Terapeutka apeluje: „Nie nosić obrączki po ślubie”
Nie, to nie jest manifest przeciwko małżeństwu. To zaproszenie, żeby sprawdzić, co naprawdę oznacza ten mały krąg metalu na twoim palcu i co się dzieje, gdy go zdejmiesz.
Kiedy usłyszałam od terapeutki, że nie każda miłość potrzebuje symbolu, zamarłam. Bo przecież obrączka to świętość — znak, że ktoś jest „zajęty”, że przysięgał, że należy. Ale im dłużej słuchałam, tym bardziej czułam, że ma rację. Nie chodzi o to, by odrzucać małżeństwo. Chodzi o to, żeby zrozumieć, co naprawdę kryje się za tym małym krążkiem metalu i czy nadal ma on dla nas to samo znaczenie, co w dniu ślubu. „Niektórzy noszą obrączkę z lęku, nie z miłości” – Obrączka potrafi być jak zbroja – powiedziała mi terapeutka, z którą rozmawiałam o symbolach w związkach. – Ludzie noszą ją, bo boją się oceny. Bo „tak trzeba”. Bo „co inni pomyślą”. Ale często nie zadają sobie pytania: czy ja tego naprawdę chcę? W jej gabinecie wiele kobiet przyznaje, że zdejmując obrączkę, poczuły… ulgę. Nie dlatego, że przestały kochać, ale dlatego, że po raz pierwszy od dawna poczuły siebie. – Symbol, który miał łączyć, czasem zaczyna ograniczać. Zwłaszcza wtedy, gdy zamiast przypominać o bliskości, przypomina o obowiązkach – dodała terapeutka. „Zdejmij ją i zobacz, co czujesz” Ta rada zabrzmiała we mnie mocno. Terapeutka opowiedziała o parze, która przechodziła kryzys. Kobieta zdjęła obrączkę z ciekawości – chciała sprawdzić, co się stanie. – Okazało się, że nic złego się nie wydarzyło – wspominała. – Nagle zaczęli ze sobą więcej rozmawiać. Przestali udawać, że wszystko jest w porządku. Symbol zniknął, więc musieli skonfrontować się z prawdą. Bo często, kiedy coś ma symbolizować miłość, przestajemy ją naprawdę budować. Obrączka bywa wtedy jak zasłona, za którą chowamy emocje, żal, milczenie. „Nie obrączka trzyma przy sobie, tylko rozmowa” Terapeutka podkreśla, że nie namawia nikogo do zrywania z tradycją. Chodzi o świadomość. – Jeśli obrączka naprawdę coś dla ciebie znaczy, noś ją z dumą. Ale jeśli robisz to tylko dlatego, że wypada, to znaczy, że symbol przejął kontrolę nad twoim życiem – mówi. Dodała coś jeszcze: „Wierność, szacunek, bliskość – tego nie da się włożyć na palec. To trzeba codziennie wybierać”. I właśnie wtedy pomyślałam, że może największym gestem miłości nie jest pokazanie światu, że jesteśmy razem – tylko codzienne wybieranie tej drugiej osoby bez przymusu, z wolności. Kiedy symbol przestaje być wsparciem Wielu z nas nieświadomie traktuje obrączkę jak gwarancję bezpieczeństwa. Tymczasem w psychologii to częsty mechanizm zastępczy – znak ma chronić przed lękiem, że coś się rozpadnie. Ale relacja, która istnieje tylko dzięki symbolowi, nie jest relacją – jest konstrukcją z lęku. – Najpiękniejsze pary, jakie znam, to te, które nie potrzebują dowodów na zewnątrz. Ich „obrączką” jest sposób, w jaki patrzą na siebie i to, jak się traktują, gdy nikt nie widzi – podsumowała terapeutka. I może właśnie o to chodzi: nie o to, co nosisz na dłoni, ale o to, co nosisz w sercu.
„Po porodzie mój mąż nie zwraca na mnie uwagi. Już mu się nie podobam” [LIST DO REDAKCJI]
„Niedawno zostałam mamą bliźniaków. Ciąża mocno zmieniła moje ciało, nie czuję się już atrakcyjnie. Liczyłam, że mąż mnie w tym wesprze, a on po prostu przestał na mnie zwracać uwagę”.
Nasza czytelniczka podzieliła się swoją historią o tym, jak macierzyństwo zmieniło jej ciało. Ciąża i narodziny dziecka są wyzwaniem dla każdego związku. Autorka listu cierpi jednak podwójnie: doskwiera jej nie tylko niska pewność siebie, ale także obojętność męża. Jeśli również chcecie podzielić się swoimi historiami, bądź poprosić o poradę, piszcie na: redakcja@mamotoja.pl. LIST: „Po ciąży przestałam się podobać mojemu mężowi” „10 miesięcy temu urodziłam bliźniaki. Zawsze byłam dosyć drobna, co podobało się mojemu mężowi. Ciąża jednak bardzo rozciągnęła moją skórę, która stała się teraz mało jędrna. Piersi także straciły swój kształt przez podwójne karmienie piersią. Mam duże rozstępy po ciąży. Czuję się ze sobą źle, nie lubię już swojego odbicia w lustrze. Liczyłam, że przynajmniej mój mąż pomoże mi odzyskać pewność siebie i powie mi, że i tak wyglądam dobrze. Ale on zupełnie przestał zwracać na mnie uwagę: nie pociągam go i prawie ze sobą nie sypiamy. Na domiar złego znalazłam w historii przeglądarki mojego męża pornografię. To zupełnie mnie dobiło – poczułam się jeszcze bardziej nieatrakcyjna. To dla mnie wstydliwy temat i bardzo ciężko mi go poruszyć z mężem. Wcześniej nigdy nie mieliśmy takich problemów, a on bardzo często komplementował moje ciało. Nie wiem, co mam zrobić. Zabiegi medycyny estetycznej są bardzo kosztowne, nie mam takich pieniędzy. Z drugiej strony, jest mi przykro, że mąż nie akceptuje mojego wyglądu po ciąży – przecież obydwoje świadomie podjęliśmy decyzję o dzieciach. Przed ciążą zapewniał mnie, że nic się między nami nie zmieni, a teraz mam wrażenie, że z każdym tygodniem coraz bardziej się od siebie oddalamy. Czy to się jeszcze da zmienić? Jak?” Zobacz też: Orgazm sutkowy – częściej osiągany w ciąży i po porodzie [SEKSUOLOG RADZI] Coraz większa presja na szybki powrót do seksu po porodzie 5 najlepszych pozycji seksualnych dla kobiet po cesarskim cięciu
Po rozwodzie małe dziecko powinno mieć jeden dom [WIDEO]
Jeden dom i jak najmniej zmian w życiu maluszka - radzi psycholog Alicja Budzyńska. Ekspert wyjaśnia w filmie, dlaczego w przypadku bardzo małych dzieci nie wchodzi w grę, aby mogły być na przemian u mamy, a następnie u taty.
Maluszki potrzebują spokoju i powtarzalności rytmu dnia. Rozwód rodziców, aczkolwiek absolutnie dziejący się poza ich zrozumieniem, jest jednak na tyle dużą zmianą w życiu ich małego dziecka, że trzeba zrobić wszystko, aby nie dostarczyć mu kolejnych. Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, jak zorganizować opiekę nad tak małym dzieckiem w przypadku rozstania jego rodziców. Problem był jednym z tematów dyskusji przy okazji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Dziecko przy pierwszoplanowym rodzicu Małe dzieci nie mają poczucia czasu, nie są w stanie coś przewidzieć, czy na coś oczekiwać. Dla nich wszytko jest "tu i teraz". "Dlatego powinny mieć jeden dom" - mówi psycholog. Czy stworzy go mama, czy może tata? Ekspert nie wskazuje konkretnie, chociaż podkreśla, że są sytuacje oczywiste jak np. karmienie piersią powodujące, że dziecko zostaje przy mamie. "Rodzic który do momentu rozstania pełnił pierwszoplanową rolę i był bliżej dziecka, powinien w dalszym ciągu tę opiekę sprawować" - tłumaczy Budzyńska. Jak najmniej zmian W przypadku rozstania rodzice powinni zadbać o to, aby było jak najmniej zmian w życiu dziecka. "Dostateczną zmianą w jego życiu jest rozstanie rodziców i rozpad domu" - mówi ekspert. A chodzi o to, aby w życiu tak małego dziecka było ich jak najmniej. Małe dziecko powinno zostać przy mamie? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Zrozum, co dziecko przeżywa podczas rozwodu rodziców Mama vs tata – wojna o wychowanie dziecka - znacie to? Dlaczego tata jest tak ważny w życiu małego dziecka? [WIDEO]
Dziecko po rozwodzie: raz u mamy, raz u taty, czy to dobre? [WIDEO]
Opieka naprzemienna jest w Polsce coraz częściej stosowana, ale wymaga ona spełnienia odpowiednich warunków - mówi psycholog Alicja Budzyńska. Zobacz film, w którym ekspert tłumacz,y kiedy taka opieka nad dzieckiem po rozwodzie jego rodziców ma sens.
