Konkurs "Brzuszek miesiąca". Najpiękniejsze brzuszki w lipcu 2018
Nasz comiesięczny konkurs na ciążowy brzuszek cieszy się dużą popularnością. Co miesiąc otrzymujemy mnóstwo zgłoszeń ze zdjęciami przyszłych mam. Zobacz, czy twoje zdjęcie jest wśród brzuszków, które najbardziej spodobały się redakcji w lipcu 2018.
WYNIKI Wygraj zestaw kosmetyków pielęgnacyjnych Regenerum i Bioliq. Konkurs "Wieczorny rytuał Mamy"
Weź udział w naszym konkursie „Wieczorny rytuał Mamy” – napisz na naszym wątku konkursowym na forum, jak wygląda twój wieczorny rytuał pięknej mamy. Do wygrania 7 zestawów kosmetyków Regenerum oraz 3 zestawy Bioliq.
WYNIKI Wygraj 1 z 7 zestawów kosmetyków dla mam AA Cell Block. Konkurs „Wiosna, ach to ty!"
Weź udział w naszym konkursie „Wiosna, ach to ty!” – napisz na naszym wątku konkursowym na forum jakie planujecie wiosenne zmiany lub jakie chcesz wprowadzić zdrowsze nawyki w życiu rodziny. Do wygrania 7 zestawów kosmetyków AA Cell Block.
WYNIKI Wygraj 1 z 10 książek "The Yes Brain. Mózg na Tak". Konkurs „Mały superbohater"
Weź udział w naszym konkursie „Mały superbohater” – napisz na naszym wątku konkursowym na forum, jak starasz się wspierać pewność siebie i poczucie własnej wartości u swojego dziecka. Do wygrania 10 książek "The Yes Brain. Mózg na Tak" wydawnictwa HarperCollins.
Nagrody do konkursów z Tygodnia z konkursami na Mamotoja.pl
23-29 kwietnia 2018 r. na MamoToJa.pl to tydzień, w którym codziennie możesz wygrać inną nagrodę dla siebie lub dziecka! Zaglądaj do nas codziennie! Zobacz, jakie nagrody można wygrać w konkursach - kolejność nagród w galerii jest przypadkowa, każdego dnia dopiero po ogłoszeniu konkursu będzie znana nagroda na dany dzień.
WYNIKI Wygraj 1 z 7 zestawów wiosennych kosmetyków do makijażu. Konkurs „Pierwszy powiew wiosny"
Weź udział w naszym konkursie „Pierwszy powiew wiosny” – dodaj do naszego wątku konkursowego na forum zdjęcie pokazujące jak cieszysz się z pierwszych wiosennych spacerów z dzieckiem. Do wygrania 7 zestawów kosmetyków do makijażu AA Wings of Color.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Pszczółka przyjaciółka"
Przeczytaj opowiadanie naszej czytelniczki, która wzięła udział w konkursie „Mamy piszą” i wygrała publikację w Mamotoja.pl
Przeczytaj opowiadanie Ewy Nowakowskiej, która wysłała nam opowiadanie w marcowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 2 osób wyróżnionych dodatkowo w konkursie. "Pszczółka przyjaciółka" Dla mojej córeczki, 5-letniej Nadii Za górami, za lasami, za wielkimi jeziorami w małym domku mieszkała mała dziewczynka. Na imię miała NADUSIA. Pewnego dnia Nadia bardzo pokłóciła się z mama i tatą i postanowiła pójść w świat. W plecak spakowała trochę jedzenia, butelkę z piciem i wyszła z domu. Szła drogą przed siebie, minęła mały lasek. Dotarła na łąkę pełną pięknych i kolorowych kwiatków. - Tu zostaję. – powiedziała dziewczynka do siebie. Była już głodna więc zjadła to co zabrał z domu, napiła się i zaczęła zabawę na łące. Śpiewała, tańczyła, robiła bukiety z kwiatów. W pewnym momencie, patrząc na bukiet jaki zrobiła, zatęskniła za rodzicami. Usiadła na trawce i zaczęła cichutko płakać. Chciał wrócić do mamy i taty, ale podczas zabawy oddaliła się w głąb łąki i nie mogła znaleźć drogi powrotnej. Nagle usłyszała jak ktoś zadaje jej pytanie. - Dlaczego płaczesz dziewczynko? Nadia rozejrzała się ale nikogo nie było. - Nie płacz, pomogę Ci. – usłyszała ponownie ten sam głos. - Gdzie jesteś i kim jesteś? – zapytała Nadia rozglądając się dookoła. - Ja, ja jestem małą samotną pszczółką, która szuka przyjaciółki. Wtedy Nadia zobaczyła na swoim ramieniu małą pszczółkę. - Dlaczego płaczesz, co się stało? Pszczółka ponownie zapytała się dziewczynce. - Pokłóciłam się z mamą i tatą. Postanowiłam iść w świat sama, ale teraz bardzo za nimi tęsknię i chcę wrócić do domu. Niestety zgubiłam się i nie mogę znaleźć drogi powrotnej. - Nie płacz, pomogę ci. – powiedziała pszczółka. Polecę wysoko nad kwiatami i znajdę drogę do twojego domku. Zaczekaj tu na mnie, wrócę po ciebie. Pszczółka odleciała. Nadia znów na ogromnej łące została sama. Bała się czy pszczółka naprawdę wróci. Robiło się już szaro, dziewczynce było zimno i bardzo smutno. Nagle usłyszała znajomy głos. - Idź za mną. Wiem jak trafić do twojego domu i rodziców. zwołała do Nadii pszczółka. - Dobrze, tylko leć pomału, jestem bardzo zmęczona i nie mam siły iść szybko. – powiedziała Nadia. Po kilku chwilach Nadia była w domu wtulona w ramiona rodziców. W pewnym momencie dziewczynka przypomniała sobie o pszczółce i szybciutko podbiegła do niej. - Mam do ciebie pytanie. Dlaczego na łące powiedziałaś, że jesteś samotna i szukasz przyjaciółki? Przecież pszczoły żyją w ulach w wielkich rodzinach. - Tak, ale mój ul spotkało wielkie nieszczęście. Niedźwiedź, który był bardzo głodny popsuł go by zabrać miód. Wszystkie pszczoły uciekły daleko, a ja zostałam sama bo miałam chore skrzydełko. – odpowiedział pszczółka. Zostałam tu sama i szukam