Mamotoja.pl
type: channel
link: https://mamotoja.pl
date: 2026-05-06T10:43:26.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Mówię tylko 4 króciutkie słowa i dziecko wreszcie mnie słucha. Już nie powtarzam tysiąc razy
items: Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
items: Zamiast krzyczeć na marudne dziecko, powiedziałam powoli 1 zdanie. To zmieniło wszystko
items: Dlaczego niemowlę budzi się z płaczem – co wtedy robić, jak je uspokoić?
items: Poroniła z powodu stresującej pracy i mobbingu. Dorota Wellman o koleżance z pracy
items: Dziennikarka zwróciła uwagę matce krzyczącej na dziecko: „Proszę, reagujcie! Krzyk to przemoc!”
items: Krzyczenie na dzieci to temat wywołujący silne emocje [Ciekawa dyskusja w PnŚ]
items: Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu!
items: Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
items: Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
items: "Przepraszam swoje pierwsze dziecko za wszystkie błędy..."
items: "Jestem okropną mamą..." - smutny obraz rodziny
items: 20 powodów do krzyków i złości – według dziecka ;-) Znasz je?
items: 10 sposobów jak przestać krzyczeć na dzieci!
items: Jak przestać krzyczeć na dziecko?

Mówię tylko 4 króciutkie słowa i dziecko wreszcie mnie słucha. Już nie powtarzam tysiąc razy
type: item
date: 2026-05-09T19:08:06.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: krzyk
subject: wychowanie dziecka
description: Początkowo myślałam, że to tylko kolejna psychologiczna sztuczka, która w zderzeniu z rzeczywistością zmęczonej mamy niewiele zmieni. Szybko jednak zrozumiałam, że te cztery proste wyrazy mają moc, o której marzy każdy rodzic walczący z codziennym oporem swojej pociechy.
encoded: Znacie to uczucie, kiedy po raz piętnasty prosicie o założenie butów, a wasza pociecha zdaje się być zamknięta w szczelnej, niewidzialnej bańce? Rodzice mają różne metody. Liczenie do trzech? U nas kończyło się na „trzy i pół, trzy i trzy czwarte”. Prośby z uśmiechem? Ignorowane z równym wdziękiem. Kary? Budowały tylko mur frustracji między mną a moim synem. Byłam zmęczona rolą zdartej płyty, która w kółko odtwarza ten sam nudny utwór o sprzątaniu klocków i myciu zębów. Czułam, że tracę coś bezcennego − radość z bycia razem, zastępując ją ciągłym trybem rozkazującym. I wtedy, podczas rozmowy z psycholożką, usłyszałam o metodzie, która wydawała mi się zbyt prosta, by mogła być prawdziwa. „Zmień komunikat na czterowyrazowe pytanie o intencję i plan” − powiedziała. Kiedy „zrób to teraz” przestaje działać Problem z nami, rodzicami, polega na tym, że często wpadamy w pułapkę nadmiarowości. Gadamy, tłumaczymy, argumentujemy, a mózg dziecka, zwłaszcza tego w ferworze zabawy, po prostu się wyłącza. Nasze potoki słów stają się białym szumem. „Kochanie, załóż, proszę, te buty, bo spóźnimy się do babci, a wiesz, że ona nie lubi czekać, poza tym na dworze jest zimno i możesz się przeziębić...”. Słyszycie to? To jest litania, której nikt nie chce słuchać, a już na pewno nie kilkulatek zafascynowany budowaniem wieży z Lego. Zrozumiałam, że moje dziecko nie jest złośliwe. Ono po prostu nie przetwarza moich komunikatów, bo są one zbyt skomplikowane i narzucające. Kiedy mówimy „musisz”, „zrób”, „natychmiast”, w małym człowieku budzi się naturalny opór. To mechanizm obronny przed utratą autonomii. Kluczem okazało się oddanie dziecku odrobiny kontroli, ale w ściśle określonych ramach. Wprowadzenie tej zmiany wymagało ode mnie ogromnej dyscypliny. Musiałam ugryźć się w język, gdy już szykowałam się, by powiedzieć: „Ile razy mam powtarzać?!”. Zamiast tego, kucnęłam przy moim synu, nawiązałam kontakt wzrokowy i wypowiedziałam te cztery, magiczne słowa: „Jaki masz teraz plan?”. Magia czte…

dziecko-mnie-slucha-2e1765c.png
width: 1600
height: 1200

Dziecko w przedszkolu nie chciało założyć kapci. „Zmroziło mnie, gdy zobaczyłam, co zrobił ojciec”
type: item
date: 2026-05-09T10:15:13.000Z
creator: redakcjamamotoja
subject: Wychowanie
subject: Przedszkolak
subject: krzyk
subject: przedszkole
subject: wychowanie dziecka
description: Wszystko zaczęło się od zwykłych kapci, a skończyło na słowach, które zabolały. Przeczytaj relację mamy, która stała obok i poczuła dreszcz, widząc, jak ojciec upokarza własne dziecko w przedszkolnej szatni. Czy w pośpiechu i stresie wolno nam tak się zachowywać?
encoded: Kochani, od dzisiejszego poranka nie potrafię przestać myśleć o tym, co zobaczyłam i usłyszałam w szatni przedszkola mojego synka. Wszyscy wiemy, jak wyglądają te poranki − wieczny pośpiech, korki na drogach, stres, żeby zdążyć do pracy. Każdy z nas, rodziców, ma gorsze dni, kiedy brakuje nam tchu. Ale to, czego byłam świadkiem dzisiaj, nie miało nic wspólnego ze zwykłym zmęczeniem. To był moment, w którym dorosły mężczyzna postanowił złamać małą dziewczynkę słowami, a ja stałam obok, czując, jak mróz przebiega mi po plecach. Niewinna kłótnia o kapcie, która zmieniła się w dramat W szatni było ciasno, jak to rano. Obok mnie siedział młody tata z córeczką, miała może cztery latka. Dziewczynka ewidentnie miała gorszy poranek − płakała, wierciła się i za nic w świecie nie chciała założyć kapci. Kopała nóżkami, odpychała buty, chciała po prostu przytulić się do taty. Każdy rodzic to zna, prawda? Czasem wystarczy chwila spokoju, mocne przytulenie i emocje opadają. Ale ten mężczyzna nie miał zamiaru jej przytulać. Widziałam, jak jego twarz tężeje, jak żyła na czole zaczyna pulsować. Najpierw syczał przez zęby, żeby przestała, ale kiedy mała znów odrzuciła kapeć, coś w nim pękło. Zamiast pomóc dziecku poradzić sobie z trudnymi emocjami, on zaczął na nią napierać. Nie bił jej, nie szarpał, ale jego głos był pełen jadu i pogardy. To, co działo się potem, było po prostu straszne − patrzyłam na to małe dziecko i miałam ochotę ją stamtąd zabrać. „Ty okropny mazgaju” − słowa, które zostają w głowie na zawsze W pewnym momencie ten ojciec nachylił się nad samą twarzą płaczącej dziewczynki. Nie krzyczał, ale jego słowa mnie zmroziły: „Masz to założyć w tej chwili! Zobacz, jak wyglądasz, ty okropny mazgaju. Wszyscy na ciebie patrzą i wszyscy się z ciebie śmieją. Jesteś po prostu nie do zniesienia, nikt nie chce takiej ryczącej dziewczynki”. Dziewczynka momentalnie ucichła, ale to nie był spokój. To był czysty, paraliżujący strach. Jej oczka zrobiły się wielkie, a rączki zaczęły drże…