Opieka naprzemienna po rozwodzie, bardzo popularna w Skandynawii i sprowadza się do tego, że dziecko przebywa na przemian u każdego z rozwiedzionych rodziców, np. przez tydzień u jednego z nich, następnie przez kolejny tydzień u drugiego. Taki podział opieki nad dzieckiem jest dopuszczalny w obecnym stanie prawnym, mimo braku ustawowych uregulowań w tej materii. Psycholog Alicja Budzyńska w cyklu rozmów mamotoja.pl poświęconych trudnej sytuacji dziecka podczas rozwodu tłumaczy, dlaczego taka forma opieki w Polsce nie zawsze zdaje egzamin. Problem był jednym z tematów dyskusji przy okazji 11. Ogólnopolskiej Konferencji "Ostrożnie dziecko! Profilaktyka krzywdzenia małych dzieci" zorganizowanej w czerwcu przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę oraz Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Opieka szyta na miarę "Trzeba wybrać taki model, który pasuje do potrzeb dziecka, do sytuacji opiekuńczo-wychowawczej i do sylwetek rodziców" - przestrzega psycholog. Dlatego najlepiej, jeżeli rozwiązanie opieki nad dzieckiem będzie "szyte na miarę" - podkreśla. Ekspert przyznaje, że Skandynawowie mają wieloletnie doświadczenie w stosowaniu pieczy naprzemiennej nad dzieckiem po rozwodzie rodziców. "Ona się może tam sprawdzać bardziej, ale nie musi się sprawdzać w naszej rzeczywistości. Jesteśmy innymi społeczeństwami, chociażby jeśli chodzi o temperament" - zaznacza. Opieka naprzemienna pod warunkiem, że ... Psycholog przyznaje, że opieka naprzemienna jest w Polsce coraz częściej stosowana, ale jak pokazują skandynawskie doświadczenia, może być ona realizowana tylko w określonych warunkach. Po pierwsze, kiedy rodzice są zgodni i są w stanie ze sobą współpracować. "Kiedy się wzajemnie szanują, kiedy realizują podobne wartości w relacji z dzieckiem" - mówi Budzyńska. Ważne, aby czuli się odpowiedzialni za dziecko, bez względu na to, czy dziecko spędza czas z mamą, czy z tatą - dodaje. Dlatego zdaniem psycholog, jeżeli w rodzicach nie ma możliwości i gotowości do ustępstw, trudno sobie wyobrazić realizację naprzemiennej opieki. Ekspert wymienia jeszcze jeden ważny warunek, który powinien być spełniony przy tego rodzaju opiece: miejsca zamieszkania rodziców nie mogą być zbyt odległe od siebie. W przeciwnym razie "dziecko będzie wyjmowane z jednego świata do drugiego, a połowę czasu będzie spędzać w podróżach" - przestrzega. Czy uważacie, że opieka naprzemienna to dobre rozwiązanie? Podzielcie się swoim zdaniem w komentarzach. Zobacz też: Rozwód i opieka na dzieckiem – nowe przepisy korzystne dla ojców. 5 sposobów na wychowanie optymisty Kara i konsekwencja w wychowaniu dziecka - zobacz porady psychologa
Rodzice małych dzieci często o tym zapominają! (a wystarczy 5-minut dziennie, by ocalić związek!)
To nie brak seksu zabija związek po urodzeniu dzieci. To coś innego! Historia tej mamy dwulatka jest wzruszająca. Rada, którą usłyszała od psychologa zajmie ci mniej czasu, niż wypicie kubka kawy. A może uratować twoje małżeństwo! Serio.
Na portalu Kidspot natknęłam się na historię młodej mamy, która mnie wzruszyła i w pewnym sensie mną wstrząsnęła. Może dlatego, że widzę w niej siebie? Dam sobie rękę uciąć, że wielu rodziców nie pamięta na co dzień o tym, co opisała i że wielu właśnie przez coś takiego przechodzi. Choć to, co chcę wam napisać wydaje się tak oczywiste, że aż... niemal głupie. To, że po urodzeniu dziecka rodzice często oddalają się od siebie zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie większość z nas uznaje za pewne. Oczywiście zdarzają się wyjątki, ale one tylko potwierdzają regułę. Często zwyczajnie nie wiemy, co robić w takiej sytuacji i nie robimy po prostu nic. Nie mamy zresztą czasu, bo trzeba znowu karmić, prać, sprzątać, bawić się, zawieźć dziecko/dzieci tu i tam, i tak w kółko. Chcemy zwyczajnie mieć święty spokój i móc choć przez chwilkę się zdrzemnąć. Ja też tak miałam. Mam! Myślimy, że wszystko samo wróci jakoś do normy. Czasami tak jest, ale nie zawsze... Mąż powiedział mi coś, co mnie zszokowało! Bek Day, która postanowiła opisać to, co przytrafiło się jej i jej mężowi, nagle, w jednej chwili musiała stawić czoła prawdzie, której nie chciała znać. Stanęła twarzą w twarz z wyznaniem męża. To on był tym, który włożył kij w mrowisko. Nagle, gdy wracali skądś samochodem powiedział do niej cicho, że nigdy wcześniej nie czuł się bardziej samotny i oderwany od niej, niż teraz. To było coś co wstrząsnęło nią do głębi. Nie kłócili się. To nie było nic ostatecznego, ani nawet sygnał, że ich związek przechodził przez jakiś kryzys. To było raczej zwyczajne i smutne przyznanie się do tego, że cała ta praca nad wychowaniem dziecka, usiłowanie poradzenia sobie z tym wszystkim i bycia ponad to powoli zabiło w nich to, co najważniejsze. To, co czyniło z nich parę, dwójkę najbliższych sobie ludzi. Współlokatorzy zamiast kochankowie Wstrząśnięta tym stwierdzeniem siedziała i nie mówiła nic, a ich 2-letni synek pałaszował swój obiad na tylnym siedzeniu. A właściwie, rozsmarowywał wszystko na sobie i rozmazywał na siedzeniu... Zdała sobie sprawę, że przez ostatnie kilka tygodni, prawie nie rozmawiali o niczym innym, co by nie miało nic wspólnego z prowadzeniem domu i wychowywaniem dziecka. Mąż powiedział jej wtedy jeszcze, że strasznie za nią tęskni i czuje się tak jakby była bardzo daleko, mimo że ciągle przebywają w tym samym domu. Zobacz też: Osłabienie więzi emocjonalnych zawsze odbije się w sypialni [WIDEO] Zawsze przyrzekali sobie, że nie będą „TAKIMI” rodzicami, którzy żyją wyłącznie jak współlokatorzy. Nie pomogło nawet to, że byli taką perfekcyjną parą, która wzorowo wymieniała się rolami – gotowali, zajmowali się dzieckiem, płacili rachunki, jeździli samochodem, robili zakupy. Wszystko w zależności jaka była potrzeba. Okazało się, że tylko jedną rolę przestali odgrywać przed sobą, mimo że, była to rola, którą powinni postawić na pierwszym miejscu. I dopiero wtedy kobieta zdała sobie sprawę, że też mocno i rozpaczliwie tęskni za swoim mężem… Przez cały ten czas. Intymność to coś więcej niż sam seks Badania dowodzą, że życie seksualne rodziców idzie w odstawkę na tak długo, dopóki w domu są dzieci poniżej piątego roku życia. Czy tak jest rzeczywiście? Jest wielu rodziców, którzy to potwierdzą. Zapracowani i wykończeni spędzają z pewnością mniej czasu w łóżku tygodniowo. W tym przypadku jednak nie brak seksu był problemem. Seks był. Chodziło jednak o brak wszystkich innych rzeczy. Zobacz też: Nie każdy przechodzi kryzys po urodzeniu dziecka [WIDEO] Jak opisuje to Bek Day: "Brakuje mi długich leniwych weekendowych poranków, które kiedyś spędzaliśmy na wymyślaniu, do której kawiarni pójdziemy na śniadanie. Teraz śniadanie poza domem oznacza u nas mniej więcej tyle, co… jedzenie z synkiem hot dogów lub tostów w Ikei. A właściwie usiłowanie usadzenia go w krzesełku do karmienia i zbieranie po całej sali resztek jedzenia, którymi rzuca od czasu do czasu… Tęsknię także za długimi rozmowami, które toczyliśmy o niczym i o wszystkim. Teraz rozmawiamy tylko o tym, co musimy wiedzieć, by przetrwać jakoś następne 24 godziny. Te rozmowy to bardziej słowna lista rzeczy do zrobienia następnego dnia. Tęsknię za tym, jak kiedyś mój mąż trzymał mnie za rękę prowadząc samochód. Albo trzymał jedną