Szopie, nazywam się Jagódka, a to moi przyjaciele: kuleczka, Pan Wiewiór oraz pająk Felicjan. Przepraszamy za zamieszanie. Zaraz pomożemy na nowo uprać pana ubrania. Przyszliśmy tu, żeby się poradzić. Podobno jest pan bardzo mądry – powiedziała dziewczynka, na co szop natychmiast dumnie się naprężył. – Może i jestem mądry, ale nie wiem, czy będę umiał wam pomóc. Poza tym muszę najpierw uprzątnąć ten cały bałagan – wskazał łapką kosz pełen stery ubrań. – Panie Wiewiórze, Jagódko, kuleczko, do dzieła! Musimy pomóc szopowi, w końcu ten bałagan to nasza sprawka – zarządził Felicjan, po czym wszyscy wspólnie zajęli się ponownym upraniem ubrań, ich wykręcaniem, a następnie porozwieszali je na gałązkach krzewu przed chatką szopa. Zwierzątko wyglądało na zadowolone z efektów ich pracy i z radością zaklaskało w łapy. – Dziękuję moi drodzy. Pięknie się spisaliście. A teraz powiedzcie, jak mogę wam pomóc? Pająk Felicjan od razu opisał dokładnie sytuację Pana Wiewióra i opowiedział również o podejrzeniach, związanych ze zniknięciem tajemnej receptury. Pozostali towarzysze cały czas zgodnie mu przytakiwali. – Hmmmmmm….. Niech tylko pomyślę. Trzy dni temu przykicała tu mama zajączków, abym pomógł uprać czubek jej długich uszu, przedwczoraj przybiegł odświeżyć swój ogon lisek chytrusek, wczoraj przyszła rodzina dzików z prośbą o wyczyszczenie skórek – zaczął wyliczać szop. – A dziś rano? Kto odwiedził mnie dziś rano? – zaczął się zastanawiać. – Pomyśl dobrze przyjacielu, to bardzo ważne, przypomnij sobie czym prędzej! – zaczął ponaglać go Pan Wiewiór. – Ciszej Wiewiórze, daj mu pomyśleć w spokoju – upomniał go srogim głosem Felicjan. – Już wiem! – zawołał uradowany szop. – Dziś rano była tu sarenka Ilonka, by umoczyć swoje raciczki, a potem kuna Marta z okropnie pobrudzonymi jagodowym sokiem łapami. Poprosiła, abym pomógł jej czym prędzej pozbyć się tych plam. Wydawała się mocno roztargniona i zaspana, spieszyła się bardzo, nie powiedziała jednak dokąd. Kiedy skończył mówić, wszyscy przyjaciele spojrzeli na siebie znaczącym wzrokiem. Wiedzieli już, kto stoi za zniknięciem tajemnej receptury Pana Wiewióra. Teraz pozostawało tylko odnaleźć kunę i odzyskać skradzioną rzecz. Szop Pracz nie znał niestety dokładnej drogi do jej kryjówki, ale za to podpowiedział, że plamy na łapach Marty nie zeszły jeszcze do końca i jeśli będą się uważnie przyglądać, być może trafią do niej po śladach na runie. Przyjaciele ruszyli zatem dalej, dziękując za pomoc i cenną wskazówkę. Stawiając małe kroki, leśni detektywi bacznie obserwowali ziemię przed sobą, by czym prędzej wytropić zwierzątko. Pan Wiewiór wdrapywał się nawet na kolejne drzewa, aby sprawdzić, czy na którymś z nich nie skryła się złodziejka lub czy nie zostawiła na nim odcisków swoich łap. Towarzyszący mu Felicjan odważnie wychylał głowę z puszystego ogona, również bacznie się rozglądając. Jagódka z kuleczką w kieszeni bluzeczki kucała co chwila, rozgarniając mokre jeszcze igły i liście. Żadne z nich nie mogło jednak znaleźć jakiegokolwiek śladu. Wszyscy powoli stawali się coraz bardziej zniecierpliwieni i nieco już zniechęceni prowadzonym śledztwem, nikt jednak nie odważył się powiedzieć o tym pozostałym. Po godzinie wędrówki po lesie wreszcie wpadli na pierwszy trop. – Jest! Jest odcisk łapy! Chodźcie tu zobaczyć! – zawołała towarzyszy Jagódka, klęcząc nad plamą jagodowego soku w kształcie łapki jakiegoś zwierzątka. Pozostali szybko zbiegli się, otaczając dookoła znalezisko. – To rzeczywiście łapa kuny – potwierdził pająk. – Szukajmy dalej, gdzieś w pobliżu może ich być więcej – zachęcił przyjaciół do dalszych poszukiwań. I tak cała gromadka ponownie wróciła