Mówię tylko 4 króciutkie słowa i dziecko wreszcie mnie słucha. Już nie powtarzam tysiąc razy
Początkowo myślałam, że to tylko kolejna psychologiczna sztuczka, która w zderzeniu z rzeczywistością zmęczonej mamy niewiele zmieni. Szybko jednak zrozumiałam, że te cztery proste wyrazy mają moc, o której marzy każdy rodzic walczący z codziennym oporem swojej pociechy.
Znacie to uczucie, kiedy po raz piętnasty prosicie o założenie butów, a wasza pociecha zdaje się być zamknięta w szczelnej, niewidzialnej bańce? Rodzice mają różne metody. Liczenie do trzech? U nas kończyło się na „trzy i pół, trzy i trzy czwarte”. Prośby z uśmiechem? Ignorowane z równym wdziękiem. Kary? Budowały tylko mur frustracji między mną a moim synem. Byłam zmęczona rolą zdartej płyty, która w kółko odtwarza ten sam nudny utwór o sprzątaniu klocków i myciu zębów. Czułam, że tracę coś bezcennego − radość z bycia razem, zastępując ją ciągłym trybem rozkazującym. I wtedy, podczas rozmowy z psycholożką, usłyszałam o metodzie, która wydawała mi się zbyt prosta, by mogła być prawdziwa. „Zmień komunikat na czterowyrazowe pytanie o intencję i plan” − powiedziała. Kiedy „zrób to teraz” przestaje działać Problem z nami, rodzicami, polega na tym, że często wpadamy w pułapkę nadmiarowości. Gadamy, tłumaczymy, argumentujemy, a mózg dziecka, zwłaszcza tego w ferworze zabawy, po prostu się wyłącza. Nasze potoki słów stają się białym szumem. „Kochanie, załóż, proszę, te buty, bo spóźnimy się do babci, a wiesz, że ona nie lubi czekać, poza tym na dworze jest zimno i możesz się przeziębić...”. Słyszycie to? To jest litania, której nikt nie chce słuchać, a już na pewno nie kilkulatek zafascynowany budowaniem wieży z Lego. Zrozumiałam, że moje dziecko nie jest złośliwe. Ono po prostu nie przetwarza moich komunikatów, bo są one zbyt skomplikowane i narzucające. Kiedy mówimy „musisz”, „zrób”, „natychmiast”, w małym człowieku budzi się naturalny opór. To mechanizm obronny przed utratą autonomii. Kluczem okazało się oddanie dziecku odrobiny kontroli, ale w ściśle określonych ramach. Wprowadzenie tej zmiany wymagało ode mnie ogromnej dyscypliny. Musiałam ugryźć się w język, gdy już szykowałam się, by powiedzieć: „Ile razy mam powtarzać?!”. Zamiast tego, kucnęłam przy moim synu, nawiązałam kontakt wzrokowy i wypowiedziałam te cztery, magiczne słowa: „Jaki masz teraz plan?”. Magia czterech słów, która zmienia wszystko Kiedy pierwszy raz zapytałam go: „Jaki masz teraz plan?”, w pokoju zapadła cisza. Widziałam, jak w jego głowie przestawiają się wajchy. Zamiast bronić się przed moim atakiem (bo tak dzieci odbierają polecenia), musiał się zastanowić. Odpowiedział: „No... chcę dokończyć ten dach i idę do łazienki”. I wiecie co? Zrobił to. Bez jęczenia, bez negocjacji, bez mojej asysty. Dlaczego to działa? To proste i genialne zarazem. Pytanie „Jaki masz teraz plan?” przerzuca odpowiedzialność na dziecko. To ono musi sformułować cel, zadeklarować działanie i − co najważniejsze − poczuć, że to jego decyzja. Oczywiście, jako mama czuwam nad tym, by ten plan był spójny z naszym harmonogramem. Jeśli słyszę, że planuje bawić się jeszcze godzinę, a musimy wyjść za pięć minut, dodaję: „Masz czas na dokończenie tej jednej rzeczy, a potem realizujemy plan wyjścia”. To podejście zrewolucjonizowało nasze poranki. Zamiast być dyrygentem orkiestry, która nie chce grać, stałam się partnerem w planowaniu dnia. Dziecko czuje się ważne, czuje, że ma wpływ na swoje życie, a ja wreszcie odzyskałam głos. Ten spokojny, niski, który nie musi krzyczeć, by zostać usłyszanym. Budowanie relacji zamiast egzekwowania posłuszeństwa Największą lekcją, jaką wyniosłam z tej zmiany, jest fakt, że komunikacja to nie jest wydawanie poleceń. To budowanie mostu. Stosując te cztery krótkie słowa, przestałam być policjantem, a stałam się przewodnikiem. Moje dziecko zaczęło zauważać, że szanuję jego czas i jego zajęcia. W odpowiedzi ono zaczęło szanować moje prośby. Oczywiście, nie zawsze jest idealnie. Są dni, kiedy emocje biorą górę, kiedy zmęczenie wygrywa z cierpliwością. Ale fundament, który zbudowaliśmy dzięki tej prostej metodzie, jest niesamowicie silny. Jeśli więc czujesz, że twoja cierpliwość jest na wyczerpaniu, a dom przypomina pole bitwy o każdą umytą szklankę czy założoną kurtkę, spróbuj. Odpuść wielopiętrowe tłumaczenia. Zrezygnuj z gróźb. Podejdź, spójrz w oczy i zapytaj z autentyczną ciekawością: „Jaki masz teraz plan?”. Możesz być zaskoczona, jak wiele jedno krótkie pytanie potrafi zmienić w waszej codzienności. Bo w macierzyństwie mniej często znaczy więcej, a spokój jest najpiękniejszym prezentem, jaki możemy podarować sobie i naszym dzieciom. Zobacz też: To 1 pytanie rodzice zadają na potęgę. Psycholożka ostrzega: „Boli bardziej niż myślisz”
Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
Wszystko zaczęło się od zwykłych kapci, a skończyło na słowach, które zabolały. Przeczytaj relację mamy, która stała obok i poczuła dreszcz, widząc, jak ojciec upokarza własne dziecko w przedszkolnej szatni. Czy w pośpiechu i stresie wolno nam tak się zachowywać?