rękę na kierownicy, a druga spoczywała na moim kolanie lub ramieniu… Ale najbardziej ze wszystkich rzeczy, tęsknię za własną wersją siebie jako żony. Za tym jaką kiedyś byłam żoną. Tęsknię za tym, jak widziałam siebie w jego oczach." Jak przywrócić intymność w związku? Psycholożka Belinda Williams, ekspertka od związków, ma sposób dla zapracowanych i przemęczonych rodziców małych dzieci i wie jak przywrócić bliskość między nimi. Te sposoby na przywrócenie intymności w związku to metoda tzw. mikro-momentów. Chodzi o króciutkie chwile, kiedy jesteście sam na sam, bez dziecka, bez tych wszystkich rzeczy, które trzeba zrobić w domu. Przez 5 minut przytulacie się, patrzycie sobie w oczy i mówicie, że się kochacie. Tylko tyle i aż tyle. Bez udawania, myślenia o czymś innym, wygłupów. Tak naprawdę. Specjalistka tłumaczy, że życie przed dziećmi można porównać do długiej romantycznej randki. Wspólne polegiwanie na kanapie, czas na ciszę, wspólne słuchanie muzyki, wycieczki samochodowe bez celu i trzymanie się za ręce. To był czas dla związku. Dla intymności. Mikro-chwile to maleńkie okazje, które trzeba kontemplować wspólnie, by się połączyć, by na nowo poczuć, że jesteście ze sobą związani. Wystarczy znaleźć krótkie momenty w ciągu dnia, by zasygnalizować sobie nawzajem, że wam na sobie zależy, że się kochacie. Może to być wtedy, gdy się żegnacie rano przed pójściem do pracy, przytulenie, gdy przechodzicie obok siebie w korytarzu, trzymanie się za ręce przed zaśnięciem, mówienie sobie twarzą w twarz „kocham cię”, maleńkie niespodzianki typu ulubiony chleb czy herbata na stole. Nie trzeba czekać na jakąś wyjątkową chwilę, wielki wyjazd, specjalne wyjście na kolację. Nie trzeba robić wielkich gestów i czynić jakichś niewyobrażalnie ogromnych wyznań dotyczących uczuć. Intymność jest ukryta w małych rzeczach. Można ją znaleźć w codzienności. Bierzmy to, co możemy mieć (zwłaszcza przy dzieciach), cieszmy się drobnymi gestami i małymi chwilami bliskości. Na początku może być trudno. Wszystko zależy od pary. Trzeba będzie się być może nawet zmusić i przerwać funkcjonujący do tej pory schemat. Czy metoda mikro-momentów naprawdę działa? Przez następne kilka tygodni para, o której mowa z entuzjazmem stosowała metodę łapania mikro-momentów w codziennym życiu. I efekty okazały się niesamowite! Bek przyznaje ze wstydem, że ustawiła sobie nawet przypomnienie w telefonie codziennie, żeby pamiętać o tym, że ma się przytulać do męża na kanapie (po tym jak synek pójdzie spać) i mówić mu jak bardzo go kocha. To jednak zadziałało! W miejsce ich zwykłej rutyny, która polegała na tym, że głównie wieczorem sprzątali cały dom, który ich dwulatek usiłował wcześniej przez cały dzień zdemolować, zaczęli programowo i systematycznie poświęcać tylko te wieczorne pięć minut na wspólne siedzenie na kanapie. Po prostu siedzieli razem. Ona miała głowę na jego ramieniu, siedzieli w ciszy na początku, tylko oddychali, odpoczywali. Zaczęli też wydłużać nieco przywitania i pożegnania. Przytulali się przez 30-sekund i oddychali sobie tak wtuleni. Po pewnym czasie stało się coś dziwnego i niespodziewanego, ta iskra między nimi nagle powróciła. Pewnego wieczoru znowu jechali razem samochodem i nagle… ona zdała sobie sprawę, że mąż trzyma rękę na jej kolanie. Tak jak kiedyś… Zbyt cukierkowe? Ja myślę, że bardzo możliwe. Zamierzam zastosować od zaraz! Czy po urodzeniu dziecka zatraciliście intymność w związku? Czy nic się nie zmieniło? Nic nie szkodzi spróbować, prawda? Dajcie nam koniecznie znać, czy u Was też zadziałało! Zobacz też: Jesteście gotowi na to, by mieć dziecko? (Pierwsze lub kolejne! Lepiej odpowiedzcie na te pytania!) Zabawne posty mężów ciężarnych żon. Uśmiejesz się! Czy to prawda? Współczesne ojcostwo nie jest łatwe! Co tatusiowie dają radę? Zobacz te zdjęcia! Źródło: kidspot.com.au
Czy kryzys w związku po narodzinach dziecka jest nieunikniony?
Na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej – mówi Aldona Czajkowska, psycholog i psychoterapeuta oraz mama trojga dzieci. I radzi, jak się przygotować do tej ważnej zmiany, aby uniknąć kryzysu w związku.
Jak bardzo pojawienie się pierwszego dziecka zmienia dotychczasowe relacje w związku? Pojawienie się dziecka jest, oczywiście, bardzo dużą zmianą, do której para musi się przystosować. Przede wszystkim przestajemy być dziećmi, a stajemy się rodzicami. A już samo to może wywoływać w nas obawy. Wystarczy, że mamy negatywny obraz dorosłości wyniesiony np. z domu rodzinnego. Sama słyszałam, jak pewna babcia, składając wnuczce życzenia z okazji 18. urodzin, powiedziała: "to, co najlepsze się skończyło, teraz sam trud przed tobą." Poza tym narodziny dziecka powodują, że nie jesteśmy już "w dwójce", a "w trójce". Jak sobie z tym poradzimy, zależy od tego, jakie mamy doświadczenia bycia "w trójce". Znam dziewczynkę, która miała dwoje rodzeństwa. I w tej konfiguracji czuła się najlepiej. Dlatego często zapraszała do siebie dwie koleżanki. Dla niej bycie "w trójce" było czymś naturalnym. Ona będzie musiała w przyszłości nauczyć się być "w dwójce", a nie "w trójce". I odwrotnie – jeśli jedynak był przez lata w koalicji z jednym z rodziców przeciwko drugiemu, to nie umie być "w trójce". Pojawienie się dziecka powoduje, że uczucia, które temu towarzyszyły, w nas odżywają? Właśnie. Choć, oczywiście, zazwyczaj nie jesteśmy tego świadomi... Na szczęście, wielu z nas ma dobre doświadczenia z bycia "w trójce". A jeśli nie, czy to musi oznaczać kryzys w związku? Wbrew temu, co często słyszę, pojawienie się dziecka nie musi wcale oznaczać kryzysu. Przecież mnóstwo par na świecie przeżywa taką zmianę i duża część przeżywa ją w dobrostanie. To, czy pojawienie się dziecka będzie kryzysem, zależy od wielu czynników. Jednym z nich jest kontekst społeczny. Doskonałym przykładem na to, jak wpływa on na przeżywanie takiej zmiany, jest późne macierzyństwo. Dziś znacznie łatwiej jest mieć dziecko po 40 niż dwadzieścia lat temu. Takie macierzyństwo jest po prostu inaczej odbierane przez otoczenie i spotyka się z większą akceptacją społeczną. Drugim czynnikiem, od którego zależy, jak para poradzi sobie z tą zmianą, są jej wcześniejsze doświadczenia jako pary. Bo przecież pojawienie się dziecka nie jest pierwszą zmianą w ich życiu tej pary. Wcześniej musiała ona przechodzić inne ważne zmiany, jak choćby przejście z okresu narzeczeństwa do małżeństwa albo wspólnego zamieszkania. Powoduje ona, że para musi się zmierzyć z nowymi wyzwaniami, np. codziennymi obowiązkami. Można wręcz powiedzieć, że każda para formuje się poprzez różne zmiany. Jeśli para dobrze poradziła sobie z tamtymi zmianami, to jest spora szansa, że dobrze poradzi sobie z każdą kolejną. I wreszcie trzeci czynnik – wcześniejsze, indywidualne doświadczenia każdego z rodziców radzenia sobie ze zmianami. Na przykład to, jak w rodzinach, z których pochodzą, postrzegało się zmiany. Czy były one synonimem czegoś złego, kryzysu właśnie, czy też szansą na coś lepszego. Bardzo ważne jest też to, jak ze zmianami radzili sobie ich rodzice i jak oni sami radzili sobie ze zmianami. Czy jeśli po urodzeniu dziecka pojawia się kryzys, to może znaczyć, że para nie radziła sobie dobrze z wcześniejszymi zmianami, a narodziny potomka tylko pokazały, że przedtem nie było tak