Słowa katechetki przeraziły przedszkolaki. „Przez nią syn płacze i boi się zasnąć”
Słowa katechetki miały wprowadzić dzieci w świąteczny nastrój, ale w naszej zerówce wywołały tylko strach i łzy. Mój syn od kilku dni budzi się w nocy, boi się zasnąć i pyta, czy „czarny duszek naprawdę po niego przyjdzie”. Jako mama jestem przerażona tym, co usłyszały przedszkolaki.
„Byłeś niegrzeczny? To uważaj w nocy” Piszę jako zaniepokojona mama pięciolatka, który uczęszcza do zerówki w naszym przedszkolu. W zeszłym tygodniu odbyły się tam zajęcia prowadzone przez katechetkę, która – jak zrozumiałam – chciała porozmawiać z dziećmi o dobrych uczynkach przed świętami. Zamiast jednak skupić się na życzliwości, pomocy innym i świątecznej radości, poszła w stronę, która nie powinna mieć miejsca przy tak małych dzieciach. Katechetka wyjaśniła przedszkolakom, że te grzeczne na pewno dostaną „piękne prezenty od Mikołaja”. Natomiast te, które były głośne, płakały, nie słuchały rodziców albo „robiły komuś przykrość”, mogą spodziewać się rózgi. A później dodała coś, co kompletnie mnie przeraziło. Powiedziała, że „czasem do niegrzecznych dzieci w nocy przychodzi czarny duszek, żeby dać im nauczkę”. Mój syn wrócił do domu blady, milczący i wyraźnie poruszony. Dopiero wieczorem, kiedy próbował zasnąć, rozpłakał się i opowiedział, co usłyszał. Od tamtej pory codziennie pyta, czy „ten duszek naprawdę istnieje” i czy może „przyjść przez okno”. Nie muszę chyba tłumaczyć, co czuje rodzic, gdy jego dziecko boi się nocy. Święta to nie czas na straszenie Rozumiem, że nauczyciele i katecheci chcą przekazać dzieciom, jak ważne jest dobre zachowanie, ale straszenie przedszkolaków nadprzyrodzonymi istotami to coś, co przekracza wszelkie granice. Dzieci w tym wieku często nie odróżniają jeszcze fikcji od rzeczywistości. Ich wyobraźnia działa mocniej niż u starszych dzieci, a groźby o nocnych wizytach „duszków” zamieniają się w bardzo realny strach. Zamiast tworzyć w klasie atmosferę radości, oczekiwania i ciepła, moje dziecko – i jak wiem, nie tylko ono – przeżywa teraz stres, którego nie powinno doświadczać. Święta Bożego Narodzenia mają kojarzyć się z bezpieczeństwem, bliskością i spokojem, a nie z karami, rózgami i nocnymi stworami, które mają „dać nauczkę”. Gdzie są granice wychowania religijnego? Nie jestem przeciwna zajęciom religijnym. Chodzimy do kościoła, pielęgnujemy tradycje i zależy mi na tym, by mój syn uczył się wartości. Ale wartości nie buduje się przez wywoływanie lęku. Jest różnica między rozmową o konsekwencjach a straszeniem dziecka postaciami, które mogą odwiedzić je w nocy. Zgłosiłam sprawę w przedszkolu, ale usłyszałam tylko, że „katechetka chciała dobrze”. Nie zgadzam się na to. Jako rodzice mamy prawo oczekiwać, że nasze dzieci będą traktowane z delikatnością i zrozumieniem. To, co się wydarzyło, sprawiło, że mój syn boi się własnego pokoju, a świąteczny czas zamiast radosny stał się pełen niepokoju. Piszę ten list z nadzieją, że nagłośnienie sprawy sprawi, iż więcej dorosłych zrozumie, jak wielką odpowiedzialność mają, gdy mówią coś do tak małych dzieci. Chcę, by święta były dla mojego syna znów czasem ciepła, a nie lęku przed „czarnym duszkiem”, którego ktoś nieodpowiedzialnie wpuścił do jego głowy. Zobacz także: Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
Roraty o godzinie 17? W naszej parafii to nie tylko propozycja, ale – jak twierdzi ksiądz proboszcz – „obowiązek”. A dzieci, które nie pojawią się wystarczająco często, mogą liczyć na niższą ocenę z religii. Jako mama czwartoklasisty jestem zbulwersowana i proszę o nagłośnienie tej sytuacji.
„To obowiązek, nie propozycja” – usłyszeliśmy w parafii Piszę do Państwa jako zatroskana mama ucznia czwartej klasy szkoły podstawowej w niewielkim mieście, gdzie – jak się okazuje – nawet zwykłe roraty potrafią zamienić się w źródło niepotrzebnej presji i stresu. W tym roku ksiądz proboszcz wpadł na pomysł, by organizować roraty o godzinie 17. Niby nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że dla większości dzieci to czas zajęć dodatkowych, treningów, korepetycji albo po prostu chwili odpoczynku po długim dniu w szkole. Najgorsze przyszło potem. Ksiądz ogłosił, że obecność na roratach jest obowiązkowa dla wszystkich uczniów klas 4-8 uczęszczających na religię, a udział będzie sprawdzany w specjalnych książeczkach z naklejkami. Dzieci, które uzbierają co najmniej 85 procent frekwencji, mają dostać „wyższą ocenę”. Pozostali – niższą. Nie wiem, kto wpadł na pomysł takiej motywacji, ale dla mnie to jawne wymuszanie praktyk religijnych pod groźbą pogorszenia ocen. Presja zamiast radości z uczestnictwa Mój syn wrócił do domu wyraźnie przygnębiony. Tłumaczył, że jeśli nie będzie chodził na roraty, „nie dostanie piątki” i „będzie gorszy od innych”. Dla dziesięciolatka ocena to bardzo realna i namacalna forma nagrody albo kary. I choć religia nie wlicza się do średniej, dzieci doskonale czują, że oceny to pewien rodzaj etykiety. A teraz w naszej parafii mają być one przyznawane na podstawie czegoś, co powinno wynikać z indywidualnej wiary i decyzji rodziny, a nie szkolnego obowiązku. Co więcej, roraty zawsze kojarzyły się z poranną atmosferą, z dobrowolnym uczestnictwem i piękną adwentową tradycją. Tymczasem wprowadzenie sztywnych zasad, naklejek i progów procentowych sprawia, że dzieci patrzą na to jak na kolejny test, zadanie do odhaczenia. Zamiast budować duchowość, budujemy stres. Gdzie w tym wszystkim miejsce na wybór rodziny? Rozumiem, że ksiądz chciał zachęcić dzieci do uczestnictwa, ale forma tej „zachęty” jest dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania. Rodzice powinni decydować o tym, w jakim stopniu i w jaki sposób wychowują swoje dzieci religijnie. Narzucanie obowiązkowych rorat po lekcjach, gdy kalendarz rodzinny i tak jest przeładowany, to działanie na granicy nadużycia. Proszę redakcję o nagłośnienie tej sprawy. Wiem, że nie jestem jedyną mamą, która czuje niepokój i sprzeciw wobec takiej praktyki. Dzieci nie powinny być stawiane pod ścianą – zwłaszcza w kwestiach, które dotyczą ich uczuć, przekonań i potrzeb. Roraty mają być przeżyciem, a nie wyścigiem o naklejki i lepszą ocenę. Mam nadzieję, że ten list pomoże uwrażliwić innych rodziców, a może również osoby duchowne, by pamiętać, że wiara jest przestrzenią wolnego wyboru, a nie tabelą frekwencji. Zobacz także: Religia w szkołach przejdzie rewolucję. „Lekcje dla wszystkich, także niewierzących”
Pochwała z zachowania za udział w roratach. „Myślałam, że syn chodzi do świeckiej szkoły”
Nie jestem osobą, która szuka awantury. Jestem mamą, która wróciła z pracy, usiadła z herbatą i nagle poczuła, że coś w tej naszej szkolnej codzienności poszło nie tak.
Mój syn przyszedł ze szkoły trochę podekscytowany. Powiedział, że pani ogłosiła coś ważnego przed świętami. Otóż w najbliższych dniach będą odbywać się roraty, a nauczyciel zapowiedział, że każde dziecko, które pójdzie do kościoła, dostanie pochwałę z zachowania w dzienniku. Syn spojrzał na mnie z nadzieją, bo pochwała to dla niego coś wielkiego. A ja poczułam, jak robi mi się gorąco w środku. Roraty w szkole i obietnica pochwały Nie mam nic do rorat jako takich. Wiem, że dla wielu rodzin to piękna tradycja, wstawanie o świcie, lampiony, wspólne przeżywanie adwentu. Tylko że to się staje szkolną „akcją z nagrodą”. Pochwała z zachowania nie jest przecież prywatnym uśmiechem od pani, tylko wpisem do dokumentów ucznia. To sygnał, że szkoła ocenia nie tylko to, jak dziecko się zachowuje na co dzień, ale też to, co robi poza nią, w dodatku w sferze wiary. W klasie mojego syna są dzieci z różnych domów. Jedne chodzą do kościoła regularnie, inne rzadko, jeszcze inne wcale. I nagle pojawia się informacja: pójdziecie na roraty, będzie pochwała. Nie pójdziecie, pochwały nie będzie. Dla dzieci to prosty komunikat o tym, kto zasługuje na plus, a kto nie. Świecka szkoła a nacisk na udział w roratach Miałam wrażenie, że posyłając syna do publicznej, świeckiej szkoły, wybieram miejsce neutralne. Takie, które nie stawia żadnej religii wyżej od innej i nie wiąże ocen z praktykami wiary. A tu nagle słyszę, że zachowanie ma być nagradzane za udział w nabożeństwie. I od razu pojawia się we mnie pytanie: co z dzieckiem, które nie pójdzie, bo nie chce albo nie może. Co z tym, które jest z rodziny niewierzącej. Co z tym, które wierzy inaczej. Ono ma mieć gorsze zachowanie, bo nie zjawi się na mszy o szóstej rano. Przecież to nie ma związku z tym, jak jest koleżeńskie, uczciwe, pomocne. Nie chodzimy do kościoła i nie pójdziemy na roraty U nas w domu do kościoła nie chodzimy. Nie z buntu, nie na pokaz. Po prostu tak żyjemy od lat. Rozmawiamy o wartościach, uczymy syna szacunku do ludzi i ich wyborów, tłumaczymy, że wiara jest sprawą osobistą. I w tej sytuacji nie pójdę z nim na roraty tylko po to, żeby „zgarnął pochwałę”. Nie chcę, żeby uczył się, że nagroda w szkole zależy od spełnienia religijnego warunku. Powiedziałam mu spokojnie, że rozumiem jego chęć dostania pochwały, ale roraty to nie coś, co robi się dla wpisu w dzienniku. Widziałam, że zrobiło mu się przykro. I właśnie to boli najbardziej. Że szkoła postawiła nas w takiej sytuacji: albo idziesz, chociaż to nie twoja droga, albo zostajesz z poczuciem, że jesteś gorszy. Szczerze mówiąc, jestem oburzona. Wolałabym, żeby pochwały z zachowania były za to, co naprawdę buduje dzieci. Za pomoc koledze, za uczciwość, za radzenie sobie z emocjami, za dobre słowo w trudnej chwili. Roraty niech zostaną wyborem rodziny, a nie szkolnym konkursem z nagrodą. Jeśli teraz to przemilczymy, dzieci dostaną cichą lekcję, że wartość człowieka mierzy się tym, gdzie pojawia się o świcie w grudniu. A ja chcę dla mojego syna szkoły, która tego nie robi. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele na zwolnieniach, rodzice w nerwach. „Kto przygotuje moje dziecko do egzaminu?”
Ksiądz rozdaje dzieciom Wojanki za udział w roratach. „Podejmiesz wyzwanie?”
Ks. Patryk Kruk wpadł na kontrowersyjny sposób przyciągnięcia młodzieży do kościoła. Uczestnicy rorat, którzy przyjdą na nie przynajmniej osiem razy, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Dla wytrwalszych przewidziano niespodziankę.
Ks. Patryk Kruk postanowił podjąć nietypową próbę zachęcenia młodzieży do udziału w adwentowych mszach roratnich. Na dzieci czekają bardzo atrakcyjne, choć niecodzienne nagrody. Ksiądz rozdaje napoje za udział w roratach W mediach społecznościowych ksiądz ogłosił, że młodzi uczestnicy, którzy pojawią się na co najmniej ośmiu mszach roratnich i zdobędą odpowiednie potwierdzenia obecności, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Pomysł ten ma nie tylko zmobilizować dzieci do regularnego uczestnictwa w liturgii, ale również uczynić adwent bardziej atrakcyjnym dla najmłodszych wiernych. Osiem mszy – i nagroda w postaci Wojanka Zasady akcji są proste – od 1 do 23 grudnia, od poniedziałku do piątku, o godzinie 18:30 odbywają się msze roratnie. Osoba, która pojawi się przynajmniej osiem razy i za każdym razem otrzyma specjalną naklejkę jako potwierdzenie obecności, otrzyma nagrodę – Wojanka. Ten popularny napój stał się swoistym symbolem akcji, mającym przyciągnąć uwagę młodzieży i zmotywować ją do aktywnego udziału w przygotowaniach do świąt. View oEmbed on the source website Spadające statystyki religijności młodzieży – duchowni reagują Pomysł ks. Patryka Kruka nie pojawił się znikąd. Jak podaje PAP, latach 1992–2021 nastąpił gwałtowny spadek religijności młodych ludzi w Polsce. Odsetek osób w wieku 18–24 lata, które regularnie uczestniczą w praktykach religijnych, zmniejszył się z 69% do zaledwie 23%. Jednocześnie odsetek osób całkowicie niepraktykujących w tej grupie wzrósł z 7,9% do 36%. Wobec tych danych duchowni próbują podejmować nowe inicjatywy, by przyciągnąć młodzież do kościoła – jedną z nich jest właśnie kontrowersyjna akcja z Wojankiem. Tajemnicza niespodzianka dla najwytrwalszych uczestników Ks. Patryk Kruk zapowiedział także specjalną nagrodę dla tych, którzy pojawią się na większej niż osiem liczbie mszy. Szczegóły tej nagrody pozostają owiane tajemnicą. Kapłan tłumaczy to charakterem adwentu – jako czasu pełnego oczekiwania i niespodzianek. Być może to... jeszcze więcej Wojanków? Źródło: TikTok, PAP Zobacz też: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
To jedna z tych internetowych dyskusji, które zaczynają się niewinnie, a po chwili robi się w nich gęsto od emocji i osobistych historii. Zdaniem niektórych małe dzieci nie powinny mieć wstępu do kościoła.