przyjaciółki. - To już nie szukaj więcej, ja zostanę twoją przyjaciółką - powiedziała Nadia. - Za to, że pomogłaś mi wrócić do domu możesz zamieszkać z nami. A jak ty się w ogóle nazywasz? - Jestem Emma. – powiedziała pszczółka. Pamiętaj Nadusiu, nie kłóć się więcej z rodzicami, bo rodzina jest najważniejsza i zawsze możesz na nią liczyć. - To teraz ty też należysz do naszej rodziny. – powiedziała Nadia i zabrała nową przyjaciółkę do domu. Od tej pory dwie przyjaciółki były nierozłączne. Chodziły razem do przedszkola, na plac zabaw, na spacery. Nawet razem jeździły na rowerze. Nadia zrozumiał, że nie warto kłócić się ani z mamą, ani z tatą ponieważ rodzina i przyjaciele są najważniejsi Rodzice szybko polubili pszczółkę i wszyscy żyli bardzo szczęśliwie.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Jelonek Lesio”
Przeczytaj opowiadanie Moniki Czajkowskiej-Bąk, która wysłała nam opowiadanie w marcowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 2 osób wyróżnionych dodatkowo w konkursie. "Jelonek Lesio" Ignasiowi i Tymonowi Za górami, za szeroką i głęboką rzeką, w pięknym lesie mieszkał sprytny jelonek Lesio. Mieszkał on w małym domku z rodzicami i zupełnie małym jeszcze braciszkiem Poziomkiem. Lesio był najszybszym i najładniejszym zwierzątkiem w lesie. Wszyscy zachwycali się jego umiejętnościami i podziwiali urodę. - Ach, jaki on ładny! - A jaki wysportowany ten nasz Lesiu! Ale niestety, Lesio miał jedną wadę. Był bardzo zapatrzony w siebie, myślał tylko o sobie i nie zauważał innych zwierzątek. Pewnego razu, kiedy Lesio mknął przez pola, usłyszał wołanie o pomoc. Zaciekawiony pobiegł w miejsce, skąd dobiegał głos. To pan Czarek Lis głośno wołał, gdyż podczas spaceru, zaginęła w lesie jego mała córeczka Malinka. - Lesiu- powiedział wystraszony pan Czarek- pomóż mi, proszę, odnaleźć Malinkę! Biegła za motylkiem i gdzieś zaginęła. - Przykro mi panie Lisie, ale nie mam teraz czasu, muszę pobiegać po lesie, by nie stracić kondycji. – I odwrócił się Lesio i pobiegł prosto przed siebie. Kiedy późnym wieczorem biegiem wracał do domu, wpadł na starą niedźwiedzicę Aldonkę, która z wielkim trudem niosła wodę w wiadrze do swojej gawry -niedźwiedziej chatki. Wiadro wypadło starowince w łap i cała woda wylała się na trawę. - Ojj, Lesiu, coś Ty narobił. Prawie doniosłam to wiadro pełne wody do domu, a teraz wszystko się wylało. Jestem już taka stara i nie dam rady iść po wodę drugi raz. Proszę pomóż mi – powiedziała pani Aldonka. - Nie, nie, ja też nie dam rady! Przecież mama czeka na mnie z kolacją! Do widzenia! – krzyknął Jelonek. - Ale Lesiuuu…. – i nie zdążyła stara Niedźwiedzica powiedzieć nic więcej, bo Jelonka już nie było. Biedna Staruszka w trudem podniosła wiadro i znów ruszyła stromą ścieżką po wodę. - O już jesteś Lesiu?- powiedziała Mama do synka. – Bardzo dobrze! Zajmij się teraz, proszę, Poziomkiem, a ja przygotuję kolację. - Maamoo! Przecież wiesz, że ja nie lubię małych jelonków! One tylko plują, siusiają w pieluchy i nawet nie można się z nimi pobawić. Pójdę do pokoju i pogram na drewnianym komputerku w gry! - Lesiu, Poziomek to Twój braciszek. Musisz mi trochę pomóc i się nim zająć. – krzyknęła Mama, ale w odpowiedzi usłyszała tylko trzaśnięcie drzwiami. Następnego dnia, kiedy Jelonek Lesiu biegł do szkoły, zdarzyło się coś strasznego! Chcąc utrudnić sobie drogę, Lesio wybrał krętą i bardzo stromą trasę. Gdy tak pędził wraz z wiatrem, mocno uderzając kopytkami w ziemię, nagle potknął się o korzeń drzewa i przekoziołkował w dół ścieżki. - Ała! – krzyczał Jelonek. – Nie mogę wstać! Boli mnie nóżka! Hop hop, pomocy! – Ale nikt nie odpowiadał. Kiedy Jelonek pomyślał, że na pewno nikt Go nie usłyszy i nie pomoże , na drodze stanął pan Czarek Lis. - Jelonku, co Ci się stało? Uważaj, Twoja noga wygląda bardzo źle! Poczekaj, pomogę Ci wstać i zaprowadzę Cię do lekarza. Lekarz Jeżyk obejrzał nogę i niestety musiał założyć gips, bo okazało się , że nóżka jest złamana. Kiedy biedny, chory Jelonek leżał w łóżku, poprosił Mamę, aby podała mu jego ulubioną książę o „Dzielnym Szpaku Strażaku”. - Kochany Synku, widzisz, czasami tak bywa, że nieskory do pomocy Jelonek, teraz potrzebuje sam pomocy. Przypomnij sobie, jak wczoraj prosiłam Cię, abyś zajął się Poziomkiem… - poczym Mama podała książę Lesiowi i wyszła z pokoju. Po chwili Mama znów przyszła do pokoju Lesia i powiedziała: - Synku, masz gości. To pan Czarek Lis i pani Aldonka! Przynieśli Ci same pyszności: owoce, świeżą korę i zieloną trawkę. - Dziękuję – powiedział Lesio do gości i spuścił ze wstydu główkę. Kiedy goście poszli już do domu, Lesio zawołał Mamę i powiedział: - Mamusiu, przepraszam, że nie pomagałem Tobie! Teraz się zmienię! Będę pilnował braciszka i przeproszę tych, których zawiodłem! Teraz wiem, że zawsze trzeba pomagać potrzebującym! Bo kiedy ja byłem w potrzebie, moi przyjaciele mnie nie opuścili! Tak drogie Dzieciaczki, zawsze trzeba pomagać, tym, którzy potrzebują pomocy! Nie zapominajcie o tym!
