„Teściowa ciągle prowadzała Olę do kościoła. Nigdy nie wybaczę jej tego, co się stało z moją córeczką”
Kiedy czternaście lat temu na świat przyszła moja jedyna córka, Ola, czułam, że trzymam w ramionach cały swój świat. Chciałam dla niej nowoczesnego, otwartego życia. Marzyłam, że w przyszłości zwiedzi świat, skończy świetne studia, pozna kogoś wyjątkowego i założy własną, szczęśliwą rodzinę. Los chciał jednak, że od początku musieliśmy mieszkać blisko mojej teściowej, Anny. Anna to kobieta niezwykle surowa i głęboko religijna, dla której Kościół był jedynym życiowym drogowskazem. Gdy Ola była mała, cieszyłam się, że babcia chce spędzać z nią czas. Nie spodziewałam się jednak, jak wysoką cenę przyjdzie mi za to zapłacić.
Wszystko zaczęło się niewinnie, gdy Ola miała zaledwie kilka lat. Każda niedzielna wizyta u babci kończyła się wyjściem na mszę. Potem doszły nabożeństwa majowe, roraty, kółka różańcowe i spotkania oazie. Początkowo machałam na to ręką, myśląc, że to tylko etap, a dziecko po prostu lubi spędzać czas z rówieśnikami z parafii. Teściowa jednak systematycznie, kropla po kropli, sączyła w umysł mojej córki wizję świata, w którym jedyną słuszną drogą jest całkowite oddanie się wierze. Cicha indoktrynacja pod moim dachem Mój mąż uważał, że przesadzam. „Przynajmniej nie szwenda się po bramach, jest grzeczna i dobrze się uczy” − powtarzał. Ja jednak z niepokojem obserwowałam, jak moja córeczka powoli ucieka ze świata realnego. Zamiast spotkań z koleżankami ze szkoły, wybierała modlitwę. Zamiast nowoczesnej muzyki, słuchała pieśni religijnych. Gdy próbowałam z nią rozmawiać i proponowałam wspólny wyjazd do kina czy zakupy, słyszałam tylko: „Mamo, to marnowanie czasu, obiecałam babci, że pomogę w parafii”. Moja wściekłość na Annę rosła z każdym dniem. Czułam, że teściowa bezczelnie kradnie mi dziecko i lepi je na własną, surową modłę. Wyznanie, które złamało mi serce Prawdziwy dramat rozegrał się w zeszłym tygodniu, dokładnie w dniu czternastych urodzin Oli. Przygotowałam dla niej przyjęcie, kupiłam wymarzoną przez nastolatki sukienkę, licząc na to, że chociaż ten jeden dzień spędzimy jak normalna, współczesna rodzina. Ola zeszła do salonu, ale zamiast radości, na jej buzi malowała się powaga, która zupełnie nie pasowała do czternastolatki. Usiadła naprzeciwko mnie i męża, wzięła głęboki oddech i wyciągnęła z kieszeni mały, drewniany różaniec. − Mamo, tato, podjęłam decyzję dotyczącą mojej przyszłości. Rozmawiałam już o tym z babcią i siostrami zakonnymi − zaczęła niezwykle dojrzałym, spokojnym głosem. − Od września chcę iść do katolickiego liceum z internatem. A zaraz po maturze zamierzam wstąpić do zakonu i złożyć śluby. Chcę oddać całe swoje życie Bogu. W tamtej sekundzie poczułam, jakby ktoś uderzył mnie w twarz. Spojrzałam na męża, który zszokowany zamilkł, a potem na stojącą w progu teściową. Anna miała na twarzy ten swój specyficzny, triumfalny uśmiech. Zrozumiałam, że to, co przez lata uważałam za niewinne chodzenie do kościoła, było precyzyjnie zaplanowaną misją mojej teściowej. Katolickie liceum miało być idealną bezpieczną bazą, która całkowicie odetnie moją córkę od „świeckich pokus” i ułatwi jej przejście do klasztoru. Żal, który pozostanie we mnie na zawsze Od tamtej rozmowy w naszym domu panuje lodowata atmosfera. Próbowałam krzyczeć, płakać, tłumaczyć Oli, że jest za młoda na tak radykalne deklaracje, że nie zna jeszcze życia, nie zaznała miłości, nie poznała świata. Wszystko na nic. Moja czternastoletnia córka patrzy na mnie z wyższością i powtarza formułki, które bez wątpienia wbiła jej do głowy babcia. Stała się dla mnie obcą osobą − chłodną, niedostępną, zamkniętą w swoim religijnym świecie, myślami będąc już w zakonnych murach. Nigdy nie wybaczę teściowej tego, co zrobiła z moją córeczką. Odebrała mi dziecko, zanim to zdążyło w ogóle dorosnąć. Przez jej fanatyzm i upór straciłam szansę na normalną relację z córką. Zamiast planować jej przyszłość, patrzę na czternastolatkę, która dobrowolnie chce odciąć się od rodziny i zamknąć w klasztorze. Anna triumfuje, czując, że spełniła swój święty obowiązek, a ja zostałam z pękniętym sercem i potwornym żalem, którego nie ukoi żaden czas. Zobacz też: „Przez rok odkładałam pieniądze na wymarzone wakacje dla dzieci. A potem sprawdziłam skrytkę w biurku męża i zdrętwiałam”
Wrócił z wycieczki i zapytał, czy pójdzie do piekła. „Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka”
Czy szkolna wycieczka integracyjna to odpowiednie miejsce na religijny rygor i straszenie dzieci wiecznym potępieniem? Poznaj pełną bólu i wściekłości relację mamy, której syn wrócił z zielonej szkoły przerażony wizją piekła, jaką zafundowała mu wychowawczyni.
Piszę do Państwa, ponieważ wczoraj po południu, po powrocie mojego dziewięcioletniego syna z wycieczki klasowej, przeżyłam spore zaskoczenie. Mój Igor wszedł do domu, rozpakował plecak, a podczas kolacji nagle odłożył widelec i zapytał mnie z głębokim zdezorientowaniem, czy nasza rodzina pójdzie do piekła, skoro rzadko chodzimy do kościoła. Zamarłam na wieść o tym, co robiła nauczycielka podczas tego wyjazdu, i do teraz czuję duży niesmak oraz złość na to, jak potraktowano te dzieci. Byliśmy pewni, że wysyłamy syna na bezpieczną, pełną atrakcji wycieczkę w góry, gdzie miał zwiedzać jaskinie, integrować się z rówieśnikami i uczyć samodzielności. Tymczasem wychowawczyni zorganizowała dzieciom specyficzny program, codziennie prowadząc je do lokalnych świątyń i nakazując udział w nabożeństwach. Chcę za pośrednictwem Państwa portalu nagłośnić tę sytuację, ponieważ nikt nie ma prawa mącić w głowach dziewięciolatków i narzucać im swoich prywatnych przekonań religijnych pod przykrywką szkolnej edukacji. Wycieczka szkolna w góry zamieniona w religijny rygor Kiedy na zebraniu rodziców omawialiśmy plan tego kilkudniowego wyjazdu, nauczycielka opowiadała o szlakach turystycznych, parkach linowych i ogniskach. Rzeczywistość, jaką zastał mój syn na miejscu, mocno jednak odbiegała od tych zapowiedzi. Zamiast rekreacji i odpoczynku na świeżym powietrzu, wychowawczyni niemal każdego dnia organizowała wyjścia do okolicznych kościołów. Dzieci spędzały popołudnia w ławkach, słuchając kazań i pouczeń, które kompletnie nie były dostosowane do wieku uczniów trzeciej klasy. Mój syn opowiadał mi, że kiedy jeden z kolegów zapytał, czy zamiast kolejnego nabożeństwa mogą iść na lody, nauczycielka skarciła go przy całej grupie. Powiedziała dzieciom, że unikanie spotkania z Bogiem to wielki grzech, a ludzie, którzy nie chodzą do kościoła, po prostu pójdą do piekła. To zupełnie nieodpowiednie, by pedagog z wieloletnim stażem używał tak mocnych słów wobec dziewięciolatków, którzy bezgranicznie ufają dorosłym opiekunom i biorą ich słowa całkowicie dosłownie. Dezorientacja dziecka zamiast radosnych wspomnień z wyjazdu Najbardziej denerwuje mnie fakt, jak duże zamieszanie w głowie mojego dziecka wywołały te komentarze rzucane przez osobę, która powinna uczyć tolerancji i budować poczucie bezpieczeństwa. Igor od wczoraj bez przerwy analizuje słowa nauczycielki, dopytuje o zasady wiary i upewnia się, czy na pewno jesteśmy dobrymi ludźmi. Ta kobieta zasiała w nim niepotrzebny niepokój, z którym teraz musimy mierzyć się w domu, cierpliwie tłumacząc mu, że świat nie jest czarno-biały. To nie jest zwykła nadgorliwość, to po prostu brak profesjonalizmu ze strony pedagoga pracującego w publicznej szkole. Placówka państwowa ma obowiązek szanować konstytucyjną wolność sumienia i wyznania, a nie stawać się miejscem do przymusowej indoktrynacji uczniów. Nauczycielka wykorzystała swoją pozycję oraz fakt, że dzieci były daleko od domów i nie miały możliwości natychmiastowej rozmowy z rodzicami, którzy mogliby na bieżąco wyjaśnić te kwestie. Oficjalna rozmowa z dyrekcją i walka o jasne zasady Ta sprawa na pewno nie zostanie przeze mnie przemilczana, ponieważ dzisiaj rano udałam się do gabinetu dyrektora szkoły, aby zgłosić całe zajście i oczekiwać wyjaśnień. Niestety, spotkałam się z próbami bagatelizowania problemu − dyrekcja zaczęła tłumaczyć wychowawczynię, że to przecież starsza, bardzo zasłużona nauczycielka o tradycyjnych wartościach. Usłyszałam, że powinnam podejść do tematu z większym spokojem i że przecież wyjście do kościoła w ramach poznawania lokalnej kultury to normalny element wycieczek. Ja jednak uważam, że straszenie karą potępienia nie ma nic wspólnego z kulturą i nie odpuszczę tematu, dopóki dyrekcja nie przeprowadzi z tą panią poważnej rozmowy dyscyplinującej. Apeluję do wszystkich rodziców: rozmawiajcie bardzo dokładnie ze swoimi dziećmi po każdym powrocie z wyjazdów szkolnych. Nie bójcie się reagować, gdy ktoś próbuje łamać Wasze zasady wychowawcze i wprowadza u dzieci dezorientację, ponieważ naszym obowiązkiem jest dbać o to, by szkoła była miejscem neutralnym światopoglądowo i bezpiecznym dla każdego ucznia. Dorota Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 1000 zł na dziecko oprócz 800+. Wystarczy złożyć wniosek i można czekać na przelew
Nie bierze się dzieci do kościoła. Babcia się wściekła: „Spojrzałam na tą smarkulę i aż mną zatrzęsło”
Czy zabieranie małych dzieci na niedzielne nabożeństwa to zawsze dobry pomysł, zwłaszcza gdy dorośli nie potrafią zapanować nad ich zachowaniem? Przeczytaj pełen wzburzenia list starszej kobiety, która podczas mszy świętej zderzyła się z kompletnym brakiem kultury u kilkuletniej dziewczynki i bezradnością jej rodziców.
Szanowna Redakcjo. Zdecydowałam się napisać ten list, ponieważ sytuacja z ostatniej niedzieli przelała czarę mojej goryczy i uświadomiła mi, że nie bierze się małych dzieci do kościoła, jeśli nie potrafi się ich wcześniej nauczyć podstawowych manier. Jestem dumną babcią i matką, całe życie starałam się wpajać moim dzieciom, że Dom Boży to miejsce ciszy, skupienia i głębokiego szacunku. Niestety, to, co zastałam w ławce obok podczas porannej mszy świętej, przerosło moje najśmielsze wyobrażenia o granicach bezczelności. Spojrzałam na tę małą smarkulę siedzącą za mną i aż mną zatrzęsło z wściekłości, gdy zobaczyłam, z jaką drwiną i lekceważeniem traktuje dorosłą, starszą osobę, podczas gdy jej rodzice siedzieli obok jak bezwolne klocki, zapatrzeni w ołtarz i udający, że problem nie istnieje. Skandaliczne zachowanie dziewczynki w świętym miejscu Wszystko zaczęło się w połowie kazania, kiedy radosna i rozkojarzona dziewczynka, na oko może pięcioletnia, zaczęła kręcić się na wszystkie strony, kopać w oparcie mojej ławki i głośno szeleścić papierkami po cukierkach. Kiedy delikatnie odwróciłam głowę i posłałam jej upominające, poważne spojrzenie, licząc na to, że dziecko zrozumie swój błąd i usiądzie spokojnie, mała bezczelnie spojrzała mi prosto w oczy i wystawiła język. Stałam tam jak zamurowana, nie wierząc, że tak małe dziecko potrafi z taką premedytacją i złośliwością prowokować starszą, nieznajomą kobietę w świętym miejscu. Najgorsze było to, że ta smarkula nie zrobiła tego raz − przez kolejne kilkanaście minut, za każdym razem, gdy próbowałam skupić się na modlitwie, ona stroiła miny i cicho podśmiewała się pod nosem. Moje serce biło jak szalone z oburzenia, bo poczułam się potwornie upokorzona. Ta mała dziewczynka doskonale wiedziała, że robi coś złego, ale bawiła się moją bezradnością, widząc, że ja w kościele nie zacznę robić awantury i nie podniosę na nią głosu przy całym tłumie wiernych. Całkowita obojętność rodziców na prowokacje własnego dziecka Przez cały ten czas z przerażeniem obserwowałam reakcję, a raczej całkowity brak reakcji ze strony matki i ojca tej dziewczynki, którzy siedzieli tuż obok niej. Matka co chwilę zerkała na córkę, widziała te wystawiane języki i głupie miny kierowane w moją stronę, ale zamiast stanowczo złapać małą za rękę, upomnieć ją lub po prostu wyprowadzić, odwracała wzrok z głupkowatym uśmiechem. Ojciec natomiast bawił się telefonem komórkowym pod ławką, kompletnie odcięty od rzeczywistości i udający, że wychowanie własnego dziecka w niedzielny poranek go nie dotyczy. Ta totalna bezradność i ignorowanie chamskiego zachowania wobec starszej osoby to jest największa porażka współczesnego pokolenia rodziców. Oni w imię jakiegoś chorobliwego spokoju wolą udawać, że ich dziecko to święty aniołek, pozwalając mu na publiczne niszczenie cudzego komfortu i deptanie podstawowych zasad kultury osobistej. Kiedy pod koniec nabożeństwa nie wytrzymałam, podeszłam do tej matki i powiedziałam szeptem, że zachowanie jej córki było wysoce nieodpowiednie, usłyszałam jedynie lodowate i pełne wyższości: „Proszę pani, dziecko ma swoje prawa, a kościół jest dla wszystkich”. Czy prawa dzieci mają polegać na pokazywaniu języka starszym ludziom w świątyni? Kościół to miejsce modlitwy, a nie plac zabaw dla niewychowanych dzieci Apeluję do Redakcji o nagłośnienie tego problemu, bo msza święta coraz częściej zamienia się w koszmar dla starszych parafian, którzy chcą po prostu w spokoju przeżyć niedzielę. Jeśli rodzice nie potrafią wyegzekwować od swojego kilkulatka godziny spokojnego siedzenia w ławce i szacunku dla otoczenia, to niech po prostu zostawią dziecko w domu z nianią albo idą na mszę dla najmłodszych, gdzie panują zupełnie inne reguły. Kościół to nie jest darmowa sala zabaw ani plac, na którym dzieci mogą robić, co chcą, bez żadnych konsekwencji ze strony bezradnych opiekunów. Drogie Mamy i Tatusiowie, opamiętajcie się i zacznijcie uczyć swoje dzieci szacunku do starszych, zanim te małe smarkacze wejdą Wam na głowę. Wasza uległość i strach przed postawieniem twardej granicy w kościele to nie jest nowoczesne wychowanie, to jest zwyczajna życiowa nieudolność, za którą my wszyscy musimy potem płacić. Ja po tej niedzieli czuję ogromny żal i obiecuję sobie, że jeśli sytuacja się powtórzy, nie będę milczeć, bo obrona godności starszego człowieka i powagi świętego miejsca to obowiązek każdego z nas. Krystyna Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: „Znalazłam to w spiżarni w starym pudełku po piernikach. Prawda o mojej nieczułej matce złamała mi serce”
Na białym tygodniu obecność obowiązkowa. „Muszę zwalniać się z pracy przez wymysły księdza”
Czy biały tydzień po pierwszej komunii świętej to tradycja, która powinna elastycznie wspierać rodziny, czy surowy przymus niszczący spokój pracujących rodziców? Przeczytaj emocjonalny list matki, która z powodu rygorystycznego sprawdzania obecności przez proboszcza jest zmuszona codziennie uciekać z biura i ryzykować utratę pracy.
Droga Redakcjo! Przeżywam właśnie logistyczny i zawodowy koszmar przez rygorystyczne zasady panujące w naszej parafii, gdzie każdego popołudnia muszę zwalniać się z pracy przez absurdalne wymysły proboszcza. Ksiądz ogłosił na spotkaniu organizacyjnym, że podczas całego białego tygodnia obecność dzieci jest bezwzględnie obowiązkowa, a na koniec każdej mszy będzie osobiście sprawdzał listę i rozdawał specjalne naklejki do pamiątkowych zeszytów. Nabożeństwa zaczynają się codziennie o godzinie 16:30, co dla mnie, kobiety pracującej na pełen etat do 17 na drugim końcu miasta, oznacza konieczność codziennego uciekania z biura i błagania o litość u kierownika. Dlaczego Kościół w Polsce w ogóle nie bierze pod uwagę realiów życia współczesnych rodzin i zmusza nas do kombinowania, jakbyśmy żyli w świecie, gdzie nikt nie musi zarabiać na chleb od świtu do nocy? Sprawdzanie obecności w kościele to pokaz siły proboszcza To, co dzieje się codziennie w naszym kościele, przypomina mi surową szkołę z dawnych lat, a nie radosne przeżywanie sakramentu przez małe dzieci. Ksiądz z pełną powagą wyczytuje nazwiska, a dzieci, które z różnych przyczyn nie mogły dotrzeć na czas, są wytykane palcami i nie dostają obrazków, na które tak bardzo czekały. Mój syn od rana denerwuje się w szkole, czy mama zdąży go odebrać, czy nie spóźnimy się na zbiórkę w albach i czy proboszcz nie nakrzyczy na niego przy rówieśnikach. W poniedziałek wbiegliśmy do kruchty zdyszani, zapięłam mu albę w biegu, a sama stałam pod ścianą z trzęsącymi się rękami, myśląc o mailach, których nie zdążyłam wysłać w biurze. Czy to jest istota wiary i sakramentu, żeby gonić na złamanie karku, bo ksiądz wymyślił sobie stuprocentową frekwencję w środku roboczego tygodnia? Dla mnie to jest zwykły pokaz władzy i brak elementarnego szacunku dla wysiłku rodziców, którzy i tak wydali fortunę na organizację całej uroczystości, a teraz muszą jeszcze drżeć o swoje posady w firmach. Praca zawodowa kontra rygorystyczne wymagania parafialne Mój szef przy pierwszej prośbie o wcześniejsze wyjście w poniedziałek tylko westchnął, ale gdy w środę znowu musiałam podejść do jego biurka z przepraszającą miną, usłyszałam, że firma to nie instytucja charytatywna. Pracuję w dziale obsługi klienta, mój mąż jest kierowcą i często wraca dopiero wieczorem, więc cały ten komunijny ciężar logistyczny spoczywa wyłącznie na moich barkach. Co mam zrobić, jeśli przez te codzienne nabożeństwa dostanę naganę albo stracę premię, z której przecież muszę opłacić codzienne zakupy i rachunki za prąd? Ksiądz na ambonie chętnie mówi o roli rodziny, o wsparciu i miłości, ale gdy poszłam do zakrystii poprosić o zwolnienie syna z dwóch dni, bo naprawdę nie mam jak dojechać, usłyszałam, że praca nie może być ważniejsza od Boga. To jest łatwo mówić komuś, kto nie musi martwić się o spłatę kredytu hipotecznego i nie wie, ile kosztują dzisiaj masło i chleb w sklepie za rogiem. Żyjemy w realiach, gdzie oboje rodzice muszą zarabiać na dom, a kościół zdaje się tego zupełnie nie zauważać, wymagając od nas poświęceń, które mogą skończyć się poważnymi problemami zawodowymi. Biały tydzień powinien być wyborem, a nie przymusem Apeluję do Redakcji o nagłośnienie tego problemu, bo wiem z rozmów na parkingu przed kościołem, że większość matek z naszej grupy przeżywa dokładnie to samo piekło i ma dość tej sztucznej presji. Biały tydzień to piękna tradycja, ale powinien mieć charakter dobrowolnego dziękczynienia dla chętnych, a nie obowiązkowych zajęć, na których brak naklejki w zeszycie oznacza społeczne wykluczenie dziecka z grupy rówieśniczej. Moje dziecko płacze, bo boi się, że jako jedyne w klasie nie dostanie pamiątkowego dyplomu na zakończenie tygodnia, a ja czuję się winna, choć robię wszystko, co w ludzkiej mocy, by pogodzić obowiązki zawodowe z życiem religijnym. Przestańmy udawać, że wszystko jest w porządku i zacznijmy głośno mówić o tym, że czas na zmiany w organizacji takich wydarzeń przez polskie parafie. Nabożeństwa mogłyby odbywać się o godzinie dziewiętnastej, kiedy większość dorosłych jest już po pracy, albo mieć formę symbolicznego wspomnienia podczas najbliższej niedzielnej mszy świętej. Kościół musi stać się dla ludzi wsparciem i bezpieczną przystanią, a nie kolejnym urzędem, który rozlicza nas z obecności za pomocą list i surowych spojrzeń proboszcza, zapominającego o tym, na czym polega prawdziwa miłość bliźniego. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Toksyczna matka zawsze robi te 3 rzeczy. Z zewnątrz wygląda na troskliwą mamusię
Matka pozwoliła dziecku nie iść do kościoła. Teściowa była bezlitosna: „Jeszcze za to zapłaci”
To, co wydarzyło się w ostatnią niedzielę w domu mojego syna, przelało czarę goryczy i pokazało mi, że moja synowa dobrowolnie kręci bicz na samą siebie.