dobrze, jak się wydawało? Moje doświadczenia jako terapeuty pokazują, że tak właśnie jest. Gdy przychodzi do mnie para, ponieważ – jak mówi – w ich związku pojawił się kryzys, z którym nie może sobie poradzić, to pytam, od kiedy on trwa. Często pada wtedy odpowiedź, że od momentu pojawienia się dziecka. Kiedy zaczynamy wspólnie przyglądać się związkowi, to okazuje się często, że różne trudne sytuacje były już wcześniej. Przyjście na świat dziecka jedynie uwypukliło problem lub problemy w związku. Bo ta nowa, czyli stresująca sytuacja nadała pędu temu, co działo się już przedtem. Nawiasem mówiąc, w tym kontekście widać dokładnie, jakim nieporozumieniem jest próba "uzdrawiania" małżeństwa przez rodzicielstwo... [CMS_PAGE_BREAK] Co zrobić, gdy jednak pojawia się kryzys? Dobrze, żeby para odwołała się do swoich wcześniejszych dobrych doświadczeń. Czyli po pierwsze doświadczeń w pokonywaniu różnych problemów, a po drugie do doświadczeń budujących ich związek. Przywołanie wcześniejszych doświadczeń pozwala uświadomić sobie, że przecież nie mamy przed sobą wroga, konkurenta czy agresora, ale osobę, która nas kocha i z którą chcemy być. Dzięki temu – mimo że w obliczu trudności, związanych z pojawieniem się dziecka, może podświadomie pojawić się chęć ucieczki albo wywołania awantury, bo takie np. mamy wzorce wyniesione z domu – łatwiej sięgnąć po inne rozwiązania. Jakie to mogą być rozwiązania? Polecam rozmowę ze współmałżonkiem czy partnerem. Na przykład szczere przyznanie, że dzieje się coś niepokojącego, czego się nie rozumie, choćby powiedzenie: "gdy widzę, jak przytulasz nasze dziecko, to pojawia się we mnie zazdrość", albo "w mojej rodzinie zawsze kobiety odsuwały ojców od dzieci, uważaj, bo ja też tak mogę robić". Podobną rolę może pełnić coś, co pozwoli nam pamiętać, że jesteśmy dla siebie ważni. Może warto stworzyć razem jakiś symbol, do którego będzie się można odwołać w trudnych chwilach? To mogą być piękne wspomnienia albo piosenka, albo album dokumentujący czas wspólnego oczekiwania na narodziny dziecka. Cokolwiek, co spełni tę funkcję. Przeczytaj: Romantyczne gesty: jak to było przed dziećmi, a jak jest teraz? Czyli na to, jak będzie między nami, gdy pojawi się dziecko, pracujemy oboje już wcześniej? Oczywiście. A skoro mowa o tym, co wcześniej... Dobrze jest też mieć zawczasu świadomość, że pojawienie się dziecka – choć jak już ustaliliśmy, nie musi być tożsame z kryzysem – jest po prostu z natury czymś trudnym. Że jest to wyzwanie, z którym przyjdzie się nam wspólnie zmierzyć. Że będzie w nas więcej emocji, a co za tym idzie – będzie nam trudniej o rozsądek... Że będziemy zmęczeni, że będziemy musieli zrezygnować ze swobody, jaką wcześniej mieliśmy. Warto o tym wszystkim porozmawiać zawczasu, jeszcze zanim urodzi się dziecko. Powiedzieć o swoich oczekiwaniach wobec siebie, swoich potrzebach, obawach. Z tym przygotowaniem się do rodzicielstwa jest trochę tak, jak z przygotowaniem się do egzaminu. Ucząc się, myślimy przecież o pytaniach, jakie mogą na nim paść. I próbujemy na nie odpowiedzieć. Warto zastosować podobną metodę przed przyjściem na świat dziecka. I wspólnie opracować strategię postępowania na wypadek trudności, które na pewno się pojawią, czy wręcz kryzysu, który może się zdarzyć. Wiele osób ma chyba wyidealizowany obraz rodzicielstwa. Wydaje im się, że wygląda ono tak jak w reklamach. W dodatku te reklamy, ale i społeczeństwo, kreują bardzo konkretne oczekiwania wobec matek. Bardzo wysokie oczekiwania. Właściwie nie do spełnienia. Na przykład na matki wywiera się ogromną presję, by dobrze przygotowały dziecko do życia. Ale co to znaczy "dobrze"? Świat tak pędzi, tak szybko się zmienia, że my same często nie jesteśmy w stanie nadążyć, a co dopiero "dobrze przygotować swoje dziecko". A to budzi niepokój i powoduje napięcia. Jednak matki, niestety, pod wpływem tej presji wymagają od siebie bardzo dużo. Chcą być idealne. Tymczasem naprawdę wystarczy być dobrą matką, by dziecko czuło się kochane i właściwie się rozwijało. Polecamy: Bądź mamą (nie)idealną – rozmowa z psychologiem [CMS_PAGE_BREAK] Kto powinien to matce uświadomić? Po trosze wszyscy bliscy. I mąż, i matka, i przyjaciółka, ponieważ każde z nich może pokazać nam to nasze macierzyństwo z innej perspektywy. Na przykład przyjaciółka z punktu widzenia kogoś równie jak my niedoświadczonego, a co za tym idzie – pełnego podobnych obaw i rozterek. Odwrotnie matka, która ma doświadczenie życiowe i widziała już wiele dzieci. Tyle że matka jest dziś często daleko. To prawda. Przez stulecia kobiety uczyły się macierzyństwa od innych kobiet. Były wspierane nie tylko przez matki, ale i babcie, ciotki, kuzynki, siostry. Co więcej, żyjąc w rodzinach wielopokoleniowych, miały kontakt z dziećmi, zanim jeszcze same zostały matkami. Dzięki temu mogły podpatrywać, co się sprawdza, a co nie w byciu matką. Dziś często ich dziecko jest pierwszym dzieckiem, z którym się stykają w swoim życiu. Na domiar złego wmawia im się często, że macierzyństwo to rola, z którą muszą sobie radzić same. To nieprawda. Ale z drugiej strony wsparciem dla matek coraz częściej stają się ojcowie ich dzieci. To jest bardzo pozytywna zmiana. I jednocześnie doskonały sposób na uniknięcie kryzysu w związku, gdy na świat przychodzi dziecko. Mężczyzna od początku zaangażowany, czyli taki, który aktywnie towarzyszy kobiecie przez okres ciąży, który uczestniczy w porodzie, tak samo wcześnie zaczyna się wiązać z dzieckiem jak matka. Łatwiej mu wtedy być prawdziwym wsparciem dla swojej żony czy partnerki także potem, gdy to dziecko już jest. Poza tym dzięki temu łatwiej uniknąć sytuacji, w której z jednej strony są tworzący jedność matka i dziecko, z drugiej zaś ojciec. Inaczej mówiąc – mężczyzna nie czuje się wykluczony i parze łatwiej zachować jedność w tym rodzicielstwie. W tej sytuacji łatwiej pamiętać, że jest się nadal parą, a nie tylko rodzicami? Łatwiej zachować bliskość? Myślę, że tak, ponieważ zaangażowany ojciec widzi, jakim wysiłkiem jest rodzicielstwo, i łatwiej mu być wyrozumiałym. I odwrotnie: jeśli on angażuje się od początku, to jej łatwiej zrozumieć, że jest zmęczony. Wzajemna wyrozumiałość jest w tej sytuacji bardzo ważna. Bo chroni przed myśleniem, że to drugie robi coś przeciwko mnie. Ważne jest także to, by nie doprowadzać siebie do ostateczności. Warto reagować na pierwsze sygnały, że nie jest dobrze, a nie czekać, gdy będzie już bardzo trudno. Gdy więc np. kobiecie zaczyna doskwierać to, że jest przez cały dzień sama z dzieckiem, podczas gdy mąż jest w pracy, to warto wspólnie zastanowić się jak najwcześniej nad rozwiązaniem tego problemu. Może powinna spotykać się regularnie w ciągu dnia z koleżankami, które także są młodymi mamami? No i jeszcze jedno: trzeba nawzajem doceniać swoje wysiłki w nowej roli. Bo zwykle i on, i ona naprawdę się mobilizują w tej nowej dla obojga sytuacji. Sprawdź: Jak pielęgnować związek po narodzinach dziecka? Aldona Czajkowska – psychoterapeutka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, związana z Laboratorium Psychoedukacji. Jest założycielką i szefową Ośrodka ReGeneRacja specjalizującego się w pomocy psychologicznej i psychoterapii dzieci, młodzieży i ich rodziców oraz kierownikiem Szkoły Psychoterapii Dzieci i Młodzieży.
