„Zdjęcie pustej lodówki zniszczyło moje małżeństwo. Po narodzinach Tosi byłam na skraju załamania, a mąż upokarzał mnie na rodzinnym czacie”
„Myślałam, że narodziny dziecka zbliżą nas do siebie, ale mój mąż postanowił pokazać rodzinie, jak bardzo jestem beznadziejna. I to w internecie”.
Narodziny Tosi wywróciły mój świat do góry nogami. Zawsze byłam osobą zorganizowaną, lubiącą mieć wszystko zaplanowane i pod kontrolą. A tu nagle – mały człowiek, który nie przejmuje się moim kalendarzem, wymaga ciągłej uwagi i na dodatek nie daje mi spać. Pierwsze tygodnie były koszmarem. Kolki, problemy z karmieniem, niewyspanie, burza hormonów. Czułam się jak cień dawnej siebie. Robert na początku się starał, ale po dwóch tygodniach wrócił do pracy i nagle cały ciężar opieki nad dzieckiem i domem spadł na mnie. – Poradzisz sobie, kochanie – mówił, całując mnie w czoło przed wyjściem do biura. – Jesteś stworzona do bycia matką. Szkoda tylko, że nikt mi nie powiedział, jak bardzo bycie matką jest wyczerpujące. Pusta lodówka i pełne pieluchy Dni zlewały się w jeden ciąg karmienia, przewijania, usypiania i prób złapania kilku minut snu. Często zapominałam zjeść śniadanie, a o gotowaniu obiadu mogłam tylko pomarzyć. Tośka czasami wymagała mojej uwagi przez całą dobę. Robert wracał z pracy i oczekiwał, że na stole będzie czekał ciepły posiłek, a w domu będzie panował porządek. – Znowu zamawiamy pizzę? – zapytał pewnego popołudnia, krzywiąc się na widok sterty naczyń w zlewie. – Przepraszam, Tośka miała dzisiaj gorszy dzień. Płakała przez cztery godziny. Nie miałam siły nic ugotować. – Przecież siedzisz w domu przez cały dzień. Naprawdę nie mogłaś chociaż wstawić zupy? Jego słowa zabolały, ale byłam zbyt zmęczona, żeby się kłócić. Próbowałam mu wytłumaczyć, że opieka nad niemowlakiem to praca na pełen etat, bez przerw i weekendów, ale on zdawał się tego nie rozumieć. Dla niego „siedzenie w domu” oznaczało odpoczynek. Z czasem sytuacja się pogarszała. Robert zaczął narzekać na bałagan, na brak czystych koszul, na to, że w lodówce jest tylko światło i musztarda. – Ja pracuję, zarabiam na ten dom, a ty co robisz? – rzucił pewnego wieczoru w złości. – Nie wymagam od ciebie cudów, tylko żebyś chociaż zrobiła zakupy. Czułam się coraz bardziej osamotniona. Zaczęłam się zastanawiać, czy to ze mną jest coś nie tak, czy może naprawdę nie nadaję się do macierzyństwa. Każdy dzień był walką. Nawet prysznic stał się luksusem, na który mogłam sobie pozwolić tylko wtedy, gdy Tośka spała wyjątkowo twardo. Ciche pretensje i coraz większy dystans Nie miałam siły na rozmowy. Częściej milczałam, tłumiąc w sobie frustrację i żal. Robert, zamiast zapytać, jak się czuję, pytał o obiad lub narzekał na bałagan. Zdarzało się, że wieczorami zamykał się w swoim gabinecie, a ja zostawałam z Tosią sama, próbując ją uspokoić, kiedy znowu budziła się z płaczem. Czułam się niewidzialna. Gdy dzwoniła moja mama i pytała, jak sobie radzę, zbywałam ją krótkimi odpowiedziami. Nie chciałam, żeby się martwiła. Przecież to miał być najszczęśliwszy okres w moim życiu. W weekendy Robert był obecny tylko ciałem. Oglądał mecze, przeglądał telefon, czasem wychodził na rower. Nawet nie próbował zrozumieć, że ja nie mam chwili dla siebie. Zazdrościłam mu tej wolności, nawet jeśli był to tylko spacer do sklepu po piwo. Ten jeden wpis Któregoś dnia Tośka wyjątkowo marudziła. Miałam wrażenie, że noszę ją na rękach od świtu. Gdy w końcu zasnęła, padłam na kanapę i zasnęłam razem z nią. Obudziło mnie trzaśnięcie drzwiami. Robert wrócił z pracy. Spojrzał na mnie, potem na śpiącą Tośkę, a potem poszedł do kuchni. Słyszałam, jak otwiera lodówkę. – Znowu nic nie ma! – krzyknął. – Czy ty naprawdę nie potrafisz zorganizować sobie czasu? Zignorowałam go. Nie miałam siły na kłótnię. Wstałam, wzięłam telefon i chciałam sprawdzić, która jest godzina. Wtedy zobaczyłam powiadomienie na Facebooku. Robert opublikował zdjęcie w naszej rodzinnej grupie, do której należało jego rodzeństwo i rodzice. Na zdjęciu była otwarta, pusta lodówka. Podpis głosił: „Kiedy ty harujesz, żeby utrzymać rodzinę, a twoja żona, która siedzi w domu, znowu zapomniała o zakupach. Ciekawe, co dzisiaj zjemy na kolację. Może powietrze?”. Zrobiło mi się słabo. Krew uderzyła mi do głowy. Nie mogłam uwierzyć, że zrobił coś takiego. Że publicznie mnie upokorzył, przed swoją rodziną, pokazując mnie jako leniwą i nieudolną. Konfrontacja Wpadłam do kuchni z telefonem w ręku. – Co to ma być? – zapytałam, pokazując mu ekran. Spojrzał na mnie z zaskoczeniem, a potem wzruszył ramionami. – To tylko żart. Rodzeństwo mnie zrozumie. – Żart? – mój głos drżał. – Uważasz, że to jest śmieszne? Że to zabawne robić ze mnie pośmiewisko przed twoją rodziną? – Przesadzasz, Patrycja. Prawda jest taka, że w lodówce nic nie ma, a ja wracam głodny po ośmiu godzinach pracy. – A ja pracuję dwadzieścia cztery godziny na dobę! – krzyknęłam, nie mogąc powstrzymać łez. – Ty wracasz do domu i masz wolne, a ja nie mam chwili dla siebie! Nie śpię, nie jem, ledwo mam siłę stać na nogach, a ty wrzucasz zdjęcia do internetu, żeby mnie poniżyć?! Robert milczał przez chwilę, po czym westchnął ciężko. – Dobra, usunę to. Nie musisz od razu robić histerii. Ale to nie była histeria. To był ból, rozczarowanie i poczucie, że zostałam całkowicie zdradzona przez człowieka, który miał być moim wsparciem. Samotność w związku Usunął zdjęcie, ale mleko się rozlało. Wkrótce potem dostałam wiadomość od jego siostry: „Nie przejmuj się, faceci tacy są. Mój też marudzi. Ale może faktycznie spróbuj robić zakupy przez internet?”. To dobiło mnie jeszcze bardziej. Zamiast zrozumienia, dostałam dobrą radę, jak lepiej służyć mężowi. Przez kolejne dni prawie ze sobą nie rozmawialiśmy. Robert próbował udawać, że nic się nie stało, ale ja nie potrafiłam. Kiedy patrzyłam na niego, widziałam człowieka, który mnie nie szanuje. Który uważa moją pracę przy dziecku za nic nieznaczącą. Zaczęłam zastanawiać się, jak będzie wyglądać nasze dalsze życie. Czy zawsze będę musiała udowadniać swoją wartość? Czy zawsze będę dla niego tylko osobą, która ma mu ugotować i posprzątać? Zmiana i przebudzenie Któregoś ranka, gdy Tośka znów płakała od świtu, poczułam, że dłużej tak nie mogę. Położyłam ją w łóżeczku, przykucnęłam obok i zaczęłam płakać razem z nią. Byłam wyczerpana, rozbita, czułam się przezroczysta. Wtedy zadzwoniła moja przyjaciółka Asia. – Słuchaj, przyjadę do ciebie na godzinę. Zrób sobie kawę, ja popilnuję Tośki – powiedziała stanowczo. Nawet nie miałam siły protestować. Gdy weszła do mieszkania i zobaczyła mój stan, nie zaczęła mi dawać rad ani oceniać. Po prostu mnie przytuliła. – Masz prawo być zmęczona. Masz prawo nie ogarniać. Robert powinien ci pomagać, a nie robić z ciebie leniwą kurę domową. Pogadaj z nim szczerze, powiedz, jak się czujesz. I nie daj sobie wmówić, że przesadzasz. Przez chwilę poczułam ulgę, że ktoś mnie widzi, słyszy i rozumie. Ta godzina z Asią była dla mnie ratunkiem. Obiecałam sobie, że już nie będę tłumić w sobie tej złości i żalu. Wieczorem, kiedy Tośka w końcu zasnęła, usiadłam z Robertem przy kuchennym stole. Milczenie było ciężkie, ale wiedziałam, że muszę to powiedzieć. – Robert, ja nie dam rady tak dłużej. Potrzebuję twojego wsparcia, a nie krytyki. Nie jestem robotem. Kocham naszą córkę, ale nie dam rady zajmować się wszystkim sama. Jeśli chcesz mieć żonę, która gotuje i sprząta, to musisz też być ojcem, który uczestniczy w życiu dziecka, a nie tylko wraca z pracy i narzeka. Patrzył na mnie przez chwilę, jakby wreszcie dotarło do niego, co przeżywam. – Przepraszam – powiedział cicho. – Nie wiedziałem, że aż tak ci ciężko… Nie odpowiedziałam. Po prostu wstałam i poszłam do sypialni. Potrzebowałam czasu, żeby znów mu zaufać. Małe kroki Od tamtego dnia powoli zaczęło się coś zmieniać. Robert zaczął sam wychodzić z inicjatywą – czasem wynosił śmieci, czasem sam robił zakupy albo próbował zabawić Tośkę, żebym mogła wziąć prysznic. To nie był cud, nie staliśmy się nagle idealnym małżeństwem, ale poczułam, że nie jestem już zupełnie sama. Przestałam się tłumaczyć, gdy nie zdążyłam z obiadem. Zaczęłam zamawiać jedzenie dla siebie, a jemu zostawiłam karteczkę na lodówce: „Zakupy zrobisz w drodze z pracy. Ja nie mam czasu”. Czasem wciąż mam wątpliwości, czy Robert kiedykolwiek zrozumie, ile kosztuje mnie opieka nad naszą córką. Ale wiem jedno: nie pozwolę, żeby ktokolwiek, nawet mój własny mąż, mnie upokarzał. Siedzę teraz na kanapie, patrząc na śpiącą Tośkę. Jestem wyczerpana, ale też zdeterminowana. Muszę zawalczyć o siebie, o swój szacunek. Bo jeśli sama tego nie zrobię, nikt inny tego za mnie nie zrobi. Patrycja, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mąż żalił się teściowej, że tylko siedzę w domu i nawet zupy mu nie gotuję. Zostawiłam go samego z niemowlakiem i klapki mu spadły z oczu” „Teściowa powiedziała, że siedzenie z dzieckiem w domu to urlop, a za jej czasów matki nie były tak rozwydrzone. Dałam jej nauczkę” „Po narodzinach Krzysia teściowa gotowała nam obiady, oferowała pomoc. Myślałam, że to z dobroci serca, dopóki nie usłyszałam, co nagadał jej mój mąż”
„Odkąd powiedziałam mężowi o ciąży, zaczął znikać wieczorami i nawet nie dotknął mojego brzucha. Dopiero sąsiadka zdradziła mi jego tajemnicę”
„Zamiast cieszyć się ciążą, codziennie płakałam w poduszkę. Mój mąż zaczął znikać po godzinach, tłumacząc się pracą. Aż pewnego dnia odkryłam, co naprawdę robi po południu.”