Dzień dobry. Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a jako matka i babcia nie potrafię milczeć, gdy widzę, jak na moich oczach niszczone jest coś, co uważam za najświętsze. Od zawsze niedziela w naszej rodzinie była dniem wyjątkowym − rano wspólne śniadanie, potem odświętne ubranie i wyjście do kościoła. To był czas dla Boga, dla rodziny i dla zasad. Jednak w ostatni weekend, gdy byłam z wizytą u syna, przeżyłam szok. Moja siedmioletnia wnuczka, Julka, siedziała przed telewizorem w piżamie, gdy nadszedł czas wyjścia na mszę. Kiedy mój syn zapytał: „Julciu, idziemy?”, mała nawet nie odwróciła głowy, tylko rzuciła: „Nie chcę, nudzę się w kościele, wolę bajki”. Czekałam na stanowczą reakcję synowej, ale ona tylko wzruszyła ramionami i powiedziała: „Dobrze, kochanie, odpocznij sobie, nic na siłę”. Stałam tam i nie wierzyłam własnym uszom. Byłam bezlitosna w swojej ocenie i powiedziałam jej prosto w twarz: jeszcze za to zapłacisz, dziewczyno! Brak wiary to brak granic. Synowa wychowuje małą pogankę Moja synowa uważa się za taką nowoczesną i oświeconą. Twierdzi, że nie chce zmuszać dziecka do wiary, bo Julka musi sama wybrać swoją drogę, gdy dorośnie. No litości! Czy ona pyta siedmiolatkę o to, czy chce myć zęby, albo czy chce iść do szkoły? Nie, bo wie, że pewne rzeczy są dla dobra dziecka niezbędne. Ale jeśli chodzi o duszę i o zasady moralne, to nagle zostawia się dziecku wolną rękę. Dla mnie to nie jest żadna nowoczesność, to jest czyste lenistwo wychowawcze i strach przed własnym dzieckiem. Kościół to nie jest tylko budynek i modlitwa. To jest lekcja pokory, cierpliwości i szacunku do czegoś większego niż własne chciejstwo. Jeśli Julka uczy się dzisiaj, że może zignorować mszę, bo woli bajki, to za kilka lat zignoruje prośby matki, bo woli telefon. Jeśli nie wpoi się dziecku od małego, że istnieją wartości nadrzędne i autorytety, których się nie podważa, to wyrasta człowiek pusty w środku, dla którego jedynym bogiem jest własna wygoda. Moja synowa nie rozumie, że pozwalając na to niechodzenie do kościoła, hoduje pod własnym dachem małego egoistę, który nie będzie miał szacunku do nikogo i niczego. Puste ławki i puste serca, czyli konsekwencje, które nadejdą Kiedy próbowałam jej tłumaczyć, że wiara to kompas, który pomaga przejść przez życie, tylko się uśmiechała z tą swoją wyższością. Mówiła, że Julka będzie dobrym człowiekiem bez chodzenia do kościoła. A ja się pytam: na czym ona zbuduje tę dobroć? Na kreskówkach z internetu? Wiara daje nam kręgosłup moralny. Uczy, że są rzeczy ważne i ważniejsze, uczy poświęcenia i wspólnoty. Widzę te dzisiejsze dzieci − roszczeniowe, pyskate, wiecznie znudzone. To jest właśnie efekt tego bezstresowego i bezbożnego wychowania. Jeśli nie zaprowadzisz dziecka do Boga, to świat zaprowadzi je w stronę pustki, używek i wiecznego niezadowolenia. Moja synowa zapłaci za to wysoką cenę, gdy jej własna córka, już jako nastolatka, powie jej: „Mam cię gdzieś, liczy się tylko moja zabawa”. Bo przecież tego ją matka nauczyła − że rozrywka jest ważniejsza niż obowiązek i sacrum. Gorzka prawda o nowoczesnym rodzicielstwie − czy jest jeszcze ratunek? Wróciłam do domu i długo płakałam przed obrazem Matki Boskiej. Martwię się o mojego syna, bo widzę, że on poddaje się dyktatowi swojej żony dla świętego spokoju. Ale w wychowaniu nie ma świętego spokoju! Jest walka o duszę dziecka każdego dnia. Synowa twierdzi, że ja traumatyzuję wnuczkę, bo wspominam o grzechu czy piekle. A ja tylko chcę, żeby ona wiedziała, co jest dobre, a co złe! Chcę ostrzec wszystkie matki, które myślą podobnie jak moja synowa: nie dawajcie się zwieść tej modzie na wolność wyboru. Dziecko potrzebuje ramy, potrzebuje zasad, a wiara jest najlepszą z nich. Jeśli teraz nie zaszczepicie w dzieciach miłości do Boga i szacunku do Kościoła, to przygotujcie się na gorzką starość u boku dzieci, które nie będą potrafiły kochać nikogo poza sobą. Ja już swoje powiedziałam i sumienie mam czyste, ale serce pęka, gdy widzę, jak kolejna duszyczka gubi się w tym nowoczesnym świecie za przyzwoleniem własnej matki. Z pozdrowieniami, Babcia Maria Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 10-latek otworzył koperty komunijne i się wściekł. Matka: „Nigdy nie zapomnę jego słów”
Boże Ciało 2026: ta jedna tradycja zniknęła z polskich wsi. Oto jak polowano na czarownice
Boże Ciało to jedno z ważniejszych świąt w kalendarzu liturgicznym. W tym dniu w każdej parafii odbywają się procesje eucharystyczne szlakiem udekorowanych kwiatami ołtarzy. Jednak obchody Bożego Ciała rozpoczęły się od skandalu! W świecie rządzonym przez mężczyzn pomysłodawczynią Bożego Ciała była… kobieta.
Co roku wierni kościoła katolickiego celebrują uroczystości Bożego Ciała. Święto ma wielowiekową tradycję, jednak w czasie, gdy je ustanowiono, nie wszyscy wierni byli zachwyceni taką formą wyznania wiary. Sprawdź, czy wiesz wszystko o historii i zwyczajach Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Spis treści: Kiedy wypada Boże Ciało w 2026 roku? Boże Ciało – co to za święto? Boże Ciało – jak się je obchodzi? Boże Ciało – historia Boże Ciało: ciekawostki Kiedy wypada Boże Ciało w 2026 roku? Boże Ciało wypada zawsze w czwartek, w dzień ustanowienia sakramentu eucharystii. Jednak data tego święta jest ruchoma – wynika to z tego, że Boże Ciało wypada 60 dni po Wielkanocy (a Wielkanoc to święto ruchome). W 2026 roku Boże Ciało wypada w czwartek 4 czerwca. W Polsce Boże Ciało ma rangę uroczystości nakazanej, co oznacza, że wierni są zobowiązani do uczestnictwa w mszy świętej. Tego dnia odbywają się tradycyjne procesje eucharystyczne, które przechodzą ulicami miast i wsi, zatrzymując się przy czterech ołtarzach, symbolizujących cztery Ewangelie. Dla wielu osób udział w tych uroczystościach to nie tylko religijny obowiązek, ale również okazja do pielęgnowania rodzinnych i lokalnych tradycji. Boże Ciało jest dniem ustawowo wolnym od pracy, co oznacza, że zarówno pracownicy większości branż, jak i uczniowie szkół oraz przedszkoli, mają wolne. W związku z tym wiele osób planuje w tym czasie krótkie wyjazdy lub rodzinne spotkania. Święto zawsze wypada w czwartek, co stwarza idealną okazję do zorganizowania długiego weekendu. Wystarczy wziąć jeden dzień urlopu – w 2026 roku w piątek 5 czerwca – aby cieszyć się czterodniowym wypoczynkiem. Dla wielu osób to doskonały moment na odpoczynek od codziennych obowiązków, krótki wypad za miasto lub spędzenie czasu w gronie najbliższych. Tego typu przedłużone weekendy cieszą się w Polsce dużą popularnością i są chętnie wykorzystywane zarówno przez osoby pracujące zawodowo, jak i rodziny z dziećmi. Uwaga. Dyrekcja szkoły i przedszkola może ustanowić dzień wolny od zajęć w piątek 5 czerwca. Niewykluczone, że twoje dziecko w tym dniu będzie wymagało opieki w domu. Boże Ciało – co to za święto? Boże Ciało to potoczna nazwa Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Święto zostało ustanowione w celu uczczenia Jezusa obecnego w Eucharystii, a jego najstarsza nazwa brzmiała: „festum Eucharistiae”, czyli właśnie święto Eucharystii. W kościele katolickim Boże Ciało to uroczysty dzień, w którym to wierni podczas procesji zbiorowo wyznają swoją wiarę w Boga ukrytego w Hostii Świętej. Boże ciało to ruchome święto w liturgii kościoła katolickiego, które w Polsce obchodzone jest w czwartek po oktawie Zesłania Ducha Świętego, czyli 7 dni po Zielonych Świątkach i 60 dni po Zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa. Boże Ciało – jak się je obchodzi? W tym dniu w każdej parafii odbywają się procesje eucharystyczne z Najświętszym Sakramentem. Przestrzeń, którą wyznaczała trasa procesji, uznawana była za wolną od wszelkiego zła. Wierni idą szlakiem przystrojonych specjalnie na tę okoliczność ołtarzy. Przy każdym z nich procesja zatrzymuje się na modlitwę. Nad Hostią, niesioną przez księdza na czele procesji, wierni niosą baldachim (to nawiązanie do dawnej tradycji, zgodnie z którą baldachim noszono nad wyjątkowo ważnymi osobistościami). Przed księdzem idą dziewczynki sypiące płatki kwiatów. Zgodnie z ludową tradycją jest to także czas święcenia wianuszków z ziół i kwiatów polnych. Dawniej wierzono, że poświęcone rośliny oraz ziemia mają magiczną moc chroniącą przed chorobami. W tym też celu z mijanych ołtarzy do dziś zabierają do domu gałązki (brzozy, jesionu, lipy), wierząc, że przez kontakt z sacrum mają one moc. Sadząc je w obejściu, od wieków uważano, że w ten sposób chroni się rodzinę i gospodarstwo przed zgubną siłą żywiołów: ognia (pożar), wody (powódź), powietrza (zaraza). Uroczystości kościelne mają na celu uczczenie Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Wierni w modlitwie i skupieniu celebrują cud przemiany chleba i wina w ciało i krew Jezusa Chrystusa. Boże ciało – historia Pomysłodawczynią tej uroczystości była św. Julianna z Cornillion, przełożona sióstr augustianek w klasztorze w Mont Cornillion w Belgii. W 1245 roku św. Julianna doznała objawień, w których Chrystus wyznał, że chce, aby ustanowiono dzień, w którym wszyscy wierni będą rozważać i kontemplować Jego obecność ukrytą pod postacią chleba i wina. W 1264 r. papież Urban IV bullą „Transiturus de hoc Mundo” ustanowił święto Bożego Ciała. Jednak pierwsze obchody tego święta miały miejsce dopiero w 1317 r. dzięki papieżowi Janowi XXII. W Polsce po raz pierwszy święto Bożego Ciała odbyło się z inicjatywy biskupa krakowskiego Nankera w 1320 r., a na początku XV wieku uroczystość ta w większości polskich diecezji była uznawana za jedno z głównych świąt roku kościelnego. Co ciekawe, jedne z pierwszych procesji odbyły się na terenach dzisiejszej Polski: w Płocku i we Wrocławiu już w XIV wieku. Natomiast tradycja procesji eucharystycznych do czterech ołtarzy symbolizujących cztery Ewangelie pojawiła się później i pierwsze wzmianki pochodzą z XVI wieku z niemieckiej Kolonii. Boże Ciało: ciekawostki Czy wiesz, że: Boże ciało obchodzone jest w czwartek na pamiątkę Wielkiego Czwartku, kiedy to Chrystus ustanowił sakrament Eucharystii, ofiarując swoje mistyczne Ciało i Krew. Pierwsza procesja eucharystyczna odbyła się z inicjatywy św. Julianna z Cornillion i biskupa Liege Roberta z Thourotte (przyszłego papieża Urbana IV) w 1246 roku. Nie spotkała się ona z przychylnością wyższego duchowieństwa i teologów, którzy potępili tę formę okazywania wiary w Chrystusa, a samą świętą, podejrzaną o herezję, przenieśli do placówki karnej. Teksty liturgiczne związane z obchodami Bożego Ciała napisał św. Tomasza z Akwinu na polecenie papieża Urbana IV. Cud w Bolsenie: W 1263 pielgrzymujący do Rzymu ksiądz Piotr z Pragi odprawiał mszę w Bolsenie. W pewnym momencie trzymana przez niego Hostia zaczęła krwawić. Papież Urban IV uznał, że miał miejsce cud eucharystyczny i rok później ogłosił nowe święto: Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Pańskiej, Obchody Bożego Ciała w Hiszpanii odegrały ogromną rolę w kształtowaniu się teatru hiszpańskiego. Oktawa Bożego Ciała (czyli 8 dni, począwszy od dnia Uroczystości Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa), uznawana była za czas wzmożonej działalności czarownic; czarownice miały wówczas odbierać krowom mleko, zsyłać choroby na zwierzęta gospodarskie (za czarownicę uznawano również kobietę, która w wigilię Bożego Ciała przychodziła coś pożyczyć). Wierzono też, że ksiądz, patrząc przez monstrancję na wiernych biorących udział w procesji, potrafił rozpoznać wśród kobiet czarownicę. Dziś już raczej nikt nie szuka czarownic wśród wiernych. Zobacz też: Biblia to kopalnia imiona dla dzieci. Znalazłam święte imię dla synka i codziennie się nim zachwycam To nie żart: Dzień Ojca wymyśliła kobieta! Sprawdź, kiedy wypada w Polsce Imiona świętych: święte imiona męskie i żeńskie i ich znaczenie
„To, co wnuczka wykrzyczała w kościele, woła o pomstę do nieba. Wszystko wina synowej”
Piszę do Państwa, bo serce mi pęka, a wstyd, który przeżyłam w ostatnią niedzielę, nie pozwala mi spokojnie spać. Mam 67 lat i od zawsze uważałam, że rodzina to świętość, a wiara i szacunek do tradycji to fundament, który przekazuje się dzieciom wraz z mlekiem matki.
Niestety, patrząc na to, co wyprawia moja synowa z moją jedyną wnuczką, widzę, że te wartości legły w gruzach. To, co wydarzyło się podczas ostatniej mszy świętej, woła o pomstę do nieba i jest jawnym dowodem na to, do czego prowadzi tak zwane „bezstresowe wychowanie”. Skandal podczas mszy, którego nie zapomnę do końca życia Wzięłam moją 5-letnią wnuczkę, Amelkę, do kościoła, bo synowa jak zwykle miała coś do załatwienia. Już od progu świątyni mała była marudna. Zamiast stać spokojnie lub usiąść, kręciła się, zaglądała pod ławki i co chwilę pytała, kiedy wyjdziemy. Próbowałam ją uciszać, tłumaczyć, że jesteśmy w domu Bożym, ale ona tylko prychała. W końcu, w samym środku przeistoczenia, kiedy w kościele zapadła ta najświętsza cisza, Amelka tupnęła nogą i wykrzyczała na całe gardło: „Nienawidzę tu być! Chcę stąd wyjść! Chcę iść do Demona!”. Ludzie, jak ja się wtedy poczułam! Myślałam, że ziemia się pode mną rozstąpi. Starsze panie w ławkach zaczęły się żegnać, proboszcz na moment zamarł, a ja stałam czerwona jak burak, nie wiedząc, gdzie podziać oczy. Oczywiście Amelka miała na myśli swojego psa, którego moja synowa w przypływie jakiejś dziwnej nowoczesności nazwała Demonem. Ale proszę sobie wyobrazić, co pomyśleli wszyscy zgromadzeni! Małe dziecko w kościele krzyczy, że chce iść do szatana. To był horror, za który winię tylko i wyłącznie moją synową. Nowoczesne wychowanie synowej, czyli brak szacunku dla świętości Moja synowa od zawsze miała lekki stosunek do wszystkiego. Dla niej nie ma zasad, nie ma „nie wolno”, nie ma autorytetów. Kiedy próbuję jej zwrócić uwagę, że Amelka nie zna słowa „szacunek”, słyszę tylko, że dziecko wyraża swoje emocje i że nie wolno go tłamsić. Efekt tego wyrażania emocji jest taki, że mała nie potrafi zachować powagi w żadnej sytuacji. Dla synowej pójście do kościoła to opcja, a nie obowiązek czy potrzeba duszy. Jak dziecko ma szanować mszę, skoro widzi, że matka woli w tym czasie spać albo przeglądać internet? Najgorsze jest jednak to nieszczęsne imię psa. Kto przy zdrowych zmysłach nazywa zwierzę Demonem? Przecież to imię niesie za sobą zło, ciemność, coś strasznego. Synowa twierdzi, że to oryginalne i fajnie brzmi. Teraz mamy tego skutki − dziecko zżyło się z tym imieniem i powtarza je w najmniej odpowiednich momentach. Dla mnie to celowe działanie, żeby zrobić na złość mojej wierze i moim przekonaniom. To brak wyobraźni, który doprowadził do tego, że cała parafia teraz o nas plotkuje, a ja boję się pokazać w sklepie. Gdzie podziała się dyscyplina i bojaźń Boża? Zawsze powtarzałam mojemu synowi: „Wychowuj córkę w karności”, ale on jest zupełnie pod pantoflem swojej żony. Dzisiaj dzieciom pozwala się na wszystko − na krzyki, na puszczanie bajek przy obiedzie, na brak posłuszeństwa wobec starszych. Kiedy ja byłam dzieckiem, w kościele nie wolno było nawet szepnąć. Wiedzieliśmy, że to miejsce wyjątkowe. Amelka tego nie wie, bo nikt jej tego nie nauczył. Synowa uważa, że kościół to tylko budynek. Dla mnie to serce mojego życia. Czuję się bezsilna. Kocham moją wnuczkę ponad wszystko, ale serce mi pęka, gdy widzę, jak dorasta w takim chaosie wartości. Boję się, że przez ten brak granic wyrośnie na człowieka, który niczego nie będzie szanował. Wykroczenie w kościele to tylko czubek góry lodowej. Jeśli matka nie nauczy dziecka, że są miejsca i chwile, w których trzeba się wyciszyć i pokazać pokorę, to życie nauczy je tego w bardzo bolesny sposób. Mam nadzieję, że ten wstyd, który przynieśli mi do domu, otworzy synowi oczy. Rodzina bez Boga i bez zasad to jak dom budowany na piasku − prędzej czy później się zawali. Z poważaniem, Zrozpaczona Babcia Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Usłyszała, jak ojciec nazwał 5-letnią córkę. „Takie słowo do dziewczynki? Byłam wstrząśnięta”
Okres wielkanocny: tajemnice symboli. Ile naprawdę trwa ten świąteczny czas?
Kiedy zaczyna się okres wielkanocny i kiedy kończy? Jakie uroczystości wyznaczają ramy okresu wielkanocnego w kościele katolickim? I co właściwie oznacza ten czas dla wiernych? Okazuje się, że dla katolików to nie tylko czas radości, ale i pewnych obowiązków.
Sprawdź, co warto wiedzieć o okresie wielkanocnym, o czasie jego trwania i symbolice. Dowiedz się, jakie święta w czasie okresu wielkanocnego są obchodzone w kościele katolickim. Spis treści Okres wielkanocny – czym jest? Od kiedy do kiedy trwa okres wielkanocny? Święta w okresie wielkanocnym Okres wielkanocny – symbole, ciekawostki Okres wielkanocny: czym jest? Okres wielkanocny w kościele katolickim to czas między Wielkanocą a uroczystością Zesłania Ducha Świętego (Zielone Świątki, Pięćdziesiątnica). Trwa 50 dni. Dla katolików oznacza on 50 dni wypełnionych radością związaną ze zmartwychwstaniem Jezusa. Z okresem wielkanocnym wiąże się również obowiązek przyjęcia komunii świętej, poprzedzony spowiedzią. Mówi o tym trzecie przykazanie kościelne: „Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć komunię świętą”. Dawniej w tymże przykazaniu zamiast określenia „okres wielkanocny” widniało „czasy wielkanocne”: „Przynajmniej raz w roku spowiadać się, a w czasach wielkanocnych komunię świętą przyjmować”. Aktualnie przykazanie przystąpienia do spowiedzi przynajmniej raz w roku stanowi oddzielne przykazanie, lecz wielu wiernych wciąż korzysta z sakramentu pokuty przed przyjęciem komunii właśnie w okresie wielkanocnym. Od kiedy do kiedy trwa okres wielkanocny? Okres wielkanocny rozpoczyna się w Niedzielę Wielkanocną. W 2026 roku zacznie się on 5 kwietnia i potrwa do tzw. Pięćdziesiątnicy, czyli niedzieli Zesłania Ducha Świętego, które to święto wypada w niedzielę, 24 maja. W związku z tym, że Wielkanoc jest świętem ruchomym – Zielone Świątki również wypadają każdego roku innego dnia. Oba święta obchodzone są w niedzielę, dlatego Dzień Zesłania Ducha Świętego nie jest dodatkowym dniem wolnym od pracy czy zajęć szkolnych. Święta w okresie wielkanocnym Pierwsze 8 dni okresu wielkanocnego ma wyjątkowo uroczysty charakter – tzw. Oktawa Wielkanocna (łac. osiem – octigenti) to czas, kiedy podczas mszy świętych wierni skupiają się na tajemnicach zmartwychwstania Jezusa. Katolicy, zgodnie z kalendarzem liturgicznym w czasie okresu wielkanocnego obchodzą też takie święta jak: Wielkanoc – Niedziela Wielkanocna, otwiera okres wielkanocny, to najstarsze i najważniejsze katolickie święto, II Niedziela Wielkanocna – Święto Miłosierdzia Bożego, Wspomnienie św. Wojciecha, patrona Polski – 23 kwietnia, Wspomnienie św. Marka, jednego z ewangelistów – 25 kwietnia, Wspomnienie św. Katarzyny, patronki Europy – 29 kwietnia, Dzień Najświętszej Maryi Królowej Polski – 3 maja, Wspomnienie św. Filipa i św. Jakuba, apostołów – 6 maja, Wspomnienie św. Stanisława, patrona Polski – 9 maja, Wspomnienie św. Macieja, apostoła – 14 maja, VII Niedziela Wielkanocna – Wniebowstąpienie Pana Jezusa, VIII Niedziela Wielkanocna – Zesłanie Ducha Świętego. Okres wielkanocny: symbole, ciekawostki Okres wielkanocny to czas, kiedy księża celebrujący msze święte, noszą szaty liturgiczne w kolorze białym. Wyjątkiem jest dzień Zesłania Ducha Świętego – podczas liturgii kończącej okres wielkanocny, obowiązuje wtedy czerwony kolor szat. Przez cały czas trwania okresu wielkanocnego w kościołach spotkamy takie symbole jak: Krzyż przewiązany stułą w kolorze czerwonym, Paschał (duża świeca płonąca obok ambony lub w centrum prezbiterium), Baranek wielkanocny (symbol ofiary i zmartwychwstania Jezusa), Figura Jezusa Zmartwychwstałego (przy ołtarzu). Przez 50 dni trwania okresu wielkanocnego nie odmawia się modlitwy „Anioł Pański”. W zamian obowiązuje modlitwa „Regina Coeli (Królowo Niebios…)”. Ciekawostką jest, że obowiązek przyjęcia komunii świętej w okresie wielkanocnym został wprowadzony ponad 800 lat temu, dokładnie w 1215 roku podczas Soboru Laterańskiego IV. Niektórzy mylą okres wielkanocny z Triduum Paschalnym. Tymczasem triduum paschalne to trzy dni poprzedzające Wielkanoc określane (i obchodzone) jako: Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielka Sobota. W wielu parafiach, w dniach poprzedzających święto Zesłania Ducha Św., które kończy okres wielkanocny, lub w dniach następujących po nim odbywa się sakrament bierzmowania (dla młodzieży i/lub dla dorosłych). Zobacz także: Wielkanoc dla dzieci: jak wytłumaczyć dziecku symbole i tradycje wielkanocne? Symbole wielkanocne – w koszyczku, kościele i na wielkanocnym stole [ZNACZENIE] Wiersze wielkanocne dla dzieci
Wielki Post, Wielki Tydzień i Wielkanoc: jak w prosty sposób wyjaśnić to dziecku?