Jeszcze niedawno podobna scena w kościele nie zrobiłaby na mnie wielkiego wrażenia. Płacz niemowlaka, rodzic wstający z ławki, szybkie wyjście bokiem, skrępowane spojrzenia ludzi. Taki obrazek zna chyba każdy, kto choć raz był na mszy w niedzielę. Ale kilka zdań na Threads sprawiło, że zaczęłam się nad tym zastanawiać na serio. „Dlaczego rodzicie zabierają małe dziecko do kościoła, wiedząc, że będzie płakać, po czym wkurzają się, że płacze i wychodzą z nim po 15 minutach?” − zapytał jeden z użytkowników. Wpis uruchomił klasyczny internetowy mechanizm: jedni poczuli w nim słuszną krytykę, drudzy atak na rodziców, a jeszcze inni próbę wywołania wojny światopoglądowej. Tymczasem dla mnie to raczej zaproszenie do rozmowy o tym, jak dziś wygląda rodzicielstwo w miejscach publicznych, a także o tym, jakie mamy wobec siebie oczekiwania. Dlaczego rodzice zabierają małe dziecko do kościoła Najmocniejsze komentarze pod wpisem były oskarżycielskie. Padały stwierdzenia, że wielu rodziców chodzi do kościoła nie z potrzeby wiary, tylko z potrzeby pokazania się „bo tak wypada”, bo „rodzina patrzy”. Ktoś napisał, że potem „rodzice są zdziwieni, że niemowlak nie ogarnia mszy i płacze z nudów, hałasu albo zwykłego zmęczenia”. W tej wersji to dorośli są problemem, nie dziecko. Rozumiem, skąd bierze się ta złość. Kiedy w ciszy świątyni nagle rozlega się płacz, część ludzi reaguje nerwowo. Nie chodzi tylko o przeszkadzanie w modlitwie, ale też o poczucie, że ktoś nie przewidział czegoś oczywistego. „Skoro wiedzą, że będzie płakać, to po co przychodzą” − to pytanie dla niektórych jest naturalne. Tyle że życie rodziców rzadko jest takie proste. Nawet jeśli ktoś wie, że maluch może płakać, to często nie ma innego wyjścia. Są rodziny, które nie mają z kim zostawić dziecka. Są rodzice wierzący, dla których niedzielna msza jest ważna i chcą w niej uczestniczyć razem. Są też tacy, którzy próbują przyzwyczajać dziecko do obecności w kościele małymi krokami, po kawałku. Ktoś w komentarzach napisał bardzo spokojnie: „Może chcą iść razem jako rodzina? To coś złego?”. I ja się pod tym podpisuję. Cały wpis wraz z komentarzami przeczytasz tutaj. Kościół a małe dzieci. Komfort, stres i oczekiwania innych Wśród głosów krytycznych pojawił się też argument praktyczny. Że są miejsca przyjazne małym dzieciom − bawialnie, kawiarnie z kącikami dla maluchów, parki − a kościół do nich nie należy. Ktoś wypunktował stres, tłumy, zarazki, brak przewijaków i łazienek, w których wózek da się sensownie ustawić. I znów, trudno się z tym nie zgodzić. Tyle że kościół nie jest tylko „miejscem”, jak restauracja czy kino. Dla jednych to przestrzeń duchowa, dla innych rodzinny rytuał, dla jeszcze innych tradycja. Kiedy pojawia się niemowlak, całe to znaczenie nie znika. Rodzice nie przestają być częścią wspólnoty tylko dlatego, że mają dziecko na rękach. Patrzę na to też z drugiej strony. Wiele osób w kościele reaguje na płacz z empatią. Są starsze panie uśmiechające się do mamy, są ludzie robiący miejsce w ławce i ten krótki, cichy gest: „spokojnie, nic się nie stało”. I mam poczucie, że to właśnie jest serce wspólnoty. Jeśli świątynia ma być domem dla wierzących, to musi się w niej zmieścić także dziecko z całą swoją niemowlęcą prawdą. Jak się dogadać. Empatia dla rodziców i spokój dla innych Dochodzę do wniosku, że największy problem nie leży w tym, że rodzice przychodzą z maluchem. Leży w zderzeniu oczekiwań. Rodzice chcą normalności, inni chcą ciszy. Jedni mają w głowie presję „tak wypada”, drudzy mają dość presji, bo przez lata słyszeli, że „dziecko ma siedzieć cicho”. W efekcie każdy trochę się napina, zanim jeszcze cokolwiek się wydarzy. Co mogłoby pomóc? Po pierwsze, trochę łagodności po stronie dorosłych w ławkach. Dziecko płacze. To nie protest przeciw liturgii, tylko sygnał, że jest mu niewygodnie, głośno, nudno, strasznie albo po prostu chce być u mamy. Po drugie, odrobina realizmu po stronie rodziców. Jeśli ktoś widzi, że maluch źle znosi tłum i hałas, niech wybierze krótszą mszę, usiądzie blisko wyjścia, weźmie ze sobą coś, co uspokaja dziecko. Nie po to, żeby udowodnić światu, że ma nad wszystkim kontrolę, tylko po to, żeby wszystkim było łatwiej. Najważniejsze jednak jest to, żebyśmy nie robili z tej sytuacji poligonu do oceniania rodzicielstwa. Wpis z Threads dotknął czułego miejsca, bo pokazuje nasze zmęczenie presją społeczną, tradycją i rolami, które odgrywamy. Jedni czują przymus „bo tak wypada”, inni czują przymus „bo nie wypada przeszkadzać”. A gdzieś pośrodku jest mały człowiek, który zwyczajnie jeszcze nie zna naszych reguł. Nie mam w tym temacie jednej, złotej odpowiedzi. Mam za to przekonanie, że rodzice z dzieckiem w kościele nie robią nic złego. Robią coś trudnego. I dobrze, jeśli potrafimy to zobaczyć, nawet kiedy przez chwilę jest głośniej, niż byśmy chcieli. Źródło: Threads Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Boże Ciało 2025: ta jedna tradycja zniknęła z polskich wsi. Oto jak polowano na czarownice
Boże Ciało to jedno z ważniejszych świąt w kalendarzu liturgicznym. W tym dniu w każdej parafii odbywają się procesje eucharystyczne szlakiem udekorowanych kwiatami ołtarzy. Jednak obchody Bożego Ciała rozpoczęły się od skandalu! W świecie rządzonym przez mężczyzn pomysłodawczynią Bożego Ciała była… kobieta.
Co roku wierni kościoła katolickiego celebrują uroczystości Bożego Ciała. Święto ma wielowiekową tradycję, jednak w czasie, gdy je ustanowiono, nie wszyscy wierni byli zachwyceni taką formą wyznania wiary. Sprawdź, czy wiesz wszystko o historii i zwyczajach Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Spis treści: Kiedy wypada Boże Ciało w 2025 roku? Boże Ciało – co to za święto? Boże Ciało – jak się je obchodzi? Boże Ciało – historia Boże Ciało: ciekawostki Kiedy wypada Boże Ciało w 2025 roku? Boże Ciało wypada zawsze w czwartek, w dzień ustanowienia sakramentu eucharystii. Jednak data tego święta jest ruchoma — wynika to z tego, że Boże Ciało wypada 60 dni po Wielkanocy (a Wielkanoc to święto ruchome). W Polsce Boże Ciało ma rangę uroczystości nakazanej, co oznacza, że wierni są zobowiązani do uczestnictwa w mszy świętej. Tego dnia odbywają się tradycyjne procesje eucharystyczne, które przechodzą ulicami miast i wsi, zatrzymując się przy czterech ołtarzach, symbolizujących cztery Ewangelie. Dla wielu osób udział w tych uroczystościach to nie tylko religijny obowiązek, ale również okazja do pielęgnowania rodzinnych i lokalnych tradycji. Boże Ciało jest dniem ustawowo wolnym od pracy, co oznacza, że zarówno pracownicy większości branż, jak i uczniowie szkół oraz przedszkoli, mają wolne. W związku z tym wiele osób planuje w tym czasie krótkie wyjazdy lub rodzinne spotkania. Święto zawsze wypada w czwartek, co stwarza idealną okazję do zorganizowania długiego weekendu. Wystarczy wziąć jeden dzień urlopu – w piątek, 20 czerwca – aby cieszyć się czterodniowym wypoczynkiem. Dla wielu osób to doskonały moment na odpoczynek od codziennych obowiązków, krótki wypad za miasto lub spędzenie czasu w gronie najbliższych. Tego typu przedłużone weekendy cieszą się w Polsce dużą popularnością i są chętnie wykorzystywane zarówno przez osoby pracujące zawodowo, jak i rodziny z dziećmi. Uwaga. Dyrekcja szkoły i przedszkola może ustanowić dzień wolny od zajęć w piątek, 20 czerwca. Niewykluczone, że twoje dziecko w tym dniu będzie wymagało opieki w domu. Boże Ciało – co to za święto? Boże Ciało to potoczna nazwa Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Święto zostało ustanowione w celu uczczenia Jezusa obecnego w Eucharystii, a jego najstarsza nazwa brzmiała: „festum Eucharistiae”, czyli właśnie święto Eucharystii. W kościele katolickim Boże Ciało to uroczysty dzień, w którym to wierni podczas procesji zbiorowo wyznają swoją wiarę w Boga ukrytego w Hostii Świętej. Boże ciało to ruchome święto w liturgii kościoła katolickiego, które w Polsce obchodzone jest w czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego, czyli 7 dni po Zielonych Świątkach i 60 dni po Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Boże Ciało – jak się je obchodzi? W tym dniu w każdej parafii odbywają się procesje eucharystyczne z Najświętszym Sakramentem. Przestrzeń, którą wyznaczała trasa procesji, uznawana była za wolną od wszelkiego zła. Wierni idą szlakiem przystrojonych specjalnie na tę okoliczność ołtarzy. Przy każdym z nich procesja zatrzymuje się na modlitwę. Nad Hostią, niesioną przez księdza na czele procesji, wierni niosą baldachim (to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą baldachim noszono nad wyjątkowo ważnymi osobistościami). Przed księdzem idą dziewczynki sypiące płatki kwiatów. Zgodnie z ludową tradycją jest to także czas święcenia wianuszków z ziół i kwiatów polnych. Dawniej wierzono, że poświęcone rośliny oraz ziemia mają magiczną moc chroniącą przed chorobami. W tym też celu z mijanych ołtarzy do dziś zabierają do domu gałązki (brzozy, jesionu, lipy), wierząc, że przez kontakt z sacrum mają one moc. Sadząc je w obejściu, od wieków uważano, że w ten sposób chroni się rodzinę i gospodarstwo przed zgubną siłą żywiołów: ognia (pożar), wody (powódź), powietrza (zaraza). Uroczystości kościelne mają na celu uczczenie Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Wierni w modlitwie i skupieniu celebrują cud przemiany chleba i wina w ciało i krew Jezusa Chrystusa. Boże ciało – historia Pomysłodawczynią tej uroczystości była św. Julianna z Cornillion, przełożona sióstr augustianek w klasztorze w Mont Cornillion w Belgii. W 1245 roku św. Julianna doznała objawień, w których Chrystus wyznał, że chce, aby ustanowiono dzień, w którym wszyscy wierni będą rozważać i kontemplować Jego obecność ukrytą pod postacią chleba i wina. W 1264 r. papież Urban IV bullą „Transiturus de hoc Mundo” ustanowił święto Bożego Ciała. Jednak pierwsze obchody tego święta miały miejsce dopiero w 1317 r. dzięki papieżowi Janowi XXII. W Polsce po raz pierwszy święto Bożego Ciała odbyło się z inicjatywy biskupa krakowskiego Nankera w 1320 r., a na początku XV wieku uroczystość ta w większości polskich diecezji była uznawana za jedno z głównych świąt roku kościelnego. Co ciekawe, jedne z pierwszych procesji odbyły się na terenach dzisiejszej Polski: w Płocku i we Wrocławiu już w XIV wieku. Natomiast tradycja procesji eucharystycznych do czterech ołtarzy symbolizujących cztery Ewangelie pojawiła się później i pierwsze wzmianki pochodzą z XVI wieku z niemieckiej Kolonii. Boże Ciało: ciekawostki Czy wiesz, że: Boże ciało obchodzone jest w czwartek na pamiątkę Wielkiego Czwartku, kiedy to Chrystus ustanowił sakrament Eucharystii, ofiarując swoje mistyczne Ciało i Krew. Pierwsza procesja eucharystyczna odbyła się z inicjatywy św. Julianna z Cornillion i biskupa Liege Roberta z Thourotte (przyszłego papieża Urbana IV) w 1246 roku. Nie spotkała się ona z przychylnością wyższego duchowieństwa i teologów, którzy potępili tę formę okazywania wiary w Chrystusa, a samą świętą, podejrzaną o herezję, przenieśli do placówki karnej. Teksty liturgiczne związane z obchodami Bożego Ciała napisał św. Tomasza z Akwinu na polecenie papieża Urbana IV. Cud w Bolsenie: W 1263 pielgrzymujący do Rzymu ksiądz Piotr z Pragi odprawiał mszę w Bolsenie. W pewnym momencie trzymana przez niego Hostia zaczęła krwawić. Papież Urban IV uznał, że miał miejsce cud eucharystyczny i rok później ogłosił nowe święto: Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, Obchody Bożego Ciała w Hiszpanii odegrały ogromną rolę w kształtowaniu się teatru hiszpańskiego. Oktawa Bożego Ciała (czyli 8 dni, począwszy od dnia Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa), uznawana była za czas wzmożonej działalności czarownic; czarownice miały wówczas odbierać krowom mleko, zsyłać choroby na zwierzęta gospodarskie (za czarownicę uznawano również kobietę, która w wigilię Bożego Ciała przychodziła coś pożyczyć). Wierzono też, że ksiądz, patrząc przez monstrancję na wiernych biorących udział w procesji, potrafił rozpoznać wśród kobiet czarownicę. Dziś już raczej nikt nie szuka czarownic wśród wiernych. Zobacz też: Biblia to kopalnia imiona dla dzieci. Znalazłam święte imię dla synka i codziennie się nim zachwycam Dzień Ojca 2025: kiedy wypada w Polsce i na świecie, obchody Imiona świętych: święte imiona męskie i żeńskie i ich znaczenie
Wielki Post, Wielki Tydzień i Wielkanoc: jak w prosty sposób wyjaśnić to dziecku?