przedszkole-23-3eb0fc5.png
width: 1600
height: 1200

Zamiast krzyczeć na marudne dziecko, powiedziałam powoli 1 zdanie. To zmieniło wszystko
type: item
date: 2025-12-24T11:00:11.000Z
creator: Magdalena Drab
subject: Wychowanie
subject: Małe dziecko
subject: krzyk
subject: wychowanie dziecka
description: Są takie chwile w rodzicielstwie, kiedy człowiek czuje, że zaraz pęknie. Ostatnio usłyszałam historię, która przypomniała mi, że czasem wystarczy coś małego, spokojnego, prawie niezauważalnego, żeby przestawić emocje na inne tory.
encoded: Zdarza mi się w środku dnia złapać się na tym, że mówię ostrzej, niż planowałam rano. Zdarza mi się też myśleć potem: „Naprawdę, nie musiało tak być”. Właśnie dlatego tak uważnie słucham innych kobiet. Szczególnie tych, które mają w oczach zmęczenie podobne do mojego, ale jednocześnie potrafią wyciągnąć z codzienności coś, co daje nadzieję, że da się inaczej. Kilka tygodni temu spotkałam się z Olą, znajomą mamą z osiedla. Wpadłyśmy na kawę. Ola wyglądała na przepracowaną, ale spokojniejszą niż kiedyś. Zapytałam, co u niej. Wtedy opowiedziała mi o scenie, która wydarzyła się dzień wcześniej w sklepie. Stała w kolejce. Jej syn, pięcioletni Staś, zaczął marudzić. Najpierw o to, że długo stoją. Potem o to, że chce batonik. Potem o to, że chce „już do domu”. Klasyka. Ola mówiła, że czuła ten znajomy gorący ucisk w klatce piersiowej. Ten moment, kiedy czujesz, że zaraz powiesz coś w stylu: „Przestań wreszcie”, „Ile można”, „Uspokój się”, a potem będziesz żałować. I że dokładnie wtedy zobaczyła, jak starsza pani z tyłu kolejki przewraca oczami, a ktoś obok półgłosem rzuca: „Dzieci teraz takie niegrzeczne”. Napięcie urosło w sekundę. Jak reagować na marudne dziecko, kiedy rośnie napięcie? Ola przyznała, że jeszcze pół roku temu pewnie by eksplodowała. Ona sama zna ten schemat aż za dobrze: narastający chaos, dziecko w trybie „nie i już”, dorosły, który zaczyna bronić granic podniesionym głosem, coraz większa spirala emocji. Tyle że tym razem stało się coś innego. Zamiast krzyknąć, Ola pochyliła się do Stasia na tyle, na ile mogła w tej kolejce, spojrzała mu w oczy i powiedziała powoli jedno zdanie: „Widzę, że jest ci teraz bardzo trudno”. Kiedy mi to powtórzyła, pomyślałam: serio, tyle? Jedno krótkie zdanie, bez moralizowania, bez kazań, bez tłumaczenia pod tytułem „bo tak trzeba”. Ola mówiła, że Staś najpierw zamarł. Jakby sprawdzał, po co to zdanie się pojawiło. A potem zrobił coś, czego ona kompletnie się nie spodziewała. Przestał mówić i zaczął oddychać spokojniej. Maru…