Co to jest Wielkanoc? To przede wszystkim najważniejsze święto chrześcijańskie. Podpowiadamy, jak obchodzi się Wielkanoc i w jaki sposób ciekawie opowiedzieć dziecku o tym wyjątkowym czasie.
Co to jest Wielkanoc? Wiele dzieci na pewno zada to pytanie, a odpowiedź na nie może być skomplikowana. W przeciwieństwie do Bożego Narodzenia święto to niesie ze sobą spory ładunek trudnych emocji – jest w nim śmierć, cierpienie, smutek, ale i odrodzenie, radość. Wszystko owiane jest wielką tajemnicą zmartwychwstania Chrystusa. Warto jednak je odkrywać, włączając dziecko w uroczystości Wielkiego Tygodnia i czas je poprzedzający. Razem z nim poznawać znaczenie wielkanocnych symboli – każdy z nich niesie ze sobą potężną dawkę radości, optymizmu i nadziei. Spis treści: Co to jest Wielkanoc? Czym jest Wielki Post? Początek Wielkiego Tygodnia: Niedziela Palmowa Wielki Tydzień: wielkie zamieszanie Wielki Czwartek i Wielki Piątek: smutek i zaduma Wielka Sobota: święconka Niedziela Wielkanocna: Alleluja! Co to jest Wielkanoc: wyjaśnienie dla dzieci Wielkanoc to czas upamiętniający mękę i zmartwychwstanie Jezusa, obejmujący cały tydzień, zwany Wielkim Tygodniem. Zaczyna go Niedziela Palmowa. Tydzień później wypada Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, która jest pierwszym dniem świąt wielkanocnych. Drugim dniem świąt jest wypadający po niej poniedziałek, zwany lanym poniedziałkiem, który jest dniem wolnym od pracy. Dlaczego obchodzimy Wielkanoc? Obchody świąt wielkanocnych upamiętniają zmartwychwstanie Jezusa. Wielkanoc, a dokładniej Niedziela Wielkanocna, to dla chrześcijan święto o największym znaczeniu, najważniejsze, gdyż upamiętnia śmierć, mękę i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, a więc odkupienie ludzkich grzechów. Niedzielę Wielkanocną poprzedza Wielki Tydzień i Wielki Post. Jeśli nie wiesz, jak opowiedzieć dziecku o cierpieniu Chrystusa, pomocne będę wskazówki księdza Stanisława Dziekońskiego. Ten wykładowca na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, autor publikacji o tematyce katechetycznej i pedagogicznej, podkreślił w rozmowie z mamotoja.pl, że o wiele prościej wyjaśnić dziecku znaczenie świąt wielkanocnych, jeżeli rodzina jest praktykująca i dziecko na co dzień ma kontakt z religią. Ale nawet jeżeli maluch w ograniczonym stopniu doświadcza na co dzień atmosfery życia religijnego, warto małymi kroczkami wprowadzać go w tę tematykę. „Wiele do zrobienia mają w tym względzie sami rodzice, stanowiący dla dziecka najwyższy autorytet” – podkreśla ks. Dziekoński. To dobry moment, aby porozmawiać z maluchem o cyklach życia przyrody, o przemijaniu i odradzaniu się. Oto przecież chodzi w świętach Wielkiej Nocy – życie wygrywa ze śmiercią, po smutku przychodzi radość, po Wielkim Piątku – Noc Zmartwychwstania. Jak obchodzimy święta wielkanocne? W Wielkim Tygodniu odbywają się w kościołach specjalne nabożeństwa. O 6:00 rano w niedzielę odprawiana jest msza rezurekcyjna, będąca pamiątką zmartwychwstania Jezusa. Tego dnia z tradycyjnych grobów Chrystusa, budowanych jak szopki bożonarodzeniowe w kościołach, znika figura martwego Jezusa, która była eksponowana przez piątek i sobotę. Obchody Wielkiej Nocy odbywają się też w domach wiernych. Przyniesieniu do domu poświęconej palemki w Niedzielę Palmową, szykowanie i święcenie święconki w Wielką Sobotę, oraz wspólny posiłek – wielkanocne śniadanie w niedzielę. W większości rodzin świąteczny jest też obiad niedzielny. Dla dzieci organizowane jest szukanie jajek wielkanocnych, a w części rodzin po prostu dzieci obdarowuje się słodkościami w niedzielny poranek. Zwyczaj ten często nazywa się „zajączkiem”. Poniżej omawiamy sposób, w jaki obchodzi się poszczególne wydarzenia związane z Wielkim Postem, który poprzedza Wielkanoc, oraz z Wielkim Tygodniem. Co to jest Wielki Post? Wielki Post jest okresem w życiu chrześcijan, który służy przygotowaniu wiernych do przeżycia świąt wielkanocnych. To czas pokuty, zadumy i nawrócenia. Rozpoczyna się w Środę Popielcową, a kończy w Wielki Czwartek przed wieczorną Mszą Wieczerzy Pańskiej. Trwa 40 dni – na pamiątkę 40-dniowego postu Chrystusa na pustyni. W czasie Wielkiego Postu ludzie wierzący: zachowują większą wstrzemięźliwość w jedzeniu i piciu; częściej modlą się; uczestniczą w nabożeństwach Drogi Krzyżowej (odprawianych w piątki) oraz w Gorzkich Żalach (odprawianych w niedziele); biorą udział w rekolekcjach parafialnych; przystępują do sakramentu pokuty i pojednania; unikają udziału w zabawach klubowych i dyskotekach. Zadania na Wielki Post dla dzieci, czyli tzw. postanowienia wielkopostne mogą obejmować np. ograniczenie jedzenia słodyczy czy niezdrowych przekąsek lub wieczorne codzienne modlitwy przed pójściem spać. Postanowienia wielkopostne dzieci nie powinny jednak być zbyt rygorystyczne: nie możemy wymagać od dziecka, aby stosowało ścisły post, który może być dla niego niezdrowy. Choć możemy zaprzestać organizowania przyjęć w okresie Wielkiego Postu, nie można zupełnie odmówić dziecku zabawy lub rozrywek. Ustalcie razem z dzieckiem, w jaki sposób chcielibyście uświęcić Wielki Post i wspólnie trzymajcie się wyznaczonych celów. Początek Wielkiego Tygodnia: Niedziela Palmowa „Usłyszawszy, że Jezus przychodzi do Jerozolimy, wzięli gałązki palmowe i wyszli na jego spotkanie...” (J. 12, 12-13) Wielkanocną atmosferę odnajdziesz na wiosennym spacerze, na który warto wybrać się z dzieckiem w sobotę, aby poszukać gałązek na palemkę, z którą pójdziecie do kościoła. Chrześcijańskie symbole wielkanocne, takie jak palmy, mogą być zrobione własnoręcznie – między innymi z bazi, forsycji, bukszpanu, witek brzozy. Są one symbolem odradzającego się życia. Wybierając się z dzieckiem do kościoła w Niedzielę Palmową, aby poświęcić palemkę, pamiętaj o opowiedzeniu historii Jezusa Chrystusa witanego przez tłum palmowymi gałązkami. Możecie też udać się na uroczystą procesję, symbolizującą wjazd Jezusa do Jerozolimy. To pomoże dziecku lepiej wyobrazić sobie wydarzenia, o których mu opowiadasz. Wielki Tydzień: wielkie zamieszanie „Nie troszczcie się zbytnio i nie mówcie: Co będziemy jeść i co będziemy pić? Czym się przyodziejemy?” (Mt. 6, 31-32) Domowa krzątanina powoli wprowadza całą rodzinę w uroczysty nastrój. Warto włączyć malucha w świąteczne przygotowania. To okazja do poznania wielkanocnej tradycji, do rozmowy o życiu Chrystusa i do budowania niezwykłej więzi między wami. Dzieci lubią pomagać, więc będzie to dla nich również niezła frajda. Mogą próbować: zetrzeć kurz z telewizyjnego ekranu; poskładać równo ściereczki; a starsze – odkurzyć swój pokój lub wynieść śmieci. Jeszcze więcej satysfakcji i radości sprawi twojemu dziecku pieczenie wielkanocnych bab i mazurków. Wałkowanie pachnącego ciasta, rozbijanie jajek do masy i wylizywanie garnka po czekoladowej polewie – takie rzeczy pamięta się do końca życia. Podobnie jak wspólne malowanie pisanek. Choć na bazarkach pełno pyszniących się kolorami jajek, warto zdobić je samodzielnie. Warto też przy tej okazji wspomnieć dziecku, czego symbolem jest wielkanocne jajko? Oznacza ono nowe życie i odrodzenie, czyli prawdziwy sens Wielkanocy. Wielki Czwartek i Wielki Piątek: smutek i zaduma „Skażą go na Śmierć i wydadzą poganom: a ci będą z niego drwić i pluć na niego; ubiczują go i zabiją. Lecz po trzech dniach zmartwychwstanie...” (Mr. 10, 34) Małe dziecko nie musi pościć, rezygnować z ulubionej zabawy lub dobranocki. Warto jednak ostatnie dni Wielkiego Tygodnia przeżyć w atmosferze skupienia i powagi. Jeżeli pójdziesz w tym czasie z dzieckiem do kościoła, zwróć jego uwagę, że nawet jego wnętrze wygląda smutno – nie ma nigdzie kwiatów, a obrazy i krzyże są zasłonięte. W Wielki Czwartek w kościołach odprawiana jest msza upamiętniająca ostatnią wieczerzę Jezusa z uczniami i ustanowienie Eucharystii. To uroczystość rozpoczynająca liturgię tzw. Triduum Paschalnego. W Wielki Piątek odprawiana jest uroczysta droga krzyżowa. tego dnia nie jest odprawiana msza. Wielkoczwartkowe i wielkopiątkowe uroczystości mogą być dla kilkulatka bardzo interesujące i inspirujące – np. w Wielki Czwartek w niektórych parafiach ma miejsce obrzęd obmycia przez księdza nóg wybranym wcześniej osobom na wzór tego, co czynił Jezus swoim uczniom. Na dziecku duże wrażenie może zrobić symboliczny grób Chrystusa. Cisza i nastrój zadumy panujące w kościele, wystrój ołtarza, grób – to wszystko może pobudzić dziecko do zadawania rodzicom pytań dotyczących tajemnicy męki i śmierci Chrystusa. Uwaga! Zanim zdecydujesz się zabrać dziecko do kościoła, warto pamiętać, że liturgia – zwłaszcza Wielkiego Piątku – jest długa. Dziecku może być zimno – pomieszczenia kościelne często nie są ogrzewane. Wielka Sobota: święconka „Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił: jeśli ktoś będzie spożywał ten chleb, żyć będzie na wieki.” (J. 6, 51) Pójście do kościoła ze święconką to zawsze spore przeżycie dla malucha. Dzieci bardzo lubią ceremonię święcenia pokarmu i czują się ważne oraz bardzo dumne, gdy mogą nieść koszyczek i odsuwać serwetkę tuż przed pokropieniem go święconą wodą. Wyjaśnij dziecku znaczenie święconki i jedzenia wkładanego do koszyka: chleb symbolizuje ciało Chrystusa; jajko jest symbolem życia; sól chroni przed zepsuciem; wędlina zapewnia zdrowie i dostatek; chrzan wszelką siłę i fizyczną krzepę. Rada! Gdy po powrocie do domu dziecko nie może się już doczekać spróbowania święconego jajka, lepiej nie stawiaj koszyczka na wielkanocnym stole i nie wystawiaj na próbę jego cierpliwości. Najlepiej postawić koszyczek tak, aby maluch go nie widział i wytłumaczyć, że „święcone pokarmy jemy w niedzielę”. Będzie to przy okazji dobra lekcja czekania i cierpliwości. W sobotę w kościołach nie jest sprawowana liturgia, wierni jedynie adorują grób Chrystusa. Po zachodzie słońca rozpoczyna się liturgia Wigilii Paschalnej, która należy już do liturgii wielkanocnej. W tym czasie odnawia się przyrzeczenia chrztu. Niedziela Wielkanocna: Alleluja! „Nie bójcie się! Szukacie Jezusa Nazareńskiego ukrzyżowanego. Powstał z martwych; nie ma go tu!” (Mr 16, 6) „W zmartwychwstaniu Chrystusa widzimy pełniej, że śmierć nie jest dla nas końcem, ale pewnym etapem przejścia w nowe, szczęśliwe życia. Te prawdy zostają obwieszczone w Wigilię Paschalną, sprawowaną w sobotni wieczór. Byłoby dobrze, gdyby rodzice przełożyli je dzieciom w prostych słowach” – proponuje duchowny. Na przykład tak, jak pisał dla najmłodszych ksiądz Jan Twardowski („Pacierz z Księdzem Twardowskim”): „Wszyscy wiemy, że trzeciego dnia Pan Jezus odwalił ciężki kamień i wyszedł z grobu. Poprzewracali się ze strachu żołnierze stojący na warcie. Stał się największy cud. Pan Jezus przychodzi do nas ukryty, ale żywy”. Kilkulatek to zrozumie. Dla niego wszystko jest możliwe – umarł, ale ożył, cóż w tym niezwykłego? W Niedzielę Wielkanocną odprawiana jest uroczysta msza rezurekcyjna, zwykle o 6:00 rano. Organizowana jest także procesja rezurekcyjna. Triduum Paschalne kończy wieczorne nabożeństwo w Niedzielę Wielkanocną, podczas której śpiewa się psalmy. Pamiętajmy, aby w atmosferze ostatnich przygotowań do świątecznego stołu nie zapomnieć o życzeniach wielkanocnych i modlitwie, a może nawet odczytaniu fragmentu Ewangelii opowiadającej o zmartwychwstaniu Jezusa. Na stole, oprócz „święconki” powinien znaleźć się także wielkanocny baranek. Zobacz też: Wiersze wielkanocne dla dzieci: krótkie i zabawne, a nauczą wiele o wielkanocnych tradycjach Gdzie ukryły się pisanki? Zagadki wielkanocne, które rozbawią twoje dziecko Potrawy wielkanocne dla dzieci: 5 przepisów na świąteczne śniadanie, przekąski i inne dania
Szkoła nie ma prawa organizować rekolekcji. A czy można sprawdzać obecność?
„Rekolekcje są nieobowiązkowe” – tak mówią przepisy. „Wszyscy idą do kościoła” – słyszą uczniowie i rodzice w wielu szkołach. Gdzie kończy się prawo, a zaczyna szkolna presja? Sprawdzamy, czy naprawdę można nie posłać dziecka na rekolekcje i czy szkoła ma obowiązek zapewnić opiekę tym dzieciom, które na rekolekcje nie idą.
Rekolekcje szkolne to kilkudniowe spotkania o charakterze religijnym organizowane dla uczniów w okresie Wielkiego Postu. Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami rekolekcje dotyczą uczniów uczęszczających na lekcje religii danego wyznania, a udział w nich jest dobrowolny. Kto organizuje rekolekcje i jaka jest rola dyrektora szkoły? Rekolekcje szkolne nie są wydarzeniem organizowanym przez szkołę. Ich organizatorem jest parafia lub inny związek wyznaniowy. Dyrektor szkoły otrzymuje informację o terminie rekolekcji od organizatora co najmniej miesiąc przed rozpoczęciem. To organizator rekolekcji ustala szczegóły z dyrektorem, ale szkoła nie ma prawa sama ich organizować ani zmieniać w tym celu planu lekcji dla całej placówki. Ważne: Dyrektor szkoły nie powinien wymagać od nauczycieli uczestnictwa w rekolekcjach, odprowadzania uczniów do kościoła ani sprawowania nad nimi opieki podczas praktyk religijnych. Odpowiedzialność za dzieci na rekolekcjach ponosi organizator – najczęściej parafia. Zwolnienie z lekcji podczas rekolekcji – kto ma do tego prawo? Prawo do zwolnienia z lekcji podczas rekolekcji przysługuje wyłącznie uczniom, którzy uczęszczają na lekcje religii i których wyznanie przewiduje taką praktykę. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 14 kwietnia 1992 r. uczeń może zostać zwolniony z zajęć na trzy dni rekolekcji wielkopostnych, jeśli są one elementem wyznania. Jeśli dziecko nie uczęszcza na religię lub nie należy do wyznania praktykującego rekolekcje, nie przysługuje mu zwolnienie z lekcji. Uczniowie, którzy nie chodzą na religię, powinni być obecni na zajęciach według stałego planu. Nie są automatycznie zwalniani z lekcji w czasie rekolekcji i ich nieobecność musi być usprawiedliwiona zgodnie ze zwykłymi zasadami. Obecność tych dzieci na lekcjach odnotowuje się w dzienniku. Co z uczniami, którzy nie uczestniczą w rekolekcjach? Szkoła, mimo odbywających się rekolekcji, nie jest zwolniona z obowiązku zapewnienia opieki i prowadzenia zajęć. Dzieci, które nie biorą udziału w praktykach religijnych, mają prawo do zajęć dydaktycznych zgodnie z planem lekcji. Dyrektor nie może nakazać rodzicom pozostawienia dziecka w domu ani ograniczać się do zapewnienia tylko opieki świetlicowej, jeśli planowo powinny się odbywać lekcje. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy cała szkoła uczęszcza na religię lub gdy dyrektor ogłosi tzw. dni lub godziny dyrektorskie, o których informacja musi zostać podana do końca września danego roku szkolnego. W takim przypadku szkoła ma obowiązek zapewnić wyłącznie opiekę wychowawczo-opiekuńczą (świetlica, biblioteka), a nie zajęcia dydaktyczne. Kiedy szkoła może odwołać lekcje z powodu rekolekcji? Odwołanie lekcji podczas rekolekcji jest możliwe tylko w dwóch przypadkach: Wszyscy uczniowie szkoły uczęszczają na religię. Szkoła ogłosiła „dni dyrektorskie” (dodatkowe dni wolne od nauki, ogłoszone do 30 września). W innych sytuacjach szkoła musi prowadzić lekcje zgodnie z planem. Nie ma prawa odwołać wszystkich zajęć czy skrócić godzin lekcyjnych wyłącznie z powodu rekolekcji. Każda próba ograniczenia prawa ucznia do edukacji z tego powodu narusza przepisy i może skutkować konsekwencjami dla dyrekcji szkoły. Nauczyciele a rekolekcje – jakie mają obowiązki? Nauczyciele nie mają obowiązku uczestniczenia w rekolekcjach ani opiekowania się uczniami podczas praktyk religijnych poza szkołą. Ich rola kończy się w momencie zwolnienia ucznia z zajęć szkolnych – od tej chwili odpowiedzialność za dziecko przejmuje organizator rekolekcji oraz, w przypadku niepełnoletnich, rodzice. W czasie rekolekcji nauczyciele muszą zapewnić opiekę i prowadzić zajęcia dla uczniów, którzy nie uczestniczą w praktykach religijnych. Szkoła nie może wymagać od nauczycieli obecności w kościele czy udziału w wydarzeniach religijnych, nawet jeśli rekolekcje odbywają się w godzinach lekcyjnych. Rekolekcje szkolne – najczęstsze pytania rodziców i odpowiedzi na podstawie przepisów Czy szkoła może sprawdzać, kto był na rekolekcjach? Nie. Sprawdzanie obecności na rekolekcjach, żądanie oświadczeń od rodziców lub dzieci jest niezgodne z prawem. To prywatna sprawa rodziny. Czy uczeń musi iść na rekolekcje, jeśli chodzi na religię? Nie. Prawo do zwolnienia nie oznacza obowiązku uczestnictwa. Co zrobić, gdy szkoła odwołuje lekcje mimo braku podstaw? Rodzic może zgłosić ten fakt do dyrekcji i domagać się realizacji zajęć. Można powołać się na przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej. Kto odpowiada za dziecko na rekolekcjach? Organizator rekolekcji (parafia lub inny związek wyznaniowy), nie szkoła. Szkoła nie ma prawa zmuszać uczniów do uczestnictwa w rekolekcjach ani wywierać na rodzicach presji, by zapewnili dzieciom opiekę. Każde dziecko ma prawo do nauki lub opieki w tym czasie – bez względu na światopogląd rodziny. Źródła: wolnoscodreligii.pl, umarlestatuty.pl Zobacz także: Tak Kościół wchodzi z buciorami do przedszkoli. „Zobaczyłam tablicę ogłoszeń i zaniemówiłam”
5 przykazań kościelnych modlitwa i praktyka na co dzień
Poznaj 5 przykazań kościelnych to modlitwa, która wzmacnia relację z Bogiem i wspólnotą. Odkryj praktyczne wskazówki już dziś!