Co to jest Wielkanoc? To przede wszystkim najważniejsze święto chrześcijańskie. Podpowiadamy, jak obchodzi się Wielkanoc i w jaki sposób ciekawie opowiedzieć dziecku o tym wyjątkowym czasie.
Co to jest Wielkanoc? Wiele dzieci na pewno zada to pytanie, a odpowiedź na nie może być skomplikowana. W przeciwieństwie do Bożego Narodzenia święto to niesie ze sobą spory ładunek trudnych emocji – jest w nim śmierć, cierpienie, smutek, ale i odrodzenie, radość. Wszystko owiane jest wielką tajemnicą zmartwychwstania Chrystusa. Warto jednak je odkrywać, włączając dziecko w uroczystości Wielkiego Tygodnia i czas je poprzedzający. Razem z nim poznawać znaczenie wielkanocnych symboli – każdy z nich niesie ze sobą potężną dawkę radości, optymizmu i nadziei. Spis treści: Co to jest Wielkanoc? Czym jest Wielki Post? Początek Wielkiego Tygodnia: Niedziela Palmowa Wielki Tydzień: wielkie zamieszanie Wielki Czwartek i Wielki Piątek: smutek i zaduma Wielka Sobota: święconka Niedziela Wielkanocna: Alleluja! Co to jest Wielkanoc: wyjaśnienie dla dzieci Wielkanoc to czas upamiętniający mękę i zmartwychwstanie Jezusa, obejmujący cały tydzień, zwany Wielkim Tygodniem. Zaczyna go Niedziela Palmowa. Tydzień później wypada Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, która jest pierwszym dniem świąt wielkanocnych. Drugim dniem świąt jest wypadający po niej poniedziałek, zwany lanym poniedziałkiem, który jest dniem wolnym od pracy. Dlaczego obchodzimy Wielkanoc? Obchody świąt wielkanocnych upamiętniają zmartwychwstanie Jezusa. Wielkanoc, a dokładniej Niedziela Wielkanocna, to dla Chrześcijan święto o największym znaczeniu, najważniejsze, gdyż upamiętnia śmierć, mękę i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, a więc odkupienie ludzkich grzechów. Niedzielę Wielkanocną poprzedza Wielki Tydzień i Wielki Post. Jeśli nie wiesz, jak opowiedzieć dziecku o cierpieniu Chrystusa, pomocne będę wskazówki księdza Stanisława Dziekońskiego. Ten wykładowca na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, autor publikacji o tematyce katechetycznej i pedagogicznej, podkreślił w rozmowie z mamotoja.pl, że o wiele prościej wyjaśnić dziecku znaczenie świąt wielkanocnych, jeżeli rodzina jest praktykująca i dziecko na co dzień ma kontakt z religią. Ale nawet jeżeli maluch w ograniczonym stopniu doświadcza na co dzień atmosfery życia religijnego, warto małymi kroczkami wprowadzać go w tę tematykę. „Wiele do zrobienia mają w tym względzie sami rodzice, stanowiący dla dziecka najwyższy autorytet” – podkreśla ks. Dziekoński. To dobry moment, aby porozmawiać z maluchem o cyklach życia przyrody, o przemijaniu i odradzaniu się. Oto przecież chodzi w świętach Wielkiej Nocy – życie wygrywa ze śmiercią, po smutku przychodzi radość, po Wielkim Piątku - Noc Zmartwychwstania. Jak obchodzimy święta wielkanocne? W Wielkim Tygodniu odbywają się w kościołach specjalne nabożeństwa. O 6:00 rano w Niedzielę odprawiana jest msza rezurekcyjna, będąca pamiątką zmartwychwstania Jezusa. Tego dnia z tradycyjnych grobów Chrystusa, budowanych jak szopki bożonarodzeniowe w kościołach, znika figura martwego Jezusa, która była eksponowana przez piątek i sobotę. Obchody Wielkiej Nocy odbywają się też w domach wiernych. Przyniesieniu do domu poświęconej palemki w Niedzielę Palmową, szykowanie i święcenie święconki w Wielką Sobotę, oraz wspólny posiłek – wielkanocne śniadanie w Niedzielę. W większości rodzin świąteczny jest też obiad niedzielny. Dla dzieci organizowane jest szukanie jajek wielkanocnych, a w części rodzin po prostu dzieci obdarowuje się słodkościami w niedzielny poranek. Zwyczaj ten często nazywa się „zajączkiem”. Poniżej omawiamy sposób, w jaki obchodzi się poszczególne wydarzenia związane z Wielkim Postem, który poprzedza Wielkanoc, oraz z Wielkim Tygodniem. Co to jest Wielki Post? Wielki Post jest okresem w życiu chrześcijan, który służy przygotowaniu wiernych do przeżycia świąt wielkanocnych. To czas pokuty, zadumy i nawrócenia. Rozpoczyna się w Środę Popielcową, a kończy w Wielki Czwartek przed wieczorną Mszą Wieczerzy Pańskiej. Trwa 40 dni – na pamiątkę 40-dniowego postu Chrystusa na pustyni. W czasie Wielkiego Postu ludzie wierzący: zachowują większą wstrzemięźliwość w jedzeniu i piciu; częściej modlą się; uczestniczą w nabożeństwach Drogi Krzyżowej (odprawianych w piątki) oraz w Gorzkich Żalach (odprawianych w niedziele); biorą udział w rekolekcjach parafialnych; przystępują do sakramentu pokuty i pojednania; unikają udziału w zabawach klubowych i dyskotekach. Zadania na Wielki Post dla dzieci, czyli tzw. postanowienia wielkopostne mogą obejmować np. ograniczenie jedzenia słodyczy czy niezdrowych przekąsek lub wieczorne codzienne modlitwy przed pójściem spać. Postanowienia wielkopostne dzieci nie powinny jednak być zbyt rygorystyczne: nie możemy wymagać od dziecka, aby stosowało ścisły post, który może być dla niego niezdrowy. Choć możemy zaprzestać organizowania przyjęć w okresie Wielkiego Postu, nie można zupełnie odmówić dziecku zabawy lub rozrywek. Ustalcie razem z dzieckiem, w jaki sposób chcielibyście uświęcić Wielki Post i wspólnie trzymajcie się wyznaczonych celów. Początek Wielkiego Tygodnia: Niedziela Palmowa „Usłyszawszy, że Jezus przychodzi do Jerozolimy, wzięli gałązki palmowe i wyszli na jego spotkanie...” (J. 12, 12-13) Wielkanocną atmosferę odnajdziesz na wiosennym spacerze, na który warto wybrać się z dzieckiem w sobotę, aby poszukać gałązek na palemkę, z którą pójdziecie do kościoła. Chrześcijańskie symbole wielkanocne, takie jak palmy, mogą być zrobione własnoręcznie – między innymi z bazi, forsycji, bukszpanu, witek brzozy. Są one symbolem odradzającego się życia. Wybierając się z dzieckiem do kościoła w Niedzielę Palmową, aby poświęcić palemkę, pamiętaj o opowiedzeniu historii Jezusa Chrystusa witanego przez tłum palmowymi gałązkami. Możecie też udać się na uroczystą procesję, symbolizującą wjazd Jezusa do Jerozolimy. To pomoże dziecku lepiej wyobrazić sobie wydarzenia, o których mu opowiadasz. Wielki Tydzień: wielkie zamieszanie „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: Co będziemy jeść i co będziemy pić? Czym się przyodziejemy?” (Mt. 6, 31-32) Domowa krzątanina powoli wprowadza całą rodzinę w uroczysty nastrój. Warto włączyć malucha w świąteczne przygotowania. To okazja do poznania wielkanocnej tradycji, do rozmowy o życiu Chrystusa i do budowania niezwykłej więzi między wami. Dzieci lubią pomagać, więc będzie to dla nich również niezła frajda. Mogą próbować: zetrzeć kurz z telewizyjnego ekranu; poskładać równo ściereczki; a starsze – odkurzyć swój pokój lub wynieść śmieci. Jeszcze więcej satysfakcji i radości sprawi twojemu dziecku pieczenie wielkanocnych bab i mazurków. Wałkowanie pachnącego ciasta, rozbijanie jajek do masy i wylizywanie garnka po czekoladowej polewie – takie rzeczy pamięta się do końca życia. Podobnie jak wspólne malowanie pisanek. Choć na bazarkach pełno pyszniących się kolorami jajek, warto zdobić je samodzielnie. Warto też przy tej okazji wspomnieć dziecku, czego symbolem jest wielkanocne jajko? Oznacza ono nowe życie i odrodzenie, czyli prawdziwy sens Wielkanocy. Wielki Czwartek i Wielki Piątek: smutek i zaduma „Skażą go na Śmierć i wydadzą poganom: a ci będą z niego drwić i pluć na niego; ubiczują go i zabiją. Lecz po trzech dniach zmartwychwstanie...” (Mr. 10, 34) Małe dziecko nie musi pościć, rezygnować z ulubionej zabawy lub dobranocki. Warto jednak ostatnie dni Wielkiego Tygodnia przeżyć w atmosferze skupienia i powagi. Jeżeli pójdziesz w tym czasie z dzieckiem do kościoła, zwróć jego uwagę, że nawet jego wnętrze wygląda smutno – nie ma nigdzie kwiatów, a obrazy i krzyże są zasłonięte. W Wielki Czwartek w kościołach odprawiana jest msza upamiętniająca ostatnią wieczerzę Jezusa z uczniami i ustanowienie Eucharystii. To uroczystość rozpoczynająca liturgię tzw. Triduum Paschalnego. W Wielki Piątek odprawiana jest uroczysta droga krzyżowa. tego dnia nie jest odprawiana msza. Wielkoczwartkowe i wielkopiątkowe uroczystości mogą być dla kilkulatka bardzo interesujące i inspirujące – np. w Wielki Czwartek w niektórych parafiach ma miejsce obrzęd obmycia przez księdza nóg wybranym wcześniej osobom na wzór tego, co czynił Jezus swoim uczniom. Na dziecku duże wrażenie może zrobić symboliczny grób Chrystusa. Cisza i nastrój zadumy panujące w kościele, wystrój ołtarza, grób – to wszystko może pobudzić dziecko do zadawania rodzicom pytań dotyczących tajemnicy męki i śmierci Chrystusa. Uwaga! Zanim zdecydujesz się zabrać dziecko do kościoła, warto pamiętać, że liturgia – zwłaszcza Wielkiego Piątku - jest długa. Dziecku może być zimno – pomieszczenia kościelne często nie są ogrzewane. Wielka Sobota: święconka „Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił: jeśli ktoś będzie spożywał ten chleb, żyć będzie na wieki.” (J. 6, 51) Pójście do kościoła ze święconką to zawsze spore przeżycie dla malucha. Dzieci bardzo lubią ceremonię święcenia pokarmu i czują się ważne oraz bardzo dumne, gdy mogą nieść koszyczek i odsuwać serwetkę tuż przed pokropieniem go święconą wodą. Wyjaśnij dziecku znaczenie święconki i jedzenia wkładanego do koszyka: chleb symbolizuje ciało Chrystusa; jajko jest symbolem życia; sól chroni przed zepsuciem; wędlina zapewnia zdrowie i dostatek; chrzan wszelką siłę i fizyczną krzepę. Rada! Gdy po powrocie do domu dziecko nie może się już doczekać spróbowania święconego jajka, lepiej nie stawiaj koszyczka na wielkanocnym stole i nie wystawiaj na próbę jego cierpliwości. Najlepiej postawić koszyczek tak, aby maluch go nie widział i wytłumaczyć, że „święcone pokarmy jemy w niedzielę”. Będzie to przy okazji dobra lekcja czekania i cierpliwości. W sobotę w kościołach nie jest sprawowana liturgia, wierni jedynie adorują grób Chrystusa. Po zachodzie słońca rozpoczyna się liturgia Wigilii Paschalnej, która należy już do liturgii wielkanocnej. W tym czasie odnawia się przyrzeczenia chrztu. Niedziela Wielkanocna: Alleluja! „Nie bójcie się! Szukacie Jezusa Nazareńskiego ukrzyżowanego. Powstał z martwych; nie ma go tu!” (Mr 16, 6) „W zmartwychwstaniu Chrystusa widzimy pełniej, że śmierć nie jest dla nas końcem, ale pewnym etapem przejścia w nowe, szczęśliwe życia. Te prawdy zostają obwieszczone w Wigilię Paschalną, sprawowaną w sobotni wieczór. Byłoby dobrze, gdyby rodzice przełożyli je dzieciom w prostych słowach” – proponuje duchowny. Na przykład tak, jak pisał dla najmłodszych ksiądz Jan Twardowski („Pacierz z Księdzem Twardowskim”): „Wszyscy wiemy, że trzeciego dnia Pan Jezus odwalił ciężki kamień i wyszedł z grobu. Poprzewracali się ze strachu żołnierze stojący na warcie. Stał się największy cud. Pan Jezus przychodzi do nas ukryty, ale żywy”. Kilkulatek to zrozumie. Dla niego wszystko jest możliwe – umarł, ale ożył, cóż w tym niezwykłego? W Niedzielę Wielkanocną odprawiana jest uroczysta msza rezurekcyjna, zwykle o 6:00 rano. Organizowana jest także procesja rezurekcyjna. Triduum Paschalne kończy wieczorne nabożeństwo w niedziele wielkanocną, podczas której śpiewa się psalmy. Pamiętajmy, aby w atmosferze ostatnich przygotowań do świątecznego stołu nie zapomnieć o życzeniach wielkanocnych i modlitwie, a może nawet odczytaniu fragmentu Ewangelii opowiadającej o zmartwychwstaniu Jezusa. Na stole, oprócz „święconki” powinien znaleźć się także wielkanocny baranek. Zobacz też: Jak narysować koszyczek wielkanocny krok po kroku [INSTRUKCJA] Jak udekorować koszyczek wielkanocny? [ZDJĘCIA I POMYSŁY] Wiersze wielkanocne dla dzieci: krótkie i zabawne, a nauczą wiele o wielkanocnych tradycjach
Wielki Post: kiedy się zaczyna i kończy w 2024 roku? Ile trwa, historia, symbole, Wielki Post dawniej i dziś
Wielki Post to w Kościele katolickim wyjątkowy czas. Od samego początku chrześcijaństwa miał ogromne znaczenie, choć nie trwał wówczas 40 dni, a... 40 godzin. Co jeszcze warto wiedzieć o Wielkim Poście? Sprawdź, kiedy się zaczyna i kiedy kończy w 2024 roku.