Kochani, od dzisiejszego poranka nie potrafię przestać myśleć o tym, co zobaczyłam i usłyszałam w szatni przedszkola mojego synka. Wszyscy wiemy, jak wyglądają te poranki − wieczny pośpiech, korki na drogach, stres, żeby zdążyć do pracy. Każdy z nas, rodziców, ma gorsze dni, kiedy brakuje nam tchu. Ale to, czego byłam świadkiem dzisiaj, nie miało nic wspólnego ze zwykłym zmęczeniem. To był moment, w którym dorosły mężczyzna postanowił złamać małą dziewczynkę słowami, a ja stałam obok, czując, jak mróz przebiega mi po plecach. Niewinna kłótnia o kapcie, która zmieniła się w dramat W szatni było ciasno, jak to rano. Obok mnie siedział młody tata z córeczką, miała może cztery latka. Dziewczynka ewidentnie miała gorszy poranek − płakała, wierciła się i za nic w świecie nie chciała założyć kapci. Kopała nóżkami, odpychała buty, chciała po prostu przytulić się do taty. Każdy rodzic to zna, prawda? Czasem wystarczy chwila spokoju, mocne przytulenie i emocje opadają. Ale ten mężczyzna nie miał zamiaru jej przytulać. Widziałam, jak jego twarz tężeje, jak żyła na czole zaczyna pulsować. Najpierw syczał przez zęby, żeby przestała, ale kiedy mała znów odrzuciła kapeć, coś w nim pękło. Zamiast pomóc dziecku poradzić sobie z trudnymi emocjami, on zaczął na nią napierać. Nie bił jej, nie szarpał, ale jego głos był pełen jadu i pogardy. To, co działo się potem, było po prostu straszne − patrzyłam na to małe dziecko i miałam ochotę ją stamtąd zabrać. „Ty okropny mazgaju” − słowa, które zostają w głowie na zawsze W pewnym momencie ten ojciec nachylił się nad samą twarzą płaczącej dziewczynki. Nie krzyczał, ale jego słowa mnie zmroziły: „Masz to założyć w tej chwili! Zobacz, jak wyglądasz, ty okropny mazgaju. Wszyscy na ciebie patrzą i wszyscy się z ciebie śmieją. Jesteś po prostu nie do zniesienia, nikt nie chce takiej ryczącej dziewczynki”. Dziewczynka momentalnie ucichła, ale to nie był spokój. To był czysty, paraliżujący strach. Jej oczka zrobiły się wielkie, a rączki zaczęły drżeć. Stałam metr od nich, wiążąc buty mojemu synowi, i czułam fizyczny ból. Jak można tak nazwać własne dziecko? „Okropny mazgaj”? Przecież te słowa zostaną w tej małej główce na lata. Ona dzisiaj dowiedziała się od najważniejszego mężczyzny w swoim życiu, że jej smutek jest „okropny”, a ona sama nie zasługuje na miłość, gdy płacze. Zmroziło mnie to, z jaką łatwością ten człowiek odebrał jej godność przy świadkach. Czułam niesmak, patrząc, jak potem sucho pchnął ją w stronę sali, nawet się nie żegnając, tylko rzucając na odchodne: „Idź i nie rób mi więcej wstydu”. Gdzie kończy się cierpliwość, a zaczyna ranienie dziecka? Często usprawiedliwiamy się stresem. Mówimy: „Każdemu mogą puścić nerwy”. Ale czy naprawdę? Czy stres daje nam prawo do nazywania dziecka mazgajem, idiotą czy beztalenciem? Słowa to też przemoc. Patrzyłam na tego ojca, który pewnie uważa się za porządnego faceta, bo przecież nie podniósł ręki. Ale on zrobił coś innego − on opluł emocje własnej córki. My, rodzice, mamy być dla dzieci bezpiecznym portem, a nie pierwszymi hejterami, którzy ich wyśmiewają, gdy sobie nie radzą. Wróciłam do samochodu i długo nie mogłam odpalić silnika. Czułam złość na siebie, że nie zareagowałam, i ogromny żal z powodu tego małego dziecka. Chciałabym, żeby rodzice zrozumieli, że tych kilka niemiłych słów to dla dziecka fundament, na którym buduje obraz samego siebie. Jeśli słyszy, że jest okropne, to zacznie w to wierzyć. Nie bądźmy katami dla własnych dzieci tylko dlatego, że spieszymy się do pracy. Żadne spotkanie w biurze nie jest warte tego, by zniszczyć w dziecku poczucie, że jest kochane zawsze, także wtedy, gdy nie ma siły założyć kapci. Marta Napisz do nas: redakcja@mamotoja.pl Zobacz też: Gdy dziecko wpada w tantrum, jak mantrę mówię to zdanie. Wystarczą 3 słowa
Zamiast krzyczeć na marudne dziecko, powiedziałam powoli 1 zdanie. To zmieniło wszystko
Są takie chwile w rodzicielstwie, kiedy człowiek czuje, że zaraz pęknie. Ostatnio usłyszałam historię, która przypomniała mi, że czasem wystarczy coś małego, spokojnego, prawie niezauważalnego, żeby przestawić emocje na inne tory.
Zdarza mi się w środku dnia złapać się na tym, że mówię ostrzej, niż planowałam rano. Zdarza mi się też myśleć potem: „Naprawdę, nie musiało tak być”. Właśnie dlatego tak uważnie słucham innych kobiet. Szczególnie tych, które mają w oczach zmęczenie podobne do mojego, ale jednocześnie potrafią wyciągnąć z codzienności coś, co daje nadzieję, że da się inaczej. Kilka tygodni temu spotkałam się z Olą, znajomą mamą z osiedla. Wpadłyśmy na kawę. Ola wyglądała na przepracowaną, ale spokojniejszą niż kiedyś. Zapytałam, co u niej. Wtedy opowiedziała mi o scenie, która wydarzyła się dzień wcześniej w sklepie. Stała w kolejce. Jej syn, pięcioletni Staś, zaczął marudzić. Najpierw o to, że długo stoją. Potem o to, że chce batonik. Potem o to, że chce „już do domu”. Klasyka. Ola mówiła, że czuła ten znajomy gorący ucisk w klatce piersiowej. Ten moment, kiedy czujesz, że zaraz powiesz coś w stylu: „Przestań wreszcie”, „Ile można”, „Uspokój się”, a potem będziesz żałować. I że dokładnie wtedy zobaczyła, jak starsza pani z tyłu kolejki przewraca oczami, a ktoś obok półgłosem rzuca: „Dzieci teraz takie niegrzeczne”. Napięcie urosło w sekundę. Jak reagować na marudne dziecko, kiedy rośnie napięcie? Ola przyznała, że jeszcze pół roku temu pewnie by eksplodowała. Ona sama zna ten schemat aż za dobrze: narastający chaos, dziecko w trybie „nie i już”, dorosły, który zaczyna bronić granic podniesionym głosem, coraz większa spirala emocji. Tyle że tym razem stało się coś innego. Zamiast krzyknąć, Ola pochyliła się do Stasia na tyle, na ile mogła w tej kolejce, spojrzała mu w oczy i powiedziała powoli jedno zdanie: „Widzę, że jest ci teraz bardzo trudno”. Kiedy mi to powtórzyła, pomyślałam: serio, tyle? Jedno krótkie zdanie, bez moralizowania, bez kazań, bez tłumaczenia pod tytułem „bo tak trzeba”. Ola mówiła, że Staś najpierw zamarł. Jakby sprawdzał, po co to zdanie się pojawiło. A potem zrobił coś, czego ona kompletnie się nie spodziewała. Przestał mówić i zaczął oddychać spokojniej. Marudzenie się nie skończyło, ale napięcie opadło. Jedno zdanie, które uspokaja dziecko bez krzyku Słuchałam jej z rosnącym zainteresowaniem, bo to zdanie jest proste, ale ma w sobie coś, co działa na wielu poziomach. Po pierwsze, ono nie jest oceną. Nie mówi: „Źle się zachowujesz”. Nie mówi: „Robisz mi wstyd”. Nie mówi też: „Masz przestać”. Ono opisuje stan dziecka. Daje mu informację: widzę cię. Zauważam twoje emocje. Jesteś dla mnie ważny, nawet jeśli jest trudno. Po drugie, to zdanie zostawia miejsce na dalszy krok. Ola nie obiecywała batonika. Nie weszła w targowanie. Po prostu nazwała to, co widzi. A dziecko, zamiast walczyć o uwagę krzykiem, zobaczyło, że już nie musi. Ola powiedziała mi też coś, co mocno utkwiło mi w głowie: „To zdanie najbardziej pomogło mnie. Bo ja sama wreszcie przestałam udawać, że nic się nie dzieje”. I chyba o to chodzi. Kiedy dziecko marudzi, często mamy odruch, żeby to uciszyć. Jak najszybciej. Żeby wrócił spokój, żeby ludzie nie patrzyli, żebyśmy same nie czuły tego napięcia. Tyle że dziecko wtedy słyszy tylko: „Twoje emocje są za duże”. A my w środku stajemy się coraz bardziej nerwowe. Spokojne wychowanie w praktyce, nie w teorii Nie chcę robić z tej historii złotego środka na wszystko. Są dni, kiedy żadne zdanie świata nie zatrzyma lawiny zmęczenia i przebodźcowania. Ale jest w tym doświadczeniu coś ważnego: przypomnienie, że spokojne wychowanie to nie jest filozofia dla ludzi z nadmiarem cierpliwości. To raczej małe decyzje podejmowane w sekundę. Po rozmowie z Olą wracałam do domu i myślałam, jak często my, dorośli, chcemy od dzieci natychmiastowej regulacji emocji, podczas gdy sami mamy z tym kłopot. Dziecko marudzi, bo coś je przerasta. Bo jest mu niewygodnie, nudno, za głośno, za długo. Głos dorosłego potrafi być wtedy jak drugi bodziec, który dolewa oliwy do ognia. A spokojne zdanie, wypowiedziane wolno, daje mu szansę, żeby złapać oddech. Od tego spotkania łapię się na tym, że częściej próbuję najpierw zobaczyć, co stoi za „jęczeniem”, a dopiero potem szukać rozwiązania. Czasem mówię dokładnie to samo, co Ola. Czasem inaczej, ale w tym samym duchu. Widzę efekty nie zawsze od razu, ale zdecydowanie częściej niż wtedy, kiedy podnoszę głos. Zobacz też: Te dzieci rozwijają się najlepiej i rosną bezpiecznie. Ich rodzice wprowadzili 5 domowych zasad
Dlaczego niemowlę budzi się z płaczem – co wtedy robić, jak je uspokoić?