5 przykazań kościelnych, modlitwa wyznacza rytm codziennego życia katolika, dając konkretne wskazówki, jak budować relację z Bogiem i wspólnotą. Każde z przykazań zachęca nie tylko do uczestnictwa w sakramentach, jak systematycznego przystępowania do spowiedzi i Komunii Świętej, ale także do praktyki duchowej poprzez codzienną modlitwę, rachunek sumienia i wsparcie potrzeb wspólnoty. Prosta modlitwa oparta na 5 przykazaniach kościelnych pomaga utrwalać ich sens i przenosić zasady wiary w codzienne decyzje. Praktykowanie wstrzemięźliwości, zachowanie postów oraz dobrowolna rezygnacja z rozrywek w Wielkim Poście są drogą do duchowego wyciszenia. Wspólnotowy wymiar tej praktyki podkreśla znaczenie troski o parafię, nie tylko podczas liturgii, ale także przez wsparcie innych i zaangażowanie w życie Kościoła. Znaczenie 5 przykazań kościelnych w codziennym życiu katolika Czym są przykazania kościelne i dlaczego są ważne 5 przykazań kościelnych to podstawowy zestaw norm, które wskazują, jak przeżywać wiarę w codzienności. Pomagają utrzymać żywy kontakt z Kościołem, sakramentami oraz wspólnotą parafii. Zostały sformułowane przez biskupów, nie przez Boga, a ich celem jest wskazanie „niezbędnego minimum ducha modlitwy i wysiłku moralnego” dla każdego katolika. Dzięki nim łatwiej zachować równowagę między codziennymi obowiązkami a praktyką duchową oraz zachować przyjaźń z Bogiem w realnym świecie. Krótkie omówienie historii i zmian w brzmieniu 5 przykazań kościelnych Pierwsze wzmianki o przykazaniach kościelnych pojawiły się w XV wieku. Na przestrzeni lat modyfikowano ich treść, aby odpowiadały aktualnym potrzebom duchowym wiernych. Znacząca zmiana nastąpiła w 2014 r.; aktualna formuła podkreśla rolę sakramentów, wspólnoty oraz właściwego przeżywania świąt i postów, kładąc nacisk na praktyczne aspekty życia duchowego. Różnica między dekalogiem a przykazaniami kościelnymi Dekalog, czyli 10 przykazań Bożych, pochodzi bezpośrednio od Boga i ma charakter uniwersalny oraz ponadczasowy. 5 przykazań kościelnych zostało ustanowionych przez biskupów i służy praktycznemu prowadzeniu życia religijnego. Dbają o regularny udział w sakramentach, świętowanie niedzieli i świąt oraz troskę o Kościół. Są uzupełnieniem Bożych przykazań, wskazując, jak konkretne zapisy Dekalogu realizować w realiach katolickiego życia. Tekst 5 przykazań kościelnych – aktualna formuła Brzmienie 5 przykazań kościelnych (przykazania kościelne tekst) Obowiązująca od 2014 roku nowa formuła 5 przykazań kościelnych brzmi: W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy Świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych. Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię Świętą. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Wyjaśnienie poszczególnych przykazań według nowej formuły Uczestnictwo we Mszy Świętej i powstrzymanie się od prac niekoniecznych: ma budować wspólnotę i umożliwiać duchowy odpoczynek, przeżywanie radości święta oraz oddawanie czci Bogu. Dotyczy zarówno niedziel, jak i sześciu świąt nakazanych w roku liturgicznym. Przynajmniej raz w roku spowiedź: regularna praktyka sakramentu pokuty umożliwia duchową odnowę i przygotowanie serca do Komunii. Komunia Święta w okresie wielkanocnym: podkreśla wagę świąt Zmartwychwstania oraz zjednoczenie z Jezusem. Post i wstrzemięźliwość, rezygnacja z zabaw w Wielkim Poście: sprzyjają pokucie i wyciszeniu, pomagają wewnętrznie przygotować się do największych świąt chrześcijańskich. Troska o potrzeby Kościoła: oznacza zarówno wsparcie materialne parafii, jak również zaangażowanie duchowe i wspólnotowe. Przykazania kościelne dla dzieci – uproszczony przekaz praktyczny Dla dzieci, które przygotowują się do Pierwszej Komunii Świętej, przykazania przekładają się często na codzienne zachowania: przyjście na Mszę Świętą w niedzielę, modlitwa przed snem, pomoc rodzicom, udział w spowiedzi i Komunii w okresie wielkanocnym oraz rezygnacja z niektórych zabaw w czasie Wielkiego Postu. Katecheci oraz rodzice tłumaczą dzieciom, dlaczego te zasady są ważne i pokazują ich sens przez konkretne napięcie między codziennymi radościami a potrzebą skupienia i modlitwy. Modlitwa do 5 przykazań kościelnych i jej rola w duchowości Modlitwa wspierająca codzienną praktykę przykazań Modlitwa do 5 przykazań kościelnych pomaga utrwalić zasady w sercu, przypomina o ich roli w budowaniu relacji z Bogiem i bliźnimi. Regularna modlitwa, szczególnie w odniesieniu do przykazań kościelnych, ułatwia przełożenie tych norm na codzienne postępowanie, zwłaszcza w momentach podejmowania życiowych wyborów. Przykładowa modlitwa oparta na przykazaniach kościelnych „Boże, pomóż mi pamiętać o obecności na Mszy Świętej, odkładać to, co zbędne w niedziele i święta. Daj siłę do dobrej spowiedzi i Komunii Świętej w okresie Wielkanocy. Ucz mnie umiaru przez post, rezygnację z rozrywek w Wielkim Poście i troski o wspólnotę Kościoła każdego dnia. Amen.” Jak modlitwy i cytaty świętych pomagają w medytacji nad przykazaniami Cytaty świętych i modlitwy są wsparciem w refleksji nad przykazaniami. Św. Jan Paweł II mówił: „Nie żyje się, nie kocha się, nie umiera się – na próbę”, a św. Augustyn dodawał: „Eucharystia jest naszym chlebem codziennym. Zaletą tego Bożego pokarmu jest siła jedności”. Takie słowa, jak i krótka modlitwa do 5 przykazań kościelnych, pobudzają do codziennej medytacji i pomagają odnieść się do zasad w osobistej rozmowie z Bogiem. Praktyka 5 przykazań kościelnych na co dzień Jak praktykować 5 przykazań kościelnych na co dzień Przestrzeganie przykazań kościelnych to codzienny proces: podejmowanie decyzji o udziale we Mszy Świętej w niedzielę, odkładanie spraw zawodowych na później, zaplanowanie rodzinnego wyjścia do kościoła, systematyczne przyjmowanie sakramentów, planowanie spowiedzi przed Komunią i Wielkanocą, refleksja nad tym, jak pomóc parafii czy potrzebującym. Przykłady działań zgodnych z przykazaniami w codziennym życiu Wspólne uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii i rodzinny obiad bez pośpiechu. Odmawianie wspólnej modlitwy za parafię i księży. Przygotowanie dziecka do spowiedzi przez rozmowę o rachunku sumienia i żalu za grzechy. Uczestnictwo w adoracji lub rekolekcjach wielkopostnych. Rezygnacja z drobnych przyjemności czy rozrywek w Wielkim Poście. Wsparcie finansowe lub pomoc wolontariacka dla parafii czy osób w trudnej sytuacji. Udział we Mszy Świętej i powstrzymywanie się od prac niekoniecznych Uczestnictwo we Mszy Świętej w niedziele i święta – znaczenie wspólnoty Regularne uczestnictwo we Mszy w niedzielę i święta nakazane wyraża przynależność do wspólnoty Kościoła i jest wyrazem budowania relacji z Bogiem oraz innymi ludźmi. Przebywanie wśród wierzących, wspólna modlitwa i doświadczenie sakramentów pomagają przeżywać wiarę bardziej świadomie i radośnie. Powstrzymywanie się od prac niekoniecznych – duchowy odpoczynek W niedziele i święta powstrzymanie się od prac niekoniecznych to czas, by odpocząć z rodziną, skupić się na rozwijaniu relacji, modlitwie i radości z bycia razem. Odpoczynek duchowy, nie tylko fizyczny, ma pomóc w ponownym nabraniu sił i odzyskaniu sensu codziennych obowiązków. Przygotowanie do spowiedzi i sakramentu pokuty Przygotowanie do spowiedzi według przykazań kościelnych Przygotowanie do sakramentu pokuty to czas zatrzymania i szczerego rachunku sumienia. Warto zastanowić się, czy praktykowałeś 5 przykazań kościelnych na co dzień lub gdzie pojawiły się trudności. Modlitwa o światło Ducha Świętego oraz odniesienie się do tekstu przykazania pomagają przeżyć spowiedź głębiej. Warunki dobrej spowiedzi: rachunek sumienia, żal za grzechy, postanowienie poprawy Do dobrej spowiedzi potrzeba: szczerego rachunku sumienia, żalu za grzechy, mocnego postanowienia poprawy, wyznania grzechów i zadośćuczynienia. Ten proces daje szansę rozpoczęcia od nowa, warto wzmacniać go modlitwami inspirowanymi 5 przykazaniami kościelnymi. Jak się przygotować do spowiedzi stosując 5 przykazań kościelnych Przygotowanie do spowiedzi przez 5 przykazań kościelnych to zadanie sobie pytań: czy nie zaniedbałem Mszy Świętej, spowiedzi, czy przeżywam Komunię Świętą w okresie wielkanocnym, czy przestrzegam postu i wstrzemięźliwości, czy troszczę się o potrzeby wspólnoty. Ta refleksja przygotowuje serce na rozmowę z Bogiem. Komunia Święta w okresie wielkanocnym – rola modlitwy i duchowej odnowy Przygotowanie do Komunii Świętej w świetle przykazań kościelnych Komunia w okresie wielkanocnym ma wymiar szczególnej duchowej odnowy. To szczególny moment, by oczyścić serce przez spowiedź, zawierzyć Bogu swoje codzienne zmagania i zacząć z nową siłą kroczyć przez życie. Dla dzieci to także wyjątkowe doświadczenie podczas Pierwszej Komunii Świętej. Przeżywanie Komunii i jej odniesienie do codziennej modlitwy Regularna modlitwa, także w formie wspólnej modlitwy rodzinnej lub nawiedzenia kościoła, pomaga lepiej przeżywać Komunię Świętą i korzystać z jej owoców na co dzień. Cytaty z Biblii i świętych stanowią piękne źródło medytacji wokół tego sakramentu. Post, wstrzemięźliwość i rezygnacja z zabaw – praktyka pokuty i skupienia Nakazane posty, wstrzemięźliwość od mięsa, wyrzeczenia w Wielkim Poście Nakazane posty i wstrzemięźliwość od mięsa obowiązują w Środę Popielcową i Wielki Piątek (post wszystkich od 18. do 60. roku życia; wstrzemięźliwość od 14. roku życia), a w każdy piątek roku zaleca się powstrzymać od pokarmów mięsnych. Wielki Post to także czas praktyki duchowej: prostoty, wyrzeczeń i skupienia. Znaczenie rezygnacji z rozrywek i praktyka duchowego wyciszenia W Wielkim Poście katolicy są zobowiązani do rezygnacji z hucznych zabaw. Ten czas może być okazją do osobistej przemiany, refleksji, pomagania innym i otwierania serca na modlitwę. Troska o potrzeby wspólnoty Kościoła – wsparcie i zaangażowanie Jak okazywać wsparcie materialne i duchowe dla parafii Współczesne zrozumienie tego przykazania mówi nie tylko o wsparciu finansowym, ale także pomocy wolontariackiej, zaangażowaniu się w życie parafii oraz codziennej modlitwie za Kościół i jej członków. Modlitwa i zaangażowanie w życie wspólnoty kościelnej Wspólnota Kościoła opiera się również na modlitwie za księży, dzieci i młodzież, osoby starsze i chorych. Modlitwy związane z 5 przykazaniami kościelnymi uczą otwartości serca i zaangażowania w sprawy innych. 5 przykazań kościelnych jako fundament przygotowania do sakramentów Systematyczna modlitwa jako przygotowanie do spowiedzi i Komunii Regularna praktyka duchowa, równowaga między modlitwą a działaniem, codzienna refleksja nad przykazaniami kościelnymi ułatwia przygotowanie do spowiedzi i Komunii Świętej, zarówno osobom dorosłym, jak i dzieciom. Wpływ świadomego przestrzegania przykazań na głębię przeżywania sakramentów Przestrzeganie 5 przykazań kościelnych na co dzień nadaje głębię przeżyciom sakramentalnym. Świadomy udział w liturgii, modlitwa oraz post stają się realnym doświadczeniem wiary, a nie tylko tradycją czy obowiązkiem. 5 przykazań kościelnych są jak drogowskazy, które pomagają nie zagubić się w codziennym zabieganiu. Ułatwiają pielęgnowanie relacji z Bogiem, rodziną i Kościołem oraz rozwijają wrażliwość na potrzeby innych. Systematyczna modlitwa, praktyka uczestnictwa we Mszy Świętej, spowiedź i Komunia wpisują się naturalnie w rodzinne, codzienne rytuały, a czas postu i wyciszenia uczy współczucia oraz wdzięczności. Świadome przestrzeganie 5 przykazań kościelnych nie jest tylko teorią, to podstawa duchowej równowagi, radości i pokoju serca w domu, wśród bliskich i we wspólnocie Kościoła. Dzięki nim sakramenty stają się głębokim przeżyciem, a codzienne życie nabiera sensu, który inspiruje do dalszego wzrastania w wierze i wzajemnej trosce. Bibliografia: Pięć przykazań kościelnych: stare i nowe przykazania... Pięć Przykazań Kościelnych - Niezbędnik katolika - Niedziela
6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych: znaczenie i różnice
Poznaj 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych – odkryj, jak te fundamentalne zasady wzmacniają wiarę, sumienie i codzienne życie katolika.
6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych to dwa zestawy zasad kluczowe dla codziennego życia katolika. Sześć prawd wiary zostało sformułowanych jako trwały fundament teologiczny, podkreślając istnienie Boga, tajemnicę Trójcy Świętej, nieśmiertelność duszy oraz konieczność łaski Bożej. Te podstawowe artykuły zawarte w katechizmie katolickim nie ulegają zmianom i wyrażają najważniejsze prawdy wiary. Pięć przykazań kościelnych, ustanowionych przez biskupów, reguluje konkretne zobowiązania wiernych wobec wspólnoty: uczestnictwo we mszy, spowiedź, komunię w okresie wielkanocnym, post i pomoc Kościołowi. W odróżnieniu od niezmiennych prawd, przykazania kościelne są odpowiedzią na wyzwania współczesności i określają praktyczne minimum życia religijnego. Razem oba zestawy tworzą przemyślany system, wspierający świadome i pełne przeżywanie wiary każdego katolika. Sześć prawd wiary – treść i znaczenie Definicja sześciu prawd wiary w katolicyzmie Sześć prawd wiary to niezmienne i fundamentalne zasady, które są filarem katechizmu katolickiego. Od wieków stanowią podstawę nauczania i formowania sumienia w Kościele. Są wyznaniem najważniejszych prawd objawionych, jasno określają istotę wiary katolickiej i nie podlegają zmianom – są niezmienne bez względu na epokę czy przemiany społeczne. Sześć prawd wiary ukierunkowuje nie tylko przekonania, ale też codzienną postawę i wybory religijne każdego katolika. Lista sześciu prawd wiary i omówienie każdej z nich Istnienie jednego Boga Katolicy wierzą w jednego, wszechmogącego Boga, który jest źródłem życia i podstawą wszelkiej prawdy. Sprawiedliwość Boża (nagroda za dobro, kara za zło) Bóg jest sprawiedliwym sędzią, wynagradza dobro, a za zło wymierza sprawiedliwą karę. To kształtuje poczucie ładu oraz sprawiedliwości moralnej. Trójca Święta W jednym Bogu są trzy Osoby: Ojciec, Syn i Duch Święty. To tajemnica, która podkreśla bogactwo relacji wewnątrz Boga i znaczenie jedności. Wcielenie i odkupienie przez Jezusa Chrystusa Syn Boży stał się człowiekiem i oddał życie dla zbawienia ludzi. Wcielenie pokazuje bliskość Boga i Jego miłość do człowieka. Nieśmiertelność duszy ludzkiej Każda dusza jest nieśmiertelna – po śmierci cielesnej życie trwa dalej, co motywuje do refleksji nad sensem życia i odpowiedzialnością za wybory. Konieczność łaski Bożej do zbawienia Łaska Boża jest konieczna, aby człowiek mógł osiągnąć zbawienie. Zbawienie nie jest osiągane jedynie własnym wysiłkiem, ale dzięki otwarciu się na Bożą pomoc. Znaczenie sześciu prawd wiary dla katolików Sześć prawd wiary nie tylko podsumowuje najważniejsze elementy wiary katolickiej – są one fundamentem, na którym buduje się duchowość i życie religijne. Ich znajomość wpływa na codzienne sumienie i podejmowane decyzje, ułatwia rozróżnienie dobra od zła i dodaje sił w chwilach kryzysu lub wątpliwości. W katechizmie katolickim nauka o sześciu prawdach wiary towarzyszy dzieciom od najmłodszych lat, szczególnie podczas przygotowania do sakramentów. Dzięki nim wierni mogą lepiej rozumieć swój udział w sakramentach, takich jak spowiedź czy Komunia Święta, i świadomie kształtować swoje życie religijne. Pięć przykazań kościelnych – aktualny wykaz i interpretacja Ewolucja i źródła przykazań kościelnych Pięć przykazań kościelnych nie pochodzi bezpośrednio z Pisma Świętego, lecz zostało ustanowionych przez biskupów jako praktyczny drogowskaz dla wiernych. Ich treść zmieniała się na przestrzeni wieków, dostosowywana była do realiów i potrzeb wspólnoty. W odróżnieniu od niezmiennego Dekalogu (Dziesięciu Przykazań), przykazania kościelne są normami, które mają pomagać katolikom w praktykowaniu wiary i aktywnym uczestnictwie w życiu Kościoła. Ostatnia nowelizacja obowiązuje od 2014 roku. Lista pięciu przykazań kościelnych według Katechizmu (stan na 2014 rok) W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych. Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię świętą. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Wyjaśnienie każdego z pięciu przykazań kościelnych Uczestnictwo we mszy i świętowanie niedzieli/świąt To przykazanie przypomina o wspólnym przeżywaniu mszy świętej w każdą niedzielę i wyznaczone święta (w Polsce: Nowy Rok, Trzech Króli, Boże Ciało, Wniebowzięcie NMP, Wszystkich Świętych, Boże Narodzenie). Nakaz powstrzymania się od prac niekoniecznych podkreśla wagę odpoczynku, rodzinnych spotkań i skupienia się na Bogu. Spowiedź i przygotowanie duchowe Każdy katolik powinien przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty, czyli spowiedzi. Jest to absolutne minimum, a sens przykazania polega na stałym rachunku sumienia i dążeniu do pojednania z Bogiem oraz drugim człowiekiem. Komunia wielkanocna jako minimum praktyk sakramentalnych Przyjęcie Komunii świętej przynajmniej raz w roku, w okresie od Niedzieli Zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego, podtrzymuje więź z Bogiem i wspólnotą. To praktyczny wyraz przynależności do Kościoła. Post, wstrzemięźliwość, pokuta i umiejętność rezygnacji Zachowanie postów (Środa Popielcowa, Wielki Piątek) i wstrzemięźliwości od mięsa (wszystkie piątki) jest wyrazem umiejętności rezygnacji z przyjemności oraz jedności z Jezusem. W Wielkim Poście wstrzymujemy się również od udziału w zabawach, by skupić się na pokucie i wyciszeniu. Wspieranie życia parafii i Kościoła wspólnotowego Troska o potrzeby wspólnoty Kościoła oznacza wsparcie duchowe (modlitwa za Kościół, aktywność we wspólnotach) i materialne (ofiara, pomoc organizacyjna). Dzięki temu Kościół może realizować swoje zadania wobec wiernych. W porównaniu do wcześniejszych wersji przykazań, obecna forma podkreśla konkretność, jasność i otwarcie na współczesne potrzeby wiernych. Różnice i powiązania między 6 prawdami wiary a 5 przykazaniami kościelnymi Różnice teologiczne i praktyczne Sześć prawd wiary ma charakter stały i nie podlega zmianom – to doktryna zakorzeniona w tradycji. Stanowi teologiczną bazę dla każdej nauki i praktyki Kościoła. Z kolei pięć przykazań kościelnych to normy regulujące codzienne życie religijne. Ich treść może być aktualizowana przez władze kościelne zgodnie z bieżącymi potrzebami wspólnoty. Jak oba zestawy zasad się uzupełniają Sześć prawd wiary jest filarem, czyli “dlaczego”, a pięć przykazań kościelnych – “jak” żyć tą wiarą. Przykładowo, znajomość podstaw wiary pomaga zrozumieć sens uczestnictwa we mszy czy spowiedzi. Przestrzeganie pięciu przykazań kościelnych pozwala wiernym urzeczywistniać prawdy wiary każdego dnia, np. przez wierność modlitwie, postom i praktykom sakramentalnym. Znaczenie i skutki praktyki zasad kościelnych w życiu wiernych Oba zestawy tworzą spójny system pozwalający rozwijać duchowość, pogłębiać relację z Bogiem i wspólnotą oraz unikać grzechu. Łaska Boża i sakramenty są wsparciem dla każdego katolika w realizacji zarówno prawd wiary, jak i wskazań praktycznych, na przykład poprzez uczestnictwo we mszy, spowiedzi, Komunii czy zaangażowanie we wspólnotę parafialną. Sześć prawd wiary a pięć przykazań kościelnych w katechizmie Miejsce obu zestawów w katechizmie katolickim Zarówno sześć prawd wiary, jak i pięć przykazań kościelnych stanowią ważną część katechizmu katolickiego. Uczy się ich dzieci już na lekcjach religii i podczas przygotowań do pierwszej spowiedzi oraz Komunii Świętej. To podstawa katechizacji, która ma na celu nie tylko przekazanie teorii, ale także praktyczne jej zastosowanie w życiu parafialnym i rodzinnym. Najczęstsze pytania i wątpliwości wiernych Jakie są 6 prawd wiary? Są to: istnienie jednego Boga, sprawiedliwość Boża, Trójca Święta, wcielenie i odkupienie przez Jezusa, nieśmiertelność duszy oraz konieczność łaski Bożej do zbawienia. Jak brzmią 5 przykazań kościelnych? Obowiązujące od 2014 r.: uczestnictwo we mszy i powstrzymanie od pracy w święta, spowiedź raz w roku, Komunia wielkanocna, post i wstrzemięźliwość oraz troska o potrzeby Kościoła. Jak rozumieć oba zestawy zasad? Sześć prawd wiary traktujemy jako podstawę duchową, a pięć przykazań kościelnych – jako drogowskaz codziennego funkcjonowania we wspólnocie katolickiej. Oba zestawy warto dostosowywać do nowych wyzwań, z szacunkiem do tradycji i własnego sumienia. Wpływ znajomości 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych na codzienne życie religijne Praktyczne wskazówki, jak przestrzegać przykazań kościelnych W codzienności najważniejsze są regularność i konsekwencja w praktykowaniu wiary. Uczestnictwo we mszy niedzielnej, comiesięczna spowiedź i przyjmowanie Komunii Świętej wpisują się w naturalny rytm życia katolickiego. Przestrzeganie postów i unikanie zbędnych prac w święta buduje dyscyplinę i uczy rezygnacji dla wyższych wartości. Czułość na potrzeby wspólnoty, chęć niesienia pomocy czy modlitwa za innych przybliżają do realizacji duchowego wymiaru przykazań. Unikanie grzechu a realizacja zasad kościelnych Znajomość obydwu zestawów pozwala rozpoznawać grzech jako odstępstwo od sumienia i Bożych przykazań. Regularny rachunek sumienia i żal za grzechy pomagają w rozwoju sumienia i pracy nad swoim charakterem. Wsparcie wspólnoty Kościoła i korzystanie z łaski Bożej przez sakramenty to konkretne narzędzia, które ułatwiają życie zgodne z nauczaniem Kościoła i utrzymanie właściwej drogi życiowej. Zrozumienie sześciu prawd wiary oraz świadome przestrzeganie pięciu przykazań kościelnych to podstawa dojrzałego życia katolickiego. Oba zestawy zasad wzajemnie się uzupełniają, pomagając pogłębiać więź z Bogiem i z ludźmi. Dzięki nim codzienne wybory stają się bardziej przejrzyste, sumienie jest wrażliwsze, a uczestnictwo w życiu sakramentalnym i wspólnocie Kościoła przybiera realny, autentyczny wymiar. Znajomość tych zasad jest szczególnie cenna dla rodzin, które chcą przekazać dzieciom nie tylko tradycję, ale i praktyczne narzędzia do życia pełnego sensu, pokoju i odpowiedzialności duchowej. Bibliografia: Sześć Prawd Wiary 5 przykazań kościelnych, które musi znać każdy katolik Pięć Przykazań Kościelnych Przykazania kościelne
6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych: wyjaśnienie i znaczenie
Odkryj, czym są 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych. Poznaj fundamenty katolickiej codzienności i wzmocnij duchowy rozwój rodziny.