zamiast-krzyku-325a090.png
width: 1600
height: 1200

Dlaczego niemowlę budzi się z płaczem – co wtedy robić, jak je uspokoić?
type: item
date: 2022-09-21T10:27:00.000Z
subject: Małe dziecko
subject: Sen
subject: krzyk
subject: sen dziecka
subject: spokojny sen
subject: strach
description: Rodzice niepokoją się, gdy niemowlę budzi się z płaczem lub płacze w nocy bez powodu. Niektóre dzieci budzą się i płaczą nawet co godzinę. Sprawdź, co może być tego przyczyną i jak reagować w podobnych sytuacjach.
encoded: Gdy niemowlę budzi się z płaczem, zwykle oznacza to, że czegoś potrzebuje. Warto poznać przyczynę płaczu dziecka i odpowiednio zareagować. Zwykle to pomaga. Gdy trudno dociec, co wybudza niemowlę, konieczna może być wizyta u pediatry. Spis treści: Niemowlę budzi się z płaczem – przyczyny Co robić, gdy dziecko płacze w nocy? Kiedy zgłosić się do lekarza? Niemowlę budzi się z płaczem – przyczyny Niemowlęta nie płaczą „bez powodu”. Jeśli dziecko budzi się z płaczem, oznacza to, że czegoś potrzebuje. Płacz jest dla niemowląt językiem komunikacji. Młodzi rodzice zwykle dość szybko zaczynają rozumieć, co chce im w ten sposób powiedzieć dziecko. Oto 10 powodów, przez które dzieci najczęściej płaczą w nocy. Niemowlę budzi się z płaczem, ponieważ: jest głodne, ma przemoczoną pieluszkę, ma kolkę, gazy, ząbkuje, jest chore, ma nieodpowiednie warunki do snu (jest mu za zimno lub za gorąco), ma regres snu (może pojawić się w 4, 6, 8, 12 i 24 miesiącu życia), śnią mu się koszmary (dotyczy zwykle dzieci między 3. a 4. rokiem życia), przechodzi etap przyspieszonego wzrostu (potrzebuje wtedy częściej jeść), cierpi na lęk separacyjny (pojawia się zwykle u dzieci powyżej 9. miesiąca życia), miało za dużo wrażeń w ciągu dnia. Niektóre niemowlęta potrafią budzić się w nocy z płaczem, gdy zostały przebodźcowane w ciągu dnia. Co oznacza przebodźcowanie? To po prostu dzień pełen wrażeń, który znacznie odbiega do dnia codziennego, np. przychodzą goście, jest gwarno, gra muzyka, palą się jasne światła itp. Co robić, gdy dziecko płacze w nocy? Najpierw warto się upewnić, czy dziecko rzeczywiście nie śpi. Często zdarza się, że niemowlę płacze przez sen. Jeśli dziecko się przebudziło i płacze, nie interweniuj od razu. Bądź przy dziecku, ale daj mu chwilę na, by spróbował samodzielnie usnąć. Gdy dziecko płacze w nocy, sprawdź: czy ma czystą pieluszkę i ewentualnie ją zmień; czy nie jest mu za gorąco lub za zimno (dotknij skóry na karku, a nie stóp czy rączek dziecka); czy nie potrzebuje jedynie …

imgShGj2b-fd5a608.jpg
width: 1200
height: 801

Poroniła z powodu stresującej pracy i mobbingu. Dorota Wellman o koleżance z pracy
type: item
date: 2022-02-24T09:44:07.000Z
creator: Ewa Janczak-Cwil
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: krzyk
subject: przemoc fizyczna
description: Nowa książka Karoliny Korwin-Piotrowskiej poruszyła ważny temat, choć sama autorka jest krytykowana. Chodzi o mobbing, który jest jedną z form przemocy. Jego świadkiem była Dorota Wellman.
encoded: Książka „Wszyscy wiedzieli” Korwin-Piotrowskiej to zapis rozmów z kobietami, które doświadczyły przemocy w szkołach teatralnych. I choć publikacja dotyczy tylko jednego środowiska, Dorota Wellman mówi, że tak naprawdę dotyczy wszystkich, bo mobbing obecny jest wszędzie: „w szkole teatralnej, w redakcjach telewizyjnych, w redakcjach gazet, w redakcjach portali, w innych miejscach pracy”. Dlatego według niej ta książka jest tak ważna. Nie przymykajmy oczu na zło Dorota Wellman opowiedziała historię z własnego doświadczenia. Sama, jak twierdzi, nie doświadczyła mobbingu, ale była jego świadkiem. „Myśmy mieli w redakcji prasowej przypadek mobbingu wobec naszej koleżanki, która została doprowadzona do takiego stanu, że nie była w stanie normalnie funkcjonować. Poroniła zresztą, podejrzewamy także, że z powodu stresu i nerwów, które miała” – powiedziała dziennikarka w rozmowie z Pudelkiem. „Jako grupa wykazaliśmy się solidarnością […] i nie pozwoliliśmy zniszczyć człowieka. Myślę, że tak się powinni zachować cywilizowani ludzie. […] Nie możemy zamykać oczu na zło” – dodała. Mobbing? Trzeba walczyć Sama Dorota Wellman stwierdziła, że nie pozwoliłaby siebie tak traktować, wolałaby odejść z pracy i szukać nowej. Jednak zdaje sobie sprawę z tego, że są ludzie, którzy ze strachu przed utratą pracy nie potrafią o siebie zawalczyć. „Zniesiemy wszystko. Nawet to, że ktoś nas upokarza albo nas lekceważy, albo mówi do nas podniesionym głosem” – stwierdziła Wellman. Ofiara mobbingu powinna zgłosić mobbing pracodawcy, bo to on ostatecznie ponosi jego konsekwencje. Zgłoszenie mobbingu musi mieć formą pisemną. W przypadku braku reakcji można zwrócić się do państwowej inspekcji pracy albo stowarzyszeń antymobbingowych. Pracownik, u którego mobbing przyczynił się do pogorszenia stanu zdrowia, ma prawo do otrzymania zadośćuczynienia pieniężnego za poniesioną krzywdę oraz odszkodowania w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeśli mobbing przyczynił się do podjęcia decy…