Rodzice niepokoją się, gdy niemowlę budzi się z płaczem lub płacze w nocy bez powodu. Niektóre dzieci budzą się i płaczą nawet co godzinę. Sprawdź, co może być tego przyczyną i jak reagować w podobnych sytuacjach.
Gdy niemowlę budzi się z płaczem, zwykle oznacza to, że czegoś potrzebuje. Warto poznać przyczynę płaczu dziecka i odpowiednio zareagować. Zwykle to pomaga. Gdy trudno dociec, co wybudza niemowlę, konieczna może być wizyta u pediatry. Spis treści: Niemowlę budzi się z płaczem – przyczyny Co robić, gdy dziecko płacze w nocy? Kiedy zgłosić się do lekarza? Niemowlę budzi się z płaczem – przyczyny Niemowlęta nie płaczą „bez powodu”. Jeśli dziecko budzi się z płaczem, oznacza to, że czegoś potrzebuje. Płacz jest dla niemowląt językiem komunikacji. Młodzi rodzice zwykle dość szybko zaczynają rozumieć, co chce im w ten sposób powiedzieć dziecko. Oto 10 powodów, przez które dzieci najczęściej płaczą w nocy. Niemowlę budzi się z płaczem, ponieważ: jest głodne, ma przemoczoną pieluszkę, ma kolkę, gazy, ząbkuje, jest chore, ma nieodpowiednie warunki do snu (jest mu za zimno lub za gorąco), ma regres snu (może pojawić się w 4, 6, 8, 12 i 24 miesiącu życia), śnią mu się koszmary (dotyczy zwykle dzieci między 3. a 4. rokiem życia), przechodzi etap przyspieszonego wzrostu (potrzebuje wtedy częściej jeść), cierpi na lęk separacyjny (pojawia się zwykle u dzieci powyżej 9. miesiąca życia), miało za dużo wrażeń w ciągu dnia. Niektóre niemowlęta potrafią budzić się w nocy z płaczem, gdy zostały przebodźcowane w ciągu dnia. Co oznacza przebodźcowanie? To po prostu dzień pełen wrażeń, który znacznie odbiega do dnia codziennego, np. przychodzą goście, jest gwarno, gra muzyka, palą się jasne światła itp. Co robić, gdy dziecko płacze w nocy? Najpierw warto się upewnić, czy dziecko rzeczywiście nie śpi. Często zdarza się, że niemowlę płacze przez sen. Jeśli dziecko się przebudziło i płacze, nie interweniuj od razu. Bądź przy dziecku, ale daj mu chwilę na, by spróbował samodzielnie usnąć. Gdy dziecko płacze w nocy, sprawdź: czy ma czystą pieluszkę i ewentualnie ją zmień; czy nie jest mu za gorąco lub za zimno (dotknij skóry na karku, a nie stóp czy rączek dziecka); czy nie potrzebuje jedynie twojej bliskości – spróbuj je uspokoić, np. śpiewając kołysankę lub przytulając. czy chce jeść – nakarm niemowlę piersią lub butelką. Jeżeli płacz spowodowany jest jedną z wymienionych wyżej przyczyn – wszelkie czynności, takie jak np. zmiana pieluszki, rób przy małym świetle, aby bardziej nie rozbudzić dziecka. Z tego samego powodu nie próbuj też uspokoić go zabawą. Pamiętaj, by nie zostawiać niemowlęcia, które płacze samego. Dziecko traci wtedy poczucie bezpieczeństwa. Jednym z najlepszych sposobów uspokojenia płaczącego dziecka, zarówno niemowlaka, jak i starszego dziecka jest... przytulenie go. Nic nie uspokaja tak, jak dotyk kochającej mamy lub kochającego taty. Kiedy zgłosić się do lekarza, gdy niemowlę budzi się z płaczem? Jeżeli płacz nie ustaje, mimo zaspokojenia potrzeb dziecka, a niemowlę nadal budzi się i płacze co godzinę lub co kilka godzin – rodzice powinni wybrać się na wizytę do pediatry. Lekarz zbada dziecko i oceni jego stan zdrowia. Zobacz także: Dziecko płacze przez sen: przyczyny i sposób postępowania Dlaczego niemowlę płacze? Rodzicom pomoże sztuczna inteligencja! 11 niezawodnych zwrotów, które ukoją płacz dziecka
Poroniła z powodu stresującej pracy i mobbingu. Dorota Wellman o koleżance z pracy
Nowa książka Karoliny Korwin-Piotrowskiej poruszyła ważny temat, choć sama autorka jest krytykowana. Chodzi o mobbing, który jest jedną z form przemocy. Jego świadkiem była Dorota Wellman.
Książka „Wszyscy wiedzieli” Korwin-Piotrowskiej to zapis rozmów z kobietami, które doświadczyły przemocy w szkołach teatralnych. I choć publikacja dotyczy tylko jednego środowiska, Dorota Wellman mówi, że tak naprawdę dotyczy wszystkich, bo mobbing obecny jest wszędzie: „w szkole teatralnej, w redakcjach telewizyjnych, w redakcjach gazet, w redakcjach portali, w innych miejscach pracy”. Dlatego według niej ta książka jest tak ważna. Nie przymykajmy oczu na zło Dorota Wellman opowiedziała historię z własnego doświadczenia. Sama, jak twierdzi, nie doświadczyła mobbingu, ale była jego świadkiem. „Myśmy mieli w redakcji prasowej przypadek mobbingu wobec naszej koleżanki, która została doprowadzona do takiego stanu, że nie była w stanie normalnie funkcjonować. Poroniła zresztą, podejrzewamy także, że z powodu stresu i nerwów, które miała” – powiedziała dziennikarka w rozmowie z Pudelkiem. „Jako grupa wykazaliśmy się solidarnością […] i nie pozwoliliśmy zniszczyć człowieka. Myślę, że tak się powinni zachować cywilizowani ludzie. […] Nie możemy zamykać oczu na zło” – dodała. Mobbing? Trzeba walczyć Sama Dorota Wellman stwierdziła, że nie pozwoliłaby siebie tak traktować, wolałaby odejść z pracy i szukać nowej. Jednak zdaje sobie sprawę z tego, że są ludzie, którzy ze strachu przed utratą pracy nie potrafią o siebie zawalczyć. „Zniesiemy wszystko. Nawet to, że ktoś nas upokarza albo nas lekceważy, albo mówi do nas podniesionym głosem” – stwierdziła Wellman. Ofiara mobbingu powinna zgłosić mobbing pracodawcy, bo to on ostatecznie ponosi jego konsekwencje. Zgłoszenie mobbingu musi mieć formą pisemną. W przypadku braku reakcji można zwrócić się do państwowej inspekcji pracy albo stowarzyszeń antymobbingowych. Pracownik, u którego mobbing przyczynił się do pogorszenia stanu zdrowia, ma prawo do otrzymania zadośćuczynienia pieniężnego za poniesioną krzywdę oraz odszkodowania w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeśli mobbing przyczynił się do podjęcia decyzji o odejściu i rozwiązaniu umowy o pracę. Jeśli mobbing w pracy łączy się z naruszeniem dóbr osobistych, równoległe można pozwać mobbera z tytułu czynu niedozwolonego na podstawie Kodeksu cywilnego. Osoba nękana musi udowodnić, że jej stan zdrowia uległ pogorszeniu w wyniku mobbingu, a więc przedstawić dokumentację medyczną. Źródło: pudelek.pl Piszemy też o: Polała dziecko wrzątkiem i nie wezwała pomocy Lekarze ratowali dzieci. Zostali ukarani przez NFZ 5-latek przygnieciony przez drzewo usuwane przez ojca. Dziecko w śpiączce
Dziennikarka zwróciła uwagę matce krzyczącej na dziecko: „Proszę, reagujcie! Krzyk to przemoc!”
Pod relacją dziennikarki rozgorzała dyskusja na temat takich sytuacji. Kiedy i jak reagować? To niełatwa decyzja.