On i inne kobiety: na co się zgadzamy, a co nie jest ok?
Wiele im potrafimy wybaczyć. Możemy puścić płazem większe i mniejsze niedoskonałości. Ale to? Nie mam mowy! Oto 3 zachowania partnera, których Polki nie akceptują.
"Gdybym mogła schowałabym twoje oczy w mojej kieszeni, żebyś nie mógł oglądać tych, które są dla nas zagrożeniem" - śpiewa Kasia Nosowska w znanej piosence Hey zatytułowanej – nomen omen - "Zazdrość". No właśnie, czy my, kobiety, mamy problem z innymi przedstawicielkami naszej płci? Tylko jeśli w grę wchodzi nasz mężczyzna – zdają się mówić wyniki ankiety przeprowadzonej przez TNS Polska w ramach kampanii "Nie łykam, czyli wszystko, co powinnaś wiedzieć o antykoncepcji". Jakich zachowań partnerów nie akceptujemy, kiedy chodzi o inne kobiety? 1. Nie opowiadaj mi o swojej ex! Wiadomo: chcemy być dla niego najpiękniejsze, najmądrzejsze i najfajniejsze. Mówi się, że kobiety są zazdrosne o swoje poprzedniczki – i coś w tym może być, bo wg badania TNS Polska ponad połowa kobiet nie akceptuje, kiedy ich partnerzy opowiadają o swoich byłych partnerkach. - Większość kobiet rzeczywiście tego nie lubi – potwierdzał na spotkaniu otwierającym kampanię dr Michał Lew-Starowicz. - Nawet jeśli mężczyzna mówi w samych negatywach, to kobieta po prostu mu nie wierzy. Ale to zależy od tego, co się dzieje w związku. Jeżeli kobieta czuje się bardzo pewnie, atrakcyjnie, relacja jest harmonijna, to nie będzie jej to przeszkadzać – przekonywał seksuolog. Takie opowieści mogą być szczególnie trudne na początku związku, kiedy wciąż budujemy swoje poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie w relacji z nowym partnerem. - Pamiętam, jak mój facet powiedział mi na początku, że jego była żona świetnie się ubiera – opowiada Iwona. - Bardzo to przeżyłam! Niby nic takiego, ale później cały czas zastanawiałam się, czy to znaczy, że jej styl bardziej mu się podoba od mojego? Czy uważa, że ja też się dobrze ubieram? Mógł tego nie mówić. Teraz jesteśmy już ze sobą od 3 lat, a ja nadal zastanawiam się, czy jego zdaniem ona ubiera się lepiej ode mnie. I boję się zapytać! - przyznaje. A jej przyjaciółka, Agnieszka, dodaje ze śmiechem - O byłych powinno się mówić tylko źle albo wcale! 2. Komplementy tylko dla mnie! Prawie połowie kobiet, które wzięły udział badaniu, nie podoba się też, kiedy ich partnerzy prawią innym kobietom komplementy – takie pochwały powinny być zarezerwowane dla nich. Każdy rozsądny mężczyzna wie, że powinien zachować daleko idącą ostrożność w komplementowaniu innej kobiety niż jego żona czy partnerka: - Może oczywiście pochwalić nową fryzurę naszej przyjaciółki lub ciasto, które upiekła ciocia – mówi Kasia, w związku od 12 lat. - Komplementy jednak powinny być zarezerwowane dla mnie i ewentualnie jego mamy. To w zupełności wystarczy! Z psychologicznego punktu widzenia możemy czuć się niespokojnie słysząc, kiedy nasz partner prawi komplementy innej kobiecie, bo wzbudza to w nas poczucie zagrożenia: czy to znaczy, że mój kolor mu się nie podoba? Taki niepokój pojawia się, kiedy nie czujemy się pewnie w naszym związku. Może on za rzadko mówi nam miłe rzeczy? Jeśli tak, powiedzmy mu o tym. Wytłumaczmy, że chciałybyśmy częściej słyszeć od niego, co mu się w nas podoba. Powinnyśmy też powiedzieć, jakie uczucia pojawiają się w nas, kiedy on komplementuje inną. Z drugiej strony chyba nie ma powodów do obaw – sama pomyśl, gdyby coś się za tym kryło, czy komplementowałby ją przy tobie? 3. Lepiej nie oglądaj się za innymi Prawie 40 proc. kobiet nie podoba się też, kiedy ich partnerzy oglądają się za innymi kobietami. Co ciekawe jednak, 41 proc. kobiet mówi, że akceptuje takie sytuacje. Czyżby były znawczyniami męskiej natury? - Oglądanie się za kobietami leży w naturze zdrowego seksualnie mężczyzny – przekonywał na spotkaniu dr Michał Lew-Starowicz. - On może się oczywiście kontrolować, ale mężczyzna, który jest zdrowy, ma odpowiedni poziom hormonów męskich, będzie oglądał się za kobietami. Nie znaczy to, że chce zdradzić swoją partnerkę. To jest ta różnica w seksualności i przy negocjowaniu różnych zachowań, powinniśmy o tym pamiętać. Jeśli nasza postawa jest nadmiernie sztywna, nierozumiejąca specyfiki seksualności drugiej płci, mamy gotowy konflikt – przekonywał seksuolog. Maria Rotkiel odpowiedziała na tę wypowiedź z perspektywy psychologa i terapeuty: - W przypadku oglądania się za innymi kobietami, myślę, że warto uczyć naszych mężczyzn, co nam sprawia przykrość, a co jest dla nas ważne. Jeśli dla mnie to jest przykre, kiedy mój mężczyzna ogląda się lub z ekscytacją komentuje inną kobietę, to mimo tego że czuję się pewnie i dobrze w swojej relacji, po prostu mu o tym mówię. Nie karcę go za to, że zdarzy mu się zachowanie zgodne z jego naturą, ale mówię mu o tym, co jest dla mnie ważne. Wygląda na to, że większym problemem jest dla nas, kiedy on mówi o innych kobietach albo kiedy prawi im komplementy, niż kiedy ogląda się za atrakcyjną dziewczyną na ulicy. Czy dla ciebie te zachowania też są trudne do zaakceptowania? Napisz w komentarzu! Zobacz też: Czego kobiety nie akceptują w związkach? 10 spornych kwestii Żeby był seks, trzeba rozmawiać Wszystkie prawdy o związku, które warto pożegnać raz na zawsze
Kryzys po narodzinach dziecka: czy to nam się przydarzy?
Zastanawiasz się, czy dziecko zbliży was do siebie, czy może stanie się odwrotnie: sprawi, że oddalicie się jako para? Przeczytaj, co dzieje się z miłością w związku po porodzie.