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Fioletowa sówka”
Przeczytaj opowiadanie Barbary Korpal, która wysłała nam opowiadanie w marcowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 laureatek w konkursie. "Fioletowa sówka" Mojemu Michasiowi - pierwszoplanowemu bohaterowi bajek i naszego życia. Na ostatnim piętrze wysokiej kamienicy, w szaro – żółtym pokoju mieszkał mały Michaś. Pewnego razu ciocia Joasia przyprowadziła gościa. - Kim jesteś ? – zapytał Michaś stojącego w drzwiach fioletowego przybysza w różowym szaliku. W odpowiedzi usłyszał tylko jakieś niewyraźne chrypienie i dąsy. - To mała sówka – wyjaśniła ciocia Michaś zaprosił więc gościa do szaro – żółtego pokoju i zaproponował herbatę z miodem. Sowa, nic nie odpowiadając nastroszyła piórka i zaraz zasnęła. Następnego ranka obudziło Michasia głośne kasłanie. - Na tej okropnej półce panują przeciągi , a towarzystwo żyrafy jest wprost nie do zniesienia. Nie wiem czy wiesz, ale ona strasznie chrapie i jak oszalała wciąż macha ogonem. Kostki mi obiła i zrobiła siniaki. Michaś chrapania nigdy nie słyszał, a żyrafę uważał za bardzo uprzejmą. Poza tym, nie wiedząc gdzie ptaki mają kostki, przytaknął życzliwie i zaproponował zmianę. - A może na parapecie będzie ci wygodnie? - Na parapecie?! – zdziwiła się sowa – Przecież tam w dzień strasznie razi słońce, a nocą potwornie ziębi od szyby. - A co byś powiedziała na miejsce obok mnie? Na tym wysokim krześle przy łóżku. Wieczorem mama czyta piękne bajki, a w ciągu dnia wszystko stamtąd widać jak na dłoni. - Na krześle?! Wykluczone. Wciąż bym się martwiła, że jak tylko się zdrzemnę ktoś się zagapi i na mnie usiądzie. Mam zbyt słabe nerwy, by tak ryzykować. - Hmm? -chłopiec zamyślił się, bo nie chciał ponownie urazić sowy jakimś złym pomysłem - Nie kłopocz się chłopcze - przemówiła z wysoka. Przez całą noc nie zmrużyłam oka, więc obleciałam cały pokój i sama sobie znalazłam miejsce. Obawiam się, że nie ma tu wielkich komfortów. Ciasno, zimno, sąsiedzi szemrani. Jedynym miejscem ,gdzie poczuję się dobrze, będzie ta stara komoda. Rzecz jasna w rachubę wchodzi tylko pierwsza szuflada. W pozostałych czuć kurzem , a to mi zaszkodzi. - Dobrze więc sówko – uśmiechnął się Michaś – mieszkają tam moje kolorowe skarpetki. Są bardzo życzliwe, więc się dogadacie. Będzie wam razem raźniej i wygodnie. Oburzona sowa pokręciła dziobem. - Skarpety!? Wygniotą mi piórka! Chłopiec poczerwieniał trochę zawstydzony, lecz nie chcąc ryzykować kolejnej afery ustalił, że skarpetki , póki nie znajdzie im nowego lokum, zamieszkają w stojącym pod łóżkiem pudełku a cała szuflada przypadnie sowie. Nie był to jednak koniec zmartwień. Prędko okazało się, że sowa ma bardzo nietypowe upodobania. Za dnia ciągle śpi, a wieczorami lata po pokoju i hałasuje. Dodatkowo, skarpetki pozostawione wieczorem na podłodze skarżyły się, że ptak nocą na nie poluje i muszą uciekać w najciemniejsze zakątki pokoju. Niektóre skarpetki pochowały się tak dobrze, że ani Michaś, ani mamusia nigdzie nie mogli ich odnaleźć. Chłopiec nie chcąc chodzić w jednej skarpecie, musiał tworzyć nowe bardzo dziwne pary. Kiedy ktoś go pytał dlaczego na jednej nóżce ma żółtą skarpetkę, a na drugiej w niebieską kratkę, odpowiadał, że to sprawka jego fioletowej sowy. Niektóre dzieci w przedszkolu z wyrozumiałością kiwały głowami, ale dorośli zupełnie nie rozumieli, co to ma oznaczać. Chłopiec długo zastanawiał się, jak pomóc skarpetkom by jednocześnie nie urazić sowy. Mamusia poradziła mu odkładać czyste skarpetki do pudełka, a brudne oddawać jej do prania. Po wprowadzeniu tej porady w życie, nocne łowy zakończyły się na dobre, a brakujące skarpetki wyszły ze swoich kryjówek. Natomiast sowa zaczęła narzekać na brak miejsca do latania i nudę. Namawiała chłopca, by późnym wieczorem skakał z nią po łóżeczku, rozkopywał pierzynkę i głośno śpiewał piosenki. Michaś nie chcąc, by sowa czuła się w jego pokoju samotna i znudzona, spełniał jej wszystkie dziwaczne prośby. Po tygodniu tych nocnych wygłupów był tak zmęczony w ciągu dnia, że zasypiał na siedząco, doskwierał mu zły humor i brak apetytu. Mamusia poradziła sowie, by nocą latała w salonie wysoko pod sufitem. Dzięki temu narzekania na nudę i brak miejsca do lotów zakończyły się na jakiś czas, a Michaś przesypiał spokojnie nocki i odzyskał humor. Zaoferował też sowie, że wymyśli dla niej jakieś wyjątkowe imię. Ona jednak nie chciała o tym słuchać, każde zaproponowane imię uważała za brzydkie i zupełnie do niej niepasujące. - Wiesz ­– pewnego dnia Michaś zaczął rozmowę – uważam jednak, że każdy powinien mieć jakieś imię. - Możesz na mnie mówić: sówko – odpowiedziała fioletowa sowa nie otwierając oczu - No tak, tylko myślę sobie, że gdyby nagle pojawiło się w pokoju kilkanaście sów a ja wołałbym do ciebie „sówko” to wszystkie by przyleciały, a ty nie wiedziałabyś, że to właśnie ciebie wołam. – zmartwił się chłopiec. Sowa jednak nic nie odpowiedziała. Pewnego dnia przysiadła na parapecie kuchni i długo wpatrywała się w przelatujące za szybą ptaki. Pomyślała, że ona też chciałaby tak wysoko latać. - Chcę polatać na zewnątrz – oznajmiła. - Dobrze więc – odpowiedział Michaś – zabierzemy cię ze sobą na spacer. - Nie chcę iść na spacer, tylko chcę sama polatać, nocą! – dodała. Michaś wytłumaczył jej, że nocne latanie jest bardzo niebezpieczne. Bał się, że sowa w ciemności nie znajdzie drogi powrotnej i się zgubi. Sowa jednak nie zamierzała nikogo słuchać i gdy tylko wszyscy w domu zasnęli wyfrunęła przez uchylone okno na zewnątrz. Latała długo i wysoko, zachwycała się świeżym powietrzem, wysokimi drzewami i gwiazdami na niebie. Kiedy nareszcie zmęczyła się, zapragnęła wrócić do Michasia. Niestety, wylatując z domu nie zapamiętała gdzie chłopiec mieszka i zupełnie nie mogła odnaleźć właściwego okna. Kiedy rano chłopiec odkrył, że nie ma jej w domu bardzo się zmartwił. - Sówko! Sówko! – wołał ją przez otwarte okno. Na parapet przylatywały jednak, tylko brązowe sowy, chętne by zamieszkać w jego szaro – żółtym pokoju. Była z tego cała masa nieporozumień. Rozczarowane, obrażały się i denerwowały, że leciały taki kawał drogi na marne. Michaś tłumaczył im, że nie poszukuje jakiejkolwiek sowy, tylko jednej - jego własnej. Było już późne popołudnie. Zmarznięta, przemoczona i brudna sówka siedział pod drzewem i bardzo tęskniła za chłopcem. - Gdybym miała jakieś imię, Michaś mógłby mnie zawołać przez okno i wiedziałabym jak wrócić. – myślała rozgoryczona – Tak strasznie za nim tęsknię, za naszym pokojem i tymi wszystkimi ciepłymi, przytulnymi zakamarkami. Oddałabym nawet skarpetkom moją szufladę i zamieszkała na szafie, byle tylko wrócić do domu. – westchnęła. W tej samej chwili sięgnęła po nią czyjaś ręka. To tata Michasia właśnie wracał z pracy i dostrzegł ją pośród szarych liści. - Ale z ciebie brudas. – roześmiał się - Miałaś dużo szczęścia, że cię tu znalazłem – powiedział i zaniósł do domu. Mama urządziła sowie kąpiel z pianą i dokładne suszenie piórek. Michaś uradowany, że zguba się odnalazła nie odstępował jej na krok. - Wiesz – w końcu powiedziała zawstydzona – od dzisiaj zamieszkam na szafie byś już nie musiał schylać się co rano pod łóżeczko po swoje skarpetki. Oddaję im pierwszą szufladę. Bardzo tęskniłam. - dodała Michaś ucieszył się i mocno przytulił sowę. - Jest jeszcze jedna sprawa – dodała - Bardzo chciałabym byś nadał mi jakieś imię, bym już zawsze mogła do ciebie przylecieć gdy mnie zawołasz. Imię, które wymyślił Michaś było bardzo wyjątkowe. Kto zgadnie jakie?