43gbFE-122698-fbd5575.jpg
width: 1200
height: 715

Dziennikarka zwróciła uwagę matce krzyczącej na dziecko: „Proszę, reagujcie! Krzyk to przemoc!”
type: item
date: 2022-01-24T08:51:00.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: krzyk
description: Pod relacją dziennikarki rozgorzała dyskusja na temat takich sytuacji. Kiedy i jak reagować? To niełatwa decyzja.
encoded: Chyba każdy z nas przynajmniej raz w życiu znalazł się w podobnej sytuacji: widział, jak dziecko na ulicy płacze, a jego rodzic nie umie zapanować nad emocjami. Zwykle zastanawiamy się wtedy, czy reagować, czy podejść, a jeśli tak, to co powiedzieć. Z jednej strony nie chcemy się wtrącać, z drugiej czujemy niepokój, że dziecku dzieje się krzywda. W takiej sytuacji ostatnio znalazła się dziennikarka „Wysokich Obcasów”. Postanowiła porozmawiać z kobietą, która krzyczała na córkę. Matka krzyczała na dziecko. Nikt nie reagował Monika Tutak-Goll, dziennikarka i wicenaczelna „Wysokich Obcasów” wracała z rodziną ze spaceru, gdy usłyszała krzyki. To matka krzyczała na dziecko. „Tak mocno, tak przeraźliwie, że mną tąpnęło, nie będę tego wszystkiego powtarzać, coś w stylu: "Nie znoszę cię! Zaraz zamarznę! Tyle razy prosiłam! Jak ja coś mówię..."” – relacjonuje dziennikarka na łamach „WO”. Z opisu Tutak-Goll wynika, że dziewczynka była zalana łzami, a kobieta coraz bardziej się nakręcała. Nikt z przechodniów nie reagował. Dziennikarka zaznaczyła, że w jej odczuciu to nie był nagły i krótki wybuch – matka miała stracić nad sobą panowanie i nie była w stanie przestać. Postanowiła więc zareagować. „Pomyślałam, że coś się stało” Początkowo rodzina przeszła obok, licząc, że sama obecność obcych w pobliżu sprawi, że matka się uspokoi – tak się jednak nie stało. „Dobrze, nie jestem święta, też mi się zdarza unieść, wiem, że z dziećmi nie jest lekko, że mają swoje foszki, ale to był festiwal pogardy” – napisała Tutak-Goll. Ostatecznie dziennikarka podeszła do matki, nie mając pojęcia, co tak naprawdę powiedzieć – zapytała więc, czy nie potrzebuje pomocy. Kiedy zaskoczona matka spojrzała na dziennikarkę, ta powtórzyła pytanie i dodała: „Pomyślałam, że coś się stało”. „Spojrzała na mnie i albo ją zamurowało, albo się ocknęła. Teraz myślę, że nawet nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo wrzeszczy. Że nie wiedziała, jak ją poniosło. (...) Spojrzała na mnie, trochę zmieszana i odpowiedziała:…

xFxBXj-122312-a0bcee2.png
width: 1720
height: 1236

Krzyczenie na dzieci to temat wywołujący silne emocje [Ciekawa dyskusja w PnŚ]
type: item
date: 2021-03-23T08:01:00.000Z
creator: Joanna Biegaj
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: dziecko
subject: krzyk
description: Tematem jednego z odcinków programu „Pytanie na śniadanie” było krzyczenie na dzieci. Goście opowiadali o swoich przemyśleniach i doświadczeniach.
encoded: Bardzo mądre słowa powiedziała dr Agata Majewska, terapeutka: „Ja wiem, że to brzmi strasznie, ale oddech i wycofanie się o krok, po to, by przyjrzeć się sobie, jak mogę pomóc sobie i dziecku w tej sytuacji, to praca, którą musimy wykonać”. Szerokim echem za to odbiło się jedno określenie, które padło w programie z ust Krzysztofa Opeldusa (taty, menadżera, blogera). Można je było opacznie zrozumieć: „Krzyk nie jest równy drugiemu krzykowi, ponieważ może być krzyk z miłością, może być krzyk z nienawiścią, i to jest ważne co zrobimy później - przytulenie, rozmowa, żeby nie zostawiać dzieci samych, gdzieś w kącie. Krzyknąłem i już mnie nic nie interesuje - to jest bardzo złe". Krzyk jest zły Tata Prezes, czyli Krzysztof Opeldus, wysłał nam wyjaśnienie swojej wypowiedzi, które zamieszczamy poniżej, by sprostować źle zrozumiany (także przez nas!) przekaz: „Telewizja na żywo ma to do siebie, że wypowiedzi nie da się zmienić, i jeśli popatrzymy na moją wypowiedź całościowo, to jest ona absolutnie do zrozumienia. Jeśli jednak skupimy się wyłącznie na wyciągnięciu niefortunnie użytego słowa - to rzeczywiście można wieszać psy. Wyciąganie z kontekstu nie ma żadnego usprawiedliwienia, zarówno w tej, jak i w każdej innej sprawie. I tak dalej jest to fragment 9-minutowej wypowiedzi, którą oczywiście możemy wyciągać z kontekstu i budzić wśród czytelników skrajne emocje. Z rozmowy jednak wynika coś więcej, a m.in. - co możemy zrobić, żeby nie krzyknąć; - co powoduje, że krzyczymy; - że praca nad sobą jest ważna; - że historia historii nie jest równa, i przeżycia te nie są równe; - że zdarza się krzyknąć, a nie że krzyczymy; - że trzeba mieć wolę i świadomość do zmiany; - że świat emocji jest przeróżny; - jeśli hukniemy, to reagujemy; - jeśli się zdarzy krzyknąć, to przytulamy dziecko - jesteśmy z dzieckiem, nie zostawiamy go samego w emocjach; - że warto przepraszać. I wiele więcej. Na łamach mojego bloga wielokrotnie pisałem, że krzyk jest zły oraz o tym, jakie nosi konsekwencje.…