Bardzo chcieliście mieć dziecko, a teraz, kiedy moment porodu jest coraz bliżej, martwicie się, jak jego pojawienie się wpłynie na wasz związek. Czy po porodzie on nadal będzie mnie tak samo mocno kochał? Czy ona przeleje całe uczucie na dziecko? – to tylko niektóre pytania, które zadajemy sobie przed narodzinami pierwszego dziecka. Związek po porodzie musi się zmienić, ale czy będzie to zmiana na lepsze, czy na gorsze? Będziemy mieć dziecko: co dalej z nami? Przejście od życia tylko we dwoje do bycia rodzicami oznacza nowe wyzwania - dla nas jako dorosłych jednostek i dla nas jako pary. Pojawienie się dziecka w naturalny sposób zmienia dynamikę wzajemnych stosunków pomiędzy partnerami i o ile niektóre pary bez problemu odnajdują się w nowej rzeczywistości po porodzie i oceniają zmianę pozytywnie, inne przynajmniej początkowo mogą czuć się zagubione. - Bałam się, że już nie będę dla niego najważniejsza – wspomina Krysia. – Wiedziałam, że to głupie i egoistyczne, ale nie mogłam przestać o tym myśleć. Chciałam mieć dziecko, które mogłabym kochać nad życie, ale chciałam też, żeby między mną a moim mężem wszystko zostało po staremu: żebym to ja nadal była dla niego numerem 1 – przyznaje. To udało się tylko częściowo: nic nie zostało "po staremu", związek Krysi i jej męża zmienił się po porodzie, bo zmieniły się wymagania, które stawia przed nimi życie. Niepotrzebnie martwiła się jednak o to, że przestanie być dla niego najważniejsza – nadal jest numerem 1 dla swojego męża, dokładnie tak, jak chciała. Jest najważniejsza wśród dorosłych – to prawda, którą wielu z nas odkrywa po narodzinach dzieci: nasze serca pomieszczą wiele rodzajów miłości, bez straty dla nikogo. Związek po porodzie: co na to nauka? Wpływ narodzin dziecka na parę od dawna jest przedmiotem badań naukowych, a wyniki prac nie są jednoznaczne. W amerykańskim badaniu z 2009 roku przestudiowano dane uzyskane od 218 par w ciągu pierwszych 8 lat małżeństwa. Okazało się, że w przypadku tych par, które zostały rodzicami, pogorszenie wzajemnych stosunków – o niewielkim lub średnim stopniu – było nagłe i występowało w okresie narodzin dziecka, a w przypadku par bezdzietnych następowało stopniowo. Powody pogorszenia wzajemnych stosunków między partnerami po narodzinach dziecka to najczęściej zmęczenie, brak czasu i pogorszenie sytuacji materialnej. Wśród naukowców brakuje jednak zgody co do tego, jaki wpływ narodziny dziecka mają na relację między partnerami. Jedni uważają, że to wydarzenie może być na tyle stresogenne, żeby powodować pogorszenie wzajemnych stosunków (Cowan i Cowan, 1995 r.), inni z kolei twierdzą, że nie ma danych, które potwierdzałyby z pełną jasnością, że rodzicielstwo zmniejsza małżeńskie szczęście (Huston i Holmes, 2004). Miłość po porodzie: co się wydarzyło? Kasia, mama trzyletnich bliźniąt, przyznaje, że na początku było trudno: - Oboje chcieliśmy dziecka, a kiedy dowiedzieliśmy się, że będziemy mieć od razu dwójkę, to nawet się ucieszyliśmy – opowiada. – Bardzo się kochaliśmy, ale pierwsze miesiące po narodzinach Tosi i Antka były dla nas trudne. Zmagaliśmy się z kolkami, zarwanymi nocami, ulewaniem... I to podwójnie! To była ciężka próba. Kłóciliśmy się sporo, ale też wspieraliśmy się, jak mogliśmy – wspomina. Na szczęście ich wzajemne relacje nie ucierpiały na stałe, a Kasia mówi, że czuje się szczęśliwą i kochaną mężatką. Nieco inaczej było w przypadku Ilony, która po pięciu latach od porodu rozwiodła się. – Właściwie nie wiem, co poszło nie tak - przyznaje. – Po prostu w pewnym momencie odsunęliśmy się od siebie. Teraz widzę, że ja byłam tak skupiona na dziecku, że nic innego mnie nie interesowało. Cale uczucie, które miałam do męża, przelałam na synka. Inna sprawa, że on też nie zdawał się mnie potrzebować tak jak kiedyś. I właściwie to nie wiem, czy byłoby inaczej, gdybyśmy nie mieli dziecka. Szczerze mówiąc, myślę, że i tak byśmy się w końcu oddalili od siebie - stwierdza po chwili namysłu. Związek po porodzie: nie unikniecie zmian Naiwnością byłoby oczekiwanie, że narodziny dziecka nie zmienią niczego w związku. Para musi zmierzyć się z nowymi wyzwaniami, obowiązkami i odpowiedzialnością. Będziecie zmęczeni, a czasami nawet zagubieni i sfrustrowani. Pojawienie się dziecka może was zbliżyć jako parę i wprowadzić na nowy poziom zażyłości i intymności, może jednak – i na pewno będą chwile, kiedy tak właśnie będzie – dostarczać wam trudnych przeżyć. Kryzysy po narodzinach dziecka zdarzają się wielu parom. Para, która zostaje rodzicami musi nauczyć się być ze sobą na nowo i przygotować się na to, że będzie stawiać czoła zupełnie innym problemom niż do tej pory. Musi wypracować wspólny front w kwestiach związanych z wychowaniem, co bywa bardzo trudne, musi podzielić się obowiązkami, znaleźć nowe sposoby spędzania czasu we dwoje (troje/czworo), ale kiedy fundamenty związku są silne i kiedy rozmawiacie ze sobą o własnych potrzebach i emocjach, szanse, że wasz związek po porodzie stanie się silniejszy, są naprawdę wysokie. Kryzys może się pojawić, ale nie musi. A jeśli się pojawi, wcale nie oznacza to, że go nie przezwyciężycie! Przeczytaj też: Jak pielęgnować miłość? Pytamy trzy pary Powrót do seksu - wywiad z ginekologiem Kłótnie w małżeństwie są potrzebne
Prawdziwe historie: nie dawałam szans temu związkowi
On od początku powtarzał, że chce mieć dzieci. Ona miała zupełnie inne plany na życie. Nowy zaskakujący scenariusz napisał za nich los. Poznaj historię Eweliny.
Moja historia o trudnych początkach poczęcia dziecka nie będzie o nieudanych próbach in vitro, poronieniach, lekarskich przeciwwskazaniach i innych przeciwnościach losu. Sama wiele razy (ze łzami w oczach) czytałam posty zamieszczone gdzieś na forum o kobietach, które nie potrafią poradzić sobie z utratą nienarodzonego dziecka. Jak zachować ma się matka, która w euforii patrzy na dwie wyraźne kreski na teście ciążowym, a po kilku tygodniach lekarz oznajmia, że płód obumarł? Nie ma dziecka. Jak opisać tęsknotę za kimś, kogo nawet nie widziało się na oczy... ale można było poczuć, że jest w środku. Jak? Przeczytaj: Poronienie samoistne Wizja rodziny Nie. Nie będę o tym pisać. Wolę opowiedzieć o tym, jak wieść o mojej ciąży i samo urodzenie dziecka zmieniło życie moje i męża. Poznaliśmy się przypadkiem. On przyjeżdżał do rodziny, a ja mieszkałam w sąsiedztwie. Teraz myślę, że prędzej czy później i tak byśmy na siebie trafili. Los chciał, że akurat w tamtym momencie, kiedy kończyłam liceum, nie bardzo wiedziałam, co mam dalej zrobić ze swoim życiem – pojawił się on. Miał jasno wyznaczone cele w życiu, marzenia, do których skrupulatnie zmierzał. Jednym z nich była rodzina, a w niej dzieci. Moje marzenia były inne. Ślub wzięliśmy po 2 latach znajomości. W kolejnych miesiącach było bardzo ciężko. Było kilka nieudanych prób odejścia z mojej strony, kłótnie, kłamstwa, nie ciche dni lecz całe tygodnie, częste wyjazdy do rodziców, u których zawsze znalazłam wsparcie. Byłam pewna, że nasz związek nie ma sensu, oboje nie potrafiliśmy porozumieć się ze sobą bez awantur, obarczania się wzajemnie winą. Rozstanie nie wchodziło w grę Jednak mąż nigdy nie pozwolił mi odejść. Za każdym razem, kiedy mówiłam, że to koniec, on powtarzał: „Nie po to przysięgaliśmy przed Bogiem, by teraz rozejść się z powodu braku tematów do rozmów”. Dla niego to był brak tematów, dla mnie posiadanie całkiem innego zdania w prawie każdej kwestii życia. Jednak między nami paliła się jeszcze iskierka, której żadne z nas definitywnie nie chciało zgasić. Postanowiliśmy, że oboje weźmiemy urlop i wyjedziemy gdzieś razem na dwa tygodnie, a po tym czasie zdecydujemy, co dalej. Po miesiącu od wyjazdu zrobiłam test ciążowy, ot tak, bo siostra kupiła 3. Już na pierwszym wyszły jej dwie grube kreski, na drugim także. Trzeci oddała mnie. U mnie także – 2 wyraźne, czerwone kreski. Szybko pobiegłam do apteki , a w myślach powtarzałam: „Tylko nie to, nie teraz”. Kupiłam kolejny test. Wyszło to samo. Pozostało mi tylko cieszyć się, że będę mamą, nieważne czy z mężem, czy bez niego. Dziecko nas zmieniło Gdy byłam w ciąży, mąż starał się, by niczego mi nie brakowało - chodził do apteki, kupował witaminy, sam zaprojektował pokoik, pomalował ściany, kupił śliczne mebelki. Nie znałam go od tej strony, zaimponował mi. W ostatnim dniu słonecznego maja urodziłam owoc naszej próby pogodzenia się ze sobą. Mąż był przy porodzie, choć wcale o to nie prosiłam. Pomagał mi oddychać, masował plecy. Przez cały czas (czyli kilka godzin) trzymał mnie za rękę i mówił: „Jeszcze trochę, dasz radę, kocham cię”, a ja mimo bólu nie wierzyłam, że mówi mi to osoba, z którą jeszcze kilka miesięcy temu chciałam się rozstać. A kiedy przeciął pępowinę, dumnym, ale nieco przestraszonym głosem oznajmił: „Udało się! Jesteśmy rodzicami!” Ta ciąża była nam potrzebna. Ja spełniłam marzenie męża o rodzinie, a on pokazał, że jest odpowiedzialny, opiekuńczy, czuły. Odkąd mamy synka, w naszym domu panuje sielanka. Gdybyśmy rozstali się po tym „ugodowym urlopie”, teraz bardzo żałowalibyśmy tej decyzji. Udało nam się zostać rodzicami i udało nam się uratować nasz związek. Warto było dać sobie jeszcze jedną szansę. Praca nadesłana przez Ewelinę Żurawską na konkurs: Udało się! Jesteśmy rodzicami!