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „W poszukiwaniu wiosny”
Przeczytaj opowiadanie Żanety Naporowskiej, która wysłała nam opowiadanie w marcowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 laureatek w konkursie. "W poszukiwaniu wiosny" Dla Haneczki, która sprawia, że mam wiosnę w sercu Hania siedziała nad swoją owsianką. Owsiankę, składającą się z płatków owsianych, siemienia lnianego oraz pół łyżeczki miodu lipowego, zawsze dostawała rano na śniadanie. W skupieniu próbowała nałożyć mieszankę na łyżkę, a potem powoli skierować do buzi. Zdarzyło jej się już kilka razy, może i nawet więcej razy, że przed samym końcem, nie znając przyczyny – zawartość łyżki lądowała na ubraniu lub podłodze. Tym razem się udało. Łyżka z owsianką trafiła prosto do buzi. Zadowolona i dumna z siebie Hania bez pośpiechu przeżuwała jedzenie. Ale zaraz, zaraz… – zaczęła się zastanawiać. – O kim to rozmawiają moi rodzice? Mama i tata siedzieli przy stole. Właśnie kończyli jeść śniadanie. Tata Hani wziął łyk kawy i kontynuował: – Tak, masz rację. Dziś jest zdecydowanie cieplej. – Ile jest stopni? – zapytała mama. – Poczekaj, zaraz sprawdzę – powiedział tata i wstał od stołu. Odsunął firankę i spojrzał za okno, gdzie był powieszony termometr. – Jest 10 stopni. – Ooo… lada moment przyjdzie wiosna. – Klasnęła w dłonie uradowana mama. – Wiosna? – wtrąciła się do rozmowy Hania i dodała: – Jak wygląda wiosna? – Jest piękna i kolorowa – oznajmiła mama. – A jakie ma kolory? – chciała wiedzieć Hania. – Jest fioletowa, żółta, zielona, czerwona, błękitna, różowa… – O jak dużo kolorów – westchnęła Hania i zaczęła sobie wyobrażać wiosnę. Zobaczyła przed sobą wysoką panią o jasnych włosach i niebieskich oczach. Pani Wiosna miała na sobie zwiewną sukienkę, aż do stóp. Sukienka była piękna i kolorowa. Dokładnie, tak jak mówiła mama. – A kiedy przyjdzie wiosna? – zapytała dziewczynka z zaciekawieniem. Mama spojrzała na córkę. Pogłaskała jej główkę i powiedziała: – Haniu musisz być bardzo uważna. Rozglądać się dookoła i jej szukać. Wiosna powinna przyjść w tym roku bardzo szybko. Hania podziękowała za śniadanie i zeskoczyła zwinnie z krzesła. Nie mogła się doczekać zobaczyć Pani Wiosny. Codziennie wychodziła z domu i wszędzie szukała wiosny. Chodziła do lasu i na łąkę. Bardzo podobała jej się ta nowa zabawa. Zaglądała do dziupli w drzewie, za krzakami, a nawet sprawdzała pod ławką w parku. Mijały dni i noce, a Pani Wiosna nie przychodziła. Hania stawała się coraz smutniejsza. Nigdzie jej nie widziała. Nigdzie jej nie było. A przecież tak dokładnie szukała. Aż pewnego dnia na spacerze, usłyszała jak mama mówi: – Haniu, zobacz jaka piękna wiosna! Uradowana Hania zaczęła się rozglądać dookoła. Widziała, że urosła trawa. Gałązki drzew pokryły się małymi listkami. Alejka była przyozdobiona urokliwymi krokusami i tulipanami. Nawet bazie się pojawiły. Na krzakach zauważyła pierwsze pąki. To był naprawdę piękny dzień. Na niebie świeciło słoneczko. Wiatr przyjemnie wiał. Ptaki ćwierkały. Ćwir, ćwir, ćwir… Jednak Hania nigdzie nie widziała wiosny. – Ale ja jej nie widzę – powiedziała rozczarowana dziewczynka. – Czy możesz mi ją pokazać? Mama szeroko się uśmiechnęła. Podniosła córkę i zapytała: – Haniu, pamiętasz jak mówiłam, że wiosna jest piękna i kolorowa? – Tak, pamiętam – przytaknęła Hania. – Zobacz jaki piękny mamy dzień, a świat pomalowany jest kolorem. – Mama wskazała wolną ręką na krajobraz i zaczęła wymieniać: – Błękitne niebo z żółtym słoneczkiem. Soczyście zielona trawa. Fioletowe, różowe i żółte kwiaty. Czerwone pąki na krzewach. Szmaragdowe listki na drzewach. Wiatr we włosach. Śpiewające ptaki. To właśnie jest wiosna. Hania zrobiła duże oczy, a potem zaczęła się głośno śmiać. Tak długo czekała na wiosnę. Codziennie jej szukała – a Pani Wiosna zrobiła jej niespodziankę. Każdego dnia się pojawiała. To ona pokolorowała park i łąkę, drzewa, trawniki oraz krzewy. Hania popatrzyła na mamę i mocno ją przytuliła. Następnie z zadowoleniem powiedziała: – Mamo w końcu przyszła wiosna. W przyszłym roku też ją poszukamy, dobrze?