GWCjEP-116833-5178bd1.jpg
width: 990
height: 562

Krzyczysz na dziecko? To zupełnie bez sensu!
type: item
date: 2018-09-11T15:45:03.000Z
creator: Dominika Bielas
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: karanie dziecka
subject: krzyk
subject: metody wychowawcze
subject: niegrzeczne dziecko
description: Podniesiony głos to jedna z najczęstszych form dyscyplinowania dziecka. Choć zupełnie nie działa, wielu z nas wciąż popełnia ten błąd. Jak w takim razie radzić sobie z niepożądanym zachowaniem dziecka?
encoded: Polacy niestety nadal chętnie podnoszą rękę na dzieci, by je zdyscyplinować. Bardzo mozolnie idzie zrozumienie, że takie karanie dziecka nie wnosi w wychowanie nic dobrego. A co z krzykiem? Naukowcy to sprawdzili. Badanie przeprowadzone w 2014 roku i opisane w Journal of Child Development wykazało, że dzieci, na które regularnie krzyczano w domu, miały niższe poczucie własnej wartości, a także częściej występowały u nich skłonności do depresji w porównaniu do dzieci, na które nie podnoszono głosu. Co jeszcze odkryli badacze? Naukowcy zauważyli, że częste podnoszenie głosu na dziecko przynosi efekty podobne do... kar fizycznych: podnosi poziom lęku, stresu, ryzyko wystąpienia depresji, czy problemów behawioralnych. Teoria ta może wzbudzać kontrowersje, jednak jakby się nad tym głębiej zastanowić ma to sens. Czy krzyk to dobra decyzja? Otóż krzyk nigdy nie jest przemyślaną decyzją. Taki "sposób komunikacji" zazwyczaj wynika z faktu, że coś dorosłego wyprowadziło z równowagi. Są to emocje, które narastają powoli i w końcu człowiek pęka. Krzyczymy, gdy już nie wytrzymujemy, gdy puszczają nerwy, a miarka się przebrała. Krzyk to reakcja bezradnej osoby, która nie ma pojęcia, co ma jeszcze zrobić. Zdecydowanie taka postawa nie sprawia, że rodzic wygląda autorytatywnie. Mamo, mów do mnie - Jeśli celem rodzica jest pokazanie dziecku, jak bardzo jest się sfrustrowanym, złym to krzyk będzie doskonałym narzędziem - tłumaczy Alan Kazdin, profesor psychologii i psychiatrii dziecięcej w Yale. - Jednak jeśli rodzic chce zmienić coś w zachowaniu dziecka, krzyk nie jest dobrą metodą. - dodaje. Tłumaczymy sobie, że krzykiem chcemy zwrócić uwagę dziecka na jakiś problem, jednak to bardzo nieskuteczne narzędzie, bo dziecko słyszy podniesiony głos i czuje złość opiekuna. W tym całym hałasie możesz mieć pewność, że merytoryczna teść (której często brak w emocjonalnych krzykach) nie dociera do twojej pociechy. Czy jest szansa, by się powstrzymać od krzyku? Zdecydowanie tak, co więcej warto…

imgCzAUbY-161b40e.jpg
width: 1874
height: 1200

Co robić, kiedy czujesz się wypalona w macierzyństwie? - radzi psycholog [WIDEO]
type: item
date: 2018-04-03T17:30:00.000Z
creator: amajchrzak
subject: Mama
subject: Mama i tata
subject: Rodzina
subject: Wideo
subject: krzyk
subject: opieka nad dzieckiem
subject: trudne emocje
subject: trudne początki macierzyństwa
subject: zmęczenie
description: Dziecko trzeba usamodzielniać już od momentu jego narodzin - mówi psycholog dr Magdalena Śniegulska. Zobacz film, w którym psycholog radzi, jakimi sposobami uniknąć kryzysu podczas zajmowania się dzieckiem.
encoded: W tym odcinku cyklu mamotoja.pl "Jak mogę pomóc?", w którym psycholog odpowiada na problemy naszych czytelniczek, poruszyliśmy problem wypalenia się emocjonalnego i fizycznego rodziców podczas opieki nad dzieckiem. Dziecko uczy się samodzielności poprzez kontakt z innymi Oto fragment jednej z takich wypowiedzi: "Zupełnie się przez te 4 lata wypaliłam. Nie chce mi się z nimi bawić, wymyślać zabaw, najchętniej zamknęłabym ich w pokoju na cały dzień, aby mieć spokój, ciszę i porządek. (...) Każdego wieczoru obiecuję sobie, że następnego dnia dam im więcej z siebie, nie krzyknę, będę cierpliwa, wszystko wytłumaczę, a rano znów to samo. Ich krzyk, moje nerwy i odliczanie godzin do wieczora. Kocham ich bardzo, ale nie daję sobie rady, ani z nimi, ani z sobą samą"- napisała na forum zmęczona mama. Psycholog Magdalena Śniegulska podkreśla, że poczucie wypalenia, poczucie, "że już nie mam wpływu na swoje życie, że ktoś mi je ukradł" jest doświadczeniem wielu rodziców. Aby uniknąć tego stanu, albo przynajmniej zmniejszyć jego skalę, warto pamiętać o kilku sprawach. Po pierwsze, trzeba mieć świadomość, że potrzeby dziecka bardzo szybko się zmieniają i już od momentu narodzin warto uczyć je samodzielności. "Już od momentu porodu, kiedy zaczyna się nasza rola rodzica, warto ułożyć sobie w głowie, że już od tego momentu uczę swoje dziecko samodzielności, która przygotuje je do niezależnego życia w świecie na zewnątrz" - mówi psycholog. Bo - jak podkreśla - dziecko przez większość swojego życia będzie musiało żyć i dogadywać się z innymi ludźmi. "Rodzic jest bazą, wsparciem" - tłumaczy. Rodzic helikopter sprawdza się do 3 roku życia Badania pokazują, że rodzic nadmiernie skupiony na dziecku, tzw. rodzic helikopterowy, sprawdza się do 3 roku życia - tłumaczy psycholog. Po tym czasie wręcz możemy wzmacniać w dzieciach zachowania lękowe. Możemy spowodować, że dziecko nie będzie wiedziało jak funkcjonować w świecie zewnętrznym. Stąd kolejna rada psycholog, aby od małego uczyć dziecko …