Chyba każdy z nas przynajmniej raz w życiu znalazł się w podobnej sytuacji: widział, jak dziecko na ulicy płacze, a jego rodzic nie umie zapanować nad emocjami. Zwykle zastanawiamy się wtedy, czy reagować, czy podejść, a jeśli tak, to co powiedzieć. Z jednej strony nie chcemy się wtrącać, z drugiej czujemy niepokój, że dziecku dzieje się krzywda. W takiej sytuacji ostatnio znalazła się dziennikarka „Wysokich Obcasów”. Postanowiła porozmawiać z kobietą, która krzyczała na córkę. Matka krzyczała na dziecko. Nikt nie reagował Monika Tutak-Goll, dziennikarka i wicenaczelna „Wysokich Obcasów” wracała z rodziną ze spaceru, gdy usłyszała krzyki. To matka krzyczała na dziecko. „Tak mocno, tak przeraźliwie, że mną tąpnęło, nie będę tego wszystkiego powtarzać, coś w stylu: "Nie znoszę cię! Zaraz zamarznę! Tyle razy prosiłam! Jak ja coś mówię..."” – relacjonuje dziennikarka na łamach „WO”. Z opisu Tutak-Goll wynika, że dziewczynka była zalana łzami, a kobieta coraz bardziej się nakręcała. Nikt z przechodniów nie reagował. Dziennikarka zaznaczyła, że w jej odczuciu to nie był nagły i krótki wybuch – matka miała stracić nad sobą panowanie i nie była w stanie przestać. Postanowiła więc zareagować. „Pomyślałam, że coś się stało” Początkowo rodzina przeszła obok, licząc, że sama obecność obcych w pobliżu sprawi, że matka się uspokoi – tak się jednak nie stało. „Dobrze, nie jestem święta, też mi się zdarza unieść, wiem, że z dziećmi nie jest lekko, że mają swoje foszki, ale to był festiwal pogardy” – napisała Tutak-Goll. Ostatecznie dziennikarka podeszła do matki, nie mając pojęcia, co tak naprawdę powiedzieć – zapytała więc, czy nie potrzebuje pomocy. Kiedy zaskoczona matka spojrzała na dziennikarkę, ta powtórzyła pytanie i dodała: „Pomyślałam, że coś się stało”. „Spojrzała na mnie i albo ją zamurowało, albo się ocknęła. Teraz myślę, że nawet nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo wrzeszczy. Że nie wiedziała, jak ją poniosło. (...) Spojrzała na mnie, trochę zmieszana i odpowiedziała: – Od 40 minut próbuję się dogadać z córką. Już idziemy”. Dziecko przestało płakać, ale sama dziennikarka zarzuca sobie, że nie zdążyła wykonać żadnego przyjaznego gestu względem dziewczynki. Tutak-Goll nie może także uwierzyć, że wcześniej nikt nie zwrócił kobiecie uwagi: „Proszę, reagujcie, jeśli coś takiego widzicie. Krzyk to krzywda, krzyk otępia. Krzyk to przemoc” – apeluje. Pod postem rozgorzała gorąca dyskusja. Niektórzy zaczęli przytaczać sytuacje, których sami byli świadkami, inni współczuli dzieciom, że mają takich rodziców, a jeszcze inni zwracali uwagę, że może zwyczajnie rodzice potrzebują pomocy. I to może być najlepszy sposób reagowania w takiej sytuacji: zapytanie rodzica, czy potrzebuje pomocy. Nawet jeśli krzyczący rodzic odmówi, nawet jeśli odburknie, że to nie nasza sprawa, to może wybić się z amoku. Kto wie, może i się zastanowi, czy faktycznie tej pomocy nie potrzebuje? Źródło: wysokieobcasy.pl Zobacz także: Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa? Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Jesteś ciągle zła, krzyczysz? Możesz być chora!
Krzyczenie na dzieci to temat wywołujący silne emocje [Ciekawa dyskusja w PnŚ]
Tematem jednego z odcinków programu „Pytanie na śniadanie” było krzyczenie na dzieci. Goście opowiadali o swoich przemyśleniach i doświadczeniach.
Bardzo mądre słowa powiedziała dr Agata Majewska, terapeutka: „Ja wiem, że to brzmi strasznie, ale oddech i wycofanie się o krok, po to, by przyjrzeć się sobie, jak mogę pomóc sobie i dziecku w tej sytuacji, to praca, którą musimy wykonać”. Szerokim echem za to odbiło się jedno określenie, które padło w programie z ust Krzysztofa Opeldusa (taty, menadżera, blogera). Można je było opacznie zrozumieć: „Krzyk nie jest równy drugiemu krzykowi, ponieważ może być krzyk z miłością, może być krzyk z nienawiścią, i to jest ważne co zrobimy później - przytulenie, rozmowa, żeby nie zostawiać dzieci samych, gdzieś w kącie. Krzyknąłem i już mnie nic nie interesuje - to jest bardzo złe". Krzyk jest zły Tata Prezes, czyli Krzysztof Opeldus, wysłał nam wyjaśnienie swojej wypowiedzi, które zamieszczamy poniżej, by sprostować źle zrozumiany (także przez nas!) przekaz: „Telewizja na żywo ma to do siebie, że wypowiedzi nie da się zmienić, i jeśli popatrzymy na moją wypowiedź całościowo, to jest ona absolutnie do zrozumienia. Jeśli jednak skupimy się wyłącznie na wyciągnięciu niefortunnie użytego słowa - to rzeczywiście można wieszać psy. Wyciąganie z kontekstu nie ma żadnego usprawiedliwienia, zarówno w tej, jak i w każdej innej sprawie. I tak dalej jest to fragment 9-minutowej wypowiedzi, którą oczywiście możemy wyciągać z kontekstu i budzić wśród czytelników skrajne emocje. Z rozmowy jednak wynika coś więcej, a m.in. - co możemy zrobić, żeby nie krzyknąć; - co powoduje, że krzyczymy; - że praca nad sobą jest ważna; - że historia historii nie jest równa, i przeżycia te nie są równe; - że zdarza się krzyknąć, a nie że krzyczymy; - że trzeba mieć wolę i świadomość do zmiany; - że świat emocji jest przeróżny; - jeśli hukniemy, to reagujemy; - jeśli się zdarzy krzyknąć, to przytulamy dziecko - jesteśmy z dzieckiem, nie zostawiamy go samego w emocjach; - że warto przepraszać. I wiele więcej. Na łamach mojego bloga wielokrotnie pisałem, że krzyk jest zły oraz o tym, jakie nosi konsekwencje. Przypisanie mojej osobie wyciągniętych z kontekstu słów jest nie tylko niesprawiedliwe, ale również nieetyczne. Z żadnych moich wypowiedzi nie wynika, że 'radzę krzyczeć z miłością, i że to jest dobre'. Absolutnie to nie jest dobre, ale może się zdarzyć każdemu. Ważne jest to, co z tym zrobimy, i to zostało przeze mnie przekazane zarówno podczas 9-minutowej wypowiedzi, jak i na łamach mojego bloga". Reakcja Superniani Nagranie z PnŚ zostało udostępnione przez Dorotę Zawadzką, psychologa, która również nie zinterpretowała wypowiedzi pana Opeldusa zgodnie z jego intencjami. Skomentowała ją w następujący sposób: „Obejrzyjcie proszę. Jestem ciekawa Waszych opinii. I niech mi ktoś wytłumaczy co to znaczy »Krzyczeć na dziecko z miłością«? Jak dla mnie ciągle mamy kłopoty ze zrozumieniem dziecięcych potrzeb i emocji. »Bo my potrzebujemy krzyknąć«, bo »my mamy emocje, które dziecko musi zrozumieć«(...)” „Superniania” nie poprzestała jedynie na skomentowaniu odcinka „PnŚ”. Dorota Zawadzka w odpowiedzi na słowa, które padły w programie nagrała filmik - „lekcję” dotyczą krzyku. Nas wytłumaczenie Taty Prezesa przekonuje, przepraszamy więc za złą interpretację jego słów, bez spojrzenia na szerszy kontekst. Źródło: Pytanie na Śniadanie, Facebook Zobacz także: Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu! Krzyk, wyzywanie i poniżanie kobiet to nadal norma na porodówkach Jeśli krzywdzisz dziecko, w przyszłości stracisz z nim kontakt. Kim są roszczeniowi rodzice?
Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu!
Podniesiony głos to jedna z najczęstszych form dyscyplinowania dziecka. Choć zupełnie nie działa, wielu z nas wciąż popełnia ten błąd. Jak w takim razie radzić sobie z niepożądanym zachowaniem dziecka?