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Gienia i magiczne kredki”
Przeczytaj opowiadanie Marty Filipowicz-Sadowskiej, która wysłała nam opowiadanie w marcowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 laureatek w konkursie. "Gienia i magiczne kredki" Zbliżała się Wielkanoc. Jak co roku, rodzeństwo Gieni czekało z niecierpliwością na wizyty swoich rodziców chrzestnych, którzy zawsze przynosili im mnóstwo „od zajączka”. Gienia domyślała się, że o niej, jak zawsze, zapomną i chodziła od rana smutna. Humoru nie poprawiło jej nawet farbowanie jajek, ani święcenie w Wielką Sobotę. Wieczorem, obok koszyczka z kolorowymi pisankami i cukrowym barankiem, znalazła pudełeczko obwiązane błyszczącą wstążką i bilecikiem „Dla Gieni od Wielkanocnego Zajączka”. Po rozpakowaniu okazało się, że są to kredki o kolorach tak wyraźnych i jaskrawych, o jakich tylko można pomarzyć! Dziewczynka bowiem bardzo lubiła rysować. Mogła wtedy na papierze namalować to, czego nie miała w rzeczywistości. Niestety, młodszy brat jeszcze nie spał! Wyrwał z jej rąk całe pudełko, zaczął wyjmować po kolei kredki, rzucał nimi o ścianę i podłogę. Później strzelał z procy i bawił się w dzikusa z dzidami.. Dziewczynka była zrozpaczona. Jej cudowny prezent został zniszczony w niespełna godzinę, a wszystkie kredki połamane. Kiedy urwis poszedł w końcu spać, zaczęła zbierać ostatki kredek. Aż tu niespodziewanie, znalazła jedną, która była cała! Wpadła pod szafkę i braciszek jej nie zauważył! Była to zieloniutka kredka, niczym świeża wiosenna trawa. Uradowana dziewczynka wyciągnęła swój szkicownik i narysowała zielonego zajączka! W końcu to Wielkanoc. Wyszedł jak malowanie. Miał duże oczy i długie uszy-słuchy, uśmiechniętą buzię, puchaty brzuszek i malutki ogonek. Pod szyją miał zieloną kokardkę, a w zielonej łapce trzymał pisankę, oczywiście również zieloną. Gienia poszła zadowolona spać, a kiedy obudziła się rano, na poduszce obok niej leżał zielony pluszowy zajączek! Identyczny jak ten, którego namalowała wieczorem! Dziewczynka nie mogła uwierzyć w swoje szczęście. Kredka okazała się zaczarowana, a poranek Wielkanocny, wyjątkowy. Jaka szkoda, że już nie miała całego pudełka. Schowała pospiesznie kredkę przed rodzeństwem. Odtąd, zawsze gdy była smutna, albo miała nieudany dzień, malowała drobiazgi, o których zawsze marzyła. Tylko, że wszystko było zielone! Pewnego razu, gdy pokłóciły się z siostrą o to, w co się bawić, narysowała zieloną piłkę. Bardzo spodobała im się wspólna gra. Na szczęście siostra nie dopytywała, skąd nagle znalazła się taka ładna zabawka. Innym razem, gdy nie powiodło jej się w na sprawdzianie, Gienia namalowała zieloną bluzeczkę z koronkowym kołnierzykiem, która przynosiła jej szczęście w szkole. Dziewczynka miała też zielonego misia, w zielonym kapeluszu, zieloną skakankę, klocki, wszystkie zielone i zieloniutki rower. Na parapecie jej pokoju rosły piękne kwiatki w zielonych doniczkach, tylko niestety żaden nie kwitł. Gienia polubiła zielone winogrona, gruszki i jadła lekko niedojrzałe banany. Kredka nieubłaganie robiła się coraz mniejsza i krótsza, coraz trudniej było ją zaostrzyć i nią rysować. Dziewczynka wykorzystywała ją już tylko w naprawdę wyjątkowych sytuacjach. Ostatnią rzeczą jaką narysowała, była laska, dla chorego dziadka, który miał trudności z chodzeniem. Staruszek był trochę zdziwiony, dlaczego była cała, ale to cała zielona! Eugenia jest już dorosła, jednak do tej pory uwielbia zielony. Ma pierścionek z zielonym oczkiem, parapety uginające się od kwiatów i kocha zajadać się winogronami, oczywiście tylko zielonymi! Mario, Weroniko, Eugenia to Wasza babcia! Już same musicie ją zapytać, co w tej historii jest prawdziwe!
WYNIKI Wygraj najnowszy, wielofunkcyjny wózek ekskluzywnej marki Mima!
Weź udział w naszym konkursie - napisz w kilku zdaniach, dlaczego to właśnie do Ciebie powinien trafić wyjątkowy i niepowtarzalny wózek marki Mima. Do wygrania najnowszy model wózka, który właśnie dziś wchodzi do sprzedaży!
WYNIKI Konkurs na Wielkanoc – wygraj jedną z 8 świetnych zabawek!
Weź udział w konkursie dla mam na Wielkanoc "Wiosenne święta coraz bliżej" i wygraj jedną z 8 nagród - świetnych zabawek. Wystarczy, że wyślesz nam zdjęcie, które oddaje charakter Waszego przygotowywania się do świąt - może to być malowanie pisanek, sianie rzeżuchy lub maluch przebrany za zajączka.
WYNIKI Wygraj 1 z 10 świetnych książek o TEKu Jaskiniowcu. Konkurs „Cieszymy się życiem”
Weź udział w naszym konkursie „Cieszymy się życiem” – dodaj do naszego wątku konkursowego na forum kilka zdań o tym, jak staracie się odpoczywać od telefonów, komputerów i technologii. Do wygrania 10 książek o TEKu – nowoczesnym jaskiniowcu.
WYNIK Wygraj 1 z 3 zestawów do planowania dla mam od Empiku. Konkurs „Pierwsze tchnienie wiosny”
Weź udział w naszym konkursie „Pierwsze tchnienie wiosny” – dodaj do naszego wątku konkursowego na forum kilka zdań o tym, jakie planujesz u siebie wiosenne zmiany. Do wygrania 3 zestawy z akcesoriami do planowania!