Zawsze marzyłam o tym momencie. Gdy wreszcie na teście zobaczyłam dwie kreski, pobiegłam do Grześka, śmiejąc się przez łzy. Myślałam, że weźmie mnie na ręce, że będzie tak samo szczęśliwy jak ja. W końcu od kilku miesięcy mówiliśmy o dziecku, o tym, że czas powiększyć naszą rodzinę. Ale jego reakcja była daleka od tego, co sobie wyobrażałam. – Aha. Czyli się udało – powiedział cicho, patrząc na plastikowy patyczek, jakby to był wyrok. Uśmiech na mojej twarzy zgasł. Próbowałam tłumaczyć to sobie szokiem. Przecież to wielka zmiana, każdy ma prawo na chwilę zwątpić. Jednak mijały dni, a on z każdym kolejnym zamykał się w sobie coraz bardziej. Przestał mnie dotykać, unikał mojego wzroku. A co najgorsze, zaczął znikać. Nagle zaczął mieć nadgodziny Początkowo wracał do domu godzinę później niż zwykle. Mówił, że w firmie jest nowy projekt, że musi się wykazać, żebyśmy mieli lepszą sytuację finansową. – Dziecko kosztuje, Magda – rzucił pewnego wieczoru, gdy próbowałam z nim porozmawiać o wózku, który znalazłam w internecie. – Muszę zabezpieczyć naszą przyszłość. Brzmiało to logicznie, więc przez jakiś czas mu wierzyłam. Ale z czasem te nadgodziny stały się codziennością. Wracał o dwudziestej, dwudziestej pierwszej. Wykąpał się, zjadł kolację i od razu szedł spać. Czułam się coraz bardziej samotna. Zamiast cieszyć się z rosnącego brzucha, spędzałam wieczory na płaczu w poduszkę. Zaczęłam podejrzewać, że kogoś ma. To była pierwsza myśl, która przyszła mi do głowy. Skoro ucieka z domu, unika bliskości i jest nieobecny, to musi być inna kobieta. Sprawdzałam jego telefon, kiedy brał prysznic, ale nie było tam żadnych podejrzanych wiadomości. Przeglądałam ubrania w poszukiwaniu zapachu cudzych perfum, ale niczego takiego nie znalazłam. Zupełnie nie wiedziałam, co robić. Moja frustracja rosła z każdym dniem. Próbowałam z nim o tym porozmawiać, ale zbywał mnie krótkim: – Magda, jestem zmęczony. Daj mi spokój. Przypadkowe spotkanie w sklepie Pewnego popołudnia, wracając z wizyty u lekarza, spotkałam Ewkę z drugiego piętra. Pracowała w tym samym biurowcu co Grzesiek, tylko na innym piętrze. Zawsze uważałam ją za trochę wścibską, ale tym razem jej towarzystwo okazało się zbawienne. – Cześć, Magda! Jak się czujesz? Brzuszek już widać! – zagadała, opierając się o koszyk w markecie. – Cześć, Ewka. Dziękuję, dobrze – odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem. Zaczęłyśmy rozmawiać o codziennych sprawach, aż zeszło na pracę Grześka. – No ten to się nie przepracowuje. Codziennie o siedemnastej mija mnie w holu – powiedziała żartobliwie. Zamrugałam, nie do końca rozumiejąc. – Jak to o siedemnastej? Przecież on ma nadgodziny. Wraca o dwudziestej. Ewka spojrzała na mnie dziwnie. – Magda, on wychodzi z biura punktualnie o piątej. Widzę go codziennie, jak wsiada do auta. Raz nawet chciałam go poprosić o podwózkę, ale zanim zdążyłam do niego podejść, odjechał w stronę tego małego skweru za biurowcem. Moje serce zaczęło bić szybciej. Zrobiło mi się słabo. – Jesteś pewna? – zapytałam, czując, jak nogi robią się jak z waty. – Na sto procent. Nie chciałam cię martwić, ale pomyślałam, że powinnaś wiedzieć. Gdzie on podziewa się popołudniami? Kiedy wróciłam do domu, nie mogłam znaleźć sobie miejsca. Skoro wychodzi z pracy o siedemnastej, a w domu jest po dwudziestej, co robi przez trzy godziny? Gdzie jeździ? Z kim się spotyka? Postanowiłam to sprawdzić. Następnego dnia, około szesnastej, pojechałam w okolice jego biurowca. Zaparkowałam kilka ulic dalej i poszłam na piechotę pod budynek. Czekałam w ukryciu. Równo o siedemnastej Grzesiek wyszedł z biura. Wsiadł do samochodu i odjechał. Szybko wróciłam do swojego auta i pojechałam za nim. Nie musiałam jechać daleko. Zatrzymał się na parkingu przy małym skwerze, zaledwie kilkaset metrów od firmy. Zgasił silnik. Czekałam, obserwując z bezpiecznej odległości. Minęło piętnaście minut, pół godziny. Grzesiek nie wysiadł. Nie podeszła do niego żadna kobieta. Siedział sam w samochodzie. Zaczęłam się zastanawiać, o co tu chodzi. Postanowiłam podejść bliżej. Kiedy byłam tuż przy jego aucie, zajrzałam przez szybę. Siedział z odchyloną głową, patrząc w punkt przed sobą. W ręku trzymał telefon, ale na niego nie patrzył. Wyglądał na kompletnie załamanego. Zapukałam w szybę. Drgnął, jakby raził go prąd. Kiedy mnie zobaczył, jego twarz pobladła. Otworzył drzwi, nie mówiąc ani słowa. Rozmowa, która wszystko zmieniła – Co ty tu robisz, Grzesiek? – zapytałam drżącym głosem. – Miałeś być w pracy. Ewka powiedziała mi, że codziennie wychodzisz o siedemnastej. Przez chwilę milczał, unikając mojego wzroku. W końcu ukrył twarz w dłoniach. – Magda, ja… ja po prostu nie daję rady – powiedział cicho, ledwo powstrzymując łzy. – Z czym nie dajesz rady? Z pracą? Ze mną? Z dzieckiem? Spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam przerażenie. – Ze wszystkim. Boję się, że nie podołam. Że będę beznadziejnym ojcem. Że nie zapewnię wam odpowiedniego życia. Za każdym razem, gdy o tym myślę, czuję, jakbym się dusił. Zamarłam. Nie spodziewałam się takich słów. Zamiast zdrady czy obojętności, zobaczyłam człowieka, którego przytłoczyła odpowiedzialność. – Dlaczego mi nie powiedziałeś? – zapytałam, siadając obok niego w samochodzie. – Bo mi wstyd. Ty się tak cieszysz, planujesz, a mnie skręca z nerwów na samą myśl o wózku czy łóżeczku. Nie chciałem ci psuć tej radości. Myślałem, że jak będę siedział tutaj sam, to jakoś to sobie ułożę w głowie. Ale jest tylko gorzej. Siedzieliśmy w milczeniu przez dłuższą chwilę. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Z jednej strony było mi go żal, z drugiej czułam złość, że okłamywał mnie przez tyle czasu, zostawiając mnie samą z moimi lękami i podejrzeniami. – Ucieczka niczego nie rozwiąże, Grzesiek – powiedziałam w końcu. – Zostawiłeś mnie samą. Ja też się boję, ale chciałam, żebyśmy byli w tym razem. Skinął głową, a po jego policzku spłynęła pojedyncza łza. – Wiem. Przepraszam cię. Ja po prostu spanikowałem. Czeka nas trudna droga Wróciliśmy do domu razem, ale atmosfera między nami wciąż była gęsta. Powiedziałam mu, że nie mogę zaakceptować takich kłamstw, nawet jeśli wynikały ze strachu. Że jeśli mamy być rodziną, musimy ze sobą rozmawiać, a nie uciekać do samochodu na trzy godziny. Grzesiek obiecał, że to się zmieni. Zaproponował, że pójdzie na terapię, żeby poradzić sobie z lękami. Zgodziłam się, ale w głębi duszy czułam, że to dopiero początek naszej trudnej drogi. Zaufanie zostało nadszarpnięte, a przed nami wciąż była perspektywa narodzin dziecka. Teraz, kiedy patrzę na niego, jak składa łóżeczko, widzę, że się stara. Ale czasami wciąż dostrzegam ten strach w jego oczach. I zastanawiam się, czy kiedykolwiek naprawdę poczuje się gotowy na bycie ojcem. Bo ja już sama nie wiem, czy jesteśmy na to wszystko gotowi. Magda, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Zobacz także: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna” „Ożenił się ze mną z obowiązku, bo zaszłam w ciążę. Myślałam, że dziecko nas połączy. Teraz przykro mi, że skrzywdziłam syna takim ojcem”
„Po przeprowadzce moja 6-letnia córka zaczęła opowiadać o swojej drugiej mamie. Gdy wieczorem weszłam do jej pokoju, przeszedł mnie dreszcz”
Przeprowadzka miała być nowym początkiem, ale odkryłam coś, co zniszczyło mój świat. Pola zaczęła opowiadać dziwne rzeczy, a potem znalazłam ten naszyjnik.
Zaczęło się od niewinnej rozmowy w samochodzie. Mój mąż, Marek, uznał, że nadszedł czas na zmiany. Nasze mieszkanie na starym osiedlu, choć przytulne, stawało się dla nas trochę za ciasne. Powiedział, że ma świetny pomysł – przeniesiemy się do domu, który kiedyś kupił jako inwestycję. Nigdy wcześniej tam nie byłam. Zawsze mówił, że to tylko lokata kapitału, a wynajmowanie go to po prostu czysty zysk. Zgodziłam się. Dlaczego nie? Przecież to brzmiało jak doskonały pomysł na poprawę naszego komfortu. Przeprowadzka poszła gładko. Dom był piękny, jasny, z dużymi oknami wychodzącymi na park. Choć nie był najnowszy, a tu i ówdzie widać było drobne zniszczenia, Marek zadbał o to, by doskonale zaplanować remont. Szybko poczułam się tam jak w domu. Pola, nasza sześcioletnia córka, dostała wymarzony, różowy pokój. Wydawało się, że to nowy, lepszy rozdział w naszym życiu. Pierwsze sygnały Minęło kilka tygodni. Zauważyłam, że Pola zaczęła opowiadać dziwne historie. Na początku myślałam, że to po prostu bujna wyobraźnia sześciolatki. Zawsze miała głowę pełną pomysłów. – Mamo, wiesz, ta druga pani pachnie tak ładnie, jak tata, kiedy idzie do pracy – powiedziała pewnego wieczoru, gdy czytałam jej bajkę na dobranoc. Zmarszczyłam brwi, nie bardzo wiedząc, o co jej chodzi. – Jaka druga pani, kochanie? – zapytałam, poprawiając jej kołdrę. – No ta, co tu była. Zostawiła mi prezent pod łóżkiem – odparła z niewinnym uśmiechem. Zignorowałam to. Dzieci wymyślają różne rzeczy. Może widziała kogoś w telewizji, a może to jakaś koleżanka z przedszkola? Nie drążyłam tematu. Marek zawsze dbał o nas, ciężko pracował, często wyjeżdżał w delegacje. Ufałam mu bezgranicznie. Jednak z czasem opowieści Poli stawały się coraz bardziej szczegółowe. Zaczęła wspominać o „cioci”, która bawiła się z nią lalkami, kiedy tata był zajęty. O „cioci”, która miała czerwone paznokcie i zawsze się uśmiechała. Zaczęłam odczuwać dziwny niepokój. Dlaczego Marek nic mi nie powiedział? Kim była ta kobieta? Może to jakaś opiekunka, o której zapomniał wspomnieć? Próbowałam tłumaczyć to sobie na różne sposoby, ale w głębi duszy wiedziałam, że coś jest nie tak. Prawda ukryta pod łóżkiem Pewnego późnego wieczora, kiedy sprzątałam pokój Poli, postanowiłam zajrzeć pod jej łóżko. Szukałam zagubionego klocka, a znalazłam coś zupełnie innego. Małe, ozdobne pudełeczko. Serce zabiło mi mocniej, gdy je otwierałam. W środku leżał delikatny, złoty łańcuszek z wisiorkiem w kształcie serca. To nie była biżuteria dla dziecka. To było coś, co dorosła kobieta mogłaby nosić na co dzień. Coś, co Marek mógłby kupić komuś w prezencie. Usiadłam na dywanie, wpatrując się w ten mały przedmiot. W mojej głowie zaczęły układać się elementy układanki, której do tej pory nie chciałam widzieć. Częste wyjazdy Marka, jego wymówki, ten dom, który nagle stał się dla nas dostępny. Wszystko nabierało nowego, przerażającego sensu. Zadzwoniłam do Marka. Nie odebrał. Zawsze tak robił, kiedy był w „pracy”. Zostawiłam mu wiadomość, by zadzwonił, jak tylko będzie mógł. Mój głos drżał. Wiedziałam, że ta rozmowa zmieni wszystko. Kiedy wrócił wieczorem, czekałam na niego w salonie. Na stole leżało pudełeczko z łańcuszkiem. Jego wzrok natychmiast padł na ten przedmiot. Zobaczyłam w jego oczach coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam – strach. Prawdziwy, nieudawany strach. – Co to jest, Marek? – zapytałam cicho, starając się opanować drżenie głosu. Milczał przez dłuższą chwilę. Widziałam, jak w jego głowie toczy się walka. Jak próbuje znaleźć wymówkę, kolejne kłamstwo, by się wyplątać. – Ewa, to nie tak, jak myślisz… – zaczął w końcu, ale jego głos był słaby, pozbawiony przekonania. – Nie tak? A jak? Pola opowiada o „drugiej mamie”, o kobiecie, która tu bywała. A ja znajduję pod łóżkiem mojego dziecka biżuterię. Powiedz mi, Marek, jak to jest? – krzyknęłam, czując, jak łzy napływają mi do oczu. I wtedy wszystko pękło. Z jego ust popłynęły słowa, których nigdy nie chciałam usłyszeć. Przyznał się do podwójnego życia. Opowiedział o kobiecie, z którą spotykał się od lat. O tym, jak sprowadzał ją do tego domu, kiedy myślałam, że pracuje. O tym, jak to wszystko wymknęło mu się spod kontroli. Słuchałam go, czując, jak mój świat rozpada się na kawałki. Mężczyzna, którego kochałam, któremu ufałam, okazał się kimś zupełnie obcym. Budował z nami dom, jednocześnie prowadząc drugie życie, w którym nie było dla nas miejsca. Życie po burzy Nie wyrzuciłam go od razu. Zbyt wiele nas łączyło. Pola, kredyt, lata wspomnień. Z każdym dniem było coraz trudniej. Patrzyłam na niego i widziałam tylko kłamstwo. Nasz piękny dom stał się dla mnie klatką pełną bolesnych wspomnień. Próbowaliśmy terapii, próbowaliśmy rozmawiać, ale zaufanie, raz zniszczone, nie chciało powrócić. Marek starał się naprawić błędy, ale jego starania wydawały się puste. Wiedziałam, że cokolwiek zrobi, zawsze będę się zastanawiać, czy to prawda, czy kolejne kłamstwo. Ostatecznie podjęłam decyzję o rozstaniu. Nie było to łatwe. Musiałam wytłumaczyć Poli, dlaczego tata już z nami nie mieszka. Dlaczego nasza rodzina się rozpadła. Wiedziałam, że to jedyne wyjście. Nie mogłam żyć w kłamstwie, nie mogłam udawać, że wszystko jest w porządku. Teraz, z perspektywy czasu, widzę, że to była słuszna decyzja. Zbudowałam swoje życie na nowo. Bez niego. Bez kłamstw. Pola jest szczęśliwa, a ja uczę się ufać na nowo. To doświadczenie zmieniło mnie jednak na zawsze. Nauczyło mnie, że czasem to, co wydaje się idealne, jest tylko iluzją, a prawdziwe życie kryje się w najmniej oczekiwanych miejscach. Czasem pod łóżkiem własnego dziecka. Ewa, 36 lat Zobacz też: „Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
„Chciałam odpocząć od dzieci, więc pojechaliśmy z mężem na luksusowe wczasy all inclusive w Grecji. Los z nas zakpił”
„Miało być spokojnie i beztrosko, tymczasem wydarzyło się coś, co przewróciło mój świat do góry nogami. Aż kolana się pode mną ugięły, gdy zobaczyłam...”