do swojego zajęcia, chcąc jak najszybciej znaleźć kolejne ślady, które miały doprowadzić ich do złodziejki. Nie minęła minuta, a mali detektywi już wpadli na kolejny odcisk, a po chwili na jeszcze jeden i cały szereg małych łap zwierzątka, które prowadziły wprost na skraj polany. Jagódka i jej przyjaciele czuli w sercach coraz większą nadzieję na powodzenie swoich poszukiwań, a pozostający nieco w tyle Pan Wiewiór nerwowo zaczął obgryzać swoje wiewiórcze pazurki, nie mogąc się już doczekać, kiedy znów będzie mógł skorzystać z rodzinnej receptury na pyszny krem miodowo-orzechowy i zamoczy w nim swój rudy pyszczek. Im byli bliżej polany, tym wyraźniej dało się słyszeć czyjeś cichutkie pochlipywanie i pociąganie nosem. Kiedy tylko minęli drobne poziomki, ślady kuny się urwały, pochlipywanie za to stało się coraz głośniejsze. Jagódka jako pierwsza zauważyła na liściu śnieżnobiałej stokrotki maleńką biedronkę. Biedactwo nie dostrzegło zbliżającej się dziewczynki i nie przestając płakać, zbierało się już do lotu. – Poczekaj biedroneczko! Dlaczego płaczesz? Opowiedz nam, co cię tak zasmuciło? – zawołała Jagódka, wyciągając dłoń w kierunku kwiatka. Biedroneczka najpierw dość nieufnie schowała skrzydełka, a potem odwróciła się w stronę dziewczynki. Wyglądająca z kieszeni kuleczka szeroko się uśmiechnęła, na co biedroneczka, widząc znajomą przyjaciółkę, uspokoiła się nieco. – To naprawdę ty kuleczko? Co robisz tak daleko od domu? – zapytała zaciekawiona. – Dzień dobry Marcysiu! To naprawdę ja. Razem z moimi przyjaciółmi jesteśmy na tropie złodziejki – kuny Marty, która połasiła się na tajemną recepturę Pana Wiewióra. Bez niej nie powstanie krem miodowo-orzechowy, który wiewiórki zajadają zimą. Ślady doprowadziły nas aż tutaj. Powiedz lepiej, dlaczego płaczesz i czy możemy ci jakoś pomóc? – zapytała zatroskana o swoją znajomą kuleczka. – Jestem niesamowicie zmartwiona. Zgubiłam dzisiaj wszystkie moje kropki… Potrącił mnie jakiś złośliwy bąk podczas lotu. Bez nich nie jestem ładna i już nigdy nie znajdę ukochanego. Nikt przecież nie zechce biedronki bez kropek – zachlipała ponownie, na co Jagódka usiadła na trawie tuż przy stokrotce i pokiwała przecząco głową. – Ależ mylisz się biedroneczko. Bez kropek wcale nie jesteś mniej piękna. Powiem więcej, bez nich jesteś wyjątkowa i myślę, że każdy chciałby mieć tak wyjątkową żonę. – Naprawdę tak myślisz? Ale ja tak lubiłam moje kropki. Były takie ładne, zgrabne i w ogóle… Źle się bez nich czuję – Marcysia uniosła wysoko głowę, by lepiej widzieć dziewczynkę. – Naprawdę tak uważam. Zresztą chyba nie tylko ja, prawda przyjaciele? – Jagódka zwróciła się do swoich towarzyszy, na co zarówno kuleczka, Pan Wiewiór, jak i pająk Felicjan energicznie przytaknęli. Biedronka przestała pociągać nosem i nawet delikatnie się uśmiechnęła. Nigdy wcześniej nie myślała, że stanie się kim wyjątkowym, a to przywróciło jej nadzieję na odnalezienie swojego szczęścia i prawdziwej miłości. – Jeśli ma cię to uspokoić, to chętnie namaluję ci parę kropek moim jagodowym sokiem. Tak się składa, że mam akurat przy sobie parę kropli. Wierz mi, potrafię naprawdę pięknie malować – zapewniał biedronkę leśny owoc. – Nie, dziękuję kuleczko za dobre chęci, ale twoja przyjaciółka ma rację. Bez kropek też jestem ładna i mogę być równie szczęśliwa. Ach, zupełnie niepotrzebne wypłakałam tyle łez. Dziękuję wam wszystkim za miłe słowa. Macie naprawdę dobre serca. Chciałabym sprawić wam w zamian jakąś przyjemność. Mam nawet pewien pomysł. Chodźcie za mną – rozpostarła skrzydła Marcysia, a jej oczy wyraźnie zabłyszczały z ogromnej radości. Jagódka oraz zwierzątka kroczyły teraz po kwiecistej