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Pan Chomik”
Przeczytaj opowiadanie Natalii Aurory Ignacek, która wysłała nam opowiadanie w lutowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 laureatek w konkursie. "Pan Chomik" Pan Chomik jest jaki jest Gdy Zosia miała pięć lat Ciekawił ją cały świat Gdy miała lat siedem Ciekawiło ją już tylko jedno zwierzę Chomik, w rzeczy samej Dlatego jego kupno zleciła prędko swej mamie Wymyśliła, że będzie biało­rudy Niestety kupiony przez mamę był szary i do tego gruby To nie jego wina, że taki jest Taka jego natura – pomyślała – nie żaden pech I takiego Zosia bardzo pokochała Panem Chomikiem nazwała Pan Chomik czasem gryzie Karmiła, poiła i na spacer zabierała Opiekowała się nim najlepiej jak umiała Stąd wielkie było Zosi zdziwienie Na Pana Chomika ugryzienie Kłapnął nagle, niespodziewanie Wtem rozległo się Zosi płaczliwe wołanie „Mamo, chomik się zepsuł!” – się rozżaliła „Toż to gryzoń, one tak mają”­ mama wytłumaczyła. Zosia na swego pupila się obraziła Ale to nie była wcale Pana Chomika wina Wbił swoje ząbki we właścicielki paluszki Ponieważ miały zapach świeżej pietruszki Od tej pory Zosia już uważała Na Pana Chomika ani chwili dłużej się nie gniewała. Pan Chomik to Śpioch Zosia na nogach od rana samego Biega, tańczy, śpiewa na całego Próbuje dobudzić swego pupila On jej najlepiej czas umila On jednak wstawać nie ma zamiaru W spaniu, tak jak jedzeniu, nie zna umiaru Zwinięty w kuleczkę śpi sobie smacznie Aż Zosia głośno szlochać nie zacznie „Panie Chomiku, czyś Pan oszalał?” Woła i spać mu nie pozwala. Głaszcze, ściska, z gniazdka wyjmuje, Na chomika jednak nie ma rady – Zosia ręce załamuje. „Mamo, chomik się zepsuł!” – się rozżaliła „Toż to tylko chomik, one tak mają”­ mama wytłumaczyła. Od tej pory Zosia wiedziała, Że z wielkim śpiochem, nie gburem, do czynienia miała. Dawała spać chomikowi do wieczora, Bawiła się z nim, gdy była na to odpowiednia pora. Ucieczka Pana Chomika Wielka sensacja, lament wielki też Pan Chomik zwyczajnie zaginął gdzieś. Nie ma go w gniazdku, ani pod trocinami Zosia szuka całymi godzinami By znaleźć uciekiniera małego Zosia próbuje myślenia chomikowego Zagląda w zakamarki ciemne i ciasne, Zajrzała nawet pod łóżko własne Pan Chomik przepadł na zawsze Zosia zapłakała – bo to zaiste nowiny straszne Wtem drugiego dnia nad ranem Usłyszała piski i szmery dobrze jej znane Patrzy, oczy ze zdumienia przeciera Toż to Pan Chomik przez trociny się przedziera Wiedziała, że w końcu sam do niej wróci Bo na świeżą sałatę się skusi. Pan Chomik jest chory Pan chomik jest chory i leży w swym gniazdku Nic dziwnego ­ jest po małym wypadku Zjadł kawałek czekolady I teraz leży cały blady Brzuch go boli potwornie A więc Zosia poi go wodą przezornie Niestety nic nie pomaga Wreszcie przyszedł Pan Weterynarz żeby go zbadać Obejrzał go ze wszystkich stron Pogłaskał po brzuszku i pociągnął za ogon Na koniec spojrzał w oczy małego biedaka “Nigdy więcej czekolady” ­ rada jego taka Od tej pory Pan Chomik już nie chorował Zdrowej diety bardzo mocno pilnował. Pan Chomik to łasuch Słonecznik, owies i kukurydza, Pan Chomik lubi sobie pogryzać Sałata, marchew i jabłuszko I te łakocie pochłania szybciutko Jajko, wafle, a nawet czekolada Każdy smak mu absolutnie odpowiada Przy karmniku spędza całe godziny Zosia to rozumie, nie robi zdziwionej miny Aż pewnego razu przerażona, Ujrzała Pan Chomika nadmuchanego jak balona “Mamo, chomik się zepsuł…” – się wystraszyła. Toż to chomik, one tak mają – mama wytłumaczyła. Chomik, nie balon nadmuchany Trzyma w polikach pokarm zmagazynowany. Pan chomik w opresji Choć jest zwykłym chomikiem, nie kaskaderem Zachowuje się jakby był filmowych bohaterem Lubi się przeciskać między szczelinami Chować się, skakać i wisieć do góry nogami Panie chomiku, czyś pan oszalał! – woła Zosia. I mama też. Przecież pan żeś chomik, nie nietoperz. Aż puchaty chojrak razu pewnego Utknął w ciasnej szparce na całego Nieporadna istota z tego Pana Chomika Nie zostawi Zosia na pastwę losu małego smyka Jednym zwinnym ruchem dłoni go wydostała I to ona wtedy Pana Chomika bohaterką została. Pan Chomik i Pan Kot Cztery łapy, wąsy i ogon pręgowany Oto kot ­ kompan chomika jak malowany Tak Zosia pomyślała I nad samotnym pupilem się zlitowała Przyprowadziła do niego kocura wielkiego Chciała by miał przyjaciela nowego Chodzi w koło Pana Chomika Jednak ten się z nim nie chce witać Kot miauczy czule i się uśmiecha Wtem Pan Chomik zaczyna uciekać Przewidział jego niecny plan Zanim ten go zjadł Pan Chomik to mądre stworzonko Wie, że chomik dla kota to nie przyjaciel, a jedzonko. Wszystkie chomiki idą do nieba Od kupna Pana Chomika minęły trzy lata w czasie których zdążył zwiedzić pół świata Był w kuchni, odwiedził też pokój gościnny Raz nawet uciął sobie na taras spacer niewinny Teraz jednak przyszła pora na podróż najdalszą Od wszystkich innych dużo wspanialszą By w nią wyruszyć Pan Chomik pożegnać najpierw się musi Nie zobaczy już więcej swej pani ulubionej, ani kwiatów, ani trawy zielonej I tak zamknął oczy i przestał się ruszać To był jego koniec ­ wyzionął ducha Zosia długo po Panu Chomiku płakała Celu jego podróży nie rozumiała Aż w końcu dowiedziała się, że tak po prostu trzeba By dostać się do chomikowego nieba.