Odliczałam dni do tego wyjazdu. Tygodniami planowałam każdy szczegół: rezerwacja hotelu z widokiem na morze, wybór ubrań, które sprawią, że znowu poczuję się atrakcyjna, a nie tylko jak matka dwojga zbuntowanych nastolatków. Grecja wydawała się idealnym miejscem. Słońce, dobre jedzenie i brak codziennych obowiązków miały sprawić, że Krzysztof i ja znów znajdziemy dla siebie czas. Ostatnie miesiące były trudne. Kłóciliśmy się o wszystko – o to, kto ma odwieźć syna na trening, o rachunki, o to, że ja ciągle sprzątam, a on siedzi w telefonie. Zaczęliśmy się od siebie oddalać. Ten wyjazd był jak koło ratunkowe, które miało utrzymać nasze małżeństwo na powierzchni. – Zobaczysz, będzie cudownie – powiedziałam, pakując do walizki nową, zwiewną sukienkę. – Tylko my, plaża i święty spokój. Krzysztof uśmiechnął się, ale w jego oczach widziałam to samo zmęczenie, co w swoich. – Jasne, kochanie. Odpoczniemy – mruknął, nie odrywając wzroku od ekranu laptopa. Kiedy dotarliśmy na miejsce, wszystko wydawało się idealne. Pokój był przestronny, z dużym balkonem i widokiem, który zapierał dech w piersiach. Ciepłe powietrze pachniało morzem i kwitnącymi oleandrami. Pierwszego popołudnia zeszliśmy do hotelowego baru, żeby uczcić początek urlopu. Usiedliśmy przy stoliku z widokiem na basen. – No to za nas – powiedział Krzysztof, podnosząc szklankę. – I za to, żebyśmy przez tydzień nie myśleli o problemach. Uśmiechnęłam się i już miałam coś odpowiedzieć, kiedy mój wzrok padł na mężczyznę stojącego kilka metrów dalej, przy samym barze. Znajoma twarz w tłumie Początkowo myślałam, że to przywidzenie. Złudzenie wywołane słońcem i procentami. Zamrugałam kilka razy, ale obraz nie zniknął. To był on. Bartek. Mój pierwszy mąż. Nie widziałam go od prawie dziesięciu lat. Nasze rozstanie nie było dramatyczne, po prostu oboje doszliśmy do wniosku, że chcemy od życia czegoś innego. On chciał swobody, podróży i braku zobowiązań, ja marzyłam o stabilizacji i rodzinie. Rozwiedliśmy się kulturalnie, bez rzucania talerzami i walki o majątek. Potem każde poszło w swoją stronę. Teraz stał przy barze, opalony, uśmiechnięty, z lekkim zarostem, który dodawał mu uroku. Zawsze był przystojny, ale teraz wyglądał jakoś… spokojniej. Bardziej pewnie siebie. Zamarłam. Moje serce zaczęło bić szybciej, a w gardle poczułam suchość. – Sandra? Wszystko w porządku? – zapytał Krzysztof, zauważając moją minę. – Tak… tak, jasne. Po prostu… chyba zobaczyłam kogoś znajomego. W tym momencie do Bartka podeszła kobieta. Była młodsza ode mnie, z burzą ciemnych loków i figurą, której nie powstydziłaby się modelka. Uśmiechnęła się do niego, a on objął ją w talii i pocałował w policzek. Zaraz potem podbiegł do nich mały chłopiec, może czteroletni, i uczepił się nogi Bartka. Bartek roześmiał się, podniósł go wysoko do góry i coś powiedział, a cała trójka wybuchnęła śmiechem. To był cios. Nie dlatego, że go kochałam – to uczucie dawno wygasło. Ale dlatego, że wyglądał na niewyobrażalnie szczęśliwego. Znalazł kobietę, założył rodzinę – zrobił to wszystko, przed czym tak bardzo uciekał, kiedy byliśmy razem. – Kto to jest? – zapytał Krzysztof, śledząc mój wzrok. – Bartek – odpowiedziałam cicho. Krzysztof zmarszczył brwi. – Twój były mąż? Tutaj? Jaki ten świat jest mały. Jego ton był lekki, niemal rozbawiony. Nie rozumiał, co się we mnie działo. Nie rozumiał, że ten widok zburzył mój starannie budowany spokój. Początek absurdalnej gry Od tego momentu wakacje przestały być odpoczynkiem. Zamiast skupić się na Krzysztofie i naszym wspólnym czasie, zaczęłam obsesyjnie obserwować Bartka i jego nową rodzinę. Zauważałam wszystko. Jak się do siebie uśmiechali, jak spędzali czas na basenie, jak jedli kolację. Wydawali się tacy beztroscy. Tacy idealni. A ja? Ja czułam się jak szara mysz przy boku zmęczonego życiem mężczyzny. Nagle wszystko, co robił Krzysztof, zaczęło mnie drażnić. To, że na plaży czytał książkę, zamiast ze mną rozmawiać. To, że wolał iść wcześnie spać, zamiast siedzieć w barze. To, że nie patrzył na mnie z takim zachwytem, z jakim Bartek patrzył na swoją nową żonę. Poczułam irracjonalną potrzebę, żeby udowodnić Bartkowi – i sobie – że moje życie jest równie wspaniałe, a nawet lepsze. Zaczęłam zachowywać się inaczej. Głośniej się śmiałam, kiedy przechodzili obok. Ostentacyjnie całowałam Krzysztofa przy basenie, choć zazwyczaj unikaliśmy publicznych czułości. Zamawiałam najdroższe drinki w barze i dawałam duże napiwki obsłudze, żeby pokazać, że świetnie nam się powodzi. Krzysztof był zdezorientowany. – Sandra, co ty robisz? – zapytał pewnego wieczoru. – Przecież mówiłaś, że musimy uważać na budżet. – Jesteśmy na wakacjach! – odparłam z wymuszonym uśmiechem. – Kiedy mamy zaszaleć, jak nie teraz? Kątem oka widziałam, że Bartek i jego żona siedzą dwa stoliki dalej. Chciałam, żeby zauważyli, jak świetnie się bawimy. Chciałam, żeby pomyślał: „Szkoda, że ją straciłem”. Ale on nawet na mnie nie patrzył. Zmęczenie materiału Z każdym dniem byłam coraz bardziej zmęczona tą maskaradą. Każde wyjście z pokoju wymagało ode mnie pełnego makijażu i starannie dobranej stylizacji. Nie mogłam po prostu założyć luźnych spodenek i pójść na plażę. Musiałam wyglądać perfekcyjnie, na wypadek, gdybym na nich wpadła. Moje zachowanie zaczęło rodzić konflikty. Krzysztof miał dość mojego ciągłego poprawiania go i sztucznych uśmiechów. – Przestań grać, Sandra – powiedział ostro pewnego popołudnia, kiedy zwróciłam mu uwagę, że głośno siorbie sok. – Jesteśmy tu, żeby odpocząć, a ty zachowujesz się, jakbyśmy brali udział w jakimś konkursie. – Wcale nie! Po prostu chcę, żeby te wakacje były wyjątkowe – broniłam się, czując, że zaraz wybuchnę płaczem. – Wyjątkowe? Od kilku dni jesteś spięta jak struna. Nie da się z tobą normalnie porozmawiać. Jeśli tak ma wyglądać to ratowanie naszego małżeństwa, to ja chyba wolę wrócić do domu. Jego słowa uderzyły we mnie z całą siłą. Miał rację. Zamiast naprawiać nasze relacje, niszczyłam je jeszcze bardziej. A wszystko przez mężczyznę, który był dla mnie przeszłością. Wieczorem zeszłam sama do baru. Krzysztof wolał zostać w pokoju. Usiadłam w kącie, czując się żałośnie. Cały ten wyjazd to była jedna wielka pomyłka. Nagle usłyszałam znajomy głos. – Sandra? Podniosłam wzrok. Bartek stał obok mojego stolika. Moment prawdy – Cześć, Bartek – powiedziałam, starając się, by mój głos brzmiał swobodnie. – Mogę się przysiąść? – zapytał, wskazując na krzesło naprzeciwko. Skinęłam głową. Usiadł i spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem. – Widziałem cię już pierwszego dnia, ale nie byłem pewien, czy chcesz rozmawiać. Dobrze wyglądasz. – Dziękuję. Ty też. Gratuluję rodziny. Bartek uśmiechnął się szerzej, a jego oczy nabrały ciepłego blasku. – Dzięki. To moje największe szczęście. Wiesz, długo mi zeszło, zanim zrozumiałem, co jest w życiu ważne. Dopiero przy Magdzie poczułem, że chcę się ustatkować. Jego słowa zabolały, choć nie powinnam była się tym przejmować. Ze mną tego nie czuł. To bolało w moje kobiece ego. – Wyglądacie na bardzo szczęśliwych – powiedziałam cicho. – Bo jesteśmy. Choć oczywiście, jak to w życiu, bywa różnie. Młody daje nam popalić, noce są często nieprzespane, ale nie zamieniłbym tego na nic innego. Spojrzał na mnie uważnie. – A ty? Jak ci się układa? Widziałem cię z mężem. Chciałam mu opowiedzieć bajkę o moim idealnym życiu. O wspaniałych dzieciach, sukcesach zawodowych i mężu, który nosi mnie na rękach. Ale nagle poczułam, że nie mam już na to siły. – Różnie, Bartek. Bywa bardzo ciężko – powiedziałam, a głos mi lekko zadrżał. – Mamy dwoje nastolatków. Praca, dom, ciągły stres. Ten wyjazd miał być odpoczynkiem, a okazał się… no, trudny. Spodziewałam się litości albo triumfu w jego oczach. Zamiast tego zobaczyłam zrozumienie. – Życie, prawda? – westchnął. – Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Ale widziałem, jak na ciebie patrzy. Zależy mu na tobie. – Skąd wiesz? Ostatnio tylko się kłócimy. – Bo kiedy dzisiaj po południu miałaś do niego pretensje… widziałem, że nie jest zły, tylko mu przykro. A komuś, komu nie zależy, nie jest przykro. Zamilkłam. Bartek dopił i wstał. – Fajnie było cię spotkać, Sandra. Trzymaj się. I nie bądź dla niego taka ostra. Widać, że chłop się stara. Odszedł, a ja zostałam sama z własnymi myślami. Powrót do rzeczywistości Siedziałam w barze jeszcze przez godzinę. Zrozumiałam, jak bardzo się pogubiłam. Zamiast docenić to, co mam, zaczęłam gonić za iluzją idealnego życia, porównując się do kogoś, kogo droga była zupełnie inna niż moja. Zazdrościłam Bartkowi beztroski, nie widząc, że ta beztroska to tylko fragment obrazka z wakacji. Przecież sami też mieliśmy takie momenty, kiedy dzieci były małe, a my byliśmy wpatrzeni w siebie jak w obrazek. Tylko że z czasem życie przyniosło zmęczenie i rutynę. Ale Krzysztof tu był. Pojechał ze mną na te wakacje, żeby spróbować to naprawić. A ja zrujnowałam połowę wyjazdu swoimi kompleksami. Wróciłam do pokoju. Krzysztof spał. Położyłam się obok niego, ostrożnie, żeby go nie obudzić. Patrzyłam na jego twarz, oświetloną delikatnym światłem księżyca. Miał więcej zmarszczek niż dziesięć lat temu, a w jego włosach pojawiła się siwizna. Ale to z nim przeżyłam najtrudniejsze i najpiękniejsze chwile mojego życia. Rano obudziłam się wcześnie. Krzysztof jeszcze spał. Wstałam, zmyłam wczorajszy makijaż, ubrałam stare, wygodne szorty i luźną koszulkę. Kiedy otworzył oczy, uśmiechnęłam się do niego. – Przepraszam – powiedziałam cicho. – Za te ostatnie dni. Za to, że zachowywałam się jak idiotka. Zrozumiałam, że nie muszę nikomu nic udowadniać. Krzysztof przetarł oczy i spojrzał na mnie zdziwiony. – Naprawdę? – Naprawdę. Chodźmy na plażę. I jeśli masz ochotę czytać książkę przez cały dzień, to obiecuję, że nie powiem ani słowa. Uśmiechnął się, tym razem szczerze, i przyciągnął mnie do siebie. – Wolałbym pójść na spacer. Tylko we dwoje. Reszta wakacji była inna. Przestałam rozglądać się za Bartkiem i jego żoną. Kiedy mijaliśmy ich w holu, kiwałam tylko głową z uśmiechem. Zrozumiałam, że jego szczęście nie umniejsza mojego. Moje życie nie było idealne. Nasze małżeństwo wymagało sporo pracy. Ale to było moje życie, prawdziwe i wartościowe, ze wszystkimi jego wadami. Po powrocie do domu czekała na nas góra prania, zrzędzące nastolatki i rachunki do zapłacenia. Ale jakoś łatwiej było nam to wszystko znieść. Czasem wciąż łapię się na tym, że patrzę na innych i zastanawiam się, czy mają lepiej. Ale wtedy przypominam sobie Grecję, smak słonego wiatru i to dziwne uczucie ulgi, kiedy przestałam udawać kogoś, kim nie jestem. Sandra, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż zostawił mnie samą z dziećmi na tydzień, bo musi odpocząć od wrzasków. To po co tak się staram i podstawiam wszystko pod nos?” „Mąż wrócił z delegacji w Hiszpanii dziwnie milczący. Gdy rozpakowywałam jego walizkę, z bocznej kieszeni wypadło małe zawiniątko” „Kiedy żona powiedziała mi, że znowu jest w ciąży, uciekłem. Jako samotna matka poradzi sobie lepiej, państwo jej pomoże”
Mąż potraktował ją nawet gorzej niż Wiśniewski. „Dla dzieci musiałam być silna, ale każdego dnia myślałam, co jest ze mną nie tak”
„Szukałam tylko kluczy do samochodu. Zamiast nich znalazłam coś, czego do dziś nie potrafię wyrzucić z pamięci. Jedna zmięta kartka schowana w kieszeni kurtki sprawiła, że w ciągu kilku godzin rozsypało się całe moje życie” – pisze nasza czytelniczka.