imgbfbMDr-1f25276.jpg
width: 1200
height: 802

Krzyczysz na dziecko? Czy wiesz, jak fatalnie to na nie wpływa?
type: item
date: 2017-01-16T12:11:26.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: błędy wychowawcze
subject: krzyk
subject: sposoby na złość
subject: złość na dziecko
description: Skutki krzyku na dziecko są długotrwałe. Przeczytaj, co się dzieje z twoim dzieckiem, kiedy na nie krzyczysz i jak się zmienia pod wpływem twojej złości.
encoded: Prawie każdy z nas nakrzyczał kiedyś na dziecko. Krzyczymy z różnych powodów – bezsilności, frustracji, niewyspania, zaniedbania własnych potrzeb. Krzyczymy, bo na nas krzyczano (a w przyszłości nasze dzieci będą krzyczeć na nasze wnuki). Krzyczymy, bo nie umiemy inaczej. Bo nie nauczono nas radzić sobie z własnymi emocjami. A jednak, naszym zadaniem jako rodziców jest umieć kontrolować swoje emocje, zwłaszcza jeśli tego samego oczekujemy od naszych dzieci. Nawet najlepszym rodzicom zdarza się stracić cierpliwość, co jednak robić, jeśli nie pamiętasz już dnia, kiedy nie krzyczałaś na dziecko? Co twój krzyk mu robi? Jak na nie wpływa? Odpocznij, przeczytaj, zacznij działać: twoja droga do zaprzestania podnoszenia głosu na dziecko rozpoczyna się dziś. Dla waszego wspólnego dobra! W jakich sytuacjach krzyczysz na dziecko? Na początek odpowiedz sobie na kilka pytań. Kiedy krzyczysz? Czy podnosisz głos od razu, czy po tym, jak już 5 razy zwróciłaś dziecku na coś uwagę, a ono nie posłuchało? Czy obecność innych ludzi powstrzymuje cię przed podniesieniem głosu na dziecko, czy wręcz przeciwnie – przy innych wybuchasz szybciej, bo czujesz się oceniana i niewłaściwe zachowanie twojego dziecka jeszcze bardziej cię razi? Czy mówisz dziecku, że krzyk do niczego dobrego nie prowadzi, że trzeba inaczej wyrażać złość, a mimo to sama podnosisz głos w momentach wzburzenia? Czy twoje dziecko też krzyczy, gdy coś idzie nie po jego myśli? Czy myślisz, że krzyk to jedyny sposób, żeby twoje dziecko cię posłuchało? Jak krzyk wpływa na dziecko? Kiedy krzyczysz na dziecko, ono odczuwa strach. Jego serduszko kurczy się z lęku przed tobą. Czasem zamyka się przed tobą, bo czuje się niesprawiedliwie potraktowane. Twój krzyk rani dziecko. Krzycząc na dziecko, żeby wyegzekwować pożądane zachowanie, prowokujesz je do odpowiadania złością lub do ucieczki, zamykania się w sobie. Uczysz je, że dopóki nie podniesiesz głosu, nie musi słuchać i że jeśli czegoś chce lub coś mu się nie podoba, też musi krz…

imgOPdjCV-d8ce6bc.jpg
width: 620
height: 460

"Przepraszam swoje pierwsze dziecko za wszystkie błędy..."
type: item
date: 2016-09-18T10:08:38.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: karmienie dziecka
subject: krzyk
subject: pierwsze dziecko
subject: usypianie dziecka
description: Ten list mamy nas ogromnie wzruszył. Wiele kobiet mogłoby się pod nim podpisać!
encoded: Wychowanie pierwszego dziecka jest bardzo trudne. Brakuje nam doświadczenia, cierpliwości, a wiele prostych spraw zdaje się być nie do pokonania. Choć staramy się ze wszystkich sił, czasem popełniamy błędy i nie cofniemy czasu. Posłuchajcie tej mamy! 8 różnic w wychowaniu pierwszego a kolejnego dziecka "Do mojego pierworodnego synka, Przepraszam, że tak bardzo trzymałam się rozkładu dnia zmuszając cię do spania. Gdy nie zasnąłeś o wyznaczonej godzinie, zaczynałam się denerwować, krzyczeć, płakać, a i ciebie zostawiałam płaczącego. Nie wiem dlaczego to było tak ważne wtedy, byś trzymał się rozkładu dnia. Przepraszam, że spędzałeś tak dużo czasu wśród dorosłych. Nie miałeś rodzeństwa, mieszkaliśmy z dala od kuzynów, a ja nie miałam jeszcze wśród koleżanek – matek z dziećmi. Może to dlatego jesteś taki poważny, a ja mam poczucie, że zabrałam Ci beztroskę dzieciństwa. Fajnie mieć rodzeństwo! Przepraszam za to, jak Cię karmiłam. Choć robiłam wszystko zgodnie z przepisami dla dzieci i sama gotowałam ci obiadki, wiem już, że popełniłam masę błędów. Papki bez smaku za to z ekologicznej marchewki i ziemniaka jadłeś zbyt długo. Dziś niechętnie próbujesz nowych potraw, w przeciwieństwie do twojego młodszego brata, który szybko przeszedł na wspólną kuchnię i zajadał z nami smaczne, zdrowe i doprawione potrawy. Przepraszam, że oczekiwałam zbyt wiele, patrząc na tabelki co dziecko powinno już robić, a ze smutkiem stwierdzając, że ty tego jeszcze nie potrafisz. Kalendarz rozwoju dziecka - miesiąc po miesiącu Przepraszam, że na ciebie krzyczeliśmy z tatą. Nie wiedzieliśmy jak z tobą rozmawiać, jak zmusić cię do wykonywania naszych poleceń. Krzykiem maskowaliśmy własną bezradność i zagubienie. Przepraszam, bo nie dałam ci wszystkiego co mogłam za to, że uczyniłeś mnie mamą. Wiem, że następne dzieci były wychowywane już inaczej przeze mnie, miałam więcej zrozumienia, cierpliwości i luzu. To Ty straciłeś najwięcej, ale mam nadzieję, że mi to wybaczysz. Kocham Cię, mama". Ten list poru…