polanie, prowadzone przez jedyną w swoim rodzaju biedronkę bez kropek. Po drodze mijali różnobarwne rośliny: trawy oraz kwiaty, zdające się kiwać lekko i powabnie, wprawiane w taniec przez letni podmuch wiatru. Modre chabry bławatki przytulały się do siebie, z chichotem plącząc swoje łodyżki, słoneczne jaskry z zaciekawieniem wychylały korony, śnieżnobiałe uradowane stokrotki machały drobnymi listkami, a wysokie maki dla zabawy na zmianę otwierały się i zamykały. Gdzieniegdzie dało się również zauważyć czerwone koniczynki, podobno przynoszące szczęście oraz pachnący domową herbatą rumianek. Dookoła unosiła się chmara przepięknych motyli, trzepoczących dostojnie pokaźnymi skrzydłami, udekorowanymi w rozmaite wzory i kolory: kropki, paski, zygzaki. Wśród nich na przedzie frunął żółto-czarny paź królowej, zaraz za nim w motylim orszaku rusałka pawik, puszczając pawie oczko z końca swojego skrzydła, rusałka osetnik, przeskakujący zgrabnie z kwiatka na kwiatek i wiele wiele innych, równie pięknych i barwnych. Jagódka nie kryła zachwytu przepięknym widokiem polany oraz jej mieszkańcami. Zapominając na moment o swojej tęsknocie i prowadzonym przez cały czas śledztwie, przyklęknęła przed jednym z kwiatków, by ostrożnie chwycić w ręce delikatny kielich i poczuć jego słodki zapach. – Aaaaaaaapsik! – kichnęła dziewczynka, na co pozostałe kwiatki zapiszczały radośnie, a kolorowy orszak motyli natychmiast otoczył ją zewsząd. – Hi hi, na zdrowie Jagódko – zachichotała Marcysia. – Już niedaleko, jesteśmy prawie na miejscu. Po chwili oczom przyjaciół ukazała się olbrzymia tęcza, złożona niemal ze wszystkich znanych im kolorów: żółtego, czerwonego, pomarańczowego, zielonego oraz niebieskiego. Zupełnie jakby wszystkie motyle połączyły się w jedno. Zaczynała się na jednym z brzegów polany, a kończyła na drugim i prowadziła wysoko ku niebu. Jagódce przypominała nieco kolorowy most, który jej tato zbudował specjalnie dla niej w ogrodzie tego lata. Soczyste barwy tęczy błyszczały w słońcu, które chmury uwolniły po burzy i obfitej ulewie. Dziewczynka nigdy nie śniła, że kiedyś dane jej będzie zobaczyć z bliska tak cudowne zjawisko. Kiedy Marcysia doprowadziła ich w końcu na brzeg polany, by mogli wdrapać się na tęczowy most, była przeszczęśliwa. Stawiając niepewnie swoje kroki, miała wrażenie, że stąpa po miękkiej cukrowej piance, którą tak uwielbiała. Pan Wiewiór z kolei od razu z ochotą wskoczył na tęczę i pędził przed pozostałymi, aby jako pierwszy znaleźć się na jej najwyższym punkcie. Trzymający się kurczowo jego rudego ogona Felicjan drżał z obawy, że kolejny raz spadnie i tym razem połamie swoje cieniutkie odnóża. Mała kuleczka natomiast, siedząc bezpiecznie w kieszeni Jagódki, z zachwytem spoglądała w dół. – Chodźcie, chodźcie przyjaciele! – zachęcała do dalszego spaceru biedronka. Po przejściu dość sporego kawałka, doszli w końcu do najwyższego punktu, na którym to czekał już na nich wyraźnie zadowolony Pan Wiewiór z pająkiem. – Pięknie tu, prawda? Usiądźcie proszę, mam dla was jeszcze jedną niespodziankę – powiedziała tajemniczo Marcysia, lądując na kolorowym moście. Pozostali zgodzili się chętnie i usiedli wygodnie, przekonani, że znaleźli się w najpiękniejszym miejscu na świecie i w ich życiu. – Otóż tęcza, na której tu siedzimy jest jadalna i do tego niesamowicie smaczna. Spróbujcie sami! – dodała po chwili, wprawiając kolejny raz w zdumienie swoich towarzyszy, którzy spoglądając jeden na drugiego, obawiali się skorzystać z tej propozycji. Jako pierwszy odważył się Pan Wiewiór, nabierając w łapę nieco puszystej zieleni. Nim spróbował, powąchał dokładnie tęczowy przysmak, a po chwili zanurzył cały