Plotki o rozstaniach (i powrotach) wśród celebrytów często wywołują lawinę komentarzy. Dla niektórych bywają bolesnym przypomnieniem własnych doświadczeń. Nasza czytelniczka postanowiła opowiedzieć historię, która wydarzyła się kilka lat temu. Dziś przyznaje, że najbardziej bolała ją nie zdrada, ani nawet nie to, że jej mąż wrócił do swojej byłej żony, ale świadomość, że przez długi czas nie znała całej prawdy. „Byłam pewna, że jego przeszłość jest zamkniętym rozdziałem” Kiedy poznałam mojego męża, był już po rozwodzie. Nigdy nie wypytywałam o szczegóły. Mówił, że tamto małżeństwo było błędem, że bardzo się męczył i nie chce już do tego wracać. Wierzyłam mu. Zresztą dlaczego miałabym nie wierzyć? Budowaliśmy wspólne życie, doczekaliśmy się syna, później kupiliśmy mieszkanie, a kilka lat później na świecie miała pojawić się nasza córka. Byłam przekonana, że jestem kobietą jego życia. Nie zastanawiałam się, czy czasem wspomina byłą żonę. Kiedy raz czy dwa wspomniał jej imię, nie poczułam nawet ukłucia zazdrości. Wręcz przeciwnie. Wydawało mi się, że mówi o kimś zupełnie obcym. Przecież nie mieli dzieci, nic go z nią nie łączyło. „Jedna kartka zmieniła wszystko” Nasza córeczka miała niecałe dwa miesiące. Byłam zmęczona, niewyspana i żyłam od karmienia do karmienia. Tamtego dnia chciałam tylko zrobić pranie. Wyjęłam z kieszeni jego kurtki klucze do samochodu, portfel i paragon. Na samym dnie była jeszcze mała karteczka, starannie złożona na pół. Rozwinęłam ją. Były na niej tylko cztery słowa: „Kocham Cię. Zawsze kochałam”. Nie było podpisu. Nie było daty. Przez chwilę próbowałam wmówić sobie, że to jakiś stary świstek, który przypadkiem został w kieszeni. Coś jednak nie dawało mi spokoju. Wieczorem zapytałam go o tę kartkę. Pobladł. Nigdy wcześniej nie widziałam takiej miny. „Najgorsze przyszło dopiero później” Najpierw długo milczał. Potem powiedział, że już nie ma sensu dalej kłamać. Przyznał, że od roku spotyka się ze swoją byłą żoną. Od roku. Musiałam usiąść. Dobrze, że dzieci już spały. W głowie próbowałam sobie poukładać wszystkie święta, rodzinne obiady, wspólne wakacje i wieczory spędzone z dziećmi. Nagle wszystko zaczęło wyglądać inaczej. Najbardziej zabolało mnie jednak to, co powiedział chwilę później. – Nigdy nie przestałem jej kochać. Do dziś pamiętam ciszę, która zapadła po tych słowach. Zapytałam tylko: – To po co zakładałeś ze mną rodzinę? Odpowiedział, że naprawdę chciał zapomnieć. Że wierzył, iż z czasem uczucia miną. Nie minęły. „Przez wiele miesięcy obwiniałam siebie” Nie pamiętam pierwszych tygodni po jego wyprowadzce. Pamiętam tylko zmęczenie. Niemowlę, starszego synka, który pytał, dlaczego tata już z nami nie mieszka, i mnie, próbującą udawać przed dziećmi, że wszystko jest w porządku. Najgorsze były jednak wieczory. Kiedy dzieci zasypiały, siadałam sama w salonie i wracałam myślami do jednego zdania: „Nigdy nie przestałem jej kochać”. Codziennie zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak. Czego mi zabrakło. Dlaczego przez tyle lat nie zauważyłam, że jestem tylko próbą ułożenia sobie życia po kimś innym. Dzisiaj wiem, że odpowiedzi na te pytania nigdy nie znajdę. Wiem za to jedno. Największym błędem było szukanie winy w sobie. Komentarz redakcji Powroty do dawnych partnerów budzą ogromne emocje – zarówno wtedy, gdy dotyczą osób publicznych, jak i zwykłych rodzin. Każda historia ma własny kontekst i z zewnątrz trudno ocenić motywacje jej bohaterów. Niezależnie od okoliczności jedno pozostaje niezmienne – życie w kłamstwie i prowadzenie równoległej relacji może pozostawić po drugiej stronie głębokie poczucie zranienia i wiele pytań, na które często nie ma prostych odpowiedzi. Czytaj też: „Mój mąż przepadł, gdy byłam w 9. miesiącu ciąży. Po 3 latach stanął w drzwiach i zadał tylko 1 pytanie, a mnie zabrakło tchu” „Gdy po 5 latach starań zaszłam w ciążę, mąż mi nie uwierzył i wyprowadził się z domu. Myślał, że go zdradzam, a prawda była bardziej bolesna” „Mąż twierdził, że musi zostawać po godzinach w pracy. Gdy zakradłam się tam z dzieckiem na ręku, widok odebrał mi mowę”
„Mąż żalił się mamusi, że potyka się o pieluchy, Oliwka płacze, a ja tylko leżę”. Gdy teściowa przyszła w odwiedziny, prawda wyszła na jaw
„Usłyszałam, jak Szymon mówi teściowej przez telefon, że całymi dniami nic nie robię, a on po pracy potyka się o brudne pieluchy i sam musi podgrzewać sobie kiełbasę na kolację. Byłam wściekła, ale to, co wydarzyło się godzinę później, kompletnie ścięło mnie z nóg” – pisze nasza czytelniczka.
Pierwsze tygodnie po porodzie to dla wielu rodzin czas ogromnych zmian. Brak snu, zmęczenie i nowe obowiązki potrafią wystawić nawet najlepszy związek na próbę. Nasza czytelniczka przyznaje, że po narodzinach drugiego dziecka czuła się coraz bardziej samotna i niezrozumiana. „Byłam sama z dwójką maluchów” Dzień dobry, mam 1,5-miesięczną córeczkę Oliwkę i trzyletniego synka Kacperka, który dopiero od września zacznie chodzić do przedszkola. Nadal dochodzę do siebie po porodzie, a większość dnia spędzam sama z dziećmi. Na mojej głowie jest praktycznie wszystko: karmienie, usypianie, pranie, gotowanie, sprzątanie i organizowanie czasu Kacperkowi. Mąż wraca z pracy zmęczony i od progu powtarza, że potrzebuje odpoczynku. Ja najwyraźniej nie. „Usłyszałam rozmowę, której nie powinnam słyszeć” Kilka dni temu usłyszałam, jak dzwoni do swojej mamy. Żalił się, że „ja tylko leżę i pachnę”, a Oliwka ciągle płacze. Mówił, że po pracy musi jeszcze wszystko ogarniać, robić sobie kolację, że wszędzie są pieluchy. Stałam w kuchni z dzieckiem na rękach i nie mogłam uwierzyć w to, co słyszę. Byłam zła i zwyczajnie mi przykro. Godzinę później teściowa pojawiła się u nas bez zapowiedzi. Weszła do domu i od razu zobaczyła mnie w poplamionej koszulce, z córką na rękach i Kacperkiem ciągnącym mnie za nogawkę. Spojrzała na stertę prania, na niepozmywane naczynia i na syna siedzącego z telefonem w ręku. Wtedy wszystko stało się jasne. Zobacz też: „Mąż zasnął na kanapie, a ja podejrzałam, co oglądał na Netflixie. To był koniec naszej rodziny” „Pierwszy raz stanęła po mojej stronie” Teściowa odwróciła się do męża i powiedziała, że zachowuje się jak panisko, a nie jak ojciec dwójki dzieci. Kazała mu wstać z kanapy, wykąpać syna i zacząć wreszcie pomagać w domu. Sama zakasała rękawy, wzięła Oliwkę i kazała mi iść wziąć prysznic. Przyznam, że aż mnie zatkało. Nie spodziewałam się, że to właśnie ona, a nie moja własna mama, stanie po mojej stronie. Tamtego dnia po raz pierwszy od dawna poczułam, że ktoś naprawdę mnie widzi. Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Komentarz redakcji Młode mamy w połogu potrzebują przede wszystkim odpoczynku, zrozumienia i realnego wsparcia. Opieka nad noworodkiem i starszym dzieckiem to praca na pełen etat – i to wykonywana bez przerw oraz wolnych weekendów. W takich chwilach ogromne znaczenie ma nie ocenianie, lecz wspólne dzielenie się obowiązkami i uważność na potrzeby świeżo upieczonej mamy. Czytaj także: „Bogaci teściowe przez lata nie dali na wnuki nawet złotówki. Przy niedzielnym obiedzie przypadkiem odkryłam, na co wydają swój majątek”
„Mąż wykrzyczał, że nigdy nie chciał się ze mną żenić. Gdy odkryłam okrutny spisek mojej matki z teściową, mój świat runął”
Byłam zestresowana i przemęczona, więc nie zawsze wystarczało mi cierpliwości i spokoju, by wytłumaczyć córce, że czegoś nie wolno, że nie wszystko da się mieć albo że na coś trzeba zaczekać. Bywało, że krzyczałam na małą, a potem byłam wściekła na siebie i miałam przytłaczające poczucie winy. Na ogół złościłam się wtedy nie tylko na siebie, ale też na Olgierda
Uważałam, że mąż zrzuca cały ciężar wychowania na mnie, za mało mnie wspiera i nie rozumie, jak bardzo mnie to wszystko przytłacza. Wydawało mi się wręcz, że mnie nie kocha i tylko go irytuję swoimi emocjami. Ciągle miałam wrażenie, że najchętniej w ogóle nie zajmowałby się córką ani nie przebywał ze mną. Normalna rodzina? To jakiś żart! Raz powiedziałam o tym mamie, ale spojrzała na mnie zdumiona. – Co ty mówisz, córcia? Przecież się z tobą ożenił, prawda? – Bo byłam w ciąży! – wypaliłam. – Gdybym w nią nie zaszła, pewnie w życiu by mu do głowy nie przyszło brać ze mną ślub! – Nie mów tak – skarciła mnie mama. – Olgierd to porządny chłopak. Zarabia na ciebie i dziecko, Marisa ma tatę, tworzycie normalną rodzinę, a to najważniejsze. Chciałam jej powiedzieć, że na mnie to Olgierd akurat wcale nie zarabia, bo mam dobrą pensję, że Marisa widuje go właściwie tylko w weekendy i to wyłącznie wtedy, kiedy wywiercę mu odpowiednio głęboką dziurę w brzuchu, by ją gdzieś zabrał, a z tą normalną rodziną to chyba jakiś żart! Bo ja nie czułam się normalnie w tym małżeństwie. Owszem, byłam szczęśliwa, że dwa tygodnie po tym, jak zorientowaliśmy się, że jestem w ciąży, mój chłopak wręczył mi złoty pierścionek z diamencikiem i poprosił, żebym została jego żoną. Nie spodziewałam się tego, bo spotykaliśmy się niecały rok i oboje podchodziliśmy do idei małżeństwa raczej luźno. Zawsze tak było. Znaliśmy się od wielu lat, jak chyba wszyscy młodzi w naszej miejscowości. Wpadaliśmy na siebie, a to na imprezie jakiejś wspólnej koleżanki, a to na cmentarzu podczas pogrzebu nauczyciela z dawnej szkoły. Nasze mamy się znały z kościoła oraz jakiejś fundacji i, podobnie jak większość matek młodych ludzi, snuły ponoć plany zeswatania nas długo przed tym, zanim poszliśmy na pierwszą randkę. Można więc powiedzieć, że wiedzieliśmy o swoim istnieniu od wielu lat, ale znaliśmy się dość krótko. Dlatego byłam zdziwiona, że Olgierd chce ślubu. Ja miałam wątpliwości, ale nikt nie chciał ich słuchać. – No coś ty! – mówiły siostry. – Będziecie mieli dziecko! Przecież nie może być nieślubne! Powinno mieć ojca… – Chcesz być samotną matką? Serio?! – dziwiły się kuzynki. – Wiesz, jakie to trudne? Te wszystkie rozprawy o alimenty, walki w sądzie o prawo do opieki nad dzieckiem! Czułam się jak drugoplanowa postać we własnym życiu Nie umiałam im wytłumaczyć, że wcale nie planuję toczyć walk sądowych z Olgierdem. Uważałam, że spokojnie dogadamy się co do opieki nad dzieckiem i jego finansowania. Po prostu wydawało mi się, że przypadkowa ciąża to słaby powód do ślubu po kilku miesiącach związku. Ale przekonał mnie sam Olgierd. Wyglądało na to, że naprawdę zależało mu na ślubie. Obiecywał, że nie będę musiała się niczym martwić, bo on będzie na nas pracował. Mojemu tacie bardzo się to spodobało, docenił to, że jego przyszły zięć był tak odpowiedzialny i wziął go do spółki w swojej firmie. Mama też go pokochała, razem z moją przyszłą teściową zaplanowały nasz ślub od A do Z. Miałam wrażenie, że wszystko działo się nieco poza mną, jakbym była statystką w filmie o własnym życiu. Ale byłam w ciąży, pracowałam na umowę zlecenie i martwiłam się, jak wrócę do branży po przerwie, dość kiepsko się czułam, więc w sumie zgodziłam się, by to wszystko po prostu się działo. A dwa lata później rozglądałam się dookoła siebie i zastanawiałam się, gdzie jest mąż, który tak obiecywał mnie wspierać, i dlaczego czuję się tak straszliwie samotna, niekochana i ignorowana, a kiedy komuś się z tego zwierzam, słyszę tylko, że mam