Polacy niestety nadal chętnie podnoszą rękę na dzieci, by je zdyscyplinować. Bardzo mozolnie idzie zrozumienie, że takie karanie dziecka nie wnosi w wychowanie nic dobrego. A co z krzykiem? Naukowcy to sprawdzili. Badanie przeprowadzone w 2014 roku i opisane w Journal of Child Development wykazało, że dzieci, na które regularnie krzyczano w domu, miały niższe poczucie własnej wartości, a także częściej występowały u nich skłonności do depresji w porównaniu do dzieci, na które nie podnoszono głosu. Co jeszcze odkryli badacze? Naukowcy zauważyli, że częste podnoszenie głosu na dziecko przynosi efekty podobne do... kar fizycznych: podnosi poziom lęku, stresu, ryzyko wystąpienia depresji, czy problemów behawioralnych. Teoria ta może wzbudzać kontrowersje, jednak jakby się nad tym głębiej zastanowić ma to sens. Czy krzyk to dobra decyzja? Otóż krzyk nigdy nie jest przemyślaną decyzją. Taki "sposób komunikacji" zazwyczaj wynika z faktu, że coś dorosłego wyprowadziło z równowagi. Są to emocje, które narastają powoli i w końcu człowiek pęka. Krzyczymy, gdy już nie wytrzymujemy, gdy puszczają nerwy, a miarka się przebrała. Krzyk to reakcja bezradnej osoby, która nie ma pojęcia, co ma jeszcze zrobić. Zdecydowanie taka postawa nie sprawia, że rodzic wygląda autorytatywnie. Mamo, mów do mnie - Jeśli celem rodzica jest pokazanie dziecku, jak bardzo jest się sfrustrowanym, złym to krzyk będzie doskonałym narzędziem - tłumaczy Alan Kazdin, profesor psychologii i psychiatrii dziecięcej w Yale. - Jednak jeśli rodzic chce zmienić coś w zachowaniu dziecka, krzyk nie jest dobrą metodą. - dodaje. Tłumaczymy sobie, że krzykiem chcemy zwrócić uwagę dziecka na jakiś problem, jednak to bardzo nieskuteczne narzędzie, bo dziecko słyszy podniesiony głos i czuje złość opiekuna. W tym całym hałasie możesz mieć pewność, że merytoryczna teść (której często brak w emocjonalnych krzykach) nie dociera do twojej pociechy. Czy jest szansa, by się powstrzymać od krzyku? Zdecydowanie tak, co więcej warto to robić! Wiele osób twierdzi, że bez krzyku nie da się zdyscyplinować dziecka, a spokojna rozmowa to pobłażanie, a nawet lenistwo w kwestii wychowania. Są jednak narzędzia i metody, które pomagają rodzicom zmienić sposób komunikacji. Pedagodzy twierdzą, że dziecko, do którego mówi się spokojnie i ma się racjonalne wymagania, jest w stanie zachować spokój częściej niż dziecko, na które się krzyczy. Dlatego, zamiast znowu podnosić głos, wykonaj pracę nad swoim sposobem komunikacji. Pamiętaj, zachowanie dziecka jest definiowane, modelowane i kształtowane przez rodzica. Utrwalaj i chwal! Zamiast krzyczeć, gdy coś cię zdenerwuje, postaraj się uprzedzać problemowe sytuacje. Gdy mówisz do dziecka, upewnij się, że słyszy i rozumie, co mówisz. Jeśli jest taka potrzeba, dotknij dziecka, by oderwało się od tego, co robi. Komunikuj się twarzą w twarz z dzieckiem i mów prostym językiem czego oczekujesz. Nie rzucaj niejasnych komunikatów z drugiego pokoju, nie używaj aluzji i metafor. Gdy widzisz coś, coś nie pasuje ci w zachowaniu, od razu reaguj i rozmawiaj. Ustalaj zasady, dopytuj czy dziecko rozumie i pamięta, utrwalaj na każdym kroku. Psychologowie są zgodni, że najlepsze efekty przynosi pozytywne wzmocnienie. Dlatego chwal pociechę jak najczęściej, gdy robi coś dobrze i mów za co. W efekcie dziecko zaczyna zachowywać się lepiej, a rodzic mniej się denerwuje (a także mniej krzyczy). Zapewniam, że to działa! Źródło: nytimes.com Zobacz także: Jak radzić sobie ze złością dziecka Bicie dzieci jest po prostu złe – czytaj wpis autorki bloga Hafija.pl Autorytety pedagogiczne mówią jasno: bicie dzieci jest złe. Zawsze!
Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
Dziecko trzeba usamodzielniać już od momentu jego narodzin - mówi psycholog dr Magdalena Śniegulska. Zobacz film, w którym psycholog radzi, jakimi sposobami uniknąć kryzysu podczas zajmowania się dzieckiem.
W tym odcinku cyklu mamotoja.pl "Jak mogę pomóc?", w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, poruszyliśmy problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego rodziców podczas opieki nad dzieckiem. Dziecko uczy się samodzielności poprzez kontakt z innymi Oto fragment jednej z takich wypowiedzi: "Zupełnie się przez te 4 lata wypaliłam. Nie chce mi się z nimi bawić, wymyślać zabaw, najchętniej zamknęłabym ich w pokoju na cały dzień, aby mieć spokój, ciszę i porządek. (...) Każdego wieczoru obiecuję sobie, że następnego dnia dam im więcej z siebie, nie krzyknę, będę cierpliwa, wszystko wytłumaczę, a rano znów to samo. Ich krzyk, moje nerwy i odliczanie godzin do wieczora. Kocham ich bardzo, ale nie daję sobie rady, ani z nimi, ani z sobą samą"- napisała na forum zmęczona mama. Psycholog Magdalena Śniegulska podkreśla, że poczucie wypalenia, poczucie, "że już nie mam wpływu na swoje życie, że ktoś mi je ukradł" jest doświadczeniem wielu rodziców. Aby uniknąć tego stanu, albo przynajmniej zmniejszyć jego skalę, warto pamiętać o kilku sprawach. Po pierwsze, trzeba mieć świadomość, że potrzeby dziecka bardzo szybko się zmieniają i już od momentu narodzin warto uczyć je samodzielności. "Już od momentu porodu, kiedy zaczyna się nasza rola rodzica, warto ułożyć sobie w głowie, że już od tego momentu uczę swoje dziecko samodzielności, która przygotuje je do niezależnego życia w świecie na zewnątrz" - mówi psycholog. Bo - jak podkreśla - dziecko przez większość swojego życia będzie musiało żyć i dogadywać się z innymi ludźmi. "Rodzic jest bazą, wsparciem" - tłumaczy. Rodzic helikopter sprawdza się do 3 roku życia Badania pokazują, że rodzic nadmiernie skupiony na dziecku, tzw. rodzic helikopterowy, sprawdza się do 3 roku życia - tłumaczy psycholog. Po tym czasie wręcz możemy wzmacniać w dzieciach zachowania lękowe. Możemy spowodować, że dziecko nie będzie wiedziało jak funkcjonować w świecie zewnętrznym. Stąd kolejna rada psycholog, aby od małego uczyć dziecko organizowania sobie czasu, bez pomocy rodzica. "Musi się nauczyć samo sobie zorganizować zabawę i ten czas bycia samo ze sobą musi się stopniowo wydłużać" - mówi dr Śniegulska. Proponuje, aby po stronie dziecka było wymyślanie zabaw i żeby nauczyło się czekać, kiedy będziemy mogli mu poświęcić uwagę. Zadbaj o swoje zasoby W opiece nad dzieckiem musisz mieć czas na zadbanie o siebie, o zregenerowanie swoich zasobów, tak, aby móc troszczyć się o swoje dziecko - radzi ekspert. "Obserwujmy siebie i kiedy już widzimy, że to jest ten moment, kiedy nie dajemy rady, musimy zadbać o siebie" - mówi. I jak podkreśla psycholog, nie ma to nic wspólnego z egoizmem. Wręcz na odwrót. Chodzi o to, że jeżeli nie zadbamy o swoje potrzeby, to nie będziemy w stanie sprawować rzetelnej opieki nad dzieckiem. Dr Magdalena Śniegulska, psycholog, psychoterapeuta, wykładowca na Uniwersytecie Szkoły Wyższej i Psychologii Społecznej oraz w Szkole Edukacji Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności oraz Uniwersytetu Warszawskiego. Czy podczas waszego macierzyństwa dopadł was problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego podczas opieki nad dzieckiem? Podzielcie się swoimi przeżyciami w komentarzach! Zobacz też: Wyznanie nadopiekuńczej mamy: "Będę niańczyć moje dziecko, bo tego chcę" Kwadrans dla mamy: 6 sprawdzonych patentów na samodzielną zabawę malucha Tablet i telefon – pozwalać dziecku na zabawę nimi? – wyjaśnia Dorota Zawadzka (film)
Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
Skutki krzyku na dziecko są długotrwałe. Przeczytaj, co się dzieje z twoim dzieckiem, kiedy na nie krzyczysz i jak się zmienia pod wpływem twojej złości.