img1xhPys-6d3223f.jpg
width: 1100
height: 733

"Jestem okropną mamą..." - smutny obraz rodziny
type: item
date: 2016-07-28T07:54:25.000Z
creator: Ewa Podleśna-Ślusarczyk
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: klapsy
subject: krzyk
subject: list
subject: zła matka
description: Kobiety walczą każdego dnia, by stać się jeszcze lepszymi matkami. Walczą by zmęczenie, stres, problemy, kłótnie z mężem, czy docinki sąsiadki, nie zmieniały ich w krzyczącego potwora bijącego dzieci.
encoded: Chcemy być może nie perfekcyjne, ale po prostu dobre dla swoich dzieci. Czasem jednak utrzymanie nerwów na wodzy, zwłaszcza gdy nad naszymi chmurami zbierają się burzowe chmury i wszyscy mają do nas o coś pretensje, jest naprawdę trudne. Często jest tak, że zdajemy sobie sprawę z naszych słabości i niedoskonałości, ale nie jest łatwo z nimi walczyć. Dla dobra dzieci jednak warto! Posłuchajcie, co napisała mama, która zdaje sobie sprawę, że swoim zachowaniem krzywdzi dzieci. "Przeprowadzaliśmy się z mężem do nowego mieszkania. Bałagan, chaos i dwójka dzieci do ogarnięcia w trudnym wieku 3 i 4 lata. Wszystko gdzieś poginęło, a mąż pilnie czegoś szukał. Próbowałam mu pomóc, ale dzieci akurat zaczęły się kłócić i bić o zabawki. No i niestety znowu na nie nakrzyczałam... Nie chciałam, ale moja głowa nieomal eksplodowała z nerwów i jeszcze dałam im klapsa. Chciałabym powiedzieć, że było to po raz pierwszy, kiedy straciłam nad sobą kontrolę, ale tak nie było... Jestem człowiekiem i popełniam błędy. Widzę życie przez negatywną soczewkę. Gdy w pracy czeka mnie trudniejszy okres, nie spędzam wystarczająco dużo czasu z dziećmi. One niestety często odczuwają wszelkie problemy w domu, czy w pracy, bo widzą znerwicowaną, zamyśloną mamę, która jest nieobecna myślami. To mnie boli, bo chciałabym dać dziecku wszystko co najlepsze, nie chcę być dla nich szorstka i opryskliwa. Obraz mojego życia jako kobiety, żony, pracownika, a jako matki, jest zamazany. Wiem jaki mam problem, a to już dużo, bo łatwiej nad nim pracować. Kiedy mam lepszy dzień, biorę głęboki wdech i staram się skupić na dzieciach. Obiecuję sobie, że zacznę się martwić problemami, gdy dzieci pójdą spać. Po złym dniu, zawsze idę do dzieci, tłumaczę im, że mama źle się zachowała, bo miała zły dzień i przepraszam je za to. Przepraszam, że nie zawsze jestem dobrą mamą i za to, jak je czasem traktuję. Uczę je, że nie jestem supermenką i uczę, że trzeba przepraszać, gdy robi się coś złego. Takie jest dorosłe życie." Taki lis…

imgeXgEYJ-4940ab2.jpg
width: 1050
height: 782

20 powodów do krzyków i złości – według dziecka ;-) Znasz je?
type: item
date: 2016-05-31T12:43:11.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: krzyk
subject: sposób na płacz dziecka
subject: złość u dziecka
description: Czy Twoje dziecko czasem się denerwuje z byle powodu? Jeżeli tak, to pewnie dobrze znasz tę listę !
encoded: Nie, to zdecydowanie nie są nerwy bez powodu. Dla malucha, jak się okazuje, wszystko może być powodem do konsekwentnego tupania nóżkami. Nie ma dzieci, które marudzą i płaczą bez powodu. Zawsze jest jakiś, tylko my możemy o nim nie wiedzieć. Możemy go nie dostrzec, bo zdaje się być niedorzeczny, absurdalny, czy głupiutki. Tylko że dla dziecka, sprawa przedstawia się zupełnie inaczej ;-) Wiedziałyście o tym? Zaczynamy! 20 powodów do histerii, z przymrużeniem oka ;-) 1. Ratunku, moja mama trzyma jakieś inne dziecko na rękach! Zagrożenie nadciąga, pełny stan gotowości. Usta w podkówkę, łzy w oczach i czepiamy się nóg. To zawsze działa! 2. Pora spania? Tato, chyba żartujesz! 3. Moja kanapka pokrojona jest w trójkąty! Chciałam przecież kwadraty!Buuu... 4. Mama rozmawia z kimś przez telefon dłużej, niż 2 minuty! To wykroczenie jedno z najgorszych. Włączamy syrenę... 5. Kto położył warzywa na moim talerzu??? Alarm! 6. Gdzie mój kamyk, który leżał tydzień pod moją poduszką? Kto śmiał wyrzucić mój skarb? 7. Co to za dziwny jogurt w nowym kartonie? Na pewno obrzydliwy. Dla pewności trochę popłaczę... a potem, może zrzucę go na podłogę! 8. Czy moje ukochane ziemniaki dotykają na talerzu rybę? Nie będę tego jeść! 9. Ile można pytać, czy chcę się zdrzemnąć? Robię się naprawdę zły... 10. Mama poszła do łazienki i zamknęła drzwi. To niedopuszczalne!!! 11. Nałóż buty- ciągle to słyszę, ale nuda, mam dość! 12. Mama dała mi picie w żółtym kubeczku! Nie cierpię żółtego! 13. Jak to koniec bajki? Przecież oglądam Elzę dopiero 16.raz! 14. A właśnie że będę naciskać ten guzik! Kto mnie powstrzyma? 15. Nie życzę sobie pomocy przy ubieraniu! I co z tego, że mam prawy but na lewej nodze? Dam radę chodzić...auu, przewróciłem się... 16. Chcesz siusiu?- rany, ile Ci rodzice mogą o to pytać! Jak zrobię, to im powiem ;-) 17. Wychodzimy?- o nie, ja się dopiero zaczynam dobrze bawić. Nigdzie nie idę! 18. Jak ja nie cierpię przegrywać! Czy mama naprawdę nie wie, że dzieciom trzeba pozwalać wygrywać?…