Wyjaśniamy, ile dokładnie trwa Wielki Post oraz kiedy i w jaki sposób się rozpoczyna. A także co Wielki Post oznaczał dla naszych przodków, a czym jest dla współczesnych katolików. Spis treści: Wielki Post: co to jest? Historia Wielkiego Postu Symbole Wielkiego Postu Od kiedy do kiedy trwa Wielki Post? Jak obchodzono dawniej Wielki Post? Jak obchodzi się Wielki Post w XXI wieku? Wielki Post: co to jest? Wielki Post to trwający 40 dni okres poprzedzający Wielkanoc. Jego określenie w języku łacińskim (Quadragesima albo Tempus Quadragesimae) oznacza dosłownie: czterdziestnicę, czas czterdziestnicy. W czasie trwania Wielkiego Postu katolicy przygotowują się do przeżywania Wielkanocy, najważniejszego święta w całym kalendarzu liturgicznym. Historia Wielkiego Postu Post był najdawniejszą formą przygotowań do Wielkanocy. Zwany był postem paschalnym (Pascha to czas przejścia Jezusa przez mękę na krzyżu i zmartwychwstanie). Wielkanoc jest najstarszym świętem – i przez pierwsze trzy wieki chrześcijaństwa innych świąt właściwie nie obchodzono. Nic zatem dziwnego, że przygotowywano się do niej bardzo starannie. Zwłaszcza że właśnie podczas Wielkanocy wiele osób przystępowało do sakramentu chrztu, który włączał ich do chrześcijańskiej wspólnoty. Początkowo Wielki Post trwał 40 godzin – czyli obejmował dwa dni poprzedzające Wielkanoc (Wielki Piątek i Wielką Sobotę), następnie wydłużono go do tygodnia, a od 325 roku (od Soboru Nicejskiego) ustanowiono, że Wielki Post trwa 40 dni. Do dziś Wielki Post obchodzą nie tylko katolicy, ale również osoby wyznające prawosławie i protestantyzm (z tym że protestanci określają go jako Czas Pasyjny). Od kiedy do kiedy trwa Wielki Post? Czas Wielkiego Postu uzależniony jest od terminu Wielkanocy, która jest świętem ruchomym – oznacza to, że nie ma stałej daty. Od czego zależy data Wielkanocy? Od tego, kiedy będzie pierwsza, wiosenna pełnia księżyca. Wielkanoc obchodzimy zawsze w pierwszą niedzielę po takiej pełni i tak jest od IV wieku (zgodnie z postanowieniami soboru nicejskiego). Wielkanoc w 2024 roku wypada w niedzielę 31 marca. Oznacza to, że Wielki Post w 2024 roku rozpocznie się 40 dni wcześniej – dokładnie w środę 14 lutego (tak, w walentynki). I będzie trwał do czwartku, 28 marca. Zgodnie z tradycją, Wielki Post rozpocznie się w Środę Popielcową i zakończy tuż przed Triduum Paschalnym. Dawniej Wielki Post trwał do Wielkiej Soboty, obecnie czas jego zakończenia nie jest jednoznacznie określony – zgodnie z prawem kanonicznym, koniec Wielkiego Postu wynika z kalendarza liturgicznego. Dlatego często przyjmuje się, że Wielki Post kończy się wraz z rozpoczęciem Triduum Paschalnego – Wielkiego Czwartku, Wielkiego Piątku i Wielkiej Soboty. Symbole Wielkiego Postu Jakie są symbole Wielkiego Postu? To między innymi liczba 40. Rzeczywiście ma ona bardzo symboliczne znaczenie, bowiem pojawia się w Piśmie Świętym w różnych kontekstach, m.in.: czasu, który Mojżesz spędził na górze Synaj – 40 dni, biblijnego potopu – trwał 40 dni, wędrówki Izraela do ziemi obiecanej – 40 lat. Najważniejsze jednak, że według ewangelii św. Mateusza – 40 dni na pustyni spędził sam Chrystus, przygotowując się do swej Paschy. Dokładnie tyle dni, ile obecnie trwa Wielki Post poprzedzający Wielkanoc. Kolejny symbol Wielkiego Postu to popiół (proch), którym w Środę Popielcową posypywane są głowy wiernych. Jeszcze inne symbole to: nabożeństwa Gorzkich Żali i Drogi Krzyżowej, które odprawiane są wyłącznie w czasie Wielkiego Postu. Prócz tego należy wymienić fioletowy kolor (m.in. szat liturgicznych) – oznacza on czerwień krwi zmieszaną z niebieską barwą nieba. Wśród symboli, które kojarzą się z Wielkim Postem, znajdują się również: korona cierniowa, krzyż i gwoździe. A także: modlitwa, post, jałmużna, które powinny towarzyszyć wierzącym przez cały czas doskonalenia się przed Wielkanocą. Jak obchodzono dawniej Wielki Post? Według Ewangelii Jezus udał się na pustynię, by przez 40 dni w samotności modlić się i walczyć z szatanem. Jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią to przykład dla chrześcijan, którzy chcą przeżyć Wielki Post jak najlepiej. Dawniej Wielki Post oznaczał dla katolików przede wszystkim powstrzymanie się od jedzenia pokarmów mięsnych. Nie jedzono mniej, wręcz przeciwnie – chodziło wyłącznie o to, by nie spożywać mięsa. Stoły możnych uginały się wówczas od rozmaitych potraw z ryb, biedni – musieli zadowolić się tym, co pozostało w ich spiżarniach na przednówku. Zwykle czas Wielkiego Postu nakładał się na tygodnie, gdzie najbiedniejsze rodziny zmagały się z problemem głodu w ciągu całego roku. Wielki Post dawniej wyznaczał również czas, kiedy bogatsi nie spotykali się na karnawałowych balach, a raczej na kwestach dobroczynnych (opis takiej kwesty znajdziemy np. w Lalce B. Prusa). Zbierano wówczas pieniądze dla najbardziej potrzebujących (sierocińców, klasztorów opiekujących się biednymi). Do dawnych tradycji wielkopostnych zalicza się tzw. śródpoście (półpoście) – w połowie Wielkiego Postu radowano się i urządzano huczne zabawy. Te praktyki wielkopostne nie przetrwały do naszych czasów, podobnie jak: publiczne pokuty grzeszników (wzajemne biczowanie się podczas dróg krzyżowych czy picie cierpkich ziół), podkreślanie ascetycznego charakteru Wielkiego Postu skromnym strojem w ciemnych kolorach, zdejmowanie firanek z okien, chowanie serwetek, poduszek i innych dekoracji. Jak obchodzi się Wielki Post w XXI wieku? Wielki Post dla współczesnych katolików oznacza przede wszystkim: posypanie głów popiołem w Środę Popielcową, ścisły post w Środę Popielcową i Wielki Piątek (1 posiłek do syta i 2 posiłki nie do syta), udział w nabożeństwach rekolekcyjnych i takich jak Gorzkie Żale i Droga Krzyżowa. Wciąż też popularne są tzw. postanowienia wielkopostne, które mają pomóc pokonać pewną słabość, ćwiczyć się w doskonaleniu. Można nawet spotkać się z takim określeniem postanowień wielkopostnych jak „duchowa siłownia”. Wybór postanowień to kwestia indywidualna – może to być np.: bezinteresowna pomoc komuś, kto tego potrzebuje (np. udział w zbiórce pieniędzy na określony cel), rezygnacja z przyjemności (są osoby, które w Wielkim Poście nie piją alkoholu lub kawy, nie jedzą słodyczy, nie kupują kosmetyków lub ubrań, ograniczają czas spędzany w social media), praca nad słabościami charakteru (takimi jak np. porywczość, zawiść, itd.). Źródła: Z. Mońka: Historia Wielkiego Postu, „Niedziela” 2005, nr 3, Z. Kupisiński: Religijność ludowa okresu Wielkiego Postu w Opoczyńskim. „Studia Etnologiczne i Antropologiczne” 1999, nr 3, M. Lutomierski: Z dawnych tradycji wielkopostnych i wielkanocnych, „Głos Uczelni. Czasopismo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika” 2017, nr 4. Zobacz także: Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym? Okres wielkanocny – co to jest, ile trwa, symbole Ostatki – kiedy się obchodzi, jakie zwyczaje się z nimi wiążą
Okres wielkanocny – co to jest, ile trwa, symbole
Kiedy zaczyna się okres wielkanocny i kiedy kończy? Jakie uroczystości wyznaczają ramy okresu wielkanocnego w kościele katolickim? I co właściwie oznacza ten czas dla wiernych? Okazuje się, że dla katolików to nie tylko czas radości, ale i pewnych obowiązków.
Sprawdź, co warto wiedzieć o okresie wielkanocnym, o czasie jego trwania i symbolice. Dowiedz się, jakie święta w czasie okresu wielkanocnego są obchodzone w kościele katolickim. Spis treści Okres wielkanocny – czym jest? Od kiedy do kiedy trwa okres wielkanocny? Święta w okresie wielkanocnym Okres wielkanocny – symbole, ciekawostki Okres wielkanocny: czym jest? Okres wielkanocny w kościele katolickim to czas między Wielkanocą a uroczystością Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki, Pięćdziesiątnica). Trwa 50 dni. Dla katolików oznacza on 50 dni wypełnionych radością związaną ze zmartwychwstaniem Jezusa. Z okresem wielkanocnym wiąże się również obowiązek przyjęcia komunii świętej, poprzedzony spowiedzią. Mówi o tym trzecie przykazanie kościelne: „Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć komunię świętą”. Dawniej w tymże przykazaniu zamiast określenia „okres wielkanocny” widniało „czasy wielkanocne”: „Przynajmniej raz w roku spowiadać się, a w czasach wielkanocnych komunię świętą przyjmować”. Aktualnie przykazanie przystąpienia do spowiedzi przynajmniej raz w roku stanowi oddzielne przykazanie, lecz wielu wiernych wciąż korzysta z sakramentu pokuty przed przyjęciem komunii właśnie w okresie wielkanocnym. Od kiedy do kiedy trwa okres wielkanocny? Okres wielkanocny rozpoczyna się w Niedzielę Wielkanocną. W 2023 roku zacznie się on 9 kwietnia i potrwa do tzw. Pięćdziesiątnicy, czyli niedzieli Zesłania Ducha Świętego, które to święto wypada w niedzielę, 28 maja. W związku z tym, że Wielkanoc jest świętem ruchomym – Zielone Świątki również wypadają każdego roku innego dnia. Oba święta obchodzone są w niedzielę, dlatego Dzień Zesłania Ducha Świętego nie jest dodatkowym dniem wolnym od pracy czy zajęć szkolnych. Święta w okresie wielkanocnym Pierwsze 8 dni okresu wielkanocnego ma wyjątkowo uroczysty charakter – tzw. Oktawa Wielkanocna (łac. osiem – octigenti) to czas, kiedy podczas mszy świętych wierni skupiają się na tajemnicach zmartwychwstania Jezusa. Katolicy, zgodnie z kalendarzem liturgicznym w czasie okresu wielkanocnego obchodzą też takie święta jak: Wielkanoc – Niedziela Wielkanocna, otwiera okres wielkanocny, to najstarsze i najważniejsze katolickie święto, II Niedziela Wielkanocna – Święto Miłosierdzia Bożego, Wspomnienie św. Wojciecha, patrona Polski – 23 kwietnia, Wspomnienie św. Marka, jednego z ewangelistów – 25 kwietnia, Wspomnienie św. Katarzyny, patronki Europy – 29 kwietnia, Dzień Najświętszej Maryi Królowej Polski – 3 maja, Wspomnienie św. Filipa i św. Jakuba, apostołów – 6 maja, Wspomnienie św. Stanisława, patrona Polski – 9 maja, Wspomnienie św. Macieja, apostoła – 14 maja, VII Niedziela Wielkanocna – Wniebowstąpienie Pana Jezusa, VIII Niedziela Wielkanocna – Zesłanie Ducha Świętego. Okres wielkanocny: symbole, ciekawostki Okres wielkanocny to czas, kiedy księża celebrujący msze święte, noszą szaty liturgiczne w kolorze białym. Wyjątkiem jest dzień Zesłania Ducha Świętego – podczas liturgii kończącej okres wielkanocny, obowiązuje wtedy czerwony kolor szat. Przez cały czas trwania okresu wielkanocnego w kościołach spotkamy takie symbole jak: Krzyż przewiązany stułą w kolorze czerwonym, Paschał (duża świeca płonąca obok ambony lub w centrum prezbiterium), Baranek wielkanocny (symbol ofiary i zmartwychwstania Jezusa), Figura Jezusa Zmartwychwstałego (przy ołtarzu). Przez 50 dni trwania okresu wielkanocnego nie odmawia się modlitwy Anioł Pański. W zamian obowiązuje modlitwa Regina Coeli (Królowo Niebios…) Ciekawostką jest, że obowiązek przyjęcia komunii świętej w okresie wielkanocnym został wprowadzony ponad 800 lat temu, dokładnie w 1215 roku podczas Soboru Laterańskiego IV. Niektórzy mylą okres wielkanocny z Triduum Paschalnym. Tymczasem triduum paschalne to trzy dni poprzedzające Wielkanoc określane (i obchodzone) jako: Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielka Sobota. W wielu parafiach, w dniach poprzedzających święto Zesłania Ducha Św., które kończy okres wielkanocny, lub w dniach następujących po nim odbywa się sakrament bierzmowania (dla młodzieży i/lub dla dorosłych). Zobacz także: Wielkanoc dla dzieci: jak wytłumaczyć dziecku symbole i tradycje wielkanocne? Symbole wielkanocne – w koszyczku, kościele i na wielkanocnym stole [ZNACZENIE] Wiersze wielkanocne dla dzieci
Jak brzmi formuła spowiedzi dla dzieci? [cały tekst]
Formuła spowiedzi dla dzieci składa się z wyznania grzechów, żalu za grzechy, a także obietnicy poprawy. Zobacz, jak wygląda cała formuła spowiedzi dla dzieci. Nie jest trudna do zapamiętania, jednak wymaga przećwiczenia.