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Tycja”
Przeczytaj opowiadanie Anny Sroczyńskiej, która wysłała nam opowiadanie w lutowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 laureatek w konkursie. "Tycja" Bardzo proszę o umieszczenie dedykacji: Dla kochanej Alicji i słodkiej Tycji, szalonego Krzysia i Maksia misia. Za każdy dzień przygody, nawet gdy nie ma pogody. Za miłość, radość życia, to dla Was piszę dzisiaj. Marcel Proust powiedział: "Bądźmy wdzięczni wobec ludzi, którzy czynią nas szczęśliwymi. Oni są uroczymi ogrodnikami, dzięki którym nasze dusze rozkwitają." Dziękuję, że pomagasz rozkwitać mojej duszy. Mojemu mężowi, Piotrowi. Dawno, dawno temu, Za siedmioma górami, Za czterema rzekami, Ale… zaraz… nie! To teraz! W miejskiej dżungli, pośród bloków, W małej chatce i bez mroków, Żyła sobie mała Tycja, Rozpierała ją ambicja! I tak każdy dzień z kolei, Nowym workiem był idei. Chcę być super bohaterem, Świat przejeździć swym rowerem! Uratować ludzkość całą, Nawet jedną mrówkę małą. Będę latać wszędzie wokół, Niczym wielki, sprytny sokół. Na pustyni, na Saharze, Wodę zwiozę w wielkim garze. Każdej zimy, gdy mróz wielki, Dzieciom będę słać cukierki. Gdy już zlecę świat szeroki, Wszystkie gwiazdy zwiedzić muszę, Więc i w kosmos wnet wyruszę. Albo może dziś inaczej, Dziś księżniczką będę, raczej. Orszak gotów, suknia piękna, Oj! Nie będę dzisiaj smętna. Rycerz, zamek, papcio król, Bucik szklany, w sukni tiul. Może jednak nie księżniczka, Tylko sprytna taterniczka, Przejdę góry, świat wysoki, Rączką dotknę też obłoki. Albo detektywem będę sławnym, Co swym okiem sprytnym, wprawnym, W mig rozwiąże spraw tak wiele, Aż zostanie bohaterem. I tak siedzi mała Tycja, ciągle myśli, stale marzy, Może dziś coś ciekawego na podwórku się wydarzy. Aż tu nagle rumor wielki, Słychać głośny płacz Adelki. Co się stało? - Pyta Tycja. A ta mała jeszcze głośniej, Płacze, stęka najżałośniej. Nie ma, zniknął, mój kochany, Mówi, a głos wielce zatroskany. Byłam z pieskiem na spacerze, Nagle z krzaków… ach, nie wierzę, Wyskoczyła mała kota. Zza tamtego oto płotka. Jak skoczyła, zafurczała, Nastroszona wielce cała. A mój Benuś zaskoczony, Ruszył na nią jak szalony. Pobiegł, pognał hen daleko, Pani Jadzi rozlał mleko. Teraz nie wiem co mam robić, Kogo pytać, prosić, chodzić. Muszę szukać przyjaciela, Benka mego marzyciela. Słucha wszystek mała Tycja, Tu potrzebny będzie plan, Już pomysłów kilka mam. Wnet znajdziemy marzyciela, Twego Benka przyjaciela. Wyskoczyła Tycja z domu, Nie płacz, mówi do Adelki, Może pobiegł za te belki. Wzięła rączkę koleżanki, Choć, spytany małej Anki. Biegły, biegły przez dwór cały, Choć to teren nie tak mały. Nigdzie nie ma, Benuś znikł… Co ja zrobię? Co ja pocznę? Już bez Benia ja nie spocznę. Wtem ujrzała ślady Tycja, Chodźmy zatem, Taka moja propozycja. Idą Tycja i Adelka, Dzieci innych chmara wielka, Idą, idą, w ślad wężykiem, Przez płot, dalej krawężnikiem. Aż tu nagle, na polanie, Na najwyższym drzew konarze, Siedzi kotka. Syczy, furczy, pręży cała, No a w dole czworonożna postać stała. Cóż za szczęście, radość wielka, Biegnie, śmieje się Adelka. To mój Benuś, mój marzyciel. Och, dziękuję moja Tycjo, Jesteś wielkim bohaterem! I Największym przyjacielem! Zapraszamy wszystkich czytelników do konkursu "Mamy piszą". Napisz bajkę lub opowiadanie i zadedykuj je swojemu dziecku, a my opublikujemy prace, które spodobają nam się najbardziej, więcej znajdziesz TUTAJ
Bajka laureatki konkursu Mamy piszą: „Aleksander i dary lasu”
Przeczytaj opowiadanie Marty Filipowicz-Sadowskiej, która wysłała nam opowiadanie w lutowej edycji konkursu "Mamy piszą" i została 1 z 3 laureatek w konkursie. "Aleksander i dary lasu" Historia ta działa się w niedużej wsi, niedaleko Puszczy Białowieskiej. Wieś ta, swoją nazwę zawdzięcza regionalnej nazwie chabru bławatka, a było to Wasilkowo. Każdego lata na okolicznych polach, wśród zbóż, pełno było tych błękitnych kwiatków, wabiących pszczoły i motyle i cieszących oczy miejscowej ludności. Czasy nie były lekkie, gdyż było to kilka lat po wojnie. Nie panował głód, bo mieszkańcy sami uprawiali pola i zbierali to, co dawała im okolica, ale też na zimę trzeba było zrobić zapasy. W Wasilkowie mieszkał chłopiec, Olek. Było ciepłe, pogodne lato, dzień słoneczny, bez ani jednej chmurki na niebie. Mama zawołała chłopca i poprosiła, aby udał się do lasu nazbierać jagód na domowe konfitury, tak potrzebne zimą do pierogów, czy jako dodatek do herbaty. Olek lubił takie wyprawy, gdyż mógł wtedy rozmyślać i obserwować leśne rośliny i zwierzęta. Zgodził się bez wahania, wziął przygotowany przez mamę koszyczek, kawałek drożdżówki na przekąskę i udał się do lasu. Las był już stary, korony drzew wystrzeliły wysoko w niebo wiele lat temu i zapewne widziały i słyszały niejedną historię. Olek dziarsko maszerował leśną ścieżką, podśpiewując sobie wesoło. Musiał wejść głębiej w las, w mniej uczęszczane rejony, aby znaleźć krzaczki jagód. Nagle usłyszał dziwny odgłos, coś pomiędzy stukaniem a szuraniem. Powoli zaczął się zbliżać do tajemniczego dźwięku, starając się nie narobić hałasu. Przecież to las, a może do dzikie zwierzę? Albo kłusownik? Kiedy podszedł już wystarczająco blisko, zobaczył młodego żubra złapanego w pułapkę. Zwierzę miało uwięzioną we wnyki nogę i próbowało się uwolnić pocierając o nie rogiem, który był już znacznie ukruszony. Olek przystanął, z jednej strony bardzo chciał pomóc żubrowi, a z drugiej bał się. Przecież to sam król puszczy! W pewnym momencie ich oczy się spotkały. Zwierzę było wyczerpane i wyglądało tak, jakby prosiło o pomoc. Chłopiec zbliżył się ostrożnie, pomału uwolnił nogę żubra, która na szczęście nie była zbytnio skaleczona, poza niedużym otarciem. Uwolnione zwierzę nie odchodziło. Olek oddał żubrowi swoją drożdżówkę. Z wdzięczności został polizany po ręce. - Nazwę