Prawie każdy z nas nakrzyczał kiedyś na dziecko. Krzyczymy z różnych powodów – bezsilności, frustracji, niewyspania, zaniedbania własnych potrzeb. Krzyczymy, bo na nas krzyczano (a w przyszłości nasze dzieci będą krzyczeć na nasze wnuki). Krzyczymy, bo nie umiemy inaczej. Bo nie nauczono nas radzić sobie z własnymi emocjami. A jednak, naszym zadaniem jako rodziców jest umieć kontrolować swoje emocje, zwłaszcza jeśli tego samego oczekujemy od naszych dzieci. Nawet najlepszym rodzicom zdarza się stracić cierpliwość, co jednak robić, jeśli nie pamiętasz już dnia, kiedy nie krzyczałaś na dziecko? Co twój krzyk mu robi? Jak na nie wpływa? Odpocznij, przeczytaj, zacznij działać: twoja droga do zaprzestania podnoszenia głosu na dziecko rozpoczyna się dziś. Dla waszego wspólnego dobra! W jakich sytuacjach krzyczysz na dziecko? Na początek odpowiedz sobie na kilka pytań. Kiedy krzyczysz? Czy podnosisz głos od razu, czy po tym, jak już 5 razy zwróciłaś dziecku na coś uwagę, a ono nie posłuchało? Czy obecność innych ludzi powstrzymuje cię przed podniesieniem głosu na dziecko, czy wręcz przeciwnie – przy innych wybuchasz szybciej, bo czujesz się oceniana i niewłaściwe zachowanie twojego dziecka jeszcze bardziej cię razi? Czy mówisz dziecku, że krzyk do niczego dobrego nie prowadzi, że trzeba inaczej wyrażać złość, a mimo to sama podnosisz głos w momentach wzburzenia? Czy twoje dziecko też krzyczy, gdy coś idzie nie po jego myśli? Czy myślisz, że krzyk to jedyny sposób, żeby twoje dziecko cię posłuchało? Jak krzyk wpływa na dziecko? Kiedy krzyczysz na dziecko, ono odczuwa strach. Jego serduszko kurczy się z lęku przed tobą. Czasem zamyka się przed tobą, bo czuje się niesprawiedliwie potraktowane. Twój krzyk rani dziecko. Krzycząc na dziecko, żeby wyegzekwować pożądane zachowanie, prowokujesz je do odpowiadania złością lub do ucieczki, zamykania się w sobie. Uczysz je, że dopóki nie podniesiesz głosu, nie musi słuchać i że jeśli czegoś chce lub coś mu się nie podoba, też musi krzyczeć. Z czasem dziecko może nawet przestać zwracać uwagę na twój podniesiony głos. Zdaniem dr Laury Markham, psychologa klinicznego i autorki strony Aha!Parenting, to znak, że słyszy twój krzyk za często. Uodporniło się. Krzyk ma to do siebie, że zraża do nas ludzi. Nasze dzieci także. Kiedy dziecko dorasta wśród krzyku, jako nastolatek prawie na pewno będzie odpowiadać tym samym rodzicom. Będzie pyskować, kłócić się, a nasze domy zamienią się w pole walki. Krzyczący rodzic nie jest autorytetem dla nastolatka i nie ma na niego żadnego wpływu – ale na to pracujemy dużo wcześniej, od porodu. Krzyk rodzi agresję Z badań przeprowadzonych wśród rodzin z 6 różnych krajów wynika niezbicie, że dzieci, które wychowują się z rodzicami, którzy na nie krzyczą, stają się bardziej agresywne werbalnie i fizycznie. Krzyk połączony z obraźliwymi epitetami ("Ty głupku", "jesteś beznadziejny", "jesteś tępy" itd.) to nic innego jak forma przemocy psychicznej, która rani dziecko na wiele lat, a często na całe życie. Długotrwałe efekty podnoszenia głosu na dziecko to m.in. stany lękowe, depresja, agresja, niskie poczucie wartości. Dzieci dorastające wśród krzyku częściej też źle traktują swoich rówieśników, prześladując ich, dokuczając lub traktując z pozycji władzy. Czy jest to coś, czego chcesz dla swojego dziecka? Właśnie dlatego już dziś musisz rozpocząć pracę nad sobą. Nie będzie łatwo, ale silna wola i motywacja, wraz ze sprawdzonymi sposobami radzenia sobie ze złością, z czasem przyniosą pożądane efekty. Zobacz też: A ono płacze i płacze. Co robić? Jak nie zwariować? Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Dlaczego nie wolno bić dzieci?
"Przepraszam swoje pierwsze dziecko za wszystkie błędy..."
Ten list mamy nas ogromnie wzruszył. Wiele kobiet mogłoby się pod nim podpisać!
Wychowanie pierwszego dziecka jest bardzo trudne. Brakuje nam doświadczenia, cierpliwości, a wiele prostych spraw zdaje się być nie do pokonania. Choć staramy się ze wszystkich sił, czasem popełniamy błędy i nie cofniemy czasu. Posłuchajcie tej mamy! 8 różnic w wychowaniu pierwszego a kolejnego dziecka "Do mojego pierworodnego synka, Przepraszam, że tak bardzo trzymałam się rozkładu dnia zmuszając cię do spania. Gdy nie zasnąłeś o wyznaczonej godzinie, zaczynałam się denerwować, krzyczeć, płakać, a i ciebie zostawiałam płaczącego. Nie wiem dlaczego to było tak ważne wtedy, byś trzymał się rozkładu dnia. Przepraszam, że spędzałeś tak dużo czasu wśród dorosłych. Nie miałeś rodzeństwa, mieszkaliśmy z dala od kuzynów, a ja nie miałam jeszcze wśród koleżanek – matek z dziećmi. Może to dlatego jesteś taki poważny, a ja mam poczucie, że zabrałam Ci beztroskę dzieciństwa. Fajnie mieć rodzeństwo! Przepraszam za to, jak Cię karmiłam. Choć robiłam wszystko zgodnie z przepisami dla dzieci i sama gotowałam ci obiadki, wiem już, że popełniłam masę błędów. Papki bez smaku za to z ekologicznej marchewki i ziemniaka jadłeś zbyt długo. Dziś niechętnie próbujesz nowych potraw, w przeciwieństwie do twojego młodszego brata, który szybko przeszedł na wspólną kuchnię i zajadał z nami smaczne, zdrowe i doprawione potrawy. Przepraszam, że oczekiwałam zbyt wiele, patrząc na tabelki co dziecko powinno już robić, a ze smutkiem stwierdzając, że ty tego jeszcze nie potrafisz. Kalendarz rozwoju dziecka - miesiąc po miesiącu Przepraszam, że na ciebie krzyczeliśmy z tatą. Nie wiedzieliśmy jak z tobą rozmawiać, jak zmusić cię do wykonywania naszych poleceń. Krzykiem maskowaliśmy własną bezradność i zagubienie. Przepraszam, bo nie dałam ci wszystkiego co mogłam za to, że uczyniłeś mnie mamą. Wiem, że następne dzieci były wychowywane już inaczej przeze mnie, miałam więcej zrozumienia, cierpliwości i luzu. To Ty straciłeś najwięcej, ale mam nadzieję, że mi to wybaczysz. Kocham Cię, mama". Ten list poruszył nas bardzo. Jak wspaniałą matką trzeba być, by zdać sobie sprawę z błędów, których niektórzy rodzice w ogóle nie dostrzegają. Jak wspaniałą matką trzeba być, by umieć przeprosić i wytłumaczyć się ze swoich niedoskonałości. Czy Ty także popełniałaś błędy przy pierwszym dziecku? 10 najczęstszych błędów które popełniają rodzice. Ty też? Tych błędów w wychowaniu dziecka nie popełniaj! źródło:scarymommy.pl
"Jestem okropną mamą..." - smutny obraz rodziny
Kobiety walczą każdego dnia, by stać się jeszcze lepszymi matkami. Walczą by zmęczenie, stres, problemy, kłótnie z mężem, czy docinki sąsiadki, nie zmieniały ich w krzyczącego potwora bijącego dzieci.