Kłótnie w małżeństwie są... potrzebne! Jak kłócić się mądrze?
Okazuje się, że kłótnie nie są złe, nawet podczas urlopu. Jak się spierać, by nikt nie wychodził z nich przegrany, rozmawiamy z Ewą Panufnik, propagatorką metody Porozumienie bez Przemocy.
Małżeństwa, które nigdy się nie kłócą nie istnieją. Warto jednak wiedzieć, jak to robić, żeby spory przynosiły więcej korzyści, a nie strat. To możliwe. Ewa Panafiuk, propagatorka metod Prozumienie bez Przemocy, radzi, jak się kłócić mądrze. A raczej – namawia do rozmowy, która prowadzi do rozwiązania i do empatii. Warto spróbować. Oboje możecie na tym skorzystać. Na urlopie konflikty wybuchają ze zdwojoną siłą. Dlaczego tak jest? Ewa Panafiuk: Bo nareszcie jest czas, żeby zająć się tym, co przez cały rok było odkładane. W przypadku dzieci na co dzień jesteśmy nastawieni na przetrwanie – karmienie, przewijanie, bawienie się – i trudno znaleźć czas na negocjacje w sprawie tego, co jest dla nas ważne. Przychodzą wakacje i zaczyna się. Ale to dobrze. Choć może się wydawać, że marnujemy urlop, to zaczynamy rozwiązywać ważne sprawy. To konflikty nie są niczym złym? Ewa Panafiuk: Nie są. Wydaje się, że konflikt jest zły, więc go unikamy, żeby było łatwiej. Tymczasem konflikt jest cenny. To moment, gdy moja perspektywa i perspektywa partnera (żony, męża) się spotykają i z tego tworzy się nowa jakość. Konflikt pomaga budować intymność, bo daje szansę na szczerość, autentyczność, głęboki kontakt. A co zrobić, by spór przyniósł coś pozytywnego? Ewa Panafiuk: Większość konfliktów tworzy się na poziomie tzw. strategii. Ale warto zejść głębiej, czyli na poziom potrzeb. Już tłumaczę. Strategia to sposób na spełnienie potrzeby, np. chcę poczytać książkę i wymyślam, że mąż teraz powinien zająć się dziećmi. To moja strategia na potrzebę odpoczynku. I jeśli mąż akurat chce pomajsterkować, to tworzy się pozorny konflikt. Wydaje się, że nie ma rozwiązania. Ale jeśli się zastanowimy, o co nam obojgu chodzi, to okaże się, że o to samo – o odpoczynek. Możemy zrobić burzę mózgów, co (jaka strategia) zaspokoi potrzebę i moją, i męża. Czyli np. zadzwonić po babcię, zrobić coś odprężającego razem z dziećmi, np. wspólną kąpiel. Jeśli zejdziemy na poziom potrzeb, znajdzie się mnóstwo pomysłów. Nie musimy kurczowo trzymać się tego jednego, który wywołuje napięcie. Warto pomyśleć, dlaczego druga strona mówi nie. Ewa Panafiuk: Jeśli ktoś mówi „nie”, to znaczy, że coś innego jest dla niego tak ważne, że mówi temu „tak”. Wtedy tego właśnie szukamy. Co może to ułatwić? Ewa Panafiuk: Nie skupiamy się od początku na tym, by znaleźć rozwiązanie, które nas zadowoli, tylko najpierw budujemy kontakt. On pomoże wymyślić strategię, która nie będzie kompromisem. Bo kompromis znaczy, że ktoś zawsze z czegoś rezygnuje, a zwykle jedna i druga strona. My szukamy rozwiązania, które nie będzie żadnym ustępstwem. Można je znaleźć, jeśli zbudujemy kontakt – odkrywając potrzeby drugiej osoby. Jak go budować? Ewa Panafiuk: Na dwa sposoby: poprzez empatię, czyli próbę wczucia się i odgadnięcia potrzeb partnera. I drugi – szczerość, czyli powiedzenie o swojej potrzebie. Spieramy się na przykład, kto nakarmi dziecko. Partner mówi: „Bo ty zawsze chcesz, żebym ja karmił”. Mogę to odebrać jako krytykę i się obwiniać (nie dotrzymuję słowa, nie chce mi się) albo zaatakować: „Ale to ty nigdy tego nie robisz, zawsze cię nie ma”. Te sytuacje znamy i one do niczego nie prowadzą. Można inaczej. Przez empatię: „Widzę, że naprawdę chcesz odpocząć, tak?”. To powinno być pytanie, nie stwierdzenie. To może nie od razu zadziała, ale widać nasze intencje, że jesteśmy ciekawi, co się dzieje z drugą osobą. Ale jeśli nie możemy dać empatii, bo myślałyśmy, że w wakacje to partner się bardziej postara, wybieramy szczerość: „Marzyłam o urlopie, że wreszcie trochę odpocznę i nie będę miała wszystkiego na głowie”. Przeczytaj też: Narodziny dziecka i... małżeńskiego kryzysu [CMS_PAGE_BREAK] O czym jeszcze pamiętać? Ewa Panafiuk: Często wchodzimy w konflikt z poczuciem żalu i oddzielenia – to recepta na porażkę. Będziemy się kręcić wokół tego, kto ma rację, przeciągać linę. I może znajdziemy rozwiązanie, ale na krótko. Zanim zaczniemy się zażarcie kłócić, warto sobie przypomnieć, jak się zakochaliśmy, co w sobie cenimy, fajne momenty, które przeżyliśmy. Rozmowa będzie inna. Trzeba zobaczyć w drugiej osobie nie wroga, tylko towarzysza życia, przyjaciela. Można wymyślić i umówić się na jakiś znak, który podczas sporu będzie informacją, że partner jest ważny, ważniejszy niż to, o co się kłócimy. Jak zacząć? Ewa Panafiuk: Trzeba pamiętać, że wszystko, co mówią ludzie, można podzielić na „proszę” i „dziękuję”. Jeśli słyszę: „Nie, ty się teraz pobaw z dzieckiem”, to mogę usłyszeć „proszę”. O co ta osoba prosi, co jest dla niej ważne, że nie chce spełnić mojej prośby? W tej sytuacji prawdopodobnie o odpoczynek. Zawsze jest wybór: czy zobaczę to na stary sposób (on nie chce pomagać, jest nieodpowiedzialny), czy raczej, że prosi mnie, bym pomogła mu spełnić jego potrzebę. Czyli konkretnie… Ewa Panafiuk: Są cztery kroki: obserwacja, czyli mówimy to, co widzimy, potem to, co czujemy, następnie czego potrzebujemy i na koniec staramy się dać konkretną prośbę, np. czy mógłbyś przez 15 minut bawić się z dzieckiem albo czy moglibyśmy przez 10 minut wymyślić rozwiązanie, byśmy oboje mogli odpocząć. To musi być coś konkretnego, nie ogólnego: „Pomóż mi z dzieckiem”. Ale można też poprosić: „Czy mógłbyś powtórzyć to, co usłyszałeś”. To też jest pomost do porozumienia. Bo każdy ma dużą potrzebę bycia usłyszanym i tak można to sobie zapewnić. Przeczytaj też: Jak zbliżyć tatę do rodziny - rozmowa z psychoterapeutą A jeśli mimo to powie, że też jest zmęczony? Ewa Panafiuk: To szukamy dalej. To jest proces, nie jednorazowa sztuczka. Rozmowa może chwilę potrwać. Gdy oboje jesteśmy zmęczeni, wydaje się, że tracimy czas, ale to zaowocuje rozwiązaniami. Następnym razem szybciej zidentyfikujemy nasze potrzeby i będziemy mieli listę gotowych rozwiązań. Można także je sprawdzać, nic nie musi być na zawsze. Zawsze warto szukać rozwiązania? Ewa Panafiuk: Tak. Czasami jesteśmy już tak pełni żalu, że trudno wyjść naprzeciw, ale wtedy polecam kontakt z kimś bliskim, kto umie okazać empatię, ale nie zacznie się użalać, jakiego mamy złego partnera. Wysłucha, pomoże nam zobaczyć, o co nam chodzi, a nie będzie doradzać. Zobacz też: Od porodu ciągle się kłócicie? Pora działać! Są pary, które nigdy się nie kłócą? Ewa Panafiuk: Podejrzewałabym, że coś jest nie tak w ich relacji. W konflikcie jest życie. Często pociąga nas to, co odmienne, więc siłą rzeczy jest tarcie, gdy moja perspektywa spotyka się z inną. Z tego właśnie rodzi się nowa jakość. Jak