nie przesadzać. Co właściwie poszło nie tak? Tamten poranek zapamiętam na całe życie To był piątek, okazało się, że muszę zostać w nowej pracy dłużej w związku z zamknięciem tygodnia i powiedziałam o tym Olgierdowi przy śniadaniu. – OK, zawiozę małą do rodziców – odpowiedział, nawet na mnie nie patrząc. – Wyjeżdżam dzisiaj na noc, wracam w poniedziałek rano, prosto do pracy. – Słucham?! – z zaskoczenia aż upuściłam grzankę. – Teraz mi to mówisz? Myślałam, że jutro pójdziemy we trójkę na basen. – Zabiorę Marisę w tygodniu, nie martw się – odmruknął znad jajecznicy. – Ale ja w tygodniu pracuję, nie mam jak iść! Mieliśmy iść całą trójką! Rodzinnie! Nie wiem, kto co dokładnie powiedział w ciągu kolejnych kilku minut, ale w którejś chwili, widząc, że mąż nie ma najmniejszej ochoty spędzać ze mną czasu w weekend, wypaliłam, że nasze małżeństwo było w końcu jego pomysłem. – No chyba nie bardzo! – odparował. – Taaak? To co, niby ja ci się oświadczyłam? – pomachałam mu zaręczynowym pierścionkiem przed nosem. – Oświadczyłem ci się, bo mnie do tego zmusili twoi i moi rodzice! – krzyknął, a ja nagle straciłam głos. Dopiero po chwili wycharczałam: „Co takiego?”, a on wyraźnie się wystraszył, że powiedział za dużo. Ale było już za późno na wycofanie się. Nie zamierzałam odpuścić. – Spóźnisz się do pracy… – powiedział cicho. – Porozmawiamy wieczorem. Ale nic mnie nie obchodziła praca. Musiałam wiedzieć, co miał na myśli, mówiąc, że został zmuszony do oświadczyn. Rodzice to ukartowali Tamtego poranka mój świat nagle runął. Dowiedziałam się, że Olgierd nie myślał o ślubie, kiedy dowiedział się, że jestem w ciąży. Chciał zaczekać, podobnie jak ja, aż nasz związek się rozwinie, dojrzeje. Nie uważał, że dziecko w drodze oznacza konieczność zawarcia małżeństwa. Ale innego zdania byli moi rodzice. Najpierw – jak opowiedział mi mąż – porozmawiał z nim mój tata. Chciał wiedzieć, kiedy ślub, i fatalnie przyjął oświadczenie Olgierda, że właściwie to go nie planujemy. – Potem twoja mama zadzwoniła do mojej – mężowi wyraźnie trudno było o tym mówić. – Spotkały się i ustaliły, że nie ma mowy, żeby nasze dziecko było nieślubne. Mój ojciec oczywiście zawsze robi to, co każe mu matka, więc wziął mnie na męską rozmowę i powiedział, że jeśli się z tobą nie ożenię, nie będę już jego synem… Słuchałam tego z rosnącym przerażeniem, które było silniejsze nawet niż gniew. Nie miałam pojęcia, że najbliższe mi osoby, czyli rodzice, kompletnie zignorowali to, czego ja mogłam chcieć i po prostu załatwili mi ślub. Chyba najgorsze było to, że mój tata obiecał Olgierdowi, że zrobi z niego wspólnika, jeśli tylko wykona jego polecenie i mnie poślubi. Nagle wszystko zrozumiałam. To, dlaczego mąż coraz bardziej mnie unikał i skąd brało się moje poczucie samotności i niekochania. Olgierd dał się wmanewrować w ślub. Z jednej strony obie matki zagrały na jego poczuciu winy, z drugiej – dostał propozycję wysokiej pensji, z trzeciej – nie śmiał przeciwstawić się tylu osobom, które uformowały zwarty front. Ale to nie znaczy, że chciał się ze mną ożenić. – Czy ty mnie w ogóle kiedykolwiek kochałeś? – zapytałam, czując, że bardzo boję się odpowiedzi. – Nawet jeśli, to… – zawahał się, ale zdecydował się być szczery do końca. – Przez ostatnie dwa lata czułem się jak w więzieniu… Zastanawiałem się, czy wiedziałaś o tych naciskach… – Nie! – krzyknęłam. – I nie chcę, żebyś był moim mężem na siłę! Płakałam, krzyczałam, nie wiedziałam, co będzie dalej, ale byłam pewna jednego: nie chciałam żyć w małżeństwie z kimś, kto czuł się przy mnie jak w więzieniu. Oznajmiłam mężowi, że powinniśmy się rozwieść. Po rozwodzie został moim chłopakiem To nie była tylko tamta rozmowa. Długo dyskutowaliśmy, ustalaliśmy warunki, rozmawialiśmy o tym, co najlepsze dla Marisy. Olgierd nie miał do mnie żalu, rozumiał, że zostałam potraktowana instrumentalnie, tak samo jak on. Zgodziliśmy się, że nie byliśmy dojrzali do małżeństwa – ja zostałam w nie wmanipulowana, a on zmuszony. To był bardzo kulturalny rozwód, sędzia aż gratulowała nam dojrzałej postawy. Rodziny powiadomiliśmy dopiero po fakcie, a potem na jakiś czas się od nich odcięliśmy. Wiecie, co jest najlepsze? Nadal mieszkamy razem. Tak po prostu jest wygodniej dzielić się opieką nad córką, poza tym nadal się lubimy i szanujemy. Oboje jesteśmy wolni – każde z nas może odejść albo znaleźć sobie nowego partnera. Ale jakoś tak się nie dzieje. Ostatnio byliśmy we troje na basenie. Patrzyłam, jak mój były mąż bawi się z Marisą, i myślałam o tym, co na siebie włożę na kolację w hotelowej restauracji, na którą szłam wieczorem z Olgierdem. Tamtą noc spędziliśmy w jednym łóżku. Wygląda więc na to, że jestem w związku z eks, ojcem mojej córki. Jak dalej się to potoczy? Nie wiem. Ale na pewno tylko my będziemy o tym decydować! Anita, lat 24 Zobacz też: „Synowa wychowuje mojego wnuka na życiową lebiegę. Wszystkiego mu zabrania. Babcia pozwoliła mu się wyszaleć”
„Maż wyszedł na mecz i zostawił mnie z płaczącym dzieckiem. Przez ten przeklęty mundial nasza rodzina się rozpadnie”
Bycie mamą siedmiomiesięcznego bobasa to praca bez sekundy przerwy, o czym wiedzą tylko te kobiety, które same tego doświadczyły. Nasz synek, Szymon, od kilku dni potwornie ząbkował. Nie pomagały maści, gryzaki ani noszenie na rękach – mały płakał niemal bez przerwy, a ja ledwo stałam na nogach z niewyspania. Mój mąż, Eryk, zamiast zakasać rękawy i pomóc mi w tej harówce, od tygodnia żył wyłącznie jedną rzeczą: mundialem. W ubiegłym tygodniu Eryk po prostu założył kibicowski szalik, zignorował moje błagania o pomoc i wyszedł ze znajomymi.
Zostałam sama w ciemnym salonie z przeraźliwie płaczącym dzieckiem na rękach. Zalałam się łzami, myśląc z bezsilności, że przez ten przeklęty mundial nasza rodzina całkowicie się rozpadnie, a we mnie zniknie resztka miłości do męża. Prawda o tym, co wydarzyło się tamtej nocy, całkowicie mnie jednak zaskoczyła. Kibicowski szał i domowa samotność Wszystko zaczęło się tydzień temu, gdy ruszyły pierwsze rozgrywki. Eryk, który na co dzień był dobrym i zaangażowanym ojcem, nagle zmienił się nie do poznania. Domowy kalendarz przestał istnieć − liczyły się tylko godziny transmisji, analizy ekspertów i dyskusje na czatach z kolegami. W zeszłym tygodniu sytuacja w domu osiągnęła punkt krytyczny. Szymonek płakał od samego rana, odmawiał jedzenia, a moja głowa pękała od narastającego bólu i zmęczenia. Gdy zbliżała się godzina meczu, Eryk zaczął nerwowo krzątać się po przedpokoju. − Eryk, błagam cię, nie idź dzisiaj do tej strefy kibica. Ja już nie mam siły trzymać małego na rękach, kręgosłup mi wysiada − prosiłam ze łzami w oczach, stojąc przy łóżeczku. −Kochanie, to przecież ważny mecz, czekałem na ten mundial cztery lata! Chłopaki już jadą. Wrócę od razu po gwizdku, obiecuję! − rzucił pospiesznie, ucałował mnie w policzek i zamknął za sobą drzwi. Zostałam w głuchej ciszy, przerywanej jedynie płaczem mojego ząbkującego dziecka. Poczułam wtedy potworny żal, samotność i bezsilność. W mojej głowie, wykończonej brakiem snu, pojawiła się jedna, paraliżująca myśl: „To koniec. On woli zabawę z kolegami niż pomoc własnej żonie. Przez te mecze nasza rodzina się rozpadnie, bo ja mu tego egoizmu nigdy nie wybaczę”. Cisza po końcowym gwizdku Mecz miał skończyć się około dwudziestej drugiej. Szymek w końcu, po godzinach płaczu, zasnął z wycieńczenia na mojej piersi. Siedziałam nieruchomo na kanapie w ciemnym salonie, bojąc się wykonać jakikolwiek ruch, byle tylko nie obudzić malucha. Moja złość do męża rosła z każdą minutą. Spodziewałam się, że Eryk wróci w środku nocy, podchmielony i głośny, świętując wygraną lub topiąc smutki po przegranej. Tymczasem już koło dziewiątej wieczorem w przedpokoju cicho przekręcił się klucz. Drzwi otworzyły się. Wyjrzałam zza ściany, przygotowana na najgorszą małżeńską awanturę. W korytarzu stał Eryk. Był zupełnie trzeźwy, potwornie zmęczony i targał ze sobą wielki bukiet róż. Na jego szyi nie było już kibicowskiego szalika. Spojrzał na mnie i bez słowa padł przede mną na kolana przy kanapie, chowając twarz w moich dłoniach. − Marta, tak potwornie cię przepraszam... − wyszeptał łamiącym się głosem, a z jego oka spłynęła autentyczna łza. Sekret ze strefy kibica Złorzeczyłam na ten mundial przez cały wieczór, ale to, co usłyszałam chwilę później od mojego męża, całkowicie odebrało mi mowę i wywróciło moje dotychczasowe pretensje do góry nogami. Okazało się, że Eryk dotarł do strefy kibica i usiadł z kolegami przy stoliku. Jednak gdy wokół ludzi skandowali, on nie potrafił wykrzesać z siebie ani grama radości. Przed oczami cały czas miał moją bladą, zmęczoną twarz i płaczącego Szymka. Po pierwszej połowie meczu, zamiast patrzeć w telewizor, zaczął rozmawiać ze starszym mężczyzną siedzącym obok − panem Tomkiem, który jak się okazało, był doświadczonym, emerytowanym fizjoterapeutą dziecięcym. − Opowiedziałem mu o tym, jak Szymon płacze, jak ty płaczesz z wycieńczenia i jak bardzo nie umiemy sobie poradzić z tym ząbkowaniem − mówił Eryk, kurczowo trzymając mnie za ręce. − Pan Tomek spojrzał na mnie i powiedział: „Synu, co ty tu robisz? Prawdziwy facet wygrywa mecze we własnym domu, kiedy jego żona opada z sił. Mundial jest co cztery lata, a twoja rodzina potrzebuje cię teraz”. Mój mąż w ułamku sekundy oprzytomniał. Zamiast oglądać drugą połowę, wyszedł, popędził po kwiaty dla mnie i wrócił do domu. Nowa definicja zwycięstwa Gdy to usłyszałam, cała moja wściekłość, złość i żal po prostu wyparowały. Zalałam się łzami wzruszenia, mocno tuląc mojego męża do piersi. Zrozumiałam, że ten przeklęty mundial wcale nie rozbił naszej rodziny − on stał się dla mojego męża brutalnym, ale niesamowicie potrzebnym testem na dojrzałość, który zdał w najważniejszym, choć już ostatnim możliwym momencie. Eryk w ułamku sekundy wszedł w rolę prawdziwej głowy rodziny. Przejął ode mnie śpiącego Szymka, a mnie dosłownie zaniósł do łóżka, każąc mi spać tak długo, aż sama się nie obudzę. Rano, gdy otworzyłam oczy, w domu panował idealny spokój. W kuchni czekało świeże śniadanie, a w salonie Eryk siedział na dywanie, masując dziąsełka Oliwiera schłodzonym gryzakiem. Mały nie płakał − gaworzył wesoło, z absolutnym zaufaniem patrząc na swojego tatę. Oboje zrozumieliśmy, że prawdziwe partnerstwo nie polega na byciu idealnym od początku, ale na umiejętności pójścia po rozum do głowy, posłuchania mądrzejszego człowieka i powrotu do domu wtedy, gdy bliscy najbardziej tego potrzebują. Nasza rodzina nie tylko się nie rozpadła − dzięki tamtej nocy i odwadze mojego męża do przyznania się do błędu, jesteśmy dziś silniejsi, bardziej zgrani i bliżsi sobie niż kiedykolwiek wcześniej. Zobacz też: „Moja córeczka codziennie wieczorem karmiła niewidzialnego gościa pod łóżkiem. Gdy w nocy zapaliłam latarkę, prawie zemdlałam”
„Ożeniłem się z pijawką, która tylko siedzi w domu. Jest 1 powód, przez który nie mogę się rozwieść”
„Wracam do brudnego domu, zimnej kuchni i kobiety, która chce tylko moich pieniędzy”. Przeczytaj wstrząsający list mężczyzny, który czuje się uwięziony we własnym domu. Czy poświęcenie swojego szczęścia dla dziecka to jedyne wyjście, gdy małżeństwo staje się fikcją?