img1apZ5I-a34fbf4.jpg
width: 1200
height: 800

10 sposobów jak przestać krzyczeć na dzieci!
type: item
date: 2016-05-13T14:13:14.000Z
subject: Aktualności
subject: Rodzina
subject: eksperyment
subject: krzyk
description: Zrób eksperyment i przez 7 dni postaraj się nie pokrzykiwać na dzieci. Nie dasz rady? Pomożemy Ci. Przeczytaj co robić, gdy będziesz miała dość.
encoded: Dzieci są kochane, to wszyscy wiemy. Ale są też czasem nieznośne, marudne i nieposłuszne. Gdy już nie pomagają prośby, ani groźby, wtedy zaczynamy krzyczeć na nie. A potem ... mamy ogromne wyrzuty sumienia. Pewna mama doszła do wniosku, że nie potrafi czasem zapanować nad wariującymi dziećmi. Zauważyła, że zaczyna krzyk traktować jako metodą wychowawczą. Było jej z tym bardzo źle, więc postanowiła przeprowadzić eksperyment. Tydzień bez pokrzykiwania na dzieci! To jest wyzwanie... Jak poradziła sobie z zadaniem? 1. Kiedy byłam spokojna, moje dzieci słuchały mnie bardziej Na początku były bardzo zaskoczone. Ja zresztą też. Patrzyły na mnie wyczekująco i szukały ukrytej kamery w pokoju. Widok mamy, nie ciskającej gromów z oczu, to dla nich nowość, ale zdecydowanie bardziej zaczęły słuchać tego, co do nich mówiłam. 2. Musiałam mówić do siebie w myślach Musiałam sama siebie uspokajać w myślach, by nie krzyczeć. Dziecko, które zakłada buty przez 15 minut, bawiąc się przy tym wszystkim dookoła, jest szalenie irytujące. 3. Kiedy prosiłam o posprzątanie zabawek, nikt nie był smutny Może dlatego, że nie pulsowała mi gigantyczna żyła na czole? 4. Moje krzyki zamieniłam na dziwaczne tańce i szalone odgłosy Kiedy czułam, że mam już dość i zaraz zacznę krzyczeć, znalazłam na to sposób. Zaczęłam biegać dokoła pokoju wydając dźwięki jak kurczak. To był mój taniec frustracji, który dzieciom bardzo się podobał. I co najważniejsze, zachowałam się super, byłam miła i zabawna. 5. Moje dzieci szybko wybaczają Mamo, jest ok! Po prostu następnym razem zapytaj nas o coś normalnym głosem :-) Czy to nie słodkie? Zobacz także: Sprawdź jaką jesteś mamą! 6. Wzięłam tyle głębokich oddechów, że mogłabym spokojnie dopłynąć do Anglii i z powrotem 7. Zniżałam się do poziomu ich wysokości Kiedy czułam, że będę krzyczeć, klękałam obok nich, patrzyłam im głęboko w oczy i wyjaśniałam spokojnie o co mi chodzi. A oni mówili, że mam brązowe oczy i piegi ;-) 8. Cały czas liczyłam do 10, a czasem dłużej :-) L…

img66XQlu-10200ad.jpg
width: 836
height: 800

Jak przestać krzyczeć na dziecko?
type: item
date: 2016-05-12T12:08:02.000Z
creator: Karolina Stępniewska
subject: Mama
subject: Rodzina
subject: klapsy
subject: krzyk
subject: rozwój osobisty
subject: sposoby na złość
subject: złość na dziecko
description: Złość jest naturalna, a eksperci twierdzą nawet, że potrzebna. Jeśli jednak wyrażamy ją poprzez krzyk, sprawy się komplikują. Krzyk rani dziecko. Jak przestać krzyczeć już teraz? Poznaj sprawdzone sposoby.
encoded: Jak wynika z badań zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka prawie 60 proc. Polaków akceptuje klapsy, a 1/3 "lanie". To zatrważające dane, ale nie ma w nich nic o tym, co jest jeszcze częstsze i bardziej rozpowszechnione: nie mówią o krzyku. Przeczytałam kiedyś zdanie, że krzyk jest nowym klapsem. Nie sposób się z tym nie zgodzić: o ile wiedza o tym, że dawanie klapsów jest nie tylko złe, ale i karalne, jest powszechna (choć niestety wiele osób z tym się nie zgadza), o tyle przekonanie, że krzyk na dziecko jest skuteczną metodą wychowawczą wciąż ma się dobrze. To nasz sposób na "przewinienia" dziecka. A także na nasz stres. Na nasze własne błędy. Na problemy z mężem, szefową, ekspedientką. Na niezapłacony rachunek za gaz i na wylaną na sukienkę kawę. Krzyczymy na dzieci i nawet jeśli mówimy sobie, że to ostatni raz, zdarza się to ponownie. Tymczasem krzyk – tak jak klapsy – może wyrządzić ogromną krzywdę naszym dzieciom. Jeśli więc czujesz, że ten temat dotyczy też ciebie, przeczytaj, jak przestać krzyczeć na dziecko. Przyjrzyj się sobie Zacznij od przyjrzenia się sytuacjom i myślom-zapalnikom, które wywołują w tobie gniew. Zastanów się, kiedy krzyczysz na dziecko i co powoduje ten wybuch złości. Czy jest to jakieś irytujące zachowanie dziecka, czy może krzyczysz, kiedy jesteś zmęczona, bo jesteś rozdrażniona i zwykle niepozorne sytuacje kończą się wtedy awanturą? A może nie radzisz sobie ze stresującymi sytuacjami w związku lub w pracy i dlatego masz teraz tak mało cierpliwości. Najważniejsze to znaleźć powody, dla których zaczynasz krzyczeć. Kiedy będziesz je znała, łatwiej będzie ci pracować nad swoim zachowaniem. Przypomnij sobie, jakie to uczucie Wzorce zachowań przejmujemy od najbliższych nam ludzi. Jest duża szansa, że jeśli krzyczysz na swoje dzieci, na ciebie też krzyczano w dzieciństwie. Jeśli więc nie chcesz, żeby twoje dziecko w przyszłości krzyczało na twoje wnuki, sama musisz poradzić sobie z tym problemem już teraz. Przypomnij sobie, jak się czułaś, kie…

imgYjPvfe-ba2ee51.jpg
width: 640
height: 415