cię Jednorożek! - zadecydował chłopiec. Opowiedział żubrowi o sobie i swojej rodzinie. Później wspólnie patrzyli w błękitne niebo. Czas uciekał. Olek zupełnie zapomniał o jagodach. Dopiero po kilku godzinach przypomniał sobie, że musi wracać do domu, na obiad. Pożegnał się z Jednorożkiem. W drodze powrotnej nazrywał jagód, jednak nie uzbierało się nawet pół koszyczka. W domu mama nie była zadowolona: - Martwiłam się o ciebie! Tak długo cię nie było. I co tych jagód tak mało?Olek zaczął opowiadać o Jednorożku, jednak nikt mu nie uwierzył. Ani mama, ani tata, nawet bracia. Chłopiec obiecał, że kolejnego dnia znów uda się do lasu po jagody. Od razu po śniadaniu ochoczo wyruszył. Na wszelki wypadek zabrał ze sobą więcej drożdżówki. I rzeczywiście, gdy tylko wszedł w starą część lasu, czekał na niego nowy przyjaciel żubr! Jednorożek zaprowadził go na polanę, całą porośniętą krzakami jagód. A jakie były duże i soczyste! Koszyk okazał się za mały. Chłopiec poczęstował przyjaciela drożdżówką i obiecał, że wróci kolejnego dnia. Mama nie kryła zachwytów nad jagodami. I tak Olek całe lato chodził codziennie do lasu. Najpierw przynosił jagody, później zbierał maliny tak różowe i słodkie, jakich w całej wsi nie widziano. Kiedy zaczął się sezon grzybów, to Olek przynosił najwspanialsze i najzdrowsze okazy. Przez kilka lat chłopiec spędzał każde lato, zbierając dary lasu. Lata mijały, Olek wyrósł i stał się Aleksandrem. Miał coraz więcej obowiązków, swoją rodzinę i mniej czasu na spotkania z Jednorożkiem. Jednak każdej srogiej zimy, jeździł z sianem do lasu, dokarmiać przyjaciela. Aleksander został ojcem, a po trzydziestu latach – dziadkiem. Lubił wnukom opowiadać historię o Jednorożku. Zabierał też dzieci do lasu, aby poczęstować przepysznymi jagodami i malinami. Nauczył je obserwować przyrodę i dostrzegać to, co niewidoczne dla zwykłego spacerowicza. Lubił opowiadać o puszczy i przygodach, które mu się przydarzyły. *** Inna opowieść, przekazana przy kominku, mówiła o spotkaniu Króla Koźlarzy. Aleksander udał się do lasu, aby nazbierać grzybów. Chodził całe przedpołudnie, jednak nie znalazł ani jednego. W końcu dotarł do niedużego skupiska brzóz. Pod jedną z nich dostrzegł największy i najwspanialszy okaz jaki tylko widział w życiu! Był to koźlarz babka, o pięknym pomarańczowym kapeluszu, odbijającym promienie letniego słońca. Kiedy tylko próbował zerwać grzyb, usłyszał: - Nie zrywaj mnie! Jestem Królem Koźlarzy. Jeśli mnie zostawisz, będziesz odtąd miał zawsze szczęście w grzybobraniu, a jeśli nie, wszystkie zebrane przez ciebie grzyby poczernieją i uschną zanim zdążysz wrócić do domu! Aleksander, mimo iż nic tego dnia nie zebrał, usłuchał. Nie wiedział, czy wszystko mu się przywidziało, od piekącego słońca i upału, czy też grzyb przemówił do niego naprawdę. Kiedy wracał do domu, przy ścieżce, którą szedł, co rusz pojawiały się, jakby znikąd, wspaniałe grzyby. Uzbierał cały koszyk. *** Historie wydają się nieprawdopodobne, jednak Aleksander przez całe życie przynosił zawsze z lasu największe jagody i najsłodsze maliny. Potrafił znaleźć pełen koszyk grzybów tam, gdzie inni nie potrafili dostrzec nawet kilku okazów. Całe życie kochał las i czuł się tam wspaniale. Dziś nie ma go już wśród nas. Zimą, na jego grobie, wśród kwiatów, można co roku znaleźć garść żołędzi. Czy to przypadek? A może to Jednorożek odwiedza starego przyjaciela? Zapraszamy wszystkich czytelników do konkursu "Mamy piszą". Napisz bajkę lub opowiadanie i zadedykuj je swojemu dziecku, a my opublikujemy prace, które spodobają nam się najbardziej, więcej znajdziesz TUTAJ
Konkurs "Brzuszek miesiąca". Najpiękniejsze brzuszki w lutym 2018
Nasz comiesięczny konkurs na ciążowy brzuszek cieszy się dużą popularnością. Co miesiąc otrzymujemy mnóstwo zgłoszeń ze zdjęciami przyszłych mam. Zobacz, czy twoje zdjęcie jest wśród brzuszków, które najbardziej spodobały się redakcji w lutym 2018.
WYNIKI Wygraj 1 z 3 książek kucharskich ze zdrowymi przepisami. Konkurs „Zdrowa kuchnia"
Weź udział w naszym konkursie „Zdrowa kuchnia” – dodaj do naszego wątku konkursowego na forum zdjęcie waszego pomysłu na zdrowe i smaczne posiłki dla całej rodziny. Do wygrania 3 zestawy książek z przepisami na naturalne i zdrowe posiłki.
Konkurs "Brzuszek miesiąca". Najpiękniejsze brzuszki w styczniu 2018
Nasz comiesięczny konkurs na ciążowy brzuszek cieszy się dużą popularnością. Co miesiąc otrzymujemy mnóstwo zgłoszeń ze zdjęciami przyszłych mam. Zobacz, czy twoje zdjęcie jest wśród brzuszków, które najbardziej spodobały się redakcji w styczniu 2018.
WYNIKI Wygraj 1 z 10 płyt z piosenkami dla dzieci „Kolory”! Konkurs „Piosenki dla dzieci”
Weź udział w naszym konkursie „Piosenki dla dzieci” – dodaj do naszego wątku konkursowego na forum kilka zdań o tym, jaka była twoja ulubiona piosenka dla dzieci w dzieciństwie. Do wygrania 10 płyt z piosenkami dla dzieci „Kolory” autorstwa Agaty Świętoń!
WYNIKI Wygraj zestaw kosmetyków dla kobiet Dermika. Konkurs „Wymarzony prezent dla mamy”
Weź udział w naszym konkursie „Wymarzony prezent dla mamy” - dodaj do naszego wątku konkursowego na forum kilka zdań na temat tego, jaki byłby twój wymarzony prezent. Do wygrania 3 zestawy kosmetyków dla kobiet Dermika.
WYNIKI Wygraj książkę „Na tropie angielskich słówek". Konkurs „Mistrz angielskiego”
Weź udział w naszym konkursie „Mistrz angielskiego” – dodaj do naszego wątku konkursowego na forum kilka zdań o tym, jakie pierwsze słówko angielskie poznało dziecko. Do wygrania 5 książek „Na tropie angielskich słówek" wydawnictwa Kapitan Nauka.
WYNIKI Wygraj 1 z 5 zestawów gier i książek dla dziecka. Konkurs „Śpiące słodziaki”
Weź udział w naszym konkursie „Śpiące słodziaki” - dodaj do naszego wątku konkursowego na forum zdjęcie waszego uroczego, śpiącego smyka. Do wygrania 5 zestawów gier Granna i książeczek z bajkami.