Każde dziecko, zanim przyjmie sakrament Pierwszej Komunii Świętej, musi przystąpić do sakramentu spowiedzi. Do tego konieczna jest znajomość formuły spowiedzi dla dzieci. Poniżej przedstawiamy regułkę spowiedzi dla dzieci w pełnej wersji. To właśnie tego tekstu muszą nauczyć się dzieci, które niebawem będą przystępować do Pierwszej Komunii Świętej. Pierwsza spowiedź zwykle odbywa się dzień przed tą uroczystością. Jak brzmi regułka spowiedzi dla dzieci? Formuła spowiedzi dla dzieci nieco różni się od tekstu przeznaczonego dla osób dorosłych. Bardzo ważne jest, by przed przystąpieniem do spowiedzi dziecko zrobiło rachunek sumienia, czyli przypomniało sobie swoje wszystkie ostatnie grzechy. Formuła spowiedzi dla dzieci Dziecko: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Ksiądz: Na wieki wieków. Amen. Dziecko: Do spowiedzi przystępuję po raz pierwszy (od następnej spowiedzi dziecko mówi: ostatni raz byłem u spowiedzi...). Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami… (dziecko wyznaje swoje grzechy). Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, obiecuję poprawę, i proszę Cię Ojcze o pokutę i rozgrzeszenie. Ksiądz: Kapłan rozmawia z dzieckiem, modli się i udziela rozgrzeszenia Dziecko: Dziecko cicho się modli, a następnie mówi: „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu”. Po słowach kapłana: „ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, dziecko odpowiada „amen”. Ksiądz: Wysławiajmy Boga, bo jest dobry Dziecko: Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. Ksiądz: Pan odpuścił tobie grzechy, idź w pokoju. Dziecko: Bóg zapłać. Szczęść Boże. Dziecko odchodzi od konfesjonału, gdy usłyszy pukanie kapłana. Należy także ucałować stułę kapłana, przez co wyraża się szacunek do Pana Boga. Warto, by dziecko nauczyło się tej formułki znacznie wcześniej, niż będzie przystępowało do spowiedzi. Słowa zdążą się wtedy utrwalić, a rozmowa z duchownym nie będzie dla dziecka aż tak stresująca. Zobacz także: Po co jest bierzmowanie? Znaczenie sakramentu bierzmowania Dedykacje na komunię: do książki, do Biblii + życzenia na komunię świętą i cytaty W której klasie jest bierzmowanie? Wytyczne Episkopatu Polski
Ksiądz z TikToka o posiadaniu dziecka przed ślubem: „To nie przeszkoda”. Zaskakujące słowa!
Ksiądz Sebastian Picur postanowił głosić Ewangelię za pośrednictwem TikToka. Jak się okazuje, taka forma niesienia Słowa Bożego spotkała się z ciepłym przejęciem użytkowników mediów społecznościowych, a pod każdym filmikiem pojawia się wiele pytań dotyczących wiary.
Jedna z obserwatorek zadała księdzu trudne pytanie: „Nigdy nie zrozumiem brania ślubu kościelnego, jak już się ma dziecko. Wy w ogóle przestrzegacie jakichkolwiek zasad waszej religii?”. Jaka była odpowiedź księdza? Dziecko a Sakrament ślubu Ksiądz Sebastian Picur z uśmiechem na twarzy odpowiedział jednoznacznie: „Posiadanie dziecka nie jest przeszkodą do przyjęcia sakramentu małżeństwa. Unikajmy skrajności”. Przypominamy, że zgodnie z prawem Kościoła katolickiego każdy ksiądz ma obowiązek udzielenia Chrztu świętego dziecku, jeśli jest taka wola rodziców oraz nie ma prawa odmówić Sakramentu małżeństwa, nawet jeśli przyszli małżonkowie są już rodzicami dziecka lub dzieci. View oEmbed on the source website Źródło: TikTok @ks.sebastianpicur Piszemy też o: Świętokrzyskie: maszyna rolnicza wciągnęła włosy dziewczynce Najmniejsze dziecko świata jest już w domu, po 13 miesiącach w szpitalu „Moja siostra chce wciągnąć w romans żonatego kolegę z pracy. Przecież on ma dzieci... Kiedyś to ją ktoś skrzywdził, więc planuje się odegrać”
Dzieci miały być związywane przez księży na obozie religijnym w Tylmanowej
Na oazie w Tylmanowej księża mieli zorganizować dziwną zabawę – krępowanie rąk, aby dzieci poczuły się jak Jezus. Podobno uczestnicy zabawy musieli poruszać się z krępowanymi rękoma i mieli zakaz samodzielnego korzystania z toalety.
„Gazeta Wyborcza” informuje o wyjątkowo nieprzyjemnej sytuacji, jaka miała spotkać dzieci na obozie Oaza Nowego Życia w Tylmanowej. Biuro Ochrony Praw Dziecka donosi, że księża mieli wiązać dzieciom ręce, „żeby poczuły się tak jak Jezus” – czytamy. Niepoważna „zabawa” Biuro Ochrony Praw Dziecka informuje, że takie zabawy są niebezpieczne, a brak możliwości samodzielnego skorzystania z toalety przy jednoczesnej konieczności proszenia o pomoc kapłana zahacza o poważne naruszenie kodeksu karnego. Obóz został zorganizowany przez Ruch Światło-Życie, który od lat organizuje wyjazdy dla dzieci i młodzieży w całej Polsce. Według ustaleń „Wyborczej” i Biura Ochrony Praw Dziecka obóz w Tylmanowej został zorganizowany przez archidiecezję łódzką. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="755" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid02UkRS5MunUwfotFbXXRfMuELcJhq3DCM3ZSwof46KZ8eiqLUNpQt9rJJznxETBbv2l%26id%3D110751528337141&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Czy są twarde dowody? Dowodem ma być wysłany do BOPD screen (wciąż nie wiadomo, czy zdjęcie wysłał rodzic, czy uczestnik obozu). Na zdjęciu dziecko faktycznie miało związane ręce. „Zabawa” miała trwać godzinę. Ciężko stwierdzić, jakim materiałem związano ręce dzieci, jedno jest jednak pewne – taka „atrakcja” nie powinna mieć miejsca. Dla niektórych mogłaby być to tylko niewinna gra, jednak dowody mogą wskazywać na zaniedbanie bezpieczeństwa i poważne naruszenie godności dziecka. Sprawa obecnie jest w toku, prezeska Biura Ochrony Praw Dziecka zadeklarowała, że złoży zawiadomienie do prokuratury. Piszemy także o: Agnieszka Włodarczyk pokazała brzuch po ciąży i... dystans do swojego ciała! Brawo! 12-letni Archie Battersbee nie żyje. Chłopiec został odłączony od aparatury Kobieta zaszła w ciążę w wieku 48 i 49 lat. Internauci twierdzą, że jest szalona!
Kto trzyma dziecko do chrztu i co mówią chrzestni? [pełen przebieg liturgii chrztu]
Kto trzyma dziecko do chrztu? Jak przebiega kościelna uroczystość? Kto trzyma świecę? Te pytania pojawiają się nie tylko u rodziców dziecka, ale także u przyszłych chrzestnych. Nic dziwnego, chrzest to jeden z najważniejszych sakramentów dla chrześcijan. Dlatego też uroczystości liturgiczne związane z Chrztem świętym mogą budzić sporo emocji i przysparzać wiele stresu. Zupełnie niepotrzebnie. Dowiedz się, jak przebiega liturgia chrztu.
Chrzest jest pierwszym i najważniejszym sakramentem wiary, a symboliczne zmoczenie główki dziecka przez duchownego zmywa grzech pierworodny. Dla chrześcijan Chrzest święty zapewnia życie wieczne i odrodzenie w Duchu Świętym, a bez niego nie można dostąpić kolejnych sakramentów. Co ważne, uroczyste przyjęcie sakramentu chrztu ma charakter publiczny – w ceremonii uczestniczą rodzice, chrzestni i lokalna wspólnota, a przed chrztem dziecka rodzice i chrzestni zobowiązani są dopełnić wiele formalności. Czy wiesz, kto trzyma dziecko do chrztu? Spis treści: Kto trzyma dziecko do chrztu? Kto trzyma świecę, kto okrywa szatką? Co robi chrzestny i chrzestna podczas chrztu? Przebieg ceremonii Chrztu Świętego – co mówią chrzestni Kto trzyma dziecko do chrztu? Nie ma ustalonych zasad: najczęściej dziecko do chrztu trzyma mama lub tata maluszka. W niektórych rejonach Polski istnieje zwyczaj trzymania dziecka zgodnie z płcią: matka lub matka chrzestna trzyma dziewczynkę, ojciec lub ojciec chrzestny – chłopca. Bywa też tak, że zwyczajowo ojciec przytrzymuje dziecko na sam moment polania główki. Jak trzymać dziecko podczas chrztu? Przede wszystkim dziecko należy trzymać... pewnie. Sam moment chrztu, przechylenie do tyłu i polanie główki wodą święconą może przestraszyć dziecko. Dlatego bezpieczniej będzie, jeśli maluszek będzie w ramionach mamy lub taty. Natomiast jeśli chodzi o całą ceremonię, nie ma tu specjalnych wytycznych i wszystko jest uzależnione od sytuacji i indywidualnych potrzeb. W przypadku niemowląt sprawdzi się fotelik samochodowy lub wózek typu gondola. Starsze dzieci chętnie będą obserwować uroczystość, siedząc w spacerówce lub w ramionach rodziców. Zgodnie z dawną tradycją dziecko, które miało zostać ochrzczone, było wnoszone do kościoła w białym, odświętnym beciku i przez całą mszę musiało spoczywać na prawym ramieniu rodzica, najczęściej ojca. Dziś to rozwiązanie nie jest praktykowane. Kto trzyma świecę, kto okrywa szatką? Zgodnie z tradycją matka chrzestna kupuje dziecku ubranko do chrztu i szatkę. Jednak kwestię odświętnej sukieneczki lub garniturku warto wcześniej skonsultować z rodzicami, ponieważ być może sami będą chcieli je wybrać lub zadanie to powierzyli np. dziadkom. Natomiast do niekwestionowanych obowiązków matki chrzestnej należy kupienie białej szatki do chrztu – jest to symboliczne wyrażenie zgody na zacieśnienie relacji z dzieckiem. Jedną z ról chrzestnej podczas chrztu jest okrycie maluszka szatką w trakcie przyjmowania przez dziecko sakramentu na znak przekazywanego mu błogosławieństwa. Równie ważna jest rola ojca chrzestnego podczas chrztu. Zgodnie z tradycją do jego obowiązków należy kupno świecy chrzcielnej. Jego zadaniem będzie nie tylko trzymanie świecy podczas całego obrzędu, ale także odpalenie jej od Paschału, symbolu obecności Chrystusa Zmartwychwstałego. Ojciec chrzestny uczyni to po słowach księdza: Przyjmujcie światło Chrystusa. Co robi chrzestny i chrzestna podczas chrztu? Chrzestna i chrzestny są świadkami przyjmowanego sakramentu i towarzyszą dziecku przy wejściu do wspólnoty. Razem z rodzicami publicznie oświadczają wolę przyjęcia dziecka do Kościoła. Przed rozpoczęciem mszy świętej ksiądz podchodzi do rodziców lub prosi ich o podejście do ołtarza, by przy całej wspólnocie zadać sakramentalne pytania zarówno rodzicom (opiekunom prawnym), jak i rodzicom chrzestnym. Przebieg ceremonii Chrztu Świętego – co mówią chrzestni Ksiądz: Drodzy Rodzice, jakie imię wybraliście dla swojego dziecka? Rodzice głośno wypowiadają imię lub imiona dziecka. Ksiądz: O co prosicie Kościół Święty dla [imię lub imiona dziecka]? Rodzice: O Chrzest Święty. Ksiądz: Prosząc o chrzest dla waszego dziecka, przyjmujecie na siebie obowiązek wychowania go w wierze, aby zachowując Boże przykazania, miłowało Boga i bliźniego, jak nas nauczył Jezus Chrystus. Czy jesteście świadomi tego obowiązku? Rodzice: Jesteśmy świadomi. Ksiądz zwraca się do chrzestnych, mówiąc: Wy, Rodzice chrzestni, czy jesteście gotowi pomagać rodzicom tego dziecka w wypełnianiu obowiązku? Chrzestni: Jesteśmy gotowi. Ksiądz zwraca się do chrzczonego dziecka: [imię lub imiona dziecka], wspólnota chrześcijańska przyjmuje cię z wielką radością. Ja zaś w imieniu tej wspólnoty znaczę was znakiem Krzyża, a po mnie naznaczą was tym samym znakiem Chrystusa Zbawiciela twoi rodzice i chrzestni. Po tych słowach ksiądz kreśli na czole dziecka znak krzyża, po nim ten gest powtarzają rodzice i rodzice chrzestni, a następnie wracają na swoje, wcześniej zajmowane w kościele miejsce. Ksiądz rozpoczyna odprawianie mszy świętej. Po odczytaniu kazania następuje dalsza część obrzędu: przyjęty do wspólnoty Kościoła maluszek może przyjąć sakrament. Po odmówieniu modlitw i poświęceniu wody rozpoczyna się chrzest dziecka. Rodzice z dzieckiem i rodzicami chrzestnymi podchodzą do chrzcielnicy lub przed ołtarz albo zostają na miejscu i pochodzi do nich ksiądz. W tym czasie matka chrzestna przygotowuje szatkę, którą okryje maluszka, a ojciec chrzestny świecę chrzcielną. Ksiądz: Drodzy rodzice i chrzestni, przyniesione przez was dziecko otrzymuje z miłości Bożej przez sakrament Chrztu nowe życie z wody i z Ducha Świętego. Starajcie się wychować je w wierze tak, aby zachować w nich to Boże życie od skażenia grzechem i umożliwić jego ustawiczny rozwój. Jeśli więc, kierując się wiarą, jesteście gotowi podjąć się tego zadania, to wspominając swój własny Chrzest, wyrzeknijcie się grzechu i wyznajcie wiarę w Jezusa Chrystusa. Jest to wiara Kościoła, w której wasze dzieci otrzymują Chrzest. Czy wyrzekacie się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych? Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się. Ksiądz: Czy wyrzekacie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby was grzech nie opanował? Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się. Ksiądz: Czy wyrzekacie się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu? Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się. Ksiądz: Czy wierzycie w Boga Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi? Rodzice i chrzestni: Wierzymy. Ksiądz: Czy wierzycie w Jezusa Chrystusa? Rodzice i chrzestni: Wierzymy. Ksiądz: Czy wierzycie w Ducha Świętego? Rodzice i chrzestni: Wierzymy. Ksiądz: Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie, Panu naszym. Rodzice i chrzestni: Amen. Duchowny przystępuje sakramentu chrztu. Ksiądz: Czy chcecie, aby [imię lub imiona dziecka] otrzymała Chrzest w wierze Kościoła, którą przed chwilą wyznaliśmy? Rodzice i chrzestni: Chcemy. Ksiądz: [imię lub imiona dziecka], ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego (polewa wodą święconą główkę dziecka i namaszcza czoło dziecka Krzyżem Świętym, a matka chrzestna kładzie na brzuszku/tułowiu mu białą szatkę). Rodzice, chrzestni i pozostali wierni: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków amen. Ksiądz: [imię lub imiona dziecka], stałaś_eś się nowym stworzeniem i przyoblekłaś_eś się w Chrystusa, dlatego otrzymujesz białą szatę. Niech twoi bliscy słowem i przykładem pomogą ci zachować godność dziecka Bożego nieskalaną aż po życie wieczne. Wszyscy: Amen. Ksiądz: Przyjmujcie światło Chrystusa. Następuje teraz zapalenie świecy chrzcielnej od Paschału. Zgodnie z tradycją to zadanie przejmuje ojciec chrzestny. Ksiądz: Podtrzymywanie tego światła powierza się wam, rodzice i chrzestni, aby wasze dziecko, oświecone przez Chrystusa, postępowało zawsze jak dziecko światłości, a trwając w wierze, mogło wyjść na spotkanie przychodzącego Pana razem z wszystkimi Świętymi w niebie. Następuje dalsza część mszy świętej. Zgodnie z tradycją rodzice, jak i rodzice chrzestni są zobowiązani o przystąpienia do przyjęcia sakramentu Komunii świętej. Zobacz także: Prezent na chrzest dla chłopca: najlepsze pomysły na prezenty od chrzestnej i rodziny Czy chrzestna może być w ciąży? Najpopularniejsze zabobony dotyczące chrztu Prezent na chrzest dla dziewczynki: jaki od chrzestnej i od dziadków? (zabawki, biżuteria, koperta)
Niesamowite zachowanie księży, gdy dziecko weszło na ołtarz – zobacz nagranie!
Nagranie przedstawia bardzo wyjątkowe zachowanie księży, przepełnione życzliwością i opiekuńczością w stosunku do małego chłopczyka. Musisz zobaczyć to wideo – wzruszy cię i rozbawi.
Nagranie udostępnione na TikToku ma już tysiące odsłon. Niektórych internautów oburza zachowanie mamy, która nie upilnowała swojego dziecka podczas mszy. Inni z kolei zachwycają się zachowaniem księży, którzy w życzliwy sposób podeszli do maluszka. Maluch wszedł na ołtarz Dzieciom w kościele niekiedy bardzo się nudzi – dotyczy to zwłaszcza tych mniejszych maluchów, które zupełnie nie są zainteresowane mszą. Czasami zaczynają krzyczeć, biegać. Chłopczyk widoczny na wideo postanowił z kolei podejść do ołtarza, by przywitać się z księżmi. Gdy maluszek wszedł na ołtarz, zaczął łapać księży za ich szaty. Oni od razu go zauważyli – najpierw jeden z nich przywitał się z chłopcem i pocałował go w czoło, następnie maluch podał rączkę drugiemu kapłanowi. Gdy księża schodzili już z ołtarza i kierowali się w stronę zakrystii – jeden z nich wziął chłopca na ręce i poszedł razem z nim. Po skończonym nabożeństwie kapłan wrócił przed ołtarz, by oddać dziecko jego mamie. View oEmbed on the source website Komentarze internautów Wśród komentarzy pod nagraniem pojawiły się słowa krytyki wobec rodziców chłopca: „Pierwszy raz widzę takie obojętne zachowanie rodziców w kościele”; „Czemu rodzice nie reagowali?”; „Dlaczego rodzice na to pozwalają? Kościół to nie plac zabaw”; „Piękne, ale czemu rodzice tego chłopca nie zwrócili uwagi?”. Internauci pochwalili z kolei zachowanie kapłanów: „I tak powinni się zachowywać, dzieci to wspaniałe istotki”; „Kapłan bardzo ładnie się zachował w stosunku do dziecka i mamy”; „Mówcie, co chcecie, ale to rzadkość takie zachowanie księży!”; „Pięknie, tak powinno być, tak się zdobywa wiernych, a nie krzykiem, żeby dziecko zabrać, bo przeszkadza w odprawianiu mszy”. Źródło: TikTok, wiadomosci.onet.pl Piszemy też o: Śmiercionośne balony? „Jego płuca eksplodowały” Dzień Ojca w Ukrainie: „Marzę o tym, żebyś w przyszłym roku w tym dniu był w domu. Żeby wojna się skończyła” Mocno zakrapiana impreza w Boże Ciało: „Nastolatki dławiły się wymiocinami”
Coraz mniej dzieci chodzi na religię. Reakcja Kościoła? Zwiększyć liczbę zajęć!
Podczas dwudniowego spotkania w Zakopanem przedstawiciele Episkopatu pochylali się m.in. nad kryzysem wiary w Polsce. Hierarchowie kościelni są zaniepokojeni tym, że coraz mniej dzieci uczęszcza na lekcje religii w szkołach. Dlatego uznali, że należy zwiększyć liczbę katechez.
Uczestnicy 392. Zebrania Plenarnego Episkopatu są zaniepokojeni skutkami zmian, które zachodzą w sferze religijnej, społecznej i kulturowej. Kościół chce przeciwdziałać kryzysowi wiary w rodzinie, organizując dodatkowe lekcje religii przy parafiach. Dlaczego Episkopat chce więcej katechez? „Wszyscy jesteśmy świadomi intensywnych przemian, jakie stoją przed katechizacją w Polsce. Mamy bardzo intensywne przemiany kulturowe, społeczne, religijne. A to rodzi różnorodne trudności i kryzys wiary” – powiedział biskup Wojciech Osiał, który pełni funkcję przewodniczącego Komisji Wychowania Katolickiego. Zdaniem biskupa Osiała na postawach religijnych Polaków silne piętno odcisnęła również pandemia koronawirusa. W związku z tym, że zasady dotyczące organizacji lekcji religii mają 20 lat, władze kościelne uznały, że najwyższy czas je unowocześnić. Powołano specjalny zespół redaktorów, który ma opracować dyrektorium katechetyczne na miarę aktualnych potrzeb. Religia w szkole i przy parafii Prócz religii w szkołach katechezy mają odbywać się również przy parafiach kościelnych. Czy to oznacza, że dzieci będą mogły uczęszczać na religię albo w szkole, albo w kościele? Nie. Chodzi o to, by uczniowie brali udział w katechezie w szkole i… poza szkołą, czyli przy parafii. „Nie wolno ograniczać się do lekcji religii w szkole, ponieważ prawdziwe i najgłębsze wychowanie w wierze dokonuje się w środowisku wiary, jakim jest parafia” – tłumaczył biskup Osiał. Dodał, że w szkole trudno wejść w głębszą relację z Panem Bogiem. Frekwencja na religii coraz niższa Według statystyk prowadzonych przez Kościół frekwencja dzieci i młodzieży na lekcjach religii spada zwłaszcza w Polsce centralnej, zachodniej i północnej. Są diecezje, gdzie już organizuje się specjalne szkoły dla katechistów, których zadaniem będzie odwrócić tę tendencję. W pierwszej kolejności szkoły takie powstają w diecezji poznańskiej, katowickiej i łódzkiej. Następnie powstaną w wielu innych diecezjach. Na katechezę w szkole uczęszcza 90 proc. uczniów szkół podstawowych. Wraz z wiekiem spada zainteresowanie lekcjami religii. Wśród uczniów liceów to już zaledwie 60 proc. Na religię w szkole uczęszcza nieco więcej uczniów techników, bo 70 proc. źródło: interia.pl, gazeta.pl Piszemy też o: 2-letnia dziewczynka poważnie poparzyła się barszczem Sosnowskiego Stracił już tatę, teraz może stracić życie. Poszukiwany dawca szpiku dla Tobiasza! Teściowa pochwaliła się na Facebooku, że zostanie babcią. Synowa wcześniej poroniła
Jak być dobrą żoną w sypialni? Radio Maryja radzi, by GODZIĆ SIĘ NA WSZYSTKO. Skandal!
Podczas jednej z audycji w Radiu Maryja został poruszony temat tego, jak powinno wyglądać współżycie małżeńskie. Wyciągnięte wnioski są bardzo kontrowersyjne i najzwyczajniej... smutne.
W audycji prowadzonej przez Lecha Polakiewicza, której uczestnikami byli ksiądz Marcin Różański oraz Danuta i Piotr Sobol, możemy dowiedzieć się „jak być dobrą żoną w sypialni”. Poruszony został temat obowiązków małżeńskich, Wypowiedzi uczestników są jednak skandaliczne, a dodatkowo przemoc domowa zostaje ukazana jako zjawisko normalne, a nawet „dar od Boga”. Audycja została wyemitowana w 2018 roku, jednak została przypomniana w mediach i wzbudziła – słusznie! – ogromne kontrowersje. Wypowiedzi uczestników audycji Wnioski płynące z audycji są także takie, że kobieta powinna być uległa, a swojego męża nie traktować jak agresora (nawet, jeśli nim jest!). Oto niektóre z wypowiedzi uczestników audycji: „Żona nie może uważać swojego męża za agresora czy potencjalnego gwałciciela. Ma on prawo domagania się od żony współżycia seksualnego (...)”. „Jeżeli w czasie współżycia seksualnego jedno z małżonków nie chce współżyć seksualnie, ale widać, że jest jakaś potrzeba z drugiej strony, to także jakaś forma ofiarowania siebie, dawania z siebie życia”. „Jeżeli wyeliminujemy doświadczenie krzyża, czyli cierpienia, to dojdzie do czegoś takiego, że tylko kiedy mam ochotę, to współżyję, a jak nie mam ochoty, to nie współżyję. I wtedy może być bardzo poważny problem”. „Trudny małżonek to prawdziwy dar od Pana Boga. Dar i ogromne wyróżnienie (…), bo Pan Bóg zauważył, że tylko ty dasz sobie z nim radę”. „Kobieta to sanktuarium życia, a sypialnia to jest jeden z ołtarzy”. „Zakładam życie w trójkącie – Pan Bóg, mój mąż i ja. Kochani małżonkowie, kiedy zamykamy drzwi sypialni, Duch Święty z niej nie wychodzi”. „Ważne, żeby na koniec nasienie zostało w drogach rodnych kobiety, bo taki ma być sens otwartości na życie”. Zobacz także: Aleksandra Żebrowska pokazała się z… cnotą niewieścią! Nowy plan oświatowy: Przemysław Czarnek chce ucnotliwiać dzieci, zwłaszcza dziewczynki Ida Nowakowska będzie wychowywać syna w wierze katolickiej. Co to znaczy?
Chcesz zostać chrzestnym? Zobacz, jakie musisz spełnić warunki
Żeby zostać rodzicem chrzestnym, nie wystarczy samemu przystąpić do chrztu, komunii i bierzmowania. Kościół może wymagać zaświadczenia, że jest się praktykującym katolikiem. A to nie koniec wymagań.