pyszczek w niezwykłej słodyczy. – Hmmm… Pyszne, naprawdę pyszne! – zawołał z zadowoleniem, wracając natychmiast do pałaszowania. Widząc, z jakim smakiem wiewiórka sięga po kolejne porcje, pozostali również zdecydowali się spróbować. Jagódka wybrała soczysty pomarańcz, kuleczka poprosiła o czerwień, Marcysia sięgnęła po kolor niebieski, Felicjan z kolei zdecydował się na żółtą słodycz. Zajadając się, wspólnie spoglądali na świat w dole, gdzie kwiaty nadal tańczyły, wiatr przyjemnie nucił, a motyli orszak kreślił w powietrzu zgrabne piruety. Z pełnymi brzuchami i słodkim smakiem w ustach, każde z nich czuło się niesamowicie szczęśliwe. – Tęsknię za rodzicami. Niepotrzebnie się od nich oddalałam. Mama przestrzegała mnie przed samotnymi wędrówkami po lesie, a ja jej nie posłuchałam – posmutniała nagle Jagódka, przypominając sobie, jak szczęśliwa była przy mamie i tacie. – Ja też tęsknię za moimi rodzicami – wyszeptał Felicjan, wtulając się we wiewiórczy ogon. – I ja – dodała kuleczka, głośno wzdychając. – A ja tęsknię za moimi braćmi i siostrami – zwierzył się po chwili Pan Wiewiór. – Rodzice to bardzo ważne osoby, dzięki ich miłości poznajemy świat i ten świat właśnie wydaje się wtedy jeszcze piękniejszy – powiedziała biedronka. – Tak bardzo chciałbym się już przytulić do mamy. O wiele bardziej niż spróbować raz jeszcze tęczowych słodkości. Ruszajmy przyjaciele. Nie ma na co czekać! Rodzina jest najważniejsza. Musimy odszukać kunę Martę i odzyskać tajemną recepturę, żeby móc w końcu wrócić do naszych domów i bliskich. Obiecaliśmy, że pomożemy i słowa dotrzymamy – zwróciła się do towarzyszy Jagódka i po chwili wszyscy wspólnie zaczęli zbiegać po moście w kierunku drugiego brzegu polany. Marcysia ledwo nadążała za gromadą przyjaciół, którym wyraźnie tęskno już było do swoich rodzin. Sama nigdy nie odważyła się oddalić od domu tak daleko w obawie, że nie znajdzie już drogi powrotnej i nigdy nie zobaczy rodziców. Machając co tchu czerwonymi skrzydłami, myślała, w jaki jeszcze sposób może pomóc Jagódce i pozostałym. Kiedy już zbliżali się do zejścia z tęczowego mostu, dostrzegła coś niezwykle ważnego. – Jagódko! Jagódko! Przyjaciele! Poczekajcie, muszę wam o czym powiedzieć – krzyczała zdyszana biedronka. – Coś zauważyłam! Zaciekawieni towarzysze przystanęli na moment, pozwalając, by Marcysia ich dogoniła. – Słuchajcie, dostrzegłam coś bardzo ważnego! W miejscu, gdzie polana graniczy z rzędem brzóz, tuż obok małych poziomek, między drzewami leży kępka chrustu. Myślę, że to może być kryjówka kuny, której szukacie – opowiedziała szybko o swoim odkryciu. – Prędko, musimy to sprawdzić! – ponaglił pozostałych Pan Wiewiór i bez zastanowienia popędzili we wskazanym im przez biedronkę kierunku. W głębi ducha czuli, że są blisko zakończenia swojego śledztwa. Marysia postanowiła zostać na polanie, życzyła jednak przyjaciołom powodzenia i na pożegnanie pomachała radośnie małymi skrzydłami. Im bardziej zbliżali się do rzędu brzóz, tym bardziej kępka chrustu, o której mówiła biedronka, stawała się coraz widoczniejsza, a serce Jagódki i pozostałych zaczynały bić w coraz szybszym tempie. – Ciiiiiiiii! – nakazał pozostałym Felicjan. – Nie możemy jej spłoszyć – dodał szeptem i wszyscy w zgodnym tempie, cichutko przesuwali się od brzozy do brzozy, zerkając co chwila zza pni na kryjówkę kuny. Niespodziewanie usłyszeli czyjeś szybkie kroki. Do kępki chrustu zbliżała się kuna Marta we własnej osobie, niosąc w pyszczku gałązkę z jeżynami oraz koszyk pełen rozmaitych przedmiotów, a było w nim lusterko, okulary, zegarek, mały grzebień i kolorowy zeszyt, w którym Pan Wiewiór rozpoznał swój przepiśnik. Wślizgując się