Szanowna Redakcjo, piszę do Was, bo nie mam już komu się wygadać. Moi koledzy widzą we mnie człowieka sukcesu − mam dobrą pracę, dom, śliczną córeczkę i żonę, która „zajmuje się domem”. Gdybym im powiedział, jak to wygląda naprawdę, pewnie by mi nie uwierzyli, albo co gorsza, zaczęliby mi współczuć, a tego bym nie zniósł. Czuję, że moje życie to jedna wielka gra pozorów, a ja powoli duszę się w związku, który przypomina pasożytnictwo, a nie partnerstwo. Domowy etat i brudne naczynia w zlewie Kiedy pięć lat temu urodziła się nasza córka, Maja, ustaliliśmy, że żona zostanie w domu. Chciałem, żeby mała miała najlepszą opiekę, żeby nie musiała iść do żłobka, skoro nas stać na to, by jedno z nas nie pracowało. Wtedy wydawało mi się to logiczne. Myślałem, że żona zajmie się gniazdem, a ja będę łowcą, który przynosi pieniądze. Niestety, z czasem ten układ zamienił się w moją osobistą katastrofę. Maja ma już pięć lat, od roku chodzi do przedszkola na osiem godzin dziennie, a moja żona... nadal siedzi w domu. I nie robi kompletnie nic. Wracam po dziesięciu godzinach pracy, zmęczony, po stresujących spotkaniach, i co zastaję? Stertę brudnych naczyń w zlewie, podłogę, która klei się od rozlanego soku sprzed dwóch dni, i żonę na kanapie z telefonem w ręku. Nie oczekuję obiadu z trzech dań, ale chciałbym zjeść cokolwiek ciepłego, co nie jest pizzą z mrożonki. Kiedy zwracam jej uwagę, słyszę tylko, że jest zmęczona i że prowadzenie domu to ciężka praca. Tylko jakiego domu? Tego, w którym ja w weekendy muszę sam robić pranie i sprzątać łazienkę, bo inaczej zaroślibyśmy brudem? Czuję, że ożeniłem się z pijawką, która wysysa ze mnie energię i pieniądze, dając w zamian tylko wieczne pretensje. Emocjonalny szantaż i życie pod jednym dachem z obcą osobą Najgorsze jest to, że między nami nie ma już żadnej bliskości. Jak mam czuć pociąg do kobiety, która o siebie nie dba, która nie ma żadnych pasji, ambicji ani nawet ochoty na rozmowę? Żona zapuściła się nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Jej świat kończy się na serialach i plotkach w internecie. Próbowałem wszystkiego − proponowałem jej kursy, powrót do pracy, wspólne wyjścia, a nawet terapię. Każda taka próba kończy się awanturą i płaczem, że jej nie doceniam, że jestem materialistą i że ona przecież poświęciła karierę dla dziecka. Czuję się osaczony. Moje zarobki idą na jej zachcianki, kosmetyki i kolejne niepotrzebne rzeczy, podczas gdy ja chodzę w starych butach, żeby odłożyć na przyszłość Mai. Jesteśmy jak dwoje obcych ludzi, których łączy tylko kredyt i wspólny adres. Żyjemy w kompletnej ciszy, przerywanej tylko kłótniami o pieniądze albo o to, że znowu nie ma czystych ręczników. To nie jest małżeństwo, to jest układ, w którym ja jestem bankomatem i sprzątaczem, a ona lokatorem z pakietem all inclusive. Jeden powód, dla którego nie złożę pozwu o rozwód Pewnie zapytacie, dlaczego w takim razie z nią jestem. Odpowiedź jest prosta i ma pięć lat. To moja córka, Maja. Jestem w niej zakochany po uszy. To ona jest jedynym powodem, dla którego rano wstaję z łóżka i idę do tej pracy, której czasem mam dość. Maja jest bardzo wrażliwym dzieckiem i nie wyobrażam sobie, żeby widywała tatę tylko w co drugi weekend. Wiem, jak działają sądy w Polsce − jako ojciec, który dużo pracuje, miałbym marne szanse na opiekę naprzemienną, a już na pewno nie dostałbym Mai na stałe. Boję się, że jeśli odejdę, żona zemści się na mnie, ograniczając mi kontakt z córką. Boję się też, że w tym brudzie i chaosie, który ona generuje, Maja nie będzie miała normalnego dzieciństwa, jeśli mnie nie będzie obok, żeby nad tym wszystkim czuwać. Więc trwam. Zagryzam zęby, udaję uśmiech przed córeczką i czekam, aż pójdzie spać, żeby móc w spokoju posiedzieć w kuchni i po prostu popłakać z bezsilności. To jest cena mojego ojcostwa − moje własne szczęście i godność w zamian za to, by móc codziennie rano pocałować Maję w czoło. Czy to sprawiedliwe? Pewnie nie. Ale na ten moment to jedyna droga, jaką widzę. Z poważaniem, Ojciec Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: 6 niewidzialnych prac, które robi każda matka. Nr 4 wyczerpuje najbardziej, a nikt tego nie docenia
Michał Chorosiński o zdradzie żony i przepisie na udany związek. Para spodziewa się 6. dziecka
Michał i Dominika Chorosińska (niedawno jeszcze Figurska) są małżeństwem od wielu lat. Mają za sobą poważny kryzys, lecz obecnie ich związek należy do udanych, a para spodziewa się szóstego dziecka.
Jakiś czas temu aktorka uwikłała się w romans ze starszym mężczyzną, dla którego porzuciła męża - Michała. Kobieta zaszła z kochankiem w ciążę, lecz ostatecznie wróciła do męża. Michał wybaczył żonie zdradę, a dziecko uznał za własne. Teraz zdradził receptę na szczęśliwy związek. Recepta na udane małżeństwo Michał Chorosiński zdradził, jaki jest sekret udanego małżeństwa. Mężczyzna wyznał, że wiara w Boga ma dla ich rodziny bardzo duże znaczenie, wszyscy są katolikami. Zaznaczył również, że czas odgrywa dużą rolę w związku - jest on sprzymierzeńcem. „Nie ma recepty, która jest odpowiednia dla wszystkich. Każdy wypracowuje swoje sposoby, sprzymierzeńcem jest czas. Czas na poznanie siebie, wzajemną akceptację wad i zrozumienie, że nikt nie jest idealny. Wspólne szukanie kompromisów. W końcu praca nad sobą według starej zasady: chcesz zmienić świat, zacznij od siebie” - powiedział Michał Chorosiński. Źródło: kobieta.wp.pl Zobacz także: Czy kryzys w związku po narodzinach dziecka jest nieunikniony? Randka z mężem to nie fanaberie, tylko konieczność! Sprawdź, dlaczego Kryzysy małżeńskie: co cię czeka na różnych etapach związku
Kryzys w związku po narodzinach dziecka – jak sobie z nim radzić? [Liveczat z ekspertką]
Przyjście na świat dziecka wiąże się z wieloma zmianami. Przede wszystkim dwoje ludzi przestaje być już tylko parą, a nowy członek rodziny, który wkracza w ich życie, domaga się swoich potrzeb. Choć narodziny maluszka to wielka radość, wydarzenie to powoduje w wielu związkach kryzys małżeński. Jak sobie z nim radzić? Na te i inne pytania odpowiada psycholog Dorota Maciejec, gość naszego liveczatu.
Psycholog Dorota Maciejec, która na co dzień pracuje w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej FAMILYLAND podpowiada, co robić w przypadku, gdy po narodzinach dziecka rodzice nie dogadują się między sobą. Dlaczego pary przechodzą kryzys? Młodzi rodzice bardzo często odczuwają zmiany wynikające z nowej sytuacji życiowej. Do tej pory para żyła tylko we dwójkę, aż tu nagle w ich świecie pojawia się ktoś, kim trzeba się zaopiekować. Codzienne zmęczenie, płacz dziecka i nieprzespane noce tworzą napięcia między partnerami. „Młode mamy skarżą się, że ich partnerzy odsuwają się od nich. Z kolei ojcowie uważają, że to oni zostają zepchnięci na boczny tor – czują się odrzuceni i niekochani. Dodatkowy dyskomfort może budzić też spanie z dzieckiem w jednym łóżku. Zainteresowanie, które dotychczas otrzymywał partner lub partnerka, przechodzi w którymś momencie tylko na dziecko. Wtedy pojawia się kryzys” – wyjaśnia Dorota Maciejec, psycholog. Różni rodzice, różne problemy Zazwyczaj kobieta jest tą osobą, która niemal całkowicie przejmuje obowiązki związane z rodzicielstwem. Czasami tatusiowie boją się zajmować dziećmi, zwłaszcza dziewczynkami. Bywają również sytuacje odwrotne. Na przykład, gdy maluch staje się oczkiem w głowie taty, a partnerka czuje się odrzucona jako kobieta. „Zamiast krytykować i kłócić się, spróbujmy zrozumieć drugą osobę. Być może tkwi w niej jakaś bariera, którą samemu trudno pokonać. Pamiętajmy, że ważne jest nie tylko dziecko, ale cała rodzina. Zachęcam również do skorzystania z pomocy terapeuty, który spojrzy na problem z obiektywnej strony” – radzi psycholog. Mama to nie robot Wiele kobiet, które zajmują się dziećmi boryka się z tym, że nikt im nie pomaga. Partnerzy, którzy wracają do domu z pracy, oczekują, że obiad będzie ugotowany, a dom posprzątany. Niektórzy tatusiowie wręcz mają pretensje, że nic nie jest zrobione. Być może, gdyby na jeden dzień zostali sam na sam z niemowlęciem, zmieniliby podejście i okazali zrozumienie. „Narodziny dziecka są niesłychanie wyczerpujące i każda mama ma prawo być ogromnie zmęczona. Dlatego, aby nie dopuścić do kryzysu, wspierajmy partnerkę w codziennych obowiązkach. Możliwość przespania ośmiu godzin będzie dla niej dużym wybawieniem. Warto też usiąść na spokojnie i jasno określić swoje potrzeby. Może dobrym pomysłem okaże się wspólna randka, jak za dawnych czasów?” – sugeruje ekspertka. I dodaje: „Są ojcowie, którzy mają ogromny problem ze zrozumieniem tego, jak wygląda zajmowanie się dzieckiem. Czasami myślę, że jako psycholog powinnam zorganizować warsztaty dla tatusiów na temat tego, jak wspierać swoją żonę po porodzie”. Dowiedz się więcej na ten temat oglądając nasze wideo! Zapraszamy również do naszej internetowej szkoły rodzenia:
A miało być tak pięknie... czyli kryzys po narodzinach dziecka
Jak sobie poradzić z kryzysem po narodzinach dziecka?
Wielu z nas twierdzi, że dziecko jest uwieńczeniem miłości, jej niepodważalnym symbolem i ogromną radością. Wszystko to jest prawdą. Jednak nawet w najbardziej udanym związku bywa, że przychodzi taki czas, w którym wszystko wymyka się spod kontroli. Spróbujemy uściślić dlaczego tak się dzieje i jak temu zaradzić. Rozmawiając z wieloma młodymi mamami często spotykam się z twierdzeniem, że "nie tak miało to wyglądać". Macierzyństwo miało być wyidealizowanym obrazkiem, jaki widać w reklamach - uroczy bobas, uśmiechnięta mamusia i przewspaniały, zadowolony tatuś u boku. Jednak życie nie jest takie kolorowe - przychodzą nieprzespane noce, choroby, stosy pieluch i prania, bałagan, brak pieniędzy, rozdrażnienie i na końcu rozczarowanie. Do tego jeszcze partner, który nie potrafi nam pomóc i zrozumieć, a często jeszcze w mniemaniu wielu mam "tylko przeszkadza". Bardzo dziwne, skoro jeszcze parę miesięcy temu był ideałem, wielką miłością i najcudowniejszym człowiekiem (no dobrze - prawie ;)) jakiego znamy. W takim momencie trzeba się zastanowić, cóż się takiego stało, że tak nagle już twierdzimy, że nasz ukochany jest zbędny. Oczywiście najłatwiej byłoby się rozstać, uciec, trzasnąć drzwiami, wziąć rozwód z milionem roszczeń... Ale czy o to chodzi? Chyba nie trzeba tłumaczyć jak złym jest to rozwiązaniem. Przede wszystkim dla naszego dziecka. Zanim podejmiemy jakąkolwiek decyzję uspokójmy się i przeanalizujmy (same) nasze życie. Może jednak da się coś zmienić. Trzeba i warto się postarać. Najczęstsze problemy: - On nie pomaga mi w ogóle przy dziecku - kobieta na skraju wyczerpania, niewyspana, zaniedbana, zdenerwowana twierdzi, że mąż/partner w ogóle nie interesuje się dzieckiem, unika go, ucieka w "swoje sprawy" i pracę. Wiadomo, że praca jest ważna i nie ma powodu, by to podważać. Ale czy po pracy, w weekendy, w wolnych chwilach partner nie mógłby nas zastąpić. Oczywiście, że tak! Wiele kobiet uważa, że to niewykonalne, bo "on jest taki niechętny". A co Ty zrobiłaś, by mu w kontakcie z dzieckiem pomóc??? Wiele mam myśli, że u mężczyzn potrzeba zajmowania się i opieki nad dzieckiem jest tak samo silna jak u nas. Nic bardziej mylnego! Mężczyzna musi mieć okazję i czas by się do dziecka przywiązać - jest to zupełnie inny proces niż u matki. Wspólne zabawy, spacery, przewijanie czy kąpanie to momenty, w których ojciec przywiązuje się do Szkraba. Uczy się go - tak jak innych rzeczy w życiu. Wiele psychologów twierdzi, że matki robią podstawowy błąd nie dopuszczając ojca do dziecka już od samego początku, od narodzin. Twierdząc, że same zrobimy wszystko najlepiej, a facet się do tego nie nadaje, same siebie zniewalamy. Mężczyzna świetnie nauczy się przewijać, karmić, ubierać, kąpać, nawet zabierać na wycieczki Malucha jeśli mu na to pozwolimy! Nakarm dziecko, przewiń, ubierz i niech Twój partner wyjdzie na spacer - na początek na chwilę, na godzinę, gdzieś niedaleko. Rada: nie dzwoń co 5 minut! Zajmij się sobą, albo obgryzaj paznokcie, ale nie zawracaj mu głowy! - On już nie jest mną zainteresowany - cóż w tym dziwnego jak rozmawiamy tylko o pieluchach, mleku, promocjach na chusteczki do pupy, jesteśmy pochłonięte dzieckiem bez przerwy (nawet jak go przy nas nie ma!). Taki stan rzeczy jest normalny przez pewien okres i mężczyźnie on nie przeszkadza. Jest w stanie zrozumieć nasz specjalny stan w ciąży, później poród i poporodowe dochodzenie do siebie. Ale jak już od porodu minęło wiele miesięcy, a kobieta nadal nie potrafi porozmawiać o niczym innym jak o pieluchach, to już może być nieciekawie. Dziecko jest dla nas najważniejsze i to jest fakt, ale tak często zapominamy o mężczyźnie, który też chce zostać zauważony i doceniony. Ciężko pracuje, kocha dziecko, ale chciałby czasem porozmawiać z partnerką o innych, może mniej poważnych sprawach. Malca można zostawić u babci i pójść do kina czy na zwykły spacer i przypomnieć sobie choć przez chwilę jak to było jak byliśmy tylko we dwoje. Boisz się? Będziesz dzwonić co pięć minut? Rada: nie zabieraj ze sobą komórki. Partner niech ją weźmie, a mama czy koleżanka zadzwonią jakby się cokolwiek działo do niego. - Czuję się jak "kura domowa" - w tym wypadku trzeba by przeczytać dwa powyższe problemy i wyciągnąć z nich wnioski oraz zastanowić się, co ja, jako kobieta robię dla siebie? Nieważne, co sprawia Ci przyjemność - zakupy, rozmowa z koleżankami, wyjście na koncert czy szydełkowanie. Musisz sobie o tym przypomnieć! Nie nabierzemy pewności siebie czy dawnej energii, gdy będziemy siedzieć cały czas z dzieckiem w domu. Przychodzi taki moment, że kobieta powinna "wyjść do ludzi". Kiedy zadbasz o siebie, zadbasz również o swoją rodzinę. Musisz wyzbyć się poczucia, że zostawiasz dziecko i robisz mu krzywdę zajmując się sobą. Jest wręcz na odwrót! Nie ma gorszego widoku niż nieszczęśliwa i umęczona mama z równie nieszczęśliwym i zahukanym dzieckiem. Ty odpoczniesz, nabierzesz nowej energii i z podwójną siłą będziesz mogła wrócić do obowiązków i do mężczyzny:) Aby zwalczyć kryzys, potrzeba wiele cierpliwości i wyrozumiałości dla partnera. Trzeba pamiętać o szacunku, który jest niezbędny w kochającej się rodzinie. Szczęśliwi rodzice to warunek szczęścia dla naszej Pociechy. Wymęczona i zgorzkniała mama oraz zapracowany, wiecznie nieobecny tata z pewnością nie zapewnią dziecku poczucia bezpieczeństwa. Pamiętajcie o rozmowie, spokojnej i szczerej. Nie chodzi tu o wyrzucaniu sobie miliona zarzutów, podnoszenia głosu czy "prania brudów" na ulicy. Trzeba znaleźć odpowiedni moment, by z rozmowa mogła odnieść jakikolwiek skutek. Miłość, empatia i zrozumienie pomogą wyjść z nawet największego kryzysu. Jeśli czujesz, że sama sobie nie dasz rady, to poszukaj pomocy u innych. Czasem warto porozmawiać otwarcie z koleżanką, która ma dziecko. Może również w jej związku nie było tak kolorowo jak Ci się wydaje. Niekiedy potrzebna jest wizyta u specjalisty. Nie wstydź się i nie bój się szukać pomocy. Jeśli oboje rodzice małego dziecka przeżywają negatywne emocje i depresję, wtedy warto zastanowić się nad skorzystaniem z profesjonalnej pomocy psychologicznej.