Chrzest to ważne wydarzenie w życiu chrześcijan. Jeśli chcesz zostać ojcem chrzestnym lub matką chrzestną, musisz pamiętać, że od ubiegłego roku wymogi Kościoła są mocno zaostrzone. Nie wystarczy więc, że kandydat ma ukończone 16 lat, uczęszczał na katechezę szkolną, jest wierzący i przystąpił do chrztu, komunii oraz bierzmowania i może przystąpić do sakramentu pokuty i komunii świętej. Rodzice chrzestni nie mogą żyć w niesformalizowanym związku Kancelaria parafialna może wymagać od kandydatów, by podpisali specjalnie oświadczenie o tym, że są praktykującymi katolikami. Muszą zapewnić, że prowadzą życie zgodnie z wiarą katolicką: nie żyją w związku niesakramentalnym ani w konkubinacie, uczestniczą co niedzielę we mszy świętej, nie podlegają „żadnej karze kanonicznej wymierzonej lub zadeklarowanej zgodnie z prawem”. Drugą część oświadczenia wypełnia proboszcz parafii, do której należy kandydat na rodzica chrzestnego. Potwierdza w nim, że nie widzi przeszkód do podjęcia tej roli. Do najważniejszych zadań rodzica chrzestnego będzie należeć pomoc w wychowaniu dziecka w wierze katolickiej. Uważacie, że Kościół katolicki ma słuszne wymagania, czy ta lista to jednak przesada? Zobacz też: Chrzest dziecka: absolutnie wszystko, co musisz wiedzieć, by ochrzcić dziecko Chrzciny: organizacja chrzcin, zaproszenia, formalności, co jest potrzebne do chrzcin [KROK PO KROKU] Ile dać księdzu na chrzest?
Ksiądz kpi z przemocy wobec dzieci. Takiej reakcji się nie spodziewał
Ksiądz podczas mszy żartował z przemocy. Na szczęście znalazła się osoba, która stanowczo zaprotestowała. Internauci są pod wrażeniem.
O nietypowym zdarzeniu poinformował na Facebooku Piotr Żyłka. Jak napisał, świadkiem była jego bliska znajoma. Dziennikarz katolicki nie ma więc wątpliwości, że to prawdziwa historia. „Proszę nie żartować z przemocy” Podczas niedzielnej mszy w jednej z parafii podczas ogłoszeń duszpasterskich ksiądz wspominał o zbliżającym się zakończeniu roku szkolnego. „Kończycie rok szkolny i staracie się, żeby piątki zamienić na piątki z plusem. Staracie się też o to, żeby pasek był na świadectwie, a nie na waszej pupie” – zwrócił się do dzieci. Jeden z uczestników mszy, mąż i ojciec, postanowił zareagować. „Proszę nie żartować z przemocy, to nie jest śmieszne” – powiedział, po czym ksiądz zreflektował się i przeprosił. „Jeśli nasz Kościół ma się zmieniać na bardziej czuły i wrażliwy, to potrzebujemy jak najwięcej takich ludzi. Ludzi, którzy widząc, że dzieje się coś, co nie powinno mieć miejsca, potrafią reagować w spokojny, ale stanowczy sposób” – podsumował Piotr Żyłka. Internauci chwalą mężczyznę za odwagę Pod postem dziennikarza na Facebooku rozgorzała dyskusja. Komentujący byli pod wrażeniem postawy mężczyzny, który odważnie zwrócił uwagę księdzu. „Brawo! Takich ojców, panów nam trzeba! W końcu!!”; „Zazdroszczę odwagi! Tyle razy chciałam jakoś zareagować na szowinistyczne pierdoły, które ksiądz gadał w naszej parafii. Może następnym razem się odważę”; „W naszym społeczeństwie utarło się niestety to, że dziecku można dać klapsa, że mówienie o tym jest normą i że normą jest także brak reakcji. Wielki szacunek dla tego pana, nie tylko za reakcję, ale także za niespotykaną świadomość” – pisali internauci. A jakie jest wasze zdanie? Dobrze odpowiedział księdzu? Zobacz też: Ksiądz kazał dzieciom spowiadać się z klapsów. Teraz przeprasza Teściowa skrytykowała wagę niemowlaka! Stwierdziła, że dziecko jest „ZBYT PULCHNE”, bo je za dużo węglowodanów Przytulas czy klaps – co wychowa dziecko lepiej?
„Nie chcemy należeć do Kościoła, a babcia w tajemnicy uczy nasze dziecko pacierzy” [LIST DO REDAKCJI]
„Mamy swoje powody, aby nie wychowywać dzieci w duchu katolickim. Zarówno ja, jak i mąż, mamy bardzo silne przekonania na ten temat. Ale teściowie nie mogą zaakceptować naszego wyboru i potajemnie wpajają dziecku nauki Kościoła. Co robić?" - pyta nasza czytelniczka.
Jedna z czytelniczek przesłała do nas list z rozterką na temat wychowania w wierze. W jej rodzinie pojawił się konflikt dotyczący nieuczestniczenia dziecka w życiu Kościoła. Jak ta sprawa wygląda u was i co mogłybyście doradzić autorce (która prosiła o zachowanie anonimowości)? Jeśli również chcecie podzielić się swoimi historiami, bądź poprosić o poradę, piszcie na: redakcja@mamotoja.pl. LIST: „Nie chcemy być częścią Kościoła. Czemu dziadkowie tego nie rozumieją?” „Mamy z mężem jedno dziecko – 7-letnią córkę. Mieszkamy w rodzinnej miejscowości męża, to nieduże miasto, dlatego kwestia ateizmu i odłączania się od Kościoła jest tu nadal bardzo kontrowersyjna. Mąż jest nauczycielem w szkole średniej, a ja pracuję jako bibliotekarka. Od dobrych kilku lat bardzo nie podoba nam się wpływ Kościoła Katolickiego na nasze społeczeństwo. Jesteśmy przerażeni historiami o przypadkach pedofilii i tym, w jaki sposób duchowni tuszują podobne skandale. Coraz częściej pojawiają się także historie o brutalnych nadużyciach władzy i autorytetu ze strony księży i sióstr zakonnych – zwłaszcza wobec bezbronnych dzieci. Już w wieku nastoletnim, zarówno ja, jak i mój mąż, doszliśmy do wniosku, że jesteśmy ateistami. Nie wierzymy w Boga, nie chcemy być częścią Kościoła. Jednak moi teściowie, którzy mieszkają w tym samym mieście, co my, są bardzo głęboko wierzący. Nie mam nic przeciwko temu, ale zaczęli teraz wpajać „swoje zasady” mojej córeczce, która często spędza z nimi czas. Teściowa codziennie chodzi do kościoła, prosiliśmy ją więc, żeby nie zabierała ze sobą córki. Kilka razy zrobiła to potajemnie, do czego dziecko przyznało nam się w domu, ale postanowiliśmy odpuścić. Teraz jednak dowiadujemy się, że regularnie uczy małą pacierza i innych modlitw i każe jej je recytować! Powiedziała jej też, że jeśli zje czekoladę w Wielki Post, to pójdzie do piekła. Nie chcę, żeby straszyła moje dziecko takimi zabobonami. Staramy się wychować córkę na dobrego i empatycznego człowieka, chcemy, żeby umiała rozróżniać dobro od zła, ale nie potrzebujemy do tego grzmiącego księdza znad ambony. Wszystkie próby nawiązania rozmowy kończą się zgryźliwymi, a nawet obraźliwymi komentarzami: słyszymy, że jesteśmy bezbożnikami, nie mamy zasad i nic nie wiemy o życiu. Co mamy zrobić?” Zobacz też: Czy babcia ma prawo nie zajmować się swoimi wnukami? (Przecież dziadek często tak robi!) "Powinnaś być wdzięczna, że pomagam ci przy dziecku" – list taty Jak budować więź dziecka z dziadkami, kiedy mieszkają daleko?
Najgłupsze życzenia z okazji Dnia Kobiet… od duchownych z Krakowa!
W ogłoszeniach duszpasterskich jednej z krakowskich parafii pojawiły się życzenia dla parafianek z okazji Dnia Kobiet. Niestety szybko stały się obiektem drwin w sieci.
Chociaż Dzień Kobiet był najhuczniej obchodzony w czasach PRL, tradycja wręczania paniom kwiatów i składania życzeń w dalszym ciągu jest żywa. W tym roku do życzeń postanowili dołączyć się także duchowni z Krakowa… Życzenia z okazji Dnia Kobiet od krakowskich księży Wśród ogłoszeń, które pojawiły się w parafii Kościoła Rektoralnego Matki Bożej Wspomożenia Wiernych pojawiły się szczególne życzenia z okazji 8 marca: „Jutro Dzień Kobiet. Niech nasze modlitwy i życzenia w ich intencji będą wyrazem uznania za ich miłość, mądrość i pracowitość. Módlmy się także, aby kobiety zawsze były sobą i nie ulegały zwodniczym hasłom nawołującym do równouprawnienia i wolności kosztem ich godności” – zdjęcie z ogłoszeniem zostało opublikowane przez fanpage Feminizm dla Opornych. Chociaż internauci poddawali w wątpliwość autentyczność tego ogłoszenia, na stronie parafii podane zostały te same wiadomości, co na kartce – chociaż informacja o życzeniach z okazji Dnia Kobiet została skrócona. Opublikowany przez Feminizm dla opornych Niedziela, 7 marca 2021 Salezjanie przepraszają za „życzenia” Już 7 marca na fanpage'u organizacji non-profit Salezjanie Inspektoria Krakowskie zostały opublikowane przeprosiny. Autorem niefortunnych życzeń z okazji Dnia Kobiet okazał się ksiądz Jacek Ryłko. „W nawiązaniu do treści ogłoszeń duszpasterskich z III niedzieli Wielkiego Postu w Kościele Rektoralnym Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Krakowie oświadczam, że równouprawnienie, wolność i godność kobiet są wartościami niepodlegającymi dyskusji, pielęgnowanymi w duszpasterstwie w różnych aspektach i wielokrotnie podkreślanymi" - czytamy w oświadczeniu. W nawiązaniu do treści ogłoszeń duszpasterskich z III niedzieli Wielkiego Postu w Kościele Rektoralnym Matki Bożej... Opublikowany przez Salezjanie Inspektoria Krakowska Poniedziałek, 8 marca 2021 Źródło: Radio Zet Zobacz też: Ksiądz każe rodzicom BIĆ MŁODZIEŻ uczestniczącą w Strajku Kobiet! KABLEM! Ksiądz przekazał całą tacę na WOŚP: „Myślę, że Pan Bóg się za to nie obraził” Ksiądz uważa, że dzieci z in vitro to PRODUKT. Zostaje wyświęcony na biskupa!
„Czy czas zakazać rozwodów?” - debata katolickiego pisma i Ordo Iuris
W debacie zorganizowanej przez katolicki magazyn „Polonia Christiana” tematem przewodnim była walka z rozwodami. Ordo Iuris, zaangażowane w debatę, ma wiele pomysłów na uzdrowienie polskich małżeństw. Jednym z nich jest np. przymusowa separacja.
Jak możemy przeczytać na stronie „Polonia Christiana”, w 2019 roku rozwiodło się 64 tys. par, a 1700 małżeństw zdecydowało się na separację. Katolickie pismo zorganizowało więc debatę o bardzo kontrowersyjnej nazwie: „Czy czas zakazać rozwodów?”. W sieci zawrzało, a organizatorzy zmienili tytuł debaty na „Dlaczego trzeba walczyć z plagą rozwodów?”. Dodatkowo Ordo Iuris, które również było zaangażowane w tę akcję – usunęło informacje o debacie ze swojej strony. Kontrowersyjna debata dotycząca rozwodów „Dlaczego w kwestii tak zasadniczej – dotyczącej zarówno zbawienia wiecznego, jak i doczesnego szczęścia – poddajemy się tak łatwo? A może nadszedł czas, aby w końcu zakazać rozwodów?” - brzmiał opis debaty. Katoliccy działacze wzięli udział w spotkaniu, które było połączone z promocją numeru magazynu „Polonia Christiana”. Gośćmi był dr Tymoteusz Zych (wiceprezes Instytutu Ordo Iuris), a także Krystian Kratiuk (redaktor naczelny magazynu „Polonia Christiana” oraz portalu PCh24.pl). Separacja jako lekarstwo na kłopoty małżeńskie Ordo Iuris opracowało propozycje, dzięki którym zmniejszyłaby się liczba rozwodów, jest to m.in. przymusowa separacja (mogłaby trwać kilka miesięcy lub kilka lat). Kolejny pomysł to „przywrócenie instytucji nieodpłatnego posiedzenia pojednawczego i wprowadzenie obowiązkowych mediacji między małżonkami mającymi niepełnoletnie dzieci”. Separacja miałaby skłaniać małżonków do „pogłębionej refleksji nad rozwodem”. Prawo przyjazne rodzinie Ordo Iuris w artykule „W kierunku prawa przyjaznego rodzinie – propozycje legislacyjne Instytutu Ordo Iuris” zaproponowało także zniesienie „prawnej dyskryminacji małżeństw” w sytuacjach dopłat do czynszów, pierwszeństwa w rekrutacji do przedszkoli i żłobków. Argumentem jest to, że na takie udogodnienia mogą liczyć osoby tylko rzekomo samotne (tak naprawdę żyjące w konkubinacie). Na tym propozycje się nie kończą. Kolejne pomysły to: 500+ dla kobiet w ciąży, comiesięczne bony wychowawcze w wysokości 700 zł dla dzieci do lat trzech, których rodzice nie są na płatnych urlopach wychowawczych, wysokość emerytury uzależniona od liczby posiadanych dzieci. Źródło: rp.pl Zobacz także: Separacja: co to jest, faktyczna a prawna, separacja a rozwód (różnice i podobieństwa) Pozew o rozwód [WZÓR I PRZYDATNE INFORMACJE] Jak nie skrzywdzić dziecka po rozwodzie? Rady dorosłych dzieci rozwodników
Ile miasto płaci za religię w szkołach? Radny za Szczecina ujawnia szokujące dane!