Chcemy być może nie perfekcyjne, ale po prostu dobre dla swoich dzieci. Czasem jednak utrzymanie nerwów na wodzy, zwłaszcza gdy nad naszymi chmurami zbierają się burzowe chmury i wszyscy mają do nas o coś pretensje, jest naprawdę trudne. Często jest tak, że zdajemy sobie sprawę z naszych słabości i niedoskonałości, ale nie jest łatwo z nimi walczyć. Dla dobra dzieci jednak warto! Posłuchajcie, co napisała mama, która zdaje sobie sprawę, że swoim zachowaniem krzywdzi dzieci. "Przeprowadzaliśmy się z mężem do nowego mieszkania. Bałagan, chaos i dwójka dzieci do ogarnięcia w trudnym wieku 3 i 4 lata. Wszystko gdzieś poginęło, a mąż pilnie czegoś szukał. Próbowałam mu pomóc, ale dzieci akurat zaczęły się kłócić i bić o zabawki. No i niestety znowu na nie nakrzyczałam... Nie chciałam, ale moja głowa nieomal eksplodowała z nerwów i jeszcze dałam im klapsa. Chciałabym powiedzieć, że było to po raz pierwszy, kiedy straciłam nad sobą kontrolę, ale tak nie było... Jestem człowiekiem i popełniam błędy. Widzę życie przez negatywną soczewkę. Gdy w pracy czeka mnie trudniejszy okres, nie spędzam wystarczająco dużo czasu z dziećmi. One niestety często odczuwają wszelkie problemy w domu, czy w pracy, bo widzą znerwicowaną, zamyśloną mamę, która jest nieobecna myślami. To mnie boli, bo chciałabym dać dziecku wszystko co najlepsze, nie chcę być dla nich szorstka i opryskliwa. Obraz mojego życia jako kobiety, żony, pracownika, a jako matki, jest zamazany. Wiem jaki mam problem, a to już dużo, bo łatwiej nad nim pracować. Kiedy mam lepszy dzień, biorę głęboki wdech i staram się skupić na dzieciach. Obiecuję sobie, że zacznę się martwić problemami, gdy dzieci pójdą spać. Po złym dniu, zawsze idę do dzieci, tłumaczę im, że mama źle się zachowała, bo miała zły dzień i przepraszam je za to. Przepraszam, że nie zawsze jestem dobrą mamą i za to, jak je czasem traktuję. Uczę je, że nie jestem supermenką i uczę, że trzeba przepraszać, gdy robi się coś złego. Takie jest dorosłe życie." Taki list mogłoby napisać wiele kobiet, które nie radzą sobie ze stresem codziennego dnia i choć tego nie chcą i nie planują, czasem zdarza im się sprawić dzieciom przykrość. Czy Tobie zdarza się czasem krzyczeć na dzieci? Przepraszasz je za to? Bądź mamą nieidealną - rozmowa z psychologiem Pierwsze 3 lata są najważniejsze dla rozwoju dziecka źródło:scarrymommy
20 powodów do krzyków i złości – według dziecka ;-) Znasz je?
Czy Twoje dziecko czasem się denerwuje z byle powodu? Jeżeli tak, to pewnie dobrze znasz tę listę !
Nie, to zdecydowanie nie są nerwy bez powodu. Dla malucha, jak się okazuje, wszystko może być powodem do konsekwentnego tupania nóżkami. Nie ma dzieci, które marudzą i płaczą bez powodu. Zawsze jest jakiś, tylko my możemy o nim nie wiedzieć. Możemy go nie dostrzec, bo zdaje się być niedorzeczny, absurdalny, czy głupiutki. Tylko że dla dziecka, sprawa przedstawia się zupełnie inaczej ;-) Wiedziałyście o tym? Zaczynamy! 20 powodów do histerii, z przymrużeniem oka ;-) 1. Ratunku, moja mama trzyma jakieś inne dziecko na rękach! Zagrożenie nadciąga, pełny stan gotowości. Usta w podkówkę, łzy w oczach i czepiamy się nóg. To zawsze działa! 2. Pora spania? Tato, chyba żartujesz! 3. Moja kanapka pokrojona jest w trójkąty! Chciałam przecież kwadraty!Buuu... 4. Mama rozmawia z kimś przez telefon dłużej, niż 2 minuty! To wykroczenie jedno z najgorszych. Włączamy syrenę... 5. Kto położył warzywa na moim talerzu??? Alarm! 6. Gdzie mój kamyk, który leżał tydzień pod moją poduszką? Kto śmiał wyrzucić mój skarb? 7. Co to za dziwny jogurt w nowym kartonie? Na pewno obrzydliwy. Dla pewności trochę popłaczę... a potem, może zrzucę go na podłogę! 8. Czy moje ukochane ziemniaki dotykają na talerzu rybę? Nie będę tego jeść! 9. Ile można pytać, czy chcę się zdrzemnąć? Robię się naprawdę zły... 10. Mama poszła do łazienki i zamknęła drzwi. To niedopuszczalne!!! 11. Nałóż buty- ciągle to słyszę, ale nuda, mam dość! 12. Mama dała mi picie w żółtym kubeczku! Nie cierpię żółtego! 13. Jak to koniec bajki? Przecież oglądam Elzę dopiero 16.raz! 14. A właśnie że będę naciskać ten guzik! Kto mnie powstrzyma? 15. Nie życzę sobie pomocy przy ubieraniu! I co z tego, że mam prawy but na lewej nodze? Dam radę chodzić...auu, przewróciłem się... 16. Chcesz siusiu?- rany, ile Ci rodzice mogą o to pytać! Jak zrobię, to im powiem ;-) 17. Wychodzimy?- o nie, ja się dopiero zaczynam dobrze bawić. Nigdzie nie idę! 18. Jak ja nie cierpię przegrywać! Czy mama naprawdę nie wie, że dzieciom trzeba pozwalać wygrywać? 19. Z kim dzisiaj śpię? O nie tato, nie możesz znowu wyjechać w delegację? Nie? No to chyba muszę włączyć syrenę... buuuu.... 20. Dlaczego muszę znowu myć włosy? To niezdrowe. Ratunku! Dzieci mają swoje sprawdzone i wielokrotnie wypróbowane metody, jak osiągnąć sukces, jak zdobyć upragnioną rzecz i jak wymusić na nas korzystne dla nich decyzje. Płacz, tupanie nóżkami, strzelanie minek, czy drżące usteczka, to ich tajna broń. Niestety, często bardzo skuteczna, choć rodzice naprawdę starają się neutralizować jej działanie ;-) Zobacz koniecznie: Dlaczego twoje dziecko płacze?- test.
10 sposobów jak przestać krzyczeć na dzieci!
Zrób eksperyment i przez 7 dni postaraj się nie pokrzykiwać na dzieci. Nie dasz rady? Pomożemy Ci. Przeczytaj co robić, gdy będziesz miała dość.