Czy kryzys w związku po narodzinach dziecka jest nieunikniony?
Na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej – mówi Aldona Czajkowska, psycholog i psychoterapeuta oraz mama trojga dzieci. I radzi, jak się przygotować do tej ważnej zmiany, aby uniknąć kryzysu w związku.
Jak bardzo pojawienie się pierwszego dziecka zmienia dotychczasowe relacje w związku? Pojawienie się dziecka jest, oczywiście, bardzo dużą zmianą, do której para musi się przystosować. Przede wszystkim przestajemy być dziećmi, a stajemy się rodzicami. A już samo to może wywoływać w nas obawy. Wystarczy, że mamy negatywny obraz dorosłości wyniesiony np. z domu rodzinnego. Sama słyszałam, jak pewna babcia, składając wnuczce życzenia z okazji 18. urodzin, powiedziała: "to, co najlepsze się skończyło, teraz sam trud przed tobą." Poza tym narodziny dziecka powodują, że nie jesteśmy już "w dwójce", a "w trójce". Jak sobie z tym poradzimy, zależy od tego, jakie mamy doświadczenia bycia "w trójce". Znam dziewczynkę, która miała dwoje rodzeństwa. I w tej konfiguracji czuła się najlepiej. Dlatego często zapraszała do siebie dwie koleżanki. Dla niej bycie "w trójce" było czymś naturalnym. Ona będzie musiała w przyszłości nauczyć się być "w dwójce", a nie "w trójce". I odwrotnie – jeśli jedynak był przez lata w koalicji z jednym z rodziców przeciwko drugiemu, to nie umie być "w trójce". Pojawienie się dziecka powoduje, że uczucia, które temu towarzyszyły, w nas odżywają? Właśnie. Choć, oczywiście, zazwyczaj nie jesteśmy tego świadomi... Na szczęście, wielu z nas ma dobre doświadczenia z bycia "w trójce". A jeśli nie, czy to musi oznaczać kryzys w związku? Wbrew temu, co często słyszę, pojawienie się dziecka nie musi wcale oznaczać kryzysu. Przecież mnóstwo par na świecie przeżywa taką zmianę i duża część przeżywa ją w dobrostanie. To, czy pojawienie się dziecka będzie kryzysem, zależy od wielu czynników. Jednym z nich jest kontekst społeczny. Doskonałym przykładem na to, jak wpływa on na przeżywanie takiej zmiany, jest późne macierzyństwo. Dziś znacznie łatwiej jest mieć dziecko po 40 niż dwadzieścia lat temu. Takie macierzyństwo jest po prostu inaczej odbierane przez otoczenie i spotyka się z większą akceptacją społeczną. Drugim czynnikiem, od którego zależy, jak para poradzi sobie z tą zmianą, są jej wcześniejsze doświadczenia jako pary. Bo przecież pojawienie się dziecka nie jest pierwszą zmianą w ich życiu tej pary. Wcześniej musiała ona przechodzić inne ważne zmiany, jak choćby przejście z okresu narzeczeństwa do małżeństwa albo wspólnego zamieszkania. Powoduje ona, że para musi się zmierzyć z nowymi wyzwaniami, np. codziennymi obowiązkami. Można wręcz powiedzieć, że każda para formuje się poprzez różne zmiany. Jeśli para dobrze poradziła sobie z tamtymi zmianami, to jest spora szansa, że dobrze poradzi sobie z każdą kolejną. I wreszcie trzeci czynnik – wcześniejsze, indywidualne doświadczenia każdego z rodziców radzenia sobie ze zmianami. Na przykład to, jak w rodzinach, z których pochodzą, postrzegało się zmiany. Czy były one synonimem czegoś złego, kryzysu właśnie, czy też szansą na coś lepszego. Bardzo ważne jest też to, jak ze zmianami radzili sobie ich rodzice i jak oni sami radzili sobie ze zmianami. Czy jeśli po urodzeniu dziecka pojawia się kryzys, to może znaczyć, że para nie radziła sobie dobrze z wcześniejszymi zmianami, a narodziny potomka tylko pokazały, że przedtem nie było tak dobrze, jak się wydawało? Moje doświadczenia jako terapeuty pokazują, że tak właśnie jest. Gdy przychodzi do mnie para, ponieważ – jak mówi – w ich związku pojawił się kryzys, z którym nie może sobie poradzić, to pytam, od kiedy on trwa. Często pada wtedy odpowiedź, że od momentu pojawienia się dziecka. Kiedy zaczynamy wspólnie przyglądać się związkowi, to okazuje się często, że różne trudne sytuacje były już wcześniej. Przyjście na świat dziecka jedynie uwypukliło problem lub problemy w związku. Bo ta nowa, czyli stresująca sytuacja nadała pędu temu, co działo się już przedtem. Nawiasem mówiąc, w tym kontekście widać dokładnie, jakim nieporozumieniem jest próba "uzdrawiania" małżeństwa przez rodzicielstwo... [CMS_PAGE_BREAK] Co zrobić, gdy jednak pojawia się kryzys? Dobrze, żeby para odwołała się do swoich wcześniejszych dobrych doświadczeń. Czyli po pierwsze doświadczeń w pokonywaniu różnych problemów, a po drugie do doświadczeń budujących ich związek. Przywołanie wcześniejszych doświadczeń pozwala uświadomić sobie, że przecież nie mamy przed sobą wroga, konkurenta czy agresora, ale osobę, która nas kocha i z którą chcemy być. Dzięki temu – mimo że w obliczu trudności, związanych z pojawieniem się dziecka, może podświadomie pojawić się chęć ucieczki albo wywołania awantury, bo takie np. mamy wzorce wyniesione z domu – łatwiej sięgnąć po inne rozwiązania. Jakie to mogą być rozwiązania? Polecam rozmowę ze współmałżonkiem czy partnerem. Na przykład szczere przyznanie, że dzieje się coś niepokojącego, czego się nie rozumie, choćby powiedzenie: "gdy widzę, jak przytulasz nasze dziecko, to pojawia się we mnie zazdrość", albo "w mojej rodzinie zawsze kobiety odsuwały ojców od dzieci, uważaj, bo ja też tak mogę robić". Podobną rolę może pełnić coś, co pozwoli nam pamiętać, że jesteśmy dla siebie ważni. Może warto stworzyć razem jakiś symbol, do którego będzie się można odwołać w trudnych chwilach? To mogą być piękne wspomnienia albo piosenka, albo album dokumentujący czas wspólnego oczekiwania na narodziny dziecka. Cokolwiek, co spełni tę funkcję. Przeczytaj: Romantyczne gesty: jak to było przed dziećmi, a jak jest teraz? Czyli na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej? Oczywiście. A skoro mowa o tym, co wcześniej... Dobrze jest też mieć zawczasu świadomość, że pojawienie się dziecka – choć jak już ustaliliśmy, nie musi być tożsame z kryzysem – jest po prostu z natury czymś trudnym. Że jest to wyzwanie, z którym przyjdzie się nam wspólnie zmierzyć. Że będzie w nas więcej emocji, a co za tym idzie – będzie nam trudniej o rozsądek... Że będziemy zmęczeni, że będziemy musieli zrezygnować ze swobody, jaką wcześniej mieliśmy. Warto o tym wszystkim porozmawiać zawczasu, jeszcze zanim urodzi się dziecko. Powiedzieć o swoich oczekiwaniach wobec siebie, swoich potrzebach, obawach. Z tym przygotowaniem się do rodzicielstwa jest trochę tak, jak z przygotowaniem się do egzaminu. Ucząc się, myślimy przecież o pytaniach, jakie mogą na nim paść. I próbujemy na nie odpowiedzieć. Warto zastosować podobną metodę przed przyjściem na świat dziecka. I wspólnie opracować strategię postępowania na wypadek trudności, które na pewno się pojawią, czy wręcz kryzysu, który może się zdarzyć. Wiele osób ma chyba wyidealizowany obraz rodzicielstwa. Wydaje im się, że wygląda ono tak jak w reklamach. W dodatku te reklamy, ale i społeczeństwo, kreują bardzo konkretne oczekiwania wobec matek. Bardzo wysokie oczekiwania. Właściwie nie do spełnienia. Na przykład na matki wywiera się ogromną presję, by dobrze przygotowały dziecko do życia. Ale co to znaczy "dobrze"? Świat tak pędzi, tak szybko się zmienia, że my same często nie jesteśmy w stanie nadążyć, a co dopiero "dobrze przygotować swoje dziecko". A to budzi niepokój i powoduje napięcia. Jednak matki, niestety, pod wpływem tej presji wymagają od siebie bardzo dużo. Chcą być idealne. Tymczasem naprawdę wystarczy być dobrą matką, by dziecko czuło się kochane i właściwie się rozwijało. Polecamy: Bądź mamą (nie)idealną – rozmowa z psychologiem [CMS_PAGE_BREAK] Kto powinien to matce uświadomić? Po trosze wszyscy bliscy. I mąż, i matka, i przyjaciółka, ponieważ każde z nich może pokazać nam to nasze macierzyństwo z innej perspektywy. Na przykład przyjaciółka z punktu widzenia kogoś równie jak my niedoświadczonego, a co za tym idzie – pełnego podobnych obaw i rozterek. Odwrotnie matka, która ma doświadczenie życiowe i widziała już wiele dzieci. Tyle że matka jest dziś często daleko. To prawda. Przez stulecia kobiety uczyły się macierzyństwa od innych kobiet. Były wspierane nie tylko przez matki, ale i babcie, ciotki, kuzynki, siostry. Co więcej, żyjąc w rodzinach wielopokoleniowych, miały kontakt z dziećmi, zanim jeszcze same zostały matkami. Dzięki temu mogły podpatrywać, co się sprawdza, a co nie w byciu matką. Dziś często ich dziecko jest pierwszym dzieckiem, z którym się stykają w swoim życiu. Na domiar złego wmawia im się często, że macierzyństwo to rola, z którą muszą sobie radzić same. To nieprawda. Ale z drugiej strony wsparciem dla matek coraz częściej stają się ojcowie ich dzieci. To jest bardzo pozytywna zmiana. I jednocześnie doskonały sposób na uniknięcie kryzysu w związku, gdy na świat przychodzi dziecko. Mężczyzna od początku zaangażowany, czyli taki, który aktywnie towarzyszy kobiecie przez okres ciąży, który uczestniczy w porodzie, tak samo wcześnie zaczyna się wiązać z dzieckiem jak matka. Łatwiej mu wtedy być prawdziwym wsparciem dla swojej żony czy partnerki także potem, gdy to dziecko już jest. Poza tym dzięki temu łatwiej uniknąć sytuacji, w której z jednej strony są tworzący jedność matka i dziecko, z drugiej zaś ojciec. Inaczej mówiąc – mężczyzna nie czuje się wykluczony i parze łatwiej zachować jedność w tym rodzicielstwie. W tej sytuacji łatwiej pamiętać, że jest się nadal parą, a nie tylko rodzicami? Łatwiej zachować bliskość? Myślę, że tak, ponieważ zaangażowany ojciec widzi, jakim wysiłkiem jest rodzicielstwo, i łatwiej mu być wyrozumiałym. I odwrotnie: jeśli on angażuje się od początku, to jej łatwiej zrozumieć, że jest zmęczony. Wzajemna wyrozumiałość jest w tej sytuacji bardzo ważna. Bo chroni przed myśleniem, że to drugie robi coś przeciwko mnie. Ważne jest także to, by nie doprowadzać siebie do ostateczności. Warto reagować na pierwsze sygnały, że nie jest dobrze, a nie czekać, gdy będzie już bardzo trudno. Gdy więc np. kobiecie zaczyna doskwierać to, że jest przez cały dzień sama z dzieckiem, podczas gdy mąż jest w pracy, to warto wspólnie zastanowić się jak najwcześniej nad rozwiązaniem tego problemu. Może powinna spotykać się regularnie w ciągu dnia z koleżankami, które także są młodymi mamami? No i jeszcze jedno: trzeba nawzajem doceniać swoje wysiłki w nowej roli. Bo zwykle i on, i ona naprawdę się mobilizują w tej nowej dla obojga sytuacji. Sprawdź: Jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka? Aldona Czajkowska – psychoterapeutka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, związana z Laboratorium Psychoedukacji. Jest założycielką i szefową Ośrodka ReGeneRacja specjalizującego się w pomocy psychologicznej i psychoterapii dzieci, młodzieży i ich rodziców oraz kierownikiem Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży.
Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy?
Zastanawiasz się, czy dziecko zbliży was do siebie, czy może stanie się odwrotnie: sprawi, że oddalicie się jako para? Przeczytaj, co dzieje się z miłością w związku po porodzie.
Bardzo chcieliście mieć dziecko, a teraz, kiedy moment porodu jest coraz bliżej, martwicie się, jak jego pojawienie się wpłynie na wasz związek. Czy po porodzie on nadal będzie mnie tak samo mocno kochał? Czy ona przeleje całe uczucie na dziecko? – to tylko niektóre pytania, które zadajemy sobie przed narodzinami pierwszego dziecka. Związek po porodzie musi się zmienić, ale czy będzie to zmiana na lepsze, czy na gorsze? Będziemy mieć dziecko: co dalej z nami? Przejście od życia tylko we dwoje do bycia rodzicami oznacza nowe wyzwania - dla nas jako dorosłych jednostek i dla nas jako pary. Pojawienie się dziecka w naturalny sposób zmienia dynamikę wzajemnych stosunków pomiędzy partnerami i o ile niektóre pary bez problemu odnajdują się w nowej rzeczywistości po porodzie i oceniają zmianę pozytywnie, inne przynajmniej początkowo mogą czuć się zagubione. - Bałam się, że już nie będę dla niego najważniejsza – wspomina Krysia. – Wiedziałam, że to głupie i egoistyczne, ale nie mogłam przestać o tym myśleć. Chciałam mieć dziecko, które mogłabym kochać nad życie, ale chciałam też, żeby między mną a moim mężem wszystko zostało po staremu: żebym to ja nadal była dla niego numerem 1 – przyznaje. To udało się tylko częściowo: nic nie zostało "po staremu", związek Krysi i jej męża zmienił się po porodzie, bo zmieniły się wymagania, które stawia przed nimi życie. Niepotrzebnie martwiła się jednak o to, że przestanie być dla niego najważniejsza – nadal jest numerem 1 dla swojego męża, dokładnie tak, jak chciała. Jest najważniejsza wśród dorosłych – to prawda, którą wielu z nas odkrywa po narodzinach dzieci: nasze serca pomieszczą wiele rodzajów miłości, bez straty dla nikogo. Związek po porodzie: co na to nauka? Wpływ narodzin dziecka na parę od dawna jest przedmiotem badań naukowych, a wyniki prac nie są jednoznaczne. W amerykańskim badaniu z 2009 roku przestudiowano dane uzyskane od 218 par w ciągu pierwszych 8 lat małżeństwa. Okazało się, że w przypadku tych par, które zostały rodzicami, pogorszenie wzajemnych stosunków – o niewielkim lub średnim stopniu – było nagłe i występowało w okresie narodzin dziecka, a w przypadku par bezdzietnych następowało stopniowo. Powody pogorszenia wzajemnych stosunków między partnerami po narodzinach dziecka to najczęściej zmęczenie, brak czasu i pogorszenie sytuacji materialnej. Wśród naukowców brakuje jednak zgody co do tego, jaki wpływ narodziny dziecka mają na relację między partnerami. Jedni uważają, że to wydarzenie może być na tyle stresogenne, żeby powodować pogorszenie wzajemnych stosunków (Cowan i Cowan, 1995 r.), inni z kolei twierdzą, że nie ma danych, które potwierdzałyby z pełną jasnością, że rodzicielstwo zmniejsza małżeńskie szczęście (Huston i Holmes, 2004). Miłość po porodzie: co się wydarzyło? Kasia, mama trzyletnich bliźniąt, przyznaje, że na początku było trudno: - Oboje chcieliśmy dziecka, a kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć od razu dwójkę, to nawet się ucieszyliśmy – opowiada. – Bardzo się kochaliśmy, ale pierwsze miesiące po narodzinach Tosi i Antka były dla nas trudne. Zmagaliśmy się z kolkami, zarwanymi nocami, ulewaniem... I to podwójnie! To była ciężka próba. Kłóciliśmy się sporo, ale też wspieraliśmy się, jak mogliśmy – wspomina. Na szczęście ich wzajemne relacje nie ucierpiały na stałe, a Kasia mówi, że czuje się szczęśliwą i kochaną mężatką. Nieco inaczej było w przypadku Ilony, która po pięciu latach od porodu rozwiodła się. – Właściwie nie wiem, co poszło nie tak - przyznaje. – Po prostu w pewnym momencie odsunęliśmy się od siebie. Teraz widzę, że ja byłam tak skupiona na dziecku, że nic innego mnie nie interesowało. Cale uczucie, które miałam do męża, przelałam na synka. Inna sprawa, że on też nie zdawał się mnie potrzebować tak jak kiedyś. I właściwie to nie wiem, czy byłoby inaczej, gdybyśmy nie mieli dziecka. Szczerze mówiąc, myślę, że i tak byśmy się w końcu oddalili od siebie - stwierdza po chwili namysłu. Związek po porodzie: nie unikniecie zmian Naiwnością byłoby oczekiwanie, że narodziny dziecka nie zmienią niczego w związku. Para musi zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, obowiązkami i odpowiedzialnością. Będziecie zmęczeni, a czasami nawet zagubieni i sfrustrowani. Pojawienie się dziecka może was zbliżyć jako parę i wprowadzić na nowy poziom zażyłości i intymności, może jednak – i na pewno będą chwile, kiedy tak właśnie będzie – dostarczać wam trudnych przeżyć. Kryzysy po narodzinach dziecka zdarzają się wielu parom. Para, która zostaje rodzicami musi nauczyć się być ze sobą na nowo i przygotować się na to, że będzie stawiać czoła zupełnie innym problemom niż do tej pory. Musi wypracować wspólny front w kwestiach związanych z wychowaniem, co bywa bardzo trudne, musi podzielić się obowiązkami, znaleźć nowe sposoby spędzania czasu we dwoje (troje/czworo), ale kiedy fundamenty związku są silne i kiedy rozmawiacie ze sobą o własnych potrzebach i emocjach, szanse, że wasz związek po porodzie stanie się silniejszy, są naprawdę wysokie. Kryzys może się pojawić, ale nie musi. A jeśli się pojawi, wcale nie oznacza to, że go nie przezwyciężycie! Przeczytaj też: Jak pielęgnować miłość? Pytamy trzy pary Powrót do seksu - wywiad z ginekologiem Kłótnie w małżeństwie są potrzebne
Tych zdań mężowie nienawidzą! Na pewno choć raz tak powiedziałaś!
8 zdań uwielbianych przez kobiety i znienawidzonych przez mężczyzn. Wiesz, że nie pomoże to twojemu małżeństwu, a i tak to robisz!
Skąd się bierze kryzys pierwszego dziecka
Do porodu wszystko było naprawdę dobrze. Kryzys, jaki pojawia się w małżeństwie po narodzinach dziecka, często jest dla młodych rodziców szokiem. Skąd się bierze kryzys pierwszego dziecka?
Mała buzia z błyszczącymi oczkami – czy może być coś piękniejszego? Dla rodziców noworodka z pewnością nie. Dziecko tworzy rodzinę. Ale stres i zmęczenie związane z opieką nad niemowlęciem często wywołują pierwszy małżeński kryzys, nawet jeśli przed narodzinami dziecka byliście najszczęśliwszą parą pod słońcem. Do tego poczucie odpowiedzialności za drugiego człowieka może przerastać wasze siły, szczególnie kiedy owym drugim człowiekiem jest bezbronne dziecko. Kochankowie stają się rodzicami Mama, która spędziła z noworodkiem w szpitalu więcej czasu, czuje się pewniej niż mężczyzna w roli rodzica. Poucza męża: "Nie poradzisz sobie z kąpielą, lepiej zrobię to sama", "Źle zakładasz pieluszkę, ja ściskam troszkę mocniej", "Idź do kuchni, bo ono się ciebie boi". Zauroczona maleństwem nie zauważa, że jej partner czuje się odtrącony i zlekceważony. Nieporozumienia pojawiają się także w sypialni. Burza hormonów, jaką odczuwa mama po porodzie, może sprawić, że jej popęd seksualny będzie większy niż dotychczas, zaś niepewny w nowej roli ojciec, w obawie, że sprawi swojej partnerce ból, może czuć skrępowanie przed pieszczotami. Młoda mama, z obolałym po porodzie ciałem, czuje się nieatrakcyjna dla swojego partnera, któremu jej piersi, zamiast z miłosnymi porywami, kojarzą się teraz z karmieniem noworodka. Oczywiście zdarza się też odwrotna sytuacja: przejęta macierzyńskimi obowiązkami kobieta może całkowicie zlekceważyć sferę seksualną związku. Czułość, jaką wcześniej oferowali sobie nawzajem, teraz niemal w całości zostaje przelana na dziecko. Młodzi rodzice czują się niekochani przez drugiego z partnerów i mogą obwiniać o kryzys dziecko. Zmęczenie i stres Młodzi rodzice, którzy wcześniej zajmowali się jedynie wspólnym spędzaniem czasu, teraz zaczynają zmagać się z nieznanymi wcześniej problemami. Całodobowa opieka nad maleństwem to ciężkie i żmudne zadanie. Nic dziwnego, że młoda mama często czuje się opuszczona przez wszystkich i zamknięta w domowym więzieniu. Daje znać o sobie wyczerpanie i brak snu. Zazdrości swojemu partnerowi, który co rano wychodzi do swojej pracy i wraca do domu późnym popołudniem. On marzy o tym, by nie oglądać twarzy szefa, ale zostać w domu z żoną i maluszkiem. Rodzice z utęsknieniem czekają na wieczór, aby trochę odpocząć. Obojgu ten odpoczynek się należy, ale najczęściej żadne z nich go nie doświadczy. Nadmiar obowiązków i zmęczenie prowadzą do kłótni między świeżo upieczonymi rodzicami. "Co ty robisz cały dzień?!" – dziwi się młody tata, "W twojej pracy nie musisz słuchać ciągłego płaczu i nikt nie gryzie cię po piersiach!" - odkrzykuje mama noworodka. Częstym problemem młodych rodziców jest brak zrozumienia dla pracy partnera, a szczególnie trudne jest uświadomienie sobie, że porównanie wysiłków, jakie wkładają młodzi rodzice we wspólne życie, jest nierealne, dlatego nie warto łamać sobie nad tym głowy. Spokojnie ustalcie zasady popołudniowej opieki nad dzieckiem, np. po godzinnej drzemce, wypoczęty tata zajmie się malcem aż do wieczora, a ty w tym czasie weźmiesz relaksującą kąpiel. Młoda mama najczęściej boleśnie odczuwa ograniczenie własnej wolności i wejście w macierzyńską rutynę: przewijanie, karmienie, sprzątanie, gotowanie...Wsparcie partnera – zarówno psychiczne, jak i konkretna pomoc w domowych obowiązkach – pomoże jej wyjść z poporodowego dołka. Miłość to nie wszystko Choć kochacie się nadal, wasza miłość nie jest lekiem na kryzys w małżeństwie po narodzinach dziecka. Aby zwalczyć kryzys, potrzeba dużo cierpliwości i wyrozumiałości dla partnera. Szacunek dla jego osoby i działań pomoże przetrwać wam trudne chwile. Nie starajcie się za wszelką cenę prowadzić tak samo aktywnego życia jak przed porodem, ale również nie sprowadzajcie swojego życia do pracy i opieki nad niemowlęciem. Pamiętajcie, że szczęśliwi rodzice są absolutnie koniecznym warunkiem szczęścia dziecka. Zgorzkniała mama i zapracowany, wiecznie nieobecny tata z pewnością nie zbudują ciepłego, pełnego bezpieczeństwa domu. W rozwiązaniu problemów pomoże wam szczera spokojna rozmowa, podczas której wyjaśnicie swoje oczekiwania wobec partnera. Postaraj się wczuć w osobę drugiego z rodziców. Empatia, zrozumienie i przyjaźń, jakie wypracujecie w związku, uchronią was przed poważnym kryzysem. ZOBACZ TEŻ: Jak kłócić się, by później móc się pogodzić?