6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych to fundamenty, na których opiera się codzienność każdego katolika. Wyznaczają one nie tylko zakres podstawowych przekonań dotyczących Boga, duszy i łaski, ale także konkretne zasady, według których katolik uczestniczy w życiu Kościoła. Obecna wersja 5 przykazań kościelnych, zatwierdzona w 2014 roku, kładzie nacisk na praktykę sakramentów, troskę o wspólnotę i odpowiedzialność za duchowy rozwój zarówno dzieci, jak i dorosłych. Zrozumienie, czym są 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych, ułatwia ich zapamiętanie i stosowanie, a przez to świadome przeżywanie wiary. To kluczowy składnik formacji religijnej oraz wskazówka w podejmowaniu codziennych wyborów moralnych. Definicja i rola 6 prawd wiary oraz 5 przykazań kościelnych Czym są 6 prawd wiary? 6 prawd wiary katolickiej to podstawowe dogmaty, które wyrażają fundamenty nauki katolickiej i określają najważniejsze zasady wiary katolickiej. Stanowią punkt wyjścia do zrozumienia tego, kim jest Bóg, jaka jest Jego rola w życiu człowieka, czym jest życie po śmierci i dlaczego łaska Boża jest niezbędna do zbawienia. 6 prawd wiary to krótkie, łatwo zapamiętywane sformułowania podsumowujące najważniejsze tezy katechizmu katolickiego. Czym są 5 przykazań kościelnych? 5 przykazań kościelnych, określanych również jako przykazania kościelne, to zbiór norm, które pomagają katolikom praktykować wiarę w codziennym życiu i wspierać funkcjonowanie wspólnoty Kościoła. Zostały ustanowione przez biskupów i mają na celu wyznaczenie „minimum praktyki religijnej”, czyli najważniejszych zachowań wymaganych od każdego wiernego. 5 przykazań kościelnych nie jest modlitwą, ale realnymi zasadami, które wyznaczają konkretne oczekiwania wobec udziału we Mszy świętej, sakramentach, postach czy dbaniu o wspólnotę parafialną. Miejsce tych zasad w katechizmie katolickim 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych to filary nauki katolickiej. Zarówno dzieci, jak i dorośli poznają je podczas katechezy. Stanowią kluczowy element przygotowań do sakramentów, zwłaszcza Pierwszej Komunii i bierzmowania. W katechizmie katolickim podkreśla się, że te zasady pomagają świadomiej wyznawać i praktykować wiarę. Różnice między dekalogiem a przykazaniami kościelnymi Dekalog (10 przykazań Bożych) według tradycji pochodzi bezpośrednio od Boga i podsumowuje główne wskazania etyczne dla człowieka. Są one niezmienne. 5 przykazań kościelnych natomiast powstało jako odpowiedź na potrzeby życia liturgicznego i moralnego wspólnoty; zostały sformułowane przez ludzi, przedstawicieli Kościoła. Przykazania kościelne mogły i mogą zmieniać swoje brzmienie, by lepiej odpowiadać na zmieniające się realia życia wiernych. Sześć prawd wiary – wykaz i wyjaśnienie Lista 6 prawd wiary katolickiej Jest jeden Bóg. Bóg jest sędzią sprawiedliwym, który za dobre wynagradza, a za złe karze. Są trzy Osoby Boskie: Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty. Syn Boży stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia. Dusza ludzka jest nieśmiertelna. Łaska Boska jest do zbawienia koniecznie potrzebna. Wyjaśnienie poszczególnych prawd wiary Jeden Bóg Katolicy wierzą, że istnieje tylko jeden, jedyny Bóg, wszechmogący Stworzyciel wszystkiego, co istnieje. Bóg jako sędzia sprawiedliwy Bóg ocenia ludzkie czyny, za dobro wynagradza, a za zło karze zgodnie z prawem miłości i sprawiedliwości. Trzy Osoby Boskie Trójca Święta to Bóg Ojciec, Syn Boży (Jezus Chrystus) i Duch Święty, trzy Osoby Boskie, ale jeden Bóg. Syn Boży stał się człowiekiem i umarł za nas Jezus Chrystus, będący jedną z Osób Boskich, narodził się z Maryi Panny, stał się człowiekiem i ofiarował swoje życie na krzyżu dla zbawienia ludzi. Dusza ludzka jest nieśmiertelna Każdy człowiek otrzymuje duszę nieśmiertelną, która po śmierci ciała żyje dalej i podlega sądowi Bożemu. Łaska Boża jest konieczna do zbawienia Zbawienie, czyli życie wieczne z Bogiem, możliwe jest tylko dzięki Jego łasce udzielanej ludziom. Bez niej człowiek nie może osiągnąć szczęścia wiecznego. Znaczenie 6 prawd wiary dla życia duchowego Znajomość i rozumienie 6 prawd wiary pozwala budować głębszą relację z Bogiem, uczy zaufania, pokory oraz świadomości odpowiedzialności za swoje czyny i konsekwencje moralne. Dla rodziców i dzieci to jasny punkt odniesienia i podstawa kształtowania sumienia, podejmowania życiowych decyzji i zrozumienia, czym jest łaska oraz potrzeba modlitwy i sakramentów. Jak zapamiętać i przekazywać 6 prawd wiary dzieciom Najlepszym sposobem, by nauczyć dzieci 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych, są krótkie wierszyki, piosenki lub proste rymowanki powtarzane wspólnie z rodzicami. Katecheci wykorzystują ilustracje, gry pamięciowe i praktyczne przykłady z codziennego życia. Warto nawiązywać do bieżących wydarzeń, np. świąt czy rodzinnych uroczystości, pomagając zrozumieć praktyczny sens prawd wiary. Pięć przykazań kościelnych – aktualna wersja i znaczenie Aktualny tekst 5 przykazań kościelnych (od 2014 roku) W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych. Przynajmniej raz w roku przystąpić do Sakramentu Pokuty. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię świętą. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Omówienie poszczególnych przykazań kościelnych Uczestnictwo we Mszy świętej i powstrzymywanie się od prac niekoniecznych Kościół wyznacza sześć świąt nakazanych, oprócz każdej niedzieli. Wierni powinni w te dni brać udział w Eucharystii oraz powstrzymać się od czynności, które nie są konieczne, by móc w pełni przeżywać radość i odpoczynek duchowy. Coroczna spowiedź Każdy katolik ma obowiązek przynajmniej raz w roku pojednać się z Bogiem, doświadczając odpuszczenia grzechów podczas spowiedzi. Drugie przykazanie przypomina, by nie odkładać tej praktyki wyłącznie na wyjątkowe sytuacje. Coroczne przyjęcie Komunii świętej w okresie wielkanocnym Komunia święta przynajmniej raz w roku to minimum praktyki, a okres wielkanocny (od Środy Popielcowej do Niedzieli Trójcy Świętej) ma podkreślić ścisły związek sakramentu z Męką, Śmiercią i Zmartwychwstaniem Jezusa. Zachowywanie postów, wstrzemięźliwości oraz powstrzymanie się od zabaw w Wielkim Poście Post i wstrzemięźliwość od mięsa obowiązują w Środę Popielcową oraz Wielki Piątek. W każdy piątek powyżej 14. roku życia nie spożywa się mięsa. W czasie Wielkiego Postu należy powstrzymać się również od zabaw i hucznych spotkań, by skupić się na refleksji i nawróceniu. Troska o potrzeby wspólnoty Kościoła Ostatnie przykazanie zobowiązuje każdego katolika do wspierania Kościoła nie tylko materialnie, ale także swoim czasem, modlitwą, zaangażowaniem i troską o innych członków wspólnoty. Przykłady zastosowania 5 przykazań kościelnych w praktyce Niedzielny wspólny wyjazd na Mszę, nawet podczas wyjazdu wakacyjnego. Wspólna rodzinna spowiedź przed świętami. Staranniejsze przeżywanie Wielkiego Postu i udział w nabożeństwach Drogi Krzyżowej. Troska o potrzeby parafii poprzez pomoc w organizacji wydarzeń lub wsparcie finansowe zgodnie z możliwościami rodziny. Różnice i zmiany w treści przykazań na przestrzeni wieków Treść 5 przykazań kościelnych zmieniała się, by lepiej tłumaczyć ich praktyczne zastosowanie i odpowiadać na rzeczywistość życia wiernych. Najważniejsze zmiany polegały na doprecyzowaniu sformułowań, precyzyjnym określeniu, czym są dni święte, zasady postu czy formy udzielania wsparcia Kościołowi. Historyczne i teologiczne tło 5 przykazań kościelnych Powstanie przykazań kościelnych: od tradycji do współczesności Przykazania kościelne wywodzą się z tradycji Kościoła sięgającej średniowiecza, kiedy ustalano pierwsze reguły dotyczące praktykowania wiary w codzienności. Sformalizowano je podczas Soboru Trydenckiego w XVI wieku, a na przestrzeni lat ich kształt dostosowywano do wyzwań kolejnych pokoleń katolików. Kto ustanawia przykazania kościelne i dlaczego mogą się zmieniać Przykazania kościelne są ustalane przez biskupów, którzy mają do tego odpowiednie uprawnienia duchowe i pasterskie. Ich treść jest dostosowywana na poziomie episkopatu narodowego lub powszechnego, a także zatwierdzana przez Stolicę Apostolską, aby praktyka wiary odpowiadała aktualnym potrzebom społecznym i duchowym wspólnoty wiernych. Przykazania kościelne jako „minimum praktyki religijnej” – sens i cel Celem 5 przykazań kościelnych jest wyznaczenie podstawowych zachowań zapewniających kontakt z Bogiem i umocnienie relacji ze wspólnotą Kościoła. Są one „minimum praktyki religijnej”, czyli najbardziej podstawowym poziomem uczestnictwa w życiu wiary dla każdego katolika. Przykazania kościelne a życie liturgiczne i moralne katolika Wskazania przykazania kościelnych ułatwiają porządkowanie codziennych wyborów i budowanie zdrowych nawyków religijnych. Wspierają one nie tylko obecność na Mszach czy postach, ale też rozwój duchowy i konkretne zaangażowanie w troskę o bliźnich, wspólnotę parafialną i życie Kościoła. Zasady wiary katolickiej w codzienności Praktyczne znaczenie 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych Znajomość 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych pomaga rozumieć sens sakramentów, właściwie przeżywać święta i umacniać więź z Bogiem. Uczy też odpowiedzialności za siebie i innych, promuje postawę wdzięczności, dbałości o wspólnotę oraz troskę o rozwój duchowy. Jak stosować te zasady w rodzinie i w edukacji religijnej Rodzice mogą wspierać dzieci, organizując rodzinne rozmowy o 6 prawdach wiary i 5 przykazaniach kościelnych, razem przygotowywać się do świąt, sięgać po piosenki, quizy religijne lub wspólne oglądanie materiałów edukacyjnych jako praktyczne formy nauki tych wartości. Rola w przygotowaniu do sakramentów (spowiedź, Komunia, bierzmowanie) Opanowanie i rozumienie tych zasad jest niezbędnym elementem przygotowania do sakramentów: dziecko nie tylko recytuje je na pamięć, ale też omawia, jak stosować je na co dzień. Na przykład podczas spowiedzi pomocny jest rachunek sumienia związany ze znajomością przykazań. 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych jako wsparcie w podejmowaniu decyzji moralnych Świadomość tych zasad ułatwia podejmowanie rozważnych, etycznych decyzji – zarówno dzieciom, jak i dorosłym. Pozwalają one odróżniać dobro od zła, unikać grzechu i z pełną odpowiedzialnością uczestniczyć w życiu wspólnoty. Odpowiedzialność za innych i wspólnotę Kościoła W praktyce oznacza to dbanie o innych, wspieranie parafii, udział w życiu liturgicznym i niesienie pomocy potrzebującym zgodnie z własnymi możliwościami. Odpowiedzialność ta przekłada się na realną pomoc i troskę o wspólne dobro. Najczęstsze pytania o 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych Jakie są 6 prawd wiary? Odpowiedź brzmi: jest jeden Bóg; Bóg jest sędzią sprawiedliwym; istnieją trzy Osoby Boskie; Syn Boży stał się człowiekiem i umarł na krzyżu; dusza ludzka jest nieśmiertelna; łaska Boża jest konieczna do zbawienia. Jakie są 5 przykazań kościelnych? Są to: uczestnictwo we Mszy świętej i powstrzymanie się od prac niekoniecznych w niedzielę i święta; przynajmniej raz w roku przystąpienie do spowiedzi; przyjęcie Komunii świętej w okresie wielkanocnym; zachowywanie postów i powstrzymanie się od zabaw w Wielkim Poście; troska o potrzeby wspólnoty Kościoła. Kto musi przestrzegać tych zasad? Dotyczą one każdego katolika, który świadomie i dobrowolnie przynależy do wspólnoty Kościoła oraz przyjął sakramenty inicjacji chrześcijańskiej (chrzest, Komunia, bierzmowanie). Znaczenie i konsekwencje ich łamania Nieprzestrzeganie przykazań kościelnych wiąże się ze świadomym zaniedbaniem praktyk religijnych oraz osłabieniem więzi z Kościołem. Może wymagać wyznania tych sytuacji podczas spowiedzi i podjęcia postanowienia poprawy. Jak ułatwić sobie zapamiętanie tych zasad? Pomocne są skojarzenia, rymowanki, piosenki edukacyjne czy plansze z hasłami. Ważne jest powtarzanie ich wspólnie w gronie rodziny lub podczas lekcji religii, a dla dzieci – zabawy edukacyjne i konkursy. Wskazówki i materiały pomocnicze do nauki Techniki zapamiętywania 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych Układanie własnych rymowanek i piosenek. Wspólne powtarzanie podczas modlitwy rodzinnej. Korzystanie z grafik, fiszek i notatek wizualnych (np. ilustracji przedstawiających każdą prawdę lub przykazanie). Nauka przez zabawę, czyli quizy i rodzinne zgaduj-zgadule. Materiały do nauki dla dzieci i dorosłych (piosenki, grafiki, skróty pamięciowe) Dla dzieci i osób dorosłych dostępne są piosenki religijne, np. z serwisów parafialnych czy portali edukacyjnych, a także gotowe plakaty i plansze do pobrania. Popularne są krótkie listy i obrazki z każdą prawdą wiary i przykazaniem, do wywieszenia w domu lub w zeszycie do religii. Skróty i skrótowce (pierwsze litery kolejnych prawd/przykazań) pomagają w szybkim przypomnieniu. Polecane lektury i źródła w katechizmie katolickim Wiedza o 6 prawdach wiary i 5 przykazaniach kościelnych jest obecna zarówno w Małym Katechizmie, jak i Katechizmie Kościoła Katolickiego. Teksty można znaleźć w książeczkach do nabożeństw, na stronach parafialnych oraz w materiałach edukacyjnych dla rodzin i katechetów. Najważniejsze wartości płynące z realizacji tych zasad Rozwijanie świadomej wiary Przyswajanie tych podstaw nauki katolickiej pomaga w budowaniu pewności, czym jest nasza wiara, i pozwala podejmować decyzje w zgodzie z sumieniem. Wzmacnianie tożsamości katolickiej Pozwala poczuć się pełnoprawnym członkiem Kościoła, świadomie korzystać z sakramentów i tradycji oraz przekazywać te wartości dzieciom. Wspólnotowość i odpowiedzialność za Kościół Uczy troski o innych, zaangażowania w życie parafii, wzajemnego wsparcia i solidarności, zarówno w modlitwie, jak i w konkretnych potrzebach codziennych. Wsparcie w codziennym życiu moralnym Zasady te są drogowskazem, który ułatwia podejmowanie mądrych decyzji i budowanie harmonijnych relacji w rodzinie, wspólnocie oraz środowisku szkolnym czy pracy. Znajomość i praktykowanie 6 prawd wiary i 5 przykazań kościelnych daje rodzicom i dzieciom solidny fundament do duchowego rozwoju oraz orientacji w codziennych sprawach życia. Pomaga lepiej rozumieć sens sakramentów, świąt i obowiązków religijnych, przyczyniając się do zdrowych relacji w rodzinie oraz wzmacnia więź ze wspólnotą. Dzięki temu podejmowanie decyzji staje się bardziej odpowiedzialne, a wiara staje się realnym wsparciem w trudnych i radosnych momentach dnia codziennego. Bibliografia: Sześć Prawd Wiary 5 przykazań kościelnych, które musi znać każdy katolik Pięć Przykazań Kościelnych Przykazania kościelne
5 przykazań kościelnych dla dzieci – proste wyjaśnienia i sposoby nauki
5 przykazań kościelnych dla dzieci w prosty sposób wyjaśnia zasady życia katolickiego. Poznaj praktyczne porady i przykłady, jak uczyć je w domu.