do kępki chrustu, bacznie obserwowała, czy gdzieś w pobliżu nie schował się jakiś nieproszony gość, który odkrył jej kryjówkę. Kiedy pomarańczowy ogon zniknął już wśród sterty gałęzi, niecierpliwy jak zwykle Pan Wiewiór postanowił na własną rękę schwytać złodziejkę. Wskoczył natychmiast na jedną z najniższych gałązek brzozy, po czym przeskakując błyskawicznie z jednej na drugą, szybko znalazł się wysoko ponad głowami swoich przyjaciół i przymierzał się do skoku na drzewo, rosnące tuż obok kępki chrustu. Jagódka przeczuwała, że skok Pana Wiewióra przyniesie im same kłopoty i z pewnością spłoszy złodziejkę. Nim się spostrzegła, skoczne zwierzę znalazło się już nad kryjówką kuny i bacznie ją obserwowało. – Jagódko zrób coś, on spłoszy kunę i nici z odzyskania receptury. Wiesz przecież, jaki Pan Wiewiór potrafi być nieporadny – martwiła się kuleczka, coraz mocniej wychylając się z kieszeni. – Nie martw się kuleczko, coś poradzimy – zapewniła dziewczynka, głowiąc się, co zrobić, aby zapobiec katastrofie. Wtedy to zauważyła wędrującego niedaleko brzozy, za którą chowała się właśnie wspólnie z kuleczką, małego jeża. Przystawał co chwila, rozglądając się dookoła i wsadzając swój niezwykle ruchliwy nos głęboko w leśne runo w poszukiwaniu jakiejś przekąski. Jego grzbiet pokryty był mnóstwem cieniutkich igiełek, których zapewne ostre czubki błyszczały w przebijającym spośród drzew słońcu. Kiedy jeż był naprawdę blisko, Jagódka nagle wpadła na genialny pomysł. Postanowiła poprosić o pomoc kolczaste zwierzę. – Hop hop jeżyku! Hop hop! Tutaj! – zawołała bardzo cichutko, mimo tego niesamowity słuch jeża sprawił, że ten zwrócił swoje bystre oczy w kierunku rosnącej nieopodal brzozy i tam właśnie skierował swoje kroki. – Jeżyku, kochany kolczatku, pomóż nam proszę – zwróciła się dziewczynka, kiedy zwierzątko stanęło przed jej stopami. – Cały dzień tropiliśmy kunę Martę, która okazała się złodziejką tajemnej receptury na krem miodowo-orzechowy, który jest własnością Pana Wiewióra i bez którego wszystkie wiewiórki będą głodować tej zimy. Szukając jakichkolwiek śladów dotarliśmy aż tu, do kępki chrustu, w której kuna ma swoją kryjówkę. Chciałabym cię bardzo prosić, abyś zwinął się w kłujący kłębek, kiedy tylko Marta spróbuje uciec. Twoje igiełki powinny powstrzymać ją od ucieczki. – Zgadzam się. Chętnie wam pomogę. Tak się składa, że i ja padłem ofiarą tej chytruski. Dziś rano zaginął mój ulubiony grzebień do rozczesywania igiełek. Bardzo chciałbym go odzyskać – odparł jeż, na co Jagódka i kuleczka odpowiedziały szczerym uśmiechem, a także odetchnęły z ulgą, że jeszcze nie wszystko stracone. Po chwili z obserwowanej kępki chrustu zaczęły dobiegać dziwne hałasy szamotaniny, przypominające przerzucanie garnków i różnych metalowych przedmiotów. Kiedy suche już gałęzie powoli się rozsypały, Pan Wiewiór postanowił nie czekać dłużej i przystąpił do akcji, wykonując zdumiewający wiewiórczy skok prosto na kryjówkę kuny. Rozluźniona już kępka natychmiast runęła pod jego ciężarem, odsłaniając chytre zwierzę i jej zdobyte dotychczas łupy. Kuna ze zdumienia wytrzeszczyła oczy, wypuściła z łapek małe lusterko i nie czekając dłużej, zabrała się do ucieczki. Jednym susem przeskoczyła porozrzucany dookoła chrust i co sił w łapach biegła na oślep przed siebie. Po chwili syknęła z bólu i zaczęła dziwnie podskakiwać. Złodziejka nie zauważyła bowiem jeża z nastroszonymi kolcami, który miał za zdanie zatrzymać uciekinierkę i nadepnęła na małego kolczatka. – Auć! Auć! Auć……! – podskakiwała dalej. – Mamy cię złodziejko! Jak mogłaś zabrać niewinnym zwierzętom tak cenne dla ich przedmioty? – zawołała kuleczka. – I mój