Dzieci są kochane, to wszyscy wiemy. Ale są też czasem nieznośne, marudne i nieposłuszne. Gdy już nie pomagają prośby, ani groźby, wtedy zaczynamy krzyczeć na nie. A potem ... mamy ogromne wyrzuty sumienia. Pewna mama doszła do wniosku, że nie potrafi czasem zapanować nad wariującymi dziećmi. Zauważyła, że zaczyna krzyk traktować jako metodą wychowawczą. Było jej z tym bardzo źle, więc postanowiła przeprowadzić eksperyment. Tydzień bez pokrzykiwania na dzieci! To jest wyzwanie... Jak poradziła sobie z zadaniem? 1. Kiedy byłam spokojna, moje dzieci słuchały mnie bardziej Na początku były bardzo zaskoczone. Ja zresztą też. Patrzyły na mnie wyczekująco i szukały ukrytej kamery w pokoju. Widok mamy, nie ciskającej gromów z oczu, to dla nich nowość, ale zdecydowanie bardziej zaczęły słuchać tego, co do nich mówiłam. 2. Musiałam mówić do siebie w myślach Musiałam sama siebie uspokajać w myślach, by nie krzyczeć. Dziecko, które zakłada buty przez 15 minut, bawiąc się przy tym wszystkim dookoła, jest szalenie irytujące. 3. Kiedy prosiłam o posprzątanie zabawek, nikt nie był smutny Może dlatego, że nie pulsowała mi gigantyczna żyła na czole? 4. Moje krzyki zamieniłam na dziwaczne tańce i szalone odgłosy Kiedy czułam, że mam już dość i zaraz zacznę krzyczeć, znalazłam na to sposób. Zaczęłam biegać dokoła pokoju wydając dźwięki jak kurczak. To był mój taniec frustracji, który dzieciom bardzo się podobał. I co najważniejsze, zachowałam się super, byłam miła i zabawna. 5. Moje dzieci szybko wybaczają Mamo, jest ok! Po prostu następnym razem zapytaj nas o coś normalnym głosem :-) Czy to nie słodkie? Zobacz także: Sprawdź jaką jesteś mamą! 6. Wzięłam tyle głębokich oddechów, że mogłabym spokojnie dopłynąć do Anglii i z powrotem 7. Zniżałam się do poziomu ich wysokości Kiedy czułam, że będę krzyczeć, klękałam obok nich, patrzyłam im głęboko w oczy i wyjaśniałam spokojnie o co mi chodzi. A oni mówili, że mam brązowe oczy i piegi ;-) 8. Cały czas liczyłam do 10, a czasem dłużej :-) Liczyłam do 10. Czasem nawet do 20. Czasami nawet dzieci liczyły ze mną :-) Czasem liczyłam spokojnie, czasem ostro. Czasem jak ktoś nawiedzony, albo jak ktoś, kto stracił zmysły. Liczyłam dotąd, aż się uspokoiłam, albo już nie mogłam dłużej. 9. Wychodziłam z pokoju, by się uspokoić 10. Eksperyment zbliżył mnie i dzieci do siebie Może to zabrzmi staromodnie, ale tak właśnie było. Kiedy zamieniłam się w spokojnego misia, dzieci zaczęły chętniej się do mnie przytulać. Nie krzyczeć na dzieci- to bezustanna praca. Na pewno wymaga ogromnego samozaparcia, ale jak już się nauczymy panować nad emocjami, dostrzeżemy jak miło jest ... nie krzyczeć! Przeczytaj także: Jak być najlepszą nieidealną mamą?
Złość jest naturalna, a eksperci twierdzą nawet, że potrzebna. Jeśli jednak wyrażamy ją poprzez krzyk, sprawy się komplikują. Krzyk rani dziecko. Jak przestać krzyczeć już teraz? Poznaj sprawdzone sposoby.
Jak wynika z badań zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka prawie 60 proc. Polaków akceptuje klapsy, a 1/3 "lanie". To zatrważające dane, ale nie ma w nich nic o tym, co jest jeszcze częstsze i bardziej rozpowszechnione: nie mówią o krzyku. Przeczytałam kiedyś zdanie, że krzyk jest nowym klapsem. Nie sposób się z tym nie zgodzić: o ile wiedza o tym, że dawanie klapsów jest nie tylko złe, ale i karalne, jest powszechna (choć niestety wiele osób z tym się nie zgadza), o tyle przekonanie, że krzyk na dziecko jest skuteczną metodą wychowawczą wciąż ma się dobrze. To nasz sposób na "przewinienia" dziecka. A także na nasz stres. Na nasze własne błędy. Na problemy z mężem, szefową, ekspedientką. Na niezapłacony rachunek za gaz i na wylaną na sukienkę kawę. Krzyczymy na dzieci i nawet jeśli mówimy sobie, że to ostatni raz, zdarza się to ponownie. Tymczasem krzyk – tak jak klapsy – może wyrządzić ogromną krzywdę naszym dzieciom. Jeśli więc czujesz, że ten temat dotyczy też ciebie, przeczytaj, jak przestać krzyczeć na dziecko. Przyjrzyj się sobie Zacznij od przyjrzenia się sytuacjom i myślom-zapalnikom, które wywołują w tobie gniew. Zastanów się, kiedy krzyczysz na dziecko i co powoduje ten wybuch złości. Czy jest to jakieś irytujące zachowanie dziecka, czy może krzyczysz, kiedy jesteś zmęczona, bo jesteś rozdrażniona i zwykle niepozorne sytuacje kończą się wtedy awanturą? A może nie radzisz sobie ze stresującymi sytuacjami w związku lub w pracy i dlatego masz teraz tak mało cierpliwości. Najważniejsze to znaleźć powody, dla których zaczynasz krzyczeć. Kiedy będziesz je znała, łatwiej będzie ci pracować nad swoim zachowaniem. Przypomnij sobie, jakie to uczucie Wzorce zachowań przejmujemy od najbliższych nam ludzi. Jest duża szansa, że jeśli krzyczysz na swoje dzieci, na ciebie też krzyczano w dzieciństwie. Jeśli więc nie chcesz, żeby twoje dziecko w przyszłości krzyczało na twoje wnuki, sama musisz poradzić sobie z tym problemem już teraz. Przypomnij sobie, jak się czułaś, kiedy twoja mama lub tata podnosili na ciebie głos. Czy się bałaś? Miałaś ochotę zapaść się pod ziemię? Stawałaś się maleńka i chciałaś zniknąć? A może czułaś się okropnie, że zawiodłaś ukochaną mamę/ukochanego tatę i myślałaś o sobie, że jesteś bardzo złym dzieckiem? Może czułaś bunt, bo uważałaś, że to niesprawiedliwe? Nie funduj swojemu dziecku tych uczuć, ciebie już zraniono, teraz ocal swoje dziecko. Wyjdź! Jeśli czujesz, że wzrasta w tobie rozdrażnienie i że zaraz wybuchniesz, odejdź na chwilę. Pójdź do innego pokoju, wyjdź na spacer, jeśli masz z kim zostawić dziecko. Jeśli będziesz pozostawać w tym samym pokoju z dzieckiem, które właśnie testuje twoją cierpliwość, wybuch nastąpi. A jeśli już nakrzyczałaś – też wyjdź z pokoju. Pomoże ci to nie krzyczeć dalej i nie nakręcać się w swojej złości. Oczywiście upewnij się najpierw, że dziecku nie grozi niebezpieczeństwo: małego dziecka nie zostawisz bez opieki, starsze już tak, ale tylko jeśli powodem twojej złości nie było np. to, że chce siedzieć na parapecie przy otwartym oknie... Skup się na problemie Jeśli zachowanie twojego dziecka wzbudza twój gniew, spróbuj skupić się na rozwiązaniu sytuacji, zamiast koncentrować się na emocjach, które w tobie wywołuje. Jeśli np. twoje dziecko zbiło w sklepie słoik, mimo twoich wcześniejszych próśb, żeby nie dotykało rzeczy na półce, zamiast się złościć i myśleć o tym, że teraz musisz za to zapłacić i posprzątać, skup się na tym, że jest to sytuacja, którą można rozwiązać. Powiedz dziecku spokojnie, że następnym razem nie będzie mogło zbliżać się do półek ze słoikami (lub cokolwiek innego, co może być logiczną konsekwencją tej sytuacji). Jeśli będziesz opanowana, pokażesz dziecku, że w trudnych momentach można zachować spokój i kontrolę. To cenniejszy dar od krzyku. Poproś partnera o pomoc Od tego się macie, prawda? Żeby się wspierać i być dla siebie oparciem. Dlatego poproś swojego ukochanego, żeby powstrzymał cię, kiedy zaczynasz krzyczeć. Umówcie się na jakiś znak lub słowo, które będą sygnałem dla ciebie, że zaraz się zagalopujesz. Poproś go, żeby przejmował kontrolę nad sytuacją i dziećmi, a ty oddal się na chwilę, dopóki się nie uspokoisz. Druga osoba ma często kojącą i uspokajającą moc. Idź do psychologa Jeśli często krzyczysz, przeczytaj "Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko. Poradnik dla rodziców" (wyd. MIND), a jeśli czujesz, że kompletnie sobie nie radzisz z rozładowaniem złości, pomyśl o poszukaniu pomocy u psychologa. Rozważ terapię. To inwestycja w twoją przyszłość i przyszłość twoich dzieci. Nie ma nic cenniejszego. Nie bój się powiedzieć głośno, że nie radzisz sobie. I pamiętaj – nie jesteś z tym sama. Ważne, żebyś zaczęła pracować nad krzykiem już dziś, ale nie spodziewaj się, że od razu przestaniesz. Gratuluj sobie każdego dnia, kiedy nie podniosłaś głosu. Dasz radę! Zobacz też: A ono płacze i płacze. Co robić? Jak nie zwariować? Porozumienie bez przemocy, czyli wychowanie bez awantur Dlaczego nie wolno bić dzieci?