5 przykazań kościelnych dla dzieci to fundament, który pomaga najmłodszym poznać, czym jest życie katolickie – zarówno podczas przygotowań do Pierwszej Komunii Świętej, jak i na co dzień. Zestaw tych pięciu zasad został specjalnie uproszczony, aby łatwiej wytłumaczyć dzieciom sens najważniejszych obowiązków katolików. Prostota i jasność przekazu sprawiają, że przykazania kościelne stają się bliższe i zrozumiałe także dla kilkulatka. Odpowiednie wyjaśnienie każdego z 5 przykazań kościelnych dla dzieci pozwala maluchom nie tylko zapamiętać tekst, ale też zrozumieć ich znaczenie poprzez konkretne przykłady: co to znaczy uczestniczyć we Mszy Świętej, na czym polega post czy na czym polega dzielenie się i okazywanie troski wspólnocie. Rozmowy, zabawy edukacyjne i rodzinne rytuały ułatwiają dzieciom opanowanie tych zasad i wprowadzanie ich w życie. Czym są 5 przykazań kościelnych i dlaczego są ważne dla dzieci Czym różnią się przykazania kościelne od przykazań Bożych 5 przykazań kościelnych dla dzieci różni się od Dekalogu, czyli 10 przykazań Bożych. Przykazania Boże pochodzą bezpośrednio od Boga i są zapisane w Piśmie Świętym. Natomiast przykazania kościelne ustalili ludzie, konkretnie biskupi, kierując się troską o życie duchowe wspólnoty. Ich celem jest umocnienie wiary, wskazanie praktycznych zasad życia religijnego i ułatwienie udziału dzieci i dorosłych w życiu Kościoła. Po co zostały ustanowione przykazania kościelne Przykazania kościelne zostały ustanowione, by przypomnieć najważniejsze i podstawowe obowiązki każdego katolika wobec wspólnoty. Są one jak „drogowskazy”, pomagają dorosłym oraz dzieciom prostym językiem zrozumieć, jak wspólnie przeżywać wiarę i co robić, by być blisko Boga na co dzień. Dzięki nim młodzi katolicy uczą się regularności w praktykach religijnych, odpowiedzialności i troski o innych. Znaczenie przykazań dla dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej Dla dzieci przygotowujących się do Pierwszej Komunii Świętej, 5 przykazań kościelnych jest jednym z filarów katechezy. Ich znajomość i rozumienie ułatwia przeżycie tego wyjątkowego czasu. Poznając je, dzieci uczą się, czym jest Msza Święta, sakrament spowiedzi, dlaczego i kiedy przyjmuje się Komunię, czym jest post i koleżeństwo we wspólnocie Kościoła. 5 przykazań kościelnych dla dzieci – wersja uproszczona Aktualna treść 5 przykazań kościelnych Od 2014 r. obowiązuje nowa, uproszczona wersja 5 przykazań kościelnych. Ich treść brzmi: W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych. Przynajmniej raz w roku przystąpić do sakramentu pokuty. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię Świętą. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Pięć przykazań kościelnych uproszczone – wyjaśnienie dla dzieci Aby ułatwić dzieciom naukę, przykazania można przedstawić tak: Chodź na Mszę w niedzielę i święta, nie rób w te dni niepotrzebnych rzeczy. Idź do spowiedzi przynajmniej raz w roku. Przyjmij Komunię Świętą w czasie Wielkanocy. Nie jedz mięsa w piątki, pość w wyznaczone dni, unikaj zabaw w Wielkim Poście. Pomagaj Kościołowi i innym ludziom. Omówienie i proste wyjaśnienia każdego z 5 przykazań kościelnych 1. Uczestnictwo we Mszy Świętej w niedziele i święta oraz powstrzymanie się od prac niekoniecznych Wyjaśnienie, czym dla dziecka jest Msza Święta Msza Święta to specjalne spotkanie z Panem Jezusem i całą wspólnotą. Dzieci podczas niej mogą się modlić, śpiewać i być bliżej Boga. W niedziele i święta Kościół zaprasza wszystkich, by przeżyć ten czas razem z rodziną. Przykłady, jak dzieci mogą zastosować to przykazanie na co dzień Pójście z rodzicami do kościoła zamiast gry w domu. Pomoc w przygotowywaniu się do Mszy: ubranie się odświętnie, zabranie książeczki do nabożeństwa. W niedzielę nie podejmujemy się obowiązków, które można zrobić w inne dni, np. nie odrabiamy lekcji w czasie Mszy. 2. Przystąpienie do spowiedzi przynajmniej raz w roku (sakrament pokuty) Czym jest spowiedź dla dzieci Spowiedź to rozmowa z Panem Jezusem przez księdza, w której prosimy o wybaczenie złych uczynków. Wystarczy powiedzieć to, co było nie w porządku, żałować i obiecać poprawę, a Bóg zawsze przebacza. Typowe pytania i odpowiedzi dziecka dotyczące spowiedzi Czy muszę się bać spowiedzi? Nie. To spotkanie z kochającym Bogiem. Co, jeśli czegoś zapomnę? Przy następnej spowiedzi możesz powiedzieć to, co zostało pominięte. Czy spowiedź boli? Nie, bo to rozmowa i modlitwa, która przynosi ulgę sercu. 3. Przyjęcie Komunii Świętej w okresie wielkanocnym Znaczenie Komunii Świętej i okresu wielkanocnego dla dzieci Komunia Święta to wyjątkowy moment – przyjmujemy Pana Jezusa do swojego serca. Okres wielkanocny, czyli od Niedzieli Zmartwychwstania do Zesłania Ducha Świętego, to szczególny czas radości, kiedy każdy katolik powinien przyjąć Komunię Świętą przynajmniej raz w roku. Jak przygotować się do Komunii po spowiedzi Zrobić rachunek sumienia. Przystąpić do spowiedzi, szczerze żałując za grzechy. W dniu Komunii zachować skupienie i modlitwę. 4. Zachowywanie postów, niejedzenie mięsa w piątki, powstrzymanie się od zabaw w Wielkim Poście Czym jest post dla dzieci i jakie ma znaczenie Post to dobrowolne ograniczenie jedzenia lub zabawy, by pokazać Panu Bogu miłość i przygotować serce na ważne wydarzenia. Dzieci uczą się w ten sposób cierpliwości, umiaru i wdzięczności. Przykłady postnych zachowań i unikania zabaw w Wielkim Poście W piątki nie jemy mięsa (np. zamiast schabowego – rybka lub warzywa). W Wielkim Poście unikamy głośnych zabaw, nie chodzimy na dyskoteki czy urodziny. Można zrezygnować z ulubionych przysmaków, np. nie jeść słodyczy w piątki. 5. Troska o potrzeby wspólnoty Kościoła W jaki sposób dzieci mogą pomagać Kościołowi i wspólnocie Dzieci mogą wspierać Kościół drobnymi gestami i uczynkami miłości. Każdy, nawet mały, może coś dać od siebie: swój czas, uśmiech czy pomoc. Przykłady dobrych uczynków i drobnych ofiar Pomoc rodzicom w przygotowaniu do Mszy, porządki w kościele. Drobna ofiara na tacę z własnego kieszonkowego. Modlitwa za innych, udział w akcjach charytatywnych. Dzielenie się z innymi zabawkami lub książkami podczas zbiórek. Różnice między dawną a aktualną wersją 5 przykazań kościelnych Porównanie starych i nowych zapisów przykazań Stare wersje przykazań były bardziej rozbudowane i zawierały dodatkowe punkty, np. święcenie specjalnych dni wyznaczonych przez Kościół. Od 2014 r. obowiązuje zaktualizowana wersja, bardziej precyzyjna i prostsza do zapamiętania, szczególnie dla dzieci. Najważniejsze zmiany: Dawniej oddzielnie podkreślano święcenie dni wyznaczonych przez Kościół, teraz połączono to z niedzielami i świętami nakazanymi w jednym przykazaniu. Starsze wersje zawierały wyraźniejsze wskazanie kapłana i określonych dni świętych, obecne są ogólniejsze. W starszych zapisach podkreślano spowiedź i Komunię przy każdej okazji, w nowej raz do roku, a Komunię w okresie wielkanocnym. Post dotyczył głównie ściśle określonych dni, nowa wersja rozszerza go na piątki i podkreśla powstrzymywanie się od zabaw w Wielkim Poście. Pomoc Kościołowi i duchowieństwu zamieniono na troskę o potrzeby wspólnoty Kościoła, co trafia także do dzieci. Dlaczego przykazania były zmieniane i co to oznacza dla dzieci Nowe wersje 5 przykazań kościelnych ułatwiają zrozumienie sensu prawa kościelnego i pomagają dzieciom (oraz dorosłym) zastosować je w życiu na co dzień. Dzięki temu dzieci mogą szybciej je zapamiętać i konkretniej realizować w codziennych sytuacjach, także tych domowych i szkolnych. Jak łatwo wytłumaczyć dziecku 5 przykazań kościelnych Sposoby nauki i zapamiętywania przykazań kościelnych dla dzieci Powtarzanie i rymowanki, krótkie wierszyki oraz rysunki tematyczne to jedne z najlepszych pomysłów na utrwalanie 5 przykazań kościelnych dla dzieci. Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo dobrze przyswajają nowe treści właśnie poprzez zabawę i powtarzanie. Rymowanka: „Msza w niedzielę to święto, do spowiedzi raz w roku jestem gotowy, na Wielkanoc Komunię przyjmuję, a w piątki mięsa unikam, Kościołowi pomagam!” Zabawki i kolorowanki z symbolami: kościółek, chlebek, ryba zamiast mięsa, ofiara na tacę Wspólne rodzinne powtarzanie przykazań przed Pierwszą Komunią Praktyka w codziennym życiu: najlepsze efekty przynosi wdrażanie przykazań przez powtarzanie dobrych uczynków na co dzień. Przykłady codziennych sytuacji, które pomagają dzieciom zrozumieć przykazania Wspólne wyjście na Mszę zamiast oglądania ulubionej bajki w niedzielę. Odkładanie zabaw i gier w Wielki Piątek lub w piątki. Pomoc w domu, podzielenie się drobnymi pieniędzmi na wsparcie kościoła. Przepraszanie i naprawienie szkody jako praktyka do spowiedzi. Jak uczyć dzieci 5 przykazań kościelnych w domu i w szkole Rola rodziców i opiekunów w przekazywaniu zasad wiary Najlepszą szkołą wiary dla dziecka jest dom. Rodzice, opiekunowie i dziadkowie swoim przykładem pokazują, jak żyć Ewangelią. Konsekwencja, radość ze wspólnego świętowania, modlitwa i rozmowy o Bogu – to wszystko przekłada się na łatwiejsze przyswajanie przykazań. Znaczenie wspólnych rozmów o wartościach i rodzinnych rytuałów Rozmowy o sensie przykazań, o tym, czym jest dobro i zło, uczą dzieci nie tylko religii, ale też życia w społeczeństwie. Wspólne obiady niedzielne po Mszy, wspólne przygotowywanie świątecznych ozdób, rozmowy o wartościach podczas kolacji – to przykłady rodzinnych rytuałów, które wspierają przekazywanie tradycji wiary i budują silne więzi w rodzinie. Przykazania kościelne jako podstawa wychowania w duchu katolickim 5 przykazań kościelnych dla dzieci pomaga rodzicom w wychowaniu ku szacunkowi, odpowiedzialności, radości wspólnoty i dobroci. Są praktycznym narzędziem wprowadzania zasad współżycia i rozwoju duchowego. Najczęściej zadawane pytania dotyczące 5 przykazań kościelnych dla dzieci Jak brzmią 5 przykazań kościelnych dla dzieci – lista i skróty Niedziela i święta: idę na Mszę, nie pracuję. Spowiedź raz w roku. Komunia w Wielkanoc. Post i w piątek nie jem mięsa, w Wielkim Poście nie bawię się. Pomagam Kościołowi. Jak nauczyć przykazania dziecko przygotowujące się do pierwszej komunii Najważniejsze są codzienne małe kroki: powtarzanie przykazań głośno razem, robienie kolorowych plakatów w domu, opowiadanie, co się wydarzyło podczas Mszy. Warto zapisywać wyznaczone cele, nagradzać dziecko pochwałą za naukę i włączać przykazania w codzienne rozmowy, np. „Dziś piątek, co to znaczy dla katolika?” Jak reagować na trudności w zrozumieniu przykazań przez najmłodszych Dzieci mają prawo zadawać pytania i nie od razu wszystko rozumieć. Najważniejsza jest cierpliwość, tłumaczenie na przykładach z życia i przytaczanie krótkich historii. Jeśli maluch protestuje, warto spokojnie mu wyjaśniać, zapytać o uczucia, nie narzucać wszystkiego siłą. Mów o tym, jak przykazania czynią świat lepszym dla wszystkich ludzi, rozmawiajcie o trudnościach i szukajcie wspólnych rozwiązań. Znajomość i praktykowanie 5 przykazań kościelnych przez dzieci to nie tylko punkt obowiązkowy przygotowań do Pierwszej Komunii, ale przede wszystkim cenne wsparcie w nauce życia w zgodzie ze sobą, innymi i Panem Bogiem. Wspieraj dziecko poprzez rozmowę, dobry przykład, proste rytuały i codzienne sytuacje – dzięki temu wiara stanie się dla niego piękną, radosną przygodą. To właśnie rodzinne wsparcie, cierpliwość i wspólne przeżywanie każdej niedzieli, święta czy postu zbliżają dziecko do sensu i radości bycia częścią wspólnoty. Bibliografia: Pięć przykazań kościelnych: stare i nowe przykazania... 5 przykazań kościelnych. Stare i nowe normy postępowania 5 przykazań kościelnych, które musi znać każdy katolik Pięć Przykazań Kościelnych
5 przykazań kościelnych: aktualny tekst, znaczenie i różnice
Poznaj znaczenie 5 przykazań kościelnych. Sprawdź aktualny tekst, różnice stare i nowe oraz praktyczne wskazówki, jak je stosować w codziennym życiu.
5 przykazań kościelnych to nie tylko lista reguł, które powstały z inicjatywy biskupów. Są drogowskazem dla katolików, określają minimum praktyki religijnej i wskazują, jak budować relację z Bogiem oraz wspólnotą. Aktualny tekst, obowiązujący od 2014 roku, został uproszczony i dopasowany do Kodeksu Prawa Kanonicznego, by lepiej odpowiadać współczesnym potrzebom wiernych i był łatwiejszy do zrozumienia, także dla dzieci podczas przygotowań do I Komunii Świętej. Zmiany w brzmieniu przykazań kościelnych dotyczą nie tylko języka, ale również precyzyjnego określenia obowiązków, takich jak uczestnictwo we Mszy świętej czy troska o potrzeby parafii. Warto przyjrzeć się, czym różni się nowe 5 przykazań kościelnych od dawnych wersji i jakie znaczenie mają ich poszczególne zapisy w codziennym życiu katolika. Czym są 5 przykazań kościelnych i jaka jest ich rola Definicja i pochodzenie przykazań kościelnych 5 przykazań kościelnych to normy postępowania określone przez władze Kościoła katolickiego, których celem jest wskazanie podstawowego zakresu praktyk religijnych wymaganych od każdego wiernego. Nie są one przekazane bezpośrednio przez Boga, jak 10 przykazań, lecz ustanowione przez biskupów, którzy, zgodnie z nauką Kościoła, działają z misji przekazanej przez Jezusa Chrystusa. Pierwsze wzmianki o pięciu przykazaniach kościelnych pojawiają się w XV wieku, choć ich oficjalne spisanie miało miejsce dopiero podczas Soboru Trydenckiego w 1555 roku. Różnice względem 10 przykazań bożych W odróżnieniu od 10 przykazań bożych, które są uniwersalne i ujęte w Piśmie Świętym, 5 przykazań kościelnych powstało z inicjatywy ludzi Kościoła dla kształtowania praktycznego życia wspólnoty chrześcijańskiej. Dekalog dotyczy spraw ogólnych i moralnych, natomiast przykazania kościelne skupiają się na codziennych obowiązkach katolików związanych z uczestnictwem w liturgii, zachowaniach podczas postów czy wsparciu materialnym i duchowym Kościoła. To swoisty drogowskaz, który ułatwia funkcjonowanie wspólnoty. Cel i rola przykazań kościelnych w praktyce katolickiej Celem 5 przykazań kościelnych jest zapewnienie minimum praktyki religijnej dla każdego katolika. Mają one przypominać o kluczowych elementach życia duchowego: uczestnictwie w liturgii, sakramentach, zachowaniu postów oraz o trosce o potrzeby Kościoła. Spełnianie tych zasad to nie tylko „zaliczenie obowiązku”, ale realna troska o więź z Bogiem i wspólnotą, która tworzy Kościół. Aktualny tekst 5 przykazań kościelnych (2024) Pełna treść nowych 5 przykazań kościelnych Od 2014 roku w Polsce obowiązuje następujący tekst 5 przykazań kościelnych (tzw. 5 przykazań kościelnych nowe 2024): W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych. Przynajmniej raz w roku przystąpić do Sakramentu Pokuty. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię świętą. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Wskazania Konferencji Episkopatu Polski i powiązania z Kodeksem Prawa Kanonicznego Aktualna wersja tych przykazań została zatwierdzona przez Konferencję Episkopatu Polski, biorąc pod uwagę zarówno nauczanie Kościoła powszechnego, jak i praktykę lokalną. Przepisy te mają odzwierciedlenie w Kodeksie Prawa Kanonicznego, szczególnie dotyczą uczestnictwa we Mszy świętej (kan. 1247 KPK), postów (kan. 1251 i 1252 KPK) oraz wspólnotowej odpowiedzialności za Kościół. Konferencja Episkopatu Polski wyznaczyła także obowiązujące święta nakazane, które (oprócz wszystkich niedziel) obejmują: Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi (1 stycznia), Uroczystość Objawienia Pańskiego (6 stycznia), Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia), Wszystkich Świętych (1 listopada) i Narodzenie Pańskie (25 grudnia). Omówienie poszczególnych przykazań – znaczenie każdej zasady Uczestnictwo we Mszy świętej i powstrzymanie się od prac niekoniecznych – chodzi o przeżycie dnia świętego w duchu wspólnoty i modlitwy, rezygnując z czynności, które mogłyby przeszkodzić w skupieniu i odpoczynku. Przystąpienie do Sakramentu Pokuty – minimum jedna spowiedź w roku daje wiernemu szansę na pojednanie z Bogiem i Kościołem. Komunia święta w okresie wielkanocnym – jest wyrazem uczestniczenia w centralnym święcie chrześcijaństwa; okres ten trwa od Środy Popielcowej do Niedzieli Trójcy Świętej. Zachowanie postów i wstrzemięźliwości, powstrzymanie się od zabaw w Wielkim Poście – chodzi o praktykowanie pokuty i skupienia oraz umacnianie woli przez wyrzeczenie. Troska o potrzeby Kościoła – oznacza zarówno wsparcie modlitewne, jak i materialne wobec wspólnoty wierzących, według własnych możliwości. Stare 5 przykazań kościelnych a nowe – porównanie wersji Teksty przykazań kościelnych z katechizmów przed i po II Soborze Watykańskim Przed zmianami II Soboru Watykańskiego (przed 1965 r.) stare 5 przykazań kościelnych brzmiało tak: W niedziele i w inne święta nakazane Mszy słuchać i zaniechać ciężkiej pracy. W dni od Kościoła postanowione wstrzymać się od mięsa i zachowywać post. Spowiadać się przynajmniej raz do roku. Najświętszy Sakrament przyjmować przynajmniej w czasie wielkanocnym. Kościół i duchowieństwo wspomagać w potrzebach. Po Soborze i w kolejnych dekadach formuła była kilkakrotnie aktualizowana. Ostateczne uproszczenie i doprecyzowanie nastąpiło w 2014 roku. Główne różnice w treści i języku starych i nowych przykazań Nowe 5 przykazań kościelnych charakteryzuje się prostszym, bardziej zrozumiałym językiem oraz dostosowaniem do realiów współczesnych katolików. Największe różnice to: Konkretyzacja „dlaczego” i „jak” ma przebiegać praktyka religijna (np. wskazanie konkretnych obowiązków w dni świąteczne oraz w kwestii postów), Usunięcie powtarzających się wymagań (jak święcenie wybranych dni), z naciskiem na praktyczną stronę duchowości i zaangażowanie wspólnotowe. Powody wprowadzonych zmian – uproszczenie i doprecyzowanie obowiązków Zmiany wprowadzone przez Konferencję Episkopatu Polski miały za cel nie tylko uproszczenie treści, ale także jej dostosowanie do zapisów Kodeksu Prawa Kanonicznego i współczesnego życia katolików w Polsce. Teraz 5 przykazań kościelnych jako tekst i praktyka są bardziej spójne i czytelne, a zadania wiernych jasno określone. Znaczenie 5 przykazań kościelnych w codziennym życiu katolika Minimum praktyki religijnej: praktyka liturgiczna, posty, wsparcie wspólnoty 5 przykazań kościelnych wyznacza granicę „minimum” praktyk religijnych: Msza święta w niedzielę i święta, przynajmniej coroczna spowiedź i Komunia, zachowywanie postów oraz konkretna troska o Kościół. Dla wielu osób te zasady są drogowskazem, jak w prosty sposób realizować swoją wiarę i uczestniczyć w życiu wspólnoty. Przykazania jako narzędzie budowania relacji z Bogiem i Kościołem 5 przykazań kościelnych nowoczesnych nie należy traktować jedynie jako zewnętrzny obowiązek. To praktyczne narzędzie budowania i pogłębiania relacji z Bogiem, upamiętniania najważniejszych wydarzeń w życiu religijnym i aktywnego uczestnictwa w misji Kościoła. Obowiązki duchowe i materialne wynikające z przykazań kościelnych Oprócz codziennych powinności duchowych, 5 przykazań kościelnych, modlitwa i treść podkreślają potrzebę wsparcia materialnego, zarówno parafii, jak i wspólnot Kościoła w Polsce czy na świecie, kładąc akcent na wzajemną solidarność, miłosierdzie oraz odpowiedzialność za wspólne dobro. Sposoby nauki 5 przykazań kościelnych (dzieci i dorośli) Rola przykazań kościelnych podczas przygotowania do I Komunii Świętej Znajomość 5 przykazań kościelnych jest jednym z kluczowych elementów przygotowania do I Komunii Świętej. Dzieci poznają tekst i znaczenie przykazań zarówno na lekcjach religii, jak i podczas katechez parafialnych, często ucząc się ich na pamięć i omawiając z rodzicami ich sens. Praktyczne wskazówki: jak uczyć się 5 przykazań kościelnych Ucz się przez powtarzanie, krótkie formuły sprzyjają zapamiętywaniu tekstu. Korzystaj z piosenek i rymowanek związanych z 5 przykazaniami kościelnymi (dostępnych w internecie i w materiałach katechetycznych). Omawiaj każde przykazanie osobno, podając przykłady z codziennego życia. Utrwalaj podczas przygotowań do ważnych sakramentów, np. I Komunii. Warianty przykazań w różnych materiałach edukacyjnych i modlitewnikach Różnorodność tekstów 5 przykazań kościelnych w modlitewnikach, katechizmach i materiałach edukacyjnych jest wynikiem zmian w ich treści na przestrzeni lat. Dlatego dzieci mogą spotkać się zarówno ze starymi, jak i nowymi wersjami przykazań, stąd warto upewnić się, że uczymy się aktualnej wersji obowiązującej od 2014 roku. Odpowiedzi na najczęstsze pytania o 5 przykazań kościelnych Jakie są 5 przykazań kościelnych nowe? Nowe 5 przykazań kościelnych (aktualne na 2024 rok) brzmi: W niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy świętej i powstrzymać się od prac niekoniecznych. Przynajmniej raz w roku przystąpić do Sakramentu Pokuty. Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię świętą. Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w czasie Wielkiego Postu powstrzymywać się od udziału w zabawach. Troszczyć się o potrzeby wspólnoty Kościoła. Jakie są 5 przykazań kościelnych stare? Stare 5 przykazań kościelnych (np. z katechizmu przed II Soborem Watykańskim): W niedziele i w inne święta nakazane Mszy słuchać i zaniechać ciężkiej pracy. W dni od Kościoła postanowione wstrzymać się od mięsa i zachowywać post. Spowiadać się przynajmniej raz do roku. Najświętszy Sakrament przyjmować przynajmniej w czasie wielkanocnym. Kościół i duchowieństwo wspomagać w potrzebach. Jakie jest znaczenie 5 przykazań kościelnych dla katolików? 5 przykazań kościelnych wyznacza podstawową ścieżkę katolickiego życia religijnego. Pomaga utrzymać wspólnotę, przypomina o istocie niedziel i świąt, zachęca do regularnych praktyk sakramentalnych, dbałości o tradycję postu oraz wzajemną troskę w parafii i Kościele powszechnym. Są nie tylko „minimum obowiązków”, ale narzędziem budującym duchową bliskość z Bogiem oraz wzajemną solidarność wierzących. Podsumowanie: 5 przykazań kościelnych pomaga odnaleźć się w praktyce codziennej wiary, bez względu na wiek czy zaawansowanie w duchowym rozwoju. Ich znajomość pozwala nie tylko spełnić wymagania Kościoła, ale pełniej przeżywać swój kontakt z Bogiem i ludźmi. Warto przypominać sobie ich treść w domu, podczas rodzinnych rozmów i przygotowań do sakramentów, by chrześcijańskie wartości były obecne na co dzień w naszym życiu i wychowaniu dzieci. Bibliografia: Pięć przykazań kościelnych: stare i nowe przykazania... 5 przykazań kościelnych. Stare i nowe normy postępowania 5 przykazań kościelnych, które musi znać każdy katolik Pięć Przykazań Kościelnych
Słowa katechetki przeraziły przedszkolaki. „Przez nią syn płacze i boi się zasnąć”
Słowa katechetki miały wprowadzić dzieci w świąteczny nastrój, ale w naszej zerówce wywołały tylko strach i łzy. Mój syn od kilku dni budzi się w nocy, boi się zasnąć i pyta, czy „czarny duszek naprawdę po niego przyjdzie”. Jako mama jestem przerażona tym, co usłyszały przedszkolaki.