grzebień! – dodał, prostując się jeż. – Marto, co ty najlepszego narobiłaś? Musisz teraz oddać wszystkie skradzione przedmioty ich właścicielom. Wypadałoby również przeprosić ich za to – zwróciła się do zwierzęcia Jagódka, na co kuna zwróciła ku niej swoje duże oczy, a po chwili stając już na wszystkich łapkach, pokornie opuściła głowę. – Przeprosiny nie wystarczą. Przez tę chytruskę mogliśmy głodować całą zimę – zawołał z wyrzutem Pan Wiewiór, który po swoim wyczynowym skoku nie zdołał jeszcze wygrzebać się z pozostałości kępki chrustu. Pająk, nie przestając trzymać się kurczowo wiewiórczego ogona, dochodził do siebie, czując wciąż silne zawroty głowy. – Otóż to! Zabrała moje lusterko! – odezwał się nagle jakiś nieznany głos. – I mój zegarek! Moje okulary! – odezwał się ktoś jeszcze, a po chwili zza rozłożystych paproci wyłoniła się młoda łasiczka z połyskującą gładką sierścią, zwinny lisek z rudą kitą, podobną kolorem do ogona Pana Wiewióra oraz sędziwy kret, usilnie próbujący nadążyć za pozostałymi. – Ale ja wcale nie chciałam ich zabrać. Po prostu tak bardzo mi się spodobały, że zapragnęłam mieć je tylko dla siebie – próbowała tłumaczyć się zawstydzona kuna, ale zdenerwowani mieszkańcy lasu wcale nie mieli ochoty jej słuchać. Nie zważając na Martę, zaczęli rozgarniać resztki jej kryjówki i w pośpiechu wygrzebywać spod gałęzi skradzione im przedmioty. Również i Pan Wiewiór energicznie przebierał łapami i już po chwili trzymał w objęciach swój ukochany przepiśnik z tajemną recepturą. Szczęśliwy podbiegł szybko do Jagódki oraz kuleczki, wymachując zeszytem nad swoją głową. – Mam! Mam! Receptura odzyskana! Jeszcze nic straconego, do zimy na pewno zdążymy przygotować krem! – wołał podskakując radośnie. – Ale co z Martą? Nie możemy przecież tak zostawić tej sprawy. Musi odpowiedzieć za swoje złe uczynki – dodał zaraz poważnym i stanowczym tonem. – Rozumiem pana złość Panie Wiewiórze, jednak każdemu należy się druga szansa. Czy pan sam nigdy niczego nie przeskrobał? – zapytała Jagódka, na co zwierzę jedynie westchnęło, po czym pokornie opuściło puszysty ogon. – Każdy z nas ma coś na sumieniu i każdy stara się to naprawić. Myślę, że i Marta na pewno chciałaby wynagrodzić wam utratę ulubionych przedmiotów. Proponuję zatem jej pomoc w przygotowaniu kremu miodowo-orzechowego. Może mieszać miód tak długo, jak tylko będzie to potrzebne. Zgadzasz się Marto? – zwróciła się w stronę kuny wyraźnie zadowolona ze swojego pomysłu. – Oczywiście, że tak! Chętnie pomogę. Dam z siebie wszystko, słowo daję! Tylko proszę, wybaczcie mi i nie gniewajcie się więcej na mnie. Już nigdy nie zabiorę bez pytania żadnej rzeczy, która nie należy do mnie. Obiecuję! – zapewniała wciąż zawstydzona. Mieszkańcy lasu, po długiej i gorącej dyskusji, w końcu przystanęli na propozycję Jagódki. Zwierzęta wprost przepadały za kremem miodowo-orzechowym. I choć to głównie wiewiórki przechowywały je w swoich spiżarniach, to i pozostałym nierzadko przypadał mały słoiczek w dowód przyjaźni. Dlatego też wszystkim tak zależało, aby i tym razem przygotowania doszły do skutku. Przyjaciołom pozostała zatem już tylko droga powrotna, którą zamierzali pokonać w jak najszybszym tempie. Również i młoda łasiczka, rudy lisek oraz sędziwy kret postanowili im towarzyszyć. Pan Wiewiór tuląc nieustannie do piersi swój drogocenny przepiśnik, poganiał co chwila pozostałych, przypominając, że pszczoły na pewno już czekają ze swoim słodkim nektarem i jeśli za chwilę nie zjawią się przy jego domku, te zwyczajnie odlecą i już nigdy nie wrócą. A wtedy wszystko przepadnie na dobre. Pająk Felicjan, który od niebezpiecznego skoku na kryjówkę kuny jeszcze bardziej