Szczeciński radny opublikował informacje o tym, ile dzieci uczęszcza na lekcje religii w szkołach podstawowych, a także jaka kwota z budżetu miasta jest przeznaczana na ten cel.
Lekcje religii w szkołach stale budzą kontrowersje, dlatego radny miejski ze Szczecina Przemysław Słowik postanowił wyszukać informacje na temat organizacji tego przedmiotu, jego popularności oraz kosztów utrzymania. Ile dzieci chodzi na religię w szkole? „Koszt lekcji religii w tym roku szkolnym to prawie 15,5 mln złotych! 71% tej kwoty pokrywa subwencja otrzymywana z budżetu państwa (to również nasze pieniądze). Ponieważ od dawna subwencja nie pokrywa wszystkich kosztów związanych z utrzymaniem oświaty w Szczecinie, konieczna jest dopłata z budżetu miasta. 4 466 000 zł - tyle w tym roku szkolnym dopłaciliśmy do lekcji religii. To kolejne dofinansowanie, jakie płynie do Kościoła Katolickiego z naszych podatków” – poinformował radny związany z Koalicją Obywatelską. 4,5 MLN PLN SZCZECIN DOPŁACA DO LEKCJI RELIGII ❗️ 41% uczniów i uczennic na lekcję religii już nie uczęszcza. Potrzeba... Opublikowany przez Przemysław Słowik Piątek, 4 grudnia 2020 Z danych opublikowanych przez Słowika wynika także, że 17 487 dzieci nie uczęszcza na lekcję religii, co daje aż 41% wszystkich uczniów szkół podstawowych, ponadpodstawowych i placówek kształcenia specjalnego w Szczecinie. Podobnych kalkulacji dokonały miasta Poznań i Wrocław. W Poznaniu na religię nie uczęszcza odpowiednio 60% uczniów szkół ponadpodstawowych i 16% podstawowych – we Wrocławiu jest to 68% i 22%. Źródło: wyborcza.pl Zobacz też: Ksiądz zarzucił rodzicom, że KALECZĄ DZIECKO, wypisując je z religii Młody ksiądz zachęca do czystości: kobieta jest jak BRUDNA SZKLANKA Uczniowie poparli strajk kobiet. Ksiądz: „skreślam z bierzmowania”
Kto nie musi iść do kościoła w Boże Narodzenie? Dyspensa dla WYBRANYCH
Katolicy mają obowiązek uczestniczenia we mszy świętej w Boże Narodzenie. W tym roku jednak jest inaczej: arcybiskup łodzki przedłużył dyspensę, dzięki czemu nieobecność na uroczystym nabożeństwie będzie usprawiedliwiona. Zmieniły się także zasady udzielania komunii świętej oraz przystępowania do spowiedzi − wszystko z obawy przed zakażeniami koronawirusem.
Arcybiskup łódzki, Grzegorz Ryś, wydał zarządzenie, w którym zwalnia parafian diecezji kaliskiej i łódzkiej z obowiązku uczestniczenia we mszy świętej 25 grudnia. Jednocześnie duchowny sprecyzował, jak powinna odbywać się spowiedź oraz komunia święta w okresie świątecznym. Msze święte w Boże Narodzenie nieobowiązkowe? Boże Narodzenie to tzw. święto nakazane, wierni mają więc obowiązek uczestniczenia w tym dniu w uroczystej mszy świętej. W tym roku ze względu na zagrożenie epidemiologiczne wiele osób obawia się jednak wizyt w świątyniach i pozostaje w domu. Co zatem z nabożeństwami w święta? Czy mimo wszystko trzeba iść do kościoła? Okazuje się, że niekoniecznie. Arcybiskup łódzki do 27 grudnia przedłużył dyspensę, zwalniając tym samym parafian z obowiązku pójścia na świąteczną mszę. Dyspensa dotyczy wiernych z diecezji kaliskiej i łódzkiej oraz osoby przebywające na jej terenie w czasie świąt. Uczestnictwo we mszy nie jest więc obowiązkowe, ale dozwolone dla chętnych. Osoby, które w święta udadzą się do kościołów, muszą jednak pamiętać o zakrywaniu ust i nosa oraz zachowywaniu dystansu. W kościele zaś może przebywać jedna osoba na 15 metrów kw. Abp Ryś zawarł też w rozporządzeniu wytyczne co do udzielania komunii świętej oraz przystępowania do spowiedzi. Spowiedź musi odbywać się „poza konfesjonałem: w prezbiterium lub bocznej nawie kościoła, bądź w zakrystii lub na zewnątrz kościoła”. Komunia święta nie jest z kolei udzielana do ust. „Osoby, które mimo to domagają się przyjęcia Komunii św. do ust, mogą to uczynić w odrębnej procesji u wskazanego szafarza lub na końcu obrzędu. Nie wolno udzielać Komunii św. naprzemiennie do ust i na dłoń. Komunia dla osób starszych może być dostarczona do miejsca zamieszkania” − napisał abp Ryś. Zobacz też: Gowin zapowiada: skromny Sylwester i zakaz przemieszczania się w styczniu Za wejście do centrum handlowego trzeba będzie PŁACIĆ? WHO: „Podczas świąt z rodziną powinniśmy NOSIĆ MASECZKI”
Ksiądz zarzucił rodzicom, że KALECZĄ DZIECKO, wypisując je z religii
Ksiądz w mocnych słowach skrytykował rodziców, którzy zdecydowali się na wypisanie dziecka z lekcji religii w jednym ze szczecińskich liceów. Kontrowersyjny list duchownego opublikowała radna miasta – Edyta Łongiewska-Wijas.
Radna miasta Szczecin opublikowała w mediach społecznościowych list, który ksiądz skierował do rodziców. W mocnych słowach skrytykował on ich decyzję, a także zarzucił nadmierne skupianie się na rzeczach przyziemnych – zamiast na życiu doczesnym. Mocne słowa księdza do rodziców „Jestem wstrząśnięty, że rodzic, który powinien troszczyć się o swoje dziecko, tak je kaleczy” – napisał duchowny, apelując do rodziców o zmianę decyzji. Podkreślił także, że religia jest znacznie ważniejszym przedmiotem niż wszystkie inne nauczane w szkole. „Zawsze powtarzałem i powtarzam: Religia jest najważniejszym przedmiotem, ponieważ przygotowuje do życia wiecznego. Pozostałe zaś przedmioty przygotowują jedynie do życia doczesnego. Wszystkie są ważne, jednakże tylko religia pozwala na zdobywanie wiedzy i postaw niezbędnych do prowadzenia życia świątobliwego” – argumentował ksiądz. Edyta Łongiewska-Wijas wyraziła swoje wielkie oburzenie listem skierowanym do rodziców. SKANDALICZNY LIST KSIĘDZA DO RODZICÓW Wczoraj wieczorem, jako radna miasta Szczecin, zostałam powiadomiona o... Opublikowany przez Edytę Łongiewską Wijas Niedziela, 22 listopada 2020 „E-dziennik jest od powiadamiania rodziców o ocenach i zachowaniu dzieci, a nie od pouczania ich, czy agresywnego ewangelizowania. Wbrew zapędom katechety, nie jest jego rolą wyniosłe pouczanie rodziców, czy straszenie. Jego zadaniem jest przeprowadzić dla chętnych lekcje religii w szkole i to wszystko” – powiedziała stanowczo Edyta Łongiewska-Wijas. Radna dodała także, że szkoła nie jest miejscem kultywowania wiary – taką rolę powinny spełniać świątynie. Radna wypowiedziała się także na temat rzekomej nadrzędności religii nad innymi przedmiotami. „Zdanie to ujawnia głęboką pogardę księdza wobec innych nauczycieli (...) Głoszenie nadrzędności wiary nad nauką jest żałosnym anachronizmem, także w wymiarze teologicznym. Skończyły się czasy, że wiarę budowało się groźbami, szantażem i strachem. Pomijając fakt, że religii nie powinno być w szkole, to tym bardziej nie powinien nauczać jej ktoś głoszący takie brednie i gardzący koleżankami i kolegami z pracy” - napisała Łongiewska-Wijas w równie ostrej odpowiedzi na pismo księdza. Radna zawiadomiła, że złożyła w tej sprawie interpelację do prezydenta Szczecina. Źródło: kobieta.onet.pl Zobacz też: Młody ksiądz zachęca do czystości: kobieta jest jak BRUDNA SZKLANKA Mimo pandemii kobiety po porodzie odwiedza KSIĄDZ! A mąż nie może Uczniowie poparli strajk kobiet. Ksiądz: „skreślam z bierzmowania”
Youtuberzy: współżycie w małżeństwie jest OBOWIĄZKOWE. Odmowa prowadzi do grzechu i alkoholizmu
Para katolickich youtuberów wytłumaczyła w swoim filmie, jak powinno wyglądać pożycie małżeńskie: „Możemy odnieść wrażenie, że współżycie w małżeństwie jest obowiązkowe. I jest to prawda”. Nie powinno też sprawiać przyjemności i nie można dać po sobie poznać, że nie ma się ochoty na zbliżenie.
Twórcy kanału na YouTube „Jednym Sercem”, Ramona i Janek Figatowie, nagrali filmik, którego tematem był seks, a dokładnie to, czy seks w małżeństwie jest obowiązkowy. Twierdzą oni, że jeśli któryś z partnerów nie ma ochoty na zbliżenie, w grę nie wchodzi irytacja lub odmowa. Działa to wręcz odwrotnie - nie można dać po sobie poznać, że nie ma się ochoty na seks. Niebezpieczeństwo rozpusty Youtuberzy rozpoczęli swój filmik od przeczytania fragmentu listu Świętego Pawła do Koryntian: „Ze względu jednak na niebezpieczeństwo rozpusty, niech każdy ma swoją żonę, a każda swojego męża, mąż niech oddaje powinność żonie, podobnie też żona mężowi, żona nie rozporządza własnym ciałem, lecz jej mąż, podobnie też i mąż nie rozporządza własnym ciałem, ale żona”. Odmowa współżycia może prowadzić do grzechu Następnie wytłumaczyli, jakie konsekwencje może mieć odmowa zbliżenia. Poza np. obniżeniem poczucia własnej wartości, prowadzi to do GRZECHU: „Ta sfera seksualna jest bardzo wrażliwą i delikatną sferą, i na przykład często u mężczyzn wiąże się z poczuciem własnej wartości, więc jakieś zranienie w tej sferze, jakieś niespełnienie, może powodować obniżenie poczucia własnej wartości. Co więcej, taka odmowa współżycia nieuzasadniona może prowadzić do grzechu, gdyż taka osoba, której odmawiamy, może wybrać grzech. I to są grzechy seksualne, takie jak pornografia, masturbacja, ale mogą to być również uzależnienia, ucieczka np. w alkohol, również w gry". Odmowa zbliżenia przyczyną alkoholizmu Następstwem może być również alkoholizm: „Bardzo często przyczyną alkoholizmu, tego, że jakiś mężczyzna wchodzi w alkohol, jest właśnie jakieś upokorzenie, jakieś niespełnienie w małżeństwie w sferze seksualnej”. Irytacja zabroniona Niedopuszczalne jest także okazanie własnych emocji i uczuć: „Ta osoba, która ma mniejszą ochotę na zbliżenie, powinna starać się odpowiedzieć na potrzeby drugiej osoby. Odpowiedzieć z miłością, czyli nie dać po sobie poznać zniechęcenia, irytacji”. Pusta przyjemność – moralnie niedopuszczalna Youtuberzy samą przyjemność z aktu seksualnego określili jako pustą i moralnie niedopuszczalną: „Sam akt seksualny nie powinien być skoncentrowany na przyjemności. W związku z tym taka próżna przyjemność, taka pusta przyjemność w oderwaniu od prokreacji i od zjednoczenia, czyli otwarcia się na drugiego człowieka i na dawanie życia jest moralnie niedopuszczalne”. View oEmbed on the source website Tłumaczenie po kontrowersyjnym filmie Youtuberzy nagrali jednak kolejny filmik, w którym tłumaczyli się ze swoich wcześniejszych wypowiedzi: „Seks to integralna część małżeństwa. Są sytuacje, w których do tych zbliżeń nie może dochodzić. Chodziło nam o takie sytuacje, o których słyszeliśmy, że małżeństwa czasami, nawet bardzo młode, oddalają się od siebie fizycznie, ale też przede wszystkim emocjonalnie, psychicznie. Dochodzi do tego, że śpią w oddzielnych pokojach, a zbliżeń w ogóle nie ma. To raczej decyzja podjęta jednostronnie niż poprzez wypracowaną wspólną decyzję ”. Wyjaśnili oni także, że ich słowa dotyczyły sytuacji, gdy partner rzeczywiście odrzuca drugą osobę: „Rozmawialiśmy z takimi ludźmi, którzy czuli się odrzuceni w jakiś sposób ze względu swoją seksualnością. Nie mówiliśmy też o jakichś sporadycznych przyczynach, jak zmęczenie czy stres. Treścią naszego filmu było to, że ktoś rzeczywiście odmawia i odrzuca tę drugą osobę”. Małżeństwo w swoim kolejnym nagraniu podkreśliło także, jak ważna jest rozmowa i wrażliwość na drugiego człowieka: „Idealny jest układ taki, że jedna osoba stara się odpowiedzieć na potrzeby drugiej osoby”. Źródło: YouTube, pudelek.pl Zobacz także: Rydzyk wie, dlaczego księża molestują dzieci: „Nie ma wychowania do czystości” „Bóg KOCHA dzieci LGBT”. Papież mocno o zmuszaniu do zmiany orientacji seksualnej Parafia sugeruje dzieciom, aby wybaczyły swoim oprawcom wykorzystywanie seksualne!