„Byłeś niegrzeczny? To uważaj w nocy” Piszę jako zaniepokojona mama pięciolatka, który uczęszcza do zerówki w naszym przedszkolu. W zeszłym tygodniu odbyły się tam zajęcia prowadzone przez katechetkę, która – jak zrozumiałam – chciała porozmawiać z dziećmi o dobrych uczynkach przed świętami. Zamiast jednak skupić się na życzliwości, pomocy innym i świątecznej radości, poszła w stronę, która nie powinna mieć miejsca przy tak małych dzieciach. Katechetka wyjaśniła przedszkolakom, że te grzeczne na pewno dostaną „piękne prezenty od Mikołaja”. Natomiast te, które były głośne, płakały, nie słuchały rodziców albo „robiły komuś przykrość”, mogą spodziewać się rózgi. A później dodała coś, co kompletnie mnie przeraziło. Powiedziała, że „czasem do niegrzecznych dzieci w nocy przychodzi czarny duszek, żeby dać im nauczkę”. Mój syn wrócił do domu blady, milczący i wyraźnie poruszony. Dopiero wieczorem, kiedy próbował zasnąć, rozpłakał się i opowiedział, co usłyszał. Od tamtej pory codziennie pyta, czy „ten duszek naprawdę istnieje” i czy może „przyjść przez okno”. Nie muszę chyba tłumaczyć, co czuje rodzic, gdy jego dziecko boi się nocy. Święta to nie czas na straszenie Rozumiem, że nauczyciele i katecheci chcą przekazać dzieciom, jak ważne jest dobre zachowanie, ale straszenie przedszkolaków nadprzyrodzonymi istotami to coś, co przekracza wszelkie granice. Dzieci w tym wieku często nie odróżniają jeszcze fikcji od rzeczywistości. Ich wyobraźnia działa mocniej niż u starszych dzieci, a groźby o nocnych wizytach „duszków” zamieniają się w bardzo realny strach. Zamiast tworzyć w klasie atmosferę radości, oczekiwania i ciepła, moje dziecko – i jak wiem, nie tylko ono – przeżywa teraz stres, którego nie powinno doświadczać. Święta Bożego Narodzenia mają kojarzyć się z bezpieczeństwem, bliskością i spokojem, a nie z karami, rózgami i nocnymi stworami, które mają „dać nauczkę”. Gdzie są granice wychowania religijnego? Nie jestem przeciwna zajęciom religijnym. Chodzimy do kościoła, pielęgnujemy tradycje i zależy mi na tym, by mój syn uczył się wartości. Ale wartości nie buduje się przez wywoływanie lęku. Jest różnica między rozmową o konsekwencjach a straszeniem dziecka postaciami, które mogą odwiedzić je w nocy. Zgłosiłam sprawę w przedszkolu, ale usłyszałam tylko, że „katechetka chciała dobrze”. Nie zgadzam się na to. Jako rodzice mamy prawo oczekiwać, że nasze dzieci będą traktowane z delikatnością i zrozumieniem. To, co się wydarzyło, sprawiło, że mój syn boi się własnego pokoju, a świąteczny czas zamiast radosny stał się pełen niepokoju. Piszę ten list z nadzieją, że nagłośnienie sprawy sprawi, iż więcej dorosłych zrozumie, jak wielką odpowiedzialność mają, gdy mówią coś do tak małych dzieci. Chcę, by święta były dla mojego syna znów czasem ciepła, a nie lęku przed „czarnym duszkiem”, którego ktoś nieodpowiedzialnie wpuścił do jego głowy. Zobacz także: Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
Kościół i roraty ważniejsze od nauki i pieniędzy. „Syn teraz boi się iść do szkoły”
Roraty o godzinie 17? W naszej parafii to nie tylko propozycja, ale – jak twierdzi ksiądz proboszcz – „obowiązek”. A dzieci, które nie pojawią się wystarczająco często, mogą liczyć na niższą ocenę z religii. Jako mama czwartoklasisty jestem zbulwersowana i proszę o nagłośnienie tej sytuacji.
„To obowiązek, nie propozycja” – usłyszeliśmy w parafii Piszę do Państwa jako zatroskana mama ucznia czwartej klasy szkoły podstawowej w niewielkim mieście, gdzie – jak się okazuje – nawet zwykłe roraty potrafią zamienić się w źródło niepotrzebnej presji i stresu. W tym roku ksiądz proboszcz wpadł na pomysł, by organizować roraty o godzinie 17. Niby nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że dla większości dzieci to czas zajęć dodatkowych, treningów, korepetycji albo po prostu chwili odpoczynku po długim dniu w szkole. Najgorsze przyszło potem. Ksiądz ogłosił, że obecność na roratach jest obowiązkowa dla wszystkich uczniów klas 4-8 uczęszczających na religię, a udział będzie sprawdzany w specjalnych książeczkach z naklejkami. Dzieci, które uzbierają co najmniej 85 procent frekwencji, mają dostać „wyższą ocenę”. Pozostali – niższą. Nie wiem, kto wpadł na pomysł takiej motywacji, ale dla mnie to jawne wymuszanie praktyk religijnych pod groźbą pogorszenia ocen. Presja zamiast radości z uczestnictwa Mój syn wrócił do domu wyraźnie przygnębiony. Tłumaczył, że jeśli nie będzie chodził na roraty, „nie dostanie piątki” i „będzie gorszy od innych”. Dla dziesięciolatka ocena to bardzo realna i namacalna forma nagrody albo kary. I choć religia nie wlicza się do średniej, dzieci doskonale czują, że oceny to pewien rodzaj etykiety. A teraz w naszej parafii mają być one przyznawane na podstawie czegoś, co powinno wynikać z indywidualnej wiary i decyzji rodziny, a nie szkolnego obowiązku. Co więcej, roraty zawsze kojarzyły się z poranną atmosferą, z dobrowolnym uczestnictwem i piękną adwentową tradycją. Tymczasem wprowadzenie sztywnych zasad, naklejek i progów procentowych sprawia, że dzieci patrzą na to jak na kolejny test, zadanie do odhaczenia. Zamiast budować duchowość, budujemy stres. Gdzie w tym wszystkim miejsce na wybór rodziny? Rozumiem, że ksiądz chciał zachęcić dzieci do uczestnictwa, ale forma tej „zachęty” jest dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania. Rodzice powinni decydować o tym, w jakim stopniu i w jaki sposób wychowują swoje dzieci religijnie. Narzucanie obowiązkowych rorat po lekcjach, gdy kalendarz rodzinny i tak jest przeładowany, to działanie na granicy nadużycia. Proszę redakcję o nagłośnienie tej sprawy. Wiem, że nie jestem jedyną mamą, która czuje niepokój i sprzeciw wobec takiej praktyki. Dzieci nie powinny być stawiane pod ścianą – zwłaszcza w kwestiach, które dotyczą ich uczuć, przekonań i potrzeb. Roraty mają być przeżyciem, a nie wyścigiem o naklejki i lepszą ocenę. Mam nadzieję, że ten list pomoże uwrażliwić innych rodziców, a może również osoby duchowne, by pamiętać, że wiara jest przestrzenią wolnego wyboru, a nie tabelą frekwencji. Zobacz także: Religia w szkołach przejdzie rewolucję. „Lekcje dla wszystkich, także niewierzących”
Pochwała z zachowania za udział w roratach. „Myślałam, że syn chodzi do świeckiej szkoły”
Nie jestem osobą, która szuka awantury. Jestem mamą, która wróciła z pracy, usiadła z herbatą i nagle poczuła, że coś w tej naszej szkolnej codzienności poszło nie tak.
Mój syn przyszedł ze szkoły trochę podekscytowany. Powiedział, że pani ogłosiła coś ważnego przed świętami. Otóż w najbliższych dniach będą odbywać się roraty, a nauczyciel zapowiedział, że każde dziecko, które pójdzie do kościoła, dostanie pochwałę z zachowania w dzienniku. Syn spojrzał na mnie z nadzieją, bo pochwała to dla niego coś wielkiego. A ja poczułam, jak robi mi się gorąco w środku. Roraty w szkole i obietnica pochwały Nie mam nic do rorat jako takich. Wiem, że dla wielu rodzin to piękna tradycja, wstawanie o świcie, lampiony, wspólne przeżywanie adwentu. Tylko że to się staje szkolną „akcją z nagrodą”. Pochwała z zachowania nie jest przecież prywatnym uśmiechem od pani, tylko wpisem do dokumentów ucznia. To sygnał, że szkoła ocenia nie tylko to, jak dziecko się zachowuje na co dzień, ale też to, co robi poza nią, w dodatku w sferze wiary. W klasie mojego syna są dzieci z różnych domów. Jedne chodzą do kościoła regularnie, inne rzadko, jeszcze inne wcale. I nagle pojawia się informacja: pójdziecie na roraty, będzie pochwała. Nie pójdziecie, pochwały nie będzie. Dla dzieci to prosty komunikat o tym, kto zasługuje na plus, a kto nie. Świecka szkoła a nacisk na udział w roratach Miałam wrażenie, że posyłając syna do publicznej, świeckiej szkoły, wybieram miejsce neutralne. Takie, które nie stawia żadnej religii wyżej od innej i nie wiąże ocen z praktykami wiary. A tu nagle słyszę, że zachowanie ma być nagradzane za udział w nabożeństwie. I od razu pojawia się we mnie pytanie: co z dzieckiem, które nie pójdzie, bo nie chce albo nie może. Co z tym, które jest z rodziny niewierzącej. Co z tym, które wierzy inaczej. Ono ma mieć gorsze zachowanie, bo nie zjawi się na mszy o szóstej rano. Przecież to nie ma związku z tym, jak jest koleżeńskie, uczciwe, pomocne. Nie chodzimy do kościoła i nie pójdziemy na roraty U nas w domu do kościoła nie chodzimy. Nie z buntu, nie na pokaz. Po prostu tak żyjemy od lat. Rozmawiamy o wartościach, uczymy syna szacunku do ludzi i ich wyborów, tłumaczymy, że wiara jest sprawą osobistą. I w tej sytuacji nie pójdę z nim na roraty tylko po to, żeby „zgarnął pochwałę”. Nie chcę, żeby uczył się, że nagroda w szkole zależy od spełnienia religijnego warunku. Powiedziałam mu spokojnie, że rozumiem jego chęć dostania pochwały, ale roraty to nie coś, co robi się dla wpisu w dzienniku. Widziałam, że zrobiło mu się przykro. I właśnie to boli najbardziej. Że szkoła postawiła nas w takiej sytuacji: albo idziesz, chociaż to nie twoja droga, albo zostajesz z poczuciem, że jesteś gorszy. Szczerze mówiąc, jestem oburzona. Wolałabym, żeby pochwały z zachowania były za to, co naprawdę buduje dzieci. Za pomoc koledze, za uczciwość, za radzenie sobie z emocjami, za dobre słowo w trudnej chwili. Roraty niech zostaną wyborem rodziny, a nie szkolnym konkursem z nagrodą. Jeśli teraz to przemilczymy, dzieci dostaną cichą lekcję, że wartość człowieka mierzy się tym, gdzie pojawia się o świcie w grudniu. A ja chcę dla mojego syna szkoły, która tego nie robi. Agata Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Nauczyciele na zwolnieniach, rodzice w nerwach. „Kto przygotuje moje dziecko do egzaminu?”
Ksiądz rozdaje dzieciom Wojanki za udział w roratach. „Podejmiesz wyzwanie?”
Ks. Patryk Kruk wpadł na kontrowersyjny sposób przyciągnięcia młodzieży do kościoła. Uczestnicy rorat, którzy przyjdą na nie przynajmniej osiem razy, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Dla wytrwalszych przewidziano niespodziankę.
Ks. Patryk Kruk postanowił podjąć nietypową próbę zachęcenia młodzieży do udziału w adwentowych mszach roratnich. Na dzieci czekają bardzo atrakcyjne, choć niecodzienne nagrody. Ksiądz rozdaje napoje za udział w roratach W mediach społecznościowych ksiądz ogłosił, że młodzi uczestnicy, którzy pojawią się na co najmniej ośmiu mszach roratnich i zdobędą odpowiednie potwierdzenia obecności, otrzymają w nagrodę popularny napój Wojanek. Pomysł ten ma nie tylko zmobilizować dzieci do regularnego uczestnictwa w liturgii, ale również uczynić adwent bardziej atrakcyjnym dla najmłodszych wiernych. Osiem mszy – i nagroda w postaci Wojanka Zasady akcji są proste – od 1 do 23 grudnia, od poniedziałku do piątku, o godzinie 18:30 odbywają się msze roratnie. Osoba, która pojawi się przynajmniej osiem razy i za każdym razem otrzyma specjalną naklejkę jako potwierdzenie obecności, otrzyma nagrodę – Wojanka. Ten popularny napój stał się swoistym symbolem akcji, mającym przyciągnąć uwagę młodzieży i zmotywować ją do aktywnego udziału w przygotowaniach do świąt. View oEmbed on the source website Spadające statystyki religijności młodzieży – duchowni reagują Pomysł ks. Patryka Kruka nie pojawił się znikąd. Jak podaje PAP, latach 1992–2021 nastąpił gwałtowny spadek religijności młodych ludzi w Polsce. Odsetek osób w wieku 18–24 lata, które regularnie uczestniczą w praktykach religijnych, zmniejszył się z 69% do zaledwie 23%. Jednocześnie odsetek osób całkowicie niepraktykujących w tej grupie wzrósł z 7,9% do 36%. Wobec tych danych duchowni próbują podejmować nowe inicjatywy, by przyciągnąć młodzież do kościoła – jedną z nich jest właśnie kontrowersyjna akcja z Wojankiem. Tajemnicza niespodzianka dla najwytrwalszych uczestników Ks. Patryk Kruk zapowiedział także specjalną nagrodę dla tych, którzy pojawią się na większej niż osiem liczbie mszy. Szczegóły tej nagrody pozostają owiane tajemnicą. Kapłan tłumaczy to charakterem adwentu – jako czasu pełnego oczekiwania i niespodzianek. Być może to... jeszcze więcej Wojanków? Źródło: TikTok, PAP Zobacz też: Wiadomość od nauczycielki przyszła o świcie. Tak 1 zdaniem przekreśliła przyszłość mojej córki
Zabierają małe dziecko do kościoła, chociaż wiedzą, że będzie płakać. „Tak wypada”
To jedna z tych internetowych dyskusji, które zaczynają się niewinnie, a po chwili robi się w nich gęsto od emocji i osobistych historii. Zdaniem niektórych małe dzieci nie powinny mieć wstępu do kościoła.
Jeszcze niedawno podobna scena w kościele nie zrobiłaby na mnie wielkiego wrażenia. Płacz niemowlaka, rodzic wstający z ławki, szybkie wyjście bokiem, skrępowane spojrzenia ludzi. Taki obrazek zna chyba każdy, kto choć raz był na mszy w niedzielę. Ale kilka zdań na Threads sprawiło, że zaczęłam się nad tym zastanawiać na serio. „Dlaczego rodzicie zabierają małe dziecko do kościoła, wiedząc, że będzie płakać, po czym wkurzają się, że płacze i wychodzą z nim po 15 minutach?” − zapytał jeden z użytkowników. Wpis uruchomił klasyczny internetowy mechanizm: jedni poczuli w nim słuszną krytykę, drudzy atak na rodziców, a jeszcze inni próbę wywołania wojny światopoglądowej. Tymczasem dla mnie to raczej zaproszenie do rozmowy o tym, jak dziś wygląda rodzicielstwo w miejscach publicznych, a także o tym, jakie mamy wobec siebie oczekiwania. Dlaczego rodzice zabierają małe dziecko do kościoła Najmocniejsze komentarze pod wpisem były oskarżycielskie. Padały stwierdzenia, że wielu rodziców chodzi do kościoła nie z potrzeby wiary, tylko z potrzeby pokazania się „bo tak wypada”, bo „rodzina patrzy”. Ktoś napisał, że potem „rodzice są zdziwieni, że niemowlak nie ogarnia mszy i płacze z nudów, hałasu albo zwykłego zmęczenia”. W tej wersji to dorośli są problemem, nie dziecko. Rozumiem, skąd bierze się ta złość. Kiedy w ciszy świątyni nagle rozlega się płacz, część ludzi reaguje nerwowo. Nie chodzi tylko o przeszkadzanie w modlitwie, ale też o poczucie, że ktoś nie przewidział czegoś oczywistego. „Skoro wiedzą, że będzie płakać, to po co przychodzą” − to pytanie dla niektórych jest naturalne. Tyle że życie rodziców rzadko jest takie proste. Nawet jeśli ktoś wie, że maluch może płakać, to często nie ma innego wyjścia. Są rodziny, które nie mają z kim zostawić dziecka. Są rodzice wierzący, dla których niedzielna msza jest ważna i chcą w niej uczestniczyć razem. Są też tacy, którzy próbują przyzwyczajać dziecko do obecności w kościele małymi krokami, po kawałku. Ktoś w komentarzach napisał bardzo spokojnie: „Może chcą iść razem jako rodzina? To coś złego?”. I ja się pod tym podpisuję. Cały wpis wraz z komentarzami przeczytasz tutaj. Kościół a małe dzieci. Komfort, stres i oczekiwania innych Wśród głosów krytycznych pojawił się też argument praktyczny. Że są miejsca przyjazne małym dzieciom − bawialnie, kawiarnie z kącikami dla maluchów, parki − a kościół do nich nie należy. Ktoś wypunktował stres, tłumy, zarazki, brak przewijaków i łazienek, w których wózek da się sensownie ustawić. I znów, trudno się z tym nie zgodzić. Tyle że kościół nie jest tylko „miejscem”, jak restauracja czy kino. Dla jednych to przestrzeń duchowa, dla innych rodzinny rytuał, dla jeszcze innych tradycja. Kiedy pojawia się niemowlak, całe to znaczenie nie znika. Rodzice nie przestają być częścią wspólnoty tylko dlatego, że mają dziecko na rękach. Patrzę na to też z drugiej strony. Wiele osób w kościele reaguje na płacz z empatią. Są starsze panie uśmiechające się do mamy, są ludzie robiący miejsce w ławce i ten krótki, cichy gest: „spokojnie, nic się nie stało”. I mam poczucie, że to właśnie jest serce wspólnoty. Jeśli świątynia ma być domem dla wierzących, to musi się w niej zmieścić także dziecko z całą swoją niemowlęcą prawdą. Jak się dogadać. Empatia dla rodziców i spokój dla innych Dochodzę do wniosku, że największy problem nie leży w tym, że rodzice przychodzą z maluchem. Leży w zderzeniu oczekiwań. Rodzice chcą normalności, inni chcą ciszy. Jedni mają w głowie presję „tak wypada”, drudzy mają dość presji, bo przez lata słyszeli, że „dziecko ma siedzieć cicho”. W efekcie każdy trochę się napina, zanim jeszcze cokolwiek się wydarzy. Co mogłoby pomóc? Po pierwsze, trochę łagodności po stronie dorosłych w ławkach. Dziecko płacze. To nie protest przeciw liturgii, tylko sygnał, że jest mu niewygodnie, głośno, nudno, strasznie albo po prostu chce być u mamy. Po drugie, odrobina realizmu po stronie rodziców. Jeśli ktoś widzi, że maluch źle znosi tłum i hałas, niech wybierze krótszą mszę, usiądzie blisko wyjścia, weźmie ze sobą coś, co uspokaja dziecko. Nie po to, żeby udowodnić światu, że ma nad wszystkim kontrolę, tylko po to, żeby wszystkim było łatwiej. Najważniejsze jednak jest to, żebyśmy nie robili z tej sytuacji poligonu do oceniania rodzicielstwa. Wpis z Threads dotknął czułego miejsca, bo pokazuje nasze zmęczenie presją społeczną, tradycją i rolami, które odgrywamy. Jedni czują przymus „bo tak wypada”, inni czują przymus „bo nie wypada przeszkadzać”. A gdzieś pośrodku jest mały człowiek, który zwyczajnie jeszcze nie zna naszych reguł. Nie mam w tym temacie jednej, złotej odpowiedzi. Mam za to przekonanie, że rodzice z dzieckiem w kościele nie robią nic złego. Robią coś trudnego. I dobrze, jeśli potrafimy to zobaczyć, nawet kiedy przez chwilę jest głośniej, niż byśmy chcieli. Źródło: Threads Zobacz też: Toksyczni rodzice rujnują życie dziecka. Po tych 10 zdaniach trudno się podnieść
Wielki Post: kiedy się zaczyna i kończy w 2024 roku? Ile trwa, historia, symbole, Wielki Post dawniej i dziś
Wielki Post to w Kościele katolickim wyjątkowy czas. Od samego początku chrześcijaństwa miał ogromne znaczenie, choć nie trwał wówczas 40 dni, a... 40 godzin. Co jeszcze warto wiedzieć o Wielkim Poście? Sprawdź, kiedy się zaczyna i kiedy kończy w 2024 roku.