obawiał się podróżowania na puszystym wiewiórczym ogonie, tym razem spokojnie pokonywał drogę w drugiej kieszeni Jagódki, pozdrawiając co chwila, siedzącą po jego prawej stronie kuleczkę. Kiedy już prawie dotarli na miejsce, tuż nad ich głowami zaćwierkał niezrozumiale mały ptak, trzepocząc mocno skrzydłami. Jedynie Pan Wiewiór potrafił zrozumieć jego ptasi język. Natychmiast poprosił przyjaciół, aby przyspieszyli kroku, ponieważ pszczoły już szykują się do odlotu i bardzo możliwe, że nie dostaną już ani kropli potrzebnego do zrobienia kremu miodu. Mały ptaszek okazał się dobrym znajomym Pana Wiewióra, dlatego też kiedy zobaczył lądujące przed jego domkiem pszczoły, czym prędzej udał się na jego poszukiwania, z obawy przed zaprzepaszczeniem szansy na tegoroczne przygotowanie zapasu kremu. Rzeczywiście, kiedy dotarli na miejsce, chmara pszczół właśnie zbierała się do odlotu, robiąc przy tym niesamowity szum. – Stójcie moje kochane! Stójcie proszę! Nie uwierzycie, co dziś się wydarzyło – wołał już z daleka przejęty Pan Wiewiór, wymachując w powietrzu swoim przepiśnikiem. Pszczoły w ostatniej chwili równocześnie opuściły skrzydełka i zdjęły z tułowia malutkie beczułki z drogocennym miodem. Jedna z nich, zdaje się przywódczyni z największą beczułką na plecach, stanęła przed Panem Wiewiórem z bardzo niezadowoloną miną. Kiedy jednak usłyszała niesamowitą historię skradzionej receptury oraz śledztwa, prowadzonego przez zwierzątka oraz Jagódkę, nieco złagodniała. Rozkazała pozostałym pszczołom przelać miód do specjalnego garnka, który przygotowały już wiewiórki, czekając w dużej niepewności na powrót swojego brata ze skradzioną recepturą. Podarowany miód wyglądał jak krople prawdziwego złota. Przelewany z beczułek strumień spokojnie i cichutko zapełnił olbrzymi garnek po same brzegi. Na widok słodkiego specjału niejednemu zwierzątku ślinka napłynęła do ust, a niektórym nawet głośno zaburczało w brzuchu. Także i Jagódka z chęcią umoczyłaby choć jeden palec w złocistym nektarze, pamiętała jednak, że leśnym mieszkańcom jest on o wiele bardziej potrzebny. Marta, zgodnie z obietnicą daną pozostałym, pomagała każdej pszczole przelać miód z beczułek, a następnie mieszała pracowicie złoty nektar, czekając, aż wiewiórki nie wrzucą do garnka rozłupanych orzechów, szyszek, żołędzi oraz nasion. Widząc szczery zapał kuny, Pan Wiewiór wybaczył jej wszystkie występki, a nawet obiecał, po skończeniu pracy oczywiście, pozwolić spróbować pysznego specjału. Pająk Felicjan opuścił kieszeń Jagódki i rozpoczął dzierganie nowej koronkowej pajęczyny niedaleko uwijających się przy miodzie zwierzątek. Mały owoc leśny z kolei obserwował wszystkich już z dołu, z radością nucąc rozmaite piosenki na miękkim mchu. Jagódka pomagała wiewiórkom wrzucać rozłupane przez ich ostre ząbki orzechy i żołędzie do garnka, a następnie poustawiała przeznaczone do rozlania kremu małe słoiczki w równym rzędzie. Pan Wiewiór zdawał się być w swoim żywiole. Sprawdzał co chwila w zeszycie, czy aby na pewno wszystkie składniki są łączone w odpowiedniej ilości, a następnie wskoczył do swojej dziupli po jakieś tajemnicze przyprawy i wrzucił je prosto do mieszaniny miodu, orzechów, żołędzi i nasion. – Będzie pysznie, przepysznie! – zaklaskał uradowany, na co wszystkie zwierzęta przyznały mu rację, oblizując się ze smakiem. Kiedy Jagódka skończyła już swoją pracę, poczuła się niesamowicie senna. Dzień pełen wrażeń powoli dobiegał końca, a ona była tak bardzo zmęczona. Do tego wciąż tęskniła za rodzicami. – Powinny już tu być… Odpocznę sobie, chociaż chwilkę, małą chwilkę – ziewnęła dziewczynka, zwijając się w kłębek i spokojnie kładąc głowę ponownie