się kłócimy, to wydaje nam się, że musimy zrezygnować z naszej wizji rzeczywistości. To iluzja. Nigdy z niej nie rezygnujemy, przyjmując inną. Ona dodaje naszej nowego wymiaru, wzbogaca nas. Jak patrzymy jednym okiem, widzimy mniej. Dwoma można dostrzec więcej. Czy to zawsze działa? Ewa Panafiuk: Jeśli naprawdę odkrywamy siebie albo próbujemy zrozumieć drugą osobę, to nie ma siły – to buduje kontakt. Nie trzeba wstydzić się potrzeb i uczuć, bo dzięki nim inny człowiek może nam wyjść naprzeciw. Warto próbować wykorzenić nawyki, że można coś osiągnąć, tylko zawstydzając, oceniając, manipulując, wzbudzając strach, poczucie winy. Czy kobiety i mężczyźni reagują tak samo? Ewa Panafiuk: Jeśli kobieta mówi, że jest sfrustrowana, smutna, mężczyzna bierze to do siebie. Uważa, że to przez niego, że się nie sprawdził. To dla niego trudne do zniesienia. Warto, by ona nie mówiła tylko o uczuciach, ale też o potrzebie, z jakiej one wynikają, i o swojej prośbie – bo mężczyźni są nastawieni na działanie. Wtedy jest większa szansa, że nie wzbudzi poczucia winy i wycofania. Mężczyzna zaś, słysząc o uczuciach kobiety, od razu daje rady. Ona czuje się niezrozumiana. Tymczasem empatia to najcenniejsze, co można wtedy dać kobiecie. Rady też, ale dopiero, gdy ona tego chce i czuje się zrozumiana, wysłuchana. Wcześniej odbierze to jako niezrozumienie, brak chęci wysłuchania, narzucanie rozwiązań. Czyli można spierać się tak, by nikt nie był przegrany. Ewa Panafiuk: Choć na poziomie, kto „ma rację”, można wygrać spór, degradując partnera, dewaluując to, co mówi – kiedyś trzeba za to zapłacić, np. jego zniechęceniem do relacji z nami, do pomocy nam, bycia na nas otwartym. Dajemy wtedy sygnał, że on nie jest dla nas ważny. To wysoka cena. Tak naprawdę nawet ten, kto zwyciężył, przegrał, tylko jeszcze o tym nie wie. Mądrze się spierać to znaczy myśleć długoterminowo o relacji z partnerem, o ważnych dla siebie wartościach, a nie tylko o doraźnym efekcie konfliktu. Wygrywanie sposobów poprzez krytykę, osądzanie czy manipulację to strategia samobójcza. Zobacz też: Jak pielęgnować miłość Urlop może być ciężką pracą, gdy masz dzieci. FELIETON
Skąd się bierze kryzys pierwszego dziecka
Do porodu wszystko było naprawdę dobrze. Kryzys, jaki pojawia się w małżeństwie po narodzinach dziecka, często jest dla młodych rodziców szokiem. Skąd się bierze kryzys pierwszego dziecka?
Mała buzia z błyszczącymi oczkami – czy może być coś piękniejszego? Dla rodziców noworodka z pewnością nie. Dziecko tworzy rodzinę. Ale stres i zmęczenie związane z opieką nad niemowlęciem często wywołują pierwszy małżeński kryzys, nawet jeśli przed narodzinami dziecka byliście najszczęśliwszą parą pod słońcem. Do tego poczucie odpowiedzialności za drugiego człowieka może przerastać wasze siły, szczególnie kiedy owym drugim człowiekiem jest bezbronne dziecko. Kochankowie stają się rodzicami Mama, która spędziła z noworodkiem w szpitalu więcej czasu, czuje się pewniej niż mężczyzna w roli rodzica. Poucza męża: "Nie poradzisz sobie z kąpielą, lepiej zrobię to sama", "Źle zakładasz pieluszkę, ja ściskam troszkę mocniej", "Idź do kuchni, bo ono się ciebie boi". Zauroczona maleństwem nie zauważa, że jej partner czuje się odtrącony i zlekceważony. Nieporozumienia pojawiają się także w sypialni. Burza hormonów, jaką odczuwa mama po porodzie, może sprawić, że jej popęd seksualny będzie większy niż dotychczas, zaś niepewny w nowej roli ojciec, w obawie, że sprawi swojej partnerce ból, może czuć skrępowanie przed pieszczotami. Młoda mama, z obolałym po porodzie ciałem, czuje się nieatrakcyjna dla swojego partnera, któremu jej piersi, zamiast z miłosnymi porywami, kojarzą się teraz z karmieniem noworodka. Oczywiście zdarza się też odwrotna sytuacja: przejęta macierzyńskimi obowiązkami kobieta może całkowicie zlekceważyć sferę seksualną związku. Czułość, jaką wcześniej oferowali sobie nawzajem, teraz niemal w całości zostaje przelana na dziecko. Młodzi rodzice czują się niekochani przez drugiego z partnerów i mogą obwiniać o kryzys dziecko. Zmęczenie i stres Młodzi rodzice, którzy wcześniej zajmowali się jedynie wspólnym spędzaniem czasu, teraz zaczynają zmagać się z nieznanymi wcześniej problemami. Całodobowa opieka nad maleństwem to ciężkie i żmudne zadanie. Nic dziwnego, że młoda mama często czuje się opuszczona przez wszystkich i zamknięta w domowym więzieniu. Daje znać o sobie wyczerpanie i brak snu. Zazdrości swojemu partnerowi, który co rano wychodzi do swojej pracy i wraca do domu późnym popołudniem. On marzy o tym, by nie oglądać twarzy szefa, ale zostać w domu z żoną i maluszkiem. Rodzice z utęsknieniem czekają na wieczór, aby trochę odpocząć. Obojgu ten odpoczynek się należy, ale najczęściej żadne z nich go nie doświadczy. Nadmiar obowiązków i zmęczenie prowadzą do kłótni między świeżo upieczonymi rodzicami. "Co ty robisz cały dzień?!" – dziwi się młody tata, "W twojej pracy nie musisz słuchać ciągłego płaczu i nikt nie gryzie cię po piersiach!" - odkrzykuje mama noworodka. Częstym problemem młodych rodziców jest brak zrozumienia dla pracy partnera, a szczególnie trudne jest uświadomienie sobie, że porównanie wysiłków, jakie wkładają młodzi rodzice we wspólne życie, jest nierealne, dlatego nie warto łamać sobie nad tym głowy. Spokojnie ustalcie zasady popołudniowej opieki nad dzieckiem, np. po godzinnej drzemce, wypoczęty tata zajmie się malcem aż do wieczora, a ty w tym czasie weźmiesz relaksującą kąpiel. Młoda mama najczęściej boleśnie odczuwa ograniczenie własnej wolności i wejście w macierzyńską rutynę: przewijanie, karmienie, sprzątanie, gotowanie...Wsparcie partnera – zarówno psychiczne, jak i konkretna pomoc w domowych obowiązkach – pomoże jej wyjść z poporodowego dołka. Miłość to nie wszystko Choć kochacie się nadal, wasza miłość nie jest lekiem na kryzys w małżeństwie po narodzinach dziecka. Aby zwalczyć kryzys, potrzeba dużo cierpliwości i wyrozumiałości dla partnera. Szacunek dla jego osoby i działań pomoże przetrwać wam trudne chwile. Nie starajcie się za wszelką cenę prowadzić tak samo aktywnego życia jak przed porodem, ale również nie sprowadzajcie swojego życia do pracy i opieki nad niemowlęciem. Pamiętajcie, że szczęśliwi rodzice są absolutnie koniecznym warunkiem szczęścia dziecka. Zgorzkniała mama i zapracowany, wiecznie nieobecny tata z pewnością nie zbudują ciepłego, pełnego bezpieczeństwa domu. W rozwiązaniu problemów pomoże wam szczera spokojna rozmowa, podczas której wyjaśnicie swoje oczekiwania wobec partnera. Postaraj się wczuć w osobę drugiego z rodziców. Empatia, zrozumienie i przyjaźń, jakie wypracujecie w związku, uchronią was przed poważnym kryzysem. ZOBACZ TEŻ: Jak kłócić się, by później móc się pogodzić?