Wyjaśniamy, ile dokładnie trwa Wielki Post oraz kiedy i w jaki sposób się rozpoczyna. A także co Wielki Post oznaczał dla naszych przodków, a czym jest dla współczesnych katolików. Spis treści: Wielki Post: co to jest? Historia Wielkiego Postu Symbole Wielkiego Postu Od kiedy do kiedy trwa Wielki Post? Jak obchodzono dawniej Wielki Post? Jak obchodzi się Wielki Post w XXI wieku? Wielki Post: co to jest? Wielki Post to trwający 40 dni okres poprzedzający Wielkanoc. Jego określenie w języku łacińskim (Quadragesima albo Tempus Quadragesimae) oznacza dosłownie: czterdziestnicę, czas czterdziestnicy. W czasie trwania Wielkiego Postu katolicy przygotowują się do przeżywania Wielkanocy, najważniejszego święta w całym kalendarzu liturgicznym. Historia Wielkiego Postu Post był najdawniejszą formą przygotowań do Wielkanocy. Zwany był postem paschalnym (Pascha to czas przejścia Jezusa przez mękę na krzyżu i zmartwychwstanie). Wielkanoc jest najstarszym świętem – i przez pierwsze trzy wieki chrześcijaństwa innych świąt właściwie nie obchodzono. Nic zatem dziwnego, że przygotowywano się do niej bardzo starannie. Zwłaszcza że właśnie podczas Wielkanocy wiele osób przystępowało do sakramentu chrztu, który włączał ich do chrześcijańskiej wspólnoty. Początkowo Wielki Post trwał 40 godzin – czyli obejmował dwa dni poprzedzające Wielkanoc (Wielki Piątek i Wielką Sobotę), następnie wydłużono go do tygodnia, a od 325 roku (od Soboru Nicejskiego) ustanowiono, że Wielki Post trwa 40 dni. Do dziś Wielki Post obchodzą nie tylko katolicy, ale również osoby wyznające prawosławie i protestantyzm (z tym że protestanci określają go jako Czas Pasyjny). Od kiedy do kiedy trwa Wielki Post? Czas Wielkiego Postu uzależniony jest od terminu Wielkanocy, która jest świętem ruchomym – oznacza to, że nie ma stałej daty. Od czego zależy data Wielkanocy? Od tego, kiedy będzie pierwsza, wiosenna pełnia księżyca. Wielkanoc obchodzimy zawsze w pierwszą niedzielę po takiej pełni i tak jest od IV wieku (zgodnie z postanowieniami soboru nicejskiego). Wielkanoc w 2024 roku wypada w niedzielę 31 marca. Oznacza to, że Wielki Post w 2024 roku rozpocznie się 40 dni wcześniej – dokładnie w środę 14 lutego (tak, w walentynki). I będzie trwał do czwartku, 28 marca. Zgodnie z tradycją, Wielki Post rozpocznie się w Środę Popielcową i zakończy tuż przed Triduum Paschalnym. Dawniej Wielki Post trwał do Wielkiej Soboty, obecnie czas jego zakończenia nie jest jednoznacznie określony – zgodnie z prawem kanonicznym, koniec Wielkiego Postu wynika z kalendarza liturgicznego. Dlatego często przyjmuje się, że Wielki Post kończy się wraz z rozpoczęciem Triduum Paschalnego – Wielkiego Czwartku, Wielkiego Piątku i Wielkiej Soboty. Symbole Wielkiego Postu Jakie są symbole Wielkiego Postu? To między innymi liczba 40. Rzeczywiście ma ona bardzo symboliczne znaczenie, bowiem pojawia się w Piśmie Świętym w różnych kontekstach, m.in.: czasu, który Mojżesz spędził na górze Synaj – 40 dni, biblijnego potopu – trwał 40 dni, wędrówki Izraela do ziemi obiecanej – 40 lat. Najważniejsze jednak, że według ewangelii św. Mateusza – 40 dni na pustyni spędził sam Chrystus, przygotowując się do swej Paschy. Dokładnie tyle dni, ile obecnie trwa Wielki Post poprzedzający Wielkanoc. Kolejny symbol Wielkiego Postu to popiół (proch), którym w Środę Popielcową posypywane są głowy wiernych. Jeszcze inne symbole to: nabożeństwa Gorzkich Żali i Drogi Krzyżowej, które odprawiane są wyłącznie w czasie Wielkiego Postu. Prócz tego należy wymienić fioletowy kolor (m.in. szat liturgicznych) – oznacza on czerwień krwi zmieszaną z niebieską barwą nieba. Wśród symboli, które kojarzą się z Wielkim Postem, znajdują się również: korona cierniowa, krzyż i gwoździe. A także: modlitwa, post, jałmużna, które powinny towarzyszyć wierzącym przez cały czas doskonalenia się przed Wielkanocą. Jak obchodzono dawniej Wielki Post? Według Ewangelii Jezus udał się na pustynię, by przez 40 dni w samotności modlić się i walczyć z szatanem. Jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią to przykład dla chrześcijan, którzy chcą przeżyć Wielki Post jak najlepiej. Dawniej Wielki Post oznaczał dla katolików przede wszystkim powstrzymanie się od jedzenia pokarmów mięsnych. Nie jedzono mniej, wręcz przeciwnie – chodziło wyłącznie o to, by nie spożywać mięsa. Stoły możnych uginały się wówczas od rozmaitych potraw z ryb, biedni – musieli zadowolić się tym, co pozostało w ich spiżarniach na przednówku. Zwykle czas Wielkiego Postu nakładał się na tygodnie, gdzie najbiedniejsze rodziny zmagały się z problemem głodu w ciągu całego roku. Wielki Post dawniej wyznaczał również czas, kiedy bogatsi nie spotykali się na karnawałowych balach, a raczej na kwestach dobroczynnych (opis takiej kwesty znajdziemy np. w Lalce B. Prusa). Zbierano wówczas pieniądze dla najbardziej potrzebujących (sierocińców, klasztorów opiekujących się biednymi). Do dawnych tradycji wielkopostnych zalicza się tzw. śródpoście (półpoście) – w połowie Wielkiego Postu radowano się i urządzano huczne zabawy. Te praktyki wielkopostne nie przetrwały do naszych czasów, podobnie jak: publiczne pokuty grzeszników (wzajemne biczowanie się podczas dróg krzyżowych czy picie cierpkich ziół), podkreślanie ascetycznego charakteru Wielkiego Postu skromnym strojem w ciemnych kolorach, zdejmowanie firanek z okien, chowanie serwetek, poduszek i innych dekoracji. Jak obchodzi się Wielki Post w XXI wieku? Wielki Post dla współczesnych katolików oznacza przede wszystkim: posypanie głów popiołem w Środę Popielcową, ścisły post w Środę Popielcową i Wielki Piątek (1 posiłek do syta i 2 posiłki nie do syta), udział w nabożeństwach rekolekcyjnych i takich jak Gorzkie Żale i Droga Krzyżowa. Wciąż też popularne są tzw. postanowienia wielkopostne, które mają pomóc pokonać pewną słabość, ćwiczyć się w doskonaleniu. Można nawet spotkać się z takim określeniem postanowień wielkopostnych jak „duchowa siłownia”. Wybór postanowień to kwestia indywidualna – może to być np.: bezinteresowna pomoc komuś, kto tego potrzebuje (np. udział w zbiórce pieniędzy na określony cel), rezygnacja z przyjemności (są osoby, które w Wielkim Poście nie piją alkoholu lub kawy, nie jedzą słodyczy, nie kupują kosmetyków lub ubrań, ograniczają czas spędzany w social media), praca nad słabościami charakteru (takimi jak np. porywczość, zawiść, itd.). Źródła: Z. Mońka: Historia Wielkiego Postu, „Niedziela” 2005, nr 3, Z. Kupisiński: Religijność ludowa okresu Wielkiego Postu w Opoczyńskim. „Studia Etnologiczne i Antropologiczne” 1999, nr 3, M. Lutomierski: Z dawnych tradycji wielkopostnych i wielkanocnych, „Głos Uczelni. Czasopismo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika” 2017, nr 4. Zobacz także: Dlaczego Wielkanoc jest świętem ruchomym? Okres wielkanocny – co to jest, ile trwa, symbole Ostatki – kiedy się obchodzi, jakie zwyczaje się z nimi wiążą
Jak brzmi formuła spowiedzi dla dzieci? [cały tekst]
Formuła spowiedzi dla dzieci składa się z wyznania grzechów, żalu za grzechy, a także obietnicy poprawy. Zobacz, jak wygląda cała formuła spowiedzi dla dzieci. Nie jest trudna do zapamiętania, jednak wymaga przećwiczenia.
Każde dziecko, zanim przyjmie sakrament Pierwszej Komunii Świętej, musi przystąpić do sakramentu spowiedzi. Do tego konieczna jest znajomość formuły spowiedzi dla dzieci. Poniżej przedstawiamy regułkę spowiedzi dla dzieci w pełnej wersji. To właśnie tego tekstu muszą nauczyć się dzieci, które niebawem będą przystępować do Pierwszej Komunii Świętej. Pierwsza spowiedź zwykle odbywa się dzień przed tą uroczystością. Jak brzmi regułka spowiedzi dla dzieci? Formuła spowiedzi dla dzieci nieco różni się od tekstu przeznaczonego dla osób dorosłych. Bardzo ważne jest, by przed przystąpieniem do spowiedzi dziecko zrobiło rachunek sumienia, czyli przypomniało sobie swoje wszystkie ostatnie grzechy. Formuła spowiedzi dla dzieci Dziecko: W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Ksiądz: Na wieki wieków. Amen. Dziecko: Do spowiedzi przystępuję po raz pierwszy (od następnej spowiedzi dziecko mówi: ostatni raz byłem u spowiedzi...). Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami… (dziecko wyznaje swoje grzechy). Więcej grzechów nie pamiętam, za wszystkie serdecznie żałuję, obiecuję poprawę, i proszę Cię Ojcze o pokutę i rozgrzeszenie. Ksiądz: Kapłan rozmawia z dzieckiem, modli się i udziela rozgrzeszenia Dziecko: Dziecko cicho się modli, a następnie mówi: „Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu”. Po słowach kapłana: „ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”, dziecko odpowiada „amen”. Ksiądz: Wysławiajmy Boga, bo jest dobry Dziecko: Bo Jego miłosierdzie trwa na wieki. Ksiądz: Pan odpuścił tobie grzechy, idź w pokoju. Dziecko: Bóg zapłać. Szczęść Boże. Dziecko odchodzi od konfesjonału, gdy usłyszy pukanie kapłana. Należy także ucałować stułę kapłana, przez co wyraża się szacunek do Pana Boga. Warto, by dziecko nauczyło się tej formułki znacznie wcześniej, niż będzie przystępowało do spowiedzi. Słowa zdążą się wtedy utrwalić, a rozmowa z duchownym nie będzie dla dziecka aż tak stresująca. Zobacz także: Po co jest bierzmowanie? Znaczenie sakramentu bierzmowania Dedykacje na komunię: do książki, do Biblii + życzenia na komunię świętą i cytaty W której klasie jest bierzmowanie? Wytyczne Episkopatu Polski
Ksiądz z TikToka o posiadaniu dziecka przed ślubem: „To nie przeszkoda”. Zaskakujące słowa!
Ksiądz Sebastian Picur postanowił głosić Ewangelię za pośrednictwem TikToka. Jak się okazuje, taka forma niesienia Słowa Bożego spotkała się z ciepłym przejęciem użytkowników mediów społecznościowych, a pod każdym filmikiem pojawia się wiele pytań dotyczących wiary.
Jedna z obserwatorek zadała księdzu trudne pytanie: „Nigdy nie zrozumiem brania ślubu kościelnego, jak już się ma dziecko. Wy w ogóle przestrzegacie jakichkolwiek zasad waszej religii?”. Jaka była odpowiedź księdza? Dziecko a Sakrament ślubu Ksiądz Sebastian Picur z uśmiechem na twarzy odpowiedział jednoznacznie: „Posiadanie dziecka nie jest przeszkodą do przyjęcia sakramentu małżeństwa. Unikajmy skrajności”. Przypominamy, że zgodnie z prawem Kościoła katolickiego każdy ksiądz ma obowiązek udzielenia Chrztu świętego dziecku, jeśli jest taka wola rodziców oraz nie ma prawa odmówić Sakramentu małżeństwa, nawet jeśli przyszli małżonkowie są już rodzicami dziecka lub dzieci. View oEmbed on the source website Źródło: TikTok @ks.sebastianpicur Piszemy też o: Świętokrzyskie: maszyna rolnicza wciągnęła włosy dziewczynce Najmniejsze dziecko świata jest już w domu, po 13 miesiącach w szpitalu „Moja siostra chce wciągnąć w romans żonatego kolegę z pracy. Przecież on ma dzieci... Kiedyś to ją ktoś skrzywdził, więc planuje się odegrać”
Dzieci miały być związywane przez księży na obozie religijnym w Tylmanowej
Na oazie w Tylmanowej księża mieli zorganizować dziwną zabawę – krępowanie rąk, aby dzieci poczuły się jak Jezus. Podobno uczestnicy zabawy musieli poruszać się z krępowanymi rękoma i mieli zakaz samodzielnego korzystania z toalety.
„Gazeta Wyborcza” informuje o wyjątkowo nieprzyjemnej sytuacji, jaka miała spotkać dzieci na obozie Oaza Nowego Życia w Tylmanowej. Biuro Ochrony Praw Dziecka donosi, że księża mieli wiązać dzieciom ręce, „żeby poczuły się tak jak Jezus” – czytamy. Niepoważna „zabawa” Biuro Ochrony Praw Dziecka informuje, że takie zabawy są niebezpieczne, a brak możliwości samodzielnego skorzystania z toalety przy jednoczesnej konieczności proszenia o pomoc kapłana zahacza o poważne naruszenie kodeksu karnego. Obóz został zorganizowany przez Ruch Światło-Życie, który od lat organizuje wyjazdy dla dzieci i młodzieży w całej Polsce. Według ustaleń „Wyborczej” i Biura Ochrony Praw Dziecka obóz w Tylmanowej został zorganizowany przez archidiecezję łódzką. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="755" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid02UkRS5MunUwfotFbXXRfMuELcJhq3DCM3ZSwof46KZ8eiqLUNpQt9rJJznxETBbv2l%26id%3D110751528337141&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Czy są twarde dowody? Dowodem ma być wysłany do BOPD screen (wciąż nie wiadomo, czy zdjęcie wysłał rodzic, czy uczestnik obozu). Na zdjęciu dziecko faktycznie miało związane ręce. „Zabawa” miała trwać godzinę. Ciężko stwierdzić, jakim materiałem związano ręce dzieci, jedno jest jednak pewne – taka „atrakcja” nie powinna mieć miejsca. Dla niektórych mogłaby być to tylko niewinna gra, jednak dowody mogą wskazywać na zaniedbanie bezpieczeństwa i poważne naruszenie godności dziecka. Sprawa obecnie jest w toku, prezeska Biura Ochrony Praw Dziecka zadeklarowała, że złoży zawiadomienie do prokuratury. Piszemy także o: Agnieszka Włodarczyk pokazała brzuch po ciąży i... dystans do swojego ciała! Brawo! 12-letni Archie Battersbee nie żyje. Chłopiec został odłączony od aparatury Kobieta zaszła w ciążę w wieku 48 i 49 lat. Internauci twierdzą, że jest szalona!
Kto trzyma dziecko do chrztu i co mówią chrzestni? [pełen przebieg liturgii chrztu]
Kto trzyma dziecko do chrztu? Jak przebiega kościelna uroczystość? Kto trzyma świecę? Te pytania pojawiają się nie tylko u rodziców dziecka, ale także u przyszłych chrzestnych. Nic dziwnego, chrzest to jeden z najważniejszych sakramentów dla chrześcijan. Dlatego też uroczystości liturgiczne związane z Chrztem świętym mogą budzić sporo emocji i przysparzać wiele stresu. Zupełnie niepotrzebnie. Dowiedz się, jak przebiega liturgia chrztu.
Chrzest jest pierwszym i najważniejszym sakramentem wiary, a symboliczne zmoczenie główki dziecka przez duchownego zmywa grzech pierworodny. Dla chrześcijan Chrzest święty zapewnia życie wieczne i odrodzenie w Duchu Świętym, a bez niego nie można dostąpić kolejnych sakramentów. Co ważne, uroczyste przyjęcie sakramentu chrztu ma charakter publiczny – w ceremonii uczestniczą rodzice, chrzestni i lokalna wspólnota, a przed chrztem dziecka rodzice i chrzestni zobowiązani są dopełnić wiele formalności. Czy wiesz, kto trzyma dziecko do chrztu? Spis treści: Kto trzyma dziecko do chrztu? Kto trzyma świecę, kto okrywa szatką? Co robi chrzestny i chrzestna podczas chrztu? Przebieg ceremonii Chrztu Świętego – co mówią chrzestni Kto trzyma dziecko do chrztu? Nie ma ustalonych zasad: najczęściej dziecko do chrztu trzyma mama lub tata maluszka. W niektórych rejonach Polski istnieje zwyczaj trzymania dziecka zgodnie z płcią: matka lub matka chrzestna trzyma dziewczynkę, ojciec lub ojciec chrzestny – chłopca. Bywa też tak, że zwyczajowo ojciec przytrzymuje dziecko na sam moment polania główki. Jak trzymać dziecko podczas chrztu? Przede wszystkim dziecko należy trzymać... pewnie. Sam moment chrztu, przechylenie do tyłu i polanie główki wodą święconą może przestraszyć dziecko. Dlatego bezpieczniej będzie, jeśli maluszek będzie w ramionach mamy lub taty. Natomiast jeśli chodzi o całą ceremonię, nie ma tu specjalnych wytycznych i wszystko jest uzależnione od sytuacji i indywidualnych potrzeb. W przypadku niemowląt sprawdzi się fotelik samochodowy lub wózek typu gondola. Starsze dzieci chętnie będą obserwować uroczystość, siedząc w spacerówce lub w ramionach rodziców. Zgodnie z dawną tradycją dziecko, które miało zostać ochrzczone, było wnoszone do kościoła w białym, odświętnym beciku i przez całą mszę musiało spoczywać na prawym ramieniu rodzica, najczęściej ojca. Dziś to rozwiązanie nie jest praktykowane. Kto trzyma świecę, kto okrywa szatką? Zgodnie z tradycją matka chrzestna kupuje dziecku ubranko do chrztu i szatkę. Jednak kwestię odświętnej sukieneczki lub garniturku warto wcześniej skonsultować z rodzicami, ponieważ być może sami będą chcieli je wybrać lub zadanie to powierzyli np. dziadkom. Natomiast do niekwestionowanych obowiązków matki chrzestnej należy kupienie białej szatki do chrztu – jest to symboliczne wyrażenie zgody na zacieśnienie relacji z dzieckiem. Jedną z ról chrzestnej podczas chrztu jest okrycie maluszka szatką w trakcie przyjmowania przez dziecko sakramentu na znak przekazywanego mu błogosławieństwa. Równie ważna jest rola ojca chrzestnego podczas chrztu. Zgodnie z tradycją do jego obowiązków należy kupno świecy chrzcielnej. Jego zadaniem będzie nie tylko trzymanie świecy podczas całego obrzędu, ale także odpalenie jej od Paschału, symbolu obecności Chrystusa Zmartwychwstałego. Ojciec chrzestny uczyni to po słowach księdza: Przyjmujcie światło Chrystusa. Co robi chrzestny i chrzestna podczas chrztu? Chrzestna i chrzestny są świadkami przyjmowanego sakramentu i towarzyszą dziecku przy wejściu do wspólnoty. Razem z rodzicami publicznie oświadczają wolę przyjęcia dziecka do Kościoła. Przed rozpoczęciem mszy świętej ksiądz podchodzi do rodziców lub prosi ich o podejście do ołtarza, by przy całej wspólnocie zadać sakramentalne pytania zarówno rodzicom (opiekunom prawnym), jak i rodzicom chrzestnym. Przebieg ceremonii Chrztu Świętego – co mówią chrzestni Ksiądz: Drodzy Rodzice, jakie imię wybraliście dla swojego dziecka? Rodzice głośno wypowiadają imię lub imiona dziecka. Ksiądz: O co prosicie Kościół Święty dla [imię lub imiona dziecka]? Rodzice: O Chrzest Święty. Ksiądz: Prosząc o chrzest dla waszego dziecka, przyjmujecie na siebie obowiązek wychowania go w wierze, aby zachowując Boże przykazania, miłowało Boga i bliźniego, jak nas nauczył Jezus Chrystus. Czy jesteście świadomi tego obowiązku? Rodzice: Jesteśmy świadomi. Ksiądz zwraca się do chrzestnych, mówiąc: Wy, Rodzice chrzestni, czy jesteście gotowi pomagać rodzicom tego dziecka w wypełnianiu obowiązku? Chrzestni: Jesteśmy gotowi. Ksiądz zwraca się do chrzczonego dziecka: [imię lub imiona dziecka], wspólnota chrześcijańska przyjmuje cię z wielką radością. Ja zaś w imieniu tej wspólnoty znaczę was znakiem Krzyża, a po mnie naznaczą was tym samym znakiem Chrystusa Zbawiciela twoi rodzice i chrzestni. Po tych słowach ksiądz kreśli na czole dziecka znak krzyża, po nim ten gest powtarzają rodzice i rodzice chrzestni, a następnie wracają na swoje, wcześniej zajmowane w kościele miejsce. Ksiądz rozpoczyna odprawianie mszy świętej. Po odczytaniu kazania następuje dalsza część obrzędu: przyjęty do wspólnoty Kościoła maluszek może przyjąć sakrament. Po odmówieniu modlitw i poświęceniu wody rozpoczyna się chrzest dziecka. Rodzice z dzieckiem i rodzicami chrzestnymi podchodzą do chrzcielnicy lub przed ołtarz albo zostają na miejscu i pochodzi do nich ksiądz. W tym czasie matka chrzestna przygotowuje szatkę, którą okryje maluszka, a ojciec chrzestny świecę chrzcielną. Ksiądz: Drodzy rodzice i chrzestni, przyniesione przez was dziecko otrzymuje z miłości Bożej przez sakrament Chrztu nowe życie z wody i z Ducha Świętego. Starajcie się wychować je w wierze tak, aby zachować w nich to Boże życie od skażenia grzechem i umożliwić jego ustawiczny rozwój. Jeśli więc, kierując się wiarą, jesteście gotowi podjąć się tego zadania, to wspominając swój własny Chrzest, wyrzeknijcie się grzechu i wyznajcie wiarę w Jezusa Chrystusa. Jest to wiara Kościoła, w której wasze dzieci otrzymują Chrzest. Czy wyrzekacie się grzechu, aby żyć w wolności dzieci Bożych? Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się. Ksiądz: Czy wyrzekacie się wszystkiego, co prowadzi do zła, aby was grzech nie opanował? Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się. Ksiądz: Czy wyrzekacie się szatana, który jest głównym sprawcą grzechu? Rodzice i chrzestni: Wyrzekamy się. Ksiądz: Czy wierzycie w Boga Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi? Rodzice i chrzestni: Wierzymy. Ksiądz: Czy wierzycie w Jezusa Chrystusa? Rodzice i chrzestni: Wierzymy. Ksiądz: Czy wierzycie w Ducha Świętego? Rodzice i chrzestni: Wierzymy. Ksiądz: Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie, Panu naszym. Rodzice i chrzestni: Amen. Duchowny przystępuje sakramentu chrztu. Ksiądz: Czy chcecie, aby [imię lub imiona dziecka] otrzymała Chrzest w wierze Kościoła, którą przed chwilą wyznaliśmy? Rodzice i chrzestni: Chcemy. Ksiądz: [imię lub imiona dziecka], ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego (polewa wodą święconą główkę dziecka i namaszcza czoło dziecka Krzyżem Świętym, a matka chrzestna kładzie na brzuszku/tułowiu mu białą szatkę). Rodzice, chrzestni i pozostali wierni: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków amen. Ksiądz: [imię lub imiona dziecka], stałaś_eś się nowym stworzeniem i przyoblekłaś_eś się w Chrystusa, dlatego otrzymujesz białą szatę. Niech twoi bliscy słowem i przykładem pomogą ci zachować godność dziecka Bożego nieskalaną aż po życie wieczne. Wszyscy: Amen. Ksiądz: Przyjmujcie światło Chrystusa. Następuje teraz zapalenie świecy chrzcielnej od Paschału. Zgodnie z tradycją to zadanie przejmuje ojciec chrzestny. Ksiądz: Podtrzymywanie tego światła powierza się wam, rodzice i chrzestni, aby wasze dziecko, oświecone przez Chrystusa, postępowało zawsze jak dziecko światłości, a trwając w wierze, mogło wyjść na spotkanie przychodzącego Pana razem z wszystkimi Świętymi w niebie. Następuje dalsza część mszy świętej. Zgodnie z tradycją rodzice, jak i rodzice chrzestni są zobowiązani o przystąpienia do przyjęcia sakramentu Komunii świętej. Zobacz także: Prezent na chrzest dla chłopca: najlepsze pomysły na prezenty od chrzestnej i rodziny Czy chrzestna może być w ciąży? Najpopularniejsze zabobony dotyczące chrztu Prezent na chrzest dla dziewczynki: jaki od chrzestnej i od dziadków? (zabawki, biżuteria, koperta)