na poduszce z miękkiego mchu. – Śpij Jagódko, śpij maleńka – szepnęła jej do ucha kuleczka, gładząc delikatnie po twarzy, na co dziewczynka zwinęła się jeszcze bardziej i kolejny raz beztrosko ziewnęła. Po chwili nie słyszała już krzątaniny zapracowanych zwierzątek, świergotu ciekawych ptaków ani szumu drzew. Było jej miękko i wygodnie, prawie tak bardzo jak we własnym łóżku w ukochanym domu. Brakowało tylko dłoni mamy, gładzącej ją pieszczotliwie po policzku i taty, otulającego kolorową kołderką. Wiedziała, że przeżyła dziś piękną i niesamowitą przygodę, ale bez wahania oddałaby to wszystko, żeby tylko móc jeszcze raz przytulić się do swoich rodziców. Miała nadzieję, że przyśnią jej się w ich domu, a kiedy otworzy oczy, wszystko będzie tak jak kiedyś. I śniła o tym, śniła, aż w końcu nadszedł wieczór i zaczęło się ściemniać. – Hej! Hej, hej dziecino obudź się! – usłyszała tuż nad uchem. Wciąż zmęczona nie miała jednak siły, by podnieść zaspane powieki. Wydawało jej się, że to znowu wołanie leśnych owoców, lecz kiedy poczuła czyjąś ciepłą dłoń na swoim policzku, postanowiła czym prędzej otworzyć oczy. Pamiętała ten czuły dotyk, wiedziała, że to muszą być oni. Nie myliła się. Nad głową Jagódki klęczeli jej rodzice. Zatroskani zniknięciem córeczki, szukali jej w lesie przez cały dzień. Nie tylko ona tęskniła. Dziewczynka natychmiast wpadła w ramiona mamy i taty, tuląc się do nich tak mocno jak nigdy wcześniej. – Wracajmy już do domu, obiecuję, że więcej nie będę się od was oddalać – przyrzekła. – Opowiem wam po drodze, co mnie dziś spotkało, nie uwierzycie – dodała zaraz szczęśliwa, nie przestając tulić się do rodziców. Po chwili cała trójka kroczyła znaną im dobrze ścieżką w kierunku domu. Jagódka, niesiona w silnych ramionach taty, rozpoczęła opowieść o swojej niesamowitej leśnej przygodzie. Kiedy już prawie kończyła, znów poczuła się bardzo senna i nie mając siły, by dłużej opowiadać, oparła głowę o ramię taty i zasnęła na nowo, spokojna, bezpieczna i szczęśliwa. – Jagódkowe sny, sny mojej córeczki, cukierkowe, błogie, piękne jak z bajeczki… – słyszała już tylko ciepły głos, budzący ją co rano i kołyszący do snu wieczorem – głos swojej kochanej mamy.
WYNIKI Wygraj 1 z 7 zestawów kosmetyków AA I Love You Mommy. Konkurs „Nasza miłość”
Weź udział w naszym konkursie – pokaż na zdjęciu miłość między tobą a twoim dzieckiem. Do wygrania 7 zestawów najnowszych kosmetyków AA z linii I Love You Mommy.
WYNIKI Wygraj 1 z 5 nagród od National Geographic Kids! Konkurs „Eko-rodzina”
Weź udział w naszym konkursie – napisz, w jaki sposób twoja rodzina dba o środowisko. Do wygrania 5 zestawów nagród od National Geographic Kids.
Konkurs "Brzuszek miesiąca". Najpiękniejsze brzuszki w sierpniu 2018
Nasz comiesięczny konkurs na ciążowy brzuszek cieszy się dużą popularnością. Co miesiąc otrzymujemy mnóstwo zgłoszeń ze zdjęciami przyszłych mam. Zobacz, czy twoje zdjęcie jest wśród brzuszków, które najbardziej spodobały się redakcji w sierpniu 2018.
WYNIKI Wygraj nowość – kosmetyki Lift4Skin Body Shaper! Konkurs „Fit mama”
Weź udział w naszym konkursie – napisz jak dbasz o figurę. Do wygrania 5 zestawów najnowszych kosmetyków Lift4Skin Body Shaper.
WYNIKI Wygraj 1 z 3 zestawów kosmetyków Golden Rose! Konkurs „Pracująca mama”
Weź udział w naszym konkursie – napisz jak wygląda twoje poranne wyjście do pracy. Do wygrania 3 zestawy kosmetyków Golden Rose.
WYNIKI Wygraj 1 z 5 zestawów bransoletek od Magneska Art. Konkurs „Przyjaźnię się z córką'
Weź udział w naszym konkursie – pokaż na zdjęciu przyjaźń matki z córką. Pięć najlepszych fotografii nagrodzimy zestawami bransoletek